पुस्तकालयभाग २२

१५ कत्तक शहिनशाही सम्मत ५ जमांदार किशन सिँघ दे नवित रस्ते विच पिण्ड अल्हड़पिण्डी

नानक प्यार जाए ना बिरथा, बिरथी सर्ब लोकाईआ। लेखा मूल जाए ना सिरसा, गोबिन्द धार दए गवाहीआ। लेखे लग्गे शब्द धार विरसा, वारस हो के वेख वखाईआ। राम दी पूरी करे हिरसा, हवस पिछली नाल मिलाईआ। कृष्न दा कृष्न धार दरसा, काहन काहन रंग रंगाईआ। मूसा लेख वेख धिर दा, कोहतूर राह तकाईआ। ईसा नूर वेख मेहर दा, वास्ता करे ख़लक ख़ुदाईआ। मुहम्मद दरस पाया शेर दा, शहिनशाह इक्को बेपरवाहीआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दा लेख नबेड़दा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण लख चुरासी गेड़ा गेड़दा, आत्म परमात्म आपणा हुक्म समझाईआ। मालक ख़ालक बणया रिहा देर दा, दूर दुराडा धुरदरगाहीआ। कुछ लेखा बाकी अन्त समें नदेड़ दा, दस्म धार दस दस विच जणाईआ। जिस दे हुक्म नूं हुक्म विच कोई ना छेड़दा, शरअ शरअ ना कोए बदलाईआ। ओह लेखा जाणे तत वजूद अंधेर दा, ओह आत्म खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। नानक लेखा मूल ना विसरे, विसरे सृष्ट सबा। पुरख अकाला धुर दा मित्रे, वड दाता बेपरवाह। जोती धारों आपे निकले, जिस नूं जन्मे कोई ना मां। आपणी सिख्या आपे सिख ल्ए, निरअक्खर

❋

❋

विच्चों अक्खर आप प्रगटा। हुक्म संदेशा धुर दा लिख ल्ए, अवतार पैग़म्बर गुरु कर रुशना। सब दे अन्तर निरन्तर विच रहे, शब्दी जोती रूप वटा। लेख भविख सच कहे, संदेशा दए अगम्म अथाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि कादर नूर अलाह। नानक लेखा चार कुण्ट, सृष्ट दृष्ट जणाईआ। निगह मार के विच बैकुण्ठ, पुरख अकाल ल्या मनाईआ। खेल वेख के काग भसुंड, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जगत जहान वेख के जिज्ञासू झुंड, मन मति बुध पड़दा लाहीआ। निगह मार के नैण मुंद, नैण मधारी अंग लगाईआ। प्रेम प्रीती बिना नासका सुंघ, दो जहानां ख़ुशी बणाईआ। आपणे वस्त्र सारे टंग, चोला पिट्ठ उत्ते उलटाईआ। फेर बैठ के उत्ते खुंड, निगाह इक विच टिकाईआ। फेर वेखे सागर समुंद, आकाश पाताल खोज खुजाईआ। फेर वेखे मुख गुंग, जो कुछ कहि सकण ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। नानक किहा मूल रहे ना बाकी, बाकायदा आपणा हुक्म वरताईआ। वेखणहारा लख चुरासी जिस्म ज़मीर ख़ाकी, ख़ालक ख़लक नूर इलाहीआ। जिस दा खेल सदा जुग चार आदी, आदम हवा जिस दी सेव कमाईआ। विष्न ब्रह्मा जिस दी आबादी, देवत सुर आपणा रंग रंगाईआ। कुछ आसा रख के गई अजीत, जुझार दी दादी, गुजरी गुजरा समां रही जणाईआ। कुछ लेखा नानक विच बग़दादी, बग़लगीर हो के गया दृढ़ाईआ। जिस वेले कलयुग विच किसे साध सन्त दी थिर ना रही समाधी, साधना विच ना कोए वड्याईआ। गुर अवतार पैग़म्बर रिहा कोए ना गाडी, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। नाम बाणी दा राग बदल देण ढाडी, सुर बेसुर ताल वजाईआ। फेर खेल वेखणी जो कृष्न किहा यादव यादी, याददाशत इक दृढ़ाईआ। फेर पड़दा लौहणा जिस भेव खुल्हाया आदी, अन्त अन्तिम इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नानक दा लेखा लालो दे दवार, लहिणा समझ कुछ ना आईआ। अन्तर अन्तर दे ख़ुमार, ख़ुशी ग़मी इक्को रंग वखाईआ। संदेशा दे के वारो वार, नौ वार पड़दा दिता चुकाईआ। मेरा कर्ज़ा तेरा उधार, लहिणा दोहां दा सांझा इक्को घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक नूर इलाहीआ। पन्द्रां कत्तक कहे मैं तकदा कद दा, कदीम दा वेख वखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा रिहा लभ्भदा, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप अक्ख उठाईआ। समां समें नाल गया लँघदा, घड़ी घड़ी नाल बदलाईआ। मैं आसा मंगां रिहा मंगदा, मांगत हो के झोली डाहीआ। मैनूं लेखा याद आ गया सरसे वाले जंग दा, पोह पुनह पुनह सीस निवाईआ। गोबिन्द तिन्न वार नीले तों उतर के तंग आपणी हथ्थीं कसदा, तिन्न वार कमरकसा खिच्च

