१६ कत्तक शहिनशाही सम्मत ५ सांझी राम दे नवित अल्हड़पिण्डी
संगल ज़ंजीर तोड़ दे शरअ, शरीअत धुर दी इक समझाईआ। राम दा लेखा पूरा कर दो अक्खर मरा, दो अक्खर कन्ने नाल बदलाईआ। निगाहवान निगाह मार लै ज़रा, ज़र्रा ज़र्रा वेख वखाईआ। सच दवार दरसा दे दरा, दर दरबारा इक जणाईआ। कलयुग खेल वेख लै बड़ा, बड़ा छोटा दए दुहाईआ। चारों कुण्ट कलेश पड़ा, पढ़ी पुस्तक कम्म किसे ना आईआ। अवतार पैग़म्बरां बणया धड़ा, हिस्सा नाम कलमा रिहा वखाईआ। गोबिन्द धार वेख लै कड़ा, कंगण हथ्थ नाल वड्याईआ। सदी चौधवीं तक लै जड़ा, जड़ चेतन फोल फुलाईआ। किरपा कर नरायण नरा, नर तेरी इक सरनाईआ। मानव रुक्ख दिसे कोए ना हरा, फल फुल्ल ना कोए महकाईआ। धुर दा हुक्म सुणा दे खरा, खोटे खरे वेख वखाईआ। सच दवार वखा दे दरा, घर मन्दिर इक जणाईआ। तेरा दरस दीदार होया परा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी सार कोए ना पाईआ। सब दी आसा मनसा पूरा कर दे वरा, वरयाम तेरे हथ्थ वड्याईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आदि अन्त निरगुण धार छड़ा, पत्नी संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वर दाता बेपरवाहीआ। तेरी खेल वेखणी ताज़ी, ताज तख्त दे मालक देणी वखाईआ। ग़रीबां उपर होवीं राज़ी, राज़क रिज़क रहीम दया कमाईआ। कलयुग अन्त खेल दे बाज़ी, बाज़ां वाला नाल मिलाईआ। गुरमुख रहे कोए ना पाजी, पज़ल कर सर्ब लोकाईआ। लहिणा पूरा कर दे माज़ी, पूरब लेखा दे चुकाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वेख अराज़ी, जो धरनी धरत धवल वंड वंडाईआ। शरअ शरीअत मन्दिर वेख पंडत काज़ी, ग्रन्थी पन्थी फोल फुलाईआ। धुर धर्म दे तक आपणे
❋
❋
हाजी, हुजरे पड़दा सच उठाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दीन दुनी तक लै बाग़ी, मन ममता विच हल्काईआ। जगत सन्त करन उपाधी, अपराधां विच कुरलाईआ। किस वेले होवे कलू कल बर्बादी, चारों कुण्ट पए दुहाईआ। जन भगतां थोड़्ही रहे अबादी, आबादकार देणे बणाईआ। जो खेल वेख्या गुर अवतार पैग़म्बर खवाबी, पड़दा देणा उठाईआ। जो संदेशा दिता नानक रबाबी, हुक्म संदेशा अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। प्रभू वेख लै बण के दीन दुनी दा राजा, रईयत तक ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दा आपे साजण साजा, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाईआ। जिस दे अन्दर नाम वजाया वाजा, अनहद नादी नाद सुणाईआ। जिस दा खेल कीआ मुथाजा, लालच विच ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, घर सच मिले सरनाईआ। तेरी सरनगति सहारा, साहिब तेरी वड्याईआ। तेरा चरण मित अधारा, चरणोदक देणा प्याईआ। तेरा वार थित दिहाढ़ा, कत्तक आपणा रंग रंगाईआ। तेरा धर्म धार अखाड़ा, गुर अवतार पैग़म्बर दिते घुलाईआ। तेरा खेल बहत्तर नाड़ा, नारी पुरुष वेख वखाईआ। तेरा गुरमुख धुर दा लाड़ा, लाड़ी मौत ना कोए प्रनाईआ। तेरा मंगण आए वाड़ा, दर ठांडे सीस झुकाईआ। मिन्नत विच कढदे हाढ़ा, हौका लै के रहे सुणाईआ। सच दा रंग चाढ़्ह दे गाड़्हा, गहर गम्भीर उतर ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा हुक्म वरताईआ।
१६ कत्तक शहिनशाही सम्मत ५ कुलवन्त सिँघ दे नवित अल्लड़ पिण्डी
गुरसिख तक्क आपणे बेटे, पिता पूत ध्यान गाईआ। तेरी शब्द दुशाल लपेटे, दूजा वस्त्र ना कोए वड्याईआ। सेज सुहञ्जणी धुर दी लेटे आसण मिल्या अगम्म अथाहीआ। जिस प्रभू नूं लभ्भदे गए केते, कोटन कोटि फेरीआं पाईआ। जिस दा नाम जगत जग वेचे, अक्खरां नाल कर लिखाईआ। जिस दे नाम बाणी दे पेचे, पेचीदा आपणी कार कमाईआ। ओह खेल आदि अन्त दे वेखे, जुग चौकड़ी ध्यान रखाईआ। सब दा लेखा लावे लेखे, जो जन रहे सरनाईआ। चरण दवार रखे साया हेठे, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल तक्क आपणी नईया, नौका नाम ध्यान लगाईआ। वेख खेल आपणा सईआ, साहिब सुल्तान दया कमाईआ। जन भगतां धर्म राए कढे ना वहीआ, लेखा मंगे ना कोए गुनाहीआ। विछोड़ा होए ना साजण भईआ,
❋
❋
