पुस्तकालयभाग २२

२३ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ दारा सिँघ दे गृह नौरंगाबाद

विष्नूं कहे भगतां कीती अर्ज़ांई, गोबिन्द दिता जणाईआ। असीं चार जुग दे कोई कोई, विरले थोड़े नज़री आईआ।

❋

❋

सदी चौधवीं किस नूं मिले ढोई, मिले माण वड्याईआ। उस वेले सृष्टी दृष्टी जाणी मोही, ममता विच कुरलाईआ। कूड़ कल्पणा विच जाणी परोई, परा पसन्ती मद्धम बैखरी कम्म किसे ना आईआ। चारों कुण्ट जगत शरअ दी फिरनी दरोही, धर्म दी धार ना कोए वखाईआ। सब दी पति जाणी खोही, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गोबिन्द किहा जन भगतो तुहानूं भगती दा मिल्या दान, सिमरन जोग अभ्यास शब्द दा मिल्या ज्ञान, नाम धन समझाईआ। सदी चौधवीं कलयुग अन्त मेरा साहिब होवे मेहरवान, महिबूब अगम्म अथाहीआ। जन भगत सुहेले ल्ए पहचान, जुग चौकड़ी विछड़े मेल मिलाईआ। एका शब्द संदेशा दे महान, तूं मेरा मैं तेरा करे पढ़ाईआ। धर्म वखा के इक निशान, सति दवारा इक सुहाईआ। जोती शब्दी देवे माण, अभिमान देवे मिटाईआ। सुरती सुरत दा बण के काहन, रंग आपणा दए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा घर इक वसाईआ। जन भगतो प्रभ ने दया करनी आप, आपणा रंग रंगाईआ। सोहँ शब्द दस्स के जाप, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै जैकार सुणाईआ। जिस नाल मेट के तीनों ताप, त्रैगुण लेखा दए गंवाईआ। नाता तुड़ा के कूड़ कुटम्ब साक, सज्जण इक्को दए मिलाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं करे पूरा भविक्ख्त वाक, वाकिफ़कार इक्को इक अख्वाईआ। रूह बुत करे पाक, नग़मा कलाम इक सुणाईआ। झगड़ा मिटावे ज़ात पात, दीन मज़्हब ना वंड वंडाईआ। प्रगट होवे साख्यात, जोती जाता डगमगाईआ। चार जुग दे वेखे काग़ज़ात, शास्त्र सिमरत फोल फुलाईआ। धर्म धार दी आपणी वेखे लुग़ात, जिथ्थों नवां नवां नाम प्रगटाईआ। सब दी इक्ट्ठी करे जमात, इक्को घर वसाईआ। कलयुग मेटे अंधेरी रात, साचा नूर चन्द चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक वखाईआ। विष्नूं कहे भगतां अन्तर कीता विचार, विचर के दिता ना कुछ सुणाईआ। पुरख अबिनाशी हो उज्यार, जोती जाता डगमगाईआ। शब्द इशारे किहा धार, धरनी धरत धवल दृढ़ाईआ। वेखो सब दा पूरा होणा इकरार, कौल अगला दए जणाईआ। खेल करे आप करतार, कुदरत दा मालक नूर इलाहीआ। तुसां सारयां बणना बरख़ुरदार, सेवक हो के सेव कमाईआ। चार जुग दा लहिणा देणा उधार, कर्ज़ा कमरूज़ चुकाईआ। इक सुहाउणा बंक दवार, इक्को दर वज्जे वधाईआ। भगत सुहेले ल्ए उठाल, चारों कुण्ट मेल मिलाईआ। शब्द सतिगुर होए विच दलाल, विचोला इक्को सोभा पाईआ। जिन्ह झगड़ा मिटाउणा झटका हलाल, सिर सके ना कोए कटाईआ। दीन दुनी दा मंदा होवे हाल, हालत विगढ़े थांउँ थाँईंआ। ख़ुशी मनावे अन्तिम काल, कलकाती वेख वखाईआ। पुछणहारा मुरीदां हाल, मुर्शद अगम्म अथाहीआ। तिस

❋

❋

दा सब ने सुणना इक अहिवाल, अहिल दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन भगती भाग सब दा फोल फुलाईआ।

२३ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ ज्ञानी कुंदन सिँघ दे गृह मालचक्क

