पुस्तकालयभाग २२

२० अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ सोहण सिँघ दे गृह तरनतारन

विष्नूं कहे मैं तक्कया अजब नज़ारा, निरगुण निराकार निरँकार दिता वखाईआ। कलयुग चारों कुण्ट अंध अंध्यारा, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर होया धूंआँधारा, धुँदूकार ना कोए मिटाईआ। भुल्लया मार्ग गुर अवतारा, पैग़म्बरां भय ना कोए रखाईआ। चार बरन अठारां बरन, करन हाहाकारा, सांतक सति ना कोए वरताईआ। नेत्र रोवण ज़ारो ज़ारा, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला वेखणहार सर्ब संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी रिहा उठाईआ। वेखो खेल जगत दी धारा, धरनी धरत धवल धौल बिन नेत्र राह तकाईआ। नाल रलाए तेई अवतारा, त्रैगुण अतीता हुक्म सुणाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद होणा ख़बरदारा, सदी चौधवीं ल्ए अंगड़ाईआ। नानक गोबिन्द दो जहानां पर्दा लौहणा सारा, सार शब्द इक प्रगटाईआ। किस बिध कलयुग कूड़ी क्रिया होवे पार किनारा, दर घर साचे मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर संदेशा इक सुणाईआ। विष्नूं कहे मेरे अन्तर आई हैरानी, हैरत विच जणाईआ। सति धर्म दी दिसे ना कोए निशानी, निशाना धर्म ना कोए उठाईआ। पंडत पांधे मुल्ला शेख़ जगत ग्रन्थी करन बेईमानी, बेवा रूप होई लोकाईआ। सच धार दिसे ना कोई ब्रह्म ज्ञानी, ब्रह्म विद्या ना कोए पढ़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप झगड़ा प्या अञ्जील कुरानी, शरअ सके ना कोए गंवाईआ। नाम निधाना मारे ना कोए कानी, अणयाला तीर ना कोए चलाईआ। कलयुग अन्त चार कुण्ट माया ममता कूड़ चढ़ी तुग्यानी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हुक्म संदेशा इक सुणाईआ। विष्नूं कहे प्रभ वखाया कलयुग अन्तिम खेल, ख़ालक ख़लक दिता दृढ़ाईआ। झगड़ा प्या गुरु गुर चेल, चेला गुर ना कोए वड्याईआ। सच दवारे करे कोई ना मेल, आत्म परमात्म रंग ना कोए रंगाईआ। धर्म राए दी कटे कोई ना जेल, चुरासी फाँसी ना कोए कटाईआ। मैं हैरान होया एह प्रभ दा अचरज खेल, हरि करता आप खिलाईआ। आपे वस सर्ब नवेल, दर घर बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच दवारा इक दरसाईआ। विष्नूं कहे मैनूं शब्द अगम्मी अगम्मी आई आवाज़, अगम्म अगम्म जणाईआ। तेरा भेव खोल्हां राज़, पर्दा दयां उठाईआ। तक राह ग़रीब निवाज,

❋

❋

बिन नेत्र नैण नैण तकाईआ। जिसने कलयुग कूड़ी क्रिया बदल देणा समाज, सच समग्री सतिजुग इक वरताईआ। कूड़ी क्रिया धो के दाग़, दुरमति मैल करे सफ़ाईआ। अन्तर निरन्तर उपजावे इक वैराग, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। अमृत रस निझर झिरना बूँद स्वांती दए स्वाद, अट्ठ सट्ठ लेखा दए चुकाईआ। मेहर निगाह नाल हँस बणाए काग, काग हँस रूप बदलाईआ। जोती दीप जलाए चिराग़, अंध अंधेर दए मिटाईआ। घर स्वामी मिले कन्त सुहाग, रंडेपा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग जीवां आलस निंद्रा विच्चों खोल्ह के जाग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दी धार इक दृढ़ाईआ। विष्नूं कहे प्रभ दिता इक संदेश, सति सच जणाईआ। निगाह मार माझे देस, देस देसांतर फोल फुलाईआ। निरगुण जोत नर नरेश, नूर नूराना सोभा पाईआ। जो आदि अन्त रहे हमेश, जन्म कर्म ना कोए रखाईआ। जिस नूं झुकण विष्न ब्रह्मा शिव गणेश, सुरप्त बैठा सीस निवाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर करन आदेश, निउँ निउँ लागण पाईआ। जिस दा मुच्छ दाढ़ी ना कोए केस, मूंड मुंडाया रूप ना कोए दरसाईआ। सो कलयुग बदलण लग्गा रेख, ·षी मुनी समझ किसे ना आईआ। जन भगत सुहेले बणावे नेक, बदी अन्दरों दए गंवाईआ। जिन्हां कलयुग जीवां प्रभ दा नाम खाधा वेच, तिन्हां देवे आप सज़ाईआ। शब्द सतिगुरु दीन दुनी नूं मारे पेच, पेचीदा आपणी कार कमाईआ। अग्गे चले किसे ना पेश, पेशीनगोईआं देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। विष्नूं कहे प्रभ दा हुक्म अपारा, अपरम्पर आप दृढ़ाईआ। जगत वेखो तेई अवतारा, पैग़म्बर नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। गुर गुर वेखो सच दी धारा, धरनी धरत धवल ध्यान रखाईआ। साचा दिसे ना कोए मीत मुरारा, सज्जण संग ना कोए निभाईआ। चारों कुण्ट धुँदूकारा, अंध अंधेर ना कोए गंवाईआ। धर्म रिहा ना मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरदवारा, विभचार कर्म करे लोकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी पढ़ के मन मिटे ना किसे विकारा, हंगता गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। कलयुग जीव विभचार होए चार कुण्ट दहि दिशा कुलखणी नारा, सुहागी कन्त ना कोए हंढाईआ। शब्दी हुक्म देवे सच्ची सरकारा, साहिब स्वामी आप दृढ़ाईआ। गोबिन्द अन्तिम उठ योधे सूरबीर मार ललकारा, नाम डंका इक वजाईआ। सरगुण कर ख़बरदारा, सदी चौधवीं सोया रहिण कोए ना पाईआ। पैग़म्बरां दे इक हुलारा, चौदां तबक कर शनवाईआ। चौदां लोकां तेरा इशारा, ऐशों इशर्त वेखण थांउँ थाँईंआ। सब नूं दस्सण कलयुग होणा अन्त किनारा, वेला वक्त दए गवाहीआ। हुक्म संदेशा देवे कलि कल्की चव्हींआ अवतारा, जिस नूं जन्मे कोई ना माईआ। जिस दा शब्द सुत गोबिन्द इक दुलारा, दूल्हा धुर दा नज़री आईआ। ओह वेखणहार

