पहली कत्तक शहिनशाही सम्मत ५ हरि भगत दवार जेठूवाल
शब्द गोबिन्द किहा प्रभ वेखी तेरी सृष्टी, दीन दुनी कायनात फोल फुलाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझे यार साचा रिहा कोई ना इष्टी, इष्ट देव नज़र कोए ना आईआ। मेहरवान महिबूब साबत रही ना किसे दृष्टी, अन्तर निरन्तर निराकार भेव ना कोए चुकाईआ। चार जुग सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो गुर अवतार पैग़म्बरां धार लेख रही लिखदी, धुर शब्द अगम्म अथाह बेपरवाह तेरा हुक्म सुणाईआ। अन्त धार रही ना साचे हित दी, हितकारी जोत निरँकारी निरगुण निरवैर तेरे रंग ना कोए समाईआ। वेख खेल पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी नित दी, अलख अगोचर अगम्म अथाह पड़दा आप उठाईआ। प्रीत रही ना प्रीतम साचे सिख दी, सति सरूप शाहो भूप बिन रंग रूप तेरे विच ना कोए समाईआ। पूजा रही ना पृथ्मी आकाश इक दी, इक इकल्ले तेरा नूर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। शब्द गुरु कहे गोबिन्द पुरख अकाल मैं वेखी तेरी कायनात, कलमा हक ना कोए जणाईआ। सच दवारे मिले कोए ना दात, दयावान नज़र कोए ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी अंधेरी रात, सत्त दीप साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। आत्म परमात्म गाए कोए ना गाथ, गहर गम्भीर तेरे विच ना कोए समाईआ। निरगुण सरगुण वेख हालात, हालत विगढ़ी जगत लोकाईआ। तेरा देवे कोए ना साथ, सगला संग ना कोए बणाईआ। किसे कम्म ना आवे पूजा पाठ, बिन तेरी किरपा तेरा नूर ना कोए चमकाईआ। वेख खेल अलक्ख्णा अलाख, अलख अगोचर पर्दा आप चुकाईआ। मेरी अन्त कन्त भगवन्त सच दर अरदास, बेनन्ती इक दृढ़ाईआ। पूरा करदे भविक्ख्त वाक, वाक्या आपणा
❋
❋
हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर घर ठांडे मंग मंगाईआ। पुरख अकाल कहे सुण शब्द दुलारे मीत, सति सच दयां दृढ़ाईआ। आदि जुगादी धुर दी रीत, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। झगड़ा मेटां मन्दिर मसीत, काया काअबा इक दरसाईआ। झगड़ा रहे ना ऊच नीच, ज़ात पात ना कोए लड़ाईआ। धुर दा कलमा दस्स हदीस, हज़रतां तों परे करां पढ़ाईआ। पन्ध मुका के बीस बीस, इकीसा आपणा रंग रंगाईआ। एका छत्र झुलणा सीस, दूजा नज़र कोए ना आईआ। आत्म परमात्म साची दस्सणी प्रीत, पीआ प्रीतम देणा मिलाईआ। भेद खोल्हणा काया बीच, नव दर डेरा देणा ढाहीआ। गृह वखा इक अनडीठ, घर मन्दिर देणा सुहाईआ। धर्म दी धार चाढ़्ह रंग मजीठ, दुरमति मैल देणी धुआईआ। सब दी आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, मेल मेलणा सहिज सुभाईआ। जिस दी गुर अवतार पैग़म्बर कर के गए ताकीद, तकरीर तहरीर विच लिखाईआ। जिस दी आशा करे कुरान मजीद, सिफ्तां विच सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल कहे सुण शब्द गोबिन्द मार अगम्मी झाकी, झगड़ा दीन दुनी मुकाईआ। लेखा वेख पंज तत ख़ाकी, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। अमृत जाम दे के साकी, साख्यात करे रुशनाईआ। झगड़ा रहिण नहीं देणा काग़ज़ाती, अलिफ़ ये वंड ना कोए वंडाईआ। एका नाम दस्सणा सफ़ाती, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। निरगुण धार बण इमदादी, मेहर नज़र इक उठाईआ। आत्म परमात्म सब दी होवे शादी, शादिआने पंच शब्द धुन शनवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सब ने लैणा अराधी, राधा कृष्न सीस निवाईआ। सुरत शब्द सच समाधी, सीता राम सीस झुकाईआ। धुर दा ढोला बोध अगाधी, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। करे प्रकाश तिन्न सौ सट्ठ हाडी, नाड़ बहत्तर होवे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। धुर संदेशा इक सुणावांगा। भेव अभेदा आप खुल्हावांगा। पर्दा ओहला शब्द चुकावांगा। कलयुग अन्तिम वेख वखावांगा। गुर अवतार पैग़म्बर नाल रलावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव उठावांगा। करोड़ तेतीसा सर्ब हिलावांगा। सुरप्त राजा इन्द दर बुलावांगा। हुक्म संदेशा अगला इक जणावांगा। सतिजुग साचा सवाधान करावांगा। आत्म दे के ब्रह्म ज्ञान, पर्दा अन्तर अन्तर उठावांगा। जा के मातलोक हो प्रधान, पुश्त पनाह हथ्थ टिकावांगा। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अज्ञान, अंध अंधेरा दूर करावांगा। सति धर्म झुला निशान, सत्त दीप रंग रंगावांगा। पड़दा खोल्ह ज़िमीं असमान, ज़िमीं ज़मां आप हो जावांगा। संदेशा जणा बिना कान, नादी धुन शब्द शनवावांगा। अमृत दे पीण खाण, निझर झिरना इक झिरावांगा। अगम्म अगम्मड़ा बण अमाम, अमलां तों रहित खेल दरसावांगा। मज़्हब दा रहिण देणा नहीं
