पुस्तकालयभाग २२

२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ लाल सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला

कलयुग कहे गोबिन्द मेरी वेख जोबन वाली हयाती, हया विच ना कोए रखाईआ। मैं सब दी भुलाउणी गाथी, गहर गम्भीर मिलण कोए ना पाईआ। मैं मन हँकारी बणाउणा हाथी, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया ढाउणी घाटी, घाटे विच रहे जगत लोकाईआ। झगड़ा पवा के ज़ात पाती, पतिपरमेश्वर दा खहिड़ा देणा छुडाईआ। सदी चौधवीं कर अंधेरी राती, अंध अंधेरा देणा वखाईआ। हथ्थ मार के उत्ते छाती, शहिनशाह अग्गे सीस निवाईआ। तूं मेरी करनी राखी, होणा अन्त सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ।

❋

❋

२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ हरदीप सिंघ, गुरदयाल सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला

कलयुग कहे गोबिन्द मैनूं ख़ुदा ने दिता पैग़ाम, पैग़म्बरां तों परे दिता जणाईआ। किसे दे अन्दर वसण नहीं देणा नाम कलाम, कायनात साचे कर्म ना कोए कमाईआ। हिरदे रहे किसे ना नाम, अन्तर प्रेम ना कोए वधाईआ। सब नूं शरअ दे करना ग़ुलाम, ज़ंजीरी शरीअत वाली वखाईआ। जिधर वेखां उधर होए हराम, धरनी धर्म ना कोए रखाईआ। अवतार पैग़म्बरां दा रहिण नहीं देणा इंतज़ाम, बन्धन सारे देणे तुड़ाईआ। कलमे तों नाम कराउणा बदनाम, नाम नाल कलमा देणा टकराईआ। किसे दी रहिण नहीं देणी शान, इज्ज़त माण ना कोए वखाईआ। एह हुक्म श्री भगवान, धुर दे मालक दिता सुणाईआ। मैं झगड़ा पाउणा विच अवाम, साचा अमल ना कोए कमाईआ। तूं योद्धा सूरबीर बलवान, बलधारी इक अख्वाईआ। मैं वी ओसे दा रूप महान, निरगुण नूर नज़री आईआ। मेरा अन्त मेरा कन्त इक जाणे भगवान, दूजे समझ किसे ना पाईआ। गोबिन्द हस्स के वखाया औह तक साहिब दा निशान, जो सत्त रंग रिहा झुलाईआ। जिस ने बदल देणा विधान, हुक्म इक्को इक दृढ़ाईआ। कलयुग कहे मैं फेर मंगां दान, दाते अग्गे झोली ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नर हरि आपणा हुक्म वरताईआ।

२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ कुंदन सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला

गोबिन्द सेजा किहा कलयुग ना कर इतना गरूर, हँकार विच ना कोए वड्याईआ। कलयुग अन्तिम आउणा हरि हज़ूर, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस ने मूसा मूँह दे भार सुट्टया उत्ते कोहतूर, ईसा फाँसी गल लटकाईआ। मुहम्मद नूं कर मजबूर, जगत झगड़ा कीता लड़ाईआ। गुरुआं नाल वेख क्या होया दस्तूर, तत्ती लोह उत्ते टिकाईआ। दिल्ली सीस लथ्था बिना कुसूर, तेग़ बहादर दए गवाहीआ। गोबिन्द दे बच्चिआं दा रिहा कोए ना नूर, चारे चौथे जुग तेरी झोली पाईआ। बेशक तूं कलयुग जीवां सुरती कीती मूर्ख मूढ़्ह, निन्दक निंदिआ विच वड्याईआ। नाता जोड़या कूड़ो कूड़, कुकर्म विच फिरी दुहाईआ। पर जिस वेले पुरख अकाल दी तेरे मस्तक लग्गी धूढ़, तूं आपणी दलील जाणी बदलाईआ। ऐवें ना पा फ़तूर, फ़तवा दूसरयां उत्ते लगाईआ। बेशक तूं हक दा नाअरा लाउण वाला सूली चाढ़्हया मनसूर, खल्ल शमस तबरेज़ लुहाईआ। अन्त तैनूं वी होणा पैणा मजबूर, मुश्किल वेख आपणी थाँईं थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, जुग जुग आपणी कल वरताईआ। गोबिन्द सेज कहे कलयुग ना कर हँकार, हउमे रूप वटाईआ। ओह

❋

❋

खेल वेख निरँकार, जो निरगुण दाता रिहा वखाईआ। जिस गोबिन्द लैणा उभार, शब्दी शब्द रूप बदलाईआ। जोती जाता हो त्यार, निरगुण लोकमात ल्ए अंगड़ाईआ। कलि कल्की खेल करे करतार, कुदरत दा कादर इक अख्वाईआ। अमाम अमामां हो सिक्दार, वेस अनेका रूप वटाईआ। तेरी कलू मति करे ख्वार, हिकमत अग्गे चले ना राईआ। सदी चौधवीं सब दा लहिणा देणा दए उतार, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। ओह तक सतिजुग मार रिहा ललकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मैं होया ख़बरदार, बेख़बरां दयां उठाईआ। दीन दुनी दा झगड़ा मेटणा तकरार, नाम दी इक्को तुक सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स के सब नूं यार, यारड़ा सथ्थर लेखे लाईआ। ज़रा होणा आप हुश्यार, हुश्यारी विच दरसाईआ। जिस नूं सारे कहिंदे कलि कल्की अवतार, सो कला सब दी दए बदलाईआ। जिस ने जल थल मईअल पाउणी सार, समुंद सागर टिल्ले पर्बत वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक ख़लक दा ख़ालक, आदि अन्त श्री भगवन्त आपणा हुक्म हुक्म विच्चों बदलाईआ।

२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ हरी सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला

गोबिन्द किहा खेल करे मेरा प्रभ मीत, साहिब सुल्तान दया कमाईआ। जिस ने सब नूं लैणा जीत, हार विच दिसे लोकाईआ। तेरा नाम दस्स के गीत, साचा कलमा देणा समझाईआ। एका छत्र झुल्ले (सीस) जगदीश, जगत दा मालक आपणी कार कमाईआ। कलयुग तेरी क्रिया जाणी पीस, सदी चौधवीं अन्त राह तकाईआ। सब दी नन्गी होणी पीठ, ओढण उपर ना कोए टिकाईआ। एह खेल करना अनडीठ, अनडिठड़ा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। गोबिन्द किहा कलयुग अन्तिम सब नूं होणा सदमा, दुक्खां विच दीन दुनी कुरलाईआ। तूं वी झुकणा प्रभ दे कदमां, कदमबोसी करके ख़ुशी मनाईआ। जिस ने झगड़ा मुकाउणा काया माटी बदना, तन वजूद ख़ाक डेरा ढाहीआ। एका रंग रंगाउणा आहला अदना, ऊच नीच देवे माण वड्याईआ। जो याद करके गया कसाई सदना, छुरी जगत वाली सुटाईआ। रविदास मंगदा गया मंगणा, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। कबीर कहिंदा गया कलयुग अन्तिम आवे दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। जिस दा नेत्र नाम बलोवे अंजणा, काया कंचन गढ़्ह देवे वड्याईआ। जिस नूं गुर अवतार पैग़म्बर मन्नयां आदि निरँजणा, आदि दा मालक इक अख्वाईआ। सो खेल करे सूरा सरबंगणा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा नाम नग़ारा वज्जणा, गोबिन्द डंक करे शनवाईआ। तेरा कूड़

❋

❋

कुड़यारा सृष्टी दी दृष्टी विच्चों भज्जणा, भय भउ इक वखाईआ। साची धूढ़ करा के मजना, दुरमति मैल करे सफ़ाईआ। करे खेल आपणी निरगुण धार जिस जोती जाता हो के जगणा, जागरत जोत बिन वरन गोत डगमगाईआ। जिस नूं खोजदे कोटन कोटि पदम पदमा, पद दा मालक हथ्थ किसे ना आईआ। जिस ने पिछला कीता रद्दणा, राधा कृष्न गया दृढ़ाईआ। जिस ने मार्ग लाउणा अगला, सीता राम दए दुहाईआ। पैग़म्बरां कायनात विच्चों वंञणा, वञ्झ मुहाणा रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल एकँकार सन्त सुहेले लाउणे आपणे अंगणा, अंगीकार आप हो जाईआ। गोबिन्द किहा कलयुग तेरे अन्त श्री भगवन्त आपणा देणा इक अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों वखाईआ। गोबिन्द नूर चमका के चन्दना, चन्द चांदनी इक दिखाईआ। ओस वेले कलयुग ने गोबिन्द अग्गे कीती बन्दना, दोए जोड़ सीस निवाईआ। मैं वी खेल वेखणा विच ब्रह्मण्डणा, वरभण्ड अक्ख खुल्हाईआ। जिस वेले पुरख अकाल दा वक्त होया सुहञ्जणा, सोभावन्त देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा दवारा इक्को मंगणा, मांगत हो के भिक्खक आपणी झोली अग्गे डाहीआ।

२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ सुखदेव राम दे गृह पिण्ड कल्ला

सेज कहे गोबिन्द मेरा वक्त सुहाउणा, सो साहिब दिती माण वड्याईआ। प्रेम विच गाया अगम्मी गाणा, बिन रसना जेहवा दिता दृढ़ाईआ। निरगुण धार वेस वटाउणा, शब्दी आपणा नाउँ प्रगटाईआ। दो जहानां वेख वखाउणा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। धुर दा हुक्म इक दृढ़ाउणा, पर्दा आप खुल्हाईआ। पुरख अकाल नाल मिलाउणा, विछोड़ा रहे ना राईआ। दोहां ने सांझा धाम बणाउणा, बाडी घड़त ना कोए घड़ाईआ। जोती दीपक जोत जगाउणा, बिन तेल बाती कर रुशनाईआ। कलयुग राती वेख वखाउणा, बण बण के पाँधी राहीआ। पड़दा ओहला आप उठाउणा, भेव रहे ना राईआ। नाम निधाना डंक वजाउणा, नव सत्त दए उठाईआ। सच मृदंग इक खड़काउणा, दो जहान करे शनवाईआ। सूरा सरबंग आप अख्वाउणा, आख़र आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग कूड़ कुटम्ब मिटाउणा, लेखा वेखणा थांउँ थाँईंआ। सतिजुग साचा राह चलाउणा, चारों कुण्ट वज्जे वधाईआ। निहकलंका खेल खलाउणा, अमाम अमामा फेरा पाईआ। धुर दा धाम इक वसाउणा, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। विष्न ब्रह्मा सीस निवाउणा, निउँ निउँ लागण पाईंआ। चार जुग दे शास्त्र पन्ध मुकाउणा, चौथे जुग डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच

❋

❋

मेला आप मिलाईआ। सेज किहा गोबिन्द सुणाया राग, अनुरागी दिता जणाईआ। मैं सुणी अगम्मी आवाज़, मेरे अन्तर लई अंगड़ाईआ। की इस दे अन्दर राज़, पड़दा कवण खुल्हाईआ। मेरी अन्तर खुल्ह गई जाग, निंद्रा आलस रिहा ना राईआ। मेरा वडा होया भाग, मिली माण वड्याईआ। मैं सब कुछ दिता त्याग, आपणी रखी ना कोए चतुराईआ। आपणा आप ल्या साध, साधना विच सीस निवाईआ। फिर पुरख अकाला ल्या अराध, नाउँ निरँकारा इक वड्याईआ। फिर चरणी गई लाग, गोबिन्द सीस निवाईआ। ओस वखाया मैं बदल देणा समाज, दीन दुनी बदलाईआ। कलयुग रीती मेट देणा राज, रईयत कूड़ देणी गंवाईआ। सतिजुग साचे देणा ताज, तख्त निवासी वेख वखाईआ। अगला भेव खोल्ह के आग़ाज़, तैनूं दिता जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि करता नूर इलाहीआ। सेज कहे मैं सोई उठी, आपणी लई अंगड़ाईआ। मैनूं गोबिन्द फड़या दोहीं गुट्टीं, हलूणा दिता लगाईआ। ओह कमलीए, मैं हुण लै के चलया छुट्टी, आपणा खेल वखाईआ। वेखीं लोकमात ना जाईं लुट्टी, लुटेरा होणा कलयुग रूप कसाईआ। वेखीं मेरा नाँ कदे ना जपीं बुल्ल्हणा बुट्टीं, रसना रस ना कोए वखाईआ। मेरी लिव अन्दरों कदी ना टुट्टी, जेहवा गाउण वाल्यां हथ्थ कदे ना आईआ। हुण मेरी औध पग्गी, मेरा साहिब रिहा बुलाईआ। मैं खेल करनी जेहड़ी कीती नहीं किसे चहुं जुगीं, चौथा जुग वेख वखाईआ। क्यों कलयुग ने सब दी मलीन कीती बुद्धी, बुध बिबेक ना कोए वखाईआ। मन वासना विच सृष्टी रुझी, दृष्टी पड़दा कोए ना लाहीआ। रस आवे किसे ना दुद्धीं, माता सीर ना कोए चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सेज कहे मेरे उत्ते अन्त अख़ीर गोबिन्द पाया भार, सहिज दिता दबाईआ। उठ वेख मेरा निरँकार, कोझीए कमलीए तैनूं दयां दृढ़ाईआ। जिस नूं झुकदे गुरु अवतार, पैग़म्बर सजदयां विच आपणा आप मिटाईआ। धूढ़ी मस्तक लाउदे छार, टिक्के धुर दे रहे रमाईआ। दस्त बन्न्ह के कहिण तेरे नन्हे नन्हे बरखुरदार, वड्डा छोटा ना कोए बणाईआ। औह वेख मेरा आ गया पुरख अकाल, जोती जाता डगमगाईआ। दीना बंधप दीन दयाल, दयानिध दया कमाईआ। सेज कहे जां मैं तक्कया गोबिन्द नूं आ के किहा उठ मेरे लाल, लालन ल्ए अंगड़ाईआ। सचखण्ड दवारा तेरी धर्मसाल, क्यों सूलां सथ्थर रिहा हंढाईआ। एह तेरी जुग जुग अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक अख्वाईआ। गोबिन्द हस्स के किहा मैं तेरा ते प्रभू गुरमुख मेरे लाल, ओन्हां आपणी गोद टिकाईआ। पहलां ओन्हां नूं संभाल, जो मेरे पिच्छे आया भेंट कराईआ। जो सरसे वहिण वहे हो गए कुरबान, तेरा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गोबिन्द कहे मेरे पुरख

❋

❋

अकाला, अकल कलधारी दयां जणाईआ। जे मैं तेरा सच्चा बाला, बालक आपणी गोद उठाईआ। वसां तेरी धर्मसाला, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। मेरे हुक्मे अन्दर काल महाकाला, सिर सके ना कोए उठाईआ। मैं तोड़ां जगत जंजाला, त्रैगुण लेखा दयां मुकाईआ। हुण वेख लै मेरा हाला, तेरे पिच्छे यारड़े सेज सुहाईआ। आपणे गलों लाह के सुट्टी माला, मणके तेरी झोली पाईआ। मैथों नाम जपया नहीं जांदा बाहला, मिन्नतां विच सीस ना बहु निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। गोबिन्द किहा मेरी सेज वेख लै अन्त, प्रभू दयां दृढ़ाईआ। निगाह उठाई श्री भगवन्त, बिन अक्खां अक्ख मिलाईआ। गोबिन्द हस्स के किहा हुण अगला दे दे मंत, मन्त्र दे समझाईआ। पुरख अकाल किहा जिस नाल पार उतरे जीव जंत, जागरत जोत होवे रुशनाईआ। गोबिन्द किहा तूं बण जा इक्को कन्त, कन्तूहल तेरी सरनाईआ। अबिनाशी करते किहा तेरा रूप बोध अगाधा पंडत, शब्दी शब्द शब्द समझाईआ। तेरा लहिणा देणा होणा कलयुग अन्त, अन्तष्करन वेखणा ख़लक ख़ुदाईआ। गढ़्ह तोड़ना हउमे हंगत, हँ ब्रह्म देणा समझाईआ। चार वरन बनाउणी इक्को संगत, सगला संग आप रखाईआ। गोबिन्द दूजे दा ना होणा मंगत, भिच्छया लैण कदे ना जाईआ। खेल वखाउणा तैनूं आपणे पंचम मीते पंचम शहिनशाही सम्मत, समां समें नालों बदलाईआ। निरगुण धार तेरी बणनी बणत, तत्तां वाला जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। गोबिन्द कहे मैं छड्डां सेज सुहावी, प्रभू तेरी सरनाईआ। अग्गे मेरे उत्ते वरते तेरी कदे ना भावी, मेरा तत ना कोए कुरलाईआ। क्यों संदेसा दे के गया पंचम सतिगुर उत्ते रावी, वहिणां विच चरण छुहाईआ। गोबिन्द दी धार अन्तिम पुरख अकाल दे नाल होणी सावीं, कंडा तराज़ू इक्को तोल तुलाईआ। मेरे दीन दयाल तूं मेरा ढोला गावीं, मैं तेरा राग सुणाईआ। हुण तूं मैनूं बल दिता योद्धा सूरबीर बणा के बाहवीं, फेर शब्दी तेरी कल वरताईआ। कुछ याद कर ला की मिन्नत कीती पातशाही नावीं, तेग़ बहादर तेरे अग्गे झोली डाहीआ। मेरे दीन दयाल पुरख अकाल अग्गे वास्ते गुरुआं नूं कदे ना लोकमात लड़ावीं, झगड़े विच ना कदे फसाईआ। सतिगुरु तेरे दरवेश बणना मंगते बणना फ़कीर बणना तेरे दवारे उत्ते कोई करन नहीं आउदे लावी, दिहाढ़ी कर के आपणा झट ना कोए लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गोबिन्द कहे मैं सेज छड्डां जग, जगजीवण दाते दयां जणाईआ। निरगुण धार निरगुण निरगुण लैणा सद्द, सद्दा शब्द नाम जणाईआ। आदि अन्त तैथों रहवां ना कदे अलग्ग, वक्खरा घर ना कदे बणाईआ। खेल वेखां तेरा सूरे सरबग, शाह पातशाह तेरी वड्याईआ। माछूवाड़े दे जंगल विच मैनूं आपणा

