१५ कत्तक शहिनशाही सम्मत ५ जमांदार किशन सिँघ दे गृह
अर्जन वेख लै जो संदेश दिता बुढ्ढे बाबे, बाबे बुढ्ढे दिता जणाईआ। खेल वखाया किस बिध प्रभ प्रगट होवे देस माझे, महाराज आपणी खेल खिलाईआ। गुरसिख मेले विच्चों दुआबे, दुहरी आपणी कार कमाईआ। किस बिध मालवे वाले रखे लागे, दूर दुराडे जोड़ जुड़ाईआ। किस बिध जम्मू वाले होण सांझे, सगला संग बणाईआ। किस बिध खेल करे विच काअबे, आपणा हुक्म वरताईआ। किस बिध वजाए आपणे अगम्मी वाजे, शब्दी नाद सुणाईआ। किस बिध सूरा सतिगुर गाजे, गरज आपणा नाम रखाईआ। किस बिध खेल कराउणा उत्ते वाघे, पुरी घनक घनक वड्याईआ। अर्जन फेर हथ्थ जोड़ किहा एह खेल ओस प्रभू डाहढे, जिस नूं डण्डावत कर के सीस निवाईआ। जो धर्म निशाने गाडे, हुक्म आपणा इक सुणाईआ। जो मेहर करे ते धोवे दुरमति मैल दाग़े, पापां करे सफ़ाईआ। गुर अर्जन दोवें हथ्थ जोड़ झुक गया आगे, आगमन विच सीस निवाईआ। पर पहलों खेल वेखणा गोबिन्द वाले बाज़े, बाजां वाला फेरा पाईआ। बुढ्ढे किहा कुछ इस तों दस्स आगे, उँगलां कन्नां विच पाईआ। अर्जन किहा जिस वेले साध सन्त नहीं जाणे साधे, साधना रहिण कोए ना पाईआ। फल रहिणा नहीं धर्म दे बागे, फल फुल्ल ना कोए महकाईआ। कलयुग नींद विच्चों कोई ना जागे, ग़फ्लत पड़दा ना कोए उठाईआ। अर्जन फेर चुप हो गया ध्यान धरया गोबिन्द दा सरूप ते कन्ढ्ढा नज़र आया ढाबे, जिस दी महा सिँघ दए गवाहीआ। फेर बुढ्ढे ने किहा अर्जन नूं मार के दाबे, गुरुआं कुछ होर दे समझाईआ। ओस किहा बाबा ओस ने सारी सृष्टी तोलणी नाम
❋
❋
दे छाबे, शहिनशाह तराज़ू इक उठाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर जिस नूं अराधे, अराधना विच लोकाईआ। जिस दे भविक्ख्तां विच लैंदे आए खवाबे, पेशीनगोईआं विच पेशतर रहे जणाईआ। जिस दे नाम दी नानक वजाई रबाबे, सारंगा कंधे उत्ते टिकाईआ। ओस वेखणे डूँग्घे खाडे, दीन मज़्हब दे गढ़्हे फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। बाबे किहा अर्जन सतिगुरु की लालो दे अन्दर नानक मारी फूक, फ़ुरना दिता बदलाईआ। ओह वी पंज भूत, तन वजूद नज़री आईआ। ओह वी काया कलबूत, हड्ड मास नाड़ी सोभा पाईआ। ओह वी ताणा पेटा सूत, दूजा रूप ना कोए दरसाईआ। गुर अर्जन किहा बाबा जिस वेले सतिगुर साचा होए मौजूद, जो चाहे दए कराईआ। मेहर दी निगाह नाल कर के महफ्ूज़, गोद आपणी ल्ए बिठाईआ। बाबे किहा की भगती दा असल देवे कि सूद, कि कुल दा कुल लेखा दए मुकाईआ। अर्जन ने निगाह मारी तक्कया ओ बाबा अजे ते गोबिन्द दे बच्चे जाणे झूज, अजीत जुझार नज़री आईआ। बाबे किहा सतिगुरु क्यों सतिगुर विच हुन्दी ना कोई दूज, दूआ दे समझाईआ। गुर अर्जन किहा बाबा जिस वेले निरगुण तों सरगुण दी हुन्दी वेखी पूज, ओनां चिर द्वैत ना कोए मिटाईआ। बाबे किहा अर्जन सतिगुर एह कूड़ा कवण देवे हूंझ, करे सर्ब सफ़ाईआ। गुर अर्जन किहा मेरा पुरख अकाल दीन दयाल ग़रीब निमाणयां दे हन्झू देवे पूंझ, आपणे गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा आपणा खेल वखाईआ। बाबे बुढ्ढे किहा सतिगुर की सतिगुर उत्ते वी आवे बुड़्हापा, मैनूं दे समझाईआ। की सतिगुर वी जोड़े नाता, जगत विच लोकाईआ। की सतिगुर दा वी कोई खाता, कर्मां कांडां विच आपणा झट लँघाईआ। की सतिगुर दा वी कोई अहाता, चार दीवारी वंड के आपणा हिस्सा ल्ए बणाईआ। गुर अर्जन किहा बाबा नहीं ओह पुरख पुरख समराथा, जो आदि अन्त अख्वाईआ। बाबे किहा की ओह माला फेरे कि करे पूजा पाठा, कि अक्खीं मीट ध्यान लगाईआ। गुर अर्जन किहा ओह आदि तों अन्त तक सर्ब दा राखा, ते सब दा पिता माईआ। बाबे किहा फेर तूं क्यों चौंकड़ा मार के मारें अवाज़ा, मुट्ठी बन्द रखाईआ। गुर अर्जन किहा बाबा मैं डरदा मन्नदा ओस दा आखा, हुक्मे विच ना होए कोताहीआ। मैं ते उहदा निक्का जेहा काका, जिस नूं नाम खिलौणयां नाल रिहा खिलाईआ। इक उस दा भविक्ख्त दस्सां वाका, पर याद रखीं जीवत जीअ रसना जेहवा ना बाहर सुणाईआ। क्यों ओस प्रभू ने कलयुग अन्त आपणयां भगतां दीआं पूरीआं करनीआं आसा, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। उन्हां दा सब दे उतों उड जाणा भरवासा, भरोसा इके उत्ते रखाईआ। जिस दीआं गुर अवतार पैग़म्बर निक्कीआं निक्कीआं शाख़ां, शाह पातशाह मेरा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
❋
❋
करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। गुर अर्जन किहा बाबा वेख मेरा मस्तक, बुढ्ढे ध्यान ल्या लगाईआ। जां तक्कया सम्मत शहिनशाही पंज ते महीना कत्तक, थित वार पन्द्रां नज़री आईआ। नज़ारा तक्कया ते वेख्या सुहञ्जणा वक्त, घड़ी घड़ी दए गवाहीआ। पेशीनगोईआं वेखीआं ओस ने पूरी करनी शर्त, जो शरअ दए बदलाईआ। फेर याद आ गया राम ने विछड़न लग्गयां की संदेशा दिता सी भरत, पुठीं पैरीं चल के भराते नूं दिता सुणाईआ। तेरे राम दा राम जिस ने कलयुग आउणा परत, पत्रका लिखणी नहीं नाल किसे कलम शाहीआ। खेल करना असचरज, अचरज लीला आपणी दए दृढ़ाईआ। जन भगतां पुट्ठी सिध्धी करके नरद, नर नरायण आपणा रंग चढ़ाईआ। पर मैनूं याद आ गया नानक ने फेर लालो तों लैणी ओह करद, जिस ने कातिल मक्तूल देणे मुकाईआ। गुरमुखो इक वार खड़का दयो खण्डे नाल खड़ग, टक टक आवाज़ सुणाईआ। तुहाडा एथे ओथे होण नहीं देणा हर्ज, जिस तरह तुसीं मेरे पहरेदार एसे तरह मैं होवां सहाईआ। कदी बेड़ा होण नहीं देणा ग़रक, मलाह बण के बेपरवाह बण के बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। क्यों आदि तों लै के अन्त तक पैग़म्बरां नाल मेरी शर्त, जिस दी शरअ ना कोए बदलाईआ। जद वेखो अर्श ते फ़र्श, तरस भगतां उत्ते कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल वखाईआ। बाबे किहा अर्जन मेरे अन्दर वज्जदी चोभ, चुभकां रही लगाईआ। की कोई नाम सूआ रिहा एं खोभ, मैनूं दे जणाईआ। सतिगुर अर्जन किहा बाबा एथे पा दे भोग, अग्गे शब्द ना कोए सुणाईआ। बाबे किहा मैनूं सतिगुर नाल बचन करन दा रोग, एह सके ना कोए मिटाईआ। मैं प्रभ दी भगती ते तेरा कीता जोग, जुगती ना मंग मंगाईआ। अर्जन इक मैं जेहड़ा निमस्कार नौ वार करदा रोज़, नौ दवारे तेरी झोली पाईआ। मेरे जिस्म दी तैनूं होवे सोच, बाबा बुढ्ढा फिरे चाँईं चाँईंआ। गुर अर्जन किहा बाबा सदी चौधवीं गुर अवतार पैग़म्बरां दा मुरीदां सिक्खां नालों होणा वियोग, वियोगी हो के मारन धाहीआ। जिधर वेखणा घर घर दिसदा सोग, ख़ुशी विच ख़ुशी ना कोए प्रगटाईआ। सिर्फ़ प्रभू ने आपणे भगतां नूं देणी मौज, मौजूद हो के रंग रंगाईआ। गुरमुखो तुसीं गोबिन्द दी फ़ौज, फ़ौजदार तुहाडा शहिनशाहीआ। वेखणा खेल लोक परलोक, दो जहान ध्यान लगाईआ। अज्ज तों अवतार पैग़म्बरां गुरुआं नूं पै जाणी सोच, सोच विच नैण लैण उठाईआ। की खेल होणा पुष्कर करौच, कलि कल्की की कल वरताईआ। जिथ्थे किसे नहीं सकणा पहुंच, पंजे ला के सारे बेठै पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गुर अर्जन किहा बाबा सम्मत शहिनशाह पंज दा आउणा कत्तक पन्द्रां, इक पंज रंग रंगाईआ। माण रहिणा नहीं मसीतां मन्दिरां, गुरदवार मट्ठ ना कोए चतुराईआ। जोग रहिणा नहीं जूहां कन्दरां,
❋
❋
टिल्ले पर्बत फिरे दुहाईआ। प्रकाश रहिणा नहीं किसे दे अन्दरां, नूरी जोत ना कोए चमकाईआ। अन्तर खुल्ल्हे किसे ना जन्दरा, कुंजी हथ्थ ना कोए रखाईआ। कुछ लहिणा कृष्न दा बन बिन्दरा, बिन्दी वाल्यां दए समझाईआ। कुछ लहिणा सुरप्त इन्द्रा, इन्द इन्द्रासण ध्यान लगाईआ। कुछ देणा लहिणे दा जो नानक वखाया विच निंद्रा, अंगद अंग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच लेखा पूर कराईआ। बाबे किहा गुर अर्जन ओह सिख केहड़े होणे समाजी, सच दे जणाईआ। गुर अर्जन किहा उन्हां दीन मज़्हब तों होणा बाग़ी, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। इक पुरख अकाल नूं मन्नणा इमदादी, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। उन्हां दी धार होणी सादी, साधां तों अगला घर देणा वखाईआ। सदी चौधवीं सुरती होणी जागी, आलस निंद्रा देण मिटाईआ। ते पुरख अकाल उन्हां दा बण के हाजी, लोकमात हज्ज करन आवे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। जन भगतो गोबिन्द गुरु ते गोबिन्द गुरु चेला, ते लेखा पूर कराईआ। आपस विच किरपान दा किरपान नाल कर दयो मेला, सतिगुर तुहाडी ओट रखाईआ। एह जुग जन्म दा मेला, विछड़यां मेला रिहा कराईआ। तुसीं मेरे ते मैं तुहाडा सज्जण सुहेला, नाता इक्को ल्या रखाईआ। रावी दा कन्ढ्ढा ते कलयुग दा बेला, ते जगत दा सुहेला तुहाडा दिसे माहीआ। जे सच पुछो अदि तों अन्त तक ते जुग चौकड़ी अकेला, इक इक नाल सदा करदा आया कुड़माईआ। हुण सारयां तों हो के वेहला, चौहु जुगां दे विछड़े ल्ए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। सतिगुर कहे मैं शब्द गुर शब्द गुरदेवा, आत्मा गुर शब्द शब्द गुर आत्मा परमात्मा गुर शब्द शब्द गुर परमात्मा, परम पुरख शब्द शब्द गुर आत्मा धर्म धर्मातमा, धर्म दी धार एकँकार इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गुरमुखो इक याद रखयो बोली, सच नाल दयां जणाईआ। रात नूं संगल लक्क नाल बन्न्हे सदी चौधवीं दी गोली, नाल पंज प्यारयां दी होवे टोली, दोहां हथ्थां नाल ताली देणी वजाईआ। सब ने दाढ़े लैणे खोल्ही, खुल्हा खेल वखाईआ। इक गुरसिख जिस ने पाउणी रौली, ऊची कूक कूक दए दुहाईआ। बोलणा नहीं हौली हौली, हुक्म दिता सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गुरमुखो किते थक्के ते नहीं, सच देणा सुणाईआ। किसे दी पिच्छे चोण वाली ते नहीं महीं, ध्यान पिच्छे ना कोए रखाईआ। किसे दी पाणी विच धरी ते नहीं कही, सुरती आपणी रिहा उलटाईआ। किसे दी कोई चीज़ गवाच ते नहीं गई, सोचां विच आपणा आप डराईआ। किसे दा लेखा
❋
❋
