पुस्तकालयभाग २२

२६ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ गिरधावर सिँघ दे खूह उत्ते पिण्ड रुढ़का कलां ज़िला जलन्धर

गोबिन्द कहे गुर अवतार पैग़म्बर आए दुआबे, दोहरी धार गोबिन्द वेख वखाईआ। एह बचन सुणया सी नानक धुर दे बाबे, बाबत प्रभ दी सर्ब जणाईआ। इशारा कीता सी विच बग़दादे, बग़लगीर ना कोए रखाईआ। जिस वेले कलि कल्की आवे माझे, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। बिना भगतां कोए ना जागे, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। कलयुग जीव हँस बणन कागे, बुद्धी काग वांग कुरलाईआ। हिरदे कोई ना आपणे साधे, साधना सके ना कोए कराईआ। प्रभ दी सरन कोए ना लागे, इष्ट इक ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ खेल खिलाउणा, हरि आपणी दया कमाईआ। नानक कहे भेव चकाउणा, पड़दा

❋

❋

आप उठाईआ। सच संदेशा इक दृढ़ाउणा, दृष्टी सृष्टी दए बदलाईआ। कूड़ी क्रिया डेरा ढाउणा, माया ममता मोह मिटाईआ। साचा मार्ग इक लगाउणा, रहिबर इक अख्वाईआ। तख्त निवासी तख्त सुहाउणा, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। निरगुण नूर जोत प्रगटाउणा, परगणा आपणा दए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर पर्दा आप चुकाईआ। गोबिन्द कहे गुर अवतार पैग़म्बर पुज्जे, पूजनीक वड्याईआ। अगली रमज़ कोए ना बुज्झे, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। सारे संदेशे देंदे गुज्झे, अन्तर अन्तर दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं पैग़म्बर फिरदे लुके, अग्गे हो ल्ए ना कोए अंगड़ाईआ। सब दे पैंडे मुके, पाँधी पन्ध रिहा मुकाईआ। अग्गे दीन दुनी दे मेटणे दुखे, दर्दीआं दर्द आप वंडाईआ। भगत सुहेले गोदी चुक्के, चकना चूर करे लोकाईआ। चार जुग दे शास्त्र जो शब्द संदेसे देंदे रुक्के, रुख़स्त सब नूं दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गोबिन्द किहा गुर अवतार पैग़म्बरो अन्तर मारो झाकी, पर्दा लओ उठाईआ। जिस दा लहिणा ओहो दस्सो बाकी, दूजा संग ना कोए रखाईआ। कलयुग वेखो अंधेरी राती, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। प्याला देवे कोई ना साकी, अमृत जाम ना कोए चखाईआ। साची चढ़े कोई ना घाटी, मन्दिर मिलण कोए ना पाईआ। सृष्टी दृष्टी होई उदासी, ख़ुशी रंग ना कोए रंगाईआ। झट ईसा बोलया जिस कारन मैं चढ़या फाँसी, सलीब गल लटकाईआ। ओह तक्कया नूर जोत प्रकाशी, प्रकाश्त करे लोकाईआ। सब दी लाहे उदासी, चिन्ता दए गंवाईआ। नेत्र वेखे शंकर उत्ते कैलाशी, ब्रह्मा चारे मुख मुख उठाईआ। विष्नूं वेख के विश्व दी हासी, हस्ती आपणी दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। ईसा किहा मैं दस्सां असल, असलीअत दयां दृढ़ाईआ। गोबिन्द दा गोबिन्द करना वसल, साचा रंग रंगाईआ। आ के वेखे आपणी धार अक्खण, जग नेत्र ना कोए चतुराईआ। गुर अवतार पैग़म्बर लग्गे हस्सण, ताली दिती वजाईआ। कवण मेटे रैण अंधेरी मस्सण, कलयुग क्रिया कूड़ गंवाईआ। साडा कम्म ना आया यतन, यथार्थ दईए जणाईआ। किनारा दिसे कोए ना पत्तन, तट रहिण कोए ना पाईआ। औखा होया मातलोक वसण, शिवदुआले मट्ठ देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक जणाईआ। गोबिन्द कहे दुआबे वाले फब्बे, गोबिन्द कीड़ी धार वड्याईआ। सब दे सोहँ लिख्या होवे छाती गभ्भे, अक्खर इक दृढ़ाईआ। गुरमुखां इक दूजे दे घर सब ने देणे सद्दे, संदेशे देणे दृढ़ाईआ। छब्बी पोह नूं सब ने जाणा भज्जे, भजन बन्दगी जगत तजाईआ। भगत दवार विच वड़दयां सब दे मुख होण कज्जे, पल्लू सके ना कोए उठाईआ। खब्बे पासे होए स्त्री मर्द होवण सज्जे, जोड़ी जोड़ी रंग