❋
❋
कोई ग़ुलाम, शरअ ज़ंजीर आप कटावांगा। निरगुण धार हो मेहरवान, महिबूब आपणी कल प्रगटावांगा। गुर अवतार पैग़म्बर जो दे के आए ब्यान, अन्तिम आसा सब दी पूर करावांगा। सदी चौधवीं वेख मार ध्यान, बिन अक्खां अक्ख उठावांगा। मुहम्मद होण लग्गा हैरान, हैरानी अगली दूर करावांगा। क्यों शरअ होई शैतान, धुरदरगाही पुछ पुछावांगा। क्यों कूड़ होया इस्लाम, इस्म आज़म इक जणावांगा। क्यों नूर होया बदनाम, बदी घर घर फोल फुलावांगा। अगम्मी कलमा दे कलाम, कायनात आप पढ़ावांगा। सब दा इक्को होणा अमाम, आमद विच ख़ुशामद सर्ब मिटावांगा। इक्को दर सजदा होए सलाम, सीस जगदीश इक वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर पर्दा आप चुकावांगा। धुर पर्दा अन्तिम चुक्केगा। पुरख अकाला इक्को उठेगा। दीन दयाला कलयुग तुठेगा। कूड़ी क्रिया हर हिरदे विच्चों लुटेगा। नाम निधान नौजवान मर्द मर्दान हर घट अन्दर आपे सुट्टेगा। साचा नाम दे के दान, गृह साचे आपे झुकेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारे आपे तुठेगा। शब्द गोबिन्द किहा मेरे श्री भगवान, भगवन दयां जणाईआ। उठ वेख लै विच जहान, जहालत भरी लोकाईआ। सति रिहा ना विच इन्सान, पंज तत रिहा कुरलाईआ। तन वजूद होया हराम, हैरत विच दुहाईआ। तेरा नज़र ना आवे नाम, काम पड़दा ल्या पाईआ। तेरी बाणी नालों वद्ध शैतान, आपणा हुक्म रिहा वरताईआ। क्यों नहीं हुन्दा प्रभू सवाधान, आपणी लै अंगड़ाईआ। अक्खरां दा रिहा ना कोए ज्ञान, चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। साबत दिसे ना कोए ईमान, पैग़म्बर मुख छुपाईआ। उठ वेख नौजवान, जोधे आपणा पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। पुरख अकाल कहे गोबिन्द ओह कत्तक वेख कर्म, सच दयां दृढ़ाईआ। साबत रिहा ना कोए धर्म, धर्म दी धार ना कोए जणाईआ। सतिगुरु दे घर होए किसे ना जरम, जन्म ना कोए जणाईआ। जिधर तके ओधर भरम, भरमां भरी लोकाईआ। कूड़ हया जगत मेटया शरम, शरअ दए दुहाईआ। कोटां विच्चों भगत सुहेला विरला मेरी लगदा सरन, सरनगति हथ्थ किसे ना आईआ। ओह वेख शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान सारे पढ़न, पुस्तक हथ्थां विच उठाईआ। ज़रा निगाह मार लै तेरी मेरी मंज़ल मूल ना चढ़न, नौ दवारे पार ना कोए कराईआ। मन ममता विच सड़न, हउमे अग्नी तत जलण, काम क्रोध विच लड़न, सांतक सति ना कोए कराईआ। झगड़ा वेख वरन बरन, ज़ात पात दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा हुक्म वरताईआ। गोबिन्द किहा प्रभू की तेरा कत्तक कहिंदा, कहि के रिहा सुणाईआ। मैं ध्यान मारया जिधर नूं सूर्या लहिंदा, दिशा अक्ख
❋
❋
उठाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद खहिंदा, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। उम्मत उम्मतीआं डेरा ढहिंदा, ढईआ गोबिन्द वाला दए गवाहीआ। सच दवार कोए ना बहिंदा, मंज़ल तेरी मिलण कोए ना आईआ। औह वेख तेरे हुक्म दा वहिण वहिंदा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। कत्तक कहे गोबिन्द मैं की कहिणा, कहि की दयां जणाईआ। अगले सम्मत सब कुछ वेखणा नैणां, नैणहीण ना रहे लोकाईआ। नबी रसूलां झगड़ा पैणा, पवण पाणी दए गवाहीआ। परवरदिगार ने लेखा लैणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तख्त निवासी तख्त ते बहिणा, निरगुण आपणा नूर करे रुशनाईआ। उस दा भाणा सब नूं पैणा सहणा, सिर सके ना कोए उठाईआ। सब ने नेत्र नीर वहाउणा नैणा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। कलयुग जीवां लेखा पैणा देणा, जिन्हां खाधा सूर गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कत्तक कहे गोबिन्द आपणी फोल के वेख किताब, जो बिना कुतबख़ाने रखाईआ। जिस दा लेखा जाणे कोए ना बाब, हिस्सा सके ना कोए समझाईआ। उस दे विच लैणा इक मित्र अहिबाब, महिबूब नूर इलाहीआ। जिस ने सब तों मंगणा जवाब, जवाबतल्बी ल्ए कराईआ। जिस गुर अवतार पैग़म्बरां दिता ख्वाब, मुखातब हो के दए समझाईआ। जिस नूं सजदे करदे आदाब, नमस्ते सीस झुकाईआ। उस ने सब दी आपणे हथ्थ पकड़नी वाग, वाहवा आपणा हुक्म वरताईआ। एह लेख लिखाउणा छब्बी पोह ते पहली माघ, की करे नूर इलाहीआ। जिस ने कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणा दाग़, दुरमति मैल करे सफ़ाईआ। सतिजुग नूरी चन्द जगाए चिराग़, चरागाहां करे रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के आग, अग्नी तत बुझाईआ। घर मेल मिलाए कन्त सुहाग, बाहर खोजण कोए ना जाईआ। सतिजुग सति कर अदाब, अदब इक्को दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कत्तक