देण वाला ते नहीं रह गया उत्ते वही, अन्दर लेखा रिहा बणाईआ। किसे दी वस्त किसे कोल ते नहीं पई, जो अमानत आए टिकाईआ। वेख्यो अज्ज दी रात सतिगुर दे लेखे पाउणी सही, सही सलामत आपणा आप कराईआ। जिस दे बच्चे दी सीढ़ी अजे होई नहीं बही, ओह तुहाडी ख़ुशी रिहा मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुहाडे प्रेम दा सदा नशई, मस्ती विच हस्ती विच अर्शी हो के फ़र्शी हो के प्रेम प्यार दा ग़रज़ी हो के मिले चाँईं चाँईंआ।
१५ कत्तक शहिनशाही सम्मत ५ जमांदार किशन सिँघ दे गृह रात साढे नौ वजे पिण्ड अल्लड़पिण्डी
पंज प्यारे फड़ लओ संगल, सगला संग वखाईआ। गुरमुखो प्रभ नूं लभ्भण जाणा नहीं कदे विच जंगल, पिछली रीती दिती बदलाईआ। तुहाडे घर विच होवे चारमंगल, ख़ुशी काया अन्दर वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया ज़हिर गंदल, जड़ हेठों देणी पुटाईआ। हुण ईसा मूसा मुहम्मद दा वेखणा दंगल, वेला वक्त दए गवाहीआ। सदी चौधवीं नहीं देणी लँघण, पैंडा सब दा देणा मुकाईआ। सब ने इक्को करनी बन्दन, बन्दगी इक जणाईआ। सच दवारे सारे आ के मंगण, ख़ाली झोली अग्गे ढाहीआ। पुरख अकाला सब नूं लाए अंगण, अंगीकार इक अख्वाईआ। सच नाम दी चाढ़्हे रंगण, रंगत इक रंगाईआ। वेखण आवे खेल त्रैलोकी नंदन, राम रामा फेरा पाईआ। जुग चारे वंञण, वञ्झ मुहाणा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशा इक सुणाईआ। संगल कहे मैं शरअ ज़ंजीर, शरीअत दयां दृढ़ाईआ। पैग़म्बरो वेखो होई अख़ीर, आख़र पर्दा लाहीआ। अवतारो तक्को बेनज़ीर, नज़र नैण उठाईआ। गुरु गुरदेव वेखो गहर गम्भीर, की आपणी कार कमाईआ। जो सृष्टी दी बदलण आया ज़मीर, दृष्टी दीर्घ रोग गंवाईआ। भगत वेखो नाल कबीर, कबरां तों बाहर रिहा समझाईआ। खण्डा खड़ग तक्को शमशीर, शहिनशाह रिहा चमकाईआ। पातशाहां दी रहिणी नहीं जागीर, हकूमतां हुक्म ना कोए मनाईआ। दीन दुनी बदल देणी तकदीर, तदबीर अग्गे ना कदे समझाईआ। पातशाह कदे बणे फ़कीर, फाका कट के झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा खेल आप वखाईआ। पंज प्यारे संगल खिच्चो, खिचो बेपरवाहीआ। मुक्खों कहो सब कुछ कढणा तेरे विच्चों, क्यों बैठा प्रभू लुकाईआ। बण के धुरदरगाही मितो, मित्र प्यारा हो के क्यों बैठा पड़दा पाईआ। साडी हद्द वध गई वित्तों, वितकरे नाल दईए जणाईआ। जे किरपा ना करें तां असीं सिख नहीं रह सकदे चितों, चेतन सब नूं दे
❋
❋
कराईआ। लिखारीओ धुर दा लेख लिखो, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। अग्गे वास्ते ज़ात पात विच ना किसे भिट्टो, ऊच नीच ना कोए जणाईआ। जे तुसीं कुरबान नहीं हो सकदे मैं कुरबान होया तुहाथों विटो, आपणा आप तुहाडे भेंट कराईआ। तुहाडा लेखा छुडाया पथ्थर इट्टों, बिना पुरख अकाल तों सीस ना किसे निवाईआ। इक इष्ट इक उत्ते टिको, दूसर टिक्का मस्तक ना कोए छुहाईआ। प्रभू प्यार विच विको, कीमत हट्ट ना किसे पवाईआ। वेख्यो मूँहों बणे रिहो ना मिट्ठो, अन्दरों विख रूप दरसाईआ। ख़ुशी नाल उस साहिब दी सेजे लिटो, जो सिंघासण तुहाडी आत्म सेजा रिहा बणाईआ। कलयुग अन्त कांजी वाला दुद्ध हो ना फिट्टो, रूप सच देणा दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पंज प्यारयो खिच्चो नाल ज़ोर, ज़ोर आपणा लओ लगाईआ। एह धुरदरगाही चोर, डाकू बणया बेपरवाहीआ। पिछली कढ लओ खोर, चार जुग दा लहिणा लओ मुकाईआ। जे तुसीं फड़ नहीं सके मैं तुहाडे हथ्थ विच फड़ाई डोर, जगत वाला पल्लू ना कोए गंढाईआ। ना एह टुट्टे ते तुहाडी प्रीती निभे तोड़, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। भगत भगवान नूं इक्को जेही लोड़, वद्ध घट्ट ना कोए रखाईआ। तुहानूं नहाउण नहीं देणा किसे तलाब जौहड़, तीर्थां उत्ते ना कोए भवाईआ। मालक हो के जाए बौहड़, बौहड़ गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लहिणा रिहा मुकाईआ। संगल कहे होर करो अग्गे, ज़ोर नाल खिचाईआ। बण जाओ शेर बग्गे, आपणा बल वधाईआ। जिस ने गुर अवतार पैग़म्बर आपणी धारों कढे, लोकमात दिते भवाईआ। नाम कलमे वाले लगा के डग्गे, डौरु डंक दिते खड़काईआ। झगड़ा पा के मास नाड़ी हड्डे, तन वजूद दिते लड़ाईआ। हुण चढ़ गया ओह तुहाडे अड्डे, अड्डी दा ज़ोर ला के लओ खिचाईआ। एह मौका मिल्या नहीं किसे अग्गे, संगल बन्न्ह ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। संगल कहे पंज प्यारयो मैं बड़ा शरारती, शरअ विच दीन दुनी दिती लड़ाईआ। लिखारीओ मेरा लेखा लिखो इबारती, दीन दुनी देणा पलटाईआ। कदे सतिगुर मन्नयो ना सफ़ारशी, बिना देख्या मन ना कोए टिकाईआ। विचोला बणिओ ना कोए विच आढ़ती, हट्टां विच ना तोल तुलाईआ। सदा इक हकूमत इक सरकार दी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। हुण खेल वेख्यो पैग़म्बरां वाले परवरदिगार दी, पारब्रह्म प्रभ की आपणी कार कमाईआ। गुर गद्दी नहीं रहिणी किसे गदार दी, गदागर होए लोकाईआ। सेवा मंज़ूर ख़िदमतगार दी, जो ख़ादम हो के प्रभ नूं सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। संगल कहे मैनूं खिच्चो, पिछला ज़ोर लगाईआ। तुहाडी पूरी होवे इच्छो, आपणा रंग चढ़ाईआ। पिच्छे
❋
❋