❋

❋

रंगाईआ। नाल ढोल लावण डग्गे, डग्गा ढोल उत्ते लगाईआ। फेर जैकारा बोलण सभे, तूं मालक धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द कहे गुर अवतार पैग़म्बरो मारो हथ्थ छाती, छत्र छाया रहिण कोए ना पाईआ। ओह वेखो धुर दा कमलापाती, पतिपरमेश्वर सोभा पाईआ। जिस दी आदि तों अन्त तक इक्को ज़ाती, दीन मज़्हब ना वंड वंडाईआ। इक्को इलम दस्से सफ़ाती, दूसर करे ना कोए पढ़ाईआ। सदी चौधवीं मेटण लग्गा राती, कलयुग अंध अंधेर गंवाईआ। नवीं दस्सण लग्गा गाथी, करे सच पढ़ाईआ। धर्म दी खोल्हण लग्गा हाटी, वणजारा नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द किहा मैं दस्सां खेल अपारा, अपरम्पर रिहा जणाईआ। सब ने लैणा इक हुलारा, हिरदे विच अंगड़ाईआ। दुआबे विच्चों इक गुरमुख लैणा कुँवारा, जिस दी आयू अठारां बीस विच रखाईआ। गल विच पावे नौ हारा, हरि हिरदे नाल जुड़ाईआ। छाती लाया होवे चन्न सितारा, सत्हा ज़िमीं असमान वाली समझाईआ। पैरीं लग्गा होवे गारा, जोड़ा चरण ना कोए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द कहे दुआबे वाल्यो करनी जुगत, जुगती दयां दृढ़ाईआ। छोटी धार ल्याउणा मुक्ट, कीमत थोड़ी विच वड्याईआ। गोली धार पहनणा दरुस्त, सदी चौधवीं दए गवाहीआ। इस दे विच नहीं होणा सुस्त, सुत्तयां दिता उठाईआ। हथ्थ रखां उत्ते पुश्त, पनाह इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला ल्ए मिलाईआ। गोबिन्द कहे वेखणा छब्बी पोह दा खेल, सच दयां वखाईआ। नाता जुड़ना गुरु गुर चेल, चेला गुर सरनाईआ। सब नूं इक्को वार चाढ़्हना तेल, सुहञ्जणी रुत आप वखाईआ। पुरख अकाला बण के सज्जण सुहेल, नाता बिधाता दए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। छब्बी पोह कहे होणा ख़बरदार, ख़बरां ख़बरां ख़बरां विच्चों जणाईआ। इकासी गुरमुख होणे ओह सिक्दार, जिन्हां इकासीआं नूं गोबिन्द आपणी धूढ़ी आपणी हथ्थीं ख़ाक रमाईआ। अमृत वेले उठ के इकासी दिन करदे रहे दीदार, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। अन्त ओह सरसे विच रोढ़े एका वार, बचिआं रहिण कोए ना पाईआ। ओन्हां अन्तर आई विचार, विछोड़ा सह सकीए ना राईआ। गोबिन्द किहा शब्द दी धार, संदेशा इक जणाईआ। बच्चिओ हुण जाणा कोल पुरख अकाल, सचखण्ड डेरा लाईआ। जिस वेले होवां फेर दयाल, धरनी धरत धवल उत्ते वड्याईआ। तुहानूं आपणे ल्यावां नाल, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सच संदेशा देवां शब्दी शब्द कमाल, अगम्म अथाह पढ़ाईआ। तुसां

❋

❋

सेवा करनी नाल ध्यान, निगाह निगाह विच रखाईआ। कमरकसे करने हो बलवान, बलधारी रूप प्रगटाईआ। छब्बी पोह वक्त लैणा संभाल, सम्बल देस समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। छब्बी पोह कहे औह ईसा आ गया करदा हासी, ताली ख़ुशीआं वाली वजाईआ। ओह गोबिन्द एह मेरे पिछले साथी, संगी सोभा पाईआ। जिस वेले मैं चढ़या सी फाँसी, इहनां हन्झूआं धार वहाईआ। झट राम आ गया एह मेरे सेवक दासी, पूरब दयां जणाईआ। एह पंडत रहिंदे सी विच काशी, अक्खरां वाली वड्याईआ। इक दिन चरण धूढ़ मेरी लाई रस्ते दे विच वाटी, मिल के ख़ुशी मनाईआ। मैं हस्स के किहा जिस वेले आवे कलयुग अंधेरी राती, तुहाडा मेरा राम होवे सहाईआ। तुसां फेर आउणा विच मानव ज़ाती, चुरासी विच ना कोए भवाईआ। ओन्हां इकासीआं दे हथ्थ विच होणी इक इक दाती, दत्तात्रै गया समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। छब्बी पोह कहे मेरा होणा वक्त रंगीला, रंगला माधव दए जणाईआ। पंजां गुरमुखां दुआबे विच्चों प्रभू नूं बणाउणा इक वसीला, विसल मार के सब नूं देणा जणाईआ। ओन्हां दा वस्त्र होवे पीला, रंग इक्को इक रंगाईआ। अन्दरों बदल के आण दलीला, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। हथ्थ विच लिख के फड़या होवे भगत दवार प्रभू दा इक कबीला, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा दए उठाईआ। छब्बी पोह कहे प्रभ दा सोहणा लाउणा तख्त, तख्त निवासी इक अख्वाईआ। जिस ने सारी सृष्टी नूं पाउणा वखत, वक्खरी आपणी कार कमाईआ। ज़रा वेख्यो हलूणा मिलदा अगले अगस्त, अग्गा पिच्छा फेर दए समझाईआ। लाल सिँघ तूं बण के आउणा मस्त, वाल खुल्ल्हे ते भूरी मोढे उत्ते अटकाईआ। अक्खीआं लाउणीआं उपर अर्श, ओ गोबिन्द ओ गोबिन्द ओ गोबिन्द मुक्खों कहि के देणा सुणाईआ। पर याद रखीं सवेर तों रखया होवे बरत, अन्न मुख ना कोए छुहाईआ। सारे दुआबे दी तेरे हथ्थ विच होवे फ़रद, वड्डा छोटा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। छब्बी पोह कहे गुरमुखो कोई ना आयो विच सोग, चिन्ता ना कोए रखाईआ। सब दा पूरा करना इक्को दिन जोग, जुगीशर तपीश्र तुहाडे चरण ध्यान लगाईआ। तुहानूं वखाउणी ओह मौज, जेहड़ी मुज़रयां विच्चों गोपीआं काहनां चार जुग हथ्थ ना आईआ। इक दूजे नाल किसे रखणी नहीं अदौत, प्रेम प्रीती विच वड्याईआ। सति धर्म दी चलाउणी रौंस, रस्ता इक उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी धार इक प्रगटाईआ। छब्बी पोह कहे हरिसंगत तुरन

