पुस्तकालयभाग २२

२ कत्तक शहिनशाही सम्मत ५ सुलखण सिँघ दे गृह पिण्ड रुकना मूंगला ज़िला फिरोज़ पुर

शब्दी गोबिन्द वेख महीना कत्तक, कारतक ध्यान लगाईआ। पंचम वक्त सुहेला आया जगत, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। सन्त सुहेले वेख भगत, भगवन भेव खुल्हाईआ। पिछला लहिणा पूरी कर शर्त, शरअ ज़ंजीर कटाईआ। फिरी दुहाई उत्ते फ़र्श, धरनी धरत धवल कुरलाईआ। तूं मालक आली अर्श, आलीशान तेरी सरनाईआ। सदी चौधवीं कर तरस, रहमत आप कमाईआ। उठ वेख शहिनशाही बरस, सम्मत पंचम गया आईआ। निरगुण धार तेरा खेल उपर धरत, धवल दे वड्याईआ। शरअ छुरी रहे ना करद, कलमा रूप ना कोए कसाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अंधेरा गर्द, अंध अज्ञान गंवाईआ। ग़रीब निमाणयां वंड दर्द, दुखियां हो सहाईआ। सच बेनन्ती अर्ज़, आरज़ू दिती जणाईआ। जुग चौकड़ी वेख फ़र्द, पूरब पड़दा आप उठाईआ। जोधे सूरबीर मर्दाने मर्द, मदद तेरी मंग मंगाईआ। आपणा खेल दस्स असचरज, अचरज आपणी कार कमाईआ। सब दी पूरी होवे ग़रज़, मनसा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहर नज़र आप उठाईआ। गोबिन्द शब्द कहे कत्तक दस्स दे भेद, भेव रहे ना राईआ। की लेखा चारे वेद, विद्या तों बाहर ब्रह्म पढ़ाईआ। की खेल अछल अछेद, वल छल कार कमाईआ। पड़दा लाह दे एकँकार एक, इक इकल्ला भेव रहे ना राईआ। जिस दी सब ने रखणी टेक, टिक्के धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। बुध करे बिबेक, दुरमति मैल धुआईआ। हर घट ल्ए वेख, लख चुरासी खोज खुजाईआ। जोती जाता धार के भेख, भेखाधारी रूप वखाईआ। जिस दा मुच्छ दाढ़ी ना कोए केस, मूंड मुंडाए ना वंड वंडाईआ। नाता जोड़े नाल दस दशमेश, दहि दिशा कर रुशनाईआ। शब्द संदेशा दए विशेष, विषयां तों बाहर समझाईआ। ओस दे अग्गे होणा पेश, जो पेशतर गया जणाईआ। जिस झगड़ा चुकाउणा विष्न ब्रह्मा शिव महेष, महिख़ासुर लेखा रहे ना राईआ। दो जहान वेखणा देस परदेस, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी कल वरताईआ। मालक बण के इक नरेश, नर नरायण हुक्म जणाईआ। जिस नूं झुकदे अवतार पैग़म्बर अनेक, अणगिणत सीस निवाईआ। सो भगतां करे हेत, हितकारी हो के वेख वखाईआ। अन्दर वड़ के दस्से भेत, मन्दिर कुण्डा दए खुल्हाईआ। सगला संग बणाए हमेश, हमसाजण नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि करता दया कमाईआ। सतिगुर शब्द वक्त सुहेला सुहञ्जणा वेख मात, कत्तक राह तकाईआ। चार जुग दी पिछली याद कर बात, बातन पड़दा इक खुल्हाईआ। राम वशिष्ट गए आख, धुर संदेशा अगम्म अथाहीआ। कृष्न काहन दस्सया त्रैलोकी नाथ, नाथ अनाथां होए सहाईआ। मूसा किहा प्रगट होए साख्यात, जल्वागर नूर इलाहीआ। ईसा कहे मैं ओसे दी ज़ात,