❋

❋

हिस्सा लिख के दे दे अध, जिंना चिर लिख के ना देवें तेरी मेरी सुलहा ना कोए कराईआ। मैं दुलारे चारे नीहां हेठां दिते दब्ब, ख़ाली हथ्थीं तेरा राह तकाईआ। हुण तैथों किधर जावां भज्ज, मैं भजन बन्दगी दा डेरा दिता ढाहीआ। इक्को पुरख अकाल तेरा जैकारा लावां गज्ज, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। मैनूं अगला मार्ग दस्स, किस बिध कलयुग लेखा देणा मुकाईआ। अबिनाशी करता गोबिन्द वल्ल वेख के प्या हस्स, हस्ती हस्ती विच्चों प्रगटाईआ। गोबिन्द औह वेख माझे विच तेरा खेड़ा रिहा वस, जिथ्थे वसल मिले यार ख़ुदाईआ। ओथे तूं ते मैं जोत शब्द दी धार आउणा नस्स, भज्जणा वाहो दाहीआ। गुर अवतार पैग़म्बरां सुणा सच, सच दयां दृढ़ाईआ। हुण छेती भन्न दे काया माटी कच्च, भाण्डा तत रहिण ना पाईआ। फेर मेरे विच जाणा रच, अगली रचना दयां वखाईआ। जिस धार नाल होणा प्रगट, कलि कल्की वेस वटाईआ। गोबिन्द प्रभ सरनाई गया ढट्ठ, झुक झुक लागे पाईंआ। तेरी जोत जगे लट लट, अंध अंधेरा रहे ना राईआ। तूं वसें घट घट, हर घट रिहा समाईआ। क्यों दीनां मज़्हबां पाई वट्ट, पटने वाला रिहा जणाईआ। पुरख अकाल सहिज नाल दिता दस्स, दस दशमेश दृढ़ाईआ। जे खेल ना करां वक्ख वक्ख, मैनूं बेअन्त कहि के सीस ना कोए निवाईआ। औह वेख गुर अवतार पैग़म्बर छोटयां छोटयां ख़ान्यां विच छड्डे रख, आपणे चरणां हेठ दबाईआ। जिस वेले चाहवां लोकमात नूं भेजां झट, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ओह मेरा नाम मेरा कलमा आह ल्यो रट, एसे दे नाल रट्टा दयां पाईआ। जिस वेले चाहवां फेर लवां सद्द, नाता तत्तां वाला तुड़ाईआ। गोबिन्द वेख के होया गद गद, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। फेर वेख्या भगत भगवान दी इक्को यद, दूजा नज़र कोए ना आईआ। किरपा कीती पुरख समरथ, आपणा पड़दा दिता उठाईआ। गोबिन्द अन्त कलयुग तेरा मेरा इक्को होणा जस, सिफ्तां तों बाहर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चौकड़ी चलावणहारा रथ, बेपरवाह बेपरवाही नूर इलाही इक्को इक अख्वाईआ।

२५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ सोहण सिँघ दे गृह पिण्ड राम पुर

पुरख अकाल किहा गोबिन्द माझा तेरा अन्तिम अस्थान, भूमिका सोहणी मिले वड्याईआ। तेरे नाल होवां बण श्री भगवान, भगवन हो के आपणा संग रखाईआ। जिथ्थे झुकणे ज़िमीं असमान, दो जहानां सीस निवाईआ। दर्शन करन सीता राम, कृष्न काहन भज्जण वाहो दाहीआ। पैग़म्बर सजदयां विच करन सलाम, ईसा मूसा मुहम्मद धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। देवत

❋

❋

सुर करन प्रणाम, दर ठांडे अलख जगाईआ। कलयुग वेख होए हैरान, हैरानी अन्दर दए दुहाईआ। त्रैगुण रूप सर्ब पछताण, माया ममता मोह विकार हँकार विभचार सिर सके ना कोए उठाईआ। साचे नाम दा बणाउणा इक विधान, चार जुग दी रीती नीती देणी बदलाईआ। धुर दा शब्द संदेशा दस्सणा गाण, आत्म परमात्म पड़दा देणा उठाईआ। दीन दुनी दा सांझा बणाउणा मकान, मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मट्ठ वंड ना कोए वंडाईआ। अमृत रस अगम्मा देणा पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। चार वरन अठारां बरन इक्को घर सोभा पाउण, दूजा घर ना कोए दृढ़ाईआ। सीस जगदीश तेरे छत्र झुलाए आण, कल्गी तोड़े दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक समझाईआ। पुरख अकाल किहा साचा धाम होवे सुहञ्जणा, हरि सज्जण आप सुहाए। खेले खेल दर्द दु:ख भय भञ्जणा, पारब्रह्म बेपरवाहे। जिस वेले सदी चौधवीं वेला लँघणा, मुहम्मद कूक कूक दए दुहाए। चारों कुण्ट कूड़ विकारा वहिण वगणा, अवतार पैग़म्बर गुर ना कोए अटकाए। धर्म धार सच दवार सब ने छडणा, जूठ झूठ होए हलकाए। काया माटी चढ़े कोए ना रंगणा, शब्दी शब्द ना कोए शनवाए। दर्शन मिले ना किसे मुकन्द मनोहर मदना, जोती नूर ना कोए चमकाए। झगड़ा पैणा आहला अदना, दीन मज़्हब दए लड़ाए। उस वेले सब ने पुरख अकाल दीन दयाल कलि कल्की अवतार सद्दणा, निहकलंका आपणा रूप बदलाए। तेरे नाल मिल के डंक दमामा वज्जणा, दो जहानां आप सुणाए। सब नूं इक्को दस्सणी बन्दना, सजदा सीस इक झुकाए। कलमा नबी रसूलां छडणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताए। गोबिन्द साचा थान होए अपार, अपरम्पर दयां जणाईआ। जिस नूं कहिणा हरि भगत दवार, भगवन आपणे रंग रंगाईआ। धुर दा नूर होवे उज्यार, शब्दी तेरा नाद सुणाईआ। जिस नूं सम्बल किहा पुकार, सो तन वजूद दए वड्याईआ। एह खेल कलयुग अन्तिम वार, सदी चौधवीं दए समझाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा रोवे ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। साचा रिहा ना किसे प्यार, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरदवार मच्चे हाहाकार, सति सन्तोख ना कोए रखाईआ। साध सन्त करन विभचार, धान मलेशा रूप वखाईआ। ओस वेले कलि कल्की ल्ए अवतार, निरगुण हो के आवां चाँईं चाँईंआ। तेरा मेला मेलां विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी सारे सीस निवाईआ। एह खेल जगत बुद्धी तों बाहर, शास्त्र सके ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणी कार कमाईआ। गोबिन्द किहा मेरे साहिब समरथ, सहिज तेरी सरनाईआ। चरण टेक के मथ, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। नेत्र मीट के अक्ख, निज नैण अक्ख खुल्हाईआ। सच