❋

❋

लग्गयां सब ने पिच्छे हटणा ढाई कदम, हुक्म सुणना धुरदरगाहीआ। फेर आपणा ज़ोर नाल हिलाउणा बदन, बलहीण ना कोए अख्वाईआ। फेर आपणे अन्दर कहिणा असीं उस प्रभू दे रत्न, जेहड़ा रंग रतड़ा धुर दा माहीआ। फेर लल्कार मारनी कहिणा साडा अख़ीरी पत्तन, अग्गे अवर ना कोए जणाईआ। पुरख अकाला आया रखण, गोबिन्द वेखे अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर करनी कार कमाईआ। छब्बी पोह कहे मैं दस्सणा आपणा विधान, वायदा पिछला पूर कराईआ। नौ गुरमुख होण चतुर सुजाण, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। इक्की बीबीआं होण प्रधान, जो आपणी अक्ल बुद्धी तों परे प्रभ दा ध्यान लगाईआ। इक्कीआं ने फड़े होण कान, सज्जा हथ्थ नाल छुहाईआ। इक्की धुर दा ढोला गाण, जैकारा अगम्म अथाहीआ। इक्की मस्तक निशान वखाण, पीला रंग चढ़ाईआ। इक्कीआं कोल होवे इक इक निशान, जिस दा लेख कलि कल्की वेस वटाईआ। इक्कीआं बीबीआं कोल होवे किरपान, पुट्ठी कंधे उत्ते टिकाईआ। सारी संगत उत्ते प्रभ होए मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मार्ग इक समझाईआ। छब्बी पोह कहे मेरा लंगर वरते वजे अठ, अट्ठ तत नाल वड्याईआ। सब दा प्रेम दा होवे इक्ट्ठ, वक्खरा नज़र कोए ना आईआ। इक दूजे नूं मिलणा नठ नठ, नाता समझणा भैण भाईआ। दीन मज़्हब दी छडणी वट्ट, शरअ ना कोए लड़ाईआ। इक्को नाम लैणा रट, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै दा ढोला लाईआ। इक्को गाना बध्धा होवे सज्जे गिट्टे उत्ते लत्त, रंग नीला नज़री आईआ। भगत दवार विच वड़दयां सब ने उस उत्ते लाउणा हथ्थ, हथेली नाल दबाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां देणा दस्स, सुणो मालक धुरदरगाहीआ। ओह तक्कण आपणी अगम्मी अक्ख, बिन नेत्र नैण उठाईआ। साडा वायदा होया पूरा पक्क, हरि करता आप कराईआ। अन्तर रिहा ना शिकवा शक, शकाइत करन कोए ना पाईआ। नौआं गुरमुखां आपणा बध्धा होवे लक्क, कपड़ा तिन्न रंग रंगाईआ। मुक्खों कहिंदे आउण टक टक, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। भगत दवार, दे अग्गे इक खलोता होवे बण के भोला जट्ट, सांघा हथ्थ विच उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण छब्बी पोह की तेरी रास, सच दे जणाईआ। की खेल होणा ख़ास, प्रभ की वड्याईआ। केहड़ी वेखणी रास, मण्डल की सुहाईआ। पोह किहा सब तों उत्तम भगतां दी वेख्यो जमात, जेहड़ी चार जुग वेखण कोए ना पाईआ। ओह इक्को मन्नदे पिता मात, पुरख अकाल सीस निवाईआ। वक्ख वक्ख नहीं मारदे वाट, पाँधी हो ना पन्ध जणाईआ। आत्म परमात्म जाण के साथ, सगला संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे

❋

❋

खेल साचा हरि, सच दी धार इक वखाईआ। गोबिन्द कहे शब्द गुरु दा दाइरा, दाइम मुकाम मुकीम नज़री आईआ। कुछ झगड़ा पैणा काहरा, कायर होए लोकाईआ। प्रभ दा खेल होणा गहरा, गहर गम्भीर पड़दा आप उठाईआ। जन भगतो छब्बी पोह नूं सब ने करना मुशाइरा, ख़ुशीआं वाला ढोला गाईआ। साहिब सतिगुर उत्ते पंजां किरपानां दा होवे पहरा, पहरेदार सोहणे नज़री आईआ। तेड़ उहनां दे होवे कछिहरा, धोती तम्बी ना कोए लगाईआ। उन्हां रहिणा उस विच दाइरा, जिस दा लेखा पिच्छे दिता लिखाईआ। ओन्हां विच्चों इक होवे बहिरा, जिस नूं बोला कहे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मार्ग इक वखाईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो वेखणा आपणा गृह, मन्दिर इक वड्याईआ। जिथ्थे साहिब स्वामी इक बहे, सिंघासण इक सुहाईआ। झगड़ा पए त्रैगुण त्रै, त्रैगुण अतीता दया कमाईआ। सारी सृष्टी कर के लै, लायक गुरमुख ल्ए उठाईआ। जो राम वशिष्ट वशिष्ट राम नूं गया कहि, संदेशा इक जणाईआ। पुरख अकाला इक्को अन्तिम रहे, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। इक्को सुहञ्जणा होवे थह, सिंघासण आसण जिथ्थे लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। छब्बी पोह कहे दुआबे वाल्यो किसे दे आउणा नहीं विच दब्बा, दबाउ देवे ना कोए लोकाईआ। तुहाडा सति सरूप बग्गा, काला दाग़ ना कोए वखाईआ। सब दा अग्गे वधणा अग्गा, बिना पूत तों ख़ाली रहे कोए ना राईआ। इक धार ल्याउणा छब्बा, दो छे वंड वंडाईआ। उत्ते लेख लिख्या होवे हाए रब्बा, हिन्दसा अक्खर इक्को रंग रंगाईआ। सब नूं देणा गृह गृह सद्दा, सधना गया जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। छब्बी पोह कहे गोबिन्द दा खेल नहीं फ़रेब, जगत कूड़ ना कोए चतुराईआ। तिन्न वार दुआबे विच्चों खाधे सी सेब, गुरमुख भेंटा लै के जाईआ। लेखा हुंदा सी बिना कतेब, लहिणा तके बिन कलम शाहीआ। गोबिन्द दुआबे वाल्यां वास्ते कूजे दा सगन देंदा सी भेज, ख़ुशी नाल भेंट चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा हुक्म वरताईआ। छब्बी पोह कहे मैं वेखणा ओह काम, जेहड़ा काम क्रोध मिटाईआ। पकड़ना ओह दाम, जो दामनगीर अख्वाईआ। इक दिन वशिष्ट नूं राम ने दिते बादाम, ख़ुशीआं नाल हथ्थ फड़ाईआ। वशिष्ट ने किहा राम एह देणे ओस भगवान, जो भगतां रंग रंगाईआ। राम ने किहा एह खेल कलयुग महान, अन्तिम अन्त अन्त नज़री आईआ। वशिष्ट ने किहा मार ध्यान, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। उहदे भगत भगती विच परवान, परवाने आपणे ल्ए बणाईआ। उन्हां दे कोलों दवाउणा एह दान, जो दीदा दानिस्ता नज़री आईआ। छब्बी पोह दा पूरा करना विधान, वादा