❋

❋

जो सदी बीसवीं फेरा पाईआ। मुहम्मद कहे मैं ओसे दा मंगां साथ, जो सदी चौधवीं अन्त कराईआ। नानक सरगुण निरगुण धार गया आख, निहकलंक कलि आपणा फेरा पाईआ। गोबिन्द बचन सुणाया साच, सति सच दृढ़ाईआ। जिस वेले मालवे देस कटी रात, भूमी भूमिका सोभा पाईआ। शब्द अगम्मी जणाई बात, पर्दा आप चुकाईआ। डल्ला वेख्या साथ, गुरमुख संग निभाईआ। लेखा लिख्या बिन कलम दवात, काग़ज़ शाही ना कोए चतुराईआ। मैं खेल वेखणा साख्यात, सन्मुख हो के नज़री आईआ। झगड़ा रहिण नहीं देणा दीन मज़्हब ज़ात पात, पतिपरमेश्वर आप समझाईआ। शब्द अगम्मी गया आख, आख़र दिता दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर पर्दा आप चुकाईआ। गोबिन्द शब्द संदेशा दिता सति, सति सति दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम खेल पुरख समरथ, पारब्रह्म प्रभ आपणी कार कमाईआ। धर्म दी धार चलाए रथ, रथ रथवाही इक्को नज़री आईआ। वस्त अगम्मी इक्को दे के वथ, ख़ाली झोली सर्ब भराईआ। धुर हकीकत दस्स दे हक, पर्दा दए उठाईआ। गोबिन्द सज्जी बांह उलारी मुट्ठी मीटी हथ्थ, उँगली सज्जी लई दबाईआ। जिस वेले आत्म परमात्म होया जस, प्रभ सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। भगतां अन्तर जावे वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। खेल करे हस्स हस्स, हस्ती आपणी ल्ए प्रगटाईआ। ओस वेले शब्दी धार मैं वी आवां नस्स, जोती जाते ना होए जुदाईआ। साचा अमृत देवां रस, निझर आप झिराईआ। निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, प्रतख गुसाँईं दयां मिलाईआ। सन्त सुहेला रहे कोए ना वक्ख, गुरमुख गुर गुर जोड़ जुड़ाईआ। फेर धरती ते हथ्थ मारया झट, ज़ोर नाल खड़काईआ। मेरे भगत सुहेले जाणे वस, शब्दी धार मिले वड्याईआ। फिर कंगण लाह के दिता रख, ढाई इंच मिट्टी हेठ दबाईआ। फेर बोल जैकार अलख, अलख दिता समझाईआ। जिस वेले आवां वत, वतन आपणे सोभा पाईआ। गुरमुखां रखां पत, पतिपरमेश्वर नाल मिलाईआ। धीरज देणा सति, सतिजुग राह जणाईआ। सम्मत शहिनशाही होवे पंज, पंच मिले वड्याईआ। हरख सोग रहे ना रंज, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। छब्बी पोह मालवे वाल्यां धर्म दी धार चढ़ना जंञ, दुलारे लाड़े सोहणे सोभा पाईआ। नेत्र नीर किसे ना वहाउणा अंञ, हन्झू धार ना कोए वहाईआ। गोबिन्द दा कंगण गुरमुख ल्यावण पंज, सवा धार वंड वंडाईआ। उपर लेख होवे मञ्झ, भाई मञ्झ सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि साचा देवे संग, सगला संगी बहुरंगी निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आपणी कार कमाईआ।

❋

❋

३ कत्तक शहिनशाही सम्मत ५ गुरचरण कौर दे गृह फ़िरोज़पुर शहर

गोबिन्द शब्द किहा कलयुग क्यों पाए आपणे झेड़े, झगड़ा दीन दुनी रखाईआ। आत्म परमात्म आए कोई ना नेड़े, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। सति धर्म दे चढ़े कोई ना बेड़े, मंज़ल हक ना कोए पुचाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक पंज तत उजड़े खेड़े, सति सरूप शाहो भूप रंग ना कोए रंगाईआ। चार वरन अठारां बरन दीन मज़्हबां दिते गेड़े, ज़ात पात दए दुहाईआ। मीत रहे ना गुरु गुर चेरे, मुरीद मुर्शद ना कोए वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मानव ज़ाती फिरे अंधेरे, निरगुण नूर चन्द ना कोए चमकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पैग़म्बर होए बथेरे, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। सदी चौधवीं शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी भेव खोल्हे ना तेरे मेरे, अन्तष्करन ना कोए बदलाईआ। धरनी धरत धवल धौल धूंआँधार दिसे जगत वेहड़े, अंध अंधेर ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। कलयुग कहे गोबिन्द मैं दस्सां हथ्थ बद्धी, बन्दना सजदा कर के सीस निवाईआ। ओह वेख मुहम्मद वाली चौधवीं सदी, सदमा घर घर नज़री आईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर पंज तत रहिण देणी नहीं कोई गद्दी, गदागर करे लोकाईआ। चार जुग दी पिछली करनी कीती रद्दी, रहिबर हो के राह अगला दए वखाईआ। साध सन्त जीव जंत मुला शेख़ मुसायक पंडत करदे बदी, विकार हँकार विभचार कुकर्म विच लोकाईआ। माया ममता कूड़ कुड़यार वहिण वहिन्दा नदी, नईया नौका नाम उपर ना कोए चढ़ाईआ। काया मन्दिर गृह माटी निरगुण धार जोत किसे ना जगी, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। शब्द नाद धुन अगम्मी आवाज़ किसे ना वज्जी, बिन कन्नां राग ना कोए सुणाईआ। अमृत रस धार निझर किसे ना लभ्भी, बूँद स्वांती इक इकांती ना कोए चुआईआ। मैं वेख्या काया माटी तिन्न सौ सट्ठ हड्डी, नाड़ बहत्तर फोल फुलाईआ। सच प्रीत पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कलयुग जीव किसे ना लग्गी, अन्तर निरन्तर मेल ना कोए मिलाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नौ सत्त सरगुण तत वजूद अग्ग लग्गी, सांतक सति ना कोए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता अगम्म अथाहीआ। गोबिन्द किहा कलयुग की करें खेल न्यारा, निरन्तर दे जणाईआ। कलयुग कहे मैं हुक्म मन्ना सच्ची सरकारा, शाह पातशाह सीस निवाईआ। गोबिन्द किहा औह वेख तेई अवतारा, निरगुण नूर जोत इलाहीआ। कलयुग किहा मैं सब दा करना पार किनारा, पुरख अकाल दीन दयाल मेरी पुश्त पनाह हथ्थ लगाईआ। गोबिन्द किहा औह वेख मूसा ईसा हज़रत मुहम्मद नूर उज्यारा, जल्वागर नूर इलाहीआ। कलयुग किहा मैं सब दा करना पार किनारा, लोकमात रहिण ना पाईआ।

