२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ सुखदेव दे गृह पिण्ड कल्ला
पुरख अकाल निरगुण धार, जोती जोत रुशनाईआ। पंज तत कर प्यार, काया माटी सोभा पाईआ। खेल मात कीता निरँकार, नाँ नानक दिता रखाईआ। धुर संदेशा दे के अगम्म अपार, अलख अगोचर दिता जणाईआ। शब्द अनादी दे धुन्कार, अगम्मी राग सुणाईआ। काग़ज़ कलम शाही कर प्यार, त्रैगुण लेखा दिता मुकाईआ। बोध अगाधा कर विचार, अक्खरां नाल वड्याईआ। शब्द शब्द गुरु शब्द सच्ची सच धार, धरनी धरत धवल उत्ते प्रगटाईआ। हुक्म संदेशा दे के आपणी वार, वारस गुरु एक इक्को इक जणाईआ। अंगद अमर रामदास बणे रहे लिखार, गुर अर्जन सोहँ रंग चढ़ाईआ। देह जोत शब्दी चलदी रही कार, करनी करता आप कराईआ। सति सति कर प्यार, सच सच नाल रखाईआ। गुरु गुरु गुरु अधार, गुरदेव स्वामी इक दृढ़ाईआ। हरिगोबिन्द कलम ना सक्या उठाल, हरिराए अंक ना जोड़ जुड़ाईआ। हरिकृष्न शब्दी सुरत ना सक्या संभाल, राग नाद ना कोए जणाईआ। तेग़ बहादर उपर हो कृपाल, नानक निरगुण जोत कीती रुशनाईआ। उस ने शब्दी शब्द लिखे बण दलाल, मारू राग सिफ्त सालाहीआ। गोबिन्द वेख्या नाल ख्याल, चौदां सौ तीस अंक फोल फुलाईआ। इक कन्ना बणाउणा विच दलाल, जिस ने पन्ना पन्ना देणा उठाईआ। एका जोत दस देह गोबिन्द सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक वखाईआ। जिथ्थे वसे शाह कंगाल, ऊच नीच ना कोए जणाईआ। अमृत जाम दए प्याल, रस निझर इक वखाईआ। झगड़ा मेट के काल महाकाल, दर ठांडे दए वड्याईआ। हुक्म संदेशा मन्ने पुरख अकाल, अकल कलधारी आप जणाईआ। गोबिन्द तूं मेरा शब्दी सुत दुलारा लाल, लालन एका रंग रंगाईआ। तेरा लहिणा लेखे लाउणा सन्तां भगतां बाल, बाल अवस्था आपणे लेखे पाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करनी रुशनाईआ। संदेशा दे के दीन दयाल, आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा आप सुणाईआ। नानक गोबिन्द निरगुण जोती, जोती जोत रुशनाईआ। पुरख अकाल अन्दर चढ़या चोटी, चोट अगम्मी शब्द लगाईआ। सुरती रही मूल ना सोती, आलस निंद्रा दिती गंवाईआ। इक सुणा के सच सलोकी, सोहला सतिनाम
❋
❋
दृढ़ाईआ। जिस दी महिमा विच गुरु ग्रन्थ दी बण गई पोथी, रागां नादां नाल वड्याईआ। पुरख अकाला दीन दयाला आपणे प्रेम दा सदा मौज़ी, ठाकर हो के आपणी कार कमाईआ। आपणे शब्द दा आपे बण के खोजी, आपे आपणी करे सिफ्त सालाहीआ। जगत विकार दा रहे ना कोई रोगी, शब्द अणयाला तीर लगाईआ। जिस विच नाम भण्डारा भरया रस भरया जगत रसीआ भोगी, भस्मड़ आपणी कार कमाईआ। खेल खिलाया बण संजोगी वियोगी, करनी करता आपणा हुक्म वरताईआ। धार बदल के वेदी सोढी, सो सोहला इक उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। निरगुण जोत दस अवतार, अवतरी रूप वटाईआ। गुरु गुरु गुरदेव घर बाहर, काया माटी वज्जी वधाईआ। शब्द संदेशा दे अगम्म अपार, साढे तिन्न हथ्थ बंक सुहाईआ। रसना जेहवा गए उच्चार, बत्ती दन्द सिफ्त सालाहीआ। भाई गुरदास बण लिखार, लेखा गया वखाईआ। तत वजूद शृंगार, गुरु गुरदेव बेपरवाहीआ। नानक तों लै के गोबिन्द तक दस सरीर रहे ना विच संसार, वक्खरे वक्खरे आपणा रूप गए छुपाईआ। फेर किहनूं मन्नणा सिरजणहार, सिर हथ्थ कवण रखाईआ। नानक अंगद अमर रामदास अर्जन हरिगोबिन्द हरिराए हरिकृष्न तेग़ बहादर नानक दा रूप गोबिन्द देह हो गए ख़ाकी छार, ख़ाक विच तन ख़ाक रूप बणाईआ। निशाना रिहा ना कोए विच संसार, जिस निशाने उत्ते दीन दुनी झट्ट, लँघाईआ। एसे कर के गुर गोबिन्द ने अन्त किहा उच्चार, धुर संदेशा इक सुणाईआ। शब्द गुरु गुरु गुरु मन्नो अगम्म अपार, जो जन्म मरन विच कदे ना आईआ। उस शब्द नूं कहिंदे शब्द सार, जिस शब्द दी महिमा गुरु अवतार अक्खरां विच सतरां विच लाईनां विच सिफ्तां विच सालाहीआ। तन वजूद दी जगह इक नूं करो निमस्कार, जो इक जोत इक रूप इक इकल्ला आदि जुगादि अख्वाईआ। ओसे दा गुरु ग्रन्थ करे इज़हार, ओसे दी शास्त्र सिमरत वेद करन पुकार, ओसे दा अञ्जील कुरान बाईबल विच कीता प्यार, प्रेमी प्रीतम प्यारा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा राह वखाईआ। गोबिन्द शब्द धार किहा मैनूं मन्नयो शब्द ग्रन्थ, ग्रन्थ गुरदेव नज़री आईआ। ओस मंज़ल नूं केहड़ा समझे विच्चों पन्थ, पन्थक वाले आपणी विद्या विच करन पढ़ाईआ। जिस मंज़ल नूं लभ्भ नहीं सके कोटन कोटि पांधे पंडत, सो मंज़ल गोबिन्द गया जणाईआ। पंजां ततां वाला गुरु ना मन्नयो क्योंकि पुरख अकाल ल्ए अवतार अन्त, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। जिस ने तारने सारे भगत सन्त, गुरमुख गुर गुर आपणे रंग रंगाईआ। ओह आदि तों लै के अन्त तक गुर अवतारां पैग़म्बरां दा धुर दा कन्त, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को नज़री आईआ। जिस ने लख चुरासी वेखणा जीव जंत, जागरत जोत बिन वरन गोत कर रुशनाईआ। ओस दी महिमा