❋

❋

सर्ब संसारा, सृष्टी दृष्टी अन्दर खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि दाता बेपरवाहीआ। विष्नूं कहे मैं शब्द अगम्मी गोबिन्द तक्कया, तक्कया ज़ाहर ज़हूर। जिस फिरना मदीना मक्कया, काअबा हज़रतां वेखे ज़रूर। जिस दा हुक्म संदेशा पक्कया, कलयुग तोड़े अन्त ग़रूर। लेखा जाणे काया मट्टया, पंज तत मन पाए ना कोए फ़तूर। नौ खण्ड पृथ्मी फिरे नट्ठया, पन्ध मुकाए नेड़े दूर। सो स्वामी हर घट वसया, जोती जाता चमके नूर। जिस मेटणी रैण अंधेरी मस्सया, नाता तोड़ना कूड़ो कूड़। दीन मज़्हब दा रहिण ना देवे रट्टया, मानस मानव मानुख एका दस्से दस्तूर। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म जणाए टप्पया, किरपा करे आप ज़रूर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, जोती जाता ज़ाहर ज़हूर। विष्नूं कहे मेरे अन्तर दिती अगम्म विचार, विचर के दयां जणाईआ। किरपा करे आप निरँकार, निरवैर धुरदरगाहीआ। जोती जाता हो उज्यार, परवरदिगार वेस वटाईआ। जिस नूं कहिंदे सांझा यार, जल्वागर नूर इलाहीआ। कलयुग मेटे कूड़ कुड़यार, माया ममता मोह मिटाईआ। मन कल्पना करे गिरफ्तार, शब्दी डोरी तन्द बंधाईआ। आसा तृष्ना दए निवार, अमृत बूँद इक प्याईआ। धुर दा हुक्म सच्ची सरकार, सच संदेशा इक सुणाईआ। सदी चौधवीं अन्त कन्त भगवन्त लहिणा देणा दए निवार, लेखा अवर रहे ना राईआ। मुहम्मद सजदा सीस झुकाए नाल चार यार, कलमा कायनात विच जणाईआ। दरोही ख़ुदा ख़ुदा दे नबी मेरा रिहा ना कोए अख्त्यार, मुखत्यारनामा आपणी मोहलत गया पुगाईआ। मेरा मालक ख़ालक प्रितपालक प्रगट होया अमाम अमामा सिक्दार, सिक्दारी आपणे हथ्थ रखाईआ। असीं ओस दे बरख़ुरदार, चौदां सदीआं सेव कमाईआ। करदे रहे इंतज़ार, बिन नैणां नैण तकाईआ। सो आया आपणी धार, जोती जाता डगमगाईआ। जिस ने बदल देणा संसार, दीन दुनी ना कोए चतुराईआ। सतिगुर शब्द इक होणा उज्यार, चार कुण्ट करे रुशनाईआ। जिस दा खण्डा होणा दो धार, निरगुण सरगुण रंग रंगाईआ। सो वेला वक्त पहुँचया आण, आनन फ़ानन आपणी कार कमाईआ। जिस नूं झुकदे सर्ब गुरु अवतार, पैग़म्बर सजदयां विच सीस निवाईआ। तिस साहिब नूं मेरी नमो नमो नमो निमस्कार, नमस्ते कहि के सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेले खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आपणा हुक्म वरताईआ।

❋

❋

२१ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ हरनाम सिँघ दे गृह पंडोरी

विष्नूं कहे शब्द गोबिन्द करे खेल उपर बसुधा, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। जिस ने कूड़ी क्रिया मेटणी कलयुगा, जुग चौकड़ी पैंडा पन्ध मुकाईआ। जो संदेश दे के गया बुद्धा, बुद्धी तों परे ध्यान लगाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला होणा उग्घा, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। जन भगतां देवे आपणी सुद्धा, अन्तर निरन्तर पड़दा दए उठाईआ। अगला भेव खोल्ह के गुज्झा, माया ममता मोह मिटाईआ। निरगुण धार रहे ना लुका, लोक परलोक करे रुशनाईआ। जिस दा तीर निशाना कदे ना उका, दो जहानां आप वखाईआ। सदी चौधवीं मुहम्मद आपणा कढ के वखावे रुक्का, जिस उत्ते अलिफ़ ये वंड ना कोए वंडाईआ। तेरा परवरदिगार समझ ना आया मुद्दा, मुद्दत तों बैठा ध्यान लगाईआ। चार यारी संग रुज्झा, आमीन यामबीन तेरा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरि करता अगम्म अथाहीआ। विष्नूं कहे मैं शब्द गोबिन्द तक्कया नूर नुराना, जल्वागर नज़री आईआ। जिस दा कलमा हक पैग़ामा, चौदां तबक बाहर पढ़ाईआ। जिस दा खेल अगम्म अमामा, अमाम अमामां पड़दा लाहीआ। चारे कुण्ट दहि दिशा वज्जणा दमामा, निरगुण आपणा डंक सुणाईआ। जिस ने कलमा बदल देणा कलामा, कायनात दए वड्याईआ। रहमत रहीम करे रहमाना, रहिबर इक्को सोभा पाईआ। खेले खेल दो जहानां, पुरीआं लोआं फोल फुलाईआ। कलि कल्की पहर के जामा, जोती जाता डगमगाईआ। जिस नूं झुक झुक सजदयां विच करदे रहे सलामा, नेत्र लोचन नैण अक्ख शरमाईआ। ओह अन्तिम आवे विच मैदाना, पड़दा ओहला रहे ना राईआ। जिस ने नौ खण्ड पृथ्मी देखणे मानव होवे गुलामा, शरअ ज़ंजीर कटाईआ। योद्धा सूरबीर मर्द मर्दाना, बलधारी फेरा पाईआ। जिस ने सतिजुग मार्ग दस्सणा आसाना, इन्सानां अन्दर भेव खुल्हाईआ। मानुख रहे ना कोए बेगाना, दुतीआ भाउ ना कोए जणाईआ। सब दा इक्को होणा गाणा, तूं मेरा मैं तेरा ढोला राग अलाहीआ। इक्को मन्नणा साहिब सुल्ताना, शाह पातशाह इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता बेपरवाहीआ। विष्नूं कहे शब्द गुरु दा हुक्म संदेशा एक, एकँकार रिहा दृढ़ाईआ। जिस दी सब ने रखणी टेक, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। सब दी बुध करे बिबेक, दुरमति मैल धुआईआ। हरि दरसावे नेतन नेत, निज नैण कर रुशनाईआ। धुरदरगाही बण के खेवट खेट, नईया नौका आप चलाईआ। आत्म परमात्म नाता दस्स के बेटी बेट, पिता पूत गोद उठाईआ। सच सिंघासण पुरख अबिनाशण जाए लेट, दर दवारा इक वड्याईआ। सो सुहञ्जणा करे देस, जिस दर आपणा फेरा पाईआ। राह तकण ब्रह्मा शिव महेष, गणपति गणेश, सुरप्त