❋

❋

अगला फेर समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। छब्बी पोह कहे गोबिन्द भगतां गुरमुखां नूं देण लग्गा पदवी, अन्तर आपणे आसण लाईआ। सब दी आसा सद्द लई, दूर नेड़यों लई मंगाईआ। तुसीं जीउणा मेरे लई कि जग लई, मैनूं दयो जणाईआ। बहुतिआं दी आसा वध गई, स्त्री पुत्र धीआं वल्ल वेख वखाईआ। अजे ख़ुशी जग विच नहीं रज्ज लई, आपणा रंग रंगाईआ। जो मंगदा सो आपणे हक लई, हक सब दा चलया आईआ। पंजां ने आसा रखी असां जीउणा गोबिन्द आपणी यद लई, गृह आपणे सोभा पाईआ। जे तैनूं लोड़ फेर सानूं सद्द लईं, सद्दा आपणा नाम सुणाईआ। गोबिन्द बिना अक्खरां तों एह आशा आपणे कोल रख लई, रक्षक हो के होए सहाईआ। ओधरों श्री भगवान दी वाज वज्ज गई, संदेशा इक जणाईआ। गोबिन्द एह की कहिंदे फेर लहिणा कद लई, कुदरत दा मालक आख सुणाईआ। गोबिन्द किहा इन्हां दी कल्पणा वध गई, माया मोह ममता रखाईआ। अन्त तेरी आशा रख लई, तेरी ओट तकाईआ। पुरख अकाल किहा मेरी प्रीती जिस नाल लग्ग गई, लग मात्रा डेरा देणा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द किहा ओह पंजे वेखे विच परवार, घर विच सेव कमाईआ। जल ढोंदे वारो वार, काया कुम्भ विच टिकाईआ। अद्धे रोंदे अध विचकार, अन्त नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल पावीं सार, सर्ब तेरी सरनाईआ। तूं आदि जुगादी एकँकार, अकल कल अख्वाईआ। पुरख अकाल किहा तुसां रहिणा त्यार, त्रैभवन धनी हो के दयां जणाईआ। कलयुग अन्तिम पावां सार, महासार्थी हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा हुक्म वरताईआ। पुरख अकाल किहा धुर दा हुक्म सुणो कोरा, कर्म कांड तों बाहर जणाईआ। तुसां उस वेले मेरी निशानी पाणी दा भरना दौरा, माटी काची नज़री आईआ। मैं आपणे अमृत दा उस विच सुट्टां कटोरा, रस दयां बणाईआ। जन भगतो तुहाडा मेरा साक हो जाए दोहरा, अग्गे सके ना कोए तुड़ाईआ। तुहाडा अमृत पहलों मैं चक्खां भोरा, फेर तुहानूं दयां प्याईआ। उधरों गोबिन्द दा हिणकण लग्गा घोड़ा, नीला सिर हिलाईआ। गोबिन्द वेख के आपणा जोड़ा, पैर दिता दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। पंजां किहा की तेरी होवे लग्न, साहिब दे समझाईआ। पुरख अकाल किहा मैं तुहाडी झोली प्रेम दा पाणा सगन, हिस्सा धुर दा नाल रखाईआ। कलयुग अन्तिम मेटां अग्न, त्रैगुण माया डेरा ढाहीआ। आह वेख लओ पूरब दा लेखा पूरब दा वज़न, हिसाब विच ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। छब्बी पोह कहे