भाण्डा भरम देणा भनाईआ। तेरा दवारा इक्को रहीआ, दूजा रहिण कोए ना पाईआ। जिस कारन बुल्हे गाया थईआ थईआ, पैर ज़िमीं नाल रगढ़ाईआ। गोबिन्द दा पूरा होया पिछला ढईआ, ढौंके विच दिता लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल तक आपणे नढ्ढे, नाढू ध्यान लगाईआ। प्यार नाल बोल दे डड्डे, डण्डावत बिना सीस निवाईआ। तैथों रहिण कदे ना अड्डे, वक्खरा घर ना कोए वखाईआ। धर्म निशाने जाण गड्डे, घर घर तेरी वज्जे वधाईआ। तेरी शब्द धार दे सद्दे, सदके वारी घोल घुमाईआ। जो सरन सरनाई साची लग्गे, सीस चरणां उत्ते रखाईआ। ओन्हां दी लाज रखणी पग्गे, चोटी मेला सहिज सुभाईआ। रहिण बपड़े मूल ना बग्गे, हँस देणे बदलाईआ। तेरा नूर नुराना नूर जगे, जागरत जोत करे रुशनाईआ। भगत सुहेले होण सजे, साजण सोहणा नाल मिलाईआ। गुरमुखां हथ्थ उठाउणे आपणे खब्बे, सज्जा खब्बे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच बख्शे इक सरनाईआ। पुरख अकाल वेख लै आपणे गुणी, गुण निधान नज़री आईआ। सच पुकार इक सुणीं, अणसुणत दईए दृढ़ाईआ। भगत सुहेले साचे चुणीं, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। सतिगुर शब्द दी शब्द होवे धुनी, धुन आत्मक राग अलाहीआ। सतिगुर शब्द कहे पंजां गुरसिक्खां छब्बी पोह नूं बणना मुनी, मुख पट्टी नाल लुकाईआ। उत्ते हिन्दसा लिख्या होवे उन्नी, एका नांयां जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। पंज मुनी होण मानव, दिल्ली गुरमुख वंड वंडाईआ। नाल पंज होवण दानव, दैंता वाला रूप दरसाईआ। पंज गुरमुख ढोले गावण, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। इक बणया होवे रावण, दहिसर आपणा रूप जणाईआ। इक अमृत बरखे सावण, छहिबर नाम जणाईआ। इक कोल हिन्दसा होवे इकावन, बावन गुरु ग्रन्थ दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे पंज उच्चे लम्मे होण मुंडे, गुरमुख धर्म धार वखाईआ। ओह बणे होण गुंडे, शस्त्र हथ्थां विच टिकाईआ। मुछहिरे होण कुंढे, कुण्डल कन्नां विच लटकाईआ। सिर तों मुन्ने ना होवण चुंडे, केस दशमेश नाल वड्याईआ। दोहां दे हथ्थ विच होवण खूंडे, ज़ोर ज़ोर ज़िमीं नाल ठुकराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे इक्की बीबीआं बंधे होण मुंडासे, माझे विच्चों ल्ए अंगड़ाईआ। मुख विच पाए होण पतासे, अद्धा अन्दर बाहर रखाईआ। हथ्थ विच फड़े होण कासे, बग़लीआं मोढे उत्ते लटकाईआ। करदीआं आउण हासे, हस्ती वेखणी बेपरवाहीआ। मुख होए ना किसे उदासे, तिउड़ी मस्तक ना कोए रखाईआ। मुक्खों कहिण गुर अवतार पैग़म्बर
❋
❋
छड्डे चाचे, पिता पुरख अकाल मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वेखणी भगतां शादी, शादिआने वजाईआ। दीन मज़्हब तों मिलणी आज़ादी, अज़ल दी मंज़ल देणी मुकाईआ। हरिजन आत्म जाणी साधी, सिदक सबूरी नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे सतिगुर बध्धा होवे गाना, मौली तन्द जोड़ जुड़ाईआ। पंजां गुरमुखां हथ्थ विच फड़या होवे इक इक काना, सवा हथ्थ नाल लम्बाईआ। सब दा ज़िला वक्ख वक्ख होवे बेगाना, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। इक इक चीथड़ कोल होवे पुराणा, खब्बे कंधे उत्ते टिकाईआ। हथ्थ विच लिख्या होवे अन्तिम सब ने जाणा विच मसाणा, थिर रहिण कोए ना पाईआ। जम्मू वाल्यां सीढ़ी दा बणा के ल्याउणा इक बबाणा, सोहणा रूप वखाईआ। उत्ते लेख लिख्या होवे विष्नूं भगवाना, जैकारा सच धार दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां लेखे लाए आणा जाणा, जानणहार जानी आपणी दया कमाईआ।
१६ कत्तक शहिनशाही सम्मत ५ बावा सिँघ दे गृह पिण्ड अल्लड़ पिण्डी
सतिगुर शब्द कहे प्रभू गुर अवतार पैग़म्बर वेख आपणे राहक, रहिबर हो के ध्यान लगाईआ। जेहड़े तेरे नाम दे बणे गाहक, सौदा जगत विच कराईआ। अन्त मिट गए विच ख़ाक, लोकमात नज़र कोए ना आईआ। नाता मज़्हब दा जोड़ के साक, सज्जण गए अख्वाईआ। अन्त संदेशा गए आख, अक्खरां विच लिखाईआ। कलयुग अन्त पुरख अकाला आवे आप, आप आपणा फेरा पाईआ। दीन दुनी दा मेटे संताप, हउमे रोग गंवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के जाप, जगजीवण दाता होए सहाईआ। चुरासी विच्चों भगत सुहेले थोड़्हे राख, रखया करे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच पर्दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू वेख आपणा सम्बल, संभल फेरा पाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर बैठे कर तहम्मल, चिरीं विछुन्ने ध्यान लगाईआ। आपणी करनी उत्ते कर अमल, इलम आलमां डेरा ढाहीआ। गुरमुख बूटा ख़ाली रहे ना सिंमल, पत्त टहिणी देणी महकाईआ। दर साचे आई मिलण, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। विछोड़े विच कोए धायल ना होवे इल्लण, उच्ची कूक ना कोए सुणाईआ। कूड़ी क्रिया पार करनी जिल्हण, गिला ग़ुस्सा ना कोए रखाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर दो जहान हिल्लण, करवट सके ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप
❋
❋
हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे प्रभू निरँकारी, निरवैर तेरी सरनाईआ। जेहड़े भगत तेरे पुजारी, पूजणयोग देणी वड्याईआ। मातलोक ना जन्म ल्ए दूजी वारी, सचखण्ड सच देणी सरनाईआ। तेरे तेरे उतों बलिहारी, बलिहार तेरी वड्याईआ। अन्तर आत्म परमात्म तेरी यारी, याराना अवर ना कोए जणाईआ। कुछ लेखा दस्सणा क्यों दु:ख लग्गा पिछले जन्म दे वली कंधारी, हुक्म हुक्म देणा दृढ़ाईआ। रावी कन्ढ्ढे सोलह फग्गण सच दिहाढ़ी, तिवहारी दए समझाईआ। इस दे नाँ दी बदली कीती सी किसे अर्ज़ नहीं कीती लिखारी, क्यों कंधारी तों कौडा दिता लिखाईआ। एह वी खेल न्यारी, जिस दा भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ धुर दे महिबूबे, महिरम धुरदरगाहीआ। तेरी रमज़ कोए ना बूझे, बुझा दीपक ना कोए जगाईआ। तेरे इशारे सदा गूझे, गुणवन्त तेरी वड्याईआ। भेव खुल्हा दे दूजे, दुतीआ रहे ना राईआ। कूड़ी क्रिया भाण्डे कर के मूधे, मुद्दत दे विछड़े होणा सहाईआ। तेरी इक मंज़ल इक्को मकसूदे, मकसद सब दा हल कराईआ। गुरमुख तेरे उतों झूजे, उस दा लेखा आपणे घर लगाईआ। तेरे खाते गहर गम्भीर डूँग्घे, सागर समुंद सार ना कोए आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर दरबार तेरी सरनाईआ। सतिगुर शब्द कहे तेरा धर्म होवे धरवास, धिर धुर दी आप जणाईआ। तेरा प्रेम होवे प्रकाश, अंध अंधेरा दे गंवाईआ। तेरा आत्म तेरे साथ, विछोड़े विच विछड़ ना जाईआ। गुरमुखां देणा सगला साथ, साहिब तेरी सरनाईआ। हरिजन कदे ना होवे उदास, चिन्ता अन्दरों देणी मिटाईआ। जो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरि भगत पुज्जा तेरे पास, उस नूं पिच्छे रोए ना कोए लोकाईआ। झूठा नाता माई बाप, भाई भैण साक सज्जण नार कन्त ना कोए वड्याईआ। जिस उत्ते किरपा करे आप, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल उपर आकाश प्रकाश दो जहान रखाईआ।
❋
❋
१६ कत्तक शहिनशाही सम्मत ५ हज़ारा सिँघ दे टिऊबवैल उत्ते पिण्ड बाबूपुर
पुरख अकाल तक लै आपणी धौल, धर्म दवारे वेख वखाईआ। वेख लै आपणे कौल, इकरारनामे पड़दा लाहीआ। हिरदे हरि किसे ना गया मौल, मौला रूप ना कोए वखाईआ। भुल्ल गई गोबिन्द खण्डे अमृत पाहुल, पौली कीमत रही किसे ना राईआ। तेरी दीन दुनी होई अनभोल, सुत्ती ख़लक ख़ुदाईआ। साचा तोले कोए ना तोल, वज़न वजूद ना कोए कराईआ। सब दा पूरा करदे बोल, जो बोलणवाले बोल के गए जणाईआ। तेरा खेल सदा अनमोल, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। सदी चौधवीं मार रोल, रौला वेख कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच फ़रमाना इक जणाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ वेख मानस देही मनुक्ख, पंज तत अन्दर ध्यान लगाईआ। जेहड़ा तेरा उलटा रुक्ख, मात गर्भ दिता लटकाईआ। उस दी तृष्ना मेटे कोए ना भुक्ख, हउमे रोग ना कोए गंवाईआ। सुफल करे ना जनणी कुख्ख, धन्न जणेंदी बणे ना कोए माईआ। सच दुलारा रिहा कोए ना सुत , अपराधी बैठे डेरा लाईआ। अन्तिम आप आपे पुछ, आपणा हुक्म सुणाईआ। कवण तैनूं रिहा झुक, सजदा सीस जगदीश दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे वेख अवतार पैग़म्बर गुर आपणे पराहुणे, परा पसन्ती मद्धम बैखरी जो तेरा नाम आए सलाहीआ। रागां विच सुणाए गाणे, धुनां विच करी शनवाईआ। कलयुग अन्तिम किथे बहाउणे, धाम अवल्लड़ा दे जणाईआ। पलँघ गलीचे किथे विछाउणे, बिस्तरयां