प्रभू दे पढ़दे आए किस्से, किस्मत लओ बदलाईआ। जग नेत्र किसे ना दिसे, दहि दिशा अंधेरा छाईआ। जन भगतां आया हिस्से, हिस्सा आपणा लओ वंडाईआ। लुक ना जाए किते, कितिआं दा मालक दो जहानां आपणा मुख छुपाईआ। सोहणी वार वेखो थित्ते, पन्द्रां कत्तक रुत सुहाईआ। जिस दे लेख गुरु अवतार पैग़म्बरां लिखे, लेखे बिन कलम शाहीआ। सब दा लहिणा देणा आप नजिट्ठे, वेखणहारा आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक हो आईआ। संगल कहे मैं भेव दस्सणा सगला, संगीओ दयां जणाईआ। की खेल होणा अगला, पर्दा दयां उठाईआ। गुरमुख रहे ना कोए बपड़ा बगला, हँस रूप लैणा बदलाईआ। इक्को रंग रंगाउणा शाह कंगला, शहिनशाह दए वड्याईआ। जेहड़ा मस्तक लाया चन्दना, चन्दन वास सर्ब महकाईआ। निज आत्म दे के निज नंदना, निज नैण करे रुशनाईआ। किसे दवारे पए ना मंगणा, झोली सब दी दए भराईआ। वक्त नाल लैण वाल्यो सब कुछ तुहानूं वंडणा, आपणे विच ना रखे लुकाईआ। जन्म जन्म दा टुट्टा नाता गंढणा, वेखो गंढ तुहाडे हथ्थ फड़ाईआ। वेस वटा के विच वरभण्डणा, ब्रह्मण्ड दए समझाईआ। जिन्हां गुरमुखां चमकाईआं खण्डणा, प्रचण्ड रूप दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। संगल कहे पंज प्यारे मैनूं छड्डो, धरनी दयो लटाईआ। इक धर्म निशाना गड्डो, जिस नूं वेखे सर्ब लोकाईआ। तुसां रहिणा नहीं अड्ड अड्डो, घर इक्को देणा सुहाईआ। आपणा भार सतिगुर उत्ते लद्दो, आप हौले भार चलो चाँईं चाँईंआ। कूड़ी क्रिया विच ना बज्झो, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को थाँ बहि के सजो, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। शेर वांगू गज्जो, भय अन्दरों देणा कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। संगल कहे मैनूं क्यों चौधवीं सदी दी गोली लक्क नाल बन्न्हया, की मेरी वड्याईआ। जिस वेले मुहम्मद ने परवरदिगार दा हुक्म मन्नया, मिन्नतां विच कीती दुहाईआ। नाले तक्कया उपर चन्नया, चौदां तबक वेख वखाईआ। किस बिध तेरा हुक्म जाए डन्नया, परवरदिगार देणा डराईआ। ओसे वेले हुक्म मिल्या जिस वेले गोबिन्द ने इक लाया कन्या, मुक्ता समझ किसे ना पाईआ। फेर तेरा बेपरवाह आया भन्नया, लोकमात चाँईं चाँईंआ। जिस चौधवीं सदी नूं तूं जणया, नाम जगत वाला रखाईआ। ओह मेरा आदि दा खेल ते जुग जुग दा देण वाला धन्नया, जो तेरी झोली पाईआ। मुहम्मद अक्खां मीट के हो गया अन्नयां, चारों कुण्ट चक्र ल्या लगाईआ। ए मालक ख़ालक प्रितपालक तेरा केहड़ा छप्पर ते केहड़ा छन्नया, सानूं दे दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशा इक सुणाईआ। परवरदिगार
❋
❋
किहा मुहम्मद सालिहबू, सहिज दयां दृढ़ाईआ। जिस बुत विच होवे रूह, रूह बुत नाल वड्याईआ। उस विच आवां हूबहू, जिस नूं सम्बल कहि के गोबिन्द जाणा गाईआ। फेर झगड़ा मुकावां मैं ते तूं, भावें तुहमत दए लोकाईआ। मुहम्मद ने नौ वार किहा हूं, हूं हूं कर सुणाईआ। फेर ख़ुशी होया लूं, लूं लूं लई अंगड़ाईआ। फेर अन्दरों आवाज़ आई अल्ला हू हू, हक दिता दृढ़ाईआ। मुहम्मदा जिस वेले पैग़म्बर नहीं रहिणे गुरु, चेला गुरु करे लड़ाईआ। धुर दा हुक्म किसे ना फुरू, फ़रमांबरदार ना कोए अख्वाईआ। चारों कुण्ट होवे दुड़ू दुड़ू, धुर दा धर्म ना कोए समझाईआ। दीनां मज़्हबां बेड़ा रुढ़¼, चप्पू नाम ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशा इक सुणाईआ। मुहम्मद किहा मेरे परवरदिगार मेरी ख्वाहिश, ख़सम ख़समाने दे जणाईआ। चौधवीं सदी मेरी आस, आहिस्ता आहिस्ता देणी वखाईआ। परवरदिगार किहा तूं मेरे नूर दी इक शाख़, शरअ विच वड्याईआ। कलमे दी दे शाबाश, हुक्म दिता सुणाईआ। अन्त ज़रूर देणा साथ, सगला संग बणाईआ। बण के पुरख अबिनाश, आपणा रूप लवां बदलाईआ। शंकर समझ ना सके उपर कैलाश, ब्रह्मा ब्रह्म ना कोए दृढ़ाईआ। विश्व दा रहे ना कोए विश्वाश, विषयां विच जगत लोकाईआ। निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, जल्वागर डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। मुहम्मद किहा मेरे माज़ुज़ला, ज़ाहर ज़हूर तेरी वड्याईआ। मेरे इललिल्ला, तेरे इक्को नज़री आईआ। मेरी बिसमिल्ला, बिसवा हिस्सा तेरी झोली पाईआ। परवरदिगार किहा मुहम्मद औह वेख गोबिन्द तीर कमान चिल्ला, तरकश कंध रिहा उठाईआ। चौदां तबक वेख हिल्ला, ज़िमीं असमान दए हिलाईआ। तेरा चौदां सदीआं पूरा करावां छिला, छैल छबीला हो के वेख वखाईआ। ख़बरदार कदी ना होवीं ढिल्ला, धुर दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। मुहम्मद दा रंग हो गया पीला, थर थराहट विच थरथराईआ। तक्कया असमान नीला, प्रकाश वेखे जो प्रकाश विच समाईआ। कन्न विच उँगलां पाईआं मेरे परवरदिगार तूं मेरा वसीला, वसल अवर ना कोए रखाईआ। धुर फ़रमान मिल्या ओह वेख चौधवीं सदी अन्त सब मेरा इक कबीला, किबले अज़ दयां दृढ़ाईआ। मुहम्मदां इक जाम पी ला, तेरे अन्तर दयां टिकाईआ। जिस वेले सब दा बण के आवां वसीला, मालक नूर इलाहीआ। अग्गे चल्ले ना कोए दलीला, दिल्ली तख्त देणा हिलाईआ। मुहम्मद ने हथ्थ विच फड़ के तीला, फेर दन्दा हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। मुहम्मद किहा मेरे काले ज़वी, यक तेरी वड्याईआ। की तेरी तरजीह, तरतीब दे दृढ़ाईआ। परवरदिगार किहा मेरा खेल वसीह, हद्द हदूद ना कोए रखाईआ। झट नेड़े आ गया मसीह, मसला आपणा अग्गे टिकाईआ। मेरे मालक