❋

❋

मैं की जाणा वक्त गुज़रा, पिछली कहाणी की चतुराईआ। मैंनूं ऐं दिसदा सदी चौधवीं गुर अवतार पैग़म्बरां कोलों किसे दा अन्त नहीं सुधरा, बदी विच लोकाईआ। किसे ने वेख्या नहीं काया काअबा ते परम पुरख दा हुजरा, हुजतां करे लोकाईआ। मैं वेखणा चारे नुकरा, कूटां फोल फुलाईआ। बिना गोबिन्द तों प्रभ ने किसे नूं किहा नहीं पुत्रा, पिता पूत ना गोद टिकाईआ। अज्ज तक जोत सरूप शरीर विच कोई नहीं उतरा, बिना जन्म तों गुर अवतार पैग़म्बर वजूद ना कोए रखाईआ। सारे आपणी माता दे लख्ते जिगर बणदे रहे टुकड़ा, एसे करके टुकड़े टुकड़े दीनां मज़्हबां विच सब नूं गए कराईआ। सच पुच्छो पुरख अकाल ने इक सवाए आपणे नाम दा गोबिन्द दे हथ्थ विच पाया मुन्दरा, निशानी पिछली चली आईआ। क्यों एहदे विच बड़ीआं गुंझला, गुज्झा भेव दए समझाईआ। गोबिन्द हमेशा पंजां सिक्खां उत्ते आपणीआं पंज रखदा सी उँगला, पंजे पंजे नाल मिलाईआ। तुहानूं वड़ना पए ना विच किसे कुन्दरां, जंगलां विच ना कोए फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा दए उठाईआ। गोबिन्द ने किहा गुरमुखो प्रभ दे नाम दी इक फ़कीरी, फ़िकरा पुरख अकाल जणाईआ। हथ्थ छुहा के छोटी उँगल नाल ज़ंजीरी, शरअ विच्चों शरअ दिती बदलाईआ। एह खेल बेनज़ीरी, कलयुग अन्तिम फेर दए समझाईआ। की लहिणा देणा गोबिन्द सेजा कीड़ी, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। अग्गे गली रहे कोई ना भीड़ी, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। जन भगतो तुहाडी सतिजुग विच चलणी पीढ़ी, अवतार गुरु तुहाडा जस गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मार्ग इक वखाईआ। छब्बी पोह कहे मेरा मार्ग भगतां दा रस्ता, राहों घुथिआं दयां वखाईआ। पंजां सिक्खां ने दुआबे विच्चों कर्म कांड दा बन्न्ह के आउणा बस्ता, उच्चा नौ नौ उँगलां नज़री आईआ। ओह मुक्खों आवे हस्सदा, ख़ुशी आपणे अन्दर प्रगटाईआ। रुख़ बदलया होवे नक्क दा, निशान काला उत्ते टिकाईआ। आपणीआं उँगलां दन्दां नाल आवे कटदा, मुख विच रखाईआ। ख़ुशीआं नाल भज्जा आवे टप्पदा, टापू दा डेरा ढाहीआ। उहदा पासा नन्गा होवे इक पट्ट दा, सज्जा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी धार इक जणाईआ। छब्बी पोह कहे पंज गुरमुख बणे होण छत्रधारी, मुक्ट सीस उत्ते लगाईआ। हथ्थ फड़ी होवे कटारी, कटाक्ष आपणा रही वखाईआ। ओह खलोण भगत दवारे दी मंज़ल दूजी अटारी, मुख पहाड़ वल्ल जणाईआ। सब दी खुल्ही ते लम्बी होवे दाढ़ी, रूप अनूप वज्जे वधाईआ। छाती उत्ते लिख्या होवे साडी प्रभ दे नाल यारी, याराना अवर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। कलयुग कहे आह वेखो जगत दा रुपईआ, रुपा सोना

❋

❋

वेख वखाईआ। जिस ने मार मिटाया भैणा भईआ, पिता पूत कीती जुदाईआ। जिस दे पिच्छे धर्म राए कढे वहीआ, चित्रगुप्त लेखा मंगे थांउँ थाँईंआ। जन भगतो तुहाडा आ गया धुर दा सईआ, हरि साहिब धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच पर्दा आप उठाईआ। रुपईआ कहे मैं नहीं कोई माया, माया वाला ना रूप वटाईआ। मैं हुक्मे अन्दर आया, हुक्मी सेव कमाईआ। मैं ग़रीबां नूं पातशाह बणाया, शहिनशाह ख़ाक विच रुलाईआ। मैं कलयुग साधां नूं भरमाया, आपणा बल वधाईआ। मेरे पिच्छे कलयुग जीवां वेसवा रूप वटाया, धीरज धर्म धार रही ना राईआ। एसे करके पुरख अकाल ने नौ दवारयां वास्ते नौ रंग दा आपणा वस्त्र सवाया, नव नौ पन्ध मुकाईआ। जिस दा लेखा इक इक नाल रखाया, इक इक ओसे दी भेंट कराईआ। गुरमुखो गुरसिखो जन भगतो छब्बी पोह कहे तुहाडा लहिणा देणा अग्गे रहे ना राया, राई रता रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मार्ग इक वखाईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो ज़बानों बोलणा नहीं किसे ने बुरा, बुरी मति ना कोए रखाईआ। वेख्यो भगत दवारे विच आ के होयो ना कोई निगुरा, भगत भगवान दा रूप जाणा समाईआ। एह लेखा लिख के गया गोबिन्द अनन्द पुरा, पुरीआं तों बाहर मिले मेरा माहीआ। छाती उत्ते हथ्थ मारया मैं उस दे नाल जुड़ा, दोए जोड़ के वास्ता पाईआ। जिस दे दवारयों गुरमुखो कोई नही मुड़ा, सच दवारे आपणी जोत विच समाईआ। फेर कढके बग़ल विच्चों छुरा, आपणे मस्तक विच टिकाईआ। फेर मन्त्र इक्को फुरा, तूं मेरा मैं तेरा दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म प्रगटाईआ। छब्बी पोह कहे मेरा वेखो खेल रंगीला, रंगला दयां जणाईआ। जन भगतो सताई पोह नूं सब ने प्रभू नूं इक इक मारना तीला, तिनका निक्का निक्का हथ्थ उठाईआ। साहिब सतिगुर ने वस्त्र पाउणा नीला, नीले वाला वेस वटाईआ। अगला तुहाडा बणना वसीला, विश्व दा लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। दुआबे वाल्यो तुहाडा इक्को इक दाअवा, दाअवेदार अख्वाईआ। उपर उठा लओ बाहवां, दोवें हथ्थ वखाईआ। कहि दयो प्रभू तेरे घर विच लग्ग गया साडा नांवां, अग्गे सके ना कोए कटाईआ। लाड लाडावां ज्यों पुत्रां मावां, गोदी गोद उठाईआ। तेरा भगत रहे ना कोए निथावां, एह तेरी बेपरवाहीआ। असां तेरे नाल आपणा वज़न करना सावां, कंडे इके लैणा तुलाईआ। तेरे दवारे जाईए नाल चावां, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। क्योंकि बुढ्ढयां नढ्ढयां प्रभ नाल लैणीआं लावां, नार कन्त इक्को मिल के वज्जे वधाईआ। दूर दुराडिउँ छड के आउणा आपणयां गरावां, ख़ुशीआं नाल पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप

❋

❋

हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाईआ। दुआबे वाल्यो आह वेखो सगनां वाली ठूठी, मुहम्मद रिहा वखाईआ। सदी चौधवीं शब्द धार दी गोली इक छोटी उँगल पाउणी अंगूठी, अंगूठा अगला तुहाडे हिस्से देवे लगाईआ। एह लेखा पोह सताई चार कूटीं, चार जुग दी वंड वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा दए उठाईआ। छब्बी पोह कहे मैं माण देवां अस्सू छब्बी, मेरी आसा पूर कराईआ। मेरी खाहश रही नहीं दब्बी, पड़दा दिता चुकाईआ। मैं टप्प गया पार हद्दी, हदूद दिती गंवाईआ। मैं वेखी चौधवीं सदी, अन्त अख़ीर ध्यान लगाईआ। पुरख अकाल रहिण नहीं देणी किसे दी गद्दी, चारों कुण्ट पए दुहाईआ। जन भगतो तुसां वी विकार जाणा छडी, हउमे गढ़्ह तुड़ाईआ। इक प्रीत ते इक्को नाल लग्गी, तोड़ इक्को दए निभाईआ। जिस दी जोत माझे विच जगी, दुआबे दा बण के तबी, अन्दरों रोग रिहा गंवाईआ। तुसां सारयां ख़ुशी नाल वेखणा पोह छब्बी, छहिबर आपणा नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी बुझावणहारा अग्गी, तत्व तत आपणे नाल रंगाईआ।

२७ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ सुरजीत सिँघ ते दर्शन सिँघ दे गृह पिण्ड रुढ़का कल्ला

विष्नूं कहे मैं रैण सबाई सोच सोची, सच सच विच ध्यान लगाईआ। प्रभ किस बिध आसा मनसा पूरी करे लोची, लोचन नैण खुल्हाईआ। फेर याद आ गया इक दिन सिला घसाई रविदास चमार मोची, रम्बी आर दिती रगड़ाईआ। नाले हस्स के किहा, प्रभू अग्गे भगतां नूं देवीं आपणी रोज़ी, मेरे वांग भुक्खा रहिण कोए ना पाईआ। इक्को वार बणा लईं आपणे जोगी, जुगती आपणी इक समझाईआ। जन्म दा रहे ना कोए रोगी, चुरासी विच ना कोए भवाईआ। तेरे प्रेम दा होए भोगी, जगत भोग ना कोए वड्याईआ। सद चुक्कीं आपणी गोदी, गोदावरी वाला नाल मिलाईआ। तेरा खेल होणा वेदी सोढी, पातशाह तेरी सरनाईआ। चार वरन चुक्कणे मोढीं, मुढला पड़दा देणा उठाईआ। तेरा गुलशन वेखणा डोडी, गुल फुल्ल महक महकाईआ। पड़दा लौहणा चौदां लोकी, परलोक देणा समझाईआ। तेरा सुणना नाम सलोकी, सोहला इक दृढ़ाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम घड़ी आवे औखी, जन भगतां होणां सहाईआ। किसे दा रहे कोई ना दोखी, नाता मुहब्बत देणा जुड़ाईआ। मंज़ल दस्सणी अगम्मी सौखी, इक्को नाम मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। विष्नूं कहे मैं फिरया सिध्धा सादा, भोला नाथ संग रखाईआ।

❋

❋

पुरख अकाल दीन दयाल इक्को लाधा, आदि अन्त दा मालक बेपरवाहीआ। ओस शब्द सुणाया बोध अगाधा, अगम्म कीती पढ़ाईआ। फेर सीता राम मारीआं वाजां, शब्दी हुक्म सुणाईआ। फेर संदेशा दिता कृष्न राधा, त्रैलोकी डेरा ढाहीआ। फेर ईसा मूसा मुहम्मद किहा आ जा, आजज़ हो के सारे सीस निवाईआ। फेर नानक गोबिन्द दर घर साचा लाधा, मिले माण वड्याईआ। फेर पुरख अकाल हो के अलाहिदा, निरगुण नूर कीता रुशनाईआ। फेर तख्त निवासी बण बाकायदा, शाह पातशाह सिंघासण इक सुहाईआ। फेर चार जुग दा वेख्या वायदा, वाहवा पड़दा दिता खुल्हाईआ। फेर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चुरासी लख दा ल्या जाइज़ा, जाइज़ नाजाइज़ वेख्या थांउँ थाँईंआ। फेर भगतां वेख्या फ़ायदा, चार वरनां फोल फुलाईआ। फेर सब नूं किहा इक्को पुरख अकाल हैगा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। फेर हुक्म सुणाया कलयुग अन्तिम ढहेगा, ढईआ गोबिन्द वंड वंडाईआ। फेर शब्द गुरु कुछ कहेगा, कहि के कुछ जणाईआ। कोटां विच्चों भगत सुहेला कोई रहेगा, जिस रहमत आप कमाईआ। भाणा सिर ते साहिब वाला सहेगा, सति सच विच समाईआ। अन्तिम सच दवार बहेगा, दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। विष्नूं कहे मैं रैण सबाई भज्जा नट्ठा दौड़ा, चलया वाहो दाहीआ। मैनूं मार्ग दिसया सौड़ा, भीड़ी गली दुहाईआ। जगत वेख्या कौड़ा, मिट्ठा रस ना कोए चखाईआ। फेर सस्से उपर तक्कया होड़ा, होका देवे धुरदरगाहीआ। विष्नूं कहे मैं निगह मारी भगत भगवान दा दिसया जोड़ा, जोड़ी आपणे नाल रखाईआ। दोहां दा सांझा दोहरा, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। झगड़ा मुक्कया तोरा मोरा, तुरत आपणा मेल मिलाईआ। सब नूं जवाब दे के कोरा, कूड़ कुटम्ब दिता छुडाईआ। जन भगतां कर के भाग मथोरा, मिथ्या दस्सी लोकाईआ। प्रीत चंगी बणाई नालों चन्द चकोरा, जो रैण दिवस इक्को रंग रंगाईआ। गुरमुख उपजा के बांका छोहरा, शहिनशाह सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस दी आदि अन्त लोड़ा, सो लोयण रिहा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप कराईआ। विष्नूं कहे मैं रैण सबाई अन्दर बाहर तक्की, ताकत नाल ध्यान लगाईआ। खेल वेखी हकीकत हकी, हरि करते दिती दृढ़ाईआ। भगत सुहेले मेल मिल्या कमलापती, पतिपरमेश्वर जोड़ जुड़ाईआ। निरन्तर फ़र्क रहे ना रती, अन्तर मिल के वज्जे वधाईआ। फेर कराउणी पए किसे ना गती, दर घर साचे आप बहाईआ। एह खेल वेख्या अक्खीं, विष्नूं कहे आख़र दयां दृढ़ाईआ। छब्बी पोह नूं धार दस्सणी सची, सच नाल समझाईआ। सताई पोह नूं जेहड़ी जम्मू विच्चों गुरमुख बण के आवे सख़ी, सत्त रंग दा निशाना पुश्त उत्ते बंधाईआ। गोली तिन्न रंग लाउणे आपणी सज्जी वक्खी, चार