कहे गोबिन्द मैं की दस्सां, ख़ुशी विच जणाईआ। प्रभू दा खेल वेख के हस्सां, हस्ती तक्क नूर इलाहीआ। जेहड़ा रूप बदलदा रिहा कच्छ मच्छां, जल अस्गाहां विच समाईआ। फेर लगा के बाहवां लत्तां, पंज तत डगमगाईआ। फेर कर के आपणी हत्ता, तन वजूद गया छुपाईआ। ओहले हो गया दीन दुनी दीआं अक्खां, नेत्र दरस कोए ना पाईआ। सो स्वामी सब दा सख़ा, सगला संग निभाईआ। जिस ने सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चलाया रथा, बण रथवाही कार कमाईआ। ओह वेस बदले पुरख समरथा, स्वामी अगम्म अथाहीआ। जिस ने सब नूं देणी नाम दी वथा, वस्त अमोलक इक वरताईआ। सतिजुग साची सच दस्स के कथा, कथनी दा झगड़ा देणा मिटाईआ। इक्को मार्ग देणा यथार्थ यथा, यदी आपणी कार कमाईआ। जिस
❋
❋
कारन गोबिन्द ने पिट्ठ उठाया भथ्था, चिल्ला तीर कमान संग रखाईआ। नाता छड के तत अठा, नौ दवार दा डेरा ढाहीआ। जोती नूर जगे लट लटा, निरगुण जोती जाता डगमगाईआ। अन्त लेखा मुकाउणा पथ्थर इट्टां, सिल पाहन पूजण कोए ना जाईआ। इक्को मार्ग दस्सणा सच्चा, सति सच दरसाईआ। तन वजूद काअबा मक्का, मकबरयां दा झगड़ा देणा मुकाईआ। सच सरीर वजूद दस्सणा मन्दिर मट्ठा, शिवदुआला इक दृढ़ाईआ। इहो गुरुदुआरा हका, जिस दी अमरदास दए गवाहीआ। अग्गे फ़र्क रहे ना रता, रत्न अमोलक हीरे गुरमुख ल्ए प्रगटाईआ। जिन्हां दे अन्तर देवे नाम दी सत्ता, सति सतिवादी रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। कत्तक कहे गोबिन्द याद कर पिछला वक्त, बेवक्त दयां दृढ़ाईआ। की संदेशा दिता जगत, जागरत जोत कर रुशनाईआ। गुरमुखां तों बणाउणे भगत, भगवन नाल मिलाईआ। आत्म परमात्म नाता जोड़ना मेरी शर्त, शरअ दा लेखा देणा चुकाईआ। मैं अर्श तों आवां उत्ते फ़र्श, फ़ैसला हक सुणाईआ। ग़रीब निमाणयां उत्ते कर के तरस, मेहर नज़र इक उठाईआ। जिस कारन आयों परत, पतिपरमेश्वर नाल मिलाईआ। भाग लगा दे उपर धरत, धरनी धौल धवल राह तकाईआ। सब दी पूरी कर दे शर्त, शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। पूरब रहे किसे ना कर्ज़, मकरूज़ देणा चुकाईआ। इक्को नाम ते इक्को तर्ज़, इक्को ढोला देणा सुणाईआ। तेरे मिलण दी इक्को ग़रज़, दूजी आस ना कोए रखाईआ। तेरा खेल होवे असचरज, शास्त्र सिमरत वेद पुराण समझ किछ ना पाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां वंड दर्द, दीनां अनाथां हो सहाईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। कत्तक कहे मेरा कर्म सतिगुर शब्द धार चंगा, सति सच दृढ़ाईआ। कुछ लेख लिख्या जिस वेले छड्डया पुरी अनन्दा, अनन्द जगत वाला तजाईआ। संदेशा सुणया पुरख अकाल संदा, वेला सँध्या दए गवाहीआ। गोबिन्द तेरा नाम धार गंगा, गोदावरी जमना सुरस्ती तेरा चरण छूह के झट लँघाईआ। तेरा प्रेम प्यार बन्दगी वाला बन्दा, बन्धन रहे ना राईआ। अन्त पुरख अकाल लाउणा अंगा, अंगीकार इक अख्वाईआ। जिस कारन तैनूं इक्कीआं दन्दयां वाला बख्श्या कंघा, दो इक दा जोड़ जुड़ाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम आया कन्ढ्ढा, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। जगत जहान होया रंडा, आत्म सेज ना कोए सुहाईआ। तेरयां सिक्खां तेरे दवारे करना दंगा, झगड़े विच कुरलाईआ। साबत रहिणा नहीं दाल मण्डा, प्रेम प्रीती रंग ना कोए रंगाईआ। गुरदवारां विच कुकर्म होणा गंदा, नारी नर इक दूजे वल्ल तकाईआ। तेरा भय नहीं रहिणा अन्तिम खण्डा, खड़ग कम्म किसे ना आईआ। गोबिन्द हस्स के किहा एह वी खेल प्रभू तेरे संगा,
❋
❋
तेरी बेपरवाहीआ। इक मंग अगम्मी मंगां, दोए जोड़ सीस निवाईआ। जे तूं आपणा सुत बणाया अग्गे नूरी बणाईं चन्दा, दो जहान करां रुशनाईआ। आपणे नाल पाईं गंढा, निरगुण सरगुण सके ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वस्त अमोलक इक वरताईआ। गोबिन्द किहा मेरे साहिब स्वामी अन्तर, अन्तष्करन दयां बदलाईआ। तेरा खेल वेखणा निरन्तर, निरँकार तेरी वड्याईआ। जिस वेले गोबिन्द धार नाम चलया मन्त्र, मंतव तेरी झोली पाईआ। फेर बणावां आपणी नवीं बणतर, रूप अनूप प्रगटाईआ। हथ्थ उठाउणा कोए ना शस्त्र, चिल्ला तीर कमान खड़ग ना कोए सुहाईआ। तन पहनां कोए ना वस्त्र, कल्गी तोड़ा ना कोए चतुराईआ। वेखां खेल गगन गगनंतर, ब्रह्मण्ड खण्ड पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे झोली डाहीआ। गोबिन्द किहा जिस वेले कलि होवे अंधेरा, कलि कल्की वेस वटाईआ। शब्दी सतिगुर मारां फेरा, वेखां तेरी ख़लक ख़ुदाईआ। तूं गुरु ते मैं चेरा, पुरख अकाल तेरी बेपरवाहीआ। नाउँ गाउणा तेरा मेरा, मोरा तोरा भेव रहे ना राईआ। झगड़ा रहे ना मन्दिर देहुरा, मसीत चर्च ना