❋
❋
तेरी सनद उत्ते लिख्या सदी वीह, वीह दे अग्गे इकीह, इक्की दा एका इक्को नज़री आईआ। मेरी बोल ना सके जबीं, ज़बान ज़िबाह कीती ख़ुदाईआ। तूं मालक या मुबीन, मेहरवान तेरी वड्याईआ। तूं मालक आदि कदीम, कुदरत दा कादर सोभा पाईआ। सानूं आपणा दे यकीन, भरोसा दे समझाईआ। परवरदिगार किहा उस वेले मेरी चार जुग तों वक्खरी होवे तालीम, हुक्म संदेशा इक सुणाईआ। मेरा मार्ग होवे अज़ीम, आलीशान रिहा जणाईआ। शरअ विच वंडी ना होवे ज़मीन, धरनी धरत धवल धौल इक्को रंग रंगाईआ। इक्को माण नर मदीन, मुद्दा आत्म देणा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। मुहम्मद किहा मेरा तख़नासिद्ध, साहिब तेरी सरनाईआ। की तेरी होवे बिध, बदी दा डेरा ढाहीआ। चार जुग गुर अवतार पैग़म्बरां नाल तूं रखी ज़िद, हिस्सयां वाली वंड वंडाईआ। आपे सलाहें ते आपे दएं निन्द, एह तेरी बेपरवाहीआ। सच दस्स सदी चौधवीं किस बिध मेटें सगली चिन्द, चिखा दएं बुझाईआ। परवरदिगार किहा मुहम्मदा ओस वेले अमाम बण के आवां विच हिन्द, तेरी बिन्द गोबिन्द नाल रखाईआ। फेर ज़रूर प्रकाश करां पार सिन्ध, जोती शब्दी धार खेल खिलाईआ। तुहाडी उम्मत निक्की जेही टिंग, चुरासी विच्चों दयां समझाईआ। मुहम्मद दे नेत्र वग पए हिंझ, हन्झूआं धार बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। मुहम्मद किहा मेरा मोज़ल हके आदाब, आदाब नाल सीस झुकाईआ। किस बिध सूफ़ीआं देवें ख़ताब, ख़ुद आपणा रंग रंगाईआ। सच वखावें महिराब, महिबूब हो के वेख वखाईआ। परवरदिगार बिना अक्खरां तों खोल्ह किताब, बिना कुतबखान्यां दिती दृढ़ाईआ। मुहम्मद आह वेख इक मालक इक जनाब, जनाबे आली इक्को सोभा पाईआ। फेर उस वेले नानक वजाउँदा आउणा रबाब, मन्त्र सतिनाम दृढ़ाईआ। फेर ओह वेख ग़रीबां वाला जहाज़, बेड़े रिहा भराईआ। फेर ओह वेख लालो दा हिसाब, तैनूं दयां वखाईआ। फेर ओह वेख सब कुछ मैं आपे आप, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस वेले दीन दुनी दा वध्या पाप, लक्क विच संगल पा के सब दी शरअ आपणे नाल बंधाईआ। रूह बुत दिसणा नहीं कोई पाक, पापी पतित दिसे लोकाईआ। मुहम्मद ने किहा ऐ मेरे मालक की खेल करें साख्यात, सच दे समझाईआ। ख़ुद ख़ुदा किहा आह लै आबेहयात, बूँद ढाई तेरे मुख चुआईआ। जिस वेले इन्सान होवे हैवानात, हैवानां वाला रूप गए बदलाईआ। असलीअत रही विच ना नबाताप, नबीआं मुके पढ़ाईआ। कलमे विच ना रहे जज़बात, जाइज़ हुक्म ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। मुहम्मद किहा ऐ ख़ुदा की नानक ज़रूर आउणा रबाबी, रब्बीउल देणा जणाईआ। की उस दा प्यार हकीकी होवे कि मिजाज़ी, शरअ देणी
❋
❋
दृढ़ाईआ। परवरदिगार किहा ओह होणा बोध अगाधी, बुद्धी तों परे पढ़ाईआ। प्रीती होणी मेरे नाल लागी, लग मात्रा दा डेरा ढाहीआ। उस नूं सुणाउणा इक्को रागी, राग आपणा देणा गंवाईआ। ओस सब कुछ जाणा त्यागी, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। फिरना हो वैरागी, चारों कुण्ट वाहो दाहीआ। ग़रीब निमाणयां नाल मिल के होवे राज़ी, राज़क रिज़क रहीम हो के दए वड्याईआ। लालो दे नाल प्रेम वाली लाउणी बाज़ी, आप आपणी दया कमाईआ। उस दे नाल इक होणा हाजी, जेहड़ा रूप ल्ए बदलाईआ। नाले शरअ दा होणा काज़ी, कसम खा के नानक सेव कमाईआ। अन्दरों अपराधी होणा ग़ाज़ी, दूई द्वैत विच दुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। मुहम्मद किहा नानक रबाब की गाउणा, कहि की सुणाईआ। परवरदिगार किहा मुहम्मदा ओस कहिणा इक्को पुरख अकाल मनाउणा, दूसर लोड़ रहे ना राईआ। तीर्थ तट पए ना नहाउणा, जंगलां विच ना कोए भवाईआ। अग्नी तन ना पए तपाउणा, जल धार ना कोए वड्याईआ। कन्न पाड़ ना मुन्दरा पए पाउणा, गृह मन्दिर ना कोए तजाईआ। इक्को सीस जगदीश झुकाउणा, दूजा इष्ट ना कोए रखाईआ। नाल ग़रीबां प्यार वधाउणा, एह नानक आस रखाईआ। तेरी शरअ दा शरअ नाल टकराउणा, एह मेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। मुहम्मद अक्खां लईआ मीट, धरे ध्यान अल्ला। नज़री आया हस्त कीट, सदी चौधवीं सृष्टी भरी गुनाह। पैग़म्बरां तुटी प्रीत, उम्मत बणे ना कोए मलाह। मुहम्मद दी निकली चीक, हथ्थ छाती उत्ते टिका। अन्दर सुणी हदीस, कलमा हक ख़ुदा। खेल वेख बीस, चौधवीं लग्गे ढाह। तक नाल नीझ, नेत्र नैण खुल्हा। वेख अगम्मी रसीद, जिस दे बदले पटा दिता फड़ा। सदी चौधवीं रखीं उडीक, अन्तिम आवां नूर ख़ुदा। सम्मत शहिनशाही पंज तरीक, तरीके नाल दिती दृढ़ा। सम्बल धाम दा हो के वसनीक, कर आवे नूर रुशना। जिस दा होवे ना कोए शरीक, शरक्त पिछली दए मिटा। ओस दे विच होवे हक तौफ़ीक, हुक्म धुर दा दए सुणा। दीन मज़्हब ना रहे फ़रीक, फ़िरकादारी दए गंवा। मानस मानस कर रफ़ीक, एका रंग दए रंगा। फेर मुहम्मद दे अन्दर फ़ुरना फुरया कुरान मजीद, नाअरा हक दा दिता ला। तेरी सिफ्त तेरी तम्हीद, तेरी महिमा सिफ्त सुणा। मेरी तेरे उत्ते उम्मीद, आसा मनसा पूर करा। मुहम्मद गलों लाह के कमीज़, दोए जोड़ कीती दुआ। मैनूं तेरे वेखण दी रीझ, धरती उत्ते आपणा फेरा पा। की लैणा महिराबां वाली विच्चों मसीत, मसला आपणा दे समझा। परवरदिगार किहा मुहम्मदा लिख वसीअत, वसले यार इक ख़ुदा। जेहड़ा सब दी बदल दए तबीअत, ताबया विच ल्ए रखा। इक्को नाम दी दए अहिमीअत, आप आपणा हुक्म सुणा। सब दी बदल देवे नीअत,