विष्नूं कहे गोबिन्द सेज सुहञ्जणी सथ्थर सुत्ता, शब्दी जोत धार समाईआ। पुरख अकाल सुहाई रुता, रुतड़ी आपणे रंग महकाईआ। नूर नुराना नौजवाना मर्द मर्दाना आया अबिनाशी अचुता, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा फेरा पाईआ। पंज तत वेख्या काया जुस्सा, तन पैरां ध्यान लगाईआ। हस्स के किहा वाह मेरया सुत्ता, सुत दुलारे दयां दृढ़ाईआ। प्रेम नाल तक्कया मुखा, बिन नैणां नैण खुल्हाईआ। तेरे कोल नहीं कोई टुक्कर सुक्का, वस्त हथ्थ ना कोए रखाईआ। गोबिन्द अगम्मी धार कढ के रुक्का, बिन अक्खरां दिता वखाईआ। ना कोई हरख़ सोग ना कोए दुखा, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। इक्को साहिब सुल्तान तेरी ओटा, ओड़क चरणां सीस झुकाईआ। अबिनाशी करते मुहब्बत विच प्रेम जणाया बहुता, बहुरूपी ध्यान लगाईआ। निगाह मार वेख झुकदे चौदां लोका, चौदां तबक सीस निवाईआ। अवतार पैग़म्बर तेरा सुणन श्लोका, सोहला अगम्म अथाहीआ। कलयुग अन्तिम तेरे हथ्थ मौका, मुकम्मल दयां दृढ़ाईआ। गोबिन्द यारड़ा सेज अग्गे लाउणा इक्को ढईआ ढौंका, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा इक सुणाईआ। विष्नूं कहे गोबिन्द सेज सुहञ्जणी अगम्म, अगम्म मिले वड्याईआ। नाता तोड़ के माटी चम्म, चम्मदृष्टी डेरा ढाहीआ। पवण स्वास छड के दम, रसना जेहवा ना कोए हलाईआ। ना कोई हरख़ सोग ग़म, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। ना कोई बुद्धी ना कोई मन, मनसा मोह ना कोए रखाईआ। ना कोई सरवण सुणे कन्न, अवाज़ राज़ ना कोए जणाईआ। ना कोई सूर्या ना कोई चन्न, मण्डल मण्डप ना कोए वड्याईआ। ना कोई माया दौलत धन, ना कोई जणेंदी माईआ। ना कोई छप्पर ना कोई छन्न, महल्ल अटल ना कोए वखाईआ। जे कोई वेखे ना कोई घड़ी ते ना कोई पल, पलक दी झलक ना कोए दृढ़ाईआ। ना कोई दुखड़ा ना कोई सल्ल, सलल आपणा रंग रंगाईआ। विष्नूं कहे मैं जां तक्कया इक्को दीपक नूर जोत अगम्मा रिहा बल, बावन धार सीस निवाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला अन्तर रिहा रल, जोती जोत डगमगाईआ। फेर वेख्या गोबिन्द चरणां नज़री आया जल थल, महीअल इक्को रूप समाईआ। पर्बत टिल्ले वेखे अटल, समुंद सागर सीस निवाईआ। फेर निगह आ गया कलयुग कल, कलकाती दए दुहाईआ। सृष्टी दृष्टी

