कपूर सिँघ दी वर्कशाप विच
हरि भगत हरि का रूप, हरि हिरदे विच समांयदा। शरीरक नाता पंज भूत, तन वजूद वंड वंडांयदा। आप वसे आपणी कूट, जग नेत्र नज़र कोए ना पांयदा। दिसव रैण वेखे सच झूठ, काम क्रोध लोभ मोह हँकार फोल फुलांयदा। चार जुग विच बिना प्रभ दी किरपा तों अजे तक बणे ना कोए सपूत, सच विच ना कोए समांयदा। मन मति बुद्धी वाले सारे गए ऊत, चुरासी फाँसी गल लटकांयदा। अगली किसे ना आई सूझ, पिछली समझ ना किसे समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमांयदा। भगत भगवान इक्को राह, अन्तर अन्तर वेख वखाईआ। भगवन नूं देवे ना कोए सलाह, जगत अक्ल बुद्धी कम्म किसे ना आईआ। अवतार गुरु पैग़म्बर जिस दे बण ना सके गवाह, शहादत सके ना कोए भुगताईआ। ओस नूं की कोई सके समझा, जेहड़ा हर घट रमया बेपरवाहीआ। जिस वेले चाहे पतित पापीआं दए तरा, रिषीआं मुनीआं ख़ाक मिलाईआ। ओह दाता बेपरवाह, अगम्म अथाह इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। भगत भगवान ना कोई मुंडा ना कोई कुड़ी, तन वजूद ना कोए वखाईआ। भगत भगवान रखे वासना कदे ना बुरी, बुरी होवे जगत लोकाईआ। ओह कल्पणा सदा निगुरी, सतिगुर विच ना कदे समाईआ। प्रेम विच ना कदे जुड़ी, जो नेत्र नैण रही तकाईआ। एसे कर के गोबिन्द ने छड्डी अनन्दपुरी, पुर अनन्द गया तजाईआ। एसे कर के शेर सिँघ दी काया रुढ़ी, तन वजूद ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। शेर सिँघ ना कोई तन वजूद माटी ख़ाकी, भगवान भगत वेख वखाईआ। आदि अन्त दा बण के साकी, जाम प्याले रिहा प्याईआ। उहनूं की कोई समझावे बाती, अक्ल विच की दृढ़ाईआ। जिस ने चार जुग गुर अवतार पैग़म्बरां तन दा बणा के साथी, फेर विछोड़ा दिता कराईआ। अगली खेल किसे समझ ना आई बाकी, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। जिस वेले चाहे जिधर चाहे ओधर बणा ल्ए आपणे साथी, अन्दर वड़ के आपणा रंग रंगाईआ। क्यों एह खेल पुरख अबिनाशी, तत्तां वाला जीव समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप मिलाईआ। भगत
❋
❋
भगवान इक्को सेज, आत्म परमात्म सोभा पाईआ। जिथ्थे देवे जोती तेज, नूर जोत रुशनाईआ। शब्द संदेशा देवे भेज, अगम्म नाद सुणाईआ। उथे एह दो अक्खां ना सकण वेख, जिथ्थे बैठा आपणा रसीआ रस चखाईआ। पुज्ज ना सकण चार वेद, पुराण पर्दा ना कोए खुल्हाईआ। की होया जे दुनिया वाले दुनिया रहे वेख, दुनिया दी ममता विच दुनिया दी महिमा विच आपणा आप गंवाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला जिस ने आपणी करनी अज्ज तक नहीं दिती किसे अग्गे वेच, वणजारा नज़र कोए ना आईआ। जद आया ते रख के आपणी सेध, निशाने आपणे गया चलाईआ। पुरख अकाल सच्चा सतिगुरु नहीं कोई बक्करी भेड, वाड़े विच फड़ के जिथ्थे कोई चाहे ओथे बन्द कराईआ। एह ओस प्रभू दी खेड, जो जुग जुग आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद वसे आपणे अगम्मे देस, दिशा लख चुरासी जीव जंत साध सन्त सब दी वेख वखाईआ।
५ कत्तक शहिनशाही सम्मत ५ सरदारा सिँघ दे गृह मनावां
तन वजूद होण सब दे पवित्र, घर मिले सच वड्याईआ। पवण वासना जाए निकल, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। किरपा करे स्वामी मित्र, हरि करता धुरदरगाहीआ। मानस जन्म गुरमुख जित्तण, लख चुरासी डेरा ढाहीआ। दूसर हट्ट कदे ना विकण, कीमत अवर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा रंग रंगाईआ। तन ख़ाकी मिटे रोग, चिन्ता ग़म रहे ना राईआ। घर रहे ना सोग, कूड़ कुड़यार डेरा ढाहीआ। दे के दरस अमोघ, तृष्ना दए मिटाईआ। सुरत शब्द संजोग, मेला सहिज सुभाईआ। सिर रहे किसे ना बोझ, कंधा भार ना कोए उठाईआ। पेट रहे कोई ना सोज, दु:ख दरदां डेरा ढाहीआ। सदा सुहावी होवे मौज़, मजलस इक रखाईआ। जो पिछले होए फ़ौत, अजूनी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द शब्द गुरदेवा, देव आत्मा वेख वखाईआ। अमृत रस देवे अगम्मा मेवा, अमिउँ रस आप चुआईआ। लेखे लाए ज़बान रसना जेहवा, गुणवन्ता गुणवान दया कमाईआ। घाल थाएं पाए गुरमुखां सेवा, सेवक सेवा सच कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि दाता दया कमाईआ। तन वजूद सुख होवे सरीर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अन्तर रहे कोई ना पीड़, दर्दी दर्दीआं दर्द वंडाईआ। नेत्र वहावे कोई ना नीर, हन्झू अक्ख ना कोए गिराईआ। मन मति बुध होए ना कोए दिलगीर, सांतक सति दए वरताईआ।