❋
❋
कोई जाण ना सके मुल्ला शेख़ मुसायक पांधा पंडत, विद्या धार ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशा इक सुणाईआ। गुर गोबिन्द किहा गुर सतिगुर मन्नणा इक्को इष्ट, पुरख अकाल नज़री आईआ। गुरु ग्रन्थ दी बाणी वाचण वाल्यां खोल्हे अन्दरों दृष्ट, दृष्टी दा दृष्ट कवण समझाईआ। जिथ्थे इशारा कीता राम तों वशिष्ट, विषयां तों बाहर दिता समझाईआ। जिथ्थे ना कोई स्वर्ग ना कोई बहिशत, इक्को निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। ना कोई अक्खरां वाली पढ़त लिख्त, ना कोई लेखा कलम शाही काग़ज़ नाल बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप वरताईआ। गुर गोबिन्द किहा सच, सति सच दृढ़ाईआ। गुरु कदे ना बणे काया माटी कच्च, जो जम्मे ते मर जाईआ। सतिगुर शब्द शब्द सतिगुर जो हर हिरदे जाए रच, लूं लूं विच आपणा रंग रंगाईआ। सब दी अन्दरों बदल देवे मति, बुध बिबेक दए वखाईआ। झगड़ा मुका के विकार तत, आत्म ब्रह्म दए समझाईआ। बहत्तर नाड़ ना उबले रत्त, तिन्न सौ सट्ठ हाडी दुक्खां विच ना कोए भवाईआ। एसे कर के गुरु ग्रन्थ दी गाथा दिती दस्स, दहि दिशा दिता समझाईआ। एस तों पढ़यां सुणयां मार्ग मिलदा जिथ्थे मिले पुरख समरथ, ओस मंज़ल चढ़ के गुरमुखो दर्शन लैणा पाईआ। जे ऐवें ख़ाली टेकी जाओ मथ्थ, मथ्थे टेक्यां हथ्थ कुछ ना आईआ। जिंना चिर तुहाडे अन्दर नानक गोबिन्द नाम ना जाए वस, वास्ता जगत नालों तुड़ाईआ। ओनां चिर खुल्ल्हे ना अन्दरों अक्ख, निज नेत्र ना होए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द दे के गया वर, गुरबाणी बिना गुर शब्द बिना गुर धार बिना गुर प्यार बिना पुरख अकाल नज़र किसे ना आईआ। नानक किहा पढ़ पढ़ थक्का जगत, जगत विच दुहाईआ। बिना प्रभू प्यार तों बणया कोए ना भगत, भगवन मिलण कोए ना आईआ। गुरु ग्रन्थ दी बाणी सतिगुर दी धार शक्त, शख्सीयत सब नूं दए वखाईआ। जो गोबिन्द ने लिख्या पुरख अकाल ने आउणा जोती जामा पाउणा शब्दी धार उपजाउणा उसे दे कोल वक्त, बाकी समझ किसे ना आईआ। भावें किन्ने सन्त महात्मा मुनीश्र तपीश्र ·षीशर सूफ़ी सन्त इक्ट्ठे कर लओ उत्ते धरत, धौल धवल दे मालक दा भेव सके ना कोए समझाईआ। जिस दा खेल फ़र्श अर्श, ओह जाणे आपणी तरह तर्ज़, किस वेले आपणे हुक्म दे हुक्म नूं देवे वरज, किस वेले आपणा पिछला पूरा करे फर्ज़, अगला मार्ग ल्ए उपजाईआ। एस खेल दी उस गोबिन्द नूं ग़रज़, जेहड़ा दीन दुनी तों बाहर डेरा लाईआ। जिस ने ग़रीब निमाणयां वंडणा दर्द, दुखियां होणा आप सहाईआ। शरअ छुरी मेटे करद, कत्लगाह दा लेखा दए चुकाईआ। गोबिन्द ने पुरख अकाल अग्गे कीती अर्ज़, बेनन्ती कर के दिती सुणाईआ। तेरे कोल आदि जुगादि जुग चौकड़ी गुर अवतार
❋
❋
पैग़म्बरां दी फ़रद लहिणा देणा सब दा देणा थांउँ थाँईंआ। प्रभ नूं आपणा नाम बदलदयां आपणा राज बदलदयां आपणा समाज बदलदयां कदे ना होवे कुछ हर्ज, क्यों चुरासी दा मालक ख़लक दा ख़ालक आपणा हुक्म वरताईआ। ओह वेखणहारा कलयुग अंधेरा गर्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा राह इक वखाईआ। गोबिन्द किहा गुरु ग्रन्थ मन्नणा इक, सिख्या गया समझाईआ। जे गुरु ग्रन्थ मन्नोगे ते पुरख अकाल समझोगे इक, जो सब दा पिता माईआ। जिस दे विच चार जुग दे शास्त्र रहे दिस, सिफ्तां वाले सिफ्ती ढोले गाईआ। एह वी मेरे नाम दा हिस, हिस्सा जगत विच रखाईआ। शब्द गुरु कदे ना देवे पिठ, पासा सके ना कोए मात बदलाईआ। जे लभ्भणा ते लभ्भणा विच्चों सवा गिठ, लम्मा पन्ध ना कोए रखाईआ। नाले अगम्मी लिख के गया चिट, चिट्टी धार नाल वड्याईआ। दुनिया पूजणे पथ्थर इट्ट, ग्रन्थां वड वड्याईआ। मैनूं ओह मिले जेहड़ा मेरा पूरा होवे सिख, सिख्या सिक्खी विच रखाईआ। मेरे पुरख अकाल दीन दयाल ने वेख लैणा साडा भविख, जो भविक्ख्तां विच उस दा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा राह इक दरसाईआ। गुरु ग्रन्थ कहे मैं करदा सिफ्त सलाह, गुर दस दस वड्याईआ। मेरे विच्चों तकणा ते लभ्भो इक मलाह, खेवट खेटा नज़री आईआ। जिस दा पुरख अकाला नाँ, नाउँ निरँकारा कर के सारे गाईआ। जो वसे हर घट थाँ, दो जहानां सोभा पाईआ। तिस दे बलि बलिहारी जां, जो जानशीन अवतार पैग़म्बर गुर आपणे ल्ए बदलाईआ। उस ने अगला जुग करना रवां, रवानगी सब दे हथ्थ फड़ाईआ। ओह चौधवीं