❋

❋

गोबिन्द किहा औह वेख नानक गोबिन्द जोत उज्यारा, जोती जोत डगमगाईआ। कलयुग किहा एह खेल मेरे साहिब सच्ची सरकारा, करनी दा करता आप कराईआ। चार कुण्ट दहि दिशा मैं चलण देणा नहीं किसे दा चारा, चार कुण्ट करां हल्काईआ। मेरे कोल अन्त श्री भगवन्त दिता मुखत्यारा, हुक्म हासल इक्को दिता सुणाईआ। हर घट अन्दर जूठ झूठ करां पसारा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार दयां टिकाईआ। माण रहे ना किसे पैग़म्बर गुरु अवतारा, एह मेरी बेपरवाहीआ। झगड़ा पावां अल्ला वाहिगुरु ओम राम कृष्न जै जैकारा, दीन मज़्हब शरअ शरीअत विच टकराईआ। जिस दी याद करदे गए कलि अन्तिम प्रगट होए कल्की अवतारा, निहकलंक कल आपणी आप धराईआ। तिस स्वामी अन्तरजामी सच दा करां निमस्कारा, निउँ निउँ लागां पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। गोबिन्द किहा कलयुग क्यों चार वरन रौला, धीरज धीर ना कोए धराईआ। साचा रूप दिसे कोई ना मौला, पारब्रह्म ब्रह्म रंग ना कोए रंगाईआ। कलयुग किहा ओह वेख गोबिन्द आपणा माछूवाड़े दा कौला, इकरारनामा सोभा पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जोती जामा पहने उपर धौला, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। अन्तिम सब दा भार करे हौला, मेहरवान महिबूब मेहर नज़र इक उठाईआ। तत वजूद काया माटी किसे नज़र ना आए चोला, चोजी प्रीतम आपणी कार कमाईआ। सतिगुर साचा साचे नाम दा दस्से बोला, अनबोलत आपणा राग अल्हाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप एका शब्द सुणाए ढोला, गीत संगीत इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर संदेशा इक सुणाईआ। कलयुग कहे गोबिन्द मेरे सतिगुर मार झाकी, शब्दी धार दयां जणाईआ। सदी चौधवीं साबत रिहा ना कोई बन्दा ख़ाकी, ख़ालस नज़र कोए ना आईआ। मन मनुआ सब दे अन्तर होया आकी, अक्ल बुद्धी दी चले ना कोए चतुराईआ। बन्द कुआड़ा खोल्हे कोए ना ताकी, निरन्तर पड़दा ना कोए उठाईआ। चारों कुण्ट कूड़ी क्रिया अंधेरी राती, सति सच चन्द ना कोए चमकाईआ। बिन अक्खरां वेख अगम्मी पाती, जो पत्रका प्रभ ने दिती फड़ाईआ। की वस्त अमोलक निरगुण धार दिती दाती, दयावान दया कमाईआ। मैं हुक्म मन्ना धुर दी आखी, आख़र आपणी कार कमाईआ। मेरे विच नहीं कोई गुस्ताख़ी, ग़ुस्सा गिला ना कोए रखाईआ। मैं कूड़ विकार माया ममता लोकमात खोल्ही हाटी, वणजारा इक्को नज़री आईआ। तन वजूद रहिण नहीं दिता कोई पाकी, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, धुर दा नाम अगम्म अथाहीआ। कलयुग कहे गोबिन्द मेरी पुश्त पनाह लगा थापी, थापणा देणी चाँईं चाँईंआ। मैं साबत रहिण नहीं दिता कोई जापी, कलयुग जीव जंत साध सन्त दिते भुलाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण

❋

❋

अञ्जील कुरान खाणी बाणी मेट सके ना अंधेरी राती, मेरा पर्दा ना कोए उठाईआ। तीर अणयाला मारया काती, कत्लगाह वेख लोकाईआ। गुरु अवतार पैग़म्बरां दे हुन्दयां मंज़ल चढ़े कोए ना साची, हकीकत हक वेखण कोए ना पाईआ। दीन दुनी पढ़ पढ़ थक्की किताबी, काया काअबा नज़र किसे ना आईआ। साबत रहिण नहीं दिता इश्क हकीकी मजाज़ी, मज़ा कूड़ दिता चखाईआ। सजदा सच ना रिहा अदाबी, डण्डावत बन्दना कम्म किसे ना आईआ। मंज़ल मिले ना किसे महिराबी, महिबूब दरस कोए ना पाईआ। साबत रिहा कोए ना हाज़ी, हुजरा हक ना कोए सुहाईआ। इष्ट सति ना कृष्ना राधी, सीता राम ना कोए चतुराईआ। तुहाडे मुरीद सिख तुहाडे नालों कीते बाग़ी, प्रेम प्यार मुहब्बत नाता दिता तुड़ाईआ। एह लेखा जो नानक लिख के गया बग़दादी, बग़लगीर रहिण कोए ना पाईआ। चार जुग दा नाम सदी चौधवीं रहे ना कोए इमदादी, सगला संग ना कोए रखाईआ। वेख मेरी अन्तिम बाज़ी, बाजां वाले ध्यान लगाईआ। बुद्धी किसे दी रहे ना बोध अगाधी, अनुभव दृष्टी सके ना कोए खुल्हाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल मैनूं सब दा बणाया गाडी, गुर अवतार पैग़म्बर छोटे छोटे हिस्से मज़्हबां वाले रखाईआ। मैं पवित्र रहिण दिती नहीं किसे दी बाडी, माया ममता विच हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक उपजाईआ। गोबिन्द किहा कलयुग अग्गे हो जा चुप, बचन कहिण कोए ना पाईआ। तेरा प्रकाश जाणा छुप, कूड़ अंध रहे ना राईआ। पुरख अकाल दीन दयाल इक उठाउणा आपणा सुत , शब्द दुलारा सोभा पाईआ। जिस ने जूठ झूठ कढणा कुट्ट, कूड़ कुकर्म करे सफ़ाईआ। कलयुग साची बदले रुत, रुतड़ी इक्को नाम महकाईआ। तेरा लहिणा देणा जाणा मुक, मुकम्मल रिहा सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सृष्टी दृष्टी अन्दर पढ़नी तुक, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। चार वरन अठारां बरन सब दा उज्जल करना मुख, दुरमति मैल धुआईआ। धरत धवल दी सुफल करनी कुख्ख, भगत सुहेले आप उठाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, चेतन सुरती दए कराईआ। पड़दा ओहला रहे ना लुक, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। सति सच जीव जहान बदल जाणा रुख़, रुख़सत कूड़ कल्पना दए कराईआ। इक्को रूप नव सत्त दिसे मनुक्ख, मानव मानस मानुख वंड ना कोए वंडाईआ। झगड़ा रहे ना तन वजूद पंज भूत, शरीर बेनज़ीर रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत जाम हर घट अन्तर देवे घुट, रसना चक्खण दी लोड़ रहे ना राईआ।

❋

❋

३ कत्तक शहिनशाही सम्मत ५ सूबेदार राम सिँघ दे गृह फ़िरोज़पुर छाउणी

तिन्न कत्तक कहे वाह आ गया राम, सीता सति नाल वड्याईआ। ओह प्रगटया काहन, राधा आपणे रंग रंगाईआ। मूसा पहुँचया आण, सजदा सीस इक झुकाईआ। ईसा आ के करे सलाम, साहिब तेरी बेपरवाहीआ। पैग़म्बर मुहम्मद दए पैग़ाम, संदेशा अगम्म अथाहीआ। नानक निरगुण सरगुण खेल महान, महिमा कथ कथ दृढ़ाईआ। गोबिन्द चिल्ला लै कमान, तीर तरकश कंध टिकाईआ। मुक्खों हस्स के किहा खेल श्री भगवान, हरि करता आप कराईआ। जोती जाता हो मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। शब्द संदेशा दिता भेव खुल्हाया दो जहान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द कहे मैं फड़या कमान तीर, तरकश वेख वखाईआ। संदेशा दिता बेनज़ीर, नज़र नज़रीआ दिता बदलाईआ। ओह वेख कलयुग अख़ीर, आख़र दयां दृढ़ाईआ। चारों कुण्ट शरअ ज़ंजीर, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। बदल सके ना कोए तकदीर, तदबीर विच कदे ना आईआ। फेर होका दिता कबीर, कूक कूक दिता सुणाईआ। रविदास पाटे चीथड़ वखा के लीर, नैण अक्ख उठाईआ। नामे नेत्र वहाया नीर, हन्झूआं हार बणाईआ। शमस तबरेज़ मन्न के इक्को पीर, खल्ल खलड़ी दिती गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। कत्तक कहे मैं वेख्या इक्को करता, वारता धुरदरगाहीआ। ना जीवत ना मरदा, जीवण मरन ना रूप वखाईआ। आदि जुगादी मालक साचे घर दा, गृह मन्दिर डेरा लाईआ। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण रूप धरदा, धरनी धरत धवल वेख वखाईआ। आदि जुगादि शब्द खण्डा धार हो के लड़दा, झगड़ा करे थांउँ थाँईंआ। निरवैर निरअक्खर धार हो के अक्खर पढ़दा, संदेशा नाम कलमा जणाईआ। नित नवित आपणा भाणा जरदा, सीस जगदीश निरगुण सरगुण आप झुकाईआ। जिस खेल करना कलयुग कलि दा, कल काती वेख वखाईआ। जो सति सरूप वेस वटाए अछल अछल दा, वल छल आपणी कार कमाईआ। लहिणा देणा जाणे जल थल दा, महीअल वेखे थांउँ थाँईंआ। जिस दा दीपक जोत अगम्मी बलदा, चार कुण्ट बैकुण्ठ करे रुशनाईआ। जो गुर अवतार पैग़म्बर घल्लदा, हलक्यां विच वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। कत्तक कहे राम आया नट्ठा, कृष्न पन्ध मुकाईआ। पैग़म्बर हो इक्ट्ठा, गुरु गुर सीस निवाईआ। लेखा कोई जाण ना सके आईजन तथा, यथार्थ समझ कोए ना आईआ। लोचन वेख ना सके अक्खा, नैण ना कोए उठाईआ। प्रभू भेव ना दिता रता, रत्न अमोलक हीरे माण वड्याईआ। अन्तिम आपणे नाल पकावे मता, मशवरा अवर ना कोए रखाईआ। जिस ने चार जुग चलाया

