पुस्तकालयभाग २२

२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ५ हरि भगत दवार जेठूवाल

मग्घर कहे पुरख अकाल दा इक्को मुद्दा, मुद्दत तों सक्या ना कोए समझाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु भेजदा रिहा उत्ते बसुधा, धरनी धरत धवल धौल खेल खिलाईआ। नाम निधाना देंदा रिहा गफ्फा, बोध अगाध बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। लेखा बदलदा रिहा एका दूजा, दीन मज़्हब वंड वंडाईआ। खेल खलाउंदा रिहा सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुगा, कर्म कांड दा सगला संग बणाईआ। निरगुण सरगुण कराउंदा रिहा युद्धा, खण्डा खड़ग तरकश तीर कमान फड़ाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर हो के उग्घा, उगण आथण करे रुशनाईआ। साचे नाम दा लैण देवे कोए ना भुग्गा, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। निरगुण धार शब्द संदेशा जो बिन अक्खरां दिता रुक्का, बिन शाही लेख जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। मग्घर कहे मेरा साहिब सतिगुर सुल्ताना, परवरदिगार बेपरवाहीआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमानां, दो जहानां सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मंगदे दाना, गुर अवतार पैग़म्बर झोलीआं डाहीआ। नाम संदेशा सुणदे बिना काना, अनहद नादी नाद जणाईआ। अमृत रस पींदे बिना पीणा खाणा, झिरना अगम्म अथाह झिराईआ। निरगुण दीआ बाती जोत जगाए महाना, कमलापाती अगम्म अथाहीआ। अक्खर वक्खर समझा के आपणा गाणा, गहर गम्भीर पड़दा दए उठाईआ। जुग चौकड़ी हो प्रधाना, नाम प्रधानगी इक रखाईआ। दीन मज़्हब बणा निशाना, निशाने जगत वक्त झुलाईआ। लेखा जाण सीता रामा, राधा कृष्न काहन कुड़माईआ। ईसा मूसा मुहम्मद दे पैग़ामा, हज़रत हज़ूर ल्ए समझाईआ। नानक गोबिन्द दे तराना, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। शास्त्र सिमरत जणा के वेद पुराणा, विद्या दा विद्दत रूप प्रगटाईआ। कलमा कायनात पुराणा, अञ्जील अज़ल दा लेख ढाहीआ। ग्रन्थ पन्थ खेल महाना, महिमा मेहरवान समझाईआ। सदी चौधवीं सारे होए हैराना, हैरानी विच दुहाईआ। सति सरूप किसे

❋

❋

मिले ना श्री भगवाना, पारब्रह्म प्रभ दरस कोए ना पाईआ। चारों कुण्ट शरअ शैताना, कूड़ी क्रिया रही कुरलाईआ। काया मन्दिर ना सोहे मकाना, गृह वज्जे ना कोए वधाईआ। कलयुग जीव होया दीवाना, बुध बिबेक ना कोए बणाईआ। मानव मानव वैरी बणया इन्साना, मुहब्बत सच ना कोए रखाईआ। हउमे हंगता बध्धा गाना, हँकार विकार करे लड़ाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर आत्म अन्तर दिसे ना कोए ज्