४ कत्तक शहिनशाही सम्मत ५ संपूरन सिँघ दे गृह फ़िरोज़शाह
धरनी कहे मेरी आसा पुन्नी, प्रभ दिती माण वड्याईआ। कलयुग अन्त पुकार सुणी, मेहर नज़र इक उठाईआ। वड दाता बण के गुणी, वस्त अमोलक आप वरताईआ। नाम शब्द दी दे के धुनी, सोई सुरती लई उठाईआ। भगत सुहेले
❋
❋
मात चुणी, हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। भाग लगा के साची कुल्ली, काया बंक दवार वेख वखाईआ। प्रेम प्रीती वस्त दए अनमुली, अनमुलड़ी दौलत झोली पाईआ। लेखा मुकाया जाप रसना बुल्ल्हीं, हिरदे वस के अन्तर आत्म रंग रंगाईआ। गुरमुख आत्म रहे ना भुल्ली, फड़ बाहों आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते भगत सुहंदे, सच ध्यान लगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ गाउँदे छन्दे, शहिनशाह मिल के आपणी ख़ुशी बणाईआ। बाहरों दिसदे तत्तां वाले बन्दे, अन्दर निरगुण जोत रुशनाईआ। छड के रसन विकार गंदे, हरि सिमरन विच ध्यान रखाईआ। नेत्र नैणहीण होए ना अंधे, सच नेत्र ल्या खुल्हाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल बख्शंदे, मेहर नज़र इक उठाईआ। चुरासी विच्चों करके चंगे, चार वरनां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। सदा सुहेला वस के संगे, सगला संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक दया कमाईआ। धरनी कहे मैं वेखे भगत प्यारे मीत, पुरख अकाल दिता जणाईआ। जिन्हां दी सब तों वक्खरी प्यारी रीत, सतिजुग साचा राह तकाईआ। खहिड़ा छड गए मन्दिर मसीत, काया काअबा ध्यान लगाईआ। जिथ्थे साहिब वसे अनडीठ, हरि करता डेरा लाईआ। आत्म परमात्म बणाए प्रीत, प्रीतम हो के मेल मिलाईआ। काया करे ठांडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। तूं मेरा मैैंं तेरा सोहँ गा के गीत, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। अट्ठे पहर वसे चीत, मन चित ठगौरी रहे ना राईआ। झगड़ा मुका के हस्त कीट, ऊच नीच इक्को घर वसाईआ। साचे नाम दी दे के भीख, भुक्ख्यां झोली दए भराईआ। एका छत्र झुल्ले सीस, दो जहान वज्जे वधाईआ। करे खेल आप जगदीश, जगदीश्र दाता धुरदरगाहीआ। लख चुरासी परखे नीत, वरन बरन खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी भगत सुहेला साचा मीत, मित्र प्यारा एकँकारा इक्को नज़री आईआ।
४ कत्तक शहिनशाही सम्मत ५ कपूर सिँघ दे गृह
सर्ब मालवा संगत नवित मोगा
नानक बाबर दिती दात, दानी हो के दया कमाईआ। लेखा लिख्या बिन कलम दवात, काग़ज़ शाही ना कोए वड्याईआ। संदेसा दिता वेख प्रभू खेल तमाश, परवरदिगार रिहा जणाईआ। मैं दीन ना तकां ज़ात, मज़्हब ना वंड वंडाईआ। जो
❋
❋
परवरदिगार रिहा आख, सो संदेसा दयां जणाईआ। बिन अक्खरां वाला वाक, बिन हरफ़ हरूफ़ पढ़ाईआ। सिख्या मिले बिना उस्ताद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। नानक किहा सुण बाबर, तेरी बाबत गया जणाईआ। शब्द संदेसा देवे करता कादर, कुदरत दा मालक बेपरवाहीआ। तेरा कर्म होवे उजागर, मेहर नज़र उठाईआ। तूं धर्म दा बण सौदागर, वणज वपारा इक दृढ़ाईआ। सच दवारे मिले आदर, आदर्श इक वखाईआ। कूड़ी क्रिया विच ना होवीं पाग़ल, माया ममता मोह हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर नानक हथ्थ मारया आपणी उत्ते पेशानी, उँगली त्रै त्रै जणाईआ। फिर मंज़ल दस्सी रुहानी, बाहर अन्दर कीती रुशनाईआ। भेव खोल्ह जिस्मानी, ज़मीर दिती बदलाईआ। जोत दस्सी नुरानी, अंध दिता मिटाईआ। तीर मारया कानी, सोई सुरत जगाईआ। छड दे बेईमानी, क्रिया कूड़ तजाईआ। वेख आबेहयात पाणी, निझर दिता झिराईआ। सुण कलमा धुन्कानी, वाहिद लाशरीक दृढ़ाईआ। वेख ओस दी मेहरवानी, जो मेहरवान अख्वाईआ। तेरी शाही अन्तिम होणी फ़ानी, फनाह फिल्ला दिसे लोकाईआ। याद कर करबले वाली कुरबानी, हसन हुसैन नीर वहाईआ। वेख मुहम्मद वाली जवानी, की संदेसा रही दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। बाबर अन्तर खुल्ही अक्ख, छिन भंगर दया कमाईआ। नूर वेख प्रतख, नानक निरगुण सरगुण विच समाईआ। हकीकत लभ्भी हक, हउमे दिती मिटाईआ। ध्यान होया यक, वाहिद वेख वखाईआ। चरणी गया ढट्ठ, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। कलमा रिहा रट, यामबीन तेरी वड्याईआ। नूर नुराना तेरा सच, जल्वागर रुशनाईआ। नानक पुश्त पनाह रख के हथ्थ, हलूणा दिता लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। नानक निरगुण दिती दात, सरगुण नानक संग मिलाईआ। बाहर धूढ़ी लाई ख़ाक, मस्तक आप छुहाईआ। मैं बरदा तेरा चाक, निउँ निउँ लागां पाईआ। नानक हस्स के किहा एह मेल तेरा इत्फ़ाक, इतफ़ाक्या मेल मिलाईआ। तेरा लहिणा देणा हिसाब, धुदरगाहों झोली पाईआ। वेखीं भुल्ल ना खाईं कबाब, इक्की दिन दिता समझाईआ। नौ वार रोज़ करया करीं आदाब, रोज़ा रख के झट लँघाईआ। पाक पवित्र रखणा मिज़ाज, हउमे गढ़्ह ना कोए बणाईआ। इक ख़ुदा दी रखणी याद, जो वाहिद नूर इलाहीआ। कुछ लेखा दस्सणा विच बग़दाद, बग़लगीर सर्ब कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पड़दा ओहला आप चुकाईआ। नानक हथ्थ रखया पुश्त पनाह, मेहर नज़र उठाईआ। बाबर बख्श तेरे गुनाह, कूड़ी क्रिया विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। मार्ग इक रिहा वखा, नेत्र