❋

❋

इष्टी सच सिंघासण रिहा कोए ना बल, मंज़ल हक ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। विष्नूं कहे मैं सेज वेखी वेखी कंडा ख़ार, ख़ालक ख़लक ख़लक जणाईआ। जिस ते सुत्ता पैर पसार, सच सिंघासण सोभा पाईआ। शब्दी धार करे गुफ़तार, गुफ़त शनीद शनवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा तेरे सथ्थर लथ्था यार, यारड़ा सेज इक हंढाईआ। मैं तेरा बरख़ुरदार, ख़ुद मालक नूर इलाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले खेल कीता अगम्म अपार, अलख अगोचर दिती वड्याईआ। हुक्म संदेशा दिता जा के गुरु अवतार, पैग़म्बर पन्ध मुकाईआ। मछूवाड़ा धाम न्यार, धरनी धरत धवल धौल वज्जे वधाईआ। सब ने तक्कया योद्धा सूरबीर बलकार, बलधारी ख़ुशी वखाईआ। नूरी चमक चमक चमत्कार, जल्वा जल्वा रिहा दरसाईआ। तेरा लहिणा देणा कर्ज़ उतार, मकरूज़ लेखा दिता मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। विष्नूं कहे सेज वेखी सूलां सथ्थर, सत्हा सत्हा ना कोए वड्याईआ। मेरे नेत्र वगे अथ्थर, हन्झूआं हार बणाईआ। मैं चार जुग दे ठाकर तक्के पथ्थर, पाहन ध्यान लगाईआ। चार जुग दी विद्या तके अक्खर, जो निरअक्खर धार विच्चों प्रगटाईआ। सरगुण सरूप वेख्या वक्खर, चुरासी नैण खुल्हाईआ। फेर निगाह मारी उपर सिख़र, चोटी कोटी फोल फुलाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दी बणाए बणतर, घड़न भन्न्हणहार अख्वाईआ। ओह गोबिन्द दे वड़या अन्तर, निरन्तर बैठा सोभा पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा पढ़ना मन्त्र, दूजी अवर ना कोए सिखलाईआ। जिस दे चरणां हेठ गगन गगनंतर, ज़िमीं असमान सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव इक खुल्हाईआ। विष्नूं कहे मैनूं सेज ने दिता आख, आख़र दिता दृढ़ाईआ। जेहड़ी गोबिन्द ने सिक्खी बणाई विसाख, वरन बरन मेल मिलाईआ। एह सदी चौधवीं अन्तिम होणी गुस्ताख़, ग़ुस्से विच दुहाईआ। इन्हां गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती सुट्टणी आपणी राख, गोबिन्द दा हुक्म मन्नण कोए ना पाईआ। चारों कुण्ट होणी अंधेरी रात, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। धर्म दी रहिणी नहीं कोई जमात, सच दी करे ना कोए पढ़ाईआ। सेज नूं सुणया नहीं गोबिन्द दा भविक्ख्त वाक, वाकिफ़कार नज़र कोए ना आईआ। किसे साध सन्त दा अन्दरों खुल्हणा नहीं ताक, अक्खर पढ़ पढ़ जगत करन वड्याईआ। फिरनी दरोही लोकमात, सांतक सति ना कोए कराईआ। हरि का नाम सके कोए ना वाच, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। किसे नूं समझ नहीं आउणी लेखा जिसत कि टांक, एका दूआ भेव ना कोए मिटाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया काम क्रोध लोभ मोह हँकार दे विकणा हाट, कीमत टक्यां वाली पाईआ। सच दवार एकँकार रहे कोई ना दास, दास्तान सके ना कोए समझाईआ। गोबिन्द सेज किहा

❋

❋

विष्नूं प्रभ उस वेले किरपा करे आप, आपणी दया कमाईआ। गोबिन्द धार प्रगटे साख्यात, दो जहानां वज्जे वधाईआ। दीन दुनी दा वेखे खेल तमाश, नव नौ चार फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा आप जणाईआ। सेज कहे विष्नूं वेख लै नेत्र खोल्ह, गोबिन्द धार जणाईआ। सृष्टी दृष्टी जाणी डोल, धीर रहे ना राईआ। सति वस्त रहिणी नहीं किसे कोल, कूड़ी क्रिया होणी हल्काईआ। कलयुग कल्पणा वजाए ढोल, डंका चार कुण्ट सुणाईआ। साधां सन्तां मारने रोल, रौला पए कूड़ लोकाईआ। गोबिन्द दी भुल्ले सब नूं पाहुल, रसना रस ना कोए चखाईआ। झगड़ा पैणा उपर धौल, धरनी धरत धवल दए दुहाईआ। जिस दा भेव जाणे कोई ना पंडत पांधा रौल, नछत्र गृह ना कोए जणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला इक अगम्मी दस्से बोल, अनबोलत आपणा राग जणाईआ। आत्म ब्रह्म पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जावे मौल, मौला हो के आपणी कार कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अवतार पैग़म्बर गुरुआं पूरा करे कौल, वायदा आपणा तोड़ निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, घर इक्को इक वड्याईआ। सेज कहे मैं सच सुणावांगी, संदेशा अगम्म अपार। गोबिन्द राग अलावांगी, चार कुण्ट दहि दिशा कर उज्यार। अन्तिम एसे दा राह तकावांगी, जो धरनी धरत धवल सुत्ता पैर पसार। लख चुरासी आख सुणावांगी, उच्ची कूक कूक पुकार। माही धुर दा इक मनावांगी, जिस दे अन्तर नूर जोत उज्यार। गल्ल पल्लू पा वास्ता पावांगी, दिवस रैण हो के ख़िदमतगार। गोबिन्द गोबिन्द तेरी ओट तकावांगी, सदी चौधवीं सब कुछ होणा तेरे अख्त्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी इक्को ओट रखावांगी। सेज कहे विष्नूं विश्व वेख धार, विशा समझ किसे ना आईआ। चार कुण्ट फिरदे पैग़म्बर गुरु अवतार, स्वामी आपणा हुक्म समझाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल करे सच्ची सरकार, करनी दा करता कुदरत दा मालक आपणा हुक्म वरताईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिस ने कीते पार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा खेल वखाईआ। परवरदिगार सांझा यार जिस दा इक्को नूर जोत उज्यार, कलमा कायनात दृढ़ाईआ। सो वेस अनेका आपणे ल्ए धार, धरनी धरत धवल देवे वड्याईआ। जिस सदी चौधवीं लहिणा देणा पूरब कर्ज़ देणा उतार, कातिल मक्तूल वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जिस नूं झुकदे पैग़म्बर कदमां विच हो के ख़िदमतग़ार, ख़ादम हो के आपणी सेव कमाईआ। सो लहिणा देणा मेटे लेखा जाणे सर्ब संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। गोबिन्द सूरा नौजवाना मर्द मर्दाना हो के आवे नाल त्यार, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता, आपणा फेरा पाईआ। सच संदेशा नर नरेशा देवे एकँकार, इक इकल्ला

