६ कत्तक शहिनशाही सम्मत ५ करनैल सिंघ, जरनैल सिँघ दे गृह पिण्ड राजो के
सतिगुर शब्द पुरख अकाल कीता सजदा, दरगाह साची सचखण्ड दवारे सीस निवाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मैं तेरा बरदा, परवरदिगार सांझे यार तेरी सरनाईआ। मैं सदी चौधवीं खेल वेख्या घर घर दा, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त फोल फुलाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द मानव तैनूं याद करदा, हिरदे विच ना कोए वसाईआ। साची मंज़ल कोए ना चढ़दा, अधवाटे बैठी कूड़ लोकाईआ। इश्नान करे ना कोई तेरे सरोवर सर दा, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। सरन चरण कोए ना पड़दा, धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। मैं हैरान हो गया की खेल नरायण नर दा, की कल रिहा वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे रिहा सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू मैं सब दे अन्दर मारी झाकी, निरन्तर वेख वखाईआ। साचा मिले कोई ना साथी, सगला संग ना कोए बणाईआ। चारों कुण्ट अंधेरी राती, निरगुण नूर ना कोए रुशनाईआ। मनुआ मन्ने किसे ना आखी, कल्पणा कूड़ रही कुरलाईआ। पैग़म्बर करे कोई ना राखी, अवतार सीस हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जीवण विच्चों बदले ना किसे हयाती, आबे हयात ना कोए प्याईआ। दीन मज़्हब दा झगड़ा मुक्कया ना काग़ज़ाती, चार जुग दे शास्त्र रहे लड़ाईआ। मेरे अन्तर अगम्मी धार भाखी,
❋
❋
पारब्रह्म दयां जणाईआ। जेहड़ी गोबिन्द सिक्खी बणाई इक सत्त पंज छे उत्ते वसाखी, शब्दी धार नाल प्रगटाईआ। उहदी रहे ना सच जमाती, नाता प्रेम रहे तुड़ाईआ। साची मंज़ल तेरी चढ़े कोई ना घाटी, सच दवारे मिलण कोए ना आईआ। उठ वेख पुरख अकाल पुरख अबिनाशी, मेहरवान मेहरवान मेहरवान महिबूब आपणी दया कमाईआ। साचे मण्डल गोपी काहन पाए कोई ना रासी, धर्म धार ना कोए जणाईआ। मैं सब दी वासना अन्दर वड़ के वाची, वाचक वेखी जगत लोकाईआ। मैनूं तेरे दर ते आवे हासी, हस्स के दयां सुणाईआ। साबत रिहा ना कोई पंडत काशी, कलयुग कला दिती वरताईआ। मुल्ला शेख़ पुछे कोए ना वाती, वातावरन बदलया जगत लोकाईआ। रूह बुत होए कोए ना पाकी, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वेख्या मदीना मक्कया, काअबे हुजरे फोल फुलाईआ। भज्जया मन्दिर मट्ठया, शिवाले पड़दा लाहीआ। तेरे प्रेम कोई ना रत्तया, रत्न अमोलक हीरा रूप ना कोए बदलाईआ। मैं हो गया हक्का बक्कया, हैरानी मेरे अन्दर आईआ। वाहवा तेरा खेल पुरख समरथ्थया, वड दाते तेरी बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं घर घर पाया रट्टया, सांतक सति ना कोए जणाईआ। आपणा नाम बज़ारां विच वेचिआ नाल टकयां, कीमत ग्रन्थां वाली पाईआ। पैग़म्बरां पूरा होण लग्गा ठेक्या, पटने वाला दए गवाहीआ। तेरा खेल अलख अलखया, लख सके कोए ना राईआ। तूं आपणा भेव किसे ना दस्सया, चारे जुग बेअन्त बेअन्त बेअन्त कहि के तैनूं गए गाईआ। चारों कुण्ट वेख जगत जहान जाए मच्चया, त्रैगुण अग्नी तत तपाईआ। नाम बीज कोई ना वतया, तन वजूद हरा सिंच ना कोए कराईआ। कलयुग खेल बाज़ीगर नटया, स्वांगी आपणा स्वांग जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दवार एकँकार दर तेरे अलख जगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे महिबूब, मुहब्बत विच दयां जणाईआ। तेरा धाम आलीशान अरूज, अर्श फ़र्श तेरी वड्याईआ। आपणी मंज़ल वेख मकसूद, महिबान बीदो बीख़ैर या अलाह तेरी सरनाईआ। मैं दर तेरे मौजूद, हाज़र हो के रिहा जणाईआ। दरोही कलयुग कूड़ी क्रिया सदी चौधवीं कर नेस्तोनाबूद, जड़ धरनी धरत धवल दे उखड़ाईआ। माया ममता करे कूच, कूचा गली कर सफ़ाईआ। जिस कारन गोबिन्द बच्चे गए झूज, अजीत जुझार देण गवाहीआ। दीन दुनी विच्चों कढ दे दूज, इक्को आपणा रंग रंगाईआ। पुरख अकाले तेरी होवे पूज, सिल पाहन पाथर सीस ना कोए निवाईआ। कूड़ विकार हँकार काया मन्दिर अन्दर हूंझ, शब्दी धार कर सफ़ाईआ। सब दी निर्मल कर बुध, श्रेष्ट आपणा रंग रंगाईआ। तुध बिन अवर ल्ए कोई ना सुध, बसुधा दए दुहाईआ। सृष्टी करनहारी युद्ध, झगड़े विच दिसे मात हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