❋
❋
लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। वस्त अमोलक झोली पा, सति सति वंड वंडाईआ। अन्तिम अन्त दिता जणा, संदेशा सुणना धुरदरगाहीआ। तेरा लहिणा देणा चुक्के विच जहां, लोकमात रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। बाबर कदमबोसी करके गया झुक, कदमां सीस निवाईआ। अन्तर आपणा दस्सया दु:ख, दुखड़ा दिता दृढ़ाईआ। नानक पड़दा रहे ना लुक, सच देणा समझाईआ। किस बिध मेरा पैंडा जावे मुक, होवे अन्त तबाहीआ। कवण योद्धा सूर पवे उठ, बलधारी ल्ए अंगड़ाईआ। जेहड़ी दात दिती सत्त मुट्ठ, मुट्ठी खोल्ह के दे वखाईआ। बाबर ख़ुशी नाल फड़ ल्या गुट्ट, हथेली नाल दबाईआ। सतिगुर नानक हो के चुप, अक्खां मीट ध्यान धराईआ। पुरख अकाल कोलों ल्या पुछ, सच संदेशा दे दृढ़ाईआ। श्री भगवान सुणाई अगम्मी तुक, धुर फ़रमाना इक जणाईआ। जिस वेले नानक तेरी धार मेरा शब्दी सतिगुर आवे सुत , गोबिन्द नाउँ धराईआ। इस दी जड़ अख़ीरी देवे पुट, बच्चे नीहां हेठ दबाईआ। मुहम्मद धार जाणी टुट्ट, टुटयां ना कोए गंढाईआ। उम्मती उम्मत होणा दु:ख, दर्दीआं दर्द ना कोए वंडाईआ। मेरा भाणा ना जावे रुक, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। फेर गोबिन्द तत सरीर छड के जाणा उठ, लेखा तत्तां वाला चुकाईआ। झगड़ा रहे ना माटी बुत, बुतख़ाने जाए तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा इक सुणाईआ। पुरख अकाल किहा नानक सुण संदेश अथाह, अलख अगोचर हो के दयां दृढ़ाईआ। बाबर दे समझा, की बाबल कार कमाईआ। जिस वेले सृष्टी दृष्टी भरी गुनाह, पवित्त पाक ना कोए कराईआ। कायनात भुल्ले नाम ख़ुदा, ख़ुदग़रज़ी घर घर डेरा लाईआ। साचा कलमा रहे ना कोए अदा, अदब मज़्हब ना कोए जणाईआ। ओस वेले खेले खेल बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। गोबिन्द दुलारा ल्ए उठा, योद्धा सूरबीर प्रगटाईआ। अन्तिम लहिणा देणा देवे पूर करा, करनी दा करता वेख वखाईआ। ओस दे अग्गे करे इक दुआ, दोए जोड़ मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा इक खुल्हाईआ। पुरख अकाल किहा नानक नानक नानक तेरी जोती अन्तिम धार दस, दशमेश मिले वड्याईआ। किसे दा रहे किछ ना वस, वास्ता प्रभ दे अग्गे पाईआ। नौजवाना आवे नस्स, लोकमात ल्ए अंगड़ाईआ। तीर अणयाला मारे कस, शाह सुल्ताना बल प्रगटाईआ। अन्तिम एस दा खेड़ा करे भट्ठ, लोकमात रहिण ना पाईआ। फेर आपणा सरीर जावे छड, नाता जगत तत हंढाईआ। मेरी जोत धार जाए वस, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। फिर सदी चौधवीं होवे प्रगट, निरगुण निरगुण आपणी कार कमाईआ। सति धर्म दा खोल्ह के हट्ट, दीनां मज़्हबां झगड़ा दए मुकाईआ। एह खेल कराउणा पुरख समरथ, दीन दयाल पड़दा रिहा चुकाईआ। जोती जोत सरूप
❋
❋
हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल किहा नानक सुण संदेसा अगम्म अथाह, हरि करता आप दृढ़ाईआ। चारों कुण्ट निगाह उठा, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण वेख वखाईआ। तेरी मेरी इक सलाह, मशवरा अवर ना कोए जणाईआ। शब्दी शहादत देवां भुगता, गवाही गुरु गुर दृढ़ाईआ। मैनूं कहिंदे जल्वागर ख़ुदा, पैग़म्बर कल्मयां विच सिफ्तां विच आयतां विच शरायतां विच गाईआ। मैं खेलां खेल दो जहां, जहालत वेखां थांउँ थाँईंआ। तूं बाबर दे समझा, हुक्म संदेशा नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर नानक बाबर कीता इशारा, सैनत नाल दृढ़ाईआ। सुण संदेशा परवरदिगारा, ख़ुद ख़ुदा की जणाईआ। तेरा लेखा मुकणा विच संसारा, लोकमात रहिण ना पाईआ। गोबिन्द आवे प्रभ दा सुत दुलारा, योद्धा सूरबीर अख्वाईआ। जिस दा खण्डा होवे दो धारा, कूड़ी क्रिया करे सफ़ाईआ। ग़रीब निमाणयां दए सहारा, कोझे कमल्यां गले लगाईआ। बाबर ख़ुशी विच कीती निमस्कारा, सीस दिता निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। बाबर नानक चरण कीती निमस्कार, निउँ निउँ लागा पाईआ। उहदे नाल सी राजपूत सरदार, योद्धा सूरबीर अख्वाईआ। ओस नानक दी धूढ़ी लाई छार, रसना चरण चुम्म के ख़ुशी मनाईआ। नेत्र रो कीती पुकार, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। जे