कोए वड्याईआ। इक्को सस्से उपर लाउणा होड़ा, निरगुण सरगुण कार कमाईआ। हाहे टिप्पी जोड़ जोड़ा, हँ ब्रह्म तेरी वड्याईआ। आत्म परमात्म दोहां दी पूरी होवे लोड़ा, लोड़ींदा सज्जण मिल के वज्जे वधाईआ। कलयुग अन्तिम भगत भगवान दा रहे जोड़ा, गुर चेले बैठण मुख छुपाईआ। एह समां वक्त मेरे ढईए तों बाद थोड़ा, थोड़ा थोड़ा समझाईआ। चारों कुण्ट फेर के घोड़ा, नीले वाले नीले तों परे दिता दरसाईआ। उस वेले प्रभू दीनां मज़्हबां नूं जवाब देणा कोरा, गुर अवतार पैग़म्बरां देणा सुणाईआ। अग्गे तुहाडी रहे ना लोड़ा, कलयुग अन्तिम होए सफ़ाईआ। मैं इक्को सुत दुलारा तेरा बांका छोहरा, शहिनशाह तेरा हुक्म सुणाईआ। जिस दे अग्गे चले किसे ना ज़ोरा, ज़ोरू ज़र सीस झुकाईआ। सब दी शब्दी धार आत्म पकड़ां डोरा, डौरु डंक तेरा नाम वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच मिले सरनाईआ। गोबिन्द कहे प्रभू मेरा इक्को दाअवा, दाअवे नाल जणाईआ। तेरे नाल तराज़ू करना सावां, सच सच तेरी सरनाईआ। कलयुग जीवां हँस बणावां कावां, कागों हँस उडाईआ। लाड लडाउणा ज्यों पुत्रां मावां, पिता पूत गोद उठाईआ। गुरमुख चुक्कणे आपणीआं बाहवां, भुजां लवां सुहाईआ। निरगुण धार हो के आवां, शब्दी रूप बदलाईआ। अन्तिम सब दे नाल लैणीआं लावां, आत्म परमात्म संग रखाईआ। गुरमुख वेखणे नाल चावां, चाओ घनेरा इक जणाईआ। सदा रखणीआं ठंडीआं छावां, छहिबर आपणा नाम लगाईआ। बिन भजन बन्दगीओ पार करावां, चुरासी विच ना कोए भवाईआ। कलयुग सागर पार करावां, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप
❋
❋
हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता अगम्म अथाहीआ। कत्तक किहा गोबिन्द कवण वक्त सुहञ्जणा, सच दे दरसा। की खेल करे दर्द दु:ख भय भञ्जणा, प्रभ दाता बेपरवाह। जिस वेले कलयुग समां लँघणा, कवण नूर होवे रुशना। कवण बणे साचा सज्जणा, दुरमति मैल दए धवा। गोबिन्द किहा कत्तक एका शब्द गुरु ने गज्जणा, तत्तां वाला गुरु रहे कोए ना। जिथ्थे पुरख अकाल दा जोती दीपक जगणा, ओह सम्बल सुहावे थां। साढे तिन्न हथ्थ नगारा वज्जणा, डंका इक्को दयां जणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दाता बेपरवाह। गोबिन्द कहे कत्तक ओह होणी रुत सुहाउणी, सोहणी मिले वड्याईआ। पुरख अकाले जोत जगाउणी, निर्मल नूर नूर रुशनाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां आस पूर कराउणी, पूरन ब्रह्म जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया आप मिटाउणी, मेटणहार वेख वखाईआ। सदी चौधवीं लेखे लाउणी, मुहम्मद आसा दए दुहाईआ। सदी वीहवीं खेल खलाउणी, ईसा नैणां रिहा तकाईआ। मूसा धार आप जगाउणी, मुसलसल आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सम्मत शहिनशाही पंज कहे जग आया कत्तक महीना, महा मंत ग्रन्थ सके ना कोए समझाईआ। जिस वेले खेल वेखणा लोक तीना, त्रैगुण अतीता दए जणाईआ। कुछ झगड़ा होणा रूसा चीना, चार कुण्ट कुण्ट कुरलाईआ। कलयुग ठांडा करे कोए ना सीना, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। हरि का नाम रिदे कोए ना चीना, चिन्ता चिखा दूर ना कोए कराईआ। सृष्टी दृष्टी होए ग़मगीना, ग़मखार ना मिले धुर दा माहीआ। रंग चाढ़्हे ना कोए नवीना, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। सच संदेशा दिता गोबिन्द जिस वेले हथ्थ रखया उपर ज़ीना, पाखर पहली वार नीले उत्ते टिकाईआ। जगत जीव जहान धर्म दी धार होणा कमीना, शाह शाहकार रूप ना कोए धराईआ। कोटां विच्चों गुरमुख मिले ना कोए नगीना, जिस उत्ते निगाह गोबिन्द ल्ए टिकाईआ। उस वेले मेरे साहिब आउणा प्रबीना, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा फेरा पाईआ। जिस प्रगट होणा उत्ते ज़मीना, धरनी धरत धवल धौल करे रुशनाईआ। जिस दी इक्को मंज़ल ते इक्को जीना, इक्को मन्दिर दए वखाईआ। जिथ्थे झगड़ा नहीं नर मदीना, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सम्मत पंज कहे मैं आया मातलोक जग, जगत दयां जणाईआ। बिना शब्द गुरु तों किसे नहीं बुझाउणी अग्ग, अग्नी तत ना कोए गंवाईआ। मंज़ल मिलणी नहीं उपर शाहरग, शहिनशाह दरस कोए ना पाईआ। बिना मुर्शद मुरीदां करना हज्ज, काया काअबे मिले ना नूर इलाहीआ। जिस ने चार जुग दे अवतार लैणे सद्द, पैग़म्बरां जोड़ जुड़ाईआ। सच दस्सो तुसां मिल के रहिणा कि अड्ड,
❋
❋
