पुस्तकालयभाग २२

१५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ चेला सिँघ दे गृह जम्मू

विष्नूं कहे मेरे अन्तर आई हैरानी, हैरत विच हरिजू दयां दृढ़ाईआ। मैं नौ खण्ड पृथ्मी जिस्म ज़मीर तक्कया इन्सानी, तत्व तत खोज खुजाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां दी वेखी निशानी, चार कुण्ट दहि दिशा ध्यान लगाईआ। दीनां मज़्हबां दी वेखी तुग्यानी, जो दिवस रैण रही रुढ़ाईआ। शरअ शरीअत वेखी शैतानी, छुरी करद हथ्थ उठाईआ। मन मनसा वेखी अभिमानी, हँकार गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। शास्त्र पुराणां वेखी विद्वानी, विद्या विच विद्दत ना कोए वखाईआ। अक्खरां वाली वेखी बाणी, बाण अणयाला तीर ना कोए चलाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती वेख्या वहिन्दा पाणी, अट्ठ सट्ठ फोलया थांउँ थाँईंआ। अलिफ़ ये दा लेखा वेख्या अञ्जील कुरानी, हकीकत हक ना कोए समझाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दिसी जूह बेगानी, सत्त दीप सति धार ना कोए समाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले चारों कुण्ट दिसे हानी, सीस सके ना कोए उठाईआ। किस लेखे लग्गी गोबिन्द दी कुरबानी, करबला मुहम्मद दए गवाहीआ। मूसा बिन सलीव होया फ़ानी, ईसा फाँसी गल लटकाईआ। तेरा लेख वेख दो जहानी, ज़ाहर ज़हूर दयां दुहाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर गृह गृह अन्दर होई बेईमानी, बेवा रूप तेरी ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक आपणा भेव खुल्हाईआ। विष्नूं कहे प्रभ वेख आपणी दीन दुनी दी धार, निरगुण सरगुण खोज खुजाईआ। की कर के गए गुर अवतार, पैग़म्बर फेरा पाईआ। मज़्हबां विच वंड दिता संसार, दीनां विच दीन दुनी रखाईआ। तेरा नाम कलमा खड़ग खण्डा बणा तलवार, जीव निमाणयां उत्ते गए चलाईआ। अल्ला वाहिगुरु राम बोल जैकार, सृष्टी दृष्टी दिती बदलाईआ। तेरा एका मार्ग किसे दस्सया ना अगम्म अपार, अलख अगोचर तेरा जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। चारों कुण्ट वेख हाहाकार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहरवान महिबूब आपणा रंग रंगाईआ। विष्नूं कहे तेरीआं जुग जुग वेखीआं वंडां, निरगुण सरगुण आप वंडाईआ। निगाह मार विच नौ खण्डां, नव नौ आपणा पड़दा लाहीआ। धर्म दी धार विच दिसे कोए ना बन्दा, तेरी बन्दगी विच ना कोए समाईआ। आत्म मिले ना किसे परमानंदा, निजानंद ना कोए समाईआ। दीन मज़्हब रिहा कोए ना चंगा, चार वरन करे लड़ाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर पाया लोकमात विच दंगा, दग़े फ़रेबी विच तेरा नाम वड्याईआ। अन्तिम सब ने इक्को दस्सया कन्ढ्ढा, कलयुग अन्तिम कलि कल्की वेस वटाईआ। तूं किरपा निधान ठाकर स्वामी निगाह मार विच ब्रह्मण्डा, पुरीआं लोआं तों बाहर पड़दा दे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक

❋

❋

ख़लक दे ख़ालक मख़लूक तेरी वड्याईआ। विष्नूं कहे मैं दस्सां की हालत, हालांकि गुर अवतार पैग़म्बर भज्जण थांउँ थाँईंआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर वड़ी जहालत, चार कुण्ट दहि दिशा पवित्र पाक ना कोए कराईआ। चार जुग तेरी साची समझी ना किसे इबादत, अक्खरां विच तेरा नाम वंड के वंडीआं मानव वालीआं पाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले कलयुग अन्त श्री भगवन्त लख चुरासी जीव जंत बदल दे आदत, अदल इन्साफ़ आपणा इक कमाईआ। तेरा लहिणा देणा गुर अवतार पैग़म्बरां दस्सया विच भारत, भेव भाउ आपणा देणा खुल्हाईआ। शरअ शरीअत दीन मज़्हब करे ना कोए शरारत, शायद दा लेखा देणा चुकाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म तेरी इक्को धार होवे रफ़ाकत, रफ़ीक तौफ़ीक आपणी देणी समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दवारा इक्को इक प्रगटाईआ। विष्नूं कहे तेरे नाम दा प्रभू वेख्या रौला, अल्ला वाहिगुरु राम ओम पई लड़ाईआ। कोई पारब्रह्म कहे कोई कहे मौला, डण्डावत बन्दना सजदयां विच वक्ख वक्ख सीस झुकाईआ। कोई कहे मुकन्द मनोहर लखमी नरायण सुन्दर साँवल सौला, घन्हईआ नईया इक चलाईआ। राम रूप सति सरूप सीता सुरती माण देवे उपर धौला, धरनी धरत वज्जदी रहे वधाईआ। कोई कहे आदि जुगादि नूर अलाही आलमीन अवला, यामबीन मेहरवान महिबूब महिबान बीदो बीख़ैरी या अल्लाह तेरी इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर घर साचा इक्को इक वखाईआ। विष्नूं कहे तेरे नाम दी वेखी शरारत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग जुग वंड कराईआ। तेरी अक्खरां वाली वेखी अबादत, सिफ्तां विच तेरा नाम गुर अवतार पैग़म्बर गए गाईआ। तेरी महिमा नाल करदे गए सफ़ारश, सफे सफ़िआं नाल उलटाईआ। तेरा भेव किसे ना पाया चार जुग दे आरफ़, हरूफ़ां विच परूफ़ दे के पड़दा सक्या ना कोए खुल्हाईआ। विष्नूं कहे मेहरवान महिबूब आप आपणा आत्म परमात्म कर तुआरफ, पड़दानशीं पड़दा देणा उठाईआ। चार जुग दी पिछली बदल दे आदत, अदल इन्साफ़ आपणा इक रखाईआ। सच दवार तेरी इक सदाकत, सदा सद तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, विश्व दा लेखा देणा समझाईआ। विष्नूं कहे मैं दीन दुनी नूं तक्कया, तक्कया तेरा नूर अलाह। मैं खेल वेख्या मदीना मक्कया, जिथ्थे परवरदिगार बणिउँ ख़ुदा। नबी रसूलां नाता वेख्या सक्या, साजण मीत जिथ्थे मुरार बणिउँ मलाह। सदी चौधवीं चार कुण्ट कूड़ कुड़यारा अंग्यारा मच्चया, अग्नी अग्ग सके ना कोए बुझा। मुहम्मद चार यारी नाल फिरे नट्ठया, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण पन्ध मुका। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर अमाम अमामा खेल आपणा इक्को दस्सया, दहि दिशा दए उलटा। जगत खेड़ा करना भट्ठया, अग्गे हो सके ना कोए बचा। जोती जोत सरूप हरि, आप