❋

❋

हकीकत दे हक, धुर दे हाकम बेपरवाहीआ। किस बिध कलयुग अन्तिम होवें प्रगट, पटने वाला मंग मंगाईआ। पुरख अकाल भेव खोल्हया झट, पर्दा अन्दरों दिता उठाईआ। मेरा जोती नूर जगे लट लट, काया वजूद नज़र कोए ना आईआ। तेरा रूप शब्द अगम्मी मेरे नाम दी लाए सट्ट, सिट्टेबाज़ी वेखे जगत लोकाईआ। साढे तिन्न हथ्थ सम्बल जावां वस, वास्ता तेरा मेरा इक्को नज़री आईआ। एह महिमा अकथना अकथ, जिस नूं सके ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद आपणा रंग रंगाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द तूं मेरा मैं तेरा दास, सेवक सेवा रूप अख्वाईआ। की नूर नूर पृथ्मी आकाश, दो जहानां डगमगाईआ। तेरा सरूप पूरन पूरन प्रकाश, पारब्रह्म प्रभ पर्दा दए उठाईआ। सच दवारा घर साचे करे वास, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। जिथ्थे बाल्मीक रामा वशिष्ट लेखा लिख के गए ख़ास, हरिगोबिन्द ध्यान लगाईआ। नानक ने रखी आस, अन्तर अन्तर वेख वखाईआ। शंकर वेखे उपर कैलाश, ब्रह्मा चारे मुख भवाईआ। विष्नूं बैठा रिहा घाट, ओसे पत्तन डेरा लाईआ। प्रगट होणा तेरा होणा साथ, सगला संग बणाईआ। चार जुग दे विछड़े सन्त सुहेले चढ़ाउणे आपणे राथ, रथ रथवाही आप अख्वाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सोहँ दस्सणी गाथ, गहर गम्भीर बेनज़ीर पड़दा आप उठाईआ। ओस जगह तूं सतिजुग साचे भगत दवारे सब नूं देणा आख, हरी हरि आपणा रूप दरसाईआ। गोबिन्द किहा प्रभू एह पूरा ज़रूर करीं वाक, वाक्या आपणा वेख वखाईआ। पुरख अकाल किहा जिस वेले कलयुग होवे अंधेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां उत्ते रहे ना किसे विश्वास, विषयां विच दीन दुनी होए हल्काईआ। उस वेले निरगुण धार आवां आप, आप आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्तिम पूरी करे वाट, लहिणा देणा सब दी झोली पाईआ।

२५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ ऊधम सिँघ दे गृह पिण्ड जलालाबाद

शब्द गोबिन्द किहा मेरा भेव पाए कोई ना पोथा, पुस्तक सके ना कोए समझाईआ। कलयुग अन्तिम दीन दयाल नाल धोखा, पर्दा सके ना कोए चुकाईआ। जन भगतां दे के मौका, आपणा भेव दिता खुल्हाईआ। मार्ग दस्स के सौखा, राह इक्को दिता समझाईआ। पार करना जुग चौथा, जुगती आपणे विच छुपाईआ। शब्दी हुक्म वरतणा बहुता, हथ्थीं कार ना कोए कमाईआ। सति धर्म ना जाए औंता, सच सच दए प्रगटाईआ। हरि ख़ालक हो के खौंता, प्रभ मिल्या धुरदरगाहीआ।