वक्खो वक्खरा दर सुहाईआ। ओस वेले सब ने कहिणा प्रभू आपणा धर्म निशाना गड्ड, गाईड गौड गुड इक्को नज़री आईआ। साडी रही ना कोई हद्द, दीन मज़्हब गए तजाईआ। तूं विश्व धार विश्व तेरी यद, आदि अन्त इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। कत्तक कहे सम्मत पंज अन्त मार लै झाकी, मातलोक ध्यान लगाईआ। सम्मत पंज किहा आह वेख मेरे कोल गोबिन्द वाली पाती, पत्रका दयां वखाईआ। जिस दा लेख लिख्या उपर छाती, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। प्रभू जिस वेले कलयुग अन्तिम बण के आवें कमलापाती, पतिपरमेश्वर रूप वटाईआ। मैं शब्द गुरु तेरा होवां साथी, सगला संग बणाईआ। दोहां ने इक दूजे दी मन्नणी आखी, आख़र इक्को रंग रंगाईआ। जेहड़ा पन्थ सजाया इक सत्त पंज छे दी वसाखी, अन्त मैनूं एह वी विसर जाईआ। मेरी मंज़ल चढ़े कोए ना घाटी, दर तेरा ना कोए सुहाईआ। फेर दोहां ने खेल करना लोकमाती, मता शब्द जोत पकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अंधेरी राती, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। सच सुनेहड़ा देणा आखी, धुर संदेशा नाम सुणाईआ। जन भगतो पुरख अकाला दीन दयाला आदि जुगादि सब दा साथी, सगला संग बणाईआ। जिस दा इक दवारा इक हाटी, वणज वणजारा इक हो जाईआ। इक्को नाम भण्डारा देवे दाती, दयावान आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा पर्दा आप उठाईआ। पाती कहे की मेरे विच लिख्या, अक्खर देण गवाहीआ। गोबिन्द गोबिन्द दिती सिख्या, गोबिन्द गोबिन्द जणाईआ। बिना गोबिन्द तों गोबिन्द करे किसे ना हितया, गोबिन्द मेल ना कोए मिलाईआ। कलयुग अन्तिम खेल अबिनाशी अचुतया, पारब्रह्म प्रभ आपणी कार कमाईआ। सदी चौधवीं पैंडा जांदा मुक्कया, मुकम्मल पैग़म्बर ध्यान लगाईआ। लेखा रहिण नहीं देणा जगत लुक्या, हुक्म धुर दा इक सुणाईआ। इक्को योद्धा सूर उठया, शब्द गुरु बलधारी नज़री आईआ। जो प्रभ दे हुक्म अन्दर जुटया, जटां जूटां करे सफ़ाईआ। लहिणा मुकाए ईसा मूस्या, मुहम्मद लेखा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सच हुक्म सुणो प्रभ स्वामी, हरि करता आप जणाईआ। पुरख अकाला अन्तरजामी, पर्दा रिहा चुकाईआ। सतिजुग दी सच्ची बाणी, बाण अणयाला तीर लगाईआ। झगड़ा मुकणा चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज लेखा रहे ना राईआ। अमृत देणा ठंडा पाणी, निझर झिरना इक झिराईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो वेखणा खेल महानी, हरि करता आप दृढ़ाईआ। मंज़ल रहे ना किसे रुहानी, रूह बुत देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा घर वसाईआ। कत्तक कहे जन भगतो दस्सां इक विचार, विचर के दयां सुणाईआ। खेल
❋
❋
करे हरि दातार, दयावान वड्याईआ। सब ने रहिणा हुश्यार, मन ममता मोह गंवाईआ। करना इक प्यार, एकँकार सच्ची सरनाईआ। शब्द गुरु सिक्दार, जुग जुग हुक्म मनाईआ। सदी चौधवीं करे ख़बरदार, बेख़बरां आप उठाईआ। पुरख अकाल दा लग्गणा इक दरबार, दरबारी सोहणे सोभा पाईआ। ओन्हां दे गल विच तिन्न तिन्न पाउणे हार, तिन्नां रंगां रंग रंगाईआ। लाल रंग लग्गा होवे बिन्दी रूप दस्तार, मस्तक साहमणे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग इक रंगाईआ। कत्तक कहे दरबारी पंजे किसे आयो विच ना दब्बे, दबदबा नज़र कोए ना आईआ। भगत सुहेले बण के सभे, सभा आपणी लैणी बणाईआ। इक्को नूर जोत जगे, जागरत जोत होवे रुशनाईआ। सारयां रहिणा इक दूजे दे सज्जे खब्बे, अग्गे कदम ना कोए टिकाईआ। नाम डोरी विच रहिणा बध्धे, पीआ प्रीतम ध्यान रखाईआ। वेख्यो छब्बी पोह दी रैण भगतां मिलदे मज़े, मज़ाक होवे जगत लोकाईआ। एह लेखा दस्सणा थोड़ा जेहा अज्जे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सच दा हुक्म इक वरताईआ। हुक्म कहे मैं हुक्म अगम्मा, मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। किसे जनणी कुख्ख विच्चों ना जम्मा, तन वजूद ना कोए रखाईआ। ना कोए लालच ना कोए तमां, तमन्ना विच ना कोए दुहाईआ। ना कोए हरख सोग ग़मा, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। मैं तकदा कवण वेला मेरे पुरख अकाल दा आवे समां, समाप्त होवे कूड़ लोकाईआ। झगड़ा मेटे काया चम्मा, चम्म दृष्टी डेरा ढाहीआ। इक्को नाम पवण स्वास जणाए दमा, दामनगीर आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर पर्दा आप उठाईआ। पर्दा कहे मैं जाणा उठ, लोकमात रहिण ना पाईआ। साहिब सतिगुर जाणा तुठ, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जिस ने दस्सणी आत्म परमात्म इक्को तुक, तूं मेरा मैं तेरा सच पढ़ाईआ। अन्तिम बदल के आपणा रुख़, रस्ता अवर रिहा जणाईआ। पुरख अकाला जम्मया किसे ना कुख्ख, जनणी गोद ना कोए टिकाईआ। उलटा गर्भ ना होया रुक्ख़, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। पंज भूत ना बणया मनुक्ख, हथ्थ पैर ना कोए वड्याईआ। पिता गोद ना बैठा पुत्त, तन वजूद ना कोए रखाईआ। आपणी आप सुहाई रुत, रुतड़ी आप महकाईआ। कर प्रकाश अबिनाशी अचुत, चारों कुण्ट करे रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के दु:ख, दर्दीआं होए सहाईआ। जन भगतां उज्जल कर के मुख, दुरमति मैल धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सम्मत पंज कहे मैं पिछा दिता छड, अग्गे दयां जणाईआ। जन भगतो धर्म दी धार कूड़ी क्रिया नालों हो जाओ अड्ड, वक्खरा घर सुहाईआ। जिथ्थे दीन मज़्हब दी नहीं कोई हद्द, ओह दवारा इक्को सोभा