बाबर दिता तार, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं वी मंगता तेरे दरबार, दर तेरे अलख जगाईआ। मैं दर्शन करना चाहुंदा गोबिन्द सुत दुलार, जो सूरबीर अख्वाईआ। भावें आउणा पए दूजी वार, लोकमात फेरा पाईआ। किरपा कर नानक ढहि प्या तेरे दवार, दर तेरे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। नानक बाबर कीता सजदा, सीस सीस निवाईआ। मैं तेरा नफ़र बरदा, सेवक सेव कमाईआ। भिखारी तेरे दर दा, भिक्खक झोली डाहीआ। आसा इक रखदा, मनसा दयां जणाईआ। मेरे अन्तर कोई दस्सदा, नानक सेवा लै कमाईआ। सच सच खेल तेरे जस दा, सिफ्तां विच वड्याईआ। तूं लहिणा देणा देणा हक दा, हकीकत तेरे दर सोभा पाईआ। तेरे कोल भण्डारा बुधि मति दा, वस्त अगम्म वरताईआ। मैं पुतला पंज तत दा, गुनाहां भरया नज़री आईआ। बाबर फेर चरण ढट्ठदा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नानक सतिगुर कीती मेहरवानी, हथ्थ सीस दिता टिकाईआ। तेरी आशा ना रहे नादानी, दिती माण वड्याईआ। इक्को शब्द तुक गाणी, बाबर दयां समझाईआ। जिस दर ते कलमा मंगे पाणी, रहिबर प्यास बुझाईआ। पैग़म्बर ना कोए निशानी, तत ना कोए वखाईआ। देणी ना पए कुरबानी, सीस धड़ ना कोए कटाईआ। ओह खेल शाह सुल्तानी, हरि
❋
❋
सच सच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। बाबर फेर कीता अदब, नानक सीस निवाईआ। सद मेरी करनी मदद, सतिगुर तेरी ओट तकाईआ। जगत मेटणा तशदद्, झगड़ा रहे ना राईआ। झगड़ा चुकाउणा एका दूआ अदद, अदालत हक कमाईआ। नानक आपणे चरणां दा वखाया पदम, बाहर नैण दरसाईआ। उस लम्मा पै के चुम्म ल्ए कदम, कदीम दा लेखा दए मुकाईआ। हलूणा आया बदन, सुरत रही ना राईआ। दीपक लग्गा जगण, अंध अंधेर गंवाईआ। नानक निरगुण धार हो के मग्न, सच संदेशा इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। बाबर अन्तर आया प्यार, प्रेम प्रीती विच सीस निवाईआ। गलों लाह के जड़ाऊ हार, साढे तिन्न दा नानक चरणां भेंट कराईआ। फेर धूढ़ी ला के छार, उँगलां कन्नां विच पाईआ। उच्ची कूक किहा पुकार, या अलाह तेरी वड्याईआ। मेरे पैग़म्बरां दे सिक्दार, साहिब तेरी सरनाईआ। मुक्खों हस्स के किहा मैं तेरा बरख़ुरदार, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। आह मुहब्बत दा उधार, तेरे चरणां भेंट चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नानक हार फड़ाया हथ्थ, बाबर दिता जणाईआ। एह मैं की करनी वथ, तेरी तोहे भाईआ। बाबर झुक गया झट, सीस कदमां विच टिकाईआ। एह आपणे कोल रख, मैं अज्ज सेवा की कमाईआ। तूं शहिनशाह अलख, दो जहान सोभा पाईआ। मैं भिखारी मंगण वाला भख, दर दरवेश नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। नानक किहा मैं की करना तेरा हार, हिरदा आपणा वेख वखाईआ। मैं छड्डया तन शृंगार, वस्त्र तन ना कोए छुहाईआ। मैं फिरां जंगल जूह उजाड़ पहाड़, चक्की तेरे दर चलाईआ। मैं आसा छड्डी पुरख नार, पुरख अकाल इक मनाईआ। मैं छड दिता घर बाहर, गृह मन्दिर कूड़ तजाईआ। मैं हुक्म मन्नां सच्ची सरकार, जो देवे धुरदरगाहीआ। लै आपणी वस्त संभाल, मेरे कम्म किसे ना आईआ। बाबर फिर किहा तूं पातशाह मैं कंगाल, नानक तेरा बरदा नज़री आईआ। तेरा जोती नूर जलाल, जल्वागर रुशनाईआ। मैं तेरे कदमां दिता संभाल, मैनूं लोड़ रही ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। बाबर फेर टेक्या मथ्था, सीस सत्त वेरां रगढ़ाईआ। ओस दे अन्दरों आवाज़ आई सुण अगम्मी कथा, कलमा हक जणाईआ। गोबिन्द धार आउणा यथार्थ यथा, सरगुण आपणा वेस वटाईआ। जिस कल्गी तोड़ा सुहाउणा सोहणा अच्छा, अच्छी तरह समझाईआ। जिस ने तेड़ सुहाउणा कच्छा, कछिहरा दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अकाल बणाउणा आपणा बच्चा, पूत सपूता इक प्रगटाईआ। बाबर
❋
❋
अन्तर आई विचार, निरन्तर वेख वखाईआ। गोबिन्द सूरबीर सिक्दार, योद्धा इक अगम्म अथाहीआ। जिस दा तन वजूद शृंगार, माटी ख़ाक ख़ाक वड्याईआ। तक्कया नाल प्यार, नैण अक्ख खुल्हाईआ। फिर नानक अग्गे कीती पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। एह गोबिन्द दे गल देणा डार, अमानत तेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नानक किहा बाहर होर वेख नज़ारा, नज़र नैण उठाईआ। की खेल करे परवरदिगारा, बेपरवाह अगम्म अथाहीआ। की मुहम्मद देवे सहारा, लोकमात दया कमाईआ। औह तक्क सदी चौधवीं अन्त किनारा, नईया नौका पार ना कोए कराईआ। फेर वेख गोबिन्द धार आउणा दुबारा, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। सम्बल नगर करे मज़ाहरा, हुक्म संदेशा इक सुणाईआ। तेरा ओस दे नाल अधारा, दीन दयाल रिहा जणाईआ। मेरा वेख अगम्म इशारा, तैनूं दयां