❋
❋
गृह रहे ना कोए फ़कीर, शहीद शरअ ना कोए वखाईआ। हाकन डाकन कट ज़ंजीर, पसू प्रेतां डेरा ढाहीआ। शब्द नाम मार लकीर, पिछला लेखा दए चुकाईआ। बच्चा रोवे ना कोए खार शीर, दोधी दन्द ना कोए दुहाईआ। किरपा करे बेनज़ीर, मेहर नज़र इक उठाईआ। बंस सरबंस बदल देवे तकदीर, तहरीर तकरीर विच जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तर देवे साची धीर, धीरज धर्म धार बणाईआ।
५ कत्तक शहिनशाही सम्मत ५ गुरबचन सिँघ दे गृह पिण्ड उसमा ज़िला अमृतसर
सतिगुर शब्द कहे मेरे शहिनशाह सुल्तानी, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जल्वागर नुरानी, परवरदिगार सांझे यार तेरी वड्याईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित तेरी खेल महानी, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कार कमाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर महिबूब मुहब्बत विच कर मेहरवानी, महिबान बीदो बी खैर या अलाह तेरी इक सरनाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट दहि दिशा वधी बेईमानी, बेवा रूप होई लोकाईआ। धुर दा कलमा साचा नाम हिरदे वसाए कोई ना बाणी, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। चार वरन अठारां बरन दिसे शरअ शैतानी, शरीअत विच्चों असलीअत ना कोए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे गोबिन्द नूर अपारा, परम पुरख तेरी सरनाईआ। निरगुण नूरी नूर कर उज्यारा, जोती जोत डगमगाईआ। तेरा शब्द नाद धुन जैकारा, इक्को इक अगम्म अथाहीआ। माण रिहा ना गुरु अवतारा, पैग़म्बर मिले ना कोए वड्याईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर हाहाकारा, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। भेव अभेदा खोल्ह किरपा कर आप निरँकारा, निरगुण निरवैर दया कमाईआ। सदी चौधवीं वेख खेल परवरदिगारा, बेऐब पड़दा आप उठाईआ। अमाम बण सिक्दारा, हुक्म हुक्म विच्चों जणाईआ। चौथे जुग तेरी करदे रहे इंतजारा, ध्यान ध्यान विच्चों लगाईआ। तेरा खेल वेखणा कलि कल्की अवतारा, निहकलंक तेरी वड्याईआ। कूड़ी क्रिया मेट अखाड़ा, माया ममता मोह विकार दे गंवाईआ। झगड़ा मिटा पुरख नारा, नर नरायण दया कमाईआ। तुध बिन अवर ना कोए सहारा, सतिजुग मीत ना कोए अख्वाईआ। धर्म दी धार होवे जैकारा, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। गोबिन्द तेरा इक्को सुत दुलारा, दो जहानां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी आपणी दया कमाईआ। शब्द
❋
❋
गुरु कहे पुरख अकाल तेरा लेखा बेपरवाह, पतिपरमेश्वर बेपरवाही विच समाईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा दे खुल्हा, ख़ालक ख़लक पर्दा इक उठाईआ। तेरा वक्त सुहञ्जणा आदि निरँजणा जोती जाते गया आ, पुरख बिधाते भेव रहे ना राईआ। जो भविक्ख्तां विच लिख्तां विच निरगुण सरगुण आए दृढ़ा, लेखा लिख के कलम शाहीआ। गुर अवतार पैग़म्बर सारे रहे सुणा, बिन रसना जेहवा शब्दी शब्द शब्द प्रगटाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले असीं निरगुण बणीए सच गवाह, शहादत इक भुगताईआ। सब दी कबूल कर दुआ, सीस जगदीश इक निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। शब्द गुरु कहे पुरख अकाले सज्जण, साहिब तेरी सरनाईआ। साचा रिहा कोई ना मजण, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। प्रेम प्रीती विच करे कोई ना भजन, बन्दगी बन्दा ना कोए कमाईआ। झगड़ा प्या साढे तिन्न हथ्थ काया माटी बदन, बदला सके ना कोए चुकाईआ। शाह सुल्तान करे कोई ना अदल, इन्साफ़ हक ना कोए कमाईआ। पिता पूत करे कत्ल, कत्लगाह बणी लोकाईआ। साचा मिले ना किसे वतन, बेवतन होई लोकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर तेरा राह तक्कण, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। माण रिहा ना मदीना मक्कण, काअबे नूर ना कोए चमकाईआ। पंडत पांधे सारे नट्ठण, अठसठ तीर्थ देण दुहाईआ। साची चाढ़्हे कोई ना रंगण, नाम ख़ुमारी ना कोए रखाईआ। तेरे दवारे सारे मंगण, दर ठांडे अलख जगाईआ। किरपा कर सूरे सरबंगण, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। सच दवार सुहा आपणा अंगण, अंगीकार आप हो जाईआ। आत्म ब्रह्म दे अनन्दन, निजानंद आपणा रस चखाईआ। मेरी डण्डावत सजदा बन्दन, नमों नमों कर के सीस झुकाईआ। सदी चौधवीं आत्म परमात्म पा गंढण, शब्दी डोरी तन्द बंधाईआ। तेरा खेल सूरे सरबंगण, साहिब