होए सफ़ाईआ। केहड़ी कूट दिशा टिकाउणे, टिक्के मस्तक नाल लगाईआ। केहड़ी धार विच उडाउणे, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण वेख वखाईआ। केहड़ी दिशा विच लड़ाउणे, ईसा मूसा मुहम्मद करे लड़ाईआ। केहड़ी जगह उत्ते नचाओणे, घूँग्ट देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच आपणा हुक्म सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे वेख आपणे भगत सन्त जग मीत, मित्र प्यारे ध्यान लगाईआ। कवण चले साची रीत, सच स्वामी इष्ट जणाईआ। कवण छड्ड के मन्दिर मसीत, काया काअबे तेरा ध्यान लगाईआ। कवण तेरा होया अज़ीज़, खादम हो के सेव कमाईआ। किस नूं आई सच तमीज़, तमा तमन्ना गया मिटाईआ। किस दी करनी साची रीझ, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। किस गृह लँघणा दहिलीज़, दर मन्दिर देणी वड्याईआ। किस बिध बीजणा बीज, सतिजुग फुलवाड़ी आप महकाईआ। पुरख अकाल किहा मेरी आदि जुगादि वक्खरी रीत, रीतीवान दए सुणाईआ। जन भगतां बख्शे सच प्रीत, प्रीतम हो के जोड़ जुड़ाईआ। साचे नाम दी कर बख्शीश, रहमत धुर दी झोली पाईआ। काया करके ठंडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। उन्हां सोहँ महाराज
❋
❋
शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै गाउणा गीत, ढोला इक्को इक दृढ़ाईआ। झगड़ा मिटाउणा मन्दिर मसीत, काया काअबा कर रुशनाईआ। रहमत सच होवे बख्शीश, बख्शणहार होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग चलाए रीत, रीतीवान दया कमाईआ।
१६ कत्तक शहिनशाही सम्मत ५ आसा सिँघ दे गृह पिण्ड बाबूपुर
गुरमुख किहा छड़या नाल रला लै रंडा, रविदास ने दिती गवाहीआ। दोहां दी इक्को मंज़ल इक्को पौड़ी इक्को डण्डा, डण्डावत इक्को सीस निवाईआ। इक्को तन वजूद ख़ाकी बन्दा, माटी पंज तत वड्याईआ। पिछला खेल सूरा सरबंगा, हरि करता आप समझाईआ। इन्हां दोहां दा रूप हुन्दा सी पंडा, पंडत पिछले ”नैणू” ”मानू” नाम जणाईआ। बैठदे सी गंगा कन्ढ्ढा, आपणा आसण लाईआ। सब नूं मारदे सी फंदा, गले सुट के देण वखाईआ। यातरीओ कुछ भेंटा दे दयो नहीं ते तुहाडा पिता हो जाऊ अन्धा, नैणहीण अख्वाईआ। फेर हरी ओम तत सति सुणाउंदे छन्दा, गायत्री मन्त्र नाल दुहाईआ। फेर जनेउ दा फड़ के तन्दा, चप्पयां नाल फिराईआ। फेर लै के जल चंगा, चुलीआं देण वखाईआ। फेर अक्खां मीट के लैण अनन्दा, माला हथ्थां विच भवाईआ। फेर इक इक पैर करके नन्गा, उँगलीआं वारो वार हिलाईआ। फेर धोती नूं बन्न्हण दा करन धन्दा, पेचे लक्क नाल छुहाईआ। फेर हथ्थ विच फड़ के डण्डा, उठ के वेखण गंगा माईआ। फेर बोदी नूं वाह के नाल कंघा, हथ्थां विच लैण उडाईआ। फेर लागे रखया उँगल नूं ला के थंदा, नासां विच फराईआ। फेर दूजे ब्राह्मणां दी करन निन्दा, ऐवें पोथीआं रहे उठाईआ। फेर तुलसी नाल वखावण जल चंगा, कच्चे तन्द नाल सुहाईआ। फेर करके मूँह विंगा, नक्क मरोड़ के देण वखाईआ। जजमानों तुसीं दानू मानू दीआं टिंगां, आह वेखो साडे पत्रे रहे समझाईआ। तुहाडा प्यो दादा सानूं दाणयां दीआं चढ़ाउंदां रिहा टिंडा, हिस्सा साडी झोली पाईआ। फेर बोलण वांग बिंडा, टिर टिर कर सुणाईआ। फेर सौं जाण विच निन्दा, घुराड़े मार देण डराईआ। फेर ग़ुस्से विच कहिण साडे बिना तुहाडी नहीं मिटणी चिन्दा, चिन्ता ना कोए गंवाईआ। इक दूजे नूं कहिण एह मेरे नालों बख्शिंदा, बारां रासी कुण्डली विच फसाईआ। दूजा कहे एह परोहत बड़ा छिन्दा, जजमान सारे सिफ्तां विच सलाहीआ। फेर वखावण हथ्थ विच फड़ के जिंदा, बिना कुंजी तों उँगलीआं उत्ते भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच पड़दा आप चुकाईआ। गुरमुख किहा छड़या रंडा रला लै नाल, रवी पिछला ध्यान लगाईआ। माया वाला वखावे जाल, जंजाल विच दुहाईआ।
❋
❋