दृढ़ाईआ। तेरे नाल जो राजपूत तेरा सरदारा, हौलदार सोभा पाईआ। हुण इस दे कर हवाला, सांभ के रखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। बाबर ने हार ओस नूं दिता फड़ा, सहिज नाल उठाईआ। मुक्खों किहा तेरा शुकर बड़ा, बड़े दी बड़ी वड्याईआ। नानक किहा गोबिन्द दी निशानी होणी कड़ा, बाबर तेरा बाबल रिहा जणाईआ। जिस ने फेर कलयुग अन्तिम दीन दुनी दा मेटना धड़ा, मज़्हब रहिण कोए ना पाईआ। सच दवारे होवे खड़्हा, दरगाह साची आप सुहाईआ। सब नूं फड़ाया होवे लड़ा, पल्लू आपणा गंढ पवाईआ। जिस वेले खेल करे नरायण नरा, कलयुग अन्तिम वेस वटाईआ। जगत जुग मेटे शरीअत शरअ, शाह पातशाह आपणी कार कमाईआ। सब दा फोले मन्दिर गृह घरा, साढे तिन्न हथ्थ पड़दा आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। बाबर किहा मैं नानक अन्जाण, समझ किछ ना आईआ। तूं मेरी सेवा कीती परवान, मेहर नज़र टिकाईआ। हथ्थ फड़ाई नौजवान, जो तैनूं सीस निवाईआ। अगला खेल जाणे तूं आपे आप महान, मोहे समझ ज़रा ना आईआ। नानक हस्स के किहा एह हुक्म मेरे मेहरवान, महिबूब रिहा समझाईआ। जिस वेले पुरख अकाला प्रगट होवे विच जहान, गोबिन्द योद्धा सूर नाल रलाईआ। ओस वेले उस नूं जन्म ज़रूर मिले इन्सान, गुरमुख सोहणा नज़री आईआ। लहिणा देणा पूरा होवे (जहान), जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच पर्दा आप चुकाईआ। नानक किहा बाबर की तैनूं समझाउणा, समझ दी लोड़ रहे ना राईआ। गोबिन्द तेरा अन्त कराउणा, गद्दी तों गदागर दए बणाईआ। आपणा तन वजूद सच रूप भेंट चढ़ाउणा, गुर अर्जन नाम धराईआ। तेग़ बहादर सीस कटाउणा, दिल्ली दवार वज्जे वधाईआ। गोबिन्द पुर
❋
❋
अनन्द तजाउणा, एह मेरा खेल अगम्म अथाहीआ। मात पित बंस सरबंस वार वखाउणा, वारता आपणी आप जणाईआ। माछूवाड़ा सेज सहाउणा, सथ्थर यारड़ा इक हंढाईआ। पुरख अकाल इक मनाउणा, दूसर सीस ना किसे झुकाईआ। फिर आपणा आप तजाउणा, साढे तिन्न हथ्थ डेरा ढाहीआ। सचखण्ड साचा इक वसाउणा, जोती जोत जोत मिल जाईआ। फेर पुरख अकाल मनाउणा, अबिनाशी करता संग रखाईआ। कलि कल्की वेस वटाउणा, अमाम अमामा नाउँ धराईआ। शब्दी धार संग रखाउणा, गोबिन्द गोबिन्द जोड़ जुड़ाईआ। सम्बल नगर इक वसाउणा, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। बाबर लहिणा पूर कराउणा, नानक निरगुण दए गवाहीआ। सम्मत शहिनशाही पंज वक्त सुहाउणा, वदी सुदी ना कोए रखाईआ। राजपूत सपूत फेर उठाउणा, लोकमात जन्म दवाईआ। ओस दा वेला वक्त वडयाउणा, मेहर नज़र नाल तराईआ। पूरब कर्ज़ा आपे लौहणा, मकरूज़ लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। बाबर किहा मेरे हज़ूर, हज़ूरीए नानक सीस निवाईआ। मेरे बख्श लईं कसूर, कसम खा के सीस झुकाईआ। मैनूं शरअ ना करे मजबूर, कलमे वाली दुहाईआ। मेरा पार उतारना पूर, बेड़ा मञ्झ ना कोए रुढ़ाईआ। मैं निउँ निउँ लावां चरणां धूढ़, ख़ाकी ख़ाक रमाईआ। जे मेरा किहा पूरा करना गोबिन्द ज़रूर, ओसे दी झोली पाईआ। जेहड़ा तेरा होणा नूर, नूर नूर रुशनाईआ। सच जणाए दस्तूर, दस्त आपणा दस्त उठाईआ। शरअ मेटे कूड़, क्रिया दए गंवाईआ। ओस दा संग एस नूं देणा जरूर, जिस नूं हार दिता फड़ाईआ। एसे कारन लहिणा देणा होया सिँघ कपूर, कपूर दा नूर दिता चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नानक किहा खेल होणा नाल फेर कपूर, सिँघ मिले वड्याईआ। लेखा मुकावे सर्ब गुणां भरपूर, बेपरवाह अगम्म अथाहीआ। जिस दर सारे मंगण धूढ़, गुर अवतार पैग़म्बर ध्यान लगाईआ। जो चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, दुरमति मैल कर सफ़ाईआ। एका बख्श के आपणा नूर, नूर नुराना चन्द चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नानक कहे गोबिन्द लहिणा, सच सच सच समझाईआ। शहिनशाही सम्मत पंज अन्तिम अन्तिम पए देणा, लेखा लेखे विच जणाईआ। भगत भगवान वखाए आपणे नैणा, नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पोह छब्बी थित समझाईआ। छब्बी पोह नूं खेल खिलाउणा, हरि ख़ालक दया कमाईआ। मालवे वाल्यो सोहँ मथ्थे विच लटकाउणा, मटक नाल आउणा चाँईं चाँईंआ। प्रभ दे घर सब ने बण के जाणा पराहुणा, पूरन आसा नाल रखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाउणा, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। इक्की गुरमुखां सवा हथ्थ पल्लू पग्ग पीले रंग
❋
❋