सुल्तान मेहरवान तुध बिन अवर ना कोए कराईआ। अन्त अख़ीरी वेख आपणी मंज़ल, मज़ल चुक्के कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। शब्द गुरु कहे मेरे प्रभ स्वामी, समां कलयुग वेख वखाईआ। घट निवासी अन्तरजामी, लख चुरासी फोल फुलाईआ। तेरे नाम होई बदनामी, कलमा कायनात ना कोए दृढ़ाईआ। शरअ ज़ंजीर पाई ग़ुलामी, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। जगत सन्त साध होए कामी, क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए तजाईआ। नाता जोड़े कोई ना बाहमी, ब्राह्मण क्षत्री शूद्र वैश रंग ना कोए रंगाईआ। किरपा कर साहिब सुल्तानी, हरि सज्जण हो सहाईआ। साची मंज़ल कर असानी, रहिबर आपणा राह वखाईआ। देणी पए ना कोए कुरबानी, कातिल मक्तूल रूप ना कोए वटाईआ। इक्को साहिब सतिगुर तेरी होवे मेहरवानी, महिबूब तेरी आस रखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चारों कुण्ट चढ़ी तुग्यानी, जीवां जंतां साधां सन्तां रही रुढ़ाईआ। जोती
❋
❋
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दरगाह साची सचखण्ड दवार एकँकार तेरी ओट तकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे परम पुरख प्रभ संगी, संगदिल दयां जणाईआ। कलयुग जीवां पुश्त पनाह पिट्ठ होई नन्गी, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। टुट्टी धार जाए ना गंढ्ही, नाता सके ना कोए जुड़ाईआ। परमात्म आत्म तुध बिन होई रंडी, सुहागी कन्त ना कोए हंढाईआ। चारों कुण्ट भेख भखण्डी, सति सच ना कोए समाईआ। दीनां मज़्हबां वेख डण्डी, डण्डावत बन्दना सजदा तेरा गए भुलाईआ। हर घट अन्तर वासना होई गंदी, पतित पुनीत नज़र कोए ना आईआ। माया ममता लाई पाबन्दी, हउमे गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। साचा मिले ना किसे अनन्दी, सुख सागर ना कोए समाईआ। साची मंज़ल किसे ना लँघी, दरगाह साची सचखण्ड दवार मुकामे हक मिलण कोए ना आईआ। मैं जिधर तकां सृष्टी होई अंधी, लोचन नैण ना कोए खुल्हाईआ। फिरी दरोही विच वरभण्डी, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। चढ़े चन्द ना कोए नौचन्दी, नूर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। सदी चौधवीं जांदी लँघी, मुहम्मद आसा दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर इक्को आस रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे पुरख अकाल खेल वेख अगम्मा, अगम्मड़े देणा दृढ़ाईआ। क्यों झगड़ा पाया माटी चम्मा, चम्म दृष्टी दे बदलाईआ। क्यों दीन मज़्हब रखाई तमां, लालच अवतार पैग़म्बरां झोली पाईआ। कलयुग अन्तिम सब दा मेट के सोग ग़मा, चिन्ता हरख रहे ना राईआ। सतिजुग मार्ग दे दे नवां, नव नौ चार दा पन्ध मुकाईआ। दीन मज़्हब दा रहे ना बन्ना, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। इक्को नूरी तेरा जोत चन्द चमके चन्ना, चारों कुण्ट करे रुशनाईआ। शब्द सुणा दे बिना कन्नां, अनहद नादी नाद वजाईआ। जो आसा रख के गया जट्ट धन्ना, सदी चौधवीं पूर कराईआ। जो लहिणा देणा लेखा लिख्या नानक धार चौदां सौ तीस पन्ना, पनिशमैंट सब नूं दए सज़ाईआ। पूरा लेखा कर दे गोबिन्द कन्ना, कायनात दे दृढ़ाईआ। तेरा खेल श्री भगवना, भगवन जुग जुग नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चिन्ता रोग मिटावे ग़मा, ग़मी दा प्यार इक्को देणा जणाईआ।
जगत दशहरा दहिसर रावण, राम राम दुहाईआ। राम नालों दहिसर नूं बहुते गावण, एह प्रभ दी बेपरवाहीआ। जिस दा लेखा नाल बावन, निरगुण धार अगम्म अथाहीआ। जिस दा हिसाब गुरु ग्रन्थ दी धार इकावन, पंज इक सोभा पाईआ। जिस दा भेव जगत जुग दामन, पल्लू जगत वखाईआ। रावण दा भेव ना कोए आया समझावण, कवण राम कवण रावण
❋
❋
रावण राम की वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक समझाईआ। रावण राम कदे ना मरदा, मरन विच कदे ना आईआ। जिस नूं राम मारया ओह रावण सचखण्ड दवारे वड़दा, सच सच विच समाईआ। जिस रावण पिच्छे राम रिहा लड़दा, ओह रावण राम रूप पहलों आया प्रगटाईआ। जे रावण एह खेल ना करदा, फेर आदि दी रीती जुग जुग पूर ना कोए कराईआ। एह खेल ओस अगम्मे घर दा, जिथ्थे राम ते रावण बैठे सोभा पाईआ। जगत विहार मन मति बुद्धी विच चलदा, द्वैत सब दे विच टिकाईआ। भारत वाल्यां आपणा माण रखया इक गल्ल दा, आपणी लै अंगड़ाईआ। अंदाज़ा नहीं लाया ओस दे बल दा, जिस त्रेता जुग दिता बदलाईआ। जगत जिज्ञासूआं विचार चलदा, जीव जंत सलाह पकाईआ। साडा राम अवतारी अयुध्या मल्लदा, सिंघासण सोभा पाईआ। सब दे अन्दर सल्ल क्यों सीता नूं रावण छलदा, सतवन्ती सति गंवाईआ। एसे ग़ुस्से विच भारत रावण जलदा, असल भेव ना कोए खुल्हाईआ। सच सच सच रावण ते राम इक्को दवारे पलदा, दूजा दर ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक पड़दा दए चुकाईआ।