❋

❋

सच महल्ला सतिजुग साचा आप वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, धुर दा मालक इक अख्वाईआ। सेज कहे विष्नूं मेरे उत्ते सुत्ता गोबिन्द सूरा, सूरबीर अख्वाईआ। जो आदि जुगादी हाज़र हज़ूरा, हज़रतां तों परे बैठा सोभा पाईआ। जिस दा शब्द अगम्मी नाद तूरा, तुरीआ तों परे करे पढ़ाईआ। जिस दा जोत अगम्मी नूरा, नूर नूराना डगमगाईआ। जिस ने कलयुग कूड़ी क्रिया हूंझणा कूड़ा, कर्म कांड लेखा दए मुकाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्हा, आत्म ब्रह्म दए समझाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां भविक्ख्त वाक् करे पूरा, पूरन परमेश्वर आपणी कार कमाईआ। पड़दा लाहे नेरन दूरा, दूर दुराडा इक्को घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक बेपरवाहीआ। सेज कहे विष्नूं मेरे उत्ते जगत वाले तत, तत्व दयां दृढ़ाईआ। जिस ने दीन दुनी दी बदलणी मति, मति मतांतर डेरा ढाहीआ। इक्को रूप दरसाउणा सति, सति सतिवादी रंग रंगाईआ। इक्को नेत्र खोल्हणा अक्ख, ज्ञान नेत्र कर रुशनाईआ। इक्को सब नूं देणा हक, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को धीरज देणा जत, सति सन्तोख इक्को झोली पाईआ। इक्को नाम कलमा सब ने लैणा रट, रट्टे पिछले दए मुकाईआ। इक्को धर्म दवारा खोल्हणा हट्ट, वस्त इक्को इक वरताईआ। इक्को तीर्थ दस्सणा तट, अट्ठ सट्ठ रहिण कोए ना पाईआ। इक्को नाम गवईआ होणा भट्ट, इक्को राग नाद शनवाईआ। इक्को सति सरूप होणा जट्ट, धन्ना जट्ट दए गवाहीआ। जिस ने दुरमति मैल सब दी देणी कट, कटाक्ष आपणा नाम लगाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी होवे प्रगट, परगणा सम्बल नगरी इक सुहाईआ। गोबिन्द खेल करनी झट, झटके हलाल वाला रहिण कोए ना पाईआ। जेहड़ी दीनां मज़्हबां दी सूर गाँ पाई वट्ट, एहदा लेखा देणा मुकाईआ। क्यों जो इस उत्ते इक दूजे नूं मारे सट्ट, सदमे विच वेखी ख़लक ख़ुदाईआ। साचा मार्ग सारे गए छड, हड्ड मास नाड़ी ख़ाली नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, दरगाह साची इक सुहाईआ। सेज कहे वेख विष्नूं खेल अख़ीरी, आख़र बिन अक्खरां दयां जणाईआ। पुरख अकाल गोबिन्द धार खेल होणा पातशाह वज़ीरी, वज़ारत दूजी नज़र कोए ना आईआ। कलयुग रेख बदलणी तकदीरी, तक्ब्बर डेरा ढाहीआ। आपणे हथ्थ रखणी तदबीरी, तरीका ढंग ना किसे जणाईआ। जो आसा रखी भगत कबीरी, काअब्यां तों परे अक्ख खुल्हाईआ। जो खेल दस्सी हरि गोबिन्द पीरी मीरी, निरगुण सरगुण धार वड्याईआ। किसे दा हक नहीं रहिणा मालक जगत जागीरी, शाह सुल्तानां ख़ाक रुलाईआ। जेहड़ी उच्च दे पीर गोबिन्द चौदां धार गल विच पाई ज़ंजीरी, चौदां तबक देण दुहाईआ। उस ने कलयुग दी बदल देणी पीढ़ी, सतिजुग सच सच