❋

❋

आपणी किरपा कर, करे खले साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वा। विष्नूं कहे मैं वेखे पैग़म्बर रसूल, कल्मयां विच ध्यान लगाईआ। कायनात दा तक्कया असूल, असल पड़दा इक चुकाईआ। सच वस्त कितों ना होए वसूल, वसल यार ना कोए कराईआ। मुला शेख़ मुसायक तेरा रस्ता गए भूल, रहिबर मिलण कोए ना पाईआ। कदम बोसी चरण कँवल मस्तक लाए कोए ना धूल, टिक्का ख़ाक ना कोए रमाईआ। किसे नज़र ना आए कन्त कन्तूहल, मालक ख़ालक आपणा नूर कर रुशनाईआ। साचा हुक्म दस्स माकूल, मुकम्मल आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दरगाह साची आपणी कार कमाईआ। विष्नूं कहे मैं वेखे पैग़म्बर नबी, नबी नूह ध्यान लगाईआ। तेरा राह तकण सभी, बिन नेत्र नैण अक्ख उठाईआ। लहिणा मुकणा चौधवीं सदी, सदमे विच सारे देण दुहाईआ। जिस उम्मत दी मेटणी बदी, बदीआं दा लेखा दए चुकाईआ। पिछली कीती करनी रद्दी, अग्गे आपणा हुक्म दृढ़ाईआ। एह खेल हुन्दा नौ सौ चौरानवे चौकड़ी बाद कदी कदी, कदीम दे मालक कुदरत दे कादर बेपरवाह आपणी कार कमाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा सृष्टी दृष्टी अन्दर वेख अग्ग लग्गी, आबेहयात अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा हुक्म आदि जुगादि जुग चौकड़ी धर्म दी धार मधी, माधव आपणा पड़दा देणा चुकाईआ।

१६ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ प्रकाश चन्द दे गृह जम्मू शहर

विष्नूं कहे मैं तके भगत सुहेले मीत, जो मित्र प्यारा इक बणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गा के गीत, जीवण ज़िंदगी गए बदलाईआ। नाम विचोला रख के बीच, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। नाता तोड़ के मन्दिर मसीत, काया काअबा वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ी छड के रीत, सतिजुग साचा इक अपणाईआ। पुरख अकाल वसा के चीत, मन ठगौरी दिती गंवाईआ। आपणी पवित्र कर के नीत, नीती धुर दी लई मनाईआ। काया होई ठंडी सीत, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। मेरी ख़ुशी विच निकली चीक, उच्ची कूक दिता सुणाईआ। बिना भगतां तों प्रभू दे वसया ना कोए नज़दीक, दीन दुनी दूर दुराडा डेरा लाईआ। दीन मज़्हब इक दूजे दा दिसया शरीक, शरअ विच करे लड़ाईआ। हक रखे ना कोए तौफ़ीक, तोबा तोबा विच दुहाईआ। निगाह आई ईसा वाली सलीब, अन्त अख़ीरी सोभा पाईआ। सो सब दा वक्त आया करीब, करबले वाला दए गवाहीआ। लहिणा मुकावे अमीर ग़रीब, दीनां अनाथां दया कमाईआ। तेरा खेल होवे अजीब, अजब निराले

❋

❋

देणा दृढ़ाईआ। सृष्टी दी दृष्टी अन्दर दे तरतीब, तरह तरह आप समझाईआ। तेरे उपर अन्त उम्मीद, आसा गुर अवतार पैग़म्बर बैठे लाईआ। तेरे नाम कलमे दी इक्को होवे तम्हीद, सिफ्तां विच सारे ढोले गाईआ। सब दी पूरी कर वसीअत, वसल यार दे ख़ुदाईआ। तुध बिन बख्शे ना कोए असलीअत, सच सुच ना कोए जणाईआ। कायनात दी बदल तबीअत, तबा तबीअत वेख वखाईआ। दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी मल्कीयत, लख चुरासी तेरा नूर नज़री आईआ। चार खाणी दी सच तूं वल्दीअत, वालद वालदा इक्को सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरे विच इक ऐहमीअत, तुध बिन दूसर दुतीआ भेद ना कोए मिटाईआ।

१९ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ तेजा सिँघ दे गृह जंडयाला गुरु