रंगाउणा, गोबिन्द रंग देणा चमकाईआ। इक्की बीबीआं पीला मस्तक तिलक लगाउणा, नाल गोबिन्द लिखणा चाँईं चाँईंआ। इक्की गुरमुखां सज्जा हथ्थ सीस टिकाउणा, खब्बा कन्न उत्ते रखाईआ। इक्की बीबीआं हथ्थ विच सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै लिख के उठाउणा, साढे तिन्न हथ्थ लम्बाई विच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। छब्बी पोह कहे मैनूं प्रभ ने देणी शाबाश, जन भगतां नाल वड्याईआ। सब दी पूरी करनी आस, निरासा नज़र कोए ना आईआ। इक्की गुरमुखां हथ्थ विच फड़या होवे नीले रंग दा बणा आकाश, सितारे सत्त सत्त चमकाईआ। इक्की बीबीआं होवण इक्को जात, ढोला इक्को गावण धुर दा माहीआ। इक्की गुरमुखां करदे आउणा अदाब, दोवें हथ्थ मस्तक उत्ते टिकाईआ। इक्की बीबीआं ढोले गावण पुरख अकाल तूं ही माई बाप, नाता कूड़ दिता छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। छब्बी पोह कहे इक्की गुरमुख मारदे आवण ताली, ज़ोर ज़ोर लगाईआ। इक्की बीबीआं सिर चुन्नी लै के काली, कलयुग कूड़ी क्रिया देण दबाईआ। इक्की गुरमुख दिने मसालां आवण बाली, सज्जे हथ्थां विच टिकाईआ। इक्की बीबीआं हथ्थ विच फड़ के थाली, ज़ोर ज़ोर नाल खड़काईआ। इक्की गुरमुख जगत जिज्ञासू बणे होण हाली, आप आपणा वेस बदलाईआ। इक्की बीबीआं सिर ते चुक्कया होवे पाणी, बरतन वडा छोटा ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। छब्बी पोह कहे मेरा दिवस होणा उग्घा, उगण आथण मिले वड्याईआ। मालवे वाल्यो इक ल्याउणा बुढ्ढा, जेहड़ा रोज़ प्रभ नूं गालां कढ के आपणा झट लँघाईआ। सौंदा होवे उत्ते बसुधा, खटीआ खाट ना कोए रखाईआ। नाल ल्यावे कोरा कुज्जा, माटी बरतन सोभा पाईआ। इक बीबी आवे जेहड़ी पूजदी रही गुग्गा, सेवीआं थाल भराईआ। नाल कटोरा होवे दुद्धा, मज्झ गाँ ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी दी कार कमाईआ। छब्बी पोह कहे मालवे वाल्यो नौ बणे होण मलाह, खेवट खेटा रूप बणाईआ। जेहड़ी गोबिन्द कपूरे नूं दे के गया सलाह, उस दा पर्दा देणा खुल्हाईआ। काग़ज़ दी बेड़ी काने दा चप्पू लैणा उठा, कलयुग दी नईया देणी वखाईआ। विच पंज पंज तिनके रखणा घाह, सुक्का गिल्ला ना कोए वड्याईआ। विचली चोटी ते लिख के रखणा ख़ुदा, ख़ुद मालक तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। छब्बी पोह कहे इक्की बीबीआं दे हथ्थ विच होवे इक इक मोमबत्ती, जो शमां रूप बदलाईआ। उन्हां विच्चों किसे दा मरया होवे ना पती, सुहागणां मिल के ख़ुशी मनाईआ।
❋
❋
किसे दे अन्दर वा ना होवे तत्ती, हउमे रोग ना कोए सताईआ। जन्म दीआं होवण जती, बिना पती तों अक्ख ना कदे मिलाईआ। मस्तक लिखी होवे पट्टी, पटने वाला धुर दा माहीआ। ओन्हां दी ज़ात होवे जट्टी, दूसर संग ना कोए रखाईआ। सब दी कन्नी तों कमीज़ होवे फटी, साबत नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशा इक सुणाईआ। छब्बी पोह कहे पंज गुरमुख बणे होवण पारसी, पारस लोहा सोना कंचन रूप बदलाईआ। इक इक तुक पढ़दे होवण फ़ारसी, आलमां फ़ाज़लां तों परे पढ़ाईआ। कृष्न दी करदे होवण आरती, दीपक थाल विच टिकाईआ। मुहब्बत रखदे होण इक यार दी, एकँकार इष्ट मनाईआ। उन्हां दी आयू होवे इक धार दी, वड्डा छोटा ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। छब्बी पोह कहे मैं याद कराउंदा पिछली बीती, कथा कहाणी रिहा दृढ़ाईआ। नौआं गुरमुखां साफ़ कर के आउणा नीती, पगड़ी पुट्ठी सिध्धी सीस बंधाईआ। लाल निशान लाउणा खब्बे हथ्थ दी उँगली चीची, अग्गे वास्ते भगतां विच चीचक दा रोग रहे ना राईआ। अन्दरों बदल के आउणा नीती, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। आत्मा परमात्मा लग्गी होवे प्रीती, प्रीतम मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। छब्बी पोह कहे प्रभ दी जोत जगी, जगत होई रुशनाईआ। पंजां बीबीआं सीस ते पा के आउणी सग्गी, परांदा लाल रंग रंगाईआ। लहिणा मुकणा चौधवीं सदी, सदमा मुहम्मद देणा वखाईआ। पिछली रहिणी नहीं कोई गद्दी, गदागर होवे लोकाईआ। प्रभ दे नाल भगतां प्रीत होवे लग्गी, अग्गे सके ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। छब्बी पोह कहे मेरा रहे कोई ना रोसा, रुस्सयां लवां मनाईआ। पंजां गुरमुखां बन्न्ह के आउणा भोथा, एह रीती पिछली देणी वखाईआ। पंजां बध्धा होए लंगोटा, तेड़ कछहिरा ना कोए सुहाईआ। पंजां बीबीआं लाया होवे लाल रंग दा गोटा, सीस दुपट्टा दए वड्याईआ। सज्जे हथ्थ दा रंगया होवे पीला पोटा, अंगूठा लाल रंग सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला ल्ए मिलाईआ। छब्बी पोह कहे मेरा वक्त सुहाना, सोहणिओ दयां जणाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन भगत सुहेले बण के आउणा आप पराहुणा, आपणा पन्ध मुकाईआ। मन हँकार ना किसे रखाणा, हउमे विच ना कोए वड्याईआ। दर ओस प्रभू दे जाणा, जिथ्थे साची जग्हा मिले वड्याईआ। दरगाह साची जिस पुचाणा, सचखण्ड दवार टिकाईआ। आदि अन्त दा लेख मुकाउणा, मुकम्मल लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण
❋
❋
नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा आदि जुगादि नित नवित चुकाए विच दो जहानां, अवतार पैग़म्बर गुर विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर नर जन बचया रहिण कोए ना पाईआ।
५ कत्तक शहिनशाही सम्मत ५ कपूर सिँघ दे गृह
मालवा संगत नवित मोगा
पुरख अकाल अगम्मी डंका, धुर शब्द नाम जणाईआ। संदेशा देवे आदि अन्ता, हरि करता बेपरवाहीआ। जिस दा खेल जुगा जुगन्ता, निरगुण सरगुण कार कमाईआ। कलयुग अन्तिम बंस सुहाए बंका, साढे तिन्न हथ्थ मिले वड्याईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगता, हँ ब्रह्म इक जणाईआ। मेल मिलावे साची संगता, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए रखाईआ। बोध अगाधा बुद्धी तों परे हो के पंडता, निष्अक्खर अक्खर धार दए जणाईआ। सब दी लाहवे ममता, चिन्ता हउमें रोग मिटाईआ। जन भगत सुहेले देवे साचा निशचा, धीरज धीर धराईआ। अग्गे सतिजुग मार्ग लग्गणा इस दा, गुर अवतार पैग़म्बर बैठण सीस निवाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सतिजुग रूप होणा साचे सिख दा, सिख्या साहिब सुल्तान पुरख अकाल इक जणाईआ। इष्ट मन्नणा गोबिन्द धार अगम्मे पित दा, परमेश्वर इक्को सोभा पाईआ। झगड़ा रहिणा नहीं दीन मज़्हब हिस दा, ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दा लेखा आदि जुगादि कोई ना लिखदा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी सिफ्तां कर कर सिफ्त सालाहीआ। सो जुग जुग धार आप नजिट्ठदा, कलयुग वेखे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक उपजाईआ। साचा हुक्म शब्द अकाल, हरि करता आप दृढ़ाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु नाल, त्रैगुण लहिणा रिहा उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सुरत संभाल, सोई सुरती आप जगाईआ। लेखा वेखो जीव जहान, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। साचा इष्ट रिहा ना कोए इन्सान, दृष्ट विशेष ना कोए बणाईआ। भय रिहा ना सीता राम, कृष्न काहन ना कोए वड्याईआ। पैग़म्बरां भुल्लया पैग़ाम, सजदा हक ना कोए रखाईआ। मन्त्र फुरे ना सतिनाम, चारों कुण्ट पई दुहाईआ। वाहिगुरु मन्ने कोई ना आण, गोबिन्द सीस ना कोए निवाईआ। सृष्टी दृष्टी होई बेईमान, माया ममता विच हल्काईआ। शरअ छुरी बणी जहान, कत्लगाह दिसे लोकाईआ। सदी चौधवीं साबत रिहा ना किसे ईमान, मुल्ला शेख़ मुसायक नेत्र नैणां नीर वहाईआ। चारों कुण्ट दिसे वैरान,
❋
❋
वैरी घर घर मन मनुआ डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच पड़दा आप उठाईआ। पुरख अकाल कहे हुक्म अगम्मा देणा मात, लोक परलोक आप जणाईआ। कलयुग मेटणी अंधेरी रात, सुहञ्जणी सतिजुग सच चन्द रुशनाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर रखणे साथ, निरगुण धार निरगुण रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं खेल वखाउणा साख्यात, पर्दा ओहला मात चुकाईआ। वेखो जो दस्स के आए मेरे नाम दी गाथ, कलमा कायनात पढ़ाईआ। तुहाडे उत्ते रिहा ना किसे विश्वाश, विषयां भरी लोकाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ हुन्दा घात, गुरदवारे कूड़ कूड़ हल्काईआ। आत्म परमात्म जुड़े किसे ना नात, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। सति धर्म दा निकले ना कोई वाक, लेख सिफ्त ना कोए सालाहीआ। जिधर तक्को साध सन्त कलयुग होए गुस्ताख़, सांतक सति ना कोए वरताईआ। साची मंज़ल चढ़े कोई ना घाट, अधवाटे बैठे मारन धाहीआ। रूह बुत पैग़म्बरो होया किसे ना पाक, अवतारो पतित पुनीत ना कोए जणाईआ। मानस जाती इक्को ज़ात, क्यों दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। सच दा रिहा ना कोए इख्लाक, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। तुहाडी उम्मत होई गुस्ताख़, चारों कुण्ट कूड़ दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर फ़रमाना इक आप जणाईआ। पुरख अकाल कहे मेरा हुक्म अगम्म अपार, अनदृष्ट दयां जणाईआ। सब दा लहिणा देणा मुकाउणा विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी ल्ए उठाईआ। झगड़ा रहे ना गुरु अवतार, पैग़म्बर वंड ना कोए वंडाईआ। साची सिख्या देणी सिखाल, आत्म परमात्म भेव खुल्हाईआ। काया मन्दिर सच्ची धर्मसाल, काअबा इक्को नूर इलाहीआ। जिथ्थे वसे परवरदिगार, पारब्रह्म जोत रुशनाईआ। शब्द नाद धुन शृंगार, अनहद नादी नाद शनवाईआ। अमृत झिरना निझर ठंडा ठार, अग्नी तत तपाईआ। त्रैगुण माया ना सके साड़, हउमे रोग ना कोए जलाईआ। तत रहे ना बहत्तर नाड़, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक वखाईआ। पुरख अकाल