❋

❋

जिस लई चार जुग साफ़ करदे रहे चौंका, वेद मन्त्र पढ़ पढ़ कर सफ़ाईआ। सो ब्राह्मण गौड़ा ओसे धाम पहुंचा, जिथ्थे ब्रह्म आपणा ध्यान लगाईआ। भगत दवार कर के सौंता, सोहणा रंग रंगाईआ। गोबिन्द कहे मेरा पूरा कर के ढईआ ढौंका, ढाल तलवार दा पन्ध मुकाईआ। साचे नाम चला के नौका, नईया इक्को दिती वखाईआ। पड़दा लाह के धुर दे शाहो का, शहिनशाह आपणा रंग रंगाईआ। खेल वखाए अगम्म अथाहो का, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। पन्ध चुकाए वाहो वाहो का, वाहवा आपणा हुक्म वरताईआ। झगड़ा वेखे थल अस्गाहो का, समुंद सागर फोल फुलाईआ। लहिणा जाणे जगत पसाओ का, पसर पसारी पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द कहे मैं कहिणा इक सलोका, हरि सोहला दिता सुणाईआ। झगड़ा वेखणा (चौदां) लोका, परलोका पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्तिम भरे हौका, हाए उफ़ दुहाईआ। किस बिध खेल होणा इक दो का, निरगुण सरगुण वंड वंडाईआ। किस बिध प्रकाश होणा अगम्मी लो का, लोयण अक्ख खुल्हाईआ। किस बिध झगड़ा मुकणा दीन मज़्हब गरोह का, गिृहा सब दा साफ़ कराईआ। किस बिध लहिणा पूरा करे माया ममता मोह का, मुहब्बत इक नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द कहे मैं आया आपणे धाम नगर, सम्बल सोभा पाईआ। जिहदी सद मतवाली पद्धर, यकसां सोभा पाईआ। मन ना पावे ग़दर, करे ना कोए लड़ाईआ। मेरी पूरी होई सध्धर, सदके वारी घोल घुमाईआ। पुरख अकाल कीता अदल, इन्साफ़ दिता जणाईआ। गोबिन्द दी धार पूरन आया बदल, पूरन पूरन रूप बदलाईआ। जिस विच गोबिन्द होवे कदे ना कत्ल, खण्डा खड़ग ना कोए चतुराईआ। हथ्थ ना आवे जगत कीत्यां यतन, यथार्थ आपणा भेव छुपाईआ। दवारे बहि के अगम्मे पत्तन, बैठा खेल खिलाईआ। जन भगतां सच संदेशा आया दस्सण, सहिज सहिज सुणाईआ। अन्दरों खोल्ह के अक्खण, मेला ल्या मिलाईआ। दवार जणा के वतन, घर दिता वखाईआ। जिथ्थे भगत भगवान वसण, तन मन्दिर दिता सुहाईआ। गोबिन्द दा गोबिन्द पूरा करना बचन, जो माछूवाड़े गया दृढ़ाईआ। हरिजन गुरमुख वेखणे आपणे रत्न, हीरे अमोलक खोज खुजाईआ। जिन्हां पिच्छे लथ्था सथ्थन, सथ्थर यार हंढाईआ। उन्हां दी करनी कथन, कथा वारता आप बणाईआ। सृष्टी आया मथण, नाम मधाणा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। गोबिन्द कहे मैं शब्द गुरु दी धार, धरनी धरत धवल सुहाईआ। मेरा रूप अपार, अपरम्पर दिता बणाईआ। मेरा खेल न्यार, नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। मेरा अगम्म शृंगार, सोहणा रंग रंगाईआ। मेरा कौल इकरार, भुल्ल कदे ना जाईआ। संदेशा

❋

❋

देवे पुरख अकाल, दीन दुनी दा मालक धुरदरगाहीआ। माझे विच्चों नौ वेखणे लाल, जिन्हां दे सीस लाल रंग बंधाईआ। उन्हां दे गल विच बध्धा होवे रुमाल, पीला रंग सोभा पाईआ। हथ्थ विच होवे इक इक दुशाल, चिट्टे रंग विच वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, एह गोबिन्द दे दर दा पूरा करे सवाल, सवाल पिछले वेख वखाईआ। गोबिन्द कहे मैं शब्द गुरु बलकार, बलधारी इक अख्वाईआ। मेरा रूप अनूप निरँकार, निरगुण आप समझाईआ। मेरा गृह मन्दिर दवार, घर इक्को सोभा पाईआ। जिथ्थे नूर जोत उज्यार, जोती जाता डगमगाईआ। मैं ओस दा दुलार, जो सब दा पिता माईआ। ओह करे सच प्यार, प्रीतम धुरदरगाहीआ। ओह वेखे वेखणहार, पूरब लेखा गया दृढ़ाईआ। लेखा जाण सदा जुग चार, जुग चौकड़ी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। गोबिन्द कहे मैं शब्द गुरु सच सच करां आदाब, सच सच विच समाईआ। मैनूं लहिणा याद आ गया ढाब, महा सिँघ वल्ल ध्यान लगाईआ। ओह मेरा फुल्ल गुलाब, महके थांउँ थाँईंआ। उस कीता मेरे नाल हिसाब, लेखा मेरे मस्तक विच टिकाईआ। बेनन्ती विच किहा मैनूं रखणा याद, यादाशत ना देणी भुलाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त बदले समाज, समग्री आपणी आप वरताईआ। सच धर्म दा करें राज, रईयत चार वरन उपजाईआ। गुरमुखां खोल्हणी जाग, निंद्रा देणी मिटाईआ। नेत्र रोदयां गोबिन्द दे चोले ते पै गया दाग़, महा सिँघ ने रसना नाल चुम्म के आपणी ख़ुशी बणाईआ। अगम्म आया स्वाद, सुख सागर विच समाईआ। फेर खेल वेख्या उस तों बाद, बादशाह पातशाह आपणा रूप दरसाईआ। मस्तक ज़ंजीरी तकी जिस दी ढाई इंच लम्बाई प्यार दा साजण साज, महा सिँघ ने हथ्थ दिता लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। महा सिँघ ने किहा मैं तेरी मस्तक ज़ंजीरी चुम्मां, उठ के मुख दिता लगाईआ। माझे दा लेख पाड़ दे मेरे ला दे जुम्मा, जामन मैं तैनूं लवां बणाईआ। गोबिन्द दे हथ्थ विच सी इक कौड़ा तुंमा, मालवे दी रेत दा गवाह नज़री आईआ। उधरों नीले हलाया सुम्बा, पौड़ दिता उठाईआ। उधरों इक भुल्ला होया आ गया दुम्बा, भज्जया वाहो दाहीआ। उधरों उस थेह उत्ते बबर प्या सी भज्जया कुम्भा, नौ दिन दा पहले सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। गोबिन्द किहा महा सिँघ मेरे मस्तक वेख ज़ंजीरी, शरअ ज़ंजीरां रही कटाईआ। तेरा मेरा मेल होया तकदीरी, तदबीर आपणी लई बणाईआ। मैं पातशाह ते तूं सिख मेरा वज़ीरी, सहिज दिता सुणाईआ। कुछ मंग लै मीरी पीरी, तेरी झोली दयां भराईआ। महा सिँघ नक्क नाल कढ्ढ के लकीरी, गल वास्ता दिता पाईआ। नेत्र