❋

❋

रथा, निरगुण सरगुण बण रथवाहीआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण चलाई कथा, अञ्जील कुरान राह वखाईआ। सो पुरख अकाला फिरे नट्ठा, दीन दयाला भज्जे वाहो दाहीआ। सदी चौधवीं सब दा वेखे पट्टा, पारब्रह्म प्रभ पड़दा लाहीआ। जिस विच दीन मज़्हब दा रट्टा, चारों कुण्ट नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता वड वड्याईआ। गोबिन्द कहे मैं तीर दी वेखी मुखी, मुख ब्रह्मा ध्यान लगाईआ। सृष्टी विच कोई ना सुखी, विष्नूं विश्व दिता दृढ़ाईआ। कूड़ कुड़यार धार अज्जे ना मुकी, शंकर फड़ के दिता समझाईआ। ममता जड़ गई ना पुट्टी, अवतार पैग़म्बर गए फेरीआं पाईआ। निरगुण धार मूल ना उठी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण कर पढ़ाईआ। अमृत रस मिल्या ना घुटीं, अट्ठ सठ तीर्थ पन्ध चुकाईआ। उठ सकी ना सुरती सुत्ती, हलूणा हक ना कोए लगाईआ। सुहञ्जणी होए कोए ना रुतीं, रुतड़ी रुत ना कोए महकाईआ। झगड़ा प्या पंज तत बुतीं, बुतख़ाने देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच पर्दा आप चुकाईआ। गोबिन्द कहे मैं तीर दा वेख्या निशाना, निशाना आपणा इक रखाईआ। मैनूं नज़री आया कृष्ना कान्हा, घनईया आपणा रूप दरसाईआ। जिस ने कीता खेल महाना, त्रैलोकी नाथ वड वड्याईआ। उस ने हुक्म संदेशा दिता अर्जन जाणी जाणा, भेव अभेदा इक खुल्हाईआ। फेर प्रभास तक्कया जिथ्थे सुंञ मसाणा, नगर खेड़ा नज़र कोए ना आईआ। जिथ्थे बधक मारया निशाना, चरण कँवल कँवल टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा रंग रंगाईआ। गोबिन्द कहे बधक दा तीर अपारा, तुरीआ समझ कोए ना पाईआ। उहनूं घड़या नौ नौं वारां, अग्नी भट्ठी विच तपाईआ। उहदी मुखी बणाई पेंदू नाम सुन्यारा, पिंजर तन वजूद हंढाईआ। जिस दी अन्तर हुन्दी इक विचारा, विचर के सके ना किसे सुणाईआ। जे किरपा करे आप निरँकारा, निरगुण होए सहाईआ। मेरी सेवा ल्ए विच दरबारा, घर साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर साचा इक वखाईआ। सुन्यार कहे मैं मुखी घड़या घाड़, घाड़त दए जणाईआ। ओह दिन सी सतारां हाढ़, जिस वेले कुठाली रंग रंगाईआ। नौ वार सुहागा उत्ते फेरया प्रेम दी धार, नेत्र नैण नैण चमकाईआ। जे मंज़ूर करे निरँकार, करतार बेपरवाहीआ। ओस दा बधक नाल सी प्यार, गवांढी नावें घर दा नज़री आईआ। ओह पहुँचया ओस बाज़ार, ख़ुशीआं विच पन्ध मुकाईआ। अग्गों हस्स के किहा सुन्यार आ यार, मेरे पास आसण लै लगाईआ। आह वेख मेरा हथियार, तेरे तीर दी मुखी दयां बणाईआ। ओने चिर नूं कृष्न ने अन्दर दिता हुलार, मूर्ती आपणी दिती वखाईआ। एहदी मुखी तीर उत्ते चाढ़्ह, नौ वार देणी दबाईआ। एस आउणा विच उजाड़, जूह फेरा