एह पंडत मस्तक तिलक लगा के त्रशूली रखण नाल, लाईनां तिन्न तिन्न खिचाईआ। आसण ला के सब नूं कहिण असीं गंगा माई दे दलाल, विचोले नज़री आईआ। रेख विच मेख मारन नूं कमाल, कर्म जरम दईए बदलाईआ। साडे मथ्थे लग्गे ना कोए चण्डाल, राजे राणे सानूं सीस निवाईआ। जे किसे कोल मोतीआं दा थाल, साडी झोली दयो भराईआ। जे कोई घरों आया कंगाल, साथों अगला परोहत लओ मनाईआ। जिस दी कमाई हलाल, ओह सानूं दयो फड़ाईआ। जिस दे घर हुन्दा नहीं बाल, आओ तिलक दईए लगाईआ। कुछ आपणे घर दा दस्सो हाल, की तुहाडे घर होई कुड़माईआ। कुछ साडी गढ़वी विच दयो डाल, एह गढ़वी गंगा माई दी सेव कमाईआ। ओह वेखो लहर ने मारी उछाल, माता सानूं रही सुणाईआ। ओ पंडिओ तुसीं काहदे दलाल, जजमानां कोलों खिच के कुछ अजे ना मेरी झोली पाईआ। जे तुसीं हुण दक्षिणा ना दिती घर जादयां नूं होउ बुरा हाल, घरवाली हाए हाए कर कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गुरमुख किहा छड़या रंडा सद लै नेड़े, पिछला लेखा दयां जणाईआ। तुसीं दोवें वसदे सो रविदास दे खेड़े, गवांढी पिछले सोभा पाईआ। कदी कदी चक्र मारदे सी विच वेहड़े, मोढा मोढे नाल लगाईआ। सब नाल करदे सी हेरे फेरे, आपणी कर चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गुरमुख किहा कुछ पिछला दस्सां लहिणा, रवी राह जणाईआ। सोलह कत्तक नूं रवी दे पिण्ड दीआं दोवें सकीआं भैणां, गंगा गईआं चाँईं चाँईंआ। इन्हां दोहां तक्कयां नाल नैणां, सैनत नाल ल्या बुलाईआ। आ जाउ तुहानूं दस्सीए बहिणा, ओह गंगा माई रही जणाईआ। तुसां सानूं की कुछ देणा, असां अग्गे भेंटा देणी कराईआ। दूजे किहा बेशक एह एहदीआं लगदीआं भैणां, सानूं लाह के दे देण आपणा गहिणा, इहो वडी चतुराईआ। फेर अग्गे की कहिणा, कहिण दी लोड़ रहे ना राईआ। दूजे किहा मेरी कुण्डली कहिंदी इन्हां दे तन शरीर दा बुरज ढहिणा, साड़ सती नज़री आईआ। जिस दिन चन्द्रमा नूं लग्गणा ग्रहणा, इन्हां दीआं अक्खीआं आपणी जोत जाण तजाईआ। दूजे ने किहा इन्हां दे घर दा कोठा ढहिणा, थल्ले आ के लत्तां लैण भनाईआ। दूजे ने किहा इन्हां दे सिर उत्ते घुम्म जाणा टटिहणा, उस कुलहिणे ने इन्हां दा घर देणा गंवाईआ। ओह रो पईआं डरदीआं नीर वहाया नैणां, हन्झूआं हार बणाईआ। इन्हां बोदी ते हथ्थ मार के किहा बीबीओ राणीओ एह भाणा पैणा सहणा, सके ना कोए बचाईआ। झट दोहां ने किहा साडीआं पत्रीआं कहिण एह बण गईआं डैणां, डराउणीआं नज़री आईआ। इन्हां दा साक किसे नहीं लैणा, व्याह दा सगन ना कोए मनाईआ। चंगीआं होवण मन्दिरां विच जा के खड़कावण ढोलक छैणा, आपणा झट लँघाईआ। फेर किहा ओह जमना सुरसती गंगा
❋
❋
नाल कहे तरबैणा, तईआ ताप इन्हां नूं दए सताईआ। इन्हां एस जगत विच नहीं रहिणा, बिना ब्राह्मणां तों सके ना कोए बचाईआ। इक कहिंदा जे चंगीआं होण इक वार सानूं तकण आपणयां नैणां, आपणा मन लैण बदलाईआ। फेर इन्हां नूं एह दु:ख वाला भाणा पए ना सहणा, हरी ओम तत सति कर के लईए बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गुरमुख किहा छड़या रंडे नाल कर मिलाप, पिछला लेख समझाईआ। दोहां ने किहा जे साडे चरण छूहो तुहानूं कदे ना चढ़े ताप, गंगा माई दी जै कर के दईए सुणाईआ। जे साडे नाल व्याह करो तुहाडा उतर जाए पाप, दूशणा रहिण कोए ना पाईआ। जिस तरह असीं पवित्र ते तुहानूं कर दईए साफ़, जल गंगा नाल नुहाईआ। वेखो किड्डा सोहणा घाट, पत्तन इक वड्याईआ। आह वेखो तुहाडे पूरबले जन्म दा काट, असीं सांभ सूत के रखया तुहानूं दईए पढ़ाईआ। पिछल्यां दी छड दयो वाट, घर परत कोए ना जाईआ। जे घर गईआं तुहानूं सप्प डस्सणा रात नूं उपर खाट, फनीअर शी शी कर के आपणा डंग दए लगाईआ। तुहाडी ज़िंदगी अज्ज दा दिन ते अज्ज दी रात, सवेरे चिता विच देण जलाईआ। ओह रो पईआं हाए साडया बाप, की वेला गया आईआ। इक कहिंदा हथ्थों लाह के दयो छाप, तुहाडा भय दईए मिटाईआ। दूजे किहा इन्हां दा जन्म दा लेखा गया पाट, मेरी पत्री रही जणाईआ। दूजा कहे छेती करो मेरे चरण लओ चाट, रसना मुख विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। फेर जोड़ दयो दोवें हाथ, निउँ के सीस निवाईआ। दूजे किहा झट बण जायो दासी असीं बण जाईए दोवें दास, सोहणा मिल के झट लँघाईआ। फिर गोपी काहन बण के पाईए रास, पैर अग्गे पिच्छे टिकाईआ। एह साथ गंगा माता दा घाट, सोहणा सुहञ्जणा सोभा पाईआ। ओने चिर नूं उथे रविदास चमारा आ गया लै के चम्यारां वाली जमात, हौली हौली पन्ध मुकाईआ। नेड़े आ के किहा पंडत जी अज्ज एथे कटणी रात, रैण बसेरा झट लँघाईआ। उन्हां बीबीआं किहा एह साडी आ गया विच्चों जात, जुत्तीआं गंढण वाला फेरा