❋

❋

खब्बी नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दुआबे वाल्यो सताई अस्सू प्रशाद वंडे आपणे हथ्थीं, रैण रैण विच्चों सोभा पाईआ।

२७ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ नाजर सिँघ दे गृह पिण्ड राजो के

धरनी कहे एथे गोबिन्द ढाई घंटे खेडया सी शिकार, शिकारी गुरमुख नाल रखाईआ। ओह भज्जे फिरदे सी नाल प्यार, प्रेम प्रीती नाल वाहो दाहीआ। नौ वार बुलाया जै जैकार, फ़तिह वाहिगुरु डंक सुणाईआ। फिर सौं गया पैर पसार, नौ मिन्ट आसण ल्या जमाईआ। फेर हस्स के किहा वाह मेरे दातार, तेरी बेपरवाहीआ। फेर तक्कया जोती नूर उज्यार, कलि कल्की सोभा पाईआ। शब्दी गोबिन्द खेल न्यार, आपणा रंग रंगाईआ। गुरमुख सोहणे जगत हो उज्यार, भगत रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। धरनी कहे गोबिन्द मारया नहीं कोई शिकार, बाज़ झपट ना कोए लगाईआ। फेर मेरे उत्ते कढी लकार, लाईन नौ इंच बणाईआ। फेर अमृत छिड़क के धार, सांतक सति वरताईआ। फेर अक्खर लिख के दो चार, चौवी दिते बणाईआ। फेर किहा आवे मेरा परवरदिगार, निरगुण दाता धुरदरगाहीआ। धरनी कहे मैं चरण चुम्म के किहा की वक्त की वेला कवण होवे बहार, मैनूं दे दृढ़ाईआ। गोबिन्द हस्स के किहा जिस वेले सम्मत शहिनशाही पंज पंचम चले शब्द लिखार, लेखा बेपरवाहीआ। तेरा लहिणा देणा दए निवार, नर नरायण फेरा पाईआ। सृष्टी दी दृष्टी मारे मार, खण्डा खड़ग इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। धरनी किहा क्यों बैठा पैर पसार, गोबिन्द दे जणाईआ। ना कोई थल्ले पलँघ नवार, सेजा तख्त ना कोए वड्याईआ। ना कोई दीआ बाती उज्यार, ना कोई सूर्या चन्द रुशनाईआ। बादल होया धूंआँधार, घनघोर घटा छाईआ। गोबिन्द हस्स के किहा धरनी जिस वेले कलयुग अन्तिम एह दिशा होई संसार, सच नूर ना कोए चमकाईआ। ओस वेले आउणा कलि कल्की अवतार, निहकलंका नाउँ धराईआ। जिस ने ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल दा खेडणा शिकार, शिकारी हो के आपणी कार कमाईआ। तेरा दर सुहावे आण, श्री भगवान सोभा पाईआ। तेरा लहिणा देणा कर परवान, परवाने गुरमुख संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरब लेख चुकाए आण, अगला आपणा हुक्म वरताईआ।