❋

❋

पाईआ। मैं सौणा चरण पसार, आप आपणी लै अंगड़ाईआ। एह खेल होणा विच संसार, संसारी समझ कोए ना आईआ। तेरा लहिणा देणा पूरा करे करतार, कुदरत दा मालक पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। बधक किहा तैनूं तीर फड़ावां हथ्थीं, हथ्थ दिता टिकाईआ। सुन्यार किहा मैं मुखी लावां चार मासे नौ रत्ती एह मेरी वंड वंडाईआ। अगली कथा कहाणी सची, सच दयां समझाईआ। तेरा मेल होणा नाल ओस सभापती, जिस नूं सारे सीस निवाईआ। तूं खेल वेखणा अक्खीं, अक्खरां तों बाहर मेरी पढ़ाईआ। जिस ने प्यार कीता नाल सख़ी, सख़ीआँ दा काहन सोभा पाईआ। ओह तेरा राह रिहा तकी, नेत्र लोचन नैण अक्ख उठाईआ। सज्जणा मैं तैनूं करदा पक्की, सच विच जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। तीर कहे मेरे उत्ते चढ़ गया कंचन रूप अपारा, अपरम्पर स्वामी दिती वड्याईआ। मेरे अन्दर आया इशारा, सैनत रिहा लगाईआ। तेरा खेल होणा न्यारा, निरँकार आप कराईआ। की बधक करे बेचारा, विचर के सके ना कोए समझाईआ। एह खेल सच्ची सरकारा, करनी दा करता आपणे हथ्थ रखाईआ। जां वक्त सुहंजणा आए विच संसारा, लहिणा देणा दए मुकाईआ। बधक चलया विच उजाड़ा, साथी आपणे नाल लिआईआ। कृष्न सुत्ता चरण पसारा, आप आपणी सोभा पाईआ। ओस मारया तीर करारा, पदम कदम विच जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। तीर मारया बधक, मृग नैण जग जाण। खेल प्रभू दा अधिक, कराए आप भगवान। हुक्म देवे सख्त, मेट सके ना कोई विच जहान। सुहञ्जणा होया वक्त, खेल होया महान। पूरी होई शर्त, राम निगाहवान। लेखा मुक्कया फ़र्श, ख़ुशी ज़िमीं असमान। नेड़े आया निधड़क, बल सूरबीर बलवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच हुक्म इक सुणाईआ। तिन्न कत्तक कहे बधक आ गया कोल, दब्बे दब्बे पैर टिकाईआ। सुरती होई अनभोल, भेव सक्या ना कोए खुल्हाईआ। जां वेख्या आ के उपर धौल, लोचन दोए दोए राह तकाईआ। कृष्न हस्स के प्या बोल, फ़रमाना इक जणाईआ। आ तोलां तेरा तोल, तराज़ू आपणा आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। बधक वेख होया हैरान, हैरानी अन्तर आईआ। एह काहन श्री भगवान, कृष्न कृष्न सोभा पाईआ। मैं मूर्ख बड़ा नादान, तीर निशाना दिता लगाईआ। नेत्र हन्झू लग्गा वहाण, छहिबर इक लगाईआ। कृष्न ने पकड़ के कान, हलूणा दे के ज़ोर नाल लगाईआ। आह वेख तेरा लेखा विच जहान, तैनूं दयां दृढ़ाईआ। तीर दी मुखी उहदे मस्तक छुहाई नाले दिता दान, दया आप कमाईआ। एस तीर दे नाल गोबिन्द ने ग़रीबां दी रखया करनी महान,

❋

❋

मेहर नज़र इक उठाईआ। एस तीर दा लेखा नाल होवे विष्नूं भगवान, भगवन आपणा संग बणाईआ। शब्द गुरु योद्धा सूर होवे बलवान, बलधारी इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। कृष्न किहा बधक उठ वेख मार झाकी, पड़दा दयां उठाईआ। आह वेख गोबिन्द साकी, सच प्याला अमृत जाम प्याला रिहा प्याईआ। औह वेख अंधेरी राती, साचा चन्द रिहा चमकाईआ। वेस वटा के कमलापाती, पतिपरमेश्वर सोभा पाईआ। आपणी खेल देवां दाती, दाता हो के दया कमाईआ। कलयुग अन्त तेरा जन्म होवे साख्याती, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। एह जेहड़े तेरे नाल साथी, उहनां मानस देही मिले वड्याईआ। तूं मन्नणी मेरी आखी, निम्रता विच सीस झुकाईआ। मेल मिलावे कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। पूरा करे मेरा वाकी, वाकिफ़कार धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कृष्न किहा बधक अन्तर ना कर रंज, रंजश दी लोड़ रही ना राईआ। कृष्न ने नेत्र दबा के किहा अग्गे वेख सम्मत शहिनशाही पंज, पंज धार तों परे दृढ़ाईआ। जिस वेले कोई मुहाणा रिहा ना वञ्झ, पत्तन पार ना कोए कराईआ। दीन दुनी होणी अंध, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। दीन दयाल होणा बख्शंद, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। तेरे साथीआं नूं पाउणा तन्द, जोड़ी आपणे नाल जुड़ाईआ। साहिब सुल्तान हो बख्शंद, सच सिंघासण सोभा पाईआ। ओस वेले उहदयां सन्तां भगतां दी छब्बी पोह नूं चढ़ के आउणी जंञ, लाड़े सारे नज़री आईआ। गोबिन्द ने गोबिन्द दी धार वेखणा रंग, रंगत इक्को दए वखाईआ। तख्त निवासी तख्त दे उत्ते बैठ के एहो तीर तैथों लैणा मंग, सज्जे हथ्थ नाल सज्जे हथ्थ देणा फड़ाईआ। फेर ज़रूर कलयुग अन्त सृष्टी विच होवे जंग, जगह जगह होवे लड़ाईआ। अगला लेखा छब्बी पोह नूं दए वंड, भेव सारा दए खुल्हाईआ। जिस ने खेल खेलया पुरी अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के छन्द, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। सो स्वामी लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आवे लँघ, सच दवारा इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे विच वरभण्ड, वरभण्डी आपणा हुक्म वरताईआ।