सदी दा अन्तिम समां, वक्त सुहञ्जणा दए सुहाईआ। सब ने वेखणा नाल चवां, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। बारां साल बाकी जिस ने बदलणी पवण हवा, आदम हव्वा दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव खुल्हाईआ। गुरु ग्रन्थ दी बाणी नाम निधान, कलयुग करे रुशनाईआ। अगला हुक्म श्री भगवान, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। जिस नूं अवतार पैग़म्बर गुर करन परवान, सिर सके ना कोए उठाईआ। दरगाह साची बैठे बाल अंञाण, आपणी आप ना ल्ए कोए अंगड़ाईआ। तेरा खेल नौजवान, मर्द मर्दाने सोभा पाईआ। असीं चाहुंदे कलयुग अन्त सब दा बदल दे विधान, वाधा आपणा ना कोए घड़ाईआ। असीं सुणन वाले तेरा फ़रमान, संदेशे कलमे नाम दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा इक सुहाईआ। अगला मार्ग हो गया त्यार ते भगतां अन्दर गया लग्ग, लग मात्रा दा लेखा रिहा ना राईआ। ओह छड गए पिछली रीती जग, जागरत जोत विच समाईआ। भुल्ल गया काअबे वाला हज्ज, मन्दिर मसीत शिवदुआले मट्ठ ना अक्ख उठाईआ। इक्को नूर वेख सूरे सरबग, सीस जगदीश
❋
❋
दिता निवाईआ। दीन मज़्हब दी टप्प के हद्द, हदूद इक्को वेख वखाईआ। जिथ्थे शब्द अनादी वज्जे नद, अनरागी राग सुणाईआ। दीपक जोत रिहा जग, जोती जाता करे रुशनाईआ। अगम्मा डंक रिहा वज्ज, तूं मेरा मैं तेरा रिहा समझाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी शब्दी धार दरस देवे रज्ज रज्ज, गृह मन्दिर पड़दा आप उठाईआ। ओह भगत सुहेले पिछली रीती गए तज, तज़करा भगतां दिता समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। पुरख अकाल दा शब्दी समाज, समझ शब्द रिहा दृढ़ाईआ। सति धर्म दा सति रिवाज़, सति सच विच्चों प्रगटाईआ। एह करके धुर दा काज, करनी करता दए वखाईआ। तुहाडे साहमणे वेखो सारे गाउँदे सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जिस दा लहिणा आदि जुगादि, जुग चौकड़ी कार कमाईआ। एसे धार नूं निरगुण निरगुण मार के गए आवाज़, अगम्म अगम्मढ़ी आह सुणाईआ। सो देवणहारा दात, दाता दानी दया कमाईआ। जिस ने कलयुग मेटणी अंधेरी रात, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। एह प्रभू दा खेल तमाश, गोबिन्द सब नूं दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति वखाए आपणी मण्डल रास, गोपी काहन आपणी खेल कराईआ। सतिजुग दा सति वतीरा, वितकरा नज़र कोए ना आईआ। खेल खिलाए वड पीरन पीरा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर प्रभ आपणी दया कमाईआ। जिस दा नूरे नज़र बेनज़ीरा, जगत नेत्र नैण अक्ख वेख ना कोए समझाईआ। जिस रविदासे नूं गंगा दी धार दिता कसीरा, कुशल दा मालक किछ आपणा पड़दा लाहीआ। जन भगतां नाल जगत दा बदल देणा वरतीरा, वारता अगली इक समझाईआ। ना कोई खड़ग फड़े ना शमशीरा, चिल्ला तीर कमंद ना कोए उठाईआ। एका संदेश देवे शब्दी शब्द गुणी गहीरा, गहर गम्भीर भेव चुकाईआ। रातीं सुत्तयां दिने जागदयां अन्दरों बदल देवे ज़मीरा, बुध बिबेक कराईआ। जेहड़ी आशा रख के गया कबीरा, कबरां तों बाहर ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी बाणी बोध शब्द गुर धार अक्खरां देवणहारा धीरा, धीरज धरवास धर्म दी धुज दया कमाईआ।
गोबिन्द सेज कहे मेरा रूप घास फूस, मैं फूलन दिते तजाईआ। असीं तिनका तिनका बण गए ताणा पेटा सूत, स्वच्छ सरूपी आपणा रूप बदलाईआ। साडे उत्ते सुत्ता पुरख अकाल दा सुत्त, दुलारा इक्को नज़री आईआ। साडे गृह मौली रुत, रुतड़ी इक महकाईआ। असां हुण नहीं होणा चुप, वास्ता देणा पाईआ। क्यों साडे उत्ते होया ख़ुश, यारड़ा आपणे नाल
❋
❋
मिलाईआ। किधरों बदल के आ गया रुख़, बण के पाँधी राहीआ। तेरे अन्दर नहीं कोई दु:ख, दु:ख दर्द ना कोए जणाईआ। सेज कहे मैं फेर वेख्या उस ने ता दिता मुच्छ, हस्स के किहा मुश्किल तुहाडी दूर कराईआ। जिस वेले मैं छड के आवां काया बुत, बुतख़ान्यां डेरा ढाहीआ। नाल लै के आउणा अबिनाशी अचुत, चेतन आपणी धार वखाईआ। तुहानूं गोदी लवां चुक्क, फड़ बाहों गले लगाईआ। सचखण्ड दवारे देवां सुट्ट, दरगाह साची आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र नाल तराईआ। सेज कहे मेरे अन्दर निक्के वडे कंडे, आपणा मुख भवाईआ। तिक्खी धार दिसदे दन्दे, अग्गे हो ना कदे बदलाईआ। सारे कहिण साडे भाग चंगे, साडे उत्ते सुत्ता धुर दा माहीआ। जिस दे ख़ून नाल असां जाणा रंगे, रंग अगम्मड़ा दए चढ़ाईआ। सानूं लै जाणा ओस डण्डे, पत्तन आपणे ल्ए बहाईआ। जिथ्थे लेखे लगदे मंदे, पतितां होए सहाईआ। साडे नैण रहिण ना अंधे, गोबिन्द