❋
❋
आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे पुरख अकाले, साहिब तेरी वड्याईआ। फल रिहा किसे ना डाले, पत टहिणी सिंमल रूप लहराईआ। वेख खेल आपणा हाले, हालत विगड़ी जगत लोकाईआ। दीन दुनी दे बदल गए चाले, चारों कुण्ट रही कुरलाईआ। तेरे नाम दी घाल कोई ना घाले, काम क्रोध लोभ मोह हँकार घर घर डेरा लाईआ। सब दा अन्तिम हल्ल कर सवाले, मेहरवान प्रभ आपणी दया कमाईआ। जो शब्द संदेशा दे के गया नानक सतिगुर बाले, अगम्म अथाह आप दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तेरी वज्जे नाम वधाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ मैं वेखी तेरी भजन बन्दगी, हर घट अन्तर फोल फुलाईआ। वस्त मिले ना किसे अनन्द दी, निजानंद परमानंद विच ना कोए समाईआ। लिव छुट्टे ना कूड़ कुड़यारे गंद दी, अमृत रस ना कोए चखाईआ। समझ आए ना किसे ब्रह्म हँ दी, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जोत नज़र ना आए तेरे गोबिन्द चन्न दी, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। मेरी आसा साहिब सुल्तान इक्को मंग मंगदी, मांगत हो झोली डाहीआ। दीन दुनी खेल वेख भुक्ख नंग दी, दुखियां दर्द ना कोए गंवाईआ। सुत शब्द धार कोई ना गंढदी, अन्तर निरन्तर रंग ना कोए चढ़ाईआ। चारों कुण्ट त्यारी जंग दी, झगड़े विच सर्ब दुहाईआ। वेख खेल आपणी वरभण्ड दी, ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर आसा पूर कराईआ। पुरख अकाल कहे सुण शब्द मेरे दुलारे, दूल्हे धुर दे दयां दृढ़ाईआ। औह वेख तेई अवतारे, दर बैठे सीस निवाईआ। तक्क हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद बणे भिखारे, ख़ाली झोलीआं अग्गे डाहीआ। गुरु धार वेख वणजारे, वणज इक्को इक समझाईआ। सब दे लहिणे देणे पूरे करने विच संसारे, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। करनी खेल आप निरँकारे, निरगुण निरवैर हुक्म वरताईआ। जिस ने पन्ध मुकाउणे जुग चारे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लेखा दए चुकाईआ। सतिजुग साचे दए हुलारे, सति सतिवादी आप उठाईआ। हुक्म देवे सच्ची सरकारे, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच साची कार कमाईआ। पुरख अकाल किहा सुण अगम्मी शब्द सुत , सति दयां समझाईआ। एह खेल अबिनाशी अचुत, चारे कुण्ट खोज खुजाईआ। कलयुग विच सतिजुग सुहाउणी रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। पवित्र करने काया बुत, बुतख़ान्यां करे सफ़ाईआ। तूं वी मेरी धारों जाणा उठ, निरगुण धार लै अंगड़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जड़ देणी पुट्ट, धरनी धरत धवल रहिण ना पाईआ। फेर सवाधान हो के लईं पुछ, निउँ निउँ सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दरगाह सच दयां जणाईआ। शब्द सुत दया धार, दया
❋
❋
कमावांगा। खेल कर संसार, कूड़ी क्रिया मेट मिटावांगा। शब्द जोत अगम्म अपार, नूर ज़हूर चमकावांगा। कूड़ी क्रिया कर गिरफ्तार, शब्दी डोरी तन्द बंधावांगा। हुक्मे अन्दर रख पैग़म्बर अवतार, गुरु गुरदेव इक जणावांगा। काली रैण मेट के धूंआँधार, नूरी जोत चन्द चमकावांगा। सति सच दा कर जैकार, कलमा इक्को नाम पढ़ावांगा। धर्म दी धार तेरा प्यार, पिता पूत गोद सुहावांगा। एका रंग रंगा के पुरख नार, नर नरायण डंक वजावांगा। सतिजुग सच होए अधार, उदर आपणे विच्चों प्रगटावांगा। एह खेल अलख अगोचर करे अगम्म अपार, अपरम्पर आपणी कार कमावांगा। जो कहि के गए पैग़म्बर गुरु अवतार, भविक्ख्त सब दे वेख वखावांगा। पेशीनगोईआं रखां आपणे नाल, नित नवित आपणा खेल खिलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मार्ग आप वखावांगा। सतिगुर शब्द कहे प्रभ साचा मार्ग ला दे