४ कत्तक शहिनशाही सम्मत ५ सोभा सिँघ दे गृह पिण्ड वलूर ज़िला फ़िरोज़पुर

धरनी कहे मेरा सुहावा देस, दिशा मिले वड्याईआ। घर स्वामी मिले नरेश, नर निरँकार दया कमाईआ। जिस संदेशा

❋

❋

शब्द दिता दशमेश, गुर गोबिन्द गया दृढ़ाईआ। उठ वेख आपणे खेत, चारों कुण्ट हरयावल छाईआ। एह प्रभू दा साचा हेत, परम पुरख आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। गोबिन्द कहे मैनूं आई अगम्मी ख़बर, पुरख अकाल दिता जणाईआ। थोड़ा समां कर सबर, सिदक आपणा वेख वखाईआ। फेर बणा के भेजां शेर बब्बर, निरगुण हो के आपणा संग रखाईआ। झगड़ा मुकावीं मढ़ी गोर कबर, मकबरयां डेरा ढाहीआ। मेरा नाम सुणावीं धुन मधुर, मधसूधन पड़दा आप चुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया देवीं बदल, सतिजुग सच सच समझाईआ। दीनां मज़्हबां दा तेरे हथ्थ होवे अदल, इन्साफ़ इक कराईआ। शरअ करे कोई ना कत्ल, मक्तूल रूप ना कोए वटाईआ। सच वखाउणा मेरा वतन, बेवतनां दया कमाईआ। बिन तेरे लेखे लग्गे किसे ना यतन, यथार्थ मेरा गृह ना कोए वखाईआ। तूं सब नूं दस्सणा इक्को पतन, पिता पुरख अकाल इक जणाईआ। भगत सुहेले उपजाउणे रत्न, अमोलक हीरे मात प्रगटाईआ। जिन्हां दी लज्जया आउणी रखण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सच दवारे धुर दे वसण, दरगाह सच मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मेरा होया भाग उग्घा, उदे असत मिले वड्याईआ। प्रभ किरपा कीती उत्ते बसुधा, मेरी सुध दिती बदलाईआ। जिस पार करना कलयुगा, चौथे जुग डेरा ढाहीआ। मानव ज़ाती इक्को दस्सणा मुद्दा, जो मुद्दत दा मालक सोभा पाईआ। अगला भेव रहे ना लुका, ओहला अन्दरों देणा चुकाईआ। तन वजूद साफ़ कर के जुस्सा, ज़मीर देणी बदलाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के ग़ुस्सा, अमृत मेघ देणा बरसाईआ। भगत सुहेला सन्त रहे कोई ना रुस्सा, फड़ बाहों गले लगाईआ। बसुधा कहे मेरा पिछला पैंडा मुका, मुकम्मल दयां जणाईआ। मैं गोबिन्द धार तक्कया पुरख अकाल दा सुत्ता, दिलदार इक्को नज़री आईआ। जिस ने मार्ग जीवण जुग जगत दस्सणा उच्चा, उच्च अगम्म अथाह दया कमाईआ। प्रेम प्यार दस्सणा सुच्चा, संजम इक समझाईआ। उज्जल कराउणा गुरमुख मुखा, दुरमति मैल धुआईआ। भाग लगाए जनणी कुख्खा, मेहर नज़र इक टिकाईआ। जन्म कर्म दा मेट दए दुखा, दर्दीआं दर्द रहे ना राईआ। घर उपजावे साचा सुखा, सांतक सति सति वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार कदे ना होवे जुदा, हर घट अन्तर आपणा मेल मिलाईआ।