❋

❋

नेत्र नैण नैण शरमाईआ। जिस निरगुण धार बदलया भेख, भेखाधारी रूप ना कोए समझाईआ। तिस साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी अन्त कन्त आदेस, बिना सीस सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। विष्नूं कहे गोबिन्द शब्द आदि अन्त दा मालक, जुग जुग खेल खिलाईआ। जो नित नवित बदले आदत, अदल इन्साफ़ इक कमाईआ। सति धर्म दी लावे अदालत, दर घर साचा इक वड्याईआ। आत्म परमात्म दस्स अबादत, नूर नूर विच चमकाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अलामत, अमलां तों रहित करे नूर ख़ुदाईआ। जद तक्को सही सलामत, हरि सज्जण सोभा पाईआ। जिस ने सदी चौधवीं कूड़ी क्रिया कराउणी बग़ावत, बगलगीर रहिण कोए ना पाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर देवे ना कोए ज़मानत, बरीख़ाना ना कोए जणाईआ। सच नाम दी मिले ना किसे न्यामत, अनरस रस ना किसे चखाईआ। जिस ने सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर ल्याउणी क्यामत, कायम मुकाम रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता अगम्म अथाहीआ। विष्नूं कहे शब्द गोबिन्द गोबिन्द इक अलख, अलख अलखणा खेल खिलाईआ। निरगुण नूर जोत प्रतख, पारब्रह्म प्रभ गुसाईंआ। जिस दा खेल आदि जुगादि सच, सति सच वड्याईआ। सो साहिब स्वामी पुरख समरथ, हरि करता फेरा पाईआ। जिस ने जुग चौकड़ी दीन मज़्हब कराए वक्ख, वक्खरा वक्खरा दर सुहाईआ। सो कलयुग अन्तिम करे आप इक्ट्ठ, गुर अवतार पैग़म्बर देवण नाल सफ़ाईआ। सारयां इक्को नाम इक्को कलमा काया मन्दिर अन्दर लैणा रट, रट्टा जगत रहे ना राईआ। सच दवारा इक्को हट्ट, इक्को मन्दिर गृह सुहाईआ। इक्को वस्त अमोलक रख, रक्षक हो के आप वरताईआ। जो गुर अवतार पैग़म्बरां भविक्ख्त दिता दस्स, दहि दिशा खोज खुजाईआ। सदी चौधवीं पन्ध मुकाया लोकमात नस्स नस्स, बण पाँधी राहीआ। मुहम्मद नीर वरोले आपणी अक्ख, उम्मत उम्मती वेख वखाईआ। चार यारी पई गश, हवस होश ना कोए वड्याईआ। जिस परवरदिगार दा करदे रहे जस, सिफ्तां विच ढोले गाईआ। ओह अन्त कन्त परवरदिगार हो प्रगट, साडे परगणे फोल फुलाईआ। उधरों ईसा दा कलाक करे टक टक, घड़ी घड़याल रिहा खड़काईआ। मेरा गाॅड गुड गाइड हो के आवे नट्ठ, जोती जाता पन्ध मुकाईआ। जिस दा कलमा सब ने लैणा रट, रुटीन रिटन इक समझाईआ। धर्म दी धार खोल्हणा हट्ट, दवारा इक्को इक वड्याईआ। दीन मज़्हब दा मेट के फट्ट, पट्टी देवे नाम बंधाईआ। पिछली करनी सब दी शब्दी गोबिन्द देवे ठप्प, मोहर आपणा नाम लगाईआ। पूरब लेखा पूरा कर पक्क, पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव खुल्हाईआ। कलयुग देवे आपणा हक, हकीकत विच्चों झोली पाईआ। सतिजुग साचा जाए लग्ग, सदी चौधवीं लेखा अन्त चुकाईआ।

❋

❋

कलयुग जीव ना रहे कोई अल्पग, सरबग देवे माण वड्याईआ। दीन मज़्हब रहे ना कोए अलग, आत्म परमात्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिगार सांझा यार सब दी मेटे हद्द, हदूद आपणी दए समझाईआ। सारे इक्को नाम लैणा जप, इक्को कलमा लैणा गाईआ। इक्को पुरख अकाला दीन दयाला मालक होए सभ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दी गुर अवतार पैग़म्बर बणे यद, यदी लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि आपणा पड़दा लाहीआ। विष्नूं कहे शब्द गुरु दी धार, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द नाल प्रगटाईआ। जिस दा खेल सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेस वटाईआ। सो कलि कल्की ल्ए अवतार, जोती जाता करे रुशनाईआ। सम्बल बैठ धाम न्यार, निरगुण आसण इक सुहाईआ। शब्दी नाद धुन जैकार, अगम्म अथाह सुणाईआ। अमृत दे के ठंडा ठार, निझर बूँद स्वांत आप टपकाईआ। चारों कुण्ट वेख के हाहाकार, मानव मानुख मानस फोल फुलाईआ। किरपा करे आप करतार, कुदरत दा करता वेख वखाईआ। हुक्म संदेशा देवे आपणी धार, धरनी धरत धवल धौल जणाईआ। सारे हो जाओ ख़बरदार, सोया रहिण कोए ना पाईआ। गोबिन्द खण्डा खड़के अगम्म अपार, अपरम्पर स्वामी आप खड़काईआ। लहिणा देणा सब दा दए निवार, बाकी रहिण किछ ना पाईआ। जन भगतां पड़दा लाहे आपणी धार, धरनी धरत सुहाईआ। गोबिन्द सूरा सूरबीर बलकार, बलधारी आप जणाईआ। माझे वाल्यो छब्बी पोह नूं लै के आउणी इक तलवार, तिन्न तिन्न नाल लम्बाईआ। लेखा अगला दस्से आप निरँकार, की गोबिन्द खेल खिलाईआ। किस बिध मेटणा धूंआँधार, क्रिया कूड़ चुकाईआ। सति सच होए जैकार, धर्म धर्म नाल सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी इक इकल्ला पावे सब दी सार, महासार्थी आपणी खेल खिलाईआ।