तक्कीए चाँईं चाँईंआ। सानूं प्रकाश भुल्ल गए सूर्या चन्दे, नूर नुराना सोभा पाईआ। असीं ओह मंज़ल लँघे, जिस नूं पढ़न सुणन वाला पार ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप मिलाईआ। सेज कहे मैं बेनन्ती कीती इक, निम्रता विच सुणाईआ। गोबिन्द कुछ लेखा दे लिख, हिस्सा साडे नाल पाईआ। कौण अन्दर वड़या तेरे विच, जो सानूं करे रुशनाईआ। गोबिन्द किहा मेरा पित, पुरख अकाला बेपरवाहीआ। जो साचा करे हित, नित नवित दया कमाईआ। जिस नूं लभ्भदे कोटन कित, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी पढ़ पढ़ ध्यान लगाईआ। ओह किसे ना पए दिस, पूजा वाले रहे कुरलाईआ। ओह कमलीए सेजा, जे सतिगुर साख्यात मिल जाए ओह सब लहिणे देणे दए नजिठ, मेहर निगाह इक उठाईआ। मैं तुहाडे उत्ते गया लिट, एस दे बदले तुहानूं सचखण्ड दयां पहुंचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद मेला आप कराईआ। सेज कहे तेरा नाम चंगा कि दरस, सच दे समझाईआ। गोबिन्द किहा मैनूं मिल के मिटदी हरस, हवस रहे ना राईआ। मैं जिस उत्ते चाहवां कर देवां तरस, पापीआं पार कराईआ। नाम जपण वाले पता नहीं किन्ना चिर रहिणगे तड़प, सतिगुर नज़र कदे ना आईआ। नाम जपण वाले वेखदे रहिंदे वक्त, दरस करन वाले दरस कर के आपणा आप पार कराईआ। एहो नाम दा ते मेरे मिलण दा फ़र्क, फ़िकरे इक्को विच समझाईआ। साख्यात सतिगुरु छिन्न विच चढ़ा दए फ़र्श दे उतों अर्श, अर्श तों फ़र्श एह मेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वाहवा आपणा संग बणाईआ। सेज किहा गोबिन्द की चंगा तैनूं गाउणा, सिफ्तां राग अल्हाईआ। कि चंगा दर्शन पाउणा, निउँ के सीस निवाईआ। गोबिन्द
❋
❋
किहा मैं ओस नूं अंग लगाउणा, जिस दा मेला नाल धुरदरगाहीआ। जिन्हां नूं अजे विछोड़े विच रखाउणा, उन्हां नूं नाम भगती विच लगाईआ। किसे नूं वेद पुराण शास्त्र, किसे नूं अञ्जील कुरान कलमे, किसे नूं गीता ज्ञान, किसे नूं गुरु ग्रन्थ पढ़ाउणा, भगतां गुरमुखां नूं अन्दर वड़ के आपणा दरस वखाईआ। काग़ज़ कलम शाही वाला लेख नहीं हथ्थ फड़ाउणा, फड़ बाहों पार कराउणा, मंज़ल साची आप चढ़ाउणा, सचखण्ड दवार वसाउणा, जिथ्थे मेरा जोत नूर डगमगाईआ। सच पुछें सेजा, मेरे तों बाद फेर पुरख अकाल आउणा, ततां वाला गुरु नहीं किसे मनाउणा, जिस ने शब्द गुरु उपजाउणा, चार जुग दयां भगतां आप उठाउणा, साचा मार्ग इक दरसाउणा, बिना भगती तों भगवन आपे पार कराईआ। गोबिन्द ने किहा मैं आपणे गुरसिख नूं किसे मकतब विच पढ़ने नहीं पाउणा, विद्यार्थीआं वाला रूप नहीं दरसाउणा, उ अ इ स ह वाला टब्बर नहीं कोई बणाउणा, अलिफ़ ये पे वाला लेखा नहीं कोई लिखाउणा, कलम शाही नाल पट्टी वाला पटा नहीं कोई दृढ़ाउणा, जिस वल्ल मेहर कीती उस नूं पार कराउणा, एह गोबिन्द दी बेपरवाहीआ। मेरे पिच्छों किसे पढ़ना ते किसे सुनाउणा, किसे हस्सणा ते किसे गाउणा, सच पुछें गोबिन्द हथ्थ किसे नहीं आउणा, माछूवाड़े दी सेज दए गवाहीआ। सदी चौधवीं अन्त मेरयां सिक्खां मैनूं भुल्ल के मातलोक विच पछताउणा, पश्चाताप विच हाहाकार होए थांउँ थाँईंआ। गोबिन्द किहा अन्त अख़ीर पूरे पन्थ विच्चों इक सौ यारां सिक्खां ने गुरु ग्रन्थ दा भेव पाउणा, बाकी समझ किसे ना आईआ। ऐवें जम्मे ते जम्म के मरे चुरासी विच भवाउणा, चारे खाणी उत्भुज सेत्ज अण्डज जेरज वंड वंडाईआ। गुरु ग्रन्थ नूं मन्नणा ते पुरख अकाल नूं मनाउणा, एह गोबिन्द गया समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण नूर जोत जोत चमकाउणा, · ।
२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला
विष्नूं कहे प्रभ ने गोबिन्द पिट्ठ लगाई थपकी, सेज सुंहजणी उत्ते दिती वड्याईआ। गोबिन्द तेरी खेल पूरी होई जप दी, अग्गे जाप करन दी लोड़ रहे ना राईआ। तेरी आसा पुन्नी तप की, तपां दा लहिणा दिता चुकाईआ। विष्नूं कहे मैनूं सेज भुल्ल गई बाशक सप्प दी, सांगोपांग नज़र कोए ना आईआ। एने चिर नूं गोबिन्द धार ब्रह्मण्डां खण्डां टप्प गई,
❋
❋