❋
❋
निगहाबान हो रहमा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। मुहम्मद कहे मैं वेखणा नज़ारा अज़ू, अजब देणा दृढ़ाईआ। ख़ुदा ने किहा पहलों कर वुज़ू, हथ्थ मूँह धो के नक्क कन्न साफ़ कराईआ। फेर इक कर रज़ूह, आपणी रज़ा दयां समझाईआ। नानक धार इक ते दस गुरु, एह मेरी बेपरवाहीआ। उन्हां तों बाद फिर कलयुग होणा शुरू, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। सब दा बेड़ा आपणी करनी विच रुढ़¼, तुहाडा ज़ोर रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा दए उठाईआ। मुहम्मद किहा मैं मन्ना तेरी ताबयादारी, तांबा हथ्थ विच उठाईआ। सदा सदा सद रहे यारी, याराना देणा निभाईआ। परवरदिगार किहा सदी चौधवीं उम्मत होणी ग़द्दारी, सुन्नत कम्म किसे ना आईआ। मैं होणा जोत नूर उज्यारी, नूर नुराना डगमगाईआ। वेखां विगसां सृष्टी सारी, दीन दुनी खोज खुजाईआ। करां खेल वांग मदारी, वल छल आपणी कार कमाईआ। जेहड़ी काया तुसां मेरे हुक्म नाल शृंगारी, मज़्हबां वाली वंड वंडाईआ। एस दा होणा अन्त किनारी, अन्तिम रहिण कोए ना पाईआ। मुहम्मद ने झट हथ्थ विच फड़ लई बहारी, धरती उत्ते झाड़ू दिता लगाईआ। प्रभू सदी चौधवीं पुरख कि नारी, मालक मैनूं दे समझाईआ। परवरदिगार किहा ओह मेरी जोत उज्यारी, रंग रूप ना कोए दरसाईआ। अन्त ओस दी गोली होणी कन्या कुँवारी, कायनात मिले वड्याईआ। ना मुच्छ ना दाढ़ी, राम कृष्न दा लेखा दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, ओस नूं बणन ना देवे किसे दी लाड़ी, लाड़ा नज़र कोए ना आईआ। मुहम्मद किहा सदी चौधवीं नूर उजाला, नूर नुराने दिता जणाईआ। जिस वेले अंधेरा होया कलयुग काला, कल काती दिसी लोकाईआ। सति लभ्भे किते ना भाला, खोज्जयां हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। सति धर्म दा निकले दिवाला, ख़ाली काया महल्ल वेख वखाईआ। लेखा रहे ना किसे माला, जप जप ना कोए वड्याईआ। किरपा करे दीन दयाला, दयानिध आपणी कार कमाईआ। जगत शरअ तोड़ जंजाला, संगल आपणे लक्क बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। मुहम्मद किहा ओस संगल दा की असूल, असल देणा समझाईआ। किस नूं होए कबूल, कबरां विच पैग़म्बर जाणे समाईआ। धुर दा हुक्म मिल्या माकूल, मुकम्मल दिता दृढ़ाईआ। जिस वेले तुहाडा शरअ दा लैण आया मसूल, चुंगीख़ाने फोल फुलाईआ। अगला दस्सण आया रूल, रौला दीन मज़्हब मिटाईआ। सब नूं करना पए कबूल, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस दी मस्तक लाउंदे धूल, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। ओह कदे ना जावे भूल, अभुल नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ।
❋
❋
मुहम्मद किहा संगल दी की वजह, सगले संगी दे समझाईआ। ख़ुदा किहा तुहानूं मिले कोए ना जगह, जगह बजगह होवे लड़ाईआ। तुहाडा रहे कोए ना दब्बा, भय भउ ना कोए जणाईआ। चारों कुण्ट होवे हाए तोबा हाए रब्बा, बौहड़ी बौहड़ी कर कुरलाईआ। सृष्टी आर पार ना होवे फिरे विच गभ्भा, कन्ढ्ढा नज़र कोए ना आईआ। बिना भगतां तों साची रहे कोए ना सभा, मलेछ होवे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा इक उठाईआ। मुहम्मद दी निगाह बदली अचानक, अक्खीं मीट ध्यान लगाईआ। नज़री आया नूरी नानक, सरगुण रंग चढ़ाईआ। खेल वेख्या भयानक, चार कुण्ट कुरलाईआ। किसे दी दिसी ना कोए स्याणप, मूर्ख मूढ़्हां वज्जे वधाईआ। धर्म दी धार ना कोए अमानत, अमल हक ना कोए कमाईआ। धुर दी देवे ना कोए ज़मानत, चुरासी पार ना कोए वखाईआ। चारों कुण्ट अंधेरी शामत, शमा नूर ना कोए रुशनाईआ। सुच दिसे ना सच सही सलामत, जूठ झूठ करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। मुहम्मद नज़री आया नानक लालो मीत, परवरदिगार दिता वखाईआ। इस तों अग्गे प्रभू दी रीत, मन्दिर मसीत पन्ध मुकाईआ। मुहब्बत विच वसे चीत, चातृक आपणे ल्ए बणाईआ। आत्म परमात्म दस्स के गीत, मन्त्र सतिनाम समझाईआ। निमाणे वेख ग़रीब, मेहर नज़र उठाईआ। खेल इक अजीब, अजब रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पड़दा ओहला रिहा उठाईआ। जिस वेले नानक नानक पहुँचया दवार, बाला मर्दाना संग रखाईआ। काज़ी मुल्ला सी उन्हां दा यार, मसले प्रेम वाले सुणाईआ। नानक दा बण के