२२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ मक्खण सिँघ दे गृह नौरंगाबाद

विष्नूं कहे मैं खेल वेख्या अक्खां, अक्खरां वाली लिख्त ना कोए बणाईआ। जिस वेले गोबिन्द सथ्थर लथ्था, यारड़ा सेज हंढाईआ। बिना हथ्थां तों टेक्या मथ्था, बिना सीस सीस झुकाईआ। आपणे पिट्ठ तों लाह के भथ्था, कमान दिती टिकाईआ। बिना रसना तों बचन कहि के सच्चा, सच दिता समझाईआ। हुण मैं तेरा तता वाला बच्चा, अन्तर निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। तेरी शब्दी धार नस्सा, दिवस रैण पन्ध मुकाईआ। तेरा लहिणा देणा पूरा कीता मसां, मुश्किल अग्गे

❋

❋

ना कोए रखाईआ। सद तेरे संग वसां, सगला संग बणाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण धार हो के नस्सां, नर नरायण मेल मिलाईआ। अक्खरां वाला लाईनां वाला सिफ्तां वाला कदे ना बदलां सफा, सफा सब दी वेख वखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दे दे गफ्फा, वस्त अमोलक इक वरताईआ। पारब्रह्म पतिपरमेशवर ख़ुशीआं नाल हस्सा, सच स्वामी दया कमाईआ। बिना हथ्थां तों पिठ ते मारया धफ्फा, आपणा रंग चढ़ाईआ। गोबिन्द तेरी धार मेरा होणा टप्पा, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। तेरे नूर दा होणा पप्पा, पारब्रह्म विच समाईआ। दोहां दा सांझा होणा मता, मति बुद्धी दी लोड़ रहे ना राईआ। तेरा लेखा अगम्मी तता, जिस नूं सम्बल कहे लोकाईआ। इस विच फ़र्क होवे ना रता, रंग रतड़ा दए गवाहीआ। मैं मालक कलमापता, पतिपरमशेवर वेस वटाईआ। तेरीआं होणीआं नहीं बाहवां लत्तां, हथेली बाज़ ना कोए टिकाईआ। आपणी जाणे मित गता, गति मित आपणे हथ्थ रखाईआ। बीज बीज्या आपणे वत्ता, वार थित समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर संदेशा इक सुणाईआ। विष्नूं कहे मैं तक्कया नाल अक्खीआं, आपणा नेत्र नैण उठाईआ। जिस वेले गोबिन्द भार होया वखीआ, पासा पासे नालों बदलाईआ। काहन वेखण आया जिस खेल खिलाया बिन्दरा बन सख़ीआँ, कृष्ना आपणा पन्ध मुकाईआ। ओस गल्लां दस्सीआं सच्चीआं, सच रिहा जणाईआ। वाह गोबिन्द तेरीआं प्रीतां पक्कीआं, अग्गे सके ना कोए तुड़ाईआ। तूं बच्चयां दीआं लाशां नीहां हेठां रखीआं, अन्दर वज्जदी रही वधाईआ। तेरी धार अर्जन बैठा लोआं ततीआं, तवी जगत दए गवाहीआ। दीन मज़्हब दीआं छडीआं हिस्से पत्तीआं, चारे वरन रंग रंगाईआ। अग्गे तों तेरीआं निक्कीआं निक्कीआं जगणीआं नहीं मोमबत्तीआं, पुरख अकाल तेरा नूर रुशनाईआ। दीनां मज़्हबां वालीआं लिख्तां पक्कीआं, पटने वाले दयां सुणाईआ। छोटीआं छोटीआं नाम कलमे दीआं बणाउणीआं नहीं हट्टीआं, वक्खरी वक्खरी वंड वंडाईआ। तेरा मेला मेल पुरख समरथीआ, समरथ तेरी सरनाईआ। जिस दा जुग चौकड़ी सारे गाउंदे जसीआ, सिफ्तां विच सालाहीआ। तूं भरनीआं नहीं किसे दीआं चट्टीआं, चेटक अवर ना कोए रखाईआ। तेरा पुरख अकाल तेरे नाल मिलावे अक्खीआं, नेत्र इक इक जणाईआ। लख चुरासी आत्मा तेरीआं होणीआं बच्चीआं, बचया गोद उठाईआ। तेरीआं धारां गुरमुखां अन्दर लूं लूं होणीआं रचीआं, रचना इक अलाहीआ। चार जुग दे गुर अवतार पैग़म्बरां दीआं प्रीतां होणीआं कच्चीआं, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। सब दीआं आशा फिरन नट्ठीआं, सदी चौधवीं दए दुहाईआ। उन्हां दीआं खाहिशां सम्मत शहिनशाही पंज छब्बी पोह ते होणीआं इक्ट्ठीआं, इक्ट्ठ इक्को दए वखाईआ। जिथ्थे अग्न कुण्ड दीआं बणनीआं भट्ठीआं, भठियाला बणे बेपरवाहीआ। गोबिन्द प्रभ ने तेरे उत्ते डोरां सुट्टीआं, सिट्टा अन्तिम दए वखाईआ।