पुरीआं लोआं बाहर सोभा पाईआ। इक मंग मंगी दीन दुनी दे हक लई, हकीकत प्रभ नूं दिती जणाईआ। मैं प्रगट होवां ग़रीब निमाणयां दी रत लई, गुरमुख सन्त अमोलक हीरे लवां प्रगटाईआ। मेरी खेल होवे धीरज जत लई, सांतक सति दयां वरताईआ। मेरी विद्या होवे ब्रह्म मति लई, पारब्रह्म तेरा पड़दा लाहीआ। मेरी शब्द धार होवे दीन मज़्हब दी वट्ट लई, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। मेरी वस्त होवे चार वरन दे हट्ट लई, चार कुण्ट सच वरताईआ। मेरी जोत शब्दी धार होवे इक जट्ट लई, जटा जूट दा लेखा दयां मुकाईआ। मेरी खेल होवे तेरे स्वांगी नट लई, दूसर समझ कोए ना पाईआ। मेरी धार आवे तेरे पुरख समरथ लई, समरथ तेरा संग रखाईआ। मेरी निगाह होवे गुरसिक्खां दी निज अक्ख लई, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। पुरख अकाल मेरी लज्या रख लईं, रक्षक हो के वेख वखाईआ। अगला मार्ग अगम्म दस्स दईं, दहि दिशा आप जणाईआ। हरि हिरदे अन्दर वस जाईं, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मथ दईं, मसला पिछला रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। विष्नूं कहे प्रभू ने ख़ुशी नाल गोबिन्द छाती लाया मुक्का, मुकम्मल दिता जणाईआ। मेरे शब्दी गोबिन्द सुत्ता, पुत पुत्र दयां वड्याईआ। आह वेख तेई अवतार पैग़म्बरां दा रुक्का, ईसा मूसा नाल रलाईआ। कलयुग अन्तिम तूं सब दा भन्न्हणा हुक्का, हुक्म मेरा चले बेपरवाहीआ। सब दा उज्जल करना मुखा, दुरमति मैल धुआईआ। धर्म दा गाना बंन्हणा गुट्टा, चार वरन सगन मनाईआ। गुरसिख पिछला मनाउणा रुट्ठा, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। दीन मज़्हब करना इक मुट्ठा, हिन्दू मुस्लिम सिख ना करे लड़ाईआ। सो मेलणा जो मेरी धारों हुटा, डोरी शब्द तन्द बंधाईआ। अमृत जाम प्याउणा घुटा, निझर रस इक चखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी कोई ना खावे कुट्ठा, मदिरा मास रसन ना कोए लगाईआ। भुक्खा रहे कोई ना टुक्का, विष्नूं देणा समझाईआ। गोबिन्द किहा मैं तेरी धारों उठा, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। लेखा रहिण नाँ देवां कोई लुका, फड़ बाहों सारे बाहर कढ्ढाईआ। जिस वेले तेरा हुक्म संदेशा पुज्जा, पूजा पिछली दयां चुकाईआ। अगला भेव खुल्हावां गुज्झा, पर्दा अवर रहे ना राईआ। पुरख अकाल तेरे बिन इष्ट रहे कोई ना दूजा, सीस जगदीश इक झुकाईआ। जिस दे पिच्छे मेरा परिवार झूजा, अजीत जुझार दए गवाहीआ। तिस दा मार्ग लाउणा उत्ते बसुधा, सुध सब दी देणी बदलाईआ। जेहड़ा गुर अर्जन संदेशा दिता बाबे बुढ्ढा, बिन रसना जेहवा समझाईआ। जेहड़ा नानक निरगुण धार कीती खेल उग्घा, उग्घण आथण देणा दरसाईआ। गोबिन्द ने किहा प्रभू तेरे नाम दा किसे नूं लैण नहीं देणा भुग्गा, कलयुग दी रीती देणी बदलाईआ। तूं मालक मैं सेवादार चहुं युगा, गुर शब्दी रूप वटाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां फिरां उडा, दीन दुनी खोजां थांउँ थाँईंआ। अट्ठे
❋
❋
पहर रहां रुज्झा, घड़ी पल ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब स्वामी तेरी ओट रखाईआ। विष्नूं कहे सेज उत्ते पुरख अकाल गोबिन्द उत्ते रखया हथ्थ, हथेली नाल दबाईआ। तूं मेरा सथ्थर हंढाया सथ, यारड़ा इक मनाईआ। मैं देवां अगम्मी वथ, वस्त अगम्म वरताईआ। तेरे अन्दर वस, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा करना जस, दोहां दा ढोला सिफ्त सालाहीआ। तेरी पति लवां रख, रखया करां थांओं थाँईंआ। गोबिन्द प्या हस्स, वाह तेरी बेपरवाहीआ। पुरख अकाल किहा नाता होणा पक्क, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। गोबिन्द कहे मैनूं अजे शक, मेरा संसा दे मुकाईआ। किस बिध अवतार पैग़म्बरां कोलों मैनूं लै के देवें हक, सब किछ मेरे हथ्थ फड़ाईआ। पुरख अकाल पिछली लिस्ट फड़ाई झट्ट, फ़रिस्त दिती दरसाईआ। आह वेख सदी चौधवीं सदी वीहवीं उन्हां सब कुछ आपे जाणा छड्ड, पिछला इकरारनामा सोभा पाईआ। फिर गोबिन्द तूं धर्म निशाना इक दो जहानां देणा गड्ड, गाॅड गुड गाइड कहि के सारे तैनूं सीस निवाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई रहिणा नहीं कोई अड्ड, बाहमी नाता देणा जुड़ाईआ। एह खेल करे पुरख समरथ, मेहरवान महिबूब मुहब्बत विच आपणी कार कमाईआ। विष्नूं कहे मैं गोबिन्द सेजा सुत्ते चरणी गया ढट्ठ, निउँ निउँ सीस निवाईआ। गोबिन्द ने इक दो तिन्न चार पंज छे गिणे सत्त अठ, पंज तत मनमति बुध तिन्हां दा मिल के पड़दा दिता चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल वेखे नस्स नस्स, बिन पाँधीउँ आपणा पन्ध मुकाईआ।
२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ बीबी प्यारो दे ग्रह पिड्ड कल्ला,