❋

❋

प्रगटाईआ। जेहड़ा माण मिल्या माछूवाड़े चरण कीड़ी, कर्म कांड दा लेखा दए मुकाईआ। जिस नूं सारे कहिंदे अन्तर मंज़ल गली भीड़ी, सतिगुर शब्द सहिजे पार कराईआ। सतिजुग अन्दर ना कोई मदि पीए ना कबाब खावे ना रसना लाए बीड़ी, तमाकू तमां रहिण ना पाईआ। गोबिन्द नाम खण्डा शमशीरी, शरअ सब दी दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा नर नरेशा एकँकारा इक्को इक जणाईआ। विष्नूं कहे सुण सेज सुहञ्जणी, सोभावन्त रमणीक। मैं खेल तकी आदि निरँजणी, जो थोड़ी समझ समझाई बाल्मीक। हनवन्त लेख जणाया अञ्जणी, पैग़म्बरां दस्सी हक तौफ़ीक। राम ने धूढ़ी दस्सी मजणी, कृष्न काहन ने रखी उडीक। ईसा वेख्या नूर इलाही अंगणी, मूसा जाणया हक हकीक। गोबिन्द करे ना किसे मछन्दणी, मछन्दगी विच बदले कदे ना नीत। जिस तेरे उत्ते आपणी आसा रखणी, बैठा लै के हक तौफ़ीक। हुण खेल वेख लै बदनी, आपणे वसा लै चीत। दुबारा जोत अकाल पुरख निरगुण धार जगणी, जिस दी करनी पए तस्दीक। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दी आसा मनसा पूरी करे उम्मीद।

२३ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ गुरनाम सिँघ दे गृह पिण्ड कंग

माछूवाड़ा सेज कहे मेरे उत्ते लग्गा भाग, विष्नूं विश्व दा मालक सोभा पाईआ। घर स्वामी मिल्या कन्त सुहाग, मेरा मालक धुरदरगाहीआ। मेरी सोई सुरती गई जाग, कंडा खार रिहा ना राईआ। जंगल जूह जगया चिराग़, जोती जाता करे रुशनाईआ। जिस ने कूड़ी क्रिया धोणा दाग़, दुरमति मैल करे सफ़ाईआ। कलयुग अन्तिम अग्न बुझाउणी आग, त्रैगुण तत ना कोए तपाईआ। सति धर्म दा मार्ग लाउणा साच, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को रंग रंगाईआ। दीन मज़्हब दा लहिणा देणा मेटणा हिसाब, गुर अवतार पैग़म्बर बैठे राह तकाईआ। जिस दे कोल बिन अक्खरां वाली किताब, निरअक्खर धार निरगुण निरवैर आप लिखाईआ। जिस दा सफ़ा जाण ना सके कोए बाब, सरगुण तों बाहर सिफ्त सालाहीआ। ओह खेल करे आप महाराज, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस ने कलयुग विच सतिजुग बदल देणा राज, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। झगड़ा मुका के रोज़ा नमाज़, सजदा सीस जगदीश इक वखाईआ। हुजरा हक वखाए महिराब, महिबूब मिले नूर इलाहीआ। साचा दस्सणा इक आदाब, अदब मज़्हब तों बाहर जणाईआ। दीन दुनी नूं दए ख़ताब, मुख़ातब करे जगत लोकाईआ। जिस नूं ईसा मूसा मुहम्मद लिख्या वाहिद, लाशरीक जल्वागर अगम्म अथाहीआ। जो आदि जुगादी सब दा