जग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। त्रैगुण माया बुझा दे अग्ग अग्नी तत ना कोए तपाईआ। नूरी दरस दे उपर शाहरग, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। तेरा खेल सूरे सरबग, काया मन्दिर अन्दर वेख वखाईआ। बिन काअबिओ करा दे हज्ज, हुजरा इक्को इक सुहाईआ। दीन मज़्हब दी मेट दे हद्द, मानव मानस मानुख इक्को रंग रंगाईआ। सारे पुरख अकाल तेरी यद, तूं इक्को जम्मण वाली पिता माईआ। क्यों तेरी आत्मा तैनूं गई छड, लोकमात होई पराईआ। धर्म निशाना इक्को गड्ड, चार कुण्ट दए हिलाईआ। सन्त सुहेले आपणे सद्द, भरम सब दा मेट मिटाईआ। तेरा नूर तैथों रहे ना कदे अलग्ग, वक्खरा दर ना कदे समझाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले औह वेख कलयुग जीव बणे कग्ग, हँस रूप ना कोए प्रगटाईआ। जगत प्याले पी के मद, नाम ख़ुमारी ना कोए रखाईआ। बाहरों बणे बगढ़े बप, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे धुर दा वर, सच साची खेल खिलाईआ। पुरख अकाल कहे शब्द सुत औह वेख नज़ारा, नज़रीआ दयां बदलाईआ। कलयुग अन्तिम करां किनारा, लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग सच होए वरतारा, विशेष विद्या इक पढ़ाईआ। जिस नूं मन्नण गुरु अवतारा, पैग़म्बर सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ना कोए उजरदारा, सारे निउँ निउँ लागण पाईआ। तूं बणया मेरा बरखुरदारा, बदी कलयुग देणी गंवाईआ। सतिगुर रूप होणा ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करनी रुशनाईआ। औह वेख कुछ झगड़ा पैणा विच काहरा, मुहम्मद इशारे नाल समझाईआ। नौ सौ वर्ग मील दा होणा दाइरा, कायम मुकाम रिहा दृढ़ाईआ। एह खेल प्रभू दा गहरा, शास्त्र सिमरत ना कोए समझाईआ। कलयुग वखाए आपणी लहिरा, लहिर लहिर विच्चों दरसाईआ। जिस दी सिफ्त कोई कर ना सके अक्ल बुद्धी विच शाइरा, शहिनशाह रिहा जणाईआ। कोई होवे ना दार पहरा, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। कलयुग कूड़ कुकर्म होया बहिरा, हरि का नाम सुणन ना पाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरी बन्दना, प्रभ डण्डावत सीस निवाईआ। किस बिध कूड़ी क्रिया करे खण्डना, बिन खड़ग खण्डा चमकाईआ। सच देवे अनन्दना, अनन्दपुरी वाला नाल मिलाईआ। किस बिध कलयुग कूड़ा वंञणा, साहिब स्वामी देणा समझाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम लँघणा, लोकमात रहिण ना पाईआ। कवण सेज सुहाए पलँघणा, आसण सिंघासण कवण रखाईआ। कवण चाढ़्हें आपणी रंगणा, रंगत इक रंगाईआ। किस बिध तेरा नगारा वज्जणा, डंका शब्द करे शनवाईआ। कलयुग गढ़्ह हँकारी भज्जणा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। सतिजुग साचा किस बिध लग्गणा, लोकमात ल्ए अंगड़ाईआ। की खेल होणा काया माटी बदना, साढे तिन्न हथ्थ देणा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पुरख अकाल कहे मेरे सुत दुलारे एह मेरा इकबाल, इकबाली गुर अवतार पैग़म्बर लैणे कराईआ। वेखो लोकमात आपणी धर्मसाल, सच दवारे फोल फुलाईआ। जल्वा रिहा ना कोए जलाल, नूरी नूर ना कोए चमकाईआ। झगड़ा तक्को शाह कंगाल, ज़ात पात पई दुहाईआ। आत्म परमात्म मिले किसे ना नाल, पारब्रह्म ब्रह्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। सच दस्सो तुसीं किस दी कीती संभाल, सम्बल बहि के मंग मंगाईआ। पुरख अकाला बण दलाल, दलाली धर्म धार जणाईआ। कलयुग बदल के आपणी चाल, चाल निराली इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कलयुग अन्त बदलावांगा। बण के धुर दा कन्त, सेज सुहञ्जणी इक सुहावांगा। सतिजुग चाढ़्ह के अगम्मा रंग बसन्त, बसन बनवारी हो के वेख वखावांगा। साचे नाम दा दे के मंत, मन्त्र इक्को इक जणावांगा। बोध अगाधा बण के पंडत, बुद्धी तों परे आप समझावांगा। हउमे गढ़्ह तोड़ के हंगत, हँ ब्रह्म आप वखावांगा। चार वरन बणा के संगत, सगला संग वखावांगा। गुरमुख किसे दर ना होवे मंगत, भगत भगवान जोड़ जुड़ावांगा। जो