❋

❋

२७ अस्सू शहिनशाही सम्मत ५ लक्षमण सिँघ दे गृह पिण्ड रुढ़का कलां

विष्नूं कहे मैं तक्कया भगत सुहेला, हरि सज्जण बेपरवाहीआ। जो आदि जुगादी इक अकेला, जुग चौकड़ी इक्को नज़री आईआ। जिस दा निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी धार होवे मेला, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। ओह अचरज खेल आपणी खेला, कलि कल्की वेस वटाईआ। जां तक्कां वसे धाम नवेला, गृह मन्दिर इक सुहाईआ। जिथ्थे ना कोई गुरु ना कोई चेला, तत वजूद ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सच दा हुक्म सुणो हरि स्वामी, हरि करता आप दृढ़ाईआ। खेले खेल अन्तरजामी, घट घट अन्तर फोल फुलाईआ। लेखा जाणे चार जुग दी सिफ्तां वाली बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। वरोलणहारा अट्ठ सट्ठ पाणी, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती पड़दा दए उठाईआ। अन्तिम लहिणा मुकाए चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। वेखणहारा धरत सरोवर पाणी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सच कहे मैं दस्सां खेल अपारा, हरि करता आप दृढ़ाईआ। इक्ट्ठे हो गुरु अवतारा, पैग़म्बर ख़ुशी मनाईआ। चलो वेखीए सच विहारा, विवहारी आप दृढ़ाईआ। जिस नूं कहिंदे चौवीआं अवतारा, कलि कल्की फेरा पाईआ। ओस ने रंग रंगाउणा निरगुण धार हरि भगत दवारा, दोहरा आपणा खेल खिलाईआ। शब्द अनाद बोल जैकारा, अगम्मी राग दए सुणाईआ। धुर दा हुक्म देवे सच्ची सरकारा, सच करनी कार कमाईआ। पंजां गुरमुखां दरवाज़े अग्गे देणा पहरा, दुआबे वाले पंज पगड़ी लाल रंग रंगाईआ। पुट्ठीआं फड़ीआं होण कटारां, धार उपर नीचे बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला आप मिलाईआ। पंज पगड़ीआं देवे नंन्ही बच्ची दविन्दर, दुआबे वाल्यां सीस बंधाईआ। वेखण आए करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द्र, ब्रह्मा शिव अक्ख खुल्हाईआ। सब ने नेत्र खोल्हणी निन्दर, आसण ग़फ्लत ना कोए रखाईआ। मनसा मन रहे ना चिन्दन, चिन्ता चिखा देणी जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। विष्नूं कहे मैं वेखी होर कहाणी, प्रभू सहिज दिती दृढ़ाईआ। जिस दा भेव खोल्हे अगम्म बाणी, बाण अणयाला तीर लगाईआ। गुरदर्शन नौ ग्लास दुआबे वाल्यां देणा पाणी, भगत दवारे अग्गे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। विष्नूं कहे सच दी बन्न्हणी धार, सच मिले वड्याईआ। एह खेल सच्ची सरकार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। निरगुण नूर जोत उज्यार, हरि करता कार कमाईआ। वेखे खेल सच्ची सरकार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस नूं झुकदे

❋

❋

गुरु अवतार, पैग़म्बर सजदयां सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद आपणा रंग वखाईआ। विष्नूं कहे चार गुरमुखां चौदां मिन्ट करना चौर, सदी चौधवीं राह तकाईआ। सारी संगत वल्ल वेखणा कर के ग़ौर नेत्र अक्ख ना कोए बदलाईआ। अन्तर मन ना पावे शोर, सुरती शब्द समाईआ। उन्हां मस्तक तिलक लगावे बलविन्दर कौर, केसर रती वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा रंग इक वखाईआ। विष्नूं कहे मैं विशा वेख्या विष्न ब्रह्मा शिव धार, धरनी धरत धवल सुहाईआ। दुआबे वाल्यां नौ लै के जाणे हार, कीमत बहुत ना कोए वखाईआ। गुरमुख सिँघ दे गल विच देणे डार, साढे नौ वक्त सुहाईआ। फेर वेख के चार चुफार, आपणा पासा लैणा बदलाईआ। संदेशा सुणना धुर दी धार, हरि करता आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। विष्नूं कहे मैं वेख्या खेल पूरब दक्खण पच्छम उत्तरे, उत्तर दयां जणाईआ। पुरख अकाला भगत बणाए पुत्रे, पिता पूत गोद सुहाईआ। लेखा लिख के देवे तुहाडे नालों अग्गे कदे ना मुकरे, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। जन्म मरन दे मेटे दुखड़े, आवण जावण पन्ध चुकाईआ। तुहाडे लेखे ला के सुक्के टुकड़े, विष्नूं माण दिता मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक दरसाईआ। विष्नूं कहे मैं लहिणा दस्सां देश दुआबा, दो आबा धार जणाईआ। जिस दा लेखा लिख के गया नानक बाबा, बावरा संसार समझ कोए ना पाईआ। कलि खेल खलाउणा पुरख अकाल जो सब दा दादा, पिता गोबिन्द जगत दृढ़ाईआ। जिस ने पूरा करना वादा, गुर अवतार पैग़म्बर नाल उठाईआ। भगत सुहेले कर अलाहिदा, जगत इलम तों खहिड़ा दए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। विष्नूं कहे मैनूं याद आ गई पुराणी झुग्गी, झौंपड़ी रही कुरलाईआ। मैं अन्तिम हो गई बुढ्ढी, औध गई विहाईआ। लत्तों हो गई डुड्डी, भज्ज ना सकां राईआ। मेरी मूर्ख हो गई बुद्धी, कलयुग जीवां दिती बदलाईआ। फेर रो पई भुब्बी भुब्बी, हउके हाए उफ़ सुणाईआ। मैं वेखी सुदी वदी, किशना शुक्ला पक्ख दुहाईआ। चौथे जुग साबत रही कोई ना गद्दी, धर्म दी धार ना कोए जणाईआ। किसे नूं समझ ना आई क्यों नानक चराई मज्झी, पाली आपणा रूप वटाईआ। मेरी चार जुग दी आसा अन्दर दब्बी, हाए बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। मेरे अन्तर अग्नी लग्गी, सके ना कोए बुझाईआ। वेखो सृष्टी करदी बदी, बुध मति रही ना राईआ। चारों कुण्ट विकार दी नदी, कलयुग वहिण दिता वहाईआ। मुहम्मद दी अन्तिम नेड़े आई सदी, सदमे दु:ख सब नूं रही जणाईआ। धर्म निशाना बिना भगतां होर रिहा कोई ना गड्डी, धुर दा गाईड नज़र कोए

❋

❋

ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरि साची आस रखाईआ। विष्नूं कहे प्रभ दे दे अन्त दिलासा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सति तेरा होवे भरवासा, भाण्डा भरम देणा भनाईआ। सब दी पूरी करनी आसा, आसावंद तेरी सरनाईआ। साचा भेव खोल्ह खुलासा, पड़दा अन्तर रहे ना राईआ। इक्को इष्ट बण इक्को दर टिका माथा, इक्को नूर जोत रुशनाईआ। इक्को नाम जणा गाथा, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। मैं तेरा सेवक आदि तों दासी दासा, अन्तिम तेरी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतो तुहानूं दुद्ध दा दुद्ध प्याए अमृत जाम प्याए अगम्मी धुर दा बाटा, माया विच्चों बाहर कढाए देवे आपणा साथा, सगला संग वखाईआ।