❋

❋

माई बाप, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। जिस ने जगत रोग मेटणा संताप, सहिँसा दु:ख दए गंवाईआ। लख चुरासी अन्दरों कढणा पाप, पतित पुनीत दए जणाईआ। सब दा पूरा करना भविक्ख्त वाक, वाकिफ़कार आपणे विच्चों प्रगटाईआ। सदी चौधवीं साचे मण्डल पावे रास, जो संदेशा दे के गया राम विच बनबास, दसरथ बेटा नाम जणाईआ। करे खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। जिस ने लहिणा देणा चुकाउणा पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर लेखा दए मुकाईआ। सो साहिब सुल्तानां नौजवाना प्रगट होवे आप, अन्तष्करन दीन दुनी वेख वखाईआ। जिस वेले दीन दुनी शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी भुल्ली जाप, रसना जेहवा बत्ती दन्द होए हल्काईआ। माण रिहा ना तीर्थ आठ साठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रोवे मारे धाईंआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरदवारे जाण कांप, सति धर्म दी धार नज़र कोए ना आईआ। सज्जण मीत मुरार देवे कोई ना साथ, पिता पूत करे लड़ाईआ। साची मंज़ल मिले किसे ना वाट, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। सदी चौधवीं चारों कुण्ट होए अंधेरी रात, चौदस नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। मज़्हबां दी साबत रहे ना कोए जमात, चार यारी पंज प्यारे रंग ना कोए रंगाईआ। धुर दी गाथा दी सुणे कोई ना बात, बातन पड़दा ना कोए उठाईआ। झगड़ा मेटे ना कोए ज़ात पात, ऊच नीच ना कोए गंवाईआ। सो सच संदेशा सेज कहे मैं रही आख, गोबिन्द मैनूं अन्दरों रिहा जणाईआ। रूह बुत रहिणा नहीं कोई किसे पाक, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। साची सच दी देवे कोई ना दात, दाता दानी नज़र कोए ना आईआ। मन कल्पणा विच सूफ़ी सन्त फ़कीर होणे गुस्ताख़, मुल्ला शेख़ मुसायक पंडत पांधे सांतक सति ना कोए वरताईआ। एह खेल वेखणा बाज़ीगर नाट, पुरख अकाला स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशा नर नरेशा नर निरँकार इक्को इक जणाईआ। सेज कहे विष्नूं साबत रहिणा नहीं किसे इष्ट, इष्ट देव ना कोए मनाईआ। जो दस्स के गया दसरथ बेटा रामा वशिष्ट, भविक्ख्त पेशीनगोईआं विच्चों प्रगटाईआ। गुरु चेले दा सांझा होणा गृहस्त, धर्म दी धार रहिण कोए ना पाईआ। भैण भ्रा दा सांझा होवे इश्क, मुहब्बत सच ना कोए कमाईआ। सदी चौधवीं मुहम्मद दी पूरी होणी किशत, कृष्न काहन अर्जन गया दृढ़ाईआ। मंज़ल मिले ना किसे बहिशत, स्वर्गां संग ना कोए निभाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझे यार चार जुग दी पिछली वेखणी फ़रिस्त, लेखा सब दा मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक एका आपणी कार कमाईआ। सेजा कहे मैनूं गोबिन्द रिहा दस्स, सथ्थर यारड़ा इक हंढाईआ। मेरे अन्दरों खोल्ह के अक्ख, दो जहान अग्गे वखाईआ। तीर अणयाला मारया