संदेशा दे के गया शब्दी धार अंगद, अंगीकार इक अख्वावांगा। सब दा लहिणा देणा चुकावां नकद, उधार अग्गे ना कोए जणावांगा। शब्द संदेशा देवां सख्त, धुर फ़रमाना आप जणावांगा। धरनी कर के सुहेला वक्त, सुहञ्जणा आप बदलावांगा। इक्को तेरी शब्द गुरु दी शक्त, शक्ती सब दी खिच्च वखावांगा। कलयुग विच सतिजुग इहो होवे फ़र्क, फ़िकरा इक्को नाम दृढ़ावांगा। पिछला लहिणा सब ने करना तरक, तुरत अगला राह दरसावांगा। फिरे दरोही फ़र्श अर्श, ज़िमीं असमानां रंग चढ़ावांगा। ग़रीब निमाणयां उत्ते कर के तरस, रहमत हक हकीकत आप कमावांगा। खेल वेखणा एसे बरस, सम्मत सम्मती पड़दा लाहवांगा। छब्बी पोह खेल असचरज, अचरज लीला आप वरतावांगा। गुर अवतार पैग़म्बरां लै के आउणा
❋
❋
धर्म दी फ़रद, फ़ैसले हको हक सुणावांगा। इक जैकारा दो जहानां बोलणा गरज, ग़रज़ सब दी वेख वखावांगा। योधा सूरबीर बण मर्दाना मर्द, मुद्दा इक्को इक दरसावांगा। शरअ छुरी कसाई बणे कोई ना करद, कातिल मक्तूल पन्ध मुकावांगा। पुट्ठी सिध्धी कर के नरद, नर नरायण भेव खुल्हावांगा। झगड़ा मेटणा मसीत चर्च, चरागाहां जोत प्रगटावांगा। ग़रीब निमाणयां वंड के दर्द, दुखियां आपणी गोद उठावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धर्म दवारा इक दरसावांगा। धर्म दवार इक दरसाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। पुरख अकाला वेस वटाएगा। जोत ज्वाला अग्न बुझाएगा। पूजा माला मणका फोल फुलाएगा। साची धर्मसाला वेख वखाएगा। कौण शाह कवण कंगाला, अन्तर आपणा भेव चुकाएगा। कलयुग तोड़ त्रैगुण जंजाला, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहेगा। जिस दा अवतार पैग़म्बर गुर भविक्ख्तां विच दे के गए अहिवाला, सो स्वामी खेल खिलाएगा। लेखा जाण काल महाकाला, मेहरवान आपणी कल वरताएगा। फल रहे किसे ना डाला, सिंमल रुक्ख जगत लहराएगा। जन भगतां करे आप संभाला, सम्बल बहि के वेख वखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सचखण्ड सच इक वडयाएगा। सतिगुर शब्द कहे मेरी इक अर्ज़ांई, प्रभ अर्ज़ दयां सुणाईआ। तेरा भगत सुहेला सन्त विरला कोई कोई, कोटां विच्चों नज़री आईआ। बाकी मिले किसे ना ढोई, ढोलक छैणे रहे खड़काईआ। दीन दुनी दी सुरती सोई, शब्द हलूणा ना कोए लगाईआ। बौहड़ी तेरा नाम दरोही, हाए हाए कर सुणाईआ। अमृत रस देणा चोई, निझर झिरना इक झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दवार तेरी सरनाईआ। धर्म दवार दा बण के मंगता, मांगत झोली डाहीआ। पुरख अकाल मेट दे ममता, मोह विकार कर सफ़ाईआ। गढ़्ह रहे ना हउमे हंगता, निवण-सु-अक्खर धार इक जणाईआ। सति सरूप बणा लै आपणी जनता, जीव जंत रहे कुरलाईआ। इक्को इष्ट देव स्वामी मना लै आपणी मन्नता, दूसर सीस ना कोए झुकाईआ। पूरब कर्म दी रहे कोई ना चिन्ता, हरख़ सोग ग़म देणा गंवाईआ। मैं दर तेरे ठांडे करदा मिन्नता, निउँ निउँ लागां पाईआ। इक तेरे विच शब्दी धार हिम्मता, हौसला अग्गे देणा वधाईआ। लेखा मुकाउणा मुहम्मद वाली सुंनता, साहिब सतिगुर तेरी बेपरवाहीआ। सतिजुग विच सीस कोई ना होवे मुन्नदा, मुच्छ दाढ़ी ना कोए कटाईआ। इहो भण्डारा तेरे गुण दा, जो गोबिन्द गया वरताईआ। झगड़ा मिटाउणा पाप पुन्न दा, पुनह पुनह आपणा भेव देणा दरसाईआ। तूं मालक ख़ालक कुल दा, कुल आलम तेरा नज़री आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरा जीव जहान भुलदा, अभुल्ल तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। तेरा नाम इक्को मुल्ल दा, अनमुलड़ी दात देणी वरताईआ। तेरा अमृत कदे ना डुल्हदा, शीरख़ार
❋
❋