६ कत्तक शहिनशाही सम्मत ५ अर्जन सिँघ दे गृह पिण्ड उसमा
सतिगुर शब्द चले जग धार, निरगुण निरँकार आप चलाईआ। दृष्टी बदल देवे संसार, संसारी भण्डारी सँघारी चले ना कोए चतुराईआ। लहिणा देणा पूरा करे गुरु पैग़म्बर अवतार, अवतरी आपणा हुक्म वरताईआ। दो जहानां पावे सार, महासार्थी हो के वेख वखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा होए उज्यार, जोत उजाला इक कराईआ। सब दा लहिणा देणा पूरब वेखे वेखणहार, पड़दा पड़दयां विच्चों चुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कल्पना दए निवार, माया ममता मोह मिटाईआ। सति धर्म दा सति कराए जैकार, चारों कुण्ट वज्जे वधाईआ। सच दा मालक बण सिक्दार, सति साची कार कमाईआ। सब दे कोलों आपणे हथ्थ ल्ए अख्त्यार, मुख़तारनामे सब दे पूर कराईआ। अगला हुक्म सच्ची सरकार, एकँकारा आप दृढ़ाईआ। एका दर इक्को सारे करो निमस्कार, सजदा बन्दना वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को जैकारा नाअरा लावो अगम्म अपार, अलख अगोचर आप दृढ़ाईआ। दीन मज़्हब दा रहे ना कोए हँकार, ज़ात पात ना वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द इक्को होवे पूजा, सिल पाहन पूजण कोए ना पाईआ। इष्ट रहे कोई ना दूजा, पुरख अकाल सारे सीस निवाईआ। प्रभू भेव खुल्हाए गूझा, पर्दा ओहला दए
❋
❋
उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया भाण्डा करके मूधा, वस्तू सतिनाम हथ्थ फड़ाईआ। जो ध्यान धर के गया बुद्धा, सदी चौधवीं राह तकाईआ। पुरख अकाला प्रगट होवे उत्ते बसुधा, धरनी धरत धवल वड्याईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां पैंडा जाणा मुका, मुकम्मल दए दृढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया भन्न्हणा हुक्का, हुक्म आपणा इक सुणाईआ। चार वरन सुणे दुखा, दर्दीआं दर्द गंवाईआ। सच निशान दए पंच मुखा, पंचम मीता सहिज सुभाईआ। सत्त रंग कराए उग्घा, उगण आथण मिले वड्याईआ। पूजा रहे किसे ना गुग्गा, मढ़ी मसाण ना कोए चतुराईआ। नमों नमों करे दुर्गा, अष्टभुज सीस जगदीश झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। शब्द गुरु कहे एका नाम होवे प्रचलत, सतिजुग सच मिले वड्याईआ। जो होए सहाई हलत पलत, दो जहानां वेख वखाईआ। मालक बणे ख़ालक ख़लक, मख़लूक आपणा हुक्म जणाईआ। दीन मज़्हबां नालों तोड़ के तुअलक, नाता आत्म परमात्म दए समझाईआ। वेखे खेल उपर फ़लक, असमानां परे नूर इलाहीआ। जोती जाता देवे झलक, नूर नुराना डगमगाईआ। खेल खेले उपर अर्श, फ़र्श आपणी कार कमाईआ। ग़रीब निमाणयां उत्ते करे तरस, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगतां लहिणा देणा मिलणा सम्मत शहिनशाही पंज बरस, बरसी धुर दी ल्ए मनाईआ। मन कल्पना मेटे हरस, हवस अगली दए समझाईआ। झगड़ा मुका के मन्दिर मसीत चर्च, चरागाहां करे रुशनाईआ। गुरमुखां पिछला रहिण ना देवे कर्ज़, मकरूज़ लेखा दए मुकाईआ। सदी चौधवीं आपणा पूरा करे फर्ज़, पैग़म्बरां दए दृढ़ाईआ। जो मुहम्मद कीती अर्ज़, आरज़ू सब दी वेख वखाईआ। खेल करे योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, मदद मंगण कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा रंग रंगाईआ। शब्द गुरु कहे सच वक्त सुहाउणा, सोहणी रुतड़ी मिले वड्याईआ। छब्बी पोह परम पुरख आप मिलाउणा, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। भगत भगवान रंग चढ़ाउणा, निरगुण धार उतर कदे ना जाईआ। सच संदेश इक सुणाउणा, अगम्म अथाह पढ़ाईआ। निरगुण पुरख अकाला इक्को इष्ट रखाउणा, दूसर सीस ना कदे निवाईआ। हुक्म संदेशा इक सुणाउणा, फ़रमाना अगम्म अथाहीआ। माझे वाल्यां नौ गुरमुखां आपणा रूप बदलाउणा, स्त्री मर्द समझ किछ ना पाईआ। मस्तक सूहा रंग चढ़ाउणा, बिन्दी लाल नीली वड्याईआ। खब्बे नेत्र उत्ते सितारा चन्द बणाउणा, रंग हरे नाल वड्याईआ। गंगा धार विच रखाउणा, ब्राह्मण बरोहत ना कोए दृढ़ाईआ। गोबिन्द लेखा पूर कराउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। शब्द गुरु कहे विद्या वाला रहे ना कोए पुजारी, रसना जेहवा ना कोए वड्याईआ। किरपा करे आप जोत निरँकारी, निरगुण निरवैर वेख वखाईआ।