❋

❋

सब दीआं तारां जाणीआं कटीआं, कटाक्ष आपणा नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। विष्नूं कहे जिस वेले गोबिन्द सथ्थर बदलया पासा, आपणी लई अंगड़ाईआ। मैं वेख्या पुरख अबिनाशा, संग बैठा सोभा पाईआ। उधरों राम करदा आ गया हासा, बनबासी पन्ध मुकाईआ। मैनूं चौदां साल प्या घाटा, सीता पिच्छे दिती दुहाईआ। आह वेखो गोबिन्द जिस दे पल्ले नहीं कोई आटा, कीड़ी आपणी सेव कमाईआ। दीन दुनी दा तोड़ के नाता, पुत्तरां आया भेंट चढ़ाईआ। मात पिता दा छड्ड के साका, सज्जण इक्को ल्या बणाईआ। अगला फेर वेख्या ख़ाका, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। कलयुग दिसी अंधेरी राता, अन्तिम चन्द ना कोए रुशनाईआ। सच रही ना कोई गाथा, अक्खरां वाली ना कोए वड्याईआ। सहाई होए ना कोए त्रैलोकी नाथा, राम नाम ना कोए सखाईआ। सीता सुरत साहिब कोए ना जाता, राम रंग ना कोए रंगाईआ। दीन दुनी दा बदलया पासा, सार पाश दए उलटाईआ। एह खेल वेख्या राम मुक्खों किहा अगम्मी बाता, बातन दिती जणाईआ। ओस वेले आउणा पुरख बिधाता, ब्रह्म पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जिस ने दो जहान वेखणा ख़ाका, लख चुरासी फोल फुलाईआ। गोबिन्द हुण तूं उस दा ततां वाला बच्चा फेर शब्दी धार होणा काका, कलि कालख मेट मिटाईआ। ओन तेरा तूं उस दा मन्नणा आखा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। हुण तूं अमृत दिता विच बाटा, फेर गुरमुखां अन्दर अन्तर देणा प्याईआ। तेरा लहिणा देणा ढाई सौ बरख दी वाटा, वाहवा वज्जणी फेर वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दी धार इक जणाईआ। विष्नूं कहे जद गोबिन्द होया भार पिट्ठ, निगाह उपर असमान टिकाईआ। धरती उत्ते गया लिट, रोड़े पथ्थर सेज सुहाईआ। जोती धार जोती टिक, शब्दी शब्द शनवाईआ। ओसे वेले मूसा ईसा मुहम्मद लै के आ गए इक चिट, जगत अक्खर ना कोए लिखाईआ। दोहथ्थड़ मार के पए पिट्ट, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। गोबिन्द सुत्ता कंडयां विच लिट, सेज सुहञ्जणी ना कोए रखाईआ। ओस वेले प्रभ ने आपणा रूप दखाया इक, इक इक विच समाईआ। मुहम्मदा जिस नूं अमाम अमामा आया लिख, ओह लेखा दए जणाईआ। सच प्रीती करां हित, हितकारी हो के वेख वखाईआ। जिस दा खेल नित नवित, ओह आपणा पड़दा लाहीआ। मुहम्मद चरणां विच गया लिट, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। फेर खेल दस्सया अनडिठ, प्रभ पड़दा आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच पड़दा आप चुकाईआ। विष्नूं कहे प्रभ ने मुहम्मद दिता इलहाम, इलम तों बाहर जणाईआ। सुण अगम्म कलाम, कल्मयां बाहर पढ़ाईआ। वेख आपणा अमाम, जल्वा नूर रुशनाईआ। जिस झगड़े मेटणे तमाम, तमां दा डेरा ढाहीआ। बदल देणा नज़ाम, नौबत हक वजाईआ।

❋

❋

मज़्हब दा रहे ना कोए ग़ुलाम, शरअ ज़ंजीर कटाईआ। संदेशा देणा विच अवाम, इक्को नाम जणाईआ। जिस वेले चार जुग दे कलमे नाम होए बदनाम, बदी विच लोकाईआ। पिता पूत ना करे पछान, माता गोद ना कोए सुहाईआ। शाह सुल्तान होवण बेईमान, साध सन्त धीर ना कोए रखाईआ। शब्द सुणे ना कोए धुन्कान, अनरागी राग ना कोए जणाईआ। अमृत मिले ना पीण खाण, रसना रस ना कोए चखाईआ। जोती जगे ना कोए चराग़, गृह मन्दिर ना कोए रुशनाईआ। ओस वेले प्रगट होणा श्री भगवान, जोती जाता डगमगाईआ। गोबिन्द दा मेला होणा विच जहान, साचा आपणा रंग रंगाईआ। पूरन जोत पूरन विच समाण, मुहम्मदा समझ कोए ना पाईआ। जिस दा इक नाम इक कलमा इक देणा ज्ञान, हुक्म इक्को इक फ़रमाईआ। सदी चौधवीं वेखे मार ध्यान, मंज़ल पन्ध अग्गे ना कोए वधाईआ। माझा देश होवे प्रधान, प्रधानगी आपणे हथ्थ रखाईआ। जिथ्थे जगे जोत महान, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। भगत दवारा सोहे इक निशान, निशाना सत्त रंग तेरे ज़िमीं असमान दए वड्याईआ। चौदां तबक जिस नूं सीस झुकाण, झुक झुक लागण पाईंआ। ओह गोबिन्द दा होणा फेर अस्थान, जिथ्थे सब दा लेखा दए मुकाईआ। फेर मुहम्मद ने निउँ के कीता सलाम, सजदा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। विष्नूं कहे मैं वेख्या हो करीब, नेरन नेरा ध्यान लगाईआ। तक्कया खेल अजीब, ईसा बैठा ध्यान लगाईआ। उपर तक्कया ऐ ख़ुदा की होया जे मैनूं दिती सलीब, गल फाँसी दिती लटकाईआ। गोबिन्द दी वक्खरी वेखी तरतीब, तरीका ढंग इक दृढ़ाईआ। सिख सेवक मात पित साक सज्जण कोई नहीं नज़दीक, नेड़े नज़र कोए ना आईआ। इक्को सहारा तेरा लाशरीक, शरअ दे बन्धन गया तुड़ाईआ। माछूवाड़े सुत्ता उत्ते पीठ, निगाह तेरे विच रखाईआ। तूं सज्जण इक्को मीत, मित्र प्यारा नज़री आईआ। उस वेले पुरख अकाल मनाया तूं मेरा मैं तेरा इक्को घर दोवें वसनीक, दूजा गृह ना कोए वखाईआ। जिस वेले सदी बीसवीं गई बीत, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। फेर नवीं चलाउणी रीत, सब दा लेखा देणा मुकाईआ। पैग़म्बरो जेहड़ी तुसीं मैथों कलमे दी मंगणी भीख, ओह अन्तिम पूर देणी कराईआ। जेहड़ा कबाब भुन्न के खाधा उपर सीख, तिस दी सिख्या देणी चुकाईआ। झगड़ा मुकाउणा चर्च मन्दिर मसीत, मसला इक समझाईआ। सब नूं दस्सणा परवरदिगार सांझा यार पुरख अकाल वसदा चीत, काया मन्दिर डेरा लाईआ। बिना गोबिन्द तों गोबिन्द दी करे ना कोए प्रीत, प्रीतम नज़र कोए ना आईआ। गोबिन्द तूं पूरी पूरी करनी बख्शीश, पूरन पूरन वेस वटाईआ। जिस दा अन्तर इक अतीत, त्रैगुण लेख चुकाईआ। ओस वेले ईसा झुकाया सीस, सजदा इक जणाईआ। नक्क नाल कढ के लीक, लाईन दिती वखाईआ। प्रभू मैं वी ओस वेले गोबिन्द दी करां तस्दीक,