बच्चे पी के ख़ुशी मनाईआ। तेरा भगत भगवान बूटा कदे ना हुलदा, पत्त टहिणी फूल फल देणा वखाईआ। तेरा धर्म निशाना झुलदा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तेरी वज्जे सच वधाईआ। पुरख अकाल कहे मेरे बच्चे नन्हे, शब्दी शब्द जणाईआ। सच फ़रमान मेरा मन्ने, मन मनसा दूर कराईआ। करना प्रकाश पंज तत तन्ने, वजूद महिबूब देणा दरसाईआ। लेखा मुकाउणा गोबिन्द वाले कन्ने, कायनात पड़दा देणा चुकाईआ। लहिणा देणा पूरा करना धन्ने, जो जगत गया समझाईआ। लोकमात जीव रहिण नहीं देणे अन्न्हे, निज नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। शब्द सुणाउणा बिना राग कन्ने, अनहद नादी नाद वजाईआ। भेव खुलाउणा चौदां सौ तीह अंक नानक शब्द धार सिफ्तां वाले पन्ने, परम पुरख पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे वज्जदी रहे वधाईआ। शब्द कहे मेरे साहिब मेट दे दु:ख, दुक्खां भरी लोकाईआ। धरनी सफल करदे कुख्ख, रोग रहे ना राईआ। भगतां उज्जल कर मुख, दुरमति मैल धुआईआ। बीर बेताल्यां जड़ पुट्ट, पवण मसाणां डेरा ढाहीआ। मवक्कल जाण उठ, भय ना कोए रखाईआ। तेरे नाम दी इक्को सुणी होवे तुक, तुख्म तासीर देणी बदलाईआ। दीन दुनी दा बदल दे रुख़, मार्ग सच सच जणाईआ। पड़दा ओहला रहे ना लुक, भेव अभेद देणा खुल्हाईआ। जन भगत सुहेले उठा लै सुत, दुलारे आपणी गोद टिकाईआ। कूड़ी क्रिया कल्पना पैंडा जाए मुक, अग्गे अवर ना कोए वधाईआ। सब दे अन्दर दे दे सुच, संजम इक जणाईआ। तेरी धार मानस मानुख, आत्म परमात्म वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पड़दा देणा उठाईआ। साचा पड़दा दे लाह, लहिणा सब दी झोली पाईआ। खेवट खेटा बण मलाह, नाम नईया नौका इक वखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर बणा गवाह, शहादत इक्को वार देणी भुगताईआ। सतिजुग सच लै प्रगटा, परगणा आपणा इक जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दे मिटा, मिट्टी ख़ाक ना कोए उडाईआ। ओह वेख पैग़म्बर करन दुआ, वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। तूं महिबूब हकीकत वाला ख़ुदा, ख़ुदी तक्ब्बरी देणी गंवाईआ। अमाम अमामा तेरी इक सरना, सरनगति इक जणाईआ। वाहिद कलमा कायनात पढ़ा, संदेशा इक्को इक जणाईआ। मेरे मेहरवान मेहरवां, मेहर नज़र उठाईआ। जहां तहां हो सहा, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। दुखियां दु:ख दे गवा, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। तूं दाता बेपरवाह, बेअन्त तेरी सरनाईआ। तूं शहिनशाह पातशाह, दो जहान सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देणी माण वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरी अन्त अपील, अपरम्पर दयां जणाईआ। मनसा मन ना कोए दलील, कल्पना कलि ना कोए जणाईआ। सब दा लेखा पूरा कर जो कृष्न
❋
❋
नाल भील, भीलणी नाल राम दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच रंगत रंग चढ़ाईआ। सतिगुर शब्द कहे तेरे नाम दी होवे जै, जैकार कर सुणाईआ। भगतां अन्तर दु:ख कोई ना रहे, रहिबर हो के देणा मिटाईआ। जो तेरा भाणा सहे, सहिज सुख सागर विच समाईआ। अमृत धार अन्तर वहे, कूड़ी क्रिया दए रुढ़ाईआ। साचा नाम वहाए नै, नाउँ निरँकारा इक प्रगटाईआ। सच सिंघासण जाणा बहि, आत्म सेजा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त तेरी शक्ती शवै, शिव ब्रह्मा विष्न सारे बैठे सीस निवाईआ।
७ कत्तक शहिनशाही सम्मत ५ बीबी दीपो दे गृह पिण्ड बासर के
सचखण्ड निवासी धुर अमाम, पैग़म्बर सीस निवाईआ। तेरा हुक्म अगम्म कलाम, अलिफ़ ये होए पढ़ाईआ। मुकामे हक हक सलाम, सरन सरन तेरी सरनाईआ। सदी चौधवीं वेख अवाम, माया ममता विच हल्काईआ। झगड़ा दिसे तमाम, तमा तमन्ना ना कोए गंवाईआ। हुजरयां विच हुन्दा हराम, मस्जिद रही कुरलाईआ। शरअ ने कीता गुलाम, ज़ंजीर सके ना कोए तुड़ाईआ। तेरा नाम होया बदनाम, बदी विच बदी वेख ख़लक ख़ुदाईआ। साची मंज़ल मिले ना कोए असान, मेहरवान महिबूब तेरा दरस ना कोए कराईआ। हकीकी पीए कोई ना जाम, कूड़ी क्रिया मात हल्काईआ। जिधर तक्कीए उधर शाम, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। पैग़म्बर कहिण असीं निउँ निउँ करदे सजदा, परवरदिगार तेरी सरनाईआ। साचा रिहा कोई ना बरदा, बदी वेखी थांउँ थाँईंआ। मालक रिहा ना कोई घर दा, बेवतन होई लोकाईआ। तेरी मंज़ल कोई ना चढ़दा, दरगाह