❋
❋
चार वरन अठारां बरन इक्को इष्ट होणा अधारी, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को सीस जगदीश होवे निमस्कारी, नमों नमों सारे कहिके आपणी ख़ुशी बणाईआ। इक्को दर होवे दरबारी, अस्थान भूमिका सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे इक्को होवे गुरुदुआर, मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मट्ठ जग इक्को रूप नज़री आईआ। इक्को नाम होवे जैकार, नौ खण्ड पृथ्मी इक्को ढोला गाईआ। इक्को शब्द होए अधार, पूजा पाठ इक वखाईआ। इक्को कलमा होए प्यार, कायनात दए समझाईआ। इक्को दिसे परवरदिगार, वाहिद लाशरीक नूर अलाहीआ। इक्को होए सच्ची सरकार, शाह पातशाह शहिनशाह धुरदरगाहीआ। इक्को नाम होवे जैकार, तूं मेरा मैं तेरा राग अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडा इक वखाईआ। शब्द गुरु कहे लोकमात होवे इक्को गाथा, सिख्या इक्को इक समझाईआ। किरपा करे साहिब समराथा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। होए सहाई नाथ अनाथां, ग़रीब निमाणयां गोद टिकाईआ। वस्त अमोलक देवे वाथा, साढे तिन्न हथ्थ आप वरताईआ। झगड़ा मेटे अंधेरी राता, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। पुरख अकाल सब ने मन्नणा पिता माता, जो आदि जुगादी धुर दी माईआ। आत्म परमात्म जुड़ना नाता, सुरती शब्दी मेल मिलाईआ। शब्द अगम्मी सुणना नादा, अनहद नादी राग सुणाईआ। अमृत रस देणा बूँद स्वांता, निझर झिरना दए झिराईआ। पुरख अकाला दीन दयाला दरस दिखाए इक इकांता, सचखण्ड निवासी आपणा नूर जोत कर रुशनाईआ। कलयुग खेले खेल बहुबिध भांता, पतिपरमेश्वर आपणी कल वरताईआ। जन भगतां नज़री आए साख्याता, स्वच्छ सरूपी शाहो भूपी पर्दा दए उठाईआ। जन्म जन्म दा कर्म कम दा पूरा करे घाटा, नाम निधाना श्री भगवाना आत्म झोली दए भराईआ। झगड़ा मेटे दीन मज़्हब ऊच नीच ज़ात पाता, पतिपरमेश्वर आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर गुर अवतार पैग़म्बरां वेखे खाता, दरगाह साची आप उठाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर सब दा पूरा करना भविक्ख्त वाका, पेशीनगोईआं आपणे लेखे लाईआ। धरनी धरत धवल धौल पूरी करे आसा, आकाश पाताल निरासा रहिण कोए ना पाईआ। सम्बल करके आपणा वासा, सम्मत शहिनशाही पंज दए वड्याईआ। जन भगतां दे के इक भरवासा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। पंजां गुरमुखां माझे वाल्यां ख़ुशीआं विच करना हासा, छब्बी पोह भज्जणा वाहो दाहीआ। नाल कलयुग दा करदे आउण तमाशा, आप आपणी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान पुरख अबिनाशा, अबिनाशी करता करनहार इक अख्वाईआ।
❋
❋
६ कत्तक शहिनशाही सम्मत ५ केशो राम दे गृह सरहाली जंडो की
सतिगुर शब्द कहे प्रभ दीन दुनी बदल दे तरीका, कलयुग तारीक अंधेरा दे मिटाईआ। लहिणा देणा वेख लख चुरासी जीव जंत जीअ का, चार वरन अठारां बरन फोल फुलाईआ। झगड़ा मुका काया माटी साढे तिन्न हथ्थ सीं का, तन वजूद माटी ख़ाक करे ना कोए लड़ाईआ। आपणा मार्ग दस्स नीकण नीका, नर निरँकार निरवैर आपणी दया कमाईआ। आत्म परमात्म साचा बण मीता, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। पर्दा खोल्ह अठारां ध्याए गीता, भगत भगवान आपणा रंग रंगाईआ। तेरा अमृत रस मिले बूँद स्वांता, कलयुग कूड़ी अग्नी तत बुझाईआ। लहिणा देणा पूरा कर बनवासी राम सीता, सुरती शब्द समाईआ। जिस कारन पैग़म्बरां याद कीता मूसा ईसा, मुहम्मद ध्यान लगाईआ। जिस आशा विच नानक गोबिन्द खेल तक्कया इक अनडीठा, अनडिठे पड़दा दे उठाईआ। जिस कारन गोबिन्द फोलण नहीं दिता अंगीठा, हाडी तन ना कोए उठाईआ। सो स्वामी साची दस्स दे रीता, साचा मार्ग इक प्रगटाईआ। दीन दुनी झगड़ा रहे ना मन्दिर मसीता, शिवदुआला मट्ठ वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को गृह नज़री आईं त्रैगुण अतीता, त्रैभवन धनी आपणा भेव देणा खुल्हाईआ। तेरा नाम पदार्थ इक्को लागे मीठा, सच संदेशा देणा दृढ़ाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश काया रंग चढ़या मजीठा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर उतर कदे ना जाईआ। निरगुण धार निरँकार सब दी बदल अन्दरों नीता, नीतीवान दया कमाईआ। झगड़ा रहे ना हस्त कीटा, ऊच नीचां इक्को घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच साची दया कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ सतिजुग मार्ग दस्स विशाल, विशा कूड़ रहिण ना पाईआ। सब दी इक्को होवे धर्मसाल, गुरदवार इक्को वज्जे वधाईआ। जिथ्थे सोहण शाह कंगाल, अमीर ग़रीब वंड ना कोए वंडाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सब दी कर संभाल, सोई सुरत आप उठाईआ। वस्त अमोलक दे सच्चा धन माल, नाम ख़ज़ीना इक भराईआ। आत्म परमात्म वज्जे तेरा ताल, ज़ात पाती वंड ना कोए वंडाईआ। आ के वेख मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां हल्ल कर सवाल, जो भविक्ख्तां विच तेरा राह तकाईआ। सति धर्म दी बदल दे चाल, कूड़ कुकर्म दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ आपणा मार्ग दे दे सच, सतिजुग सच मिले वड्याईआ। झगड़ा रहे ना काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह दे सुहाईआ। सब नूं देणा धीरज जति, सति सन्तोख विच समाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत, नाड़ी नाड़ी ना कोए कुरलाईआ। माया ममता मेटणी अग्ग, आसा तृष्ना देणी गंवाईआ। सृष्टी दृष्टी वेख जग, जगजीवण दाते तेरी ओट तकाईआ। दर्शन
❋
❋
दे उपर शाहरग, नौ दवारे पन्ध मुकाईआ। बिन मक्के काअब्यों करा हज्ज, हुज़रा काया हक सुहाईआ। जिथ्थे मिले पुरख समरथ, हरि करता धुरदरगाहीआ। जैकारा बोले इक अलख, अलख अगोचर आप सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर रहे कोई ना वक्ख, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, प्रभ तेरी इक सरनाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ सच सुच दी दे दे दात, दयावान दया कमाईआ। कलयुग मेट अंधेरी रात, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। सतिजुग सच वखा प्रभात, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। तेरे नाम दा झगड़ा अल्ला वाहिगुरु राम कृष्न रहे ना काग़ज़ात, कलमा इक्को देणा जणाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म सब दा बण साक, सज्जण इक अख्वाईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां खोल्ह ताक, पर्दा अन्दरों दे उठाईआ। निरगुण सरगुण पूरा कर भविक्ख्त वाक, जो अवतार पैग़म्बर गुरु गए जणाईआ। साची मंज़ल दवारा वखा इक्को घाट, पत्तन इक्को नज़री आईआ। सदी चौधवीं मेट वाट, मुहम्मद आशा दए दुहाईआ। तेरा खेल पुरख अबिनाश, दो जहानां वेख वखाईआ। सतिजुग साची पा रास, बिन गोपी काहन नाच नचाईआ। इक्को नूर होवे प्रकाश, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। इक्को पूजा होवे पाठ, इक्को ढोला नाम कलमा सिफ्त सालाहीआ। इक्को मन्दिर होवे माठ, गुरदवार इक्को इक जणाईआ। शब्द नाद धुन राग, अनरागी देणा सुणाईआ। इक्को मेला होवे कन्त सुहाग, पतिपरमेश्वर लैणा मिलाईआ। कलयुग अन्त भगवन्त दीन दुनी दी खोल्ह जाग, आलस निंद्रा दे मिटाईआ। तेरे नाम दा उपजे इक वैराग, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। आत्म जोत जगा चिराग़, घर अंधेरा रहे ना राईआ। धुर दा शब्द सुणा नाद, अनादी नाद सुणाईआ। अमृत रस दे स्वांत, निझर झिरना इक झिराईआ। काया खेड़ा कर आबाद, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। विशा रहे ना कूड़ विवाद, विख अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। मनुआ मन ना रहे गुस्ताख़, बुध मति देणी समझाईआ। जो गुर अवतार पैग़म्बर गए आख, आख़र लेखा सब दा पूर कराईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, अबिनाशी करते तेरी ओट तकाईआ। सतिजुग सच कर प्रकाश, धरनी धरत धवल धौल होए रुशनाईआ। मानव मानस मानुख तेरा नाम जपण स्वास स्वास, साह साह तेरी सिफ्त सालाहीआ। इक्को रंग रंगा पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर वज्जे वधाईआ। सति धर्म दा साचा होए समाज, मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची मंज़ल वखा घाट, दवारा इक्को इक सुहाईआ।
❋
❋
६ कत्तक शहिनशाही सम्मत ५ मक्खण सिँघ दे गृह पिण्ड जौड़ा