❋

❋

कस, पड़दा अन्दरों दिता चुकाईआ। मेरा रिहा कुछ ना वस, वास्ता इक्को अग्गे पाईआ। जिस वेले कलयुग कूड़ी क्रिया होवे प्रगट, नव नौ अंधेरा छाईआ। सति धर्म दा रहिणा नहीं कोई हट्ट, जूठ झूठ वज्जे डंक शनवाईआ। साफ़ रहे ना कोए तीर्थ तट, किनारे देण दुहाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द सारे नाम लैण रट, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। प्रभ दे नाम तों हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई दी पैणी वट्ट, अल्ला वाहिगुरु ओम तत सति राम कृष्न विचोले हो के करन लड़ाईआ। मन वासना दीन दुनी चार कुण्ट पैणा नट्ठ, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। सुरती शब्द लाए कोई ना सट्ट, आत्म ब्रह्म ना कोए समझाईआ। एह खेल करे अबिनाशी करता समरथ, जो हर घट अन्तर आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशा इक्को इक सुणाईआ। सेज कहे मेरे उत्ते सुत्ता धुर दा माही, महिबूब इक्को नज़री आईआ। जिस ने सृष्टी दृष्टी दा बणना राही, रथवाही हो के सेव कमाईआ। विष्नूं तूं देणी अन्त गवाही, शहादत इक्को देणी भुगताईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम मेटणी शाही, शहिनशाह आपणा हुक्म जणाईआ। चार वरन अठारां बरन होणी तबाही, तारीक अंधेरा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सोभा पाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर सारे वेखण चाँईं चाँईं, धरनी धरत धवल उपर फेरा पाईआ। बल रहिणा नहीं किसे बाहीं, बलि बावन लेखा गया जणाईआ। जिस कारन गोबिन्द बूटा पुट्टया काही, कलमे वाल्यां होए सफ़ाईआ। अज्ज सूलां सथ्थर सेज हंढाई, सोहणा बैठा आसण लाईआ। जो कुछ मैनूं रिहा समझाई, मैं तैनूं दिता दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण नूर जोत करे रुशनाई, जोती जाता एकँकारा इक्को सोभा पाईआ। गुरु गुरदेव स्वामी सब दा बणे रथवाही, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त तन माटी ख़ाक पंज तत काया वजूद महिबूब वेखे चाँईं चाँईंआ। एह खेल करना रब्बी नूर इलाही, जिस नूं हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद बैठे सीस निवाईआ। जिस दा वास्ता रहे पाई, दरोही दरोही तेरा नाम दुहाईआ। यामबीन तेरी तलकीन, नबी रसूलां तालबां तुलबिआं आपणा इलम देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण तेरा खेल बेपरवाही, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ।

❋

❋

२३ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ भाई नरैण सिँघ दे गृह पिण्ड कंग

विष्नूं कहे गोबिन्द सेजा रही कहि, बिन रसना जेहवा आख सुणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वहिण वहे, माया ममता मोह हल्काईआ। साध सन्त जिज्ञासू साबत कोई ना रहे, धर्म धार दी धीर ना कोए रखाईआ। घर घर अन्तर हउमे हंगता होए मैं, हँकारी गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। सच दवार कोई ना बहे, चारों कुण्ट सृष्ट दृष्ट हल्काईआ। दीनां मज़्हबां इक दूजे नाल जाणा खहि, खैरखाह नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाला साची वस्त किसे ना दए, दीन दयाल ना दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, हरि करता नूर इलाहीआ। सेज कहे विष्नूं ओह वेख अगम्म नज़ारा, गोबिन्द धार जणाईआ। चारों कुण्ट हाहाकारा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। होए सहाई ना कोए गुर अवतारा, पैग़म्बर पल्लू ना कोए फड़ाईआ। फिरी दरोही विच संसारा, तोबा तोबा करे लोकाईआ। वरन बरन पावे कोई ना सारा, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। चारों कुण्ट दिसे अंध्यारा, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। ओस वेले प्रगट होणा भगतां विच्चों भगत रविदास चमारा, जातहीण वड्याईआ। जिस ने लिखणा धुर दा शब्द अपारा, पंचम शब्द लिखारी संग वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करनी कार कमाईआ। सेज कहे मैं दस्सां खेल अपारी, अपरम्पर रिहा वखाईआ। लेखा मुकणा दो जहान विच संसारी, भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। निरगुण धार कलि कल्की होवे अवतारी, ब्राह्मण गौड़ा आपणी कल वरताईआ। जिस दे चार जुग सारे बणे रहे पुजारी, निउँ निउँ सीस जगदीश झुकाईआ। अन्तिम आउणी उस दी वारी, जिस दी वारता आए लिखाईआ। एका बोले नाम जैकारी, जै जैकार दए दृढ़ाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला लेखा जाणे धुर दरबारी, दरगाह साची पड़दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा भेव आप चुकाईआ। सेज कहे विष्नूं औह वेख शंकर हथ्थ फड़ी त्रिशूल, ख़ुशी नाल वखाईआ। सदी चौधवीं दुनिया जाणी भूल, भरम भरम विच भुलाईआ। प्रभ मिले ना किसे कन्त कन्तूहल, सुहागी कन्त ना कोए हंढाईआ। सति धर्म दा रहिणा नहीं कोई असूल, असल वसल ना कोए कराईआ। नाम बाणी दा पूजा पाठ दा साधां सन्तां पंडतां पांध्याँ लैणा महिसूल, मुल्ला शेख़ मुसायक न्याज़ां विच आपणा झट लँघाईआ। प्रभ दा भेव किसे नहीं दस्सणा माकूल, पड़दा सके ना कोए चुकाईआ। दीन दुनी दा लेखा समझे कोए ना अर्ज़ तूल, मतवाज़ी रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। सेज कहे मेरे उत्ते गोबिन्द आसण, सोहणा रंग रंगाईआ। मैं तक्कया पुरख अबिनाशण, जो