कहे अवतार पैग़म्बर गुर खेल वेखो अपरम्पर, अगम्म दयां जणाईआ। भेव चुकाउणा सब दा अन्तर, अन्तष्करन वेखणा थांउँ थाँईंआ। सतिजुग सच चलाउणा मन्त्र, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप इक्को इक पढ़ाईआ। चार वरन बणा के बणतर, हरिजन साचे लैणे उपजाईआ। झगड़ा मेट गगन गगनंतर, ज़िमीं असमानां डेरा ढाहीआ। सच संदेशा दे के अगम्मा सन्तन, सति सतिवादी करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर करता अगम्म अथाहीआ। गुर अवतार पैग़म्बर लोकमात देणी दात, हरि सतिगुर आप दृढ़ाईआ। झगड़ा मेट दीन मज़्हब ज़ात पात, ऊच नीच ना कोए वखाईआ। चार जुग तुसां लेखा लिख्या नाल कलम दवात, काग़ज़ शाही जोड़ जुड़ाईआ। मेरे हुक्म
❋
❋
शब्द संदेश नूं नाम कलमा बाणी आए आख, अक्खरां विच अक्खर जोड़ जुड़ाईआ। मेरा दरस कराया ना किसे साख्यात, सति सरूप ना कोए जणाईआ। जुग जुग सारे तुहाडा लहिणा रहे वाच, वाचक हो के करन पढ़ाईआ। ऐस वेले आपणयां दीनां मज़्हबां विच मारो झाक, पड़दा अन्तर अन्दर उठाईआ। साची दिसे ना कोई गाथ, प्रेम प्रेम ना कोए पढ़ाईआ। तुहाडा देवे कोई ना साथ, गुर चेले बैठे मुख भवाईआ। मुर्शद मुरीदां रिहा कोई ना साथ, नातवां हो के पल्लू लओ छुडाईआ। सदी चौधवीं आपणा आपणा लेखा वेखो हिसाब, पर्दा पर्दे विच्चों उठाईआ। की लेखा लिख्या पिछला पहला हिस्सा ते पहला बाब, बाबत तुहाडी की जणाईआ। कलयुग अन्त जिस वेले पुरख अकाला दीन दयाला प्रगट होवे आप, जोती जाता जोत करे रुशनाईआ। सब दा लेखा जाणे लहिणा देणा पूरब जाप, जगजीवण दाता आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। धुर फ़रमाना देवे पुरख अकाला, अकल कलधारी आप जणाईआ। सतिजुग मार्ग दस्सणा सुखाला, रहिबर हो के देणा दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म मन मणका फेर के माला, मार्ग इक्को देणा समझाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक साढे तिन्न हथ्थ वस सच्ची धर्मसाला, गृह मन्दिर देणा जणाईआ। जिथ्थे नाद धुन शब्द अगम्मी वज्जे धुन्काना, रसना जेहवा बत्ती दन्द दी लोड़ रहे ना राईआ। अमृत रस निझर झिरना बूँद स्वांती कँवल नाभी मिले महाना, अट्ठ सट्ठ तीर्थ गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती भज्जण दी लोड़ रहे ना राईआ। घर दीपक जोत जोत कर नुराना, बिन तेल बाती कमलापाती अंध अंधेरा दए गंवाईआ। सच भूमिका दस्स अस्थाना, सेज सुहञ्जणी इक वखाईआ। जिथ्थे पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जोती जाता नौजवाना, स्त्री मर्द रूप ना कोए वटाईआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमाना, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल लागण पाईआ। जिस दर तों अवतार पैग़म्बर गुरु दरवेश हो के मंगण दाना, ख़ाली झोलीआं अग्गे डाहीआ। पुरख अकाल जुग जुग देवे आपणा नामा, नाम नामां झोली पाईआ। किसे नूं किहा सुणा दे मात रामा, किसे नूं कृष्न कृष्न नाल परचाईआ। किसे अल्ला दा दे पैग़ामा, पैग़म्बरां करी पढ़ाईआ। किसे नूं भेव खुल्हा के सतिनामा, सति सति दिता जणाईआ। किसे नूं वाहिगुरु दे निशाना, निशाना धर्म वाला दरसाईआ। चार जुग प्रभ आपणा लाउंदा रिहा बहाना, पूरन भेव ना किसे खुल्हाईआ। बेअन्त करके सारयां गाया ओस दा गाणा, गा गा के आपणा शुकर मंनाईआ। हुक्मे अन्दर मन्नदे गए भाणा, सिर सक्या ना कोए उठाईआ। दीनां मज़्हबां वंड वंडाना, मानव मानव नाल टकराईआ। साचा रंग ना किसे चढ़ाणा, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई इष्ट मन्नण थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल कहे अवतार
❋
❋
पैग़म्बर गुरु चुक्क लओ पड़दा, सचखण्ड निवासी हो के दयां जणाईआ। ध्यान मारो उत्तर पूरब पच्छम दक्खण लहिंदा चढ़दा, बिना अक्खां अक्ख उठाईआ। दीन मज़्हब तुहाडा वेखो लड़दा, अल्ला वाहिगुरु राम नाम खण्डा खड़ग खड़ग खड़काईआ। मेरी मंज़ल हकीकी साचे दर कोई ना चढ़दा, दरगाह साची मिलण कोए ना आईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द सिख मुरीद तुहाडा पढ़दा, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। क्यों नहीं लोकमात विच कलयुग जीव तरदा, नईया पार ना कोए लगाईआ। क्यों इशनान मिले ना साचे सरोवर गृह सर दा, सरोवर सच ना कोए नहाईआ। क्यों लेखा चुक्कया अट्ठ सट्ठ जल दा, थल पई दुहाईआ। आपणा आपणा लेखा वेखो चौधवीं सदी कलि दा, कलयुग की की कार कमाईआ। माण रिहा ना तुहाडी शब्दी धार गल्ल दा, अक्खरां अक्खरां वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। अवतार पैग़म्बर कहिण असां आपा आप तक्कया, तक्की ख़लक ख़ुदाईआ। फिरे मदीने मक्कया, मन्दिर मस्जिद फोल फुलाईआ। मानव साचा