साची दरस कोए ना पाईआ। बेशक रसना जेहवा कलमा कायनात मानव पढ़दा, रसना जेहवा बत्ती दन्द हिलाईआ। अमल सिफ्त विच कोई ना करदा, गरिफ्त कूड़ होई लोकाईआ। वहिण वहे हँकार हड़्ह दा, माया ममता रही कुरलाईआ। इश्नान मिले ना सरोवर सर दा, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। पैग़म्बर कहिण ओह वेख तेई अवतार झुकदे, निउँ निउँ सीस निवाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कलयुग कूड़ कुड़यारे बुक्कदे, सति धर्म ना कोए जणाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर कूड़ी क्रिया जड़ पुट्ट दे, पटने वाला नाल रलाईआ। नाम निधाना आबेहयात घुट दे, निझर झिरना इक झिराईआ। धुर फ़रमाना शब्द संदेशा आपणे सुत
❋
❋
दे, सुत दुलारा इक उठाईआ। भेव चुका दे काया मन्दिर मानव मानुक्ख दे, मानस आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड साचे इक्को आस रखाईआ। पैग़म्बर कहिण हकीकत दे दे हक, लाशरीक तेरी सरनाईआ। अवतार कहिण टेकदे मस्तक मथ, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, साहिब तेरी वड्याईआ। पढ़ पढ़ सृष्टी गई थक्क, तेरी मंज़ल चढ़न कोई ना पाईआ। तेरे चार जुग दे शास्त्र टकयां उतों विकदे हट्ट, करता कीमत ना कोए पाईआ। सदी चौधवीं सब दा खेड़ा दिसे भट्ठ, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। तेरा खेल बाज़ीगर नट, स्वांगी आपणा स्वांग रिहा वरताईआ। परवरदिगार महिबूब मुहब्बत विच दीन दुनी दी मैल कट, कटाक्ष आपणा नाम लगाईआ। ... ... ... ... ... गुर अवतार पैग़म्बर देण गवाहीआ। साचा मार्ग एकँकार इक्को दस्स, इक इकल्ले दया कमाईआ। आत्म परमात्म होवे तेरे वस, पारब्रह्म ब्रह्म पड़दा देणा चुकाईआ। पिछला लहिणा देणा लेखा सारे दईए छड, झगड़ा अग्गे ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पैग़म्बर कहिण प्रभ सच झुला निशाना, निशाना अवर ना कोए जणाईआ। अवतार कहिण श्री भगवाना, भगवन तेरी बेपरवाहीआ। गुरु सतिगुर कहिण मेरे मेहरवाना, मेहर नज़र इक उठाईआ। कलयुग लोकमात बदल दे ज़माना, ज़ामन आपणा आप जणाईआ। सब दा इक्को जेहा होवे माणा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। एका गृह मन्दिर होवे दर सुहाना, सच दवारा वज्जे वधाईआ। इक्को सब दा होवे पीणा खाणा, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। इक्को नाम धुन शब्द नाद कलमा कायनात होवे गाणा, सजदा सीस जगदीश झुकाईआ। इक्को हुक्म संदेश होवे फ़रमाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा अवर ना कोए अख्वाईआ। पैग़म्बर कहिण साडी मंज़ूर कर दुआ, दोए जोड़ सीस निवाईआ। नूरी जल्वागर ख़ुदा, ख़ुदी तक्ब्बरी दे मिटाईआ। माया ममता ना रहे वबा, असल वसल देणा यार ख़ुदाईआ। तेई अवतार बैठे सीस झुका, निउँ निउँ लागण पाईआ। तेरा इक्को नाम लईए ध्या, ध्यान ज्ञान इक समझाईआ। चार वरनां अमृत जाम प्या, रस इक्को इक वखाईआ। ऊच नीच ज़ात पात झगड़ा दे मिटा, काया माटी मिट्टी ख़ाक मिले वड्याईआ। दस गुर कहिण तेरा दो जहान वज्जे डंका, नाउँ निरँकारा इक्को इक सुणाईआ। राउ रंक शाह सुल्तान इक्को घर बहा, दूजा घर ना कोए वखाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले आपणा इष्ट दे दृढ़ा, दृष्ट सब दी दे खुल्हाईआ। ओह वेख की राम वशिष्ट कलयुग अन्तिम संदेशा गए जणा, जानणहार तेरी सरनाईआ। कलि कल्की वेस वटा, निहकलंका रूप अनूप दरसाईआ। अमाम अमामा आप अख्वा, धुर दा कलमा इक समझाईआ। जोती
❋
❋
जाते पुरख बिधाते परवरदिगार सांझे यार बेपरवाह, पर्दानशीं पर्दा दे उठाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु तेरे गवाह, शहादत शब्द नाम भुगताईआ। कलयुग विच सतिजुग प्रभू ज़रूर देणा ला, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त निरगुण सरगुण दो जहानां होणा सहा, सहायक नायक इक्को इक तेरी ओट रखाईआ।
७ कत्तक शहिनशाही सम्मत ५ बीबी जीतो दे गृह पिण्ड बासर के