पाईआ। एहदे कोल करीए बात, जे सानूं ल्ए बचाईआ। पंडतां मारया हाथ, इशारे नाल किहा मुख एधर लओ बदलाईआ। एह अछूत असीं ब्राह्मण दोहां दा होए कदे ना साथ, संगी संग ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। रविदास ने रख दिती कोल रम्बी आर, आह कर के आसण ल्या लगाईआ। पंडत जी सानूं पापां दा बड़ा लग्गा भार, हौला दयो कराईआ। ब्राह्मण किहा पहले गंगा विच्चों नहा वारी दो चार, साफ़ आपणा आप कराईआ। फेर दूरों कर निमस्कार, परोहत जी कहि के सीस निवाईआ। पंडतां नूं मिलणा मंज़ल बड़ी दुष्वार, शूद्र मिलण कोए ना पाईआ। तूं ज़ात दा चम्यार, ढोरां खल्ल लुहाईआ। हो ना जाईं नराज़, सति
❋
❋
दईए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच पर्दा आप उठाईआ। रविदास सुण के हो गया चुप्प, अक्खीं मीट ध्यान लगाईआ। ओधरों लग्गी डाहढी धुप्प, अग्न वाग तपाईआ। ओथों ब्राह्मण पए उठ, पंज कदम ते डेरा लाईआ। उथे मन्दिर दी सी गुट्ठ, दिशा दक्खण वाली वड्याईआ। दोहां ने आपणा बणाया जुट्ट, मोढा मोढे नाल लगाईआ। इक दूजे दे हथ्थ रहे घुट्ट, मुट्ठीआं इक दूजे नाल दबाईआ। जे हथ्थ आ जावे अज्ज साडे एह लुट्ट, फेर समझीए किरपा कीती गंगा माईआ। एहदे चंगे बणीए पुत्त, पुत्त सोहणी सेव कमाईआ। जे कोई चंगा शाहूकार आवे उस नूं लईए लुट्ट, कुछ हिस्सा माता दी भेंट कराईआ। फेर हौली हौली हिलावण लग्गे आपणे बुट, जाप पाप वाला कमाईआ। फेर दोहां ने दोहां बीबीआं दे फड़ ल्ए गुट्ट, अक्खां मीट के रहे सुणाईआ। तुहाडी ज़िंदगी दी डोरी ना जाए टुट्ट, गंढ ब्राह्मण ब्रह्मा नाल पवाईआ। तुसीं दोवें जाउ उठ, पंज वार प्रदक्खणा लओ चाँईं चाँईंआ। फेर दोहां दा बण जाए दो दो दा जुट्ट, जोड़ी गंगा मईआ दए बणाईआ। तुसीं कदे ना जायो रुठ, इक्ट्ठे रह के झट लँघाईआ। जे बचन ना मन्नया अज्ज रात नूं तुहाडा रहिणा नहीं काया बुत, शरीर जाणा तजाईआ। हुण के असीं ब्राह्मण होए ख़ुश, तुहानूं लईए बचाईआ। उनां बीबीआं किहा ओह साडे पिण्ड दा वीर उस तों लईए पुछ, संदेशा देवे जा के साडे पिता माईआ। ब्राह्मण कहिण कर जाओ चुप, रसना जेहवा ना कोए हिलाईआ। ओह ते चम्यारां दा पुत्त, ब्राह्मणां घर वड़न ना पाईआ। इक ने डले तिन्ने फेर दिते सुट्ट, इक तिन्न पंज गिण के दिते वखाईआ। वेखो तुहाडा जामा बदलया मनुक्ख, धर्म राए तों ल्या बचाईआ। एस तों लांभे जाईए लुक, अग्गे चलीए चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। पंडतां किहा साडी ला लओ चरण धूढ़ी, नक्क ज़िमीं उत्ते तिन्न वार घसाईआ। असीं चुक्कीए गंगा जल तुसीं चक्क लओ साडी फूहड़ी, साथ सोहणा लईए बणाईआ। सब दी आसा गंगा माता कीती पूरी, चलो तुहानूं पूरीआं दईए खुआईआ। नाले दर्शन करीए शिवां दी हज़ूरी, शिव मन्दिर डेरा लाईआ। बिना पंडतां तों दुनिया कूड़ी, सच विच ना कोए समाईआ। कल्ल जजमान तों ठग्गी सी मज्झ बूरी, अज्ज माता ने चोवण वालीआं सानूं दितीआं चाँईं चाँईंआ। तुसीं चल के कुटिओ चूरी, चूरमा लैणा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। जिस वेले उठ के ब्राह्मण तुरे, कदम इक दो तिन्न उठाईआ। दोहां दे अन्दर फुरने फुरे, सुरत लई अंगड़ाईआ। नी असीं ज़रूर रविदास नूं पुछीए कुड़े, की सानूं दए जणाईआ। दोहां दे अन्दरों दिल मुड़े, भज्ज के आईआं चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा
❋
❋
आप खुल्हाईआ। बीबीआं किहा वे रविदास, कुछ सानूं दे समझाईआ। साडे अज्ज मुकण वाले स्वास, बिना ब्राह्मणां तों सके ना कोए बचाईआ। एह सानूं लै के चले साथ, कहिण असीं होईए सहाईआ। साडा पूरा हुन्दा वाक, बत्ती दन्द देण गवाहीआ। साडे नाल जोड़ो नात, पती पत्नी रूप वटाईआ। असीं डरदीआं कुछ कहि नहीं सकीआं वाक, हां विच हां दिती मिलाईआ। तूं घर जा के दस्सीं साडे बाप, माँ नूं देणा जणाईआ। तुहाडीआं धीआं नूं अज्ज चढ़ना सी ताप, मौत उन्हां दी नेड़े आईआ। पंडतां ने उन्हां दे सिर ते रखया हाथ, लोकमात लईआं बचाईआ। आपणे नाल बणा के साक, नाता ल्या जुड़ाईआ। एह सुण अनोखी बात, रविदास लई अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। रविदास दे अन्दर आई हासी, हस्स के दिता वखाईआ। इन्हां बीबीआं नूं पता नहीं