विष्नूं कहे मैं तक्कया माझा, मज़ा प्रभ ने दिता चखाईआ। जिस ने आदि जुगादी साजण साजा, सज्जण दाता धुरदरगाहीआ। निरगुण निरवैर ग़रीब निवाज़ा, नर निरँकार नूर इलाहीआ। शाहो भूप वेख्या राजा, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। जो जुग चौकड़ी बणया रिहा महाराजा, महिबूब अगम्म अथाहीआ। जिस ने संग रखाया नाल वाला बाजां, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द संग वखाईआ। जो लहिणा देणा वेखे दीन मज़्हब समाजा, चार जुग दा खोज खुजाईआ। भेव अभेदा जाणे जुग आदी आदा, अन्तिम पड़दा लाहीआ। धुन आवाज़ सुणाए शब्द अनादा, राग अगम्मा कर सुणाईआ। जिस दा खेल सब तों सादा, जगत जुगत ना कोए जणाईआ। लहिणा देणा वेखे सीता राम कृष्ना राधा, रहिबर खोजे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। विष्नूं कहे मैं वेख्या माझे अगम्मा रंग, हरि करते दिता वखाईआ। मेरी मनसा पूरी होई मंग, मांगत झोली देणी भराईआ। मैनूं आया सच अनन्द, तृष्ना कूड़ दिती गंवाईआ। जां तक्कया सूरा सरबंग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती धार बैठ पलँघ, सेज सुहञ्जणी इक वड्याईआ। कलयुग मेटण आया पन्ध, पाँधी हो के फेरा पाईआ। दो जहाना आया लँघ, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जन भगत सुहेले रखे संग, सगला संग आप निभाईआ। निरगुण धार शब्द तरंग, निरवैर आप दौड़ाईआ। कोटन कोटि पार कर ब्रह्मण्ड, खण्ड चरणां हेठ दबाईआ। लहिणा वेखण आया जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। सन्त सुहेले चमकावण आया चन्द, गुरमुख नूर जोत रुशनाईआ। भगत सुहेला रहिण ना देवे कोए भागांमंद, जन्म कर्म दा लेख चुकाईआ।

❋

❋

चुरासी तोड़े आप फंद, बन्धन अवर कोए ना पाईआ। दीन दयाल बण बख्शंद, रहमत सच कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच साची कार जणाईआ। विष्नूं कहे मैं वेख्या आपणा प्रीतम मीत, मित्र प्यारा नज़री आईआ। काया होई ठांडी सीत, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। जिस ने चार जुग दी बदलणी रीत, रीतीवान इक अख्वाईआ। झगड़ा मुका के मन्दिर मसीत, आत्म अतीत देणा दृढ़ाईआ। लेखा रहे ना ऊच नीच, दीन मज़्हब ना वंड वंडाईआ। इक्को नाम करे बख्शीश, रहमत सब दी झोली पाईआ। इक्को कलमा दए हदीस, हज़रतां तों परे करे पढ़ाईआ। साहिब स्वामी हो के वसे चीत, मन चित ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्से गीत, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। झगड़ा रहे ना हस्त कीट, राउ रंक इक्को रंग रंगाईआ। एह खेल होणा अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। माझे वाल्यो सोहँ सब दी लिख्या होवे उत्ते पीठ, ख़ाली रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। विष्नूं कहे मैं तक्कया साहिब स्वामी इक, एकँकारा नज़री आईआ। मेरी निगाह गई टिक, टिकटिकी इक्को विच रखाईआ। जिस ने हुक्म कीता विष्न ब्रह्मा शिव धार मेरा सिख, सिख्या सिख सहिज सुखदाईआ। जिस ने लेखा दिता लिख, अक्खर अक्खरां नाल जुड़ाईआ। ओस प्रगट करना आपणा भविख, भेव अभेद खुल्हाईआ। सब दे निरन्तर हो के विच, पर्दा अन्तर देणा चुकाईआ। जिस नूं लभ्भदे केते कित, नेत्र दरस कोए ना पाईआ। जन भगतां करे हित, माझे बैठा डेरा लाईआ। जिस ने पूजा हटाउणी पथ्थर इट्ट, सिल पाहन सीस ना कोए निवाईआ। चार जुग दे नामां दी गुर अवतार पैग़म्बरां कोलों अन्त अख़ीर कराउणी रिट, अग्गे रट्टा देणा मुकाईआ। सब दा लहिणा देणा पुरख अकाला दीन दयाला आपे ल्ए नजिठ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। विष्नूं कहे प्रभ मुश्किल कीती आसानी, एहसान मेरे सिर चढ़ाईआ। हुक्म दिता शाह सुल्तानी, अगम्म अथाह दृढ़ाईआ। ज़रा निगाह मारनी प्रानी, प्रानां तों परे ध्यान लगाईआ। जिथ्थे शरअ नहीं बेगानी, शरीअत वंड ना कोए रखाईआ। लिखण वाली नहीं कोए कानी, अक्खरां नाल ना सिफ्त सालाहीआ। इक्को नूर जोत नुरानी, नूर नुराना सोभा पाईआ। सो खेले खेल दो जहानी, निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। विष्नूं कहे मेरा पड़दा चुक्कणा प्रभ कीती मेहरवानी, मेरा मेरे विच्चों प्रगटाईआ। मैनूं याद आ गया मैं गोबिन्द तक्कया जिस दा खेल महानी, महिंमां अकथ अकथ दृढ़ाईआ। मैनूं नज़र आई उहदी इक्कीआं मणक्यां वाली गानी, जिस नाल इक्की हिस्से संगत दिती बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। विष्नूं