❋

❋

४ कत्तक शहिनशाही सम्मत ५ कुलवन्त कौर दे गृह
बस्ती खलील

धरनी कहे मैं दिवस रैण घुंमां, भज्जां वाहो दाहीआ। जन भगतां पैर चुम्मां, जुग जुग आपणी सेव कमाईआ। पंडत पांधे छडां शेख़ मुल्ला, मुसायकां संग ना कोए रखाईआ। मैं चरणी धूढ़ लावां बुल्ल्हां, जो प्रभ दा नाम ध्याईआ। गृह वेखां ओस कुला, जो कुल भगत भगवान रूप वटाईआ। ओथे मिले स्वामी सुल्हकुला, सहिज दा मालक दया कमाईआ। जिस दी याद विच तड़फदा रिहा बुल्ला, फ़िकरे शहिनशाही गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मैं आदि जुगादि नट्ठी, भज्जी वाहो दाहीआ। चार जुग दी वेखी खट्टी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग फोल फुलाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दी वेखी पट्टी, जो अक्खरां विच सतरां गए समझाईआ। नाम कलमे दी वेखी हट्टी, ग्रन्थ शास्त्र देण गवाहीआ। धार तकी अट्ठ सट्ठी, तीर्थ तट किनारे पड़दा लाहीआ। साची वस्त कितों ना मिले रती, नाम भण्डारा दात ना कोए वरताईआ। चारों कुण्ट विछोड़ा होया कमलापती, पतिपरमेश्वर मेल ना कोए मिलाईआ। बेशक मानव गाउंदे दन्द बत्ती, रसना जेहवा हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मैं जुग जुग रही भज्जदी, भजन बन्दगी वाले वेख वखाईआ। पुरख अकाल रही लभ्भदी, गुर अवतार पीर पैग़म्बरां भार उठाईआ। बिरहों वैरागण हो के रही सद्द दी, होका हक हक जणाईआ। तेरी खेल नहीं चंगी लगदी, सच स्वामी लैणा मिलाईआ। क्यों मैनूं वणजारन कीता सारे जग दी, चुरासी लख जूनी मेरे उत्ते टिकाईआ। क्यों खेल कराई अग्ग दी, चार कुण्ट रही तपाईआ। क्यों वंड वंडाई दीन मज़्हब हद्द दी, मन्दिर मसीत रहे कुरलाईआ। सच खेल दस्स आपणी यद दी, विश्व पर्दा दे चुकाईआ। नाम ख़ुमारी दे के मदि दी, धुन अगम्मी राग सुणाईआ। मैं खोजदी तैनूं कद दी, जुग चौकड़ी गए विहाईआ। घड़ी सुलखणी कर अज्ज दी, आप आपणा रंग रंगाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल बिन तेरे चरण कँवल किते ना सजदी, सोभावन्त सोभा पाए कोए ना थाँईंआ। मैं मारी शर्म हया लज्ज दी, नैण सकां ना कोए उठाईआ। मेरे उत्ते झगड़ा प्या खेल होई मास नाड़ी हड्ड दी, मानव मानव फोल फुलाईआ। मैं तेरे प्यार मुहब्बत विच तेरा इक्को धर्म निशाना गड्डदी, मेरे गाॅड होणा सहाईआ। हँस बुद्धी ना रहे कलयुग जीव कग्ग दी, गुरमुख गुर गुर लै उपजाईआ। ओह वेख तेरी सदी चौधवीं लँघदी, मंज़ल मंज़ल पन्ध मुकाईआ। हुण खेल दस्स आपणे अनन्द दी, अनन्दपुरी वाला नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

❋

❋

किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल वखा आपणे नूरी चन्द दी, चन्द चांदना इक चमकाईआ।

४ कत्तक शहिनशाही सम्मत ५ हरी सिँघ दे गृह बस्ती खलील

किरपा करे जोत रब्बी, राबता अवर ना कोए रखाईआ। मेरी मनसा पूरी होए सभी, दर घर सच मिले वड्याईआ। सच वस्त अमोलक लभ्भी, खोजण दी लोड़ रही ना राईआ। पुरख अकाल जोत जगी, अंध अंधेरा रिहा गंवाईआ। जिस लेखे लाउणी पैग़म्बरां वाली सदी, सदमे सब दे देणे गंवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणी बदी, बदला चुकाए थांउँ थाँईंआ। मैं भगतां दे चरणां हेठ दब्बी, भार आपणे सीने टिकाईआ। क्यों उहनां दी प्रीत ओस नाल लग्गी, जिथ्थों सके ना कोए तुड़ाईआ। सतिजुग सति पुरख निरँजण दी चलणी गद्दी, बाकी नज़र कोए ना आईआ। धुर दे नाम दी ल्ए कोए ना वढ्ढी, रिश्वत हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई खाए मच्छी डड्डी, डण्डावत इक्को देणी जणाईआ। ना कोई झगड़ा मास हड्डी, तन वजूद ना कोए लड़ाईआ। इक्को धार दस्सणी बग्गी, बग बपड़े लैणे तराईआ। इक्को मंज़ल दस्सणी पदी, पतिपरमेश्वर इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला ल्ए मिलाईआ। धरनी कहे मेरा हौला होणा भार, भारद्वाज गया जणाईआ। कलि कल्की ल्ए अवतार, कलेश दए मिटाईआ। पैग़म्बरां पावे सार, अमाम नूर इलाहीआ। सब नूं करे दस्तबरदार, हुक्म धुर दा इक सुणाईआ। सति सच बणा सरकार, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। शब्दी गुरु बणा मुखत्यार, हुक्म इक्को इक सुणाईआ। सृष्टी दृष्टी पैज दए संवार स्वार्थ आपणा ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब नूं दए आधार, अदल इन्साफ़ इक कमाईआ।