विष्नूं कहे गोबिन्द अन्तिम दिती पाती, सेज सुत्ता ल्या उठाईआ। गोबिन्द तिन्न वार नाल लाई छाती, छत्र छाया मंगी बेपरवाहीआ। तेरा साथ होवे साख्याती, सगला संग रखाईआ। तेरी जोत मेरी हयाती, तेरा शब्द मेरी अगंवाईआ। पुरख अकाल मारी झाकी, पर्दा इक चुकाईआ। गोबिन्द औह वेख सदी चौधवीं अन्त अंधेरी राती, कलयुग अंधेरा छाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर रहिणा नहीं किसे दा साथी, अगला संग ना कोए बणाईआ। दीनां मज़्हबां आपणे इष्टां दी मन्नणी नहीं आखी, अक्खरां वाली करन पढ़ाईआ। उस वेले किसे दी करे ना कोए राखी, रक्षक नज़र कोए ना आईआ। कलयुग सब दे अन्दर भर देणी गुस्ताख़ी, ग़ुस्से विच सर्ब कुरलाईआ। रूह बुत नहीं रहिणा पाकी, कलमे वाले देण दुहाईआ। झगड़ा पैणा ज़ात पाती, जगह जगह होए लड़ाईआ। फिरनी दरोही पाताल आकाशी, कशमकश वेखणी थाउँ थाँईंआ। सति सच
❋
❋
दा रहिणा नहीं कोई ज़माती, विद्या हक ना कोए वड्याईआ। उस वेले वेखणा खेल तमाशी, निरगुण हो के फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। विष्नूं कहे पुरख अकाल ने दिता इक संदेस, बिन अक्खरां अक्खर जणाईआ। तूं मालक होवें नर नरेश, नर नरायण वेख वखाईआ। तेरा लेखे लग्गे मुच्छ दाढ़ी केस, केसगढ़्ह मिले वड्याईआ। हुण जाणा पैणा इक वेरां सचखण्ड देस, नाता ततां वाला तुड़ाईआ। दक्खण दिशा जा के वेख, गोदावरी कन्ढ्ढा राह तकाईआ। जिथ्थे धर्म दी धार रहे हमेश, हम साजण रिहा समझाईआ। जिथ्थे नानक दी खुंडी भूरी खेस, ख़ालस पड़दा रिहा उठाईआ। ओह धरनी धरत विशेष, विष्नूं पिछली दए गवाहीआ। ब्रह्मा इथे लिख के गया लेख, अक्खां मीट ध्यान लगाईआ। शंकर चवर कीता केस, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। कलयुग अन्तिम आउणा गुरु दशमेश, नंदेड़ आपणा फेरा पाईआ। जिस ने तन वजूद एथे जाणा छेक, नाता जगत नालों तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दवारा एकँकारा इक इकल्ला आप समझाईआ।
२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ गुरबख्श सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला
सेज कहे गोबिन्द ने अन्त आपणा हथ्थ लगाया नाल कड़ा, कड़ी जगत वेख वखाईआ। पुरख अकाल दा बणया धड़ा, दूजा संग ना कोए जणाईआ। मुक्खों किहा तेरा सहारा बड़ा, दूजी ओट रहे ना राईआ। कलयुग कूड़ा वेखा गढ़्हा, जो धरनी रही ख़ुदाईआ। पुरख अकाल किहा पहलों मेटणी जगत शरअ, शरीअत रहे ना राईआ। सम्मत शहिनशाही पंज दा आवे मेरा वर्हा, वरयाम तैनूं दयां बणाईआ। तेरे विच्चों कर के हरा, हरी हरि आपणा रंग रंगाईआ। सच दवारा खोल्ह के दरा, धुर दरबारा दयां सुहाईआ। शब्द संदेश सुणावां खरा, खरे खोटे परखणे थांओं थाँईंआ। प्रभ दा रूप होवे अवतरा, नर नरायण वेस वटाईआ। गोबिन्द ध्यान मारया ज़रा, ज़र्रा ज़र्रा वेख वखाईआ। फिरी दरोही घर घरा, गृह मन्दिर ना कोए रुशनाईआ। ढहि के प्रभ दी सरनाई परा, सरनगति इक रखाईआ। तेरी धार मेटणा कलयुग कला, कलकाती देणे खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्दी धार देवे बला, बलधारी दया कमाईआ।
❋
❋
२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ कर्म सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला
गोबिन्द प्रभ नूं कीता आदेस, सेजे सीस निवाईआ। पुरख अकाल वखाया माझा देस, फेर आउणा चाँईं चाँईंआ। मेरी धार रहिणा हमेश, दूजा रूप ना कोए बदलाईआ। शब्दी शब्द देणा संदेश, शब्दी सतिगुर शब्द शनवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव होणा पेश, पेशीनगोई दए गवाहीआ। अवतार पैग़म्बरां आ के लैणा वेख, वेखण चाँईं चाँईंआ। तेरी समझ ना सके कोई रेख, रूप रंग ना कोए दरसाईआ। तेरा मेरा जोती शब्द होवे भेख, भेखाधारी वेखणी कूड़ लोकाईआ। जिस वेले कलयुग अग्गे चले ना किसे दी पेश, पेशीआं भुगतण सारे थांउँ थाँईंआ। अग्गे हस्स के किहा दस दशमेश, दहि दिशा अक्ख उठाईआ। मैं सब कुछ कीता तेरी भेंट, भेंटा आपणा आप कराईआ। अग्गे आवां बण के सब दा खेवट खेट, नईया नौका तेरा नाम चलाईआ। एह खेल करना सम्बल देस, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि एका एक, इक इकल्ला आपणी कार कमाईआ।
२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ सरदारा सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला
गोबिन्द किहा प्रभ हुण छडणा जंगल बेला, सेज सूलां लई हंढाईआ। अग्गे बण के शब्दी चेला, सतिगुर पुरख लैणा मनाईआ। दीन मज़्हब तों हो के वेहला, तेरे विच जाणा समाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम आया वेला, लोकमात लवां अंगड़ाईआ। खेल करां सब तों नवेला, वक्खरी कार कमाईआ। मैं निरगुण नूर जगा के बिन बाती तेला, तेरा नूर करां रुशनाईआ। साचे भगतां बण के सज्जण सुहेला, मित्र प्यारा हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। गोबिन्द किहा मेरी अन्तिम इक अर्ज़ांई, अर्ज़ दयां सुणाईआ। औह वेख पैग़म्बर पाउँदे दरोही, तेरा नाम दुहाईआ। अवतार सोया रिहा ना कोई, उच्ची कूक कूक जणाईआ। सदी चौधवीं सब दी पति गई खोही, मालक नज़र कोए ना आईआ। धर्म दवार मिले किसे ना ढोई, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ रहे कुरलाईआ। अठसठ तीर्थ रही रोई, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नाल रलाईआ। बूँद स्वांती निझर किसे ना चोई, तृष्ना भुक्ख ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन अवर ना दीसे कोई, आदि अन्त दे मालक तेरा राह तकाईआ।