❋

❋

कहे गोबिन्द दी गानी इक्की धार मणका, मन का मणका दए बदलाईआ। झगड़ा मिटावे वजूद तन का, माटी ख़ाक डेरा ढाहीआ। लहिणा रहे ना राग कन्न का, रसना वाली ना कोए शनवाईआ। प्रकाश मिटे सूर्या चन्न का, निज जोत नूर चमकाईआ। एह लेखा साहिब सतिगुर धन्न का, धन्न धन्न वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। विष्नूं कहे गोबिन्द किहा दो तों बणा के इक, सरगुण तों निरगुण इक्की देणी वखाईआ। इक्को पिता ते इक्को पित, इक्को जम्मण वाली माईआ। इक्को वरन होणा सिख, चार वरन वंड ना कोए रखाईआ। आपणी उँगली नाल लेखा आपणे मस्तक विच दिता लिख, काग़ज़ कलम शाही हथ्थ ना कोए उठाईआ। एह मेरा धर्म धार दा भविख, भविक्ख्तां तों परे पढ़ाईआ। बिना प्रभू तों किसे दी लाहे कोई ना विख, विषा विकार ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। विष्नूं कहे गोबिन्द ने दो इक सिक्खी दा दस्सणा रूप, पोह छब्बी वड्याईआ। जेहड़ी फैलणी चारे कूट, नौ खण्ड खण्ड वड्याईआ। इक्को धागा होणा सूत, इक्को रंग रंगाईआ। इक्को माण देणा पंज भूत, तन वजूद इक सालाहीआ। अन्तर निरन्तर कूड़ी क्रिया कराउणा कूच, कूचा गली कर सफ़ाईआ। जन भगत सुहेले बणाउणे सपूत, पिता पूत गोद टिकाईआ। जन्म कर्म दा मेटणा दूख, दर्द रहे ना राईआ। इक्को देणा धुर दा सूख, सच संजम विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। विष्नूं कहे इक्की मणके आउणे विच्चों माझे देस, ब्रह्मा शिव वेखण चाँईं चाँईंआ। एह लहिणा गोबिन्द दस दशमेश, जो शब्दी धार समझाईआ। इक्कीआं सिक्खां ने करने पेश, वस्त्र सोहणे तन सजाईआ। इक्कीआं दे सिर ते सोंहदा होवे नाग शेष, पगड़ी उत्ते सत्त इंच सोभा पाईआ। पिच्छे खुल्ल्हे होण केस, पिठ उत्ते टिकाईआ। हथ्थ विच लिख्या होवे दस दशमेश, सुनहरी अक्खरां रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त रहे हमेश, हमसाजण नज़री आईआ।

२० अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ दलीप सिँघ दे गृह गुरु का जंडयाला

विष्नूं कहे प्रभ गोबिन्द दिता भण्डारा, गोबिन्द झोली गोबिन्द भराईआ। जोती नूर दे चमत्कारा, पर्दा आपणा दिता उठाईआ। शब्द नाद दे धुन्कारा, अगम्मी राग सुणाईआ। मेरे वेंहदयां बख्श के भण्डारा, दो धारा थापी पुश्त पनाह लगाईआ। हस्स के किहा तेरा खेल विच संसारा, चण्ड प्रचण्ड दरसाईआ। बंस सरबंस वारना सारा, अंस प्रभ दी इक अख्वाईआ।

❋

❋

तन शरीर वजूद होवे वड शृंगारा, कल्गी तोड़ा सीस सुहाईआ। नीली धार होणा सवारा, नीला आपणा रंग रंगाईआ। चार वरन करना प्यारा, बरन अठारां जोड़ जुड़ाईआ। हिन्दू मुस्लिम देणा सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मेरा खेल दस्सणा न्यारा, पंज तत रंग रंगाईआ। मुच्छ दाढ़ी केस तेरा हिस्सा अपर अपारा, झोली लोकमात भराईआ। दामनगीर हो के नर निरँकारा, पल्लू आपणा नाल गंढाईआ। खेल दस्सया निरगुण धारा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। नैण बन्द करा दिता इशारा, अगम्मी आपणा खेल वखाईआ। गोबिन्द फेर आउणा पए दुबारा, सरगुण निरगुण रूप वटाईआ। मेरा होवे इक प्यारा, दूसर मीत ना कोए जणाईआ। दोहां दा इक होवे विवहारा, विवहारी दए समझाईआ। जोत शब्द धार धरनी होवे उज्यारा, उज्जल इक्को इक कराईआ। गुरसिख भगत बणाउणे इष्ट जणाउणा इक मेरा एकँकारा, इक इकल्ला भेव खुल्हाईआ। इक्को नाम होवे जैकारा, पुरख अकाल ओट इक दरसाईआ। लहिणा मुकाउणा तेई अवतारा, पैग़म्बरां लेखा झोली पाईआ। गुरुआं कायम कर मुनारा, धर्म दी धार इक समझाईआ। सब दा पालक बण परवरदिगारा, परवरिश करे थांउँ थाँईंआ। सीस नवावण ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमी असमान सूर्या चन्द सितारा, गृह निव निव लागण पाईआ। तेरा नूर मेरा ज़हूर शब्दी तूर जोती जोत होए उज्यारा, अंध अंधेरा दए गंवाईआ। तख्त निवासी बण सिक्दारा, सिद्ध मार्ग इक प्रगटाईआ। नव सत्त बण वणजारा, वस्त अमोलक इक वरताईआ। हुक्म शब्द इक इशारा, शरअ तों बाहर दिता समझाईआ। गोबिन्द कर निमस्कारा, सीस जगदीश दिता झुकाईआ। झट नानक रूप कर पसारा, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। दोए जोड़ किहा मेरे पतिपरमेश्वर यारा, यारड़ा सथ्थर गोबिन्द देणा हंढाईआ। जिस ने सतिलुज ब्यासा पार नहीं करना किनारा, नानक दी शाही दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक वरताईआ। विष्नूं कहे नानक माला दे मणके फेरे इकासी, पुट्ठे हथ्थ चलाईआ। फेर प्रभ नूं किहा मैं तेरी दासी, दासी हो के सेव कमाईआ। फेर उँगल कीती औह वेख तूं ईसा चढ़ाया फाँसी, सलीव गल लटकाईआ। झट गोबिन्द कीती हासी, ताली दिती वजाईआ। एह केहड़ी खेल तमासी, जो प्रभू रिहा कराईआ। नानक किहा अग्गे मार झाकी, गोबिन्द लै अंगड़ाईआ। तैनूं अमृत जाम दा बणाउणा साकी, धुर प्याला हथ्थ फड़ाईआ। फेर बंस सरबंस कोई रहिण नहीं देणा साथी, पिता पूत ना गोद सुहाईआ। अस्व रहे ना जिस दी चाल बांकी, नन्गी पैरीं भज्जणा वाहो दाहीआ। गोबिन्द हथ्थ मारया उत्ते छाती, ख़ुशी नाल लई अंगड़ाईआ। नानक एह नानक तेरी घाटी, ते नानक दा नूर गोबिन्द नूर इलाहीआ। नानक किहा तेरे हिस्से इक प्याला बाटी, जिस विच अमृत लैणा बणाईआ। बाकी वस्तू दी करनी पए कोई