कोई ना लम्भया, हउमे रोग ना कोए मिटाईआ। माया ममता विच तपया, पंडत पांधा मुल्ला शेख़ बणया कसाईआ। असीं हैरान हो गए किथ्थे गया साडा नाम जपया, जो कलमा ख़ुद ख़ुदा तेरा आए जणाईआ। साचा खेड़ा कोए ना वसया, साढे तिन्न हथ्थ वज्जी ना कोए वधाईआ। मानव इक दूजे दी करन हत्या, मज़्हब मज़्हब नाल लड़ाईआ। एह लड़ना पैग़म्बरां अवतारां गुरुआं दस्सया, सांतक सति ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण करनी दे करते तेरा कीता रिहा हो, दूजी अवर ना कोए चतुराईआ। चारों कुण्ट वध्या धरो, दरोही दरोही नाम ख़ुदाईआ। सच दी रही कोई ना लो, निज लोचण नैण ना कोए खुल्हाईआ। गुरु चेले टुट्टा मोह, पिता पूत पई लड़ाईआ। हुण असीं वी तेरे जोगे गए हो, अग्गे हुक्म ना कोए सुणाईआ। साथों सब किछ लै खोह, आप आपणे विच टिकाईआ। सानूं अगला हुक्म दस्सणा सम्मत शहिनशाही पंज ते छब्बी पोह, वदी सुदी ना कोए रखाईआ। तेरे दर ते सब दा इक्को होवे गरोह, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। तूं निरगुण धार असीं सरगुण रूप रहे ना दो, दूआ एके विच समाईआ। साचे नाम दे धागे लैणे परो, परहोतां दी लोड़ रहे ना राईआ। सतिजुग साचा बीज देणा बो, हर हिरदे आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। छब्बी पोह नूं दस्सणा रस्ता, हरि करते देणा समझाईआ। पिछला चार जुग बन्हाउणा बस्ता, वस्त्र बन्धन आपणा इक समझाईआ। सब नूं एका धार करना वाबस्ता, वक्खरा रहिण कोए ना पाईआ। तेरा भगत सुहेला वेखणा हस्सदा, तेरी हस्ती विच समाईआ। सचखण्ड दरगाह साची तेरा सिफ्त सालाही इक्को नाम जस दा, दूजा
❋
❋
राग ना कोए अल्हाईआ। ओहो माण मातलोक देणा हक दा, मानव मानस आप समझाईआ। तेरा हुक्म होवे सच दा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। लेखा चुकाउणा काया माटी कच्च दा, कंचन गढ़्ह देणी वड्याईआ। तेरा भगत दवारा इक्को होवे वसदा, जिथ्थे ज़ात पात दीन मज़्हब वरन बरन ना कोए रखाईआ। निशाना देणा अन्तर अक्ख दा, दिव्य नेत्र आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल कहे मेरा मार्ग होणा एक, इक इकल्ला दयां दृढ़ाईआ। सब दी साची होणी टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ ख़ाक रमाईआ। सतिजुग बुध करां बिबेक, दुरमति कूड़ी मैल धुआईआ। आत्म परमात्म दस्सां हेत, पारब्रह्म ब्रह्म जोड़ जुड़ाईआ। सतिजुग विच मुल्ला शेख़ पंडत पांधा ग्रन्थी मेरा नाम खाए कोई ना वेच, कीमत हट्टां विच पवाईआ। सब नूं सांझा दस्सणा इक्को देस, जिस सचखण्ड विच दिसे धुरदरगाहीआ। शब्द गुरु गुर प्रगट होणा आदि अन्त दा इक दशमेश, योद्धा सूरबीर अख्वाईआ। जिस ने चार वरन करने नेक, निक्कयां वड्डयां गले लगाईआ। लालच रहिण नहीं देणा किसे दा पेट, माया ममता मोह गंवाईआ। मन कल्पणा सारी जन भगतां करनी प्रभू दे भेंट, चरण कँवल टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। पुरख अकाल कहे शब्द गोबिन्द गोबिन्द शब्द सूरा होवे जग, जग जीवण दाता नाल रखाईआ। पैग़म्बरां दा पूरा करे हज्ज, हाजत अवर रहे ना राईआ। अवतारां पार करा के हद्द, हदूद आपणी दए वखाईआ। गुरु गुरदेव स्वामी सद्द, सद्दा इक्को इक समझाईआ। कलयुग अन्तिम रिहा लँघ, सदी चौधवीं दए गवाहीआ। अग्गे खेल सूरा सरबग, हरि करता आप कराईआ। कलयुग मेटे अंधेरा अंध, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। आत्म परमात्म बख्शे धुर अनन्द पुरी अनन्द वाला नाल मिलाईआ। जन भगतां साचे सन्तां पावे ठंड, अग्नी तत अन्तर बुझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला धुर दा छन्द, आदि जुगादि गुर अवतार पैग़म्बरां रीती चली आईआ। आत्मा परमात्मा होवे पाबन्द, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणा भेख पखण्ड, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। दीन दयाल बण बख्शंद, रहमत रहीम रहमान आप कमाईआ। छब्बी पोह जुग चौकड़ी सारे मंगदे गए मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। गोबिन्द आपणी धार लाए अंग, अंगीकार इक अख्वाईआ। मालवे वाल्यो ख़ुशीआं नाल मार के आउणा पन्ध, ग़मी संग ना कोए रखाईआ। जुग जन्म दी टुट्टी लैणी गंढ, अग्गे सके ना कोए तुड़ाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छे गए हंढ, कलि कल्की वेस ना मात वटाईआ। जिस दे अवतार पैग़म्बर गुरु संग, सगला संग वखाईआ। सब दा ख़ुशी होवे बन्द बन्द, बन्दगी इक्को करनी धुर दे माहीआ। मन चाउ होवे वेखणा ओह गोबिन्द नूरी चन्द, जो दो जहान करे रुशनाईआ। जोती जोत
❋
❋
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी दीन मज़्हब विच कदे ना होया पाबन्द, मालक ख़ालक प्रितपालक इक्को आपणा हुक्म वरताईआ।