❋
❋
पाईआ। इक दूजे नूं लओ सद्द, सदके वारी घोली घोल घुमाईआ। ख़ुशीआं विच गाओ सद, तूं मेरा मैं तेरा इक्को धुर दा राग अल्हाईआ। नाम ख़ुमारी पीओ मदि, मधुर धुन सुणो चाँईं चाँईंआ। छब्बी पोह नूं हरिसंगत आउणा सज, सज्जण वेखणा धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सम्मत शहिनशाही पंज कहे पंजां गुरमुखां कोल होवे पंचम धार, प्रपंच नज़र कोए ना आईआ। ओनां दी छाती ते लिख्या होवे संसार, संसारी भण्डारी सँघारी वेखण थांउँ थाँईंआ। ओह चलण विच इक कतार, अग्गे पिच्छे कदम ना कोए उठाईआ। खब्बा हथ्थ रखया होवे उपर दस्तार, नौ ग्यारां कदम चल के फेर हेठां लैण कराईआ। मुक्खों कहिण सथ्थर वेख्या यार, यारड़ा गया हंढाईआ। एह खेल सच्ची सरकार, हरि करता आप वखाईआ। लहिणा चुकणा भगत दवार, भगवन आपणा पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। छब्बी पोह कहे मैं देणी शाबाश, धुर दा हुक्म सुणाईआ। पंजां गुरमुखां अन्दर रखी होवे आस, प्रभ मिलणा धुरदरगाहीआ। ओन्हां दी इक्को होवे ज़ात, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। हथ्थ विच फड़ी होवे कलम दवात, काग़ज़ कोरे नाल सुहाईआ। एहदा लेखा दस्सणा छब्बी पोह दी रात, रैण भिन्नड़ी दए गवाहीआ। क्यों पुरख अकाल प्रगट होया लोकमात, धरनी धरत धवल वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सम्मत कहे मैनूं आया याद पिछला वेला, वक्त नाल जणाईआ। निरगुण धार की खेल खेला, कलयुग अन्तिम ल्ए अंगड़ाईआ। की लहिणा होणा गुरु गुर चेला, चेला गुर धार देणी समझाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम वेखणा मेला, वेखणहार नूर इलाहीआ। मित्र दिसे ना कोए सज्जण सुहेला, संगी संग ना कोए निभाईआ। पंजां गुरमुखां गल विच पाईआं होण हमेलां, घुंगरू फड़ के देण छणकाईआ। मुक्खों कहिण कलयुग अन्तिम जाणा धर्म राए दी जेला, बिना शब्द गुरु तों होए ना कोए सहाईआ। एह संसार कूड़ी क्रिया दा बेला, जंगल जूह नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। हुक्म कहे प्रभ हुक्म अपारा, अपरम्पर रिहा जणाईआ। जिस ने खेल करना विच संसारा, सहिँसा अवर रहे ना राईआ। निरगुण धार ल्ए अवतारा, जोती जोत डगमगाईआ। खेले खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर धुरदरगाहीआ। जो गोबिन्द दे के गया इशारा, अगम्मी रमज़ नाल जणाईआ। माझे विच्चों उन्नी गुरसिख जिन्हां सज्जे खब्बे बन्न्हीआं होण दस्तारां, दस्त लाल रंग रंगाईआ। ओह मारन धुर दा नाअरा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। एहो नूर अगम्मी चव्हीवां अवतारा, अमाम अमामा सोभा पाईआ। जिस नूं अवतार पैग़म्बर गुर करदे निमस्कारा, सजदयां विच सीस झुकाईआ।
❋
❋
ओह खेल करे न्यारा, निराकार आपणा पड़दा लाहीआ। जिस दा रूप बदलया दुबारा, सरगुण निरगुण आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा दए दृढ़ाईआ। सम्मत पंज कहे मैं सच दृढ़ावांगा। जन भगतो दृढ़ विश्वास, आप करावांगा। ज़रा वेख्यो उपर पृथ्मी आकाश, अकल कलधारी नाल रलावांगा। तुसीं ओस दे ओह तुहाडा रहे दास, दासी दास रूप जणावांगा। आत्मा परमात्मा वसणा इक दूजे दे पास, पासा दिवस रैण ना कदे परतावांगा। जन भगतो तुहानूं प्रभ दी करनी ना पए तलाश, जंगलां जूहां विच्चों बाहर कढावांगा। जो मालक तुहाडा ख़ास, ख़ालस तुहाडे घर वखावांगा। जिस नूं झुकदे पृथ्मी आकाश गगन गगनंतर लेख मुकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुहाडे लेखे लावे स्वास स्वास, साह साह साचा रंग रंगावांगा। छब्बी पोह कहे कत्तक तूं दस्सी नहीं कहाणी, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। की प्रभू ने नवीं दस्सणी बाणी, जेहड़ी चार जुग ना किसे लिखाईआ। समझणी नहीं विच्चों किसे चार खाणी, अक्ल बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। जन भगतो इक्को वार तुहानूं अमृत आत्म देणा पाणी, निझर झिरना देणा झिराईआ। आत्मा परमात्मा बणा के हाणी, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। तुहाडा झगड़ा रहिण नहीं देणा जिस्मानी, जिस्म ज़मीर देणा बदलाईआ। मंज़ल