❋

❋

ना राखी, घर बाहर सारा देणा तजाईआ। गोबिन्द ने साढे तिन्न हथ्थ दी लै के लाठी, ज़िमीं ते ठुकराईआ। फिर हथ्थ पा के ज़ीना काठी, खब्बा ज़ोर ज़ोर हिलाईआ। फेर दो जहानां मंज़ल वेख के वाटी, निगाह असमानां उपर टिकाईआ। झट्ट नानक किहा गोबिन्द ज़रा आह वेख पाती, पत्रका दयां दरसाईआ। जेहड़ी मैं शब्द कहाणी आखी, माझे तेरा चरण टिके ना राईआ। पिछला पासा तक अन्त माझे दा रहिणा नहीं कोई साथी, नानक दए गवाहीआ। पुरख अकाल कीती हासी, इशारे दोहां नूं रिहा वखाईआ। नानक गोबिन्द एह मेरा हिस्सा बाकी, ते तुहाडा हिस्सा आपणे विच छुपाईआ। जिस वेले सृष्टी दी दृष्टी होई बेइख़लाकी, ख़लक ख़ुदा गई भुलाईआ। गोबिन्द तेरयां सिक्खां विच पैणी बेइत्तफ़ाकी, सिख सिख नाल करे लड़ाईआ। नानक तेरी बाणी नाल मैल जाए ना काटी, पढ़न वाले देण दुहाईआ। नानक नेत्र मीट के गोबिन्द बाहों फड़ के किहा अग्गे वेखीए कलयुग अंधेरी राती, की समां रही बदलाईआ। गोबिन्द किहा एह खेल साहिब समराथी, जो सब दा पिता माईआ। नानक किहा मैं वी ओसे दी दासी, सेवा आदि दी सच कमाईआ। विष्नूं किहा मैं सुणया बचन अपारा, उँगलां कन्नां विच पाईआ। हैरान, हो गया किस तरह गोबिन्द आए दुबारा, चार जुग विच अग्गे गया मुड़ के फेरा कोए ना पाईआ। ओने चिर नूं पुरख अकाल मैनूं कन्नो फड़ के दिता इशारा, हलूणा दिता लगाईआ। एह योधा सूरबीर सिक्दारा, सुत दुलारा मेरा सोभा पाईआ। जिस वेले मैं कलि कल्की लवां अवतारां, एह मेरा संग रखाईआ। एह शब्द गुरु संसारा, · । मैं नूर जोत उज्यारा, घर घर करां रुशनाईआ। दोहां दा प्रेम खण्डा होए होए

दो धारा, दूजा शस्त्र हथ्थ ना कोए उठाईआ। गुरमुखां सच करां प्यार अगम्म अपारा, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। सच दा खोल्ह के सच दवारा, भगत भगवान रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। विष्नूं कहे मैं वेख्या गोबिन्द धार रूप अति सुन्दरी, नैण नैण सोभा पाईआ। गोबिन्द हथ्थों लाह के मुन्दरी, उँगली विच भवाईआ। कलयुग अन्त मैं भगतां सन्तां दी बदल देणी कुण्डली, राशी आपणे नाल मिलाईआ। चार वरन बणा के जुंडली, रंग इक्को देणा चढ़ाईआ। एह दस्सणी ओह मुढली, जेहड़ी आत्म परमात्म दी रीती चली आईआ। एह धार चार जुग किसे ना बुज्झ लई, बुझारतां विच गुर अवतार पैग़म्बर फेरीआं गए पाईआ। अन्त अख़ीर प्रभ किरपा नाल मैनूं सुझ गई, समझ दिती समझाईआ। नानक किहा गोबिन्द औह वेख माझे वाल्यां दी बुध गई, नाता तेरे नालों तुड़ाईआ। गोबिन्द दी मुन्दरी उँगलीं उतों उड गई, वेंहदयां नज़र किसे ना आईआ। ओह माझे देस दी धरती पुज्ज गई, जिथ्थे पूजा करे लोकाईआ। गोबिन्द दी आशा एथे रुझ गई, ध्यान ध्यान विच्चों प्रगटाईआ। झट ओह मुन्दरी