❋

❋

शहादत दयां भुगताईआ। जिस वेले सम्मत शहिनशाही पंज छब्बी पोह दा वक्त आया ठीक, ठाकर तेरा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। विष्नूं कहे गोबिन्द जिस वेले हथ्थ रखया उपर छाती, शहिनशाह वल्ल ध्यान लगाईआ। मूसा आ गया लै के पाती, पत्रका आपणे हथ्थ उठाईआ। मैं खेल वेख्या पिछली प्रभाती, जो वेला गया लँघाईआ। सथ्थर सेज हंढाए जिन मन्नी धुर दी आखी, आख़र रंग रंगाईआ। जिस दे अन्दर जोत अगम्मी बाती, बातन पड़दा रिहा खुल्हाईआ। मंज़ल चढ़ के घाटी, पैंडा ल्या मुकाईआ। फेर नज़र आई कलयुग अन्तिम वाटी, सदी चौधवीं वेख वखाईआ। झगड़ा पैणा ज़ात पाती, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। तेरयां मुरीदां दा कोई ना बणना साथी, संगी संग ना कोए रखाईआ। एह खेल बाज़ीगर नाटी, स्वांगी आपणा स्वांग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। विष्नूं कहे जिस वेले मूसा उठाया वरका, वारस इक्को नज़री आईआ। लेख लिखणा वेखो खेल प्रभू दे घर का, घर आपणा रंग रंगाईआ। राह तक्को इक दर का, जो दरगाह साची सुहाईआ। रूप वेखो नरायण नर का, जो नर हरि नूर अलाहीआ। सरोवर वेखो अगम्मी सर का, जो सब दी वेखे सफ़ाईआ। भय मन्नों इक हरि का, जो हुक्मे अन्दर भवाईआ। जिस लेखा मुकाउणा चोटी जड़ का, तत्व तत दए गवाहीआ। जिस दा नाम वहिण वहिणा हढ़ का, कूड़ी क्रिया दए रुढ़ाईआ। जिस नाता जोड़ना इक्को घर का, गृह मन्दिर इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि का मेला आप मिलाईआ। विष्नूं कहे मूसा नैण मीट के करदा हासी, हथ्थ कन्नां उत्ते टिकाईआ। एह खेल पुरख अबिनाशी, कुदरत दा कादर रिहा वखाईआ। गोबिन्द दा बिना गोबिन्द तों नज़र ना आया कोए साथी, माछूवाड़े सोभा पाईआ। की लेखा लिख्या विच मेरी पाती, पत्रका दए दृढ़ाईआ। जिस वेले कलयुग आए अंधेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। शरअ दा रहे ना कोए जमाती, जुमला अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। उस वेले आउणा कमलापाती, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। पूरन पूरन जोत करे प्रकाशी, प्रकाशवान होवे नूर अलाहीआ। पिछली चार जुग दी कड़ी रहिण ना देवे बासी, अगला आपणा हुक्म जणाईआ। शब्द संदेशा इक्को आखी, आख़र पड़दा दए उठाईआ। नाले गोबिन्द वल्ल वेख के किहा गोबिन्द जेहड़ी सिक्खी बणाई तूं उत्ते विसाखी, एहदा विसाह रहे ना राईआ। सम्मत शहिनशाही पंज सारी धर्म दे मार्ग दे उतों जाणी पाटी, पटने वाले तेरी वड्याईआ। रस रहिणा ना तेरी अमृत बाटी, पुरख अकाला रिहा वखाईआ। गोबिन्द किहा मूसा मैं वी हथ्थ नहीं पाउणा फेर नीले वाली काठी, भथ्था पिट्ठ ना कोए टिकाईआ। मेरा साथ देवे मेरा साथी, हरि करता धुरदरगाहीआ।

❋

❋

मैं इन्हां गुरमुखां भगतां सन्तां दी आपे करां राखी, चारे खाणी विच्चों वेख वखाईआ। अगली कथा कहाणी दस्सां साची, सच दयां दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम मेट अंधेरी राती, सतिजुग सच लैणा उपजाईआ। पिछला नाता रहिणा नहीं फुफ्फी ताई चाची, चकना चूर करां लोकाईआ। फड़ के गोबिन्द ने मूसा तों चिट्ठी वाची, पढ़ के दिती सुणाईआ। ओए कमल्यो तुहाडी मुक जाणी वाटी, वेखो प्रभ ने बिन अक्खरां तों थल्ले दिता लिखाईआ। अन्त सब दी करनी इक्को ज़ाती, आत्म ब्रह्म देणा समझाईआ। सब दा बण के पिता माती, पिता पूत गोद सुहाईआ। शंकर वेखे उत्ते कैलाशी, ब्रह्मा ब्रह्म ध्यान लगाईआ। विष्नूं सेवा करे साची, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस वेले गोबिन्द पूरन पूरन विच जोत प्रकाशी, पूरन ब्रह्म ब्रह्म दृढ़ाईआ। एह खेल ज़रूर होणा लोकमाती, जिस नूं सके ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा धुर दी दाती, दाता दानी दया कमाईआ।