सतिगुर नानक जोत आदि अन्त, जुग जुग वेस वटाईआ। खेल खिलाए श्री भगवन्त, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस दा हुक्म जुगा जुगन्त, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सीस निवाईआ। सो साहिब स्वामी धुर दा कन्त, निरगुण निरवैर इक अख्वाईआ। जिस दा एक दा इक्को मंत, आत्म परमात्म राग अगम्म अथाहीआ। जिस नूं जपदे साध सन्त, भगत भगवान इष्ट मनाईआ। जो तोड़े गढ़्ह हउमे हंगत, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। बोध अगाधा बण के पंडत, साची सिख्या दए समझाईआ। हरिजन कदे ना होवे चिन्त, सोग रहिण कोए ना पाईआ। सदा सदा सद सारे प्रभ दी जोत शब्द दी धार अग्गे करदे मिन्नत, मिन्नतां वाला गुरु ना कोए मनाईआ। इक्को पुरख अकाल दी हिम्मत, जो जुग जुग खेले खेल थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। नानक सतिगुर दिन्दा नाम दान, गृह गृह झोली पाईआ। मिलणा श्री भगवान, अबिनाशी करते धुरदरगाहीआ। जिस दा हुक्म सदा फ़रमान, जुग चौकड़ी चले वाहो दाहीआ। जेहड़ा पंज तत बणया इन्सान, मन मति मोह ना कोए रखाईआ। ओस दा शब्द गुरु बलवान, डंक वजाए थांउँ थाँईंआ। धर्म झुलाए निशान, निशाना कूड़ दए गंवाईआ। सृष्टी दृष्टी पाए आण, इष्टी इक्को वेख वखाईआ। गुरमुखां करे सवाधान, गुरसिक्खां ल्ए उठाईआ। शब्द तीर अणयाला निशान, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। जिस दी महिमा सदा महान, सिफ्तां विच सिफ्त सालाहीआ। ओहो गुरु आदि अन्त तक प्रधान, जो सुत दुलारा पुरख अकाला नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। जो निरगुण नानक धार, सो निरगुण नूर जोत जोत रुशनाईआ। ओह सदा सदा सद सब दी पैज दए संवार, वेला वक्त ना वंड वंडाईआ। जिस वेले आवे लोकमात हो उज्यार, जोती जाता डगमगाईआ। जेहड़ा चल आवे दरबार, दरगाह साची दए पुचाईआ। जिथ्थे इक्को नानक इक्को एकँकार, इक्को पुरख अकाल इक्को परवरदिगार सांझा यार सोभा पाईआ। कोई वक्ख वणज ना करे वपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नानक निरगुण सदा तारे, तारनहार इक अख्वाईआ। नानक निरगुण जोत निरँकारे, तत वजूद ना कोए वड्याईआ। नानक निरगुण खेल अपारे, सदी चौधवीं वेस वटाईआ। नानक निरगुण शब्द जैकारे, धुन अगम्मी राग सुणाईआ। नानक निरगुण सर्ब निमस्कारे, पुनह पुनह सीस निवाईआ। नानक वास्ते इक्को जेहे जुग चौकड़ी चारे, अग्गा पिच्छा वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता बेपरवाहीआ। नानक फ़र्क ना जोती
❋
❋
धार, सच सच दृढ़ाईआ। हुण दा खेल नहीं किसे पुरख नार, तत वजूद ना कोए चतुराईआ। ओहो शब्द गुरु धुन्कार, रागी राग सुणाईआ। जिस ने पिच्छे तारे ओह हुण वी देवे तार, एह प्रभ दी बेपरवाहीआ। नानक दे दर उत्ते फ़र्क नहीं इक दूजे दा नहीं उधार, वंडी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। जे नानक दा रखया इष्ट, इष्ट देव इक अख्वाईआ। हुण खेल करे मालक सृष्ट, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस ने सदा खोल्हणी दृष्ट, दिशा आपणी दए वखाईआ। झगड़ा मुका के स्वर्ग बहिशत, सच दवारा इक जणाईआ। जिथ्थे शास्त्र सिमरत नहीं कोई लिख्त, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म जोती धार मिलत, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। मन कल्पणा नहीं कोई इल्लत, आलम इलम ना कोए चतुराईआ। जिस नूं निरगुण धार सतिगुर शब्द अन्तर देवे सिदक, भरोसा योग तन वजूद दए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि अन्त अन्त आदि जुगा जुगन्त इक्को रूप सर्ब गुण सालस इक्को रूप बणाए ख़ालस, इक्को आलस निंद्रा विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। नानक निरगुण तारे तां, जे तमा दयो गंवाईआ। पुरख अकाल बणे पिता माँ, जे हुक्म मन्नो चाँईं चाँईंआ। दोहां दी इक्को मंज़ल दोहां दा इक्को थाँ, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। आदि जुगादि जग करन न्याँ, अदालत हक हक कमाईआ। जे हुण नानक दा दस्सया भुल्ले नाँ, ते नानक पल्लू ना कदे फड़ाईआ। जे नानक धार जावो समा, आपणा आप जाउ मिटा, मन मति मोह गंवाईआ। फेर निरगुण नानक पुरख अकाल हुण वी होवे सहा, ओहो जोत ओहो शब्द शब्दी धार ल्ए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी, पतिपरमेश्वर पतित उधारी जोत निरँकारी, निराकार एका एक अख्वाईआ।
६ कत्तक शहिनशाही सम्मत ५ अर्जन सिँघ दे गृह माणक पुर
सतिगुर शब्द मार्ग दस्सणा एक, सतिजुग सच सच राह दृढ़ाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल होवे टेक, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक लगाईआ। ज़ात पात दीन मज़्हब झगड़ा रहे ना किसे देस, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप इक्को रंग रंगाईआ। नाम अगम्मा धुर फ़रमाना चार वरन मिले इक संदेश, साहिब स्वामी अन्तरजामी आप सुणाईआ। मानव मानुख मानस सच दवारा इक्को लैण वेख, गृह मन्दिर इक्को वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा
❋
❋
हुक्म इक वरताईआ। सतिजुग साचा होवे मातलोक, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। आत्म परमात्म सुणावे सच सलोक, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। सच दवार दी बख्शे मौज, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। सुरती शब्दी करे खोज, पर्दा अन्तर दए उठाईआ। बुद्धी तों परे करे बोध, अज्ञान अंधेरा दूर कराईआ। अगला भेव खोल्हे गोझ, हरि करता शहिनशाहीआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई इक्को देवे जोग, इक्को कलमा नाम जणाईआ। इक्को रसना होवे भोग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिजुग साचा धरनी उत्ते देवे धर, हरि करता बेपरवाहीआ। नाम भण्डारा दे के वर, मेहरवान दया कमाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊच नीच इक्को जेहा कर, करनी करता कार कमाईआ। निरभउ चुकाए भय डर, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। आत्म सरोवर नुहाए साचे सर, अठसठ तीर्थ लोड़ रहे ना राईआ। पड़दा लाहे चोटी जड़, आत्म ब्रह्म दए जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सब ने विद्या जाणी पढ़, शास्त्र सिमरत लेखा अवर ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच दवारा इक प्रगटाईआ। सतिजुग साचे देणा माण, हरि करता दया कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया तोड़ अभिमान, माया ममता मोह मिटाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर दे ज्ञान, आत्म ब्रह्म देणा समझाईआ। अमृत रस पीण खाण, रसना गुण ना कोए वड्याईआ। शब्द नाद देवे धुन्कान, अनादी नाद सुणाईआ। गृह मन्दिर सुहाए आण, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। भेव मुकाए ज़िमीं असमान, लोक परलोक पर्दा आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सतिजुग साचा धरना उपर जगत, जागरत जोत कर रुशनाईआ। सन्त सुहेले प्रगटाउणे भगत, भावना अन्दरों फोल फुलाईआ। निरगुण धार दे के दरस, कूड़ कल्पना देणी मिटाईआ। जगत वासना रहिण नहीं देणी हरस, कूड़ी दए खपाईआ। माण दवा के उपर फ़र्श, अर्श जोती मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा एकँकारा इक इकल्ला आप खुल्हाईआ। सतिजुग कहे मेरा वक्त होणा सुहावणा, हरि सोहणी बणत बणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप इक्को नाम जपावणा, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। पुरख अकाला हरि सज्जण इष्ट मनावणा, दूसर सीस ना कोए झुकाईआ। घर मन्दिर दीपक इक जगावणा, अंध अंधेरा दए गंवाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म भेव खुल्हावणा, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। सच सरोवर सच दवार अगम्मा होवे नहावणा, अट्ठ सट्ठ तीर्थ लेखा दए चुकाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला साचा पकड़े दामना, दामनगीर दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, हरि दाता बेपरवाहीआ। सतिजुग
❋
❋
कहे प्रभ किरपा करे अपार, अपरम्पर दया कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मात निवार, ममता मोह दए गंवाईआ। साची सिख्या इक सिखाल, साचा पड़दा आप उठाईआ। झगड़ा रहे ना शाह कंगाल, ऊच नीच इक्को रंग रंगाईआ। सच दवारा वखा सच्ची धर्मसाल, काया काअबा इक वड्याईआ। गृह मन्दिर बैठ करे संभाल, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। सन्त सुहेले ल्ए भाल, भगत भगवान रंग रंगाईआ। जिन्हां पोह ना सके काल, महाकाल ना भय वखाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। अन्त कन्त भगवन्त साचे सन्त करे संभाल, सम्बल बहि के खेल खिलाईआ। जिस नूं झुकदे गुरु अवतार, पैग़म्बर सीस निवाईआ। सो कलि कल्की ल्ए अवतार, जोती जाता डगमगाईआ। एथे ओथे दो जहानां निरगुण सरगुण पावे सार, सच स्वामी अन्तरजामी वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। चुरासी विच्चों गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत लभ्भ के आपणे लाल, लाल गुलाला आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त निरगुण सरगुण करे सदा प्रितपाल, प्रितपालक ख़ालक मालक इक्को धुरदरगाहीआ।