❋

❋

लुक गई, नज़र कोए ना आईआ। नानक ओसे वेले आपणी भूरी चुक्क लई, कन्नी लई उठाईआ। ख़ुशी विच किहा गोबिन्द तूं आया दर्दीआं दे दु:ख लई, ग़रीबां होणा सहाईआ। औह वेख कलयुग औध पुग्ग गई, वेला वक्त दए गवाहीआ। तेरी आशा नहीं किसे जगत धार दुद्ध लई, वासना अवर ना कोए बणाईआ। तेरा खेल होणा मानव मानुख लई, ममता कूड़ मिटाईआ। सहारा होणा मात कुख्ख लई, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणी कार कमाईआ। गोबिन्द किहा मेरी मुन्दरी हो गई अलोप, सच दवारे मुख छुपाईआ। मैं वेख्या चौदां लोक, चौदां तबक नज़र ना आईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड दिते रोक, पड़दा सब दा दिता उठाईआ। वेखे किले कोट, महल्ल अटल फोल फुलाईआ। कितों नज़र ना आई किस उत्ते लावां दोष, किस नूं दयां सज़ाईआ। फिर थोड़्हे समें लई हो गया ख़ामोश, मुख ज़बान ना कोए हिलाईआ। फेर हथ्थ मारया उपर बदन पोश, सिर पैर तांईं फिराईआ। झट वेख्या इक ख़रगोश, जो भज्जया आवे चाँईं चाँईंआ। चरणां विच सुट्टी आपणी लोथ, डेरा दिता जमाईआ। गोबिन्द ने उहदे अन्दरों वेख्या इक कोश, जिस उत्ते लिख्या तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। मैनूं इक्को इक दी सोच, दूसर आस ना कोए वधाईआ। मेरी मनसा पूरी कर दे लोच, लोचा तेरे नाल बणाईआ। नाम ख़ुमारी दे मदहोश, मधुर राग धुन शनवाईआ। गोबिन्द प्यार विच किहा तैनूं अग्गे दिता बहुत, सच मिली सरनाईआ। ख़रगोश किहा गोबिन्द मेरी इक बेनन्ती तेरा माझा जाए ना औंत, तेरा दर तेरे सोभा पाईआ। वेला दस्स ढईआ कि औंट, वक्त वक्त नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द किहा वाह मेरे मेहरवान, की आपणा रूप बदलाईआ। क्यों भज्जया विच मैदान, चौपाइआं वाली छलांग लगाईआ। मैं वेख होया हैरान, की तेरी बेपरवाहीआ। झट ओह बण के नौजवान, आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। फेर रूप धर श्री भगवान, जोती जाता डगमगाईआ। फेर शब्द नाद धुन्कान, अगम्म दिती सुणाईआ। फेर पिट्ठ मारया हथ्थ माझा देस ओह स्थान, जिथ्थे भगत दवारा सोभा पाईआ। ज़रा वेख शहिनशाह सुल्तान, नूर नुराना नज़री आईआ। तेरयां गुरमुखां तों ओह तेरा फेर लै के देवां ओह दान, विचोला आपणा आप बणाईआ। तूं उँगली उत्ते पाउणा ओह फेर निशान, जिस निशाने नूं विष्न ब्रह्मा शिव वेखण चाँईं चाँईंआ। उत्ते गोबिन्द लिख्या होवे एह गोबिन्द दा ईमान, गोबिन्द गोबिन्द रंग रंगाईआ। गोबिन्द तेरे माझे वाले पहलों करां सवाधान, पिछला लेखा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच लहिणा दए चुकाईआ। गोबिन्द झट दोवें हथ्थ रखे उत्ते मथ्थे, साहमणे दिते वखाईआ। मैं छड दिते तेरे तीर भथ्थे, कमान कंधे ना कोए टिकाईआ। तेरा खेल वेखणा आपणी अगम्मी

❋

❋

अक्खे, जगत नेत्र बन्द कराईआ। तूं मेरे अन्दर वसें, मैं तेरे विच समाईआ। तूं मेरे पते दस्सें, मैं तेरा पड़दा लाहीआ। तूं मेरे वल्ल नस्सें, मैं तेरा राह तकाईआ। तूं रूप धरना सस्से, मैं होड़ा रंग रंगाईआ। हँ ब्रह्म सारी साडे दोहां दे विच वसे, सोहँ रूप सृष्ट सबाईआ। जेहड़े गुरमुख होणे बच्चे, सिर उहनां हथ्थ टिकाईआ। जिन्हां ते किरपा करनी ओन्हां नूं मरन विच्चों मरन पहलों दस्से, संदेशा सच सच सुणाईआ। फेर किरपा कर के रखे, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाण हकीकत हके, हक दा मालक इक अख्वाईआ।

२० अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ सवरन सिँघ दे गृह जडयाला गुरु

विष्नूं कहे मैं शब्द धार तक्कया गोबिन्द सपूत, सपुत्र उत्तर पूरब पच्छम दक्खण इक्को नज़री आईआ। जिस दा नूर नज़ारा चारे कूट, दहि दिशा पड़दा ओहला रिहा उठाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अवतार पैग़म्बर गुर रूप बदलदा रिहा पंज भूत, तन वजूद माटी ख़ाक सोभा पाईआ। अन्त करदा रिहा कूच, कूचा गली धरनी धरत धवल होका हक नाम सुणाईआ। वंडां वंडदा रिहा दीन मज़्हब ज़ात पात नीच ऊच, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई नाउँ प्रगटाईआ। भेव खोल्हदा रिहा आत्मा परमात्मा ताणा पेटा इक्को सूत, सूत्रधारी साहिब स्वामी अन्तरजामी इक्को इक अख्वाईआ। सो कलयुग अन्त लेखा मुकावे लहिणा देणा जूठ झूठ, माया ममता मोह विकार हँकार डेरा ढाहीआ। किरपा निधान साहिब सुल्तान हो के जाए तूठ, मेहरवान महिबूब आपणा रंग रंगाईआ। भगत सुहेले जुग जन्म जो प्यार मुहब्बत विच गए रूठ, मित्र प्यारा हो के आपणा मेल मिलाईआ। पावे सार नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कूट, चार गुट्ठ लुक्या नज़र कोए ना आईआ। शब्दी धार हो त्यार नाम निधाना गाना बन्न्हे धर्म दे गुट्ट, गुर गुर धार आपणी इक प्रगटाईआ। गुरमुखां जन भगतां उज्जल करे लोकमात मुख, मुखीआ हो के दुखियां दु:ख दए गंवाईआ। सन्त सुहेला हो के ल्ए पुछ, शाह फ़कीरां मेल मिलाईआ। साडा लहिणा देणा जाणे जिस कारन कटाई दाढ़ी मुच्छ, बोदी सीस जगदीश टिक्का गिरदा खोज खुजाईआ। साची वस्त नाम अमोलक दे के कुछ, कच्छ मच्छ दी आसा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक समझाईआ। विष्नूं कहे मैं वेख्या शब्दी सुत दुलारा, दूल्हा धुर दा नज़री आईआ। जिस दा रूप तेई अवतारा, पैग़म्बर नूरे चशम नूर रुशनाईआ। गुरु गुरदेव विच संसारा, इष्ट सृष्ट दृष्ट विच वड्याईआ। जिस