इन्हां दी माँ साडी माँ दे मामे दी धी ते मासी, रिश्ता पिछला नज़री आईआ। रविदास निक्के हुन्दयां इन्हां दी माँ तों तिन्न वार दुद्ध पीता सी विच ग्लासी, छटाकां दो ढाई टिकाईआ। ओह उठ के बणया साथी, नाल तुरया बण के राहीआ। ब्राह्मणां कोल पुज्ज के इक गल्ल आखी, आख के दिता सुणाईआ। पंडतो इन्हां दी ज़िंदगी दी की साखी, मैनूं दयो समझाईआ। पंडतां अन्तर भय आया मुक्खों निकले ना कोए बाती, गल्ल सके ना कोए समझाईआ। ओन्हां दोहां किहा चम्यारा असीं बड़े पापी, हत्यारे रूप बदलाईआ। सानूं देहु मुआफ़ी, गुस्ताख़ी ना कोए रखाईआ। सानूं भुल्ल गई चलाकी, तेरा दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। रविदास किहा पंडतो की तुहाडा ज्ञान, पढ़ के दयो जणाईआ। क्यों बदल गया ध्यान, निगाह निगाह विच्चों उलटाईआ। अन्दर वड़ गया शैतान, शोर दिता मचाईआ। पंडत वेख होए हैरान, हैरानी विच दुहाईआ। सानूं सौगंद ओस काहन, जो गोपीआं गया हंढाईआ। असीं उस नूं विचोला बणा के आपणी पत्री विच्चों इन्हां दोहां दा मंग्गया दान, ओन साडी झोली दितीआं पाईआ। पर तैनूं वेख के साडे नैण शरमाण, साडे अन्दर मच्ची दुहाईआ। जे सच पुछें तूं वी साडा जजमान, जजमान कहि के तेरी करीए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। रविदास किहा आपणी नीती लओ बदला, सीस दयो झुकाईआ। आपस विच बणो भैण भ्रा, दूसर अक्ख ना कोए उठाईआ। ओन्हां दोहां किहा निक्कयां हुन्दयां दी साडी मर गई माँ, माता नज़र कोए ना आईआ। फेर एहदा होया व्याह, उस वी कीती जगत जुदाईआ। हुण घर विच ना कोए नारी ना कोए गां, गउ माता नज़र कोए ना आईआ। इक छड़ा इक रंडा दोहां नूं मिले कोई ना थाँ, सुख सच ना कोए वखाईआ। रविदास किहा ओस प्रभू दा जपो नाँ, जो
❋
❋
सब दा पिता माईआ। ब्राह्मणां किहा हुण करनी नहीं हां, साडा नाता जगत नालों देणा तुड़ाईआ। रविदास ने दोहां दी फड़ के बांह, हलूणा दिता लगाईआ। अक्खां उठाओ उत्ते असमां, नेत्र नैण खुल्हाईआ। आपणा तिलक दयो मिटा, उँगलां नाल घसाईआ। फेर मंगो मंग करो दुआ, ख़ाली झोली दयो वखाईआ। मुक्खों कहो तूं दाता बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। सानूं आपणे विच समा, जीवण दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस वेले लोकमात आप जावे आ, जोती जाता वेस वटाईआ। सानूं फेर देवीं थाँ, चरण कँवल सरनाईआ। हुण असीं माँ महिटर फेर मरे ना साडी माँ, सदा साडा संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। रविदास किहा एह खेल प्रभू दा बड़ा, वडे वड वड्याईआ। मैं धुर दा लेख पढ़ा, बिना अक्खरां दिता जणाईआ। तुसां लोकमात जन्म लैणा चेतन जड़ा, तन वजूद रंग रंगाईआ। एसे तरह फेर इक विआहया होणा ते इक छड़ा, जोड़ी दोहां दए वखाईआ। पुरख अकाल आप सुहाए दरा, गृह इक्को इक जणाईआ। दीन दुनी दी बदल के शरअ, ब्राह्मण दा ब्रह्म दए प्रगटाईआ। ध्यान धरयो ज़रा, ज़रा ज़रा विच्चों वेख वखाईआ। एसे कर के गुरमुख ने बचन सुणाया खरा, रविदास पिछला लेखा पूर कराईआ। दलीप सिँघ इहनां नूं पाणी दा भर के देंदा सी घड़ा, गंगा विच्चों आप उठाईआ। मिट्टी दा खोद के रखदा सी गढ़्हा, जिस विच रोज़ नवें थाँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी इक अवतरा, अवतर आपणा फेरा पाईआ।
सतिगुर लहिणा कदे ना मुकदा, जुग जुग खेल अपार। जन भगतां गोदी चुकदा, माण वड्याई देवे विच संसार। सच देवे जाप आपणी तुक दा, आत्म परमात्म कर प्यार। झगड़ा मिटावे कूड़े दु:ख दा, दुखियां दु:ख निवार। वेला वक्त सुहञ्जणा करे सुख दा, सुख सागर आप बणे करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक एकँकार।
१७ कत्तक शहिनशाही सम्मत ५ मेला सिँघ सर्पंच दे गृह पिण्ड बाबूपुर
इक नाल इक दी कीती बदली, सिफ़रा विच्चों दिता उडाईआ। पुरख अकाल बण अदली, इन्साफ़ भगतां नाल कमाईआ। मेला सिँघ दी ज़िंदगी सी दिहाढ़ा अज्ज लई, अज़ल भज्जे वाहो दाहीआ। नाँ बदल के लज्जया रख लई, रखया कीती
❋
❋