❋
❋
२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ सरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला
विष्नूं कहे झट कलयुग आ गया भज्जा, आपणा पन्ध मुकाईआ। गोबिन्द दा चरण पकड़या सज्जा, हस्स के रिहा सुणाईआ। मैनूं मेटण दी केहड़ी वजह, मैनूं दे सुणाईआ। क्यों छेती मिलणी सज़ा, हुक्म कवण दृढ़ाईआ। गोबिन्द ने किहा मैं पुरख अकाल दी चलणा विच रज़ा, जो संदेशे रिहा सुणाईआ। कलयुग किहा मैनूं अगली दस्स दे जगह, जिथ्थे आउणा वेस वटाईआ। नाल होवे सूरा सरबग्गा, पुरख अकाला नूर ख़ुदाईआ। गोबिन्द किहा ओह वेखे उथे भगतां वधणा अग्गा, भगत दवारा नज़री आईआ। जिथ्थे गुर अवतार पैग़म्बर फिरे भज्जा, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। सब दे उपर इक्को होणा दब्बा, सिर सके ना कोए उठाईआ। इक्को नाम दी होवे गदा, भय सब नूं देणा जणाईआ। इक्को साजण होवे लद्धा, साहिब स्वामी वेख वखाईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर दो जहान वेख बध्धा, तन्द सके ना कोए तुड़ाईआ। कलयुग ख़ुशीआं दे विच नच्चा, घुंमर रिहा वखाईआ। गोबिन्द जे तूं वी पुरख अकाल दा बच्चा, ते मैं वी सारयां जुगां तों छोटा बच्चा ओसे दा नज़री आईआ। जिस तरह तूं लूं लूं विच रचा, मैं घर घर मन दे अन्दर डेरा लाईआ। मैं सारयां दी बदल देणी तबा, तबीअत दिती बदलाईआ। भावें कोई अल्ला कहे भावें कोई वाहिगुरु कहे भावें राम कहे भावें कृष्न कहे भावें ओम कहे मैं पार लँघण नहीं दिता, अध विच सारे दिते रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, मेहरबान महिबूब मेहर नज़र इक उठाईआ।
२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ हरनाम सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला
कलयुग किहा गोबिन्द वेख मैं बड़ा बलवान, बलधारी तैनूं दयां जणाईआ। मैं प्रभ दा सुत जवान, नौजवान इक अख्वाईआ। मैं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं कोलों युद्ध कराया घमसाण, खण्डा खड़ग चिल्ला तीर कमान हथ्थ फड़ाईआ। तैनूं वी सवा दिता विच जंगल सुंझ मसाण, सेज कख्खां वाली वड्याईआ। प्रभ ने किड्डा वडा मैनूं दिता माण, मेहर नज़र उठाईआ। चार जुग दे शास्त्रां दा रहिण नहीं दिता ज्ञान, भरमां विच सारे दिते भुलाईआ। चारों कुण्ट भज्जा फिरे शैतान, शरअ शरअ नाल टकराईआ। इक पुरख अकाल दी मन्नां आण, दूसर सीस ना कदे निवाईआ। मेरा हक आप पहचान, बेपहचान तेरी बेपरवाहीआ। गोबिन्द किहा आह वेख हुक्म हुक्मरान, हुक्म संदेशा रिहा सुणाईआ। तेरे विच्चों सतिजुग करना प्रधान, एह जुम्मेवारी मेरी इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक दृढ़ाईआ।
❋
❋
२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला
कलयुग कहे मैं गोबिन्द अजे हट्टा कट्टा, नौजवान नज़री आईआ। मेरा वक्त थोड़्हा टप्पा, क्यों खड़ग खण्डा रिहा चमकाईआ। मेरा चार लख बत्ती हज़ार दा पटा, पटने वाल्या वेख वखाईआ। गोबिन्द कहे कलयुग तूं दीनां मज़्हबां पवाया रट्टा, शरअ शरअ नाल लड़ाईआ। तूं मनुशां खवाया कट्टा वच्छा, सूर गाँ मनुक्खां मुख रखाईआ। जिधर वेखां उधर दिसे रट्टा, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। इस करके आवां नट्ठां, भज्जा वाहो दाहीआ। चार जुग दे नाम दी कीमत रहिणी नहीं कोई टका, टकयां पिच्छे हट्टां विच विकाईआ। मैं रूप धारना सिध्धा सादा जट्टा, जटा जूटां करां सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ।
२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला
कलयुग किहा गोबिन्द मैं खेल करां बड़ी अच्छी, अच्छी तरह जणाईआ। मनुषा नूं खवा के डड्डी मच्छी, गाँ वच्छी नाल दिता रजाईआ। मज़्हबां दी बन्न्ह के विच रस्सी, प्रभ तों हिस्से दिते वंडाईआ। मैनूं वेख के सब नूं पैंदी ग़शी, सिर सके ना कोए उठाईआ। गोबिन्द किहा तूं कथा कहाणी दस्सी सच्ची, सच दिता दरसाईआ। तेरी कल्पणा घर घर विच नच्ची, मैं वेखां थांउँ थाँईंआ। मेरा अगला हुक्म मेरे कमलापती, पतिपरमेश्वर रिहा सुणाईआ। किसे दी रहिण नहीं देणी हिस्सा पत्ती, इक्को राह देणा दरसाईआ। कलयुग बेशक तूं सब दी मारी मती, साबत नज़र कोए ना आईआ। कलयुग ताड़ी ला के हस्सया गोबिन्द औह वेख लै मैं गुर अर्जन बहा दिता उत्ते लोह तती, तेरे पिता दा सीस दिता कटवाईआ। तेरे पुत्रां उत्ते तरस नहीं कीता रती, नीहां हेठ दबाईआ। तूं सब कुछ वेख्या अक्खीं, मैं किड्डा योद्धा सूरबीर आपणी खेल वखाईआ। गोबिन्द निगाह प्रेम नाल उत्ते रखी, कलयुग वल्ल ध्यान रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लेखा पूर कराए फ़र्क रहिण ना देवे रती, तोला विचोला इक्को बेपरवाहीआ।
२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ सवरन सिंघ, भजन सिँघ ने गृह पिण्ड कल्ला
कलयुग किहा सुण गोबिन्द नौजवान, जोबनवन्ते दयां जणाईआ। मैं वी प्रभ दा छोटा सुत बलवान, चौथा जुग नाउँ
❋
❋
धराईआ। साबत रहिण नहीं दिता किसे दा ईमान, धर्म दी धार ना कोए वड्याईआ। चारों कुण्ट फिरे शैतान, शरअ विच करे लड़ाईआ। अवतारां पैग़म्बरां कोलों युद्ध कराया घमसाण, गोबिन्द खण्डा तेरे हथ्थ फड़ाईआ। तूं वी वेख्या विच मैदान, आपणा बल प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग कहे गोबिन्द मैं वी प्रभ दा अनोखा पुत्र, ओसे पिता मैनूं दिती वड्याईआ। मैं ओसे दी धारों आया उतर, मैनूं जम्मया नहीं किसे माईआ। सदा ओसे दा करदा शुकर, शुकराने विच सीस निवाईआ। अज्जे ते मेरा थोड़ा समां गया गुज़र, बहुता अग्गे नज़री आईआ। किसे दा चलण नहीं देणा कोई उजर, अर्ज़ सुणन कोए ना आईआ। मैं अजे साध सन्त बणाउणे चोर चुग़ल, निन्दक निंदिआ विच रखाईआ। अजे ते तेरा झगड़ा नाल मुग़ल, ख़ान ख़ाना नाल टकराईआ। फेर औह वेख मैं करदा उँगल, इशारे नाल दरसाईआ। तेरे पन्थ विच फेर पैणी गुंझल, गुज्झा भेव ना कोए खुल्हाईआ। तेरी रमज़ मूल ना बुज्झण, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग किहा गोबिन्द मैं प्रभ दा बलधारी, चौथा जुग अख्वाईआ। मैं झगड़ा पाउणा नर नारी, पिता पूत देणा लड़ाईआ। मैं घर घर करनी ख्वारी, दर दर फिरे दुहाईआ। भैण भ्रा लगा के यारी, यराने कूड़े देणे वखाईआ। सिक्खां मुरीदां गुरुआं पैग़म्बरां नाल करनी ग़द्दारी, सीस जगदीश ना कोए निवाईआ। एह मेरा खेल वेखणा सदी चौधवीं अन्तिम वारी, चौदां तबकां दयां हिलाईआ। मुहम्मद जिस दी करी इंतज़ारी, इस्म आज़म उस दा दयां समझाईआ। साबत रहिण नहीं देणी चार यारी, चौथे जुग सर्ब दुहाईआ। चेल्यां गुरुआं उत्ते करनी बेएतबारी, बेवा होवे सर्ब लोकाईआ। किसे ने किसे दी करनी नहीं वफ़ादारी, प्यार विच दातार मिलण कोए ना आईआ। मैं शरअ दी शरीअत विच सब दे हथ्थ फड़ाउणी कुहाढ़ी, दो धड़ करनी लोकाईआ। मैं तैनूं सजदा करां बन्दना करां कि डण्डावत करां जिस ने मुच्छ केस रखाई दाढ़ी, दाअवा इक्को नाल रखाईआ। गोबिन्द औह वेख मेरा पुरख अकाल ऐं वखाउँदा कलयुग अन्तिम कलयुग ने सारी दुनिया कटणी वांग हाढ़ी, हाढ़ा कढण वाला रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लहिणा देणा चुकावे आपणी वारी, वारस हो के वेखे थांउँ थाँईंआ।
❋
❋
२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ साधू सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला
कलयुग कहे गोबिन्द मैं वी सूरबीर बहादर तकड़ा, तक्कड़ तोलां जगत लोकाईआ। दीनां मज़्हबां पावां झगड़ा, झगड़ेलू करां लोकाईआ। अमीर ग़रीबां लावां रगढ़ा, बचया रहिण कोए ना पाईआ। गुर चेले फिरावां विच रोही रकड़ा, बेल्यां विच दुहाईआ। रौला पवावां प्रभू दे नाम अक्खरां, अक्खरां विच सर्ब कुरलाईआ। आप सब तों रहवां वक्खरा, जगत नेत्र नज़र कोए ना आईआ। तूं यारड़े दा हंढाया सथ्थरा, सेजा सुत्ता चाँईं चाँईंआ। मैं काहन दा खेल करा के विच मथरा, द्वापर दा लहिणा दिता मुकाईआ। अग्गे प्रभ दा रूप बण के अथ्थरा, ज़रीआ हो के मातलोक भज्जा चाँईं चाँईंआ। तूं वेख लै तेरे नाल मुहम्मदीआं दीआं लवा दितीआं टक्करा, टाकरा दिता कराईआ। मैनूं किसे दा नहीं कोई ख़तरा, क्यों मेरा पुरख अकाल मैनूं हुक्म रिहा सुणाईआ। मैं बड़ा चतुर सुघड़ स्याणा मेरे विच वडा नख़रा, दीन दुनी लवां भरमाईआ। आह वेख चौदां तबकां दा मेरे कोल ख़सरा, मुहम्मद नूं इक्को नम्बर विच छुपाईआ। जिस ने दीन दुनी पसारा पसरा, ओह पुश्त पनाह मेरी बैठा बेपरवाहीआ। मैं आया तेरे पत्तना, दर तेरे सीस निवाईआ। गोबिन्द किहा तैनूं मुड़न नहीं दिन्दा सक्खणा, कुछ लेखा दयां जणाईआ। जिस वेले आवे पुरख समरथना, कलयुग अन्तिम वेस वटाईआ। उस ने खोटा खरा परखणा, लख चुरासी फोले थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच्चा मालक धुरदरगाहीआ।