ख़िदमतगार, दूरों निउँ निउँ सीस झुकाईआ। अन्दर हुन्दा सी हँकार, मन वासना ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। नानक जिस वेले लालो दे घर आया, वज्जी सच वधाईआ। धन्न गुरु गुर साचा पाया, मिली माण वड्याईआ। काज़ी हस्स के बचन सुणाया, लोटा वुज़ू वाला हथ्थ उठाईआ। ओए लालो क्यों नहीं भेंट चढ़ाई माया, सतिकार विच सति ना कोए कराईआ। लालो ख़ाली हथ्थ वखाया, एह देण वाला आया बेपरवाहीआ। मांगत हो के झोली अग्गे डाहया, भुक्ख्यां देणा रजाईआ। काज़ी दे अन्दर ग़ुस्सा आया, अन्दरे अन्दर दलील बणाईआ। नानक किहो जेहे घरां दे विच फेरा पाया, जेहड़ा सके ना पेट भराईआ। ओधरों लंगढ़ा लूल्हा चल के आया, सदा उच्ची उच्ची सुणाईआ। कोए नानक दरस दए कराया, मेरा लेखा दए मुकाईआ। काज़ी ने किहा ओए कमलया, ओह ते भुक्ख्यां नंगिआं ने गुरु बणाया, वड्डयां घर मिले ना थाँईंआ। लंगड़े किहा मैं ज़रूर चल के नानक दा दर्शन पाया, दूरों निउँ के सीस निवाईआ। लालो ने झट ओस नूं गोद उठाया, छाती नाल लगाईआ।
❋
❋
पिच्छों काज़ी नट्ठा आया, उस बांह लई खिचाईआ। फड़ के पिच्छे मूँह वखाया, अगला घर दिता वखाईआ। एथे अग्गे हाल दुहाया, क्यों तूं रौला दिता पाईआ। नानक मेहर निगाह उठाया, तक्कया चाँईं चाँईंआ। एह वी किसे माँ दा जाया, जो चल के मेरे दवारे आईआ। काज़ी किहा तूं केहड़ा इहनूं दिता रजाया, बिना रबाब तों तेरी की वड्याईआ। ओस लूल्हे किहा नानक किते इहनूं वी दे सज़ाया, जो तैनूं गया भुलाया। नानक हस्स के किहा आपणा कीता आपे ल्ए पाया, आपणे नाल हंढाईआ। लालो फेर किहा सतिगुर नानक क्यों एह बचन सुणाया, तेरा बचन ना बिरथा जाईआ। मैं एस दा दर्द वंडाया, तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। नानक किहा एह बचन मुड़े ना राया, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। बिना तेरे तों इहनूं सके ना कोए बख्शाया, बख्शिश करन कोए ना आईआ। लालो नैणां नीर वहाया, रो के दिती दुहाईआ। नानक अन्तर ध्यान लगाया, ढाई सकिंट ज़बान ना कोए हिलाईआ। फेर हस्स के किहा लालो जिस वेले तेरा जन्म दवाया, लोकमात होवे रुशनाईआ। मेरा पुरख अकाल होवे आया, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। तेरा सदा होवे सहाया, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। एह काज़ी तेरी झोली पाया, एस नूं एस लूल्हे वाली मिले ज़रूर सज़ाईआ। तूं एस नूं लईं तराया, वास्ता प्रभ दे अग्गे पाईआ। लालो दा थोड़्हा जेहा अन्दरों दिल कम्बाया, मन ल्या डुलाईआ। नानक ने हौसला फेर वधाया, सहिज दिता दृढ़ाईआ। लालो चिन्ता ना कर एहदा अन्त दु:ख अक्खीं वेखण ना पाया, तेरा हथ्थ लग्गे ना राईआ। एसे कारन काज़ी दा कुलवन्त नाम प्रगटाया, परगणे ओसे ल्या वसाईआ। नानक दा लेखा पूर कराया, लालो आपणे नाल रखाईआ। दु:ख ना करे जिस माँ ने जाया, पूरब जन्म दा दाता इक्को धुरदरगाहीआ। नाले अग्गे वास्ते मार्ग लाया, सतिजुग सच सच वरताईआ। पुत मरया हरबंस कौर ने अक्खीं ना नीर वहाया, ख़ुशी ख़ुशी नाल चिखा दिता चढ़ाईआ। जे पहलों पन्द्रां कत्तक दा लेखा ना हुन्दा लिखाया, अज्ज दिन्दा ना कोए गवाहीआ। सतिजुग दा रंग रंगाया, रंगत पिछली दिती मिटाईआ। एसे कारन गुरमुख माझा मालवा दुआबा जम्मू विच्चों मंगवाया, जो चल आए चाँईं चाँईंआ। उन्हां सति धर्म दा दस्तारा गुरसिख सीस सजाया, पुत मरे तों पिता ख़ुशी ल्ए मनाईआ। नाले अगला जन्म फेर बदलाया, हरिसंगत मेला मेलया सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दी करनी कार कमाईआ। कुलवन्त कहे वेख मैं आ गया चाचा, चलाकी नाल दयां जणाईआ। पिछले जन्म मैं लुंगी बन्न्हदा सां लाचा, कन्नी लाल रंग रंगाईआ। मुहम्मद नाल रखदा हुन्दा सां नाता, नमाज़ पढ़ के ख़ुशी बणाईआ। मैं वेख्या पिछला आपणा खाता, हँकार दी मिली सज़ाईआ। मैं आपणीआं दस्सां बातां, बातन पड़दा दयां उठाईआ। मैं कदे पिच्छे हुक्म नहीं सी मन्नया आखा, सतिकार नाल सिर ना किसे झुकाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कुलवन्त कहे मैं आ गया पन्द्रां कत्तक दी रैण, भज्जया चाँईं चाँईंआ। दुआबे वाल्यां दी वेखणी रसैण, जेहड़े मेरे लई लै के आईआ। दविन्दर कौर वेखणी धर्म दी भैण, जो बरतन हथ्थ ल्ए उठाईआ। सच संदेशा आया कहिण, कहि के दयां सुणाईआ। भैण भ्रा गुरमुखो इक दूजे दे पिच्छे पाए कोई ना वैण, नैणां नीर वहाईआ। किसे साध सन्त नूं थालीआं ग्लास छन्ने कोई ना जाए देण, वस्त्र भेंट ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कुलवन्त कहे दुआबे वाल्यां मैनूं होण नहीं दिता उदास, मेरी आसा पूर कराईआ। जन भगतो सारे इक दूसरे नूं दयो शाबाश, ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। इक दूजे नूं दयो आख, हुक्म धुरदरगाहीआ। किसे दे मरन पिच्छों किसे नूं देणा नहीं थाली ग्लास, गढ़वी हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। तुहाडे बरतनां विच कोई खा ना जावे मास, तुहाडी कीती कम्म किसे