❋

❋

वहा के नीरी, रो रो दिता सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। महा सिँघ ने किहा मेरा इक हाढ़ा, मिन्नत विच जणाईआ। क्यों नहीं अज्जे लेख पाड़ा, माझे वाल्यां लै तराईआ। गोबिन्द दोवें हथ्थ फेरे उपर दाढ़ा, फेर छाती उत्ते टिकाईआ। फेर हथ्थां उत्ते चुक्क के मुख चुम्मयां तूं मेरा धुर दा लाड़ा, सोहणा सोहणा नज़री आईआ। याद रख लईं माझे वाल्यां नूं फेर मंगणा पैणा मेरा वाड़ा, दर मेरे सीस निवाईआ। हुण मैं तेरे नाल कौल करदा विच उजाड़ा, फेर भगत दवारा सोभा पाईआ। महा सिँघ ने नौ वार कीती निमस्कारा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। गोबिन्द दे चरण विच लिख्या ओस वेले माझे वाले तेरी मस्तक ज़ंजीरी दा करन फेर शृंगारा, वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। गोबिन्द ने उठ के पुरख अकाल नूं कीता इशारा, निगाह असमान उत्ते टिकाईआ। जे मैं आउणा फेर दुबारा, तूं मेरा संग रखाईआ। सच दस्स दे ओह केहड़ा दिवस ते केहड़ा दिहाढ़ा, कवण वेला वज्जे वधाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द शब्दी शब्द इशारा, इशारे विच समझाईआ। सम्मत शहिनशाही पंज ते छब्बी पोह त्यौहारा, तेरा सोहणा रंग रंगाईआ। फेर तैनूं सारी दुनिया विच करना ज़ाहरा, एह मेरे हथ्थ वड्याईआ। पहला पिछला सब दा लौहणा उधारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त दा मालक इक अवतारा, अवतर आपणी कार कमाईआ।

२५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ ज्ञानी गुरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड भलाई पुर डोगरां

गोबिन्द कहे प्रभ खेल खलाउणा यकीनी, हुक्म यक हक सुणाईआ। जिस नूं गुर अवतार पैग़म्बर करन तस्लीमी, तिलसमा अवर ना कोए जणाईआ। सजदा सीस झुका के कहिण अमीनी, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। खेल दृढ़ाउणा नर मदीनी, मुद्दा मानव आप समझाईआ। ज़ात रहे ना कोए कमीनी, शरअ छुरी ना कोए कसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। गोबिन्द कहे दिता हुक्म यक्क, वाहिद आप सुणाईआ। वेखणा खेल समरथ, कल करता कार कमाईआ। चार जुग दा पिछला लैणा हक, हकीकत दए दरसाईआ। झगड़ा मेट के गुरु तत, शब्दी सतिगुर ल्ए प्रगटाईआ। जिस ने दीन दुनी दी बदल देणी मति, मनमति रहे ना राईआ। धीरज देवे सन्तोख सति, सति सतिवादी वेख वखाईआ। नाम भण्डारा दरसा दे हट्ट, वस्त इक्को इक वरताईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कट, काम क्रोध लोभ मोह हँकार दए मिटाईआ। नाम अगम्मी मारे सट्ट, सोई सुरती जगत उठाईआ। कूड़ा खेड़ा

❋

❋

करे भट्ठ, भठियाला अग्नी आप तपाईआ। जिस पिच्छे गोबिन्द लेखे लाई रत्त, सो रुतड़ी दए सुहाईआ। खेल खिलाए कमलापति, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। गोबिन्द कहे मिल्या हुक्म अनोखा, हरि करते दिता दृढ़ाईआ। करना नहीं किसे नाल धोखा, मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। तेरा लहिणा जुग चौथा, चारे वरन तेरी झोली पाईआ। गुरमुख अन्तर रहे कोए ना थोथा, दुरमति मैल देणी धुआईआ। पढ़ना पए किसे ना पोथा, आत्म ब्रह्म देणा समझाईआ। रखणा पए कोए ना रोज़ा, नमाज़ां विच ना सीस निवाईआ। सीस वधाउणा पए ना बोदा, जञ्ञू संग ना कोए बणाईआ। सब दा हिरदा जाए सोधा, वदी सुदी ना वेख वखाईआ। पड़दा लौहणा चौदां लोका, चौदां तबक भेव खुल्हाईआ। एका कलमा नाम सलोका, सोहला धुर देणा दृढ़ाईआ। तेरे हथ्थ अन्तिम मौका, मुकम्मल दयां जणाईआ। इक्को नाम चलाउणी नौका, नईया इक्को इक वखाईआ। तेरे विछोड़े विच गुरसिख भरे कोई ना हौका, हउमे देणी मिटाईआ। मेल मिलाउणा साचे शाहो का, शहिनशाह आपणे घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच पड़दा आप चुकाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ दस्सी कहाणी अकथ, गम्भीर दिती जणाईआ। आह लै अगम्मी वथ, वस्त दयां वरताईआ। जिस कारन सथ्थर सुत्ता सथ्थ, यारड़ा सेज हंढाईआ। पिछला लेखा गया टप्प, अग्गे मिले वड्याईआ। पन्ध मुकाउणा नठ नठ, भज्जणा वाहो दाहीआ। सदी चौधवीं मारनी सट्ट, शब्दी खण्डा खड़ग खड़काईआ। दीन मज़्हब मेटणी वट्ट, वटणा लाउणा ख़लक ख़ुदाईआ। इक दवारा खोल्हणा हट्ट, इक्को वस्त जगत वरताईआ। इक्को तीर्थ दस्सणा तट, किनारा इक सुहाईआ। इक्को कलमा लैणा रट, इक्को नाम वज्जे वधाईआ। चार जुग दा पिछला लहिणा देणा छड, अग्गे आपणा हुक्म वरताईआ। सूर गाँ करे कोए ना बध, छुरी फड़े ना कोए कसाईआ। इक्को नाम ढोला गावण सद, सदके वारी घोली घोल घुमाईआ। इक जैकारा बोलणा गज्ज, दो जहान वज्जे वधाईआ। एह खेल सूरा सरबग, हरि करता आप समझाईआ। सृष्टी दी दृष्टी मूल रहे ना कग, कागों हँस देणे बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। गोबिन्द किहा कहि प्रभू प्रभ सति, हरि सति दिता दृढ़ाईआ। जिस वेले आवां फेर वत, वतन बेवतनां वेख वखाईआ। ग़रीब निमाणयां रखां पत, पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, तेरा दर्शन दयां कराईआ। सच दवारे हो प्रतख, प्रगट आपणा आप कराईआ। लम्भयां किसे ना आवां हथ्थ, भावें खोजे जगत लोकाईआ। मेरी महिमा तेरा होवे जस, सिफ्ती सिफ्त नाल सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