२२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ करनैल सिँघ दे गृह नौरंगाबाद

विष्नूं कहे राम कृष्न ईसा मूसा मुहम्मद गोबिन्द मिल्या इशारा, माछूवाड़ा वक्त सुहाईआ। अग्गे वेखो खेल अपारा, अपरम्पर स्वामी वज्जे वधाईआ। अमाम अमामा हो सिक्दारा, निरगुण नूर नूर अलाहीआ। कलि कल्की कर पसारा, वेस अवेसा आप वटाईआ। सच सुहा के इक दवारा, भगत दवारे दए वड्याईआ। जिथ्थे दीन मज़्हब दा रहे ना कोए अखाड़ा, ज़ाती वंड ना कोए वंडाईआ। फड़नी पए ना कोए तलवारा, खण्डा खड़ग ना कोए चमकाईआ। इक्को नाम दा बोल जैकारा, इक्को मेला धुरदरगाहीआ। इक्को सच सच वरतारा, वर्तमान लेखा दए समझाईआ। सब ने करनी निमस्कारा, झुक झुक सीस निवाईआ। बण के खिदमतगारा, ख़ादम हो के आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। लहिणा देणा पूरा करना पूरब कर्म विचारा, पड़दे ओहले आप उठाईआ। धर्म दी धार बण सिक्दारा, वेखे थांउँ थाँईंआ। चार कुण्ट दहि दिशा इक्को घर वसे घर बाहरा, गृह मन्दिर इक वखाईआ। इक्को इष्ट जीव जगत दी धारा, धरनी धरत धवल सोभा पाईआ। मैं शब्दी धार आउणा दुबारा, पुरख अकाले जोत विच समाईआ। दोहां दा खेल होणा निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कारा, करनी करता कार कमाईआ। जन भगत सुहेले सन्त मेलणे गुरमुख कर त्यारा, गुर गुर गोद उठाईआ। सब नूं देणा इक अधारा, अदल इन्साफ़ सच कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप चढ़ाईआ।

❋

❋

विष्नूं कहे गोबिन्द बिन अक्खां अक्ख बदली, समां बदलदा दिता वखाईआ। सारे वेखो परवरदिगार इक अदली, इन्साफ़ इक कमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर असीं आए पंज तत लई, ततां वाली वंड वंडाईआ। दीनां मज़्हबां दे हक लई, हिस्से ल्ए पाईआ। अन्त फेर प्रभ आपणे हथ्थ रख लई, रखया करे थांउँ थाँईंआ। एका नाम सुणाए धुर दे जस लई, जस वेद पुराणां सिफ्तां तों बाहर करे पढ़ाईआ। जोत प्रगटाए पतिपरमेश्वर आपणी पति लई, पति पतिवन्ता दया कमाईआ। निरगुण धार आवे भगतां दी रत लई, रत्न अमोलक आप उपजाईआ। खेल खेले सतिजुग सच लई, सच साजण धुरदरगाहीआ। क्यों कलयुग अन्तिम दीन दुनी मच्च गई, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। सच दवारयो दौड़ नस्स गई, पतिपरमेश्वर मिलण कोए ना पाईआ। सब दे अन्दरों गुरमति गई, मनमति बैठी डेरा लाईआ। अक्ल विद्या भट्ठ पई, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। प्रभ खेल खेलणा गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती अट्ठ सट्ठ लई, गुर अवतार पैग़म्बरां लेखा पूर कराईआ। जामा धारना दीन मज़्हब दे वट्ट लई, हद्द रहिण कोए ना पाईआ। शाहो भूप बणना जन भगतां दे हक लई, हक सब दा आपणे हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां एह खेल अगम्मी तक लई, नज़र नज़रीआ दिता बदलाईआ। अग्गे गल्ल रही ना शक लई, शिकवे दिते मिटाईआ। एने चिर नूं बसुधा थल्लयों हस्स पई, धरनी ताली दिती वजाईआ। प्रभ ने आउणा भगतां दी यद लई, गोबिन्द आपणा रंग रंगाईआ। जेहड़ी सृष्टी दृष्टी प्रभ दा इष्ट छड गई, कूड़ी क्रिया विच हल्काईआ। सच धर्म दी मंज़ल टप्प गई, माया ममता विच कुरलाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां छड गई, नाता छड्डया पिता माईआ। कूड़ निशाने चारों कुण्ट गड्ड रही, गाॅड नज़र किसे ना आईआ। झगड़ा प्या मास नाड़ी हड्ड लई, हिस्से ततां वाले पाईआ। कलयुग झूठ अंधेरी वग रही, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। प्रभ ने आउणा सिर्फ़ गोबिन्द पग्ग लई, माझे वाल्यो इक पग्ग तुसां भेंट कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल करनी सतिजुग साचे जग लई, जागरत जोत करे रुशनाईआ।

२२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ मस्सा सिँघ दे गृह नौरंगाबाद

विष्नूं कहे झट इक्ट्ठे हो गए भगत, माछूवाड़े रूप बदलाईआ। कबीर जुलाहा अगवाही करे फ़कत, रविदास चमारा संग रलाईआ। की खेल खेलया उपर धरत, धरनी धरत नाल रलाईआ। गोबिन्द हस्स के किहा ज़रा वेखो उपर अर्श, अर्शी प्रीतम की दृढ़ाईआ। मैनूं ना कोए सोग ना कोए हरख, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। जन भगतां निगाह मारी खेल