❋

❋

निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जिस दा आदि जुगादि प्रकाशण, ब्रह्मण्ड खण्ड रुशनाईआ। ओह सब दा लेखा आया वाचण, निरगुण दाता धुरदरगाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे पापण, दुरमति मैल धुआईआ। आत्म परमात्म दस्से साकण, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। हउमें हंगता करे नासण, कूड़ा गढ़्ह तुड़ाईआ। अगला भेव खोल्ह के बातन, पर्दा दए चुकाईआ। सति धर्म दा देवे साथन, सगला संग बणाईआ। इक्को नाम कलमा दस्स के पाठण, इक्को एक करे पढ़ाईआ। इक्को तीर्थ इक्को ताटण, किनारा इक्को इक जणाईआ। इक्को गृह मन्दिर वखाए हाटण, वस्त इक्को इक वरताईआ। इक्को करे कराए पाकी पाकन, पतित पुनीत इक अख्वाईआ। इक्को बण के सब दा माई बापण, पिता पुरख अकाल होए अन्त सहाईआ। इक्को आत्म परमात्म होए ज़ातन, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को ढोला गीत सारे आखण, तूं मेरा मैं तेरा राग सुणाईआ। इक्को खेल होणा लोकमातन, धरनी धरत धवल धौल वज्जे वधाईआ। इक्को मण्डल पैणी रासन, गोपी काहन नाच नचाईआ। इक्को बन होणा बनवासन, सीता राम इक्को गृह आत्म परमात्म खेल खिलाईआ। इक्को मंज़ल होवे घाटण, पैग़म्बर इक्को घर जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सेज कहे मैनूं गोबिन्द देवे उतों थापी, थपक थपक जणाईआ। कलयुग मेटणे सारे पापी, पतित पुनीत देणे कराईआ। मेरा मालक आवे वड प्रतापी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जो सब दा बणे साकी, नाम प्याला जाम प्याईआ। मनुआ रहिण ना देवे आकी, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। सब दा पूरा करे भविक्ख्त वाकी, वाक्या वेखे थांउँ थाँईंआ। कलयुग मेट अंधेरी राती, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। जीवण विच्चों जीवण बदल देवे हयाती, हर हिरदे करे सफ़ाईआ। एह खेल प्रभू प्रभ कमलापाती, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। परवरदिगार सांझा यार लेख मुकाए साख्याती, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। जिस ने झगड़ा मेटणा काग़ज़ाती, अक्खरां वाले नाम ना कोए लड़ाईआ। सब दी मंज़ल इक्को दस्स के घाटी, घाटा सब दा पूर कराईआ। आत्म परमात्म धार होवे साथी, सगला संग निभाईआ। सब दी इक्को नज़री आए प्रभाती, भाण्डा भरम भनाईआ। सेज कहे गुर गोबिन्द बिन अक्खरां तों लिखी पाती, पत्रका आपणे हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वारस हो के नज़री आईआ। पाती कहे मेरा लिख्या लेख अपारा, बिन कलम शाही वड्याईआ। कलि कल्की ल्ए अवतारा, जिस नूं जन्मे कोई ना माईआ। जिस दा होवे धाम न्यारा, सम्बल इक वड्याईआ। जोती नूर होवे उज्यारा, शब्दी नाद धुन शनवाईआ। एह खेल सच्ची सरकारा, हरि करता कार कमाईआ। जिस दी सब ने मस्तक धूढ़ी लाउणी छारा, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। ओह कलयुग विच सतिजुग करे

❋

❋

उज्यारा, उज्जल आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त इक अवतारा, जोती नूर नूर उज्यारा, शब्दी धार धार जैकारा, दूजा नज़र कोए ना आईआ।