❋

❋

दी महिमा शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी जुग चारा, गीता ज्ञान ध्यान इक्को इक समझाईआ। सो शाहो भूप बण सिक्दारा, सच सुल्ताना सोभा पाईआ। जिस दा नूरे नज़र कलि कल्की अवतारा, कलि कलेश दस दशमेश संग मिटाईआ। चार कुण्ट वेखे विगसे पावे सारा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा भेव खुल्हाईआ। सदी चौधवीं जिस ने करना अन्त किनारा, मुहम्मद आशा दए वड्याईआ। ईसा लेखा जाणे वीहवीं सदी तकरारा, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। नानक गोबिन्द गोबिन्द धार प्रगट हो संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी भेव चुकाईआ। जिस दा भेव कागद कलम ना लिखणहारा, आदि अन्त कहिण कोए ना पाईआ। सो साहिब सतिगुर दीन दयाल पुरख अकाल परवरदिगार सांझा यारा, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। लहिणा देणा कलयुग अन्तिम मेटे अगम्म अपारा, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। गोबिन्द गोबिन्द धार खेल करे विच संसारा, निरगुण निरगुण सरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सत्त रंग दी बन्न्ह सीस दस्तारा, माझे वाल्यां मजलस आपणी दए वखाईआ।

२० अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ सुरैण सिँघ दे गृह जंडयाला गुरु

विष्नूं कहे मैं कलयुग अन्तिम वेख्या कूड़न, कूड़ कुटम्ब दिसी लोकाईआ। सब दी दृष्टी होई मूढ़्हन, मूर्ख मुग्ध रूप दरसाईआ। प्रभ दी मंगे कोए ना चरण धूढ़न, गुरु अवतार पैग़म्बरां इष्ट सर्ब मनाईआ। फेर साहिब तक्कया हाज़र हज़ूरन, हरि करता धुरदरगाहीआ। योद्धा अगम्मी बीर सूरन, सति सतिवादी इक अख्वाईआ। जिस दा रूप अनूप पूरन, परम पुरख प्रभ वेस वटाईआ। कलयुग पन्ध मिटाए नेड़ दूरन, दूर दुराडा वेख वखाईआ। जन भगतां जन्म जन्म दा बख्श कुसूरन, मेहर नज़र नाल तराईआ। विष्नूं कहे अन्तिम खेल वेख होया मजबूरन, मजबूरी विच दुहाईआ। चार जुग दा लेखा दिसया अधूरन, अन्त सक्या ना कोए कराईआ। चार जुग दे शास्त्र दिसे मज़दूरन, मज़दूरी जगत वाली कमाईआ। प्रभ दा नाम करन मशहूरन, सिफ्तां विच सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता इक अख्वाईआ। विष्नूं कहे मैं कलयुग अन्त वेख होया उदास, उदासी मेरे अन्दर आईआ। मैनूं हुक्म दिता पुरख अबिनाश, अबिनाशी करते दिता दृढ़ाईआ। मेरा खेल वेख सर्ब गुण तास, गुणवन्ता आप जणाईआ। आदि अन्त सब किछ मेरे पास, देवणहार अगम्म अथाहीआ। प्रभ पूरन पूरन विच प्रकाश, पूरन पूर रिहा सर्ब ठाईंआ। पंजां ततां