❋

❋

वेख्या मर्दाना मर्द, हरि करता आप समझाईआ। जिस दे अन्तर ग़रीब निमाणयां दर्द, दुखियां दु:ख वंडाईआ। संदेशा मिल्या जन भगतो एस ने फेर आउणा परत, पतिपरमेश्वर नाल मिलाईआ। लेखा वेखे ख़ाकी फ़र्श, ज़िमी असमानां डेरा ढाहीआ। जिस ने झगड़ा मेटणा मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ चर्च, चरागाहां खोज खुजाईआ। तुहाडी सब दी मंज़ूर होवे अर्ज़, आरज़ू आपणे लेखे पाईआ। सब दे नाल सांझी करे ग़रज़, गरज़े कि वेला आपणा आप प्रगटाईआ। चार जुग दे सन्तां भगतां फेर फोल के वेखे फ़रद, चुरासी विच्चों पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मालक इक अख्वाईआ। विष्नूं कहे जन भगतां तक्कया नाल ग़ौर, गहर गम्भीर ध्यान लगाईआ। गोबिन्द खेल वखाया अवर का और, अवरी आपणी कार कमाईआ। जिस वेले कलयुग कूड़ी क्रिया जन भगतो चलया दौर, दर दर आपणा फेरा पाईआ। साध सन्त बण गए चोर, ठग्गी यारी जगत कमाईआ। माण रहिणा नहीं किसे मढ़ी गोर, पीर फ़कीर देण दुहाईआ। माया धारीआं दे सिर ते झुलणे चौर, ग़रीबां होए ना कोए सहाईआ। फ़ुरना मन्त्र फुरे कोए ना फोर, मन कल्पणा कूड़ हल्काईआ। दुनिया दा धर्म अन्तिम होणा उत्ते ढोर, सूर गाँ वंड वंडाईआ। उस वेले साहिब सुल्तान श्री भगवान दी पैणी लोड़, लुड़ींदा सज्जण वेख वखाईआ। जिस ने तुहाडी सुरती आपणे नाल लई जोड़, ओह मेरा धुर दा माहीआ। तुसीं उस दा नाम कलमा खांदे भोर भोर, भोरा भोरा तुहाडी झोली पाईआ। हुक्मे अन्दर दिता तोर, शरअ तों परे कर सुणाईआ। याद रखयो सदी चौधवीं अन्तिम पैणा शोर, शौहर सके ना कोए मिलाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां सुरती शब्द बन्न्हे कोई ना डोर, तन्दन तन्द ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि करता अगम्म अथाहीआ। विष्नूं कहे जन भगतां कीती अरदास, बेनन्ती इक सुणाईआ। साडे अन्तर इक विश्वास, जो विश्व दा रूप धराईआ। निरगुण धार होवे प्रकाश, जोती जोत रुशनाईआ। कुछ उस दी महिमा आख, गोबिन्द दे दृढ़ाईआ। गोबिन्द किहा ओह प्रगट होणा साख्यात, निरवैर पुरख इलाहीआ। मेरा उस ने देणा साथ, सगला संग बणाईआ। कलयुग मेटणी अंधेरी रात, सतिजुग चन्द चमकाईआ। सब दी पूरी करनी आस, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। साचे भगतां देणी शाबाश, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तुहानूं ज़रूरी वखावां खेल तमाश, वेला वक्त नाल वड्याईआ। जिस वेले शहिनशाही सम्मत पंज छब्बी पोह दी आई रात, रुतड़ी इक महकाईआ। भगतो तुसीं आउणा बण के जमात, एसे तरह रंग रंगाईआ। लेखा सुणना थल्ले आकाश, धरती उपर शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा इक समझाईआ। जन भगत कहिण गोबिन्द की तेरा खेल अगम्मा, अगम्मड़े दे दृढ़ाईआ। की प्रगट होवे

❋

❋

काया माटी चम्मा, चम्म दृष्टी नाल वड्याईआ। की दीन मज़्हब दी करे तमा, हिस्सयां वंड वंडाईआ। केहड़ी करनी केहड़ा करना कम्मा, कायनात की समझाईआ। केहड़ा नाम पवण स्वास जपाउणा दमा, दामनगीर पल्लू की फड़ाईआ। केहड़ी हद्द केहड़ा बन्ना, कवण गृह डेरा लाईआ। कि पुरख अकाल दा होवें चन्ना, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। विच्चों उठ के बोलया धन्ना, ज़ोर नाल सुणाईआ। क्यों अक्खरां लाया इक्को कन्ना, जिस दा भेव कोए ना पाईआ। गोबिन्द किहा मैं तेरा कहिणा मन्ना, मनसा पूर वखाईआ। हरख सोग मेट के ग़मा, चिन्ता चिखा जलाईआ। जिस वेले रूप धारया नवां, नव चार दा पन्ध मुकाईआ। जट्टा धन्नया विच जट्टां दे रहिवां, दूजा घर ना कोए बणाईआ। सम्बल आपणे आसण बहिवां, सिंघासण इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, दर ठांडे रंग वखाईआ। धन्ने किहा तूं साहिब वडा धनाढ, तेरी बेपरवाहीआ। की नवीं कढेंगा काढ, मैनूं दे समझाईआ। गोबिन्द किहा मैं चार जुग दे विछड़यां नाल लडावां लाड, पूरब जन्म दे मेल मिलाईआ। जिन्हां दा लेखा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं साथ, सगला संग जणाईआ। भावें किसे ने राम कृष्न अल्ला वाहिगुरु सतिनाम जपया होवे जाप, वक्खरा वक्खरा नाम सुणाईआ। मैं अन्तिम सब दी रखां लाज, लज्यावन्त हो के वेख वखाईआ। भगतो भगत भगवान दा चलाउणा समाज, दीन मज़्हब रहिण कोए ना पाईआ। जिस बिध सृष्टी दी रचना रची आदि, ओसे तरह सतिजुग सच देणा लगाईआ। एका नाम होणा ब्रह्माद, विद्या ब्रह्म पढ़ाईआ। इक सरनाई सब ने जाणा लाग, चरण धूढ़ इक रमाईआ। इक दा नाम रस होणा स्वाद, रस इक्को इक चखाईआ। इक दी सुरती इक विच जाणी जाग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सति धर्म दा खेड़ा करना आबाद, कलयुग कूड़ कुटम्ब मुकाईआ। गोबिन्द किहा तुसीं सारे रख्यो याद, मेरी माछूवाड़े दी सेज दए गवाहीआ। सम्मत शहिनशाही पंज छब्बी पोह नूं मिलणी दाद, दाअवेदार इक्को हो आईआ। जिस ने सृष्टी दृष्टी दा बदल देणा समाज, समग्री इक्को इक वरताईआ। शब्द नाद धुन सुणाए अगम्मी अवाज़, रसना जेहवा बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे वाद विवाद, विख अन्दरों सब दे बाहर कढ्ढाईआ।