दस्स इक आसानी, असल वसल देणा कराईआ। गुरमुखो गुरु पिच्छे गुरसिख नूं देणी ना पए कुरबानी, सतिगुर शब्द सदा सदा सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जद देवे ते गुरमुखां नूं प्रेम दी निशानी, निशाना धर्म दा दए झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। छब्बी पोह कहे कत्तक क्यों आलस निंद्रा विच सोया, सुत्तया लै अंगड़ाईआ। पुरख अकाल आदि अन्त नवां नरोआ, नर नरायण इक्को रूप समाईआ। जिस दा बीज किसे ना बोया, जम्मण वाली कोए ना माईआ। आपणे वरगा ओह आपे होया, दूजा रूप ना कोए दरसाईआ। जिस ने खेल करना परे त्रैलोआ, त्रैलोकी नाथ झुक झुक लागण पाईंआ। जगत जहान अन्तर ध्यान जाणा मोहया, मुहब्बत आपणे नाल रखाईआ। दूजा दिसे अवर ना कोया, द्वैती वंड ना कोए वंडाईआ। एका शब्द धागे जीव जहान जाणा परोया, परोहतां दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। छब्बी पोह कहे कत्तक की कर्म कांड दा झगड़ा, जुग जुग ग्रन्थां दिता सुणाईआ। कुछ भेत दस्स अगला, की प्रभ जू खेल खिलाईआ। वेखीं बणीं ना बपड़ा बगला, बाहरों रूप वखाईआ। फिरीं ना जूहां जंगलां, टिल्ले पर्बत खोज खुजाईआ। बज्झ ना जाईं शरअ वाले संगला, नाता जाणा तुड़ाईआ। क्यों नानक नीती दस्स के गया हो के कंगला, ग़रीब निमाणा आपणा वेस वटाईआ। जगत
❋
❋
जहान रहे ना अंधला, नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशा नर नरेशा इक्को इक सुणाईआ। कत्तक कहे मैं वेख्या दीन दुनी दा कित्ता, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। साचा नज़र ना आया हित्ता, हितकारी रूप ना कोए दरसाईआ। माण हँकार विच्च वेख्या वड्डा निक्का, हउमे गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। अमृत रस ना मिल्या मिट्ठा, विख कूड़ भरी लोकाईआ। साचा दर किसे ना डिट्ठा, धर्म दवार रहे कुरलाईआ। पुरख अकाल नूं छड के सृष्टी मन्नदी पथ्थर इट्टां, पाहनां सीस निवाईआ। अन्त सब दा काग़ज़ कोरा ते लेखा चिट्टा, प्रभ दे लेखे विच कोए ना आईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर सब दा कढणा सिट्टा, सिट्टेबाज़ी दा लहिणा सब दी झोली पाईआ। क्यों छब्बी पोह नूं गुर अवतार पैग़म्बरां दे जरम कर्म दा लै के आउणा चिट्ठा, दीन मज़्हब दा लेखा देणा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच पड़दा ओहला दए उठाईआ। छब्बी पोह कहे कत्तक कुछ दस्स दे होर, अग्गे तो अग्गे ध्यान लगाईआ। कत्तक कहे मैं की दस्सां जिधर तक्कां सारे दिसण चोर, ठग्गी प्रभ दे नाल कमाईआ। रसना नाम जपदे अन्तर कठोर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार विच हल्काईआ। सुरती शब्द सके ना कोए जोड़, आत्म परमात्म रंग ना कोए रंगाईआ। मन वासना काम कल्पणा स्त्री पुरुष की जगत वाली लोड़, लोड़ींदा साजण हथ्थ किसे ना आईआ। कत्तक कहे सदी चौधवीं दे मनुशां नालों चंगे ढोर, जो खा पी के प्रभ दा शुकर मनाईआ। छब्बी पोह किहा दस्स होर, होर दे समझाईआ। कत्तक कहे जन भगतां प्रभू जाणा बौहड़, बौहड़ गले लगाईआ। इक्को मंज़ल इक्को दवारा इक्को नाम लगा के पौड़, पारब्रह्म प्रभ आपणा घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। पोह कहे सम्मत शहिनशाही पंज पंच, पंचम दे समझाईआ। सृष्टी वेखणी काया कंच, कंचन गढ़्ह फोल फुलाईआ। की धर्म दा वेखणा मंच, की कूड़ी क्रिया सिंघासण रही जमाईआ। जां तक्कया सति दी धार रही कोई ना अंश, बंस सरबंस ना कोए वड्याईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा जिस मन हँकारी कीता कंस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता इक अख्वाईआ। कत्तक कहे औह कलयुग आ गया नट्ठा, आपणा पन्ध मुकाईआ। सब नूं करदा ठट्ठा, ठुट्ठा रिहा वखाईआ। भावें कोई अवतार पैग़म्बर गुर प्रभ दा बण के आया पट्ठा, आपणा बल धराईआ। मैं सब दा लेखा मुकाउणा इक्ट्ठा, इकट्ठयां दयां जणाईआ। जा के वेखो दीन मज़्हबां विच पाया रट्टा, झगड़ा सके ना कोए चुकाईआ। धूढ़ी ख़ाक छार उडदी घट्टा, अंध अंधेर सके ना कोए मिटाईआ। ओह मुहम्मदा वेख लै तेरी सदी चौधवीं दा पूरा होण वाला पटा, पटने वाला दए गवाहीआ। तुहाडे
❋
❋