थांओं थाँईंआ। नानक दी धार विचोली सद्द लई, सदके वारी घोल घुमाईआ। कौडे ने इक वार तक्कया सी तपी होई अग्ग लई, अग्नी वेख वखाईआ। फेर भय आया प्रभ जदों आवे आवे भगतां दी यद्द लई, यके बाद दीगरे फेरा पाईआ। जन्म कर्म दी मेटण हद्द लई, हरि आपणा रंग रंगाईआ। नाम चोगा माणस कग लई, हँस रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। नाम बदली दा दिता बदला, बदला रिहा चुकाईआ। लेखे ला के जगत रीती भौं मरला, मरजीवत रूप वखाईआ। अन्तष्करन विच कढण ना दिता तरला, मिन्नत विच सीस ना कोए निवाईआ। आपणा हुक्म सुणा के परला, मौत परलो तों ल्या बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। नाम बदलया बदलया जन्म, जन्म दिती वड्याईआ। कर्म बदलया बदलया कर्म, किरपा कीती करते करीम बेपरवाहीआ। मिटया भरम, भुलेखा भरांत रिहा ना राईआ। सच बख्श के शरन, साहिब देवे सरनाईआ। दु:ख दर्द सारे डरन, दलिद्दर डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक वरताईआ। नाम बदलया बदला चुकाया आप, बदी दा बद वेख वखाईआ। कर्म मिटाया धर्म दा थापण थाप, दया दयावान वरताईआ। कूड़ दा कूड़ रिहा ना पाप, झूठ दा झूठ डेरा ढाहीआ। चिन्ता रोग ना रिहा संताप, सति सति विच मिलाईआ। किरपा करे साख्यात, साहिब स्वामी होवे सहाईआ। जिस नूं जन्म बख्श्या कर्म बख्श्या धर्म बख्श्या जा के विच पहली वार कमाद, नानक दा लेखा लेखे विच्चों प्रगटाईआ। ओसे कमाद दे रस तों आई याद, जो गुरमुखां रावी कन्ढ्ढे रस चखाईआ। ओसे कारन ल्या राख, रखया कीती प्रभ आपणी दया कमाईआ। रिग रोग ना रहे राइग संताप, सति सच विच समाईआ। लेखे ल्या तूं मेरा मैं तेरा जपया जाप, आत्म परमात्म रंग चढ़ाईआ। निरगुण सरगुण हो के देवे साथ, सरगुण आपणा भेव खुल्हाईआ। सज्जण सुहेला बण के वसे पास, पासा सके ना कोए बदलाईआ। दु:ख दर्द मिटाए संताप, संसा दए चुकाईआ। वाकिफ़ होवे आपणे वाक्यात, वायदा सारा पूरा कराईआ। मेला सिँघ प्रभ मिलण दी दे के दात, मल अन्दरों दए कढ्ढाईआ। तन सरीर होवे शांत, अग्नी अग्ग बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद आपणी दया कमाईआ।
❋
❋
१७ कत्तक शहिनशाही सम्मत ५ हज़ारा सिँघ दे गृह पिण्ड बाबूपुर
धरनी कहे मैं फिरां पैर दब्बे, हौली हौली आपणा कदम उठाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर साथ छड गए हब्बे, हुब्बे वतन दा लेखा गए मुकाईआ। मेरे संस्कार मेरे अन्दर दब्बे, बौहड़ी बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। चारों कुण्ट वा तत्ती वगे, लू अग्नी रही तपाईआ। मेरे उत्ते दीन मज़्हब दी हद्दे, एका रंग ना कोए रंगाईआ। मानस पसूआं दे धर्म उत्ते वंडे, सूअर गाँ पई दुहाईआ। मेरी शर्म हया रही ना लज्जे, पर्दा दूई ना कोए चुकाईआ। फिरी दरोही काअबे हज्जे, हकीकत नज़र किसे ना आईआ। मेरा साहिब सुल्तान किसे ना लभ्भे, लबां उत्ते सारे ज़बान रहे फिराईआ। मेरे रोंदी दे बैठ गए घग्गे, ऊची कूक कूक जणाईआ। जगत सन्त करदे दग़े, कलयुग धोखा चारों कुण्ट नज़री आईआ। पुरख अकाल सरन कोई ना लग्गे, सीस जगदीश ना कोए झुकाईआ। मानस मानव बड़े वड्डे वड्डे, हँकारी गढ़्ह जणाईआ। धर्म दा धर्म निशान कोई ना गड्डे, गाईड गाॅड ना कोए मिलाईआ। दीपक जोत कोई ना जगे, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। मेरे उत्ते वहिण वहिंदे तीर्थ तट किनारे नदे, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती सार कोए ना आईआ। मानस माण रखदे घोड़ा टट्टू गधे, पंछीआं नाल चतुराईआ। आत्म ब्रह्म दा ल्ए कोई ना मज़े, मज़ाक कूड़े विच लोकाईआ। साहिब सुल्तान दी चले कोई ना रज़े, राज़क रिज़क रहीम इष्ट ना कोए रखाईआ। मेरे वल्ल दूरों वेखदी कज़े, कज़ा आपणी अक्ख खुल्हाईआ। दोवें हथ्थ अगम्मी बध्धे, बन्दना विच सीस झुकाईआ। जुग चौकड़ी लख चुरासी खा मेरी धार कदे ना रज्जे, सांतक सति ना कदे समाईआ। सदी चौधवीं पुरख अकाल हुक्म दिता यदे, यदी आपणी कार कमाईआ। चार कुण्ट जीव जंत बहु वधे, वधीक दी तारीख देणी बदलाईआ। सिर्फ़ भगतां नूं मिलणा पदे, पतिपरमेश्वर दए वड्याईआ। जेहड़ा लोकमात आउँदा कदे कदे, कदीम दे विछड़े मेल मिलाईआ। धुर फ़रमान दे के सद्दे, होका हक हक सुणाईआ। करे खेल सूरा सरबगे, पारब्रह्म अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी आसा मनसा मेरे अन्तर विच्चों कढे, काढ आपणी अगली मेरे नाल मिलाईआ।