सतिगुर शब्द शब्द सतिगुर, सतिगुर आप निरँकार अख्वाईआ। जिस दा ना कोई दीन ना कोई मज़्हब, ज़ाती वंड ना कोए वंडाईआ। आपणे आप दा आपे करे अदब, सीस जगदीश आप झुकाईआ। जुग चौकड़ी आपणा चुक्के आपे कदम, कुदरत कदीम आपणा हुक्म वरताईआ। खेल वेखे तन वजूद माटी ख़ाक बदन, शरीर बेनज़ीर फोल फुलाईआ। जन भगतां चाढ़्हे साची रंगण, रंगत आपणा नाम वखाईआ। गुरमुख दूजे दर ना जाए मंगण, सब दी झोली दए भराईआ। सदा सुहेला रखे आपणे अंगण, अंगीकार आप अख्वाईआ। सन्त सुहेले साची मंज़ल लँघण, जगत पाँधी पन्ध मुकाईआ। भगत भगवान इक्को दर वसण, दर घर साचा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक मनाईआ। शब्द सतिगुर सतिगुर शब्द दीन, दुनी वेख वखाईआ। जिस नूं सारे रहे चीन, रसना गा गा शुकर मनाईआ। सो साहिब सदा प्रबीन, पारब्रह्म दृढ़ाईआ। होए ना किसे अधीन, सीस ना कदे झुकाईआ। झगड़ा समझे ना कोए नर मदीन, स्त्री पुरुष वंड ना कोए वंडाईआ। सदा आपणे नाम दी करे तलकीन, धुर संदेशा इक सुणाईआ। जिस नूं सजदयां विच करन आमीन, महिबूब नूर ख़ुदाईआ। उहदी सब तों वक्खरी तालीम, जुग जुग गुर अवतार पैग़म्बरां करे पढ़ाईआ। सो लेखा जाणे धरनी धवल ज़मीन, ज़ाहर ज़हूर आपणी कल धराईआ। भगत सुहेला रहे ना कोए ग़मगीन, ग़मी ख़ुशी विच बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मार्ग इक प्रगटाईआ। शब्द गुरु गुर शब्द स्वामी, साहिब इक अख्वाईआ। जिस दी सिफ्तां वाली बाणी, जो हर घट अन्तरजामी लख चुरासी वेख वखाईआ। अमृत निझर झिरना देवे ठंडा पाणी, बूँद स्वांती इक टपकाईआ। आत्म परमात्म मिलाए हाणी, जोड़ी धुर दी जोड़ जुड़ाईआ। लेखा वेखे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल करे मेहरवानी, मेहर नज़र इक उठाईआ। भगतां मंज़ल दस्स आसानी, आप आपणा मेल कराईआ। देणी पए ना
❋
❋
किसे कुरबानी, करबल्यां विच ना कोए भवाईआ। साचा नाम दे के दानी, दयावान होए सहाईआ। गुरमुख रहे ना कोए अभिमानी, माया ममता गढ़्ह तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सर्ब जीआं दा जाण जाणी, जानणहार इक अख्वाईआ।
७ कत्तक शहिनशाही सम्मत ५ हरबंस कौर दे गृह पिण्ड नारला
सतिगुर शब्द कहे सुहञ्जणी होईं मिती, सम्मत शहिनशाही पंज पंच वड्याईआ। प्रभ दा खेल नित नविती, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग गुर अवतार पैग़म्बरां खेल दस्से निक्की निक्की, हिस्सया विच दीन दुनी वंड वंडाईआ। सति सच भगत भगवान सन्त गुरमुख बणा सिक्खी, धुर दा मार्ग इक समझाईआ। धर्म दी धार रख तिक्खी, दो धारी आपणा हुक्म वरताईआ। अमृत धार दे मिट्ठी, रस अगम्मी इक चुआईआ। सदी चौधवीं हज़रत दे हथ्थ फड़ाए चिट्ठी, मुहम्मद तों मोहर दिती लगाईआ। तेरी उम्मत कामल मुर्शद धरती रह्वे टिकी, टिक्का मस्तक ख़ाक रमाईआ। जिस वेले परवरदिगार खेल करे दो इक दा इक्की, इकीसा जगदीशा आपणी कार कमाईआ। शरअ कूड़ कुड़यार विच तेरी जाए विकी, कीमत उम्मत ना कोए रखाईआ। कलमे वाली रसना होणी फिक्की, वाअज़ जाइज़ ना कोए जणाईआ। ओस वेले परवरदिगार सांझे यार खेल करनी अनडिट्ठी, जिस नूं जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। झगड़ा मिटाउणा पथ्थर इट्टी, इष्ट देव स्वामी इक्को नज़री आईआ। माण रहिण नहीं देणा जटा जूट लिटी, तन भबूत ना कोए रमाईआ। ओस वेले जन भगतां ढाई मुट्ठां ल्याउणी मिट्टी, हद्द घविंड वाली नज़री आईआ। जिस दे नाल हाहे उत्ते पाउणी टिप्पी, होड़ा सस्से उत्ते टिकाईआ। छोटी जेही पकाउणी टिक्की, नौ मिन्ट अग्ग विच तपाईआ। जिस दी धार जाणी लिखी, पिछला पड़दा दए उठाईआ। जगत वेखण मुनी ·षी, रखीशर ध्यान लगाईआ। छब्बी पोह होणी सुहञ्जणी थिती, वार वारता दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। मिट्टी कहे मेरा लेखा मुहम्मद नाल तअलुक, ताबयादारी दयां जणाईआ। मैं वेखां खेल उपर फ़लक, अर्श अज़ां ध्यान लगाईआ। की खेल होणा विच ख़लक, ख़ालक मख़लूक की हुक्म सुणाईआ। किसे नूं पता नहीं जगत जहान विच पलक, की पुरख अकाला दीन दयाला आपणा हुक्म वरताईआ। इन्द्र अमृत जल ल्यावे विच कलस, आपणा पन्ध मुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सारे आवण रसक, दूर दुराडा रहिण कोए ना पाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर होवण मस्त, ख़ुमारी अगम्म अथाह चढ़ाईआ। दीन दुनी