ना आईआ। जे इक प्रभू दी आस, भरोसा इक रखाईआ। ओसे ते रखो विश्वाश, विशा अवर ना कोए जणाईआ। जिस दा नूर जोत प्रकाश, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। इक्को वार सब ने कर लैणा याद, याददाशष्त लैणी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। जन भगतो मरन तों पिच्छों किसे ने चुक्कणी नहीं सुआह, सुआह रूप लोकाईआ। वेखो पंज लिखारी गवाह, मथ्थे तिलक रहे वखाईआ। बिन्दी होणी नहीं बेवफ़ा, हिन्दी लिखण वाला दए गवाहीआ। टेडी पगड़ी उलटी लई करा, रीती सिद्ध कराईआ। जिन्हां पंज पंज पंज पंज किरपानां दितीआं खड़का, खड़ग खड़ग नाल टकराईआ। जिन्हां पंज पंज पंज पंज पग्गां दितीआं बन्हा, चौथे जुग कीती सफ़ाईआ। जिन्हां पंजां चन्दन तिलक ल्या लगा, तिलकणबाज़ी तों पार कराईआ। जिन्हां गुरमुखां हथ्थ उत्ते लंगर ल्या खा, ओह माण ताण गए मिटाईआ। जिन्हां लंगर विच हिस्सा ल्या पा, ओह सारे बण गए भैण भाईआ। जिन्हां अरदासा ल्या सुधा, हथ्थ जोड़ के सीस निवाईआ। सच पुछो उहनां किशन सिँघ नूं ल्या बचा, मग्घर दा महीना रोवे मारे धाहीआ। एसे कारन सारे ल्ए सदा, इक्ट्ठे कीते चाँईं चाँईंआ। भगतो तुहाडी रज़ा विच ख़ुदा, सज़ा दे नाल करे तबाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पन्द्रां कत्तक कहे मैनूं कहिंदे पन्द्रां, अध विच वड्याईआ। गुरमुखो कदी लभ्भण नहीं जाणा विच मन्दिरां, मसीतां विच ना फोल फुलाईआ। खोजणा नहीं विच्चों कन्दरा, टिल्ले पर्बत ना पन्ध रखाईआ। सद इक्को दवारा मंगणा, मांगत हो के झोली डाहीआ। जो देवे धुर अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। कुछ लेखा लहिणा गोबिन्द वाला अनन्दना, इटारसी दी धरती दए गवाहीआ। जिथ्थे खेल खिलाया सी राम चन्दना, चन्द
❋
❋
सूरज देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पन्द्रां कत्तक कहे मैं सब नूं देवां असीस, असल दे असल वेख वखाईआ। जन भगतो तुहाडा प्रेम नाल जगदीश, जगत दा मालक ख़ुशी बणाईआ। सारे आ गए टप्प के लीक, लाईन पिछली आए बदलाईआ। सुहञ्जणी होए तरीक, तारीख तवारीख नाल रखाईआ। सब दी सांझी होवे प्रीत, प्रीतम इक्को लैणा मनाईआ। पंज प्यारे इक गावण गीत, शब्द शब्द सच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा सच आप वरताईआ। पन्द्रां कत्तक कहे ब्रह्मण्ड खण्ड झुके, झुकया ज़िमीं असमान। जन भगतां कूड़ कुड़यारे पैंडे मुके, मुक्कया कूड़ जहान। भव सागर पार होवण सुक्के, अग्गे आए ना कोए अटकाण। सचखण्ड दवारे जाण सुच्चे, सतिगुर साचा होए मेहरवान। मंज़ल पौड़े चढ़न उच्चे, जिथ्थे मिले श्री भगवान। उज्जल करन मुखे, सचखण्ड दवारे मिले अमाम। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान।
किशन सिँघ बग़ल विच दे दे करद, खब्बे अंग छुहाईआ। सज्जे नाल वंडे दर्द, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। मर्दाना बण मर्द, मदद करे थांउँ थाँईंआ। हरिसंगत दी मंज़ूर कर अर्ज़, तेरा जीवण दिता वधाईआ। वेख खेल असचरज, दुआबे विच्चों वस्तू तेरे घर मंगाईआ। एह पिछला लहिणा ते पिछला कर्ज़, लेखा दिता वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। करद कहे मैनूं कहिंदे छुरी, रसना नाल गाईआ। मैनूं सारे कहिंदे बुरी, कसाईआं हथ्थ फड़ाईआ। मैनूं सारे कहिंदे निगुरी, सीस ना किसे झुकाईआ। सच पुछो मैं अनन्द पुरों तुरी, भज्जी वाहो दाहीआ। ढाई दिन सरसे विच रुढ़ी, सिर्फ़ नौ कदम पन्ध मुकाईआ। फेर मैनूं चुक ल्याई ठठिआरां दी इक कुड़ी, खब्बे हथ्थ उठाईआ। मेरी पथ्थरां नाल अग्गों धार मुड़ी, तिक्खी फेर ना किसे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। छुरी कहे मेरा लेख दस्से ना कोए कतेब, कातब ना कोए लिखाईआ। मैं करदी नहीं फ़रेब, झूठी गल्ल सुणाईआ। मेरे नाल उस कन्या तों लै के गोबिन्द ने कटया सी इक सेब, टोटे चार दिते कराईआ। फेर पा के विच जेब, बाहर ल्या कढ्ढाईआ। फेर वेखे चारे वेद, कोई इस दी दए सफ़ाईआ। फेर तक्कया खेल भरया भेद, भुजां लई उठाईआ। पहलों एहदी सेवा लावां एह फिरे विच देग, तेग़ दी फतिह नाल लड़ाईआ। फेर घसाई उत्ते रेत, पासे दिते बदलाईआ। फेर सुट्टी विच खेत, हुक्म दिता जणाईआ। जिस वेले पुरख अकाल बदल
❋
❋
के आवे भेस, आपणा फेरा पाईआ। मैनूं वी प्रगट करे माझे देस, गोबिन्द ढाई उँगलां दस्तारा दिता उठाईआ। फेर तेरा अगला बणे लेख, पिछला दए चुकाईआ। तैनूं भेजणा मुहम्मद वाले देस, धुर दा हुक्म सुणाईआ। तूं जा के कटीं मुल्ला शेख़, शरअ दी करीं सफ़ाईआ। फेर छब्बी पोह नूं आ के होवीं पेश, पेशीनगोई अगली दईं दृढ़ाईआ। संग रहीं हमेश, हमसाजण अख्वाईआ। छुरी कहे जिस वेले गोबिन्द ने पहले दिन गुरमुखां तों रखाए केस, मैनूं चरणां हेठ दबाईआ। मेरा उदों दा बकाया लेख, अज्जे तक ना कोए मुकाईआ। मैं वी भगतो तुहाडे नाल मिल के उस प्रभू दी वेखणी खेड, जो खिलाड़ी हो के आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त दा मालक एक, एकँकार एका नज़री आईआ।