सारयां दे बदले इक्को शब्द गुरु दा वट्टा, तत्तां दा लेखा देणा मुकाईआ। तुहाडी कीमत पै गई हट्टां विच टका, टकयां उत्ते तुहाडा नाम विक के तुहाडा रूप गया बदलाईआ। ज़रा वेखो वड़ के विच तत अट्ठा, नौ दवारे खोज खुजाईआ। सब दा चीथड़ पुराणा फटा, अन्तर रंग ना कोए रंगाईआ। ना कोई सिख्या रही ना कोई धर्म धार दी मता, मनमति चारे कुण्ट होई हल्काईआ। ना कोई धीरज रही ना कोई जता, सति सन्तोख ना कोए वखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो आपणी दुनिया वेखो रता, रत्न अमोलक हीरा नज़र कोए ना आईआ। किधर गए तुहाडे राग छत्ती छता, शहिनशाह मेल ना कोए मिलाईआ। किधर गए सपारे तीस बतीस बता, बत्ती दन्द सिफ्त सालाहीआ। किधर गए ध्याए दस अठा, अट्ठ दस नाल वड्याईआ। किधर गए सलोक चार लख सतारां हज़ार अठारां पुराण कीत्यां इक्ट्ठा, इकट्ठयां दा रूप नज़र कोए ना आईआ। क्यों किधर गया तुहाडा मार्ग वखा, वक्खरी वक्खरी कार कमाईआ। अन्तिम वेखो सारे आपणीआं अक्खां, बिन अक्खां नैण उठाईआ। बाहरों तुहानूं सारे टेकदे मथ्था, झुक झुक लागण पाईंआ। क्यों तुहाडा नूर ज़हूर किसे अन्दर नहीं वसा, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। माझे वाल्यो छब्बी पोह नूं इक्की हथ्थ दा लै के आउणा रस्सा, रस्ता सब दा साफ़ दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मार्ग इक जणाईआ। कत्तक कहे छब्बी पोह औह बलि बावन दी वेख धार, रिषीआं नाल जणाईआ। करां ख़बरदार, संदेशा देवां धुरदरगाहीआ। की कृष्न कीता विचार, काहन अर्जन गया दृढ़ाईआ। कुरूकक्षेत्र खोल्ह किवाड़, पड़दा दिता उठाईआ। उन्नी इक्की दे अधार, बीस विच्चों गया छुपाईआ। सरगुण तों ज़ीरो सिफ़र रूप संसार, करतार सिफ़रे विच समाईआ। जिस खेल करना अपार, अपरम्पर आपणा वेस वटाईआ। कलि कल्की ल्ए अवतार, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। गोबिन्द शब्द होवे सिक्दार, धुर फ़रमाना हुक्म जणाईआ। पूरब लेखा ल्ए उधार, पिछला खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। कत्तक कहे कृष्न हलाई आपणी उँगल, चक्र सुदर्शन नाल घुमाईआ। फेर आपणा अंगूठा लग्गा चुम्मण, चूस चूस दिता वखाईआ। फेर जामे नूं पा के गुंझल, वट दिता चढ़ाईआ। फेर मस्ती विच लग्गा ऊंघण, नैण बन्द कराईआ। फेर हन्झू लग्गा पूंझण, नैणां नीर कर सफ़ाईआ। फेर बण के मधुसूदन, सिर आपणा दिता हिलाईआ। फेर भेव खोल्ह के गूझण, अर्जन दिता उठाईआ। औह वेख गोबिन्द दे बच्चे लग्गे झूजण, कलयुग अन्तिम दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। कत्तक कहे मैं वेखे रिषी तेरां सौ सतासी, बलि बावन ध्यान लगाईआ। जिन्हां दा लेखा पुरख अबिनाशी, कलयुग अन्तिम मेल मिलाईआ। ओह बण के दास दासी, सेवक सेवा
❋
❋
सच कमाईआ। ओधरों कृष्न ने आपणे कन्न ते मारया आपणा हाथी, सहिज नाल हिलाईआ। कुण्डल हिलया ते बचन दस्सया साची, सच दिता दृढ़ाईआ। कृष्न ओह वेख जिस वेले राम बणया बनवासी, त्रेता दए गवाहीआ। ओस कुण्डल वल्ल मारी झाकी, जो पिछला पूरब सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव खुल्हाईआ। कुण्डल किहा कृष्न मैनूं हथ्थ लाया, ला के दिता हटाईआ। मैं वेखी त्रैगुण माया, ममता रही वखाईआ। मैं वेख्या उस दा छाया, चारों कुण्ट नज़री आईआ। मैं हन्झूआं नीर वहाया, रो के दिता वखाईआ। प्रभू एह की खेल रचाया, तेरी बेपरवाहीआ। कृष्न ने हस्स के मुक्खों अल्हाया, सहिजे दिता दृढ़ाईआ। वेख कुरुकक्षेत्र विच तेरा पड़दा पाया, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। कौरव पांडव युद्ध कराया, युधिष्टर दुर्योधन दए गवाहीआ। याद रखीं जिस वेले कलयुग अन्तिम आया, काहन दा काहन फेरा पाईआ। पूरब रिषीआं लेख चुकाया, कुण्डल बावन वाला मंग मंगाईआ। कृष्न किहा अगला खेल बेपरवाहया, बेपरवाही विच समाईआ। दूजा कुण्डल उहदे नाल दयां रलाया, पूरब जोड़ी जोड़ जुड़ाईआ। ओस वेले अर्जन दे साथी युधिष्टर दे मन्नण वाले आखी फेर जन्म लैण पाया, धरनी एसे सोभा पाईआ। ओसे कारन हरिसंगत इर्दगिर्द डेरा लाया, दूर नेड़ा वंड ना कोए वंडाईआ। कुण्डल दे नाल कुण्डल लैणा मिलाया, वद्ध घट्ट ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा आपणा हुक्म वरताईआ। सच दा हुक्म वरते ज़रूर, ज़रूरत सब दी वेख वखाईआ। इक्को मालक इक्को शब्द गुरु हज़ूर, हज़ूरीए गुर अवतार पैग़म्बर नज़री आईआ। जो सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईआ। जिस दा आदि जुगादि दस्तूर, जुग चौकड़ी नीती चली आईआ। नाता तोड़ना कूड़ो कूड़, सच सुच्च दए प्रगटाईआ। जन भगतो छब्बी पोह नूं सारी संगत ने लाउणी इक वारी मस्तक धूढ़, धूढ़ी टिक्के ख़ाक सब नूं दए रमाईआ। दर आया कोई गुरमुख रहे ना मूर्ख मूढ़्ह, चतुर सुघड़ सुचज्जे दए बणाईआ। इक्को वार बख्श के अन्तर आत्म दा नूर, अंध अंधेरा देणा मिटाईआ। जन्म जन्म दा कर्म कम दा बख्श के कसूर, कर्म कांड दा लेखा देणा ढाहीआ। क्यों आदि तों लै के अन्त तक जुग चौकड़ी शब्द गुरु सर्ब कला भरपूर, दूजे दर मंगण कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी बेनन्ती कर मंज़ूर, मंज़ूरी विच सब दी मंज़ल दए वखाईआ।
❋
❋