❋
❋
दी जिस मेटणी हसद, द्वैत दूई डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सम्मत कहे शहिनशाही शाहो भूप, शहिनशाह वड्याईआ। जिस दा हुक्म चारे कूट, दो जहान ना कोए उलटाईआ। कलयुग मेटणहारा जूठ झूठ, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। सतिजुग सच उपजाए पूत, पिता पुरख अकाल दया कमाईआ। शब्द शहाना उठाए दूत, दुतीआ भाओ दए मुकाईआ। सृष्टी दृष्टी एका ताणा पेटा बणाए सूत, सूत्रधारी होए सहाईआ। कूड़ कल्पना लोकमात कराए कूच, कूचा गली करे सफ़ाईआ। पिछला हुक्म चार जुग दा कर मनसूख़, शब्द संदेशा इक दृढ़ाईआ। कर प्रकाश चारे कूट, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण करे रुशनाईआ। भेव रहे ना काया पंज भूत, अन्तर निरन्तर नाद शब्द धुन शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच नाल वड्याईआ। सम्मत कहे मैं वेखणा जंगल जूहां कुन्दरा, टिल्ले पर्बत फोल फुलाईआ। पुरख अकाला जोत सरूपी अति सुन्दरा, जिस दा रूप रंग रेख ना कोए दृढ़ाईआ। जिस दा लहिणा देणा लेखा लिख सके कोई ना उँगला, कलम शाही ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सम्मत पंज कहे मिट्टी होवे ढाई मुट्ठी, वद्ध घट्ट ना कोए रखाईआ। गुरमुख धार होवे ना रुट्ठी, प्रेम प्रीती विच समाईआ। सच प्रीत होवे ना टुट्टी, मुहब्बत इक वड्याईआ। सुरती होवे ना सुत्ती, शब्द नाद शनवाईआ। मंज़ल होवे उच्ची, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। खेल रहे ना लुकी, उगण आथण वज्जे वधाईआ। उम्मत उम्मती लेखा जाए मुकी, मुकम्मल आपणी कार कमाईआ। हरिसंगत रहे ना दुखी, दुखियां दर्द गंवाईआ। भगत सुहेले उज्जल कर मुखी, दुरमति मैल धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच साची कार कमाईआ। मिट्टी कहे मेरे साथ होवे खोपरे वाली ठूठी, अधा हिस्सा वंड वंडाईआ। मनी सिँघ नाल ल्यावे चार चार दी अंगूठी, पिछला लेखा मुहम्मद वाला दयां दृढ़ाईआ। पत्रका लिखी होवे जिस दा लेख होवे सृष्ट सबाई झूठी, बिन सतिगुर साचा नज़र कोए ना आईआ। निगाह मार चार कूटी, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा दए दृढ़ाईआ। अंगूठी दा लेख होवे अल्लाह, अक्खर वड वड्याईआ। सेवा करे इक इकल्ला, मुहम्मद दा मीज़ू सोभा पाईआ। नाल फड़ाउंणा इटारसी वाला मुसल्ला, जो भगत सिँघ पिच्छे लै के आईआ। लोटा भरया होवे जला, सज्जे हथ्थ विच टिकाईआ। पिट्ठ ते बद्धी होवे खल्ला, रूप अनूप दरसाईआ। नाअरा लाउंदा आवे अल्ला अल्ला, मुक्खों अकबर कहि के गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल
❋
❋
साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सम्मत पंज कहे जन भगतो दस्सणी सच प्रीत, प्रीतम इक मनाईआ। छब्बी पोह नूं प्रीतम सिँघ दी आत्मा हरि भगत दवारे पहुंचे ठीक, ठाकर आपणा रंग रंगाईआ। जिस ने तूं मेरा मैं तेरा गाउणा गीत, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। दरगाह साची सचखण्ड हो वसनीक, गृह मन्दिर लैणा सुहाईआ। सदा सदा सद सति विच रहे अतीत, त्रैगुण पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता बेपरवाहीआ। सम्मत कहे मैं देवां सति संदेशा, सँध्या सरघी ना कोए वड्याईआ। जन भगतो सब दा जन्म जन्म दा लेखा, पुरख अकाला वेख वखाईआ। कर्म कांड दा रहे ना कोए भुलेखा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। सति सच कराए हेता, हितकारी दया कमाईआ। सब दा सति पुरख निरँजण होवे नेता, निराकार निरँकार आपणा हुक्म समझाईआ। सदी चौधवीं पैग़म्बरां पूरा होवे ठेका, अग्गे हुक्म ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जामा धार के भेसा, भेख अवल्लड़ा इक इकल्लड़ा आपणा आप रखाईआ।