❋

❋

एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। पुरख अकाल कहे मैं करां किरपा, कलयुग अन्त दया कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणी बिपता, बिपरीत देणी गंवाईआ। मानस मानव मानुक्ख रूप बणाउणा साचे सिख दा, सिख्या इक दृढ़ाईआ। रविदास चमारा तेरा लेख होवे लिखदा, गुरमुख रंग रंगाईआ। फेर भेव खोल्हणा पंजां विच दा, पंचम कलम चलाईआ। झगड़ा मिटणा ऊच नीच दा, ज़ात पात ना कोए लड़ाईआ। एह खेल होणा ईसा वाली सदी बीस दा, बीस बीसा नाल मिलाईआ। जगत जहान होणा पीसदा, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए टिकाईआ। फेर खेल वखाउणा त्रैगुण अतीत दा, त्रैभवण धनी कार कमाईआ। लेखा पूरा करना जुझार अजीत दा, मुहम्मद रोवे मारे धाईआ। झगड़ा मुकणा मन्दिर मसीत दा, काया काअबा इक वखाईआ। गोबिन्द डंका वज्जणा तेरे गीत दा, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। समां समें विच्चों बीतदा, आपणा पन्ध मुकाईआ। वक्त सुहञ्जणा होणा अगम्मी हदीस दा, हज़रतां तों परे करे पढ़ाईआ। सदी चौधवीं राह उडीकदा, वेला वक्त दए गवाहीआ। जिस लेखा बदलणा चार जुग दी तवारीख दा, तारीख समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, पर्दा ओहला आप चुकाईआ। गोबिन्द कहे पुरख अकाल करे इशारा, सैनत रिहा लगाईआ। आउणा अन्त दुबारा, दोहरी धार चलाईआ। नूर कर उज्यारा, शब्दी शब्द शनवाईआ। सोहणा इक दवारा, भगत मिले वड्याईआ। आउण गुर अवतारा, पैग़म्बर सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बणे भिखारा, दर ठांडे अलख जगाईआ। ओह वेखणा अजब नज़ारा, नज़रीआ सब दा दए बदलाईआ। गोबिन्द निउँ के कीती निमस्कारा, सीस दिता झुकाईआ। कवण वेला कवण दिहाढ़ा, कवण थित वज्जे वधाईआ। पुरख अकाल शब्द जैकारा, एकँकार दिता सुणाईआ। सम्मत शहिनशाही पंज चले विच संसारा, हरि करता आप प्रगटाईआ। छब्बी पोह दा होए दिहाढ़ा, त्यौहार इक्को इक समझाईआ। भगत दवारे लग्गणा तेरा अखाड़ा, खड़ग खण्डा इक्को इक वखाईआ। साचे सन्तां देणा सच अधारा, गुरमुख गुर गुर गोद टिकाईआ। गुरसिक्खां कर प्यारा, प्रेमी प्रीतम वेख वखाईआ। सब ने इक्को बोलणा नाअरा, जैकारा इक जणाईआ। पुरख अकाल कहे गोबिन्द नौ नौ फ़ुट दा रखणा अधविचकार दाइरा, दाअवा बेदाअवा अगला दए समझाईआ। ओथे पंजां गुरमुखां दा होवे पहरा, जो पारब्रह्म नूं मिल के पारब्रह्म विच समाईआ। विच होए ना कोए ग़द्दारा, जो कल्पणा विच कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द कहे ओह सुहञ्जणी होणी रात, रुतड़ी आप महकाईआ। जन भगतो पाणी दी भरी होवे परात, साफ़ सुथरा सोभा पाईआ। लागे रखी होवे कलम दवात, काग़ज़ कोरा नाल टिकाईआ। नौ रखे होण काट, जिन्हां नूं कारड कहे लोकाईआ। इक

❋

❋

निक्की जेही कोल विछी होवे खाट, तकीआ सीस वल्ल सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गोबिन्द कहे मैं गुरमुख वेखणे हीरे, माणक मोती धुर दे नज़री आईआ। नौ ने नौ रंग दे बन्न्हे होण चीरे, माझे वाले आपणा रूप बदलाईआ। हथ्थां विच फड़े होण कमान तीरे, कमरकस्सयां नाल सुहाईआ। इक्की बीबीआं लाल रंगे होण लीड़े, दुपट्टे सीस उत्ते टिकाईआ। हथ्थीं बन्न्हे होण कलीरे, मुक्खों कहिणा मिलणा गोबिन्द माहीआ। सारी संगत नूं कहिणा भैण भ्रा वीरे, बिना नार कन्त तों दूजा हथ्थ ना कोए उठाईआ। पंजां मिस्तरीआं हथ्थ विच फड़े होण गडीरे, वस्त्र मोढ्ढयां उत्ते टिकाईआ। पंजां बीबीआं हथ्थ विच फड़े होण पीड़्हे, लाल रंगले नज़री आईआ। अग्गे वधण धीरे धीरे, आहिस्ता आहिस्ता आहिस्ता कदम उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द कहे कलयुग ज़रूर वगणी आंधी, अंधेरा होवे लोकाईआ। माझे वाल्यां नौ तोले ल्याउणी चांदी, चन्द सूरज दए गवाहीआ। एह हिस्से आई चौधवीं सदी दी बांदी, बन्दनां विच दुहाईआ। अग्गे वास्ते ना कोए सूर खाए ना ढांडी, रसना मास ना कोए लगाईआ। कसम रहे ना किसे वछड़े देवण वाली माँ दी, चुपाया उत्ते धर्म ना कोए टिकाईआ। इक्को सहायता होवे शब्दी गोबिन्द छाँ दी, दूसर ओट ना कोए जणाईआ। इक्को वड्याई होवे पुरख अकाल दे नाँ दी, दूसर गीत ना कोए सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल अगम्म अथाह दी, जिस दा अर्थ अर्थात सके ना कोए समझाईआ।