❋

❋

के आपणे तन बंधाईआ। नाल पुरख अकाल वल्ल वेख के हस्सदा, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। नीला चार कुण्ट नठदा, प्रदक्खणा लै के आपणी ख़ुशी बणाईआ। शब्दी हुक्म होया गोबिन्द जिस वेले कलयुग वेला होया भट्ठ दा, भठियाला कूड़ कुकर्म अग्नी डाहीआ। साची कोए ना हद्द होया टप्पदा, दरगाह साची मिलण कोए ना पाईआ। प्रकाश रहे ना निज नेत्र अक्ख दा, जगत सन्त ना कोए चतुराईआ। कलयुग अग्नी वांग होया मघदा, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। माण रहिणा नहीं प्यो पुत वाली पग्ग दा, चारों कुण्ट फिरे दुहाईआ। काया मन्दिर अन्दर दिसे कोए ना सतिगुर शब्द सद्ददा, रसना पढ़ पढ़ सारे ढोले जगत सुणाईआ। ओस वेले खेल होणा सूरे सरबग दा, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पन्द्रां कत्तक कहे गोबिन्द आपणी लै अंगड़ाई, निगाह ज़िमीं असमान उठाईआ। पुरख अकाल तेरी बेपरवाही, तेरी तेरे विच वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा मेरी शहादत देणी भुगताई, गवाह तैनूं लवां भुगताईआ। मेरा लेखा ना मिटे राई, फ़र्क रहिण कोए ना पाईआ। मैं नहीं चाहुंदा कि मातलोक विच कोई रहे कसाई, जीवां उत्ते छुरी ना कोए उठाईआ। चार वरन अठारां बरन हिन्दू मुस्लिम वेखां ईसाई, ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। क्यों तूं सब दा मालक इक धुरदरगाही, दरगाह साची दे मालक लोकमात एहो रीती देणी चलाईआ। पुरख अकाल एह संदेशा दिता शहादत इक पाई, पारब्रह्म आपणी दया कमाईआ। ईसा उठ के दिती दुहाई, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। मुहम्मद नैणां नीर वहाई, सदी चौधवीं राह तकाईआ। पुरख अकाल किहा सुणो हुक्म अगम्म अथाही, अलख अगोचर हो के दयां दृढ़ाईआ। जिस वेले कलमे नाम वाले होए शुदाई, शरअ दी करन लड़ाईआ। ओस वेले लोकमात आवां चाँईं चाँईं, चाओ घनेरा सब नूं दयां सुणाईआ। ईसा गोबिन्द धार तेरा लेखा दए मुकाई, लहिणा आपणा झोली पाईआ। ओस वेले गोबिन्द दे कोल वीह गुरसिख जिन्हां ने धूढ़ी मस्तक लाई शाही, चरणी ढहि के आपणा आप मिटाईआ। गोबिन्द थापी पुश्त पनाह टिकाई, टिक्के आपणे ल्ए बणाईआ। ख़ुशी विच किहा जिस वेले मैं आवां ते नाल मेरा माही, महिबूब हो के फेरा पाईआ। फेर लहिणा वेखणा जो नानक लालो दिती वड्याई, वाहवा आपणी कार कमाईआ। ओ गुरसिखो तुसां ओस वेले मेरे पहरेदार होणा थांउँ थाँईं, किरपाना तलवारां कंध्याँ उत्ते टिकाईआ। फेर वेखी धरनी धरत धवल जो मेरी धारों जाई, ते जगत दी माई रही अख्वाईआ। गुरमुखां हस्स के किहा गोबिन्द वेखीं किते कर ना जाईं जुदाई, तूं सतिगुरु असीं चेले वड्डा छोटा ना कोए रखाईआ। गोबिन्द दोवें कर के बाहीं, आपणे हथ्थां दी गलवकड़ी पाई, गुरसिखो तुसीं मेरे साहिब ते मैं तुहाडा राही, पाँधी बण के राह तकाईआ। ओन्हां ने फेर किहा सतिगुरु कौण भरे गवाही, लेखा कवण जणाईआ।

❋

❋

गोबिन्द ने पंज उँगलीआं इके वार उठाई, फेर छाती नाल लगाईआ। पंज प्यारे तुहाडे सेवादार जेहड़े जट्ट झीवर ते छींबे नाई, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। पंज लिखारी तुहाडा लेख वेखण चाँईं चाँईं, मस्तक बिन्दीआं लाल रंग रंगाईआ। फेर गोबिन्द ने सज्जे चरण नाल पुट्टी खाई, निशान डूँग्घा दिता लगाईआ। जिस वेले मेरे सतिगुर ने रीत सतिजुग चलाई, सच सच वड्याईआ। फेर लोकमात दी बदल देणी शाही, शहिनशाह आपणा हुक्म सुणाईआ। अग्गे प्यो मरे तों पुत नूं पग्ग सीस बन्न्हदे ते माण मिलदा धी जवाई, घर दी रीती रीती विच बदलाईआ। फेर खेल करना पुत मरे ते प्यो नूं मिले वड्याई, एसे कर के पहलों लिख्त दिती कराईआ। अगला लेखा रात नूं सुणना चाँईं चाँईं, जेहड़ा नानक दब्ब के आपणी बग़ल विच गया रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखणहारा थांउँ थाँईं, थान थनंतर गगन गगनंतर खोज खुजाईआ।