❋

❋

दे शाबाश, शाह सुल्तान इक समझाईआ। फेर थल्लयों वखाया आकाश, आकाश दे नीचे धरनी धरत धवल वड्याईआ। जिधर तकां ओधर साथ, सगला संग निभाईआ। हुक्मी हुक्म रिहा आख, बिन अक्खरां कर पढ़ाईआ। सब दा पूरा करना भविक्ख्त वाक, लिख्त शहादत दए भुगताईआ। हुक्म वरताउणा इक साच, सच सच वड्याईआ। धर्म दी धार वखा तमाश, खेल अगम्म देणा समझाईआ। विष्नूं कहे मेरा इक ते होया विश्वाश, विशा अवर ना कोए जणाईआ। ओस वेले मेरा भगवन मेरे साथ, पासा सक्या ना कोए बदलाईआ। मैनूं वखाई मण्डल रास, गोपी काहन नचाईआ। फेर सहिज दिता आख, शब्दी शब्द हुक्म दृढ़ाईआ। विष्नूं करीं ना पश्चाताप, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। कलयुग अन्त प्रगट होवां आप, आप आपणा फेरा पाईआ। जन भगतां बणां माई बाप, पिता पूत गोद सुहाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के जाप, मार्ग इक्को इक रखाईआ। सतिगुर शब्द धार दी दे के दात, वस्त अमोलक झोली आप टिकाईआ। चार जुग दा लेखा लिख्या नाल कलम दवात, निरगुण हो के खोज खुजाईआ। नवें जुग दा लहिणा देणा देवां साख्यात, सच स्वामी हो के फेरा पाईआ। पंजां ततां दी पंजां लिखारीआं कोलों करावां याच, यजुर वेद दए गवाहीआ। चरण कँवल बणा दासी दास, सेवक सेवा सच कमाईआ। बिना पुरख अकाल तों उन्हां दा दूजा रहे कोई ना माई बाप, भैण भाई दा नाता दए तुड़ाईआ। इक आत्मा इक परमात्मा इक बणा के साक, सज्जण इक अख्वाईआ। कलयुग होवे अंधेरी रात, साचा चन्द करां रुशनाईआ। रविदास चमारा प्रेम धार दी रखे प्रभात, अट्ठे पहर इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। विष्नूं कहे मैं वेख्या कलयुग अन्तिम वक्त वक्त थोड़ा, थोड़ा ध्यान लगाईआ। पुरख अकाल दा तक्कया निरगुण धार घोड़ा, दो जहानां भज्जे वाहो दाहीआ। शाह पातशाह तक्कया बांका छोहरा, शहिनशाह सच सिंघासण सोभा पाईआ। विष्नूं कहे मैं हुक्म सुणावां कोरा, जो धुर फ़रमाना श्री भगवाना रिहा दृढ़ाईआ। पंजां लिखारीआं प्रभ दा नवां बणाउणा जोड़ा, चरण कँवल वारी वारी पाईआ। अग्गे करना भाग मथोरा, मिथ्या दस्सणी सर्ब लोकाईआ। जिस कारन सस्से उपर लाया होड़ा, हाहे टिप्पी दिती वड्याईआ। जगत जहान नालों कर विछोड़ा, विछड़े आपणे नाल मिलाईआ। हरिसंगत प्रभ लई कुछ दान ल्याउणा थोड़ा थोड़ा, इक इक दाणा आपणे हथ्थ टिकाईआ। विष्नूं कहे सचखण्ड वास्ते सतिजुग धार मैनूं पई लोड़ा, बिना भगतां तों पूर ना कोए कराईआ। पंजां प्यारयां नौ हथ्थ दा ल्याउणा डोरा, डोरी सूत्र धार वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां लेखा मुकाए पंज विकार चोरा, चोरी चोरी सब ते दया कमाईआ।

❋

❋

२० अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ दीदार सिँघ दे गृह शफ़ीपुर ज़िला अमृतसर

विष्नूं कहे ब्रह्मा वेख गोबिन्द दा पूरन परगणा, प्रगट निरगुण धार कराईआ। जिस दी आसा रख के गया तती लोह उत्ते गुर अर्जना, अर्ज़ बेनन्ती आरज़ू विच समझाईआ। शब्दी धार अगम्मी सतिगुरु अगम्मी गरजणा, भय दो जहान रखाईआ। जिस नूं अग्गे हो किसे ना वरजणा, सारे बैठे सीस निवाईआ। उस दा हुक्म कदे ना परतणा, प्रतख आपणी कार कमाईआ। कलयुग अन्तिम भाणा वरतणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दी पूरी करनी शर्तना, शरअ दा लेखा देणा चुकाईआ। जन भगतां चिन्ता रोग मिटाए हरसना, हिरस हवस आपणी इक जणाईआ। कोटां विच्चों सन्त सुहेले दर्शन परसणा, पारस कंचन लोहा दए वखाईआ। अमृत मेघ अगम्मा बरसणा, निरगुण बूँद स्वांत टपकाईआ। जिस ने चार जुग दा लेखा नाँ कसवटी उत्ते परखणा, पारखू हो के फेरा पाईआ। उस दे अग्गे किसे ना अटकणा, अटक तों पार पए दुहाईआ। जिस ने दो जहान नौ खण्ड पृथ्मी झटकणा, झटका देवे थांउँ थाँईंआ। शब्दी धार खण्डा खड़कणा, पूरन गोबिन्द सच दृढ़ाईआ। दीन मज़्हब दा रोड़ा अटकणा, दुनी रोवे थांउँ थाँईंआ। धुर दा हुक्म चढ़ना कटकणा, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। मन कल्पणा विच सब ने भटकणा, शांतक सति ना कोए कराईआ। जम की फाँसी मनमुख जीवां लटकणा, चुरासी गेड़ ना कोए कटाईआ। दुखियां वंडे कोई दर्द ना, दीनां देवे ना कोए वड्याईआ। एह खेल करना मर्द मर्दाने मर्दना, मदद आपणी नाल रखाईआ। शरअ कसाई रहे करदना, कुदरत दा कादर करनी दा करता लेख मुकाईआ। सब दी कढ के चार जुग दी फ़रदना, लहिणा वेखे थांउँ थाँईंआ। कलयुग पुट्ठी करे नरदना, नारद मुनी दए दुहाईआ। एह खेल करना असचरजना, अचरज लीला आप वखाईआ। इक्को सम्बल सुहाउणा परगणा, पटने वाला डेरा लाईआ। गुरमुखां होण ना देवे हर्जना, हर्ज आपणे घर टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक सुणाईआ। विष्नूं कहे गोबिन्द दा ब्रह्मा पूरन वेख गृह, घर इक्को सोभा पाईआ। जिथ्थे परम पुरख परमात्मा रहे, रहिबर बण के नूर इलाहीआ। जिस नूं याद करदे कोटन कोटि लख करोड़ी सै, गणती गणित ना कोए गणाईआ। जिस दे हुक्म अन्दर जुग चौकड़ी वहिण वहे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग धार वहाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला सच सिंघासण आप बहे, तख्त निवासी डेरा लाईआ। जिस ने दीन दुनी करनी लै, लहिणा सब दा झोली पाईआ। इक दो जहान सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी होवे जै, जै जैकार आप कराईआ। जुग चौकड़ी पुरख अकाल आपणा नाम किसे नहीं कीता बै, हक फक ना कोए कराईआ। सारे रसना नाल गए कहि, कहि कहि जगत सुणाईआ। अन्त

❋

❋

प्रभ दी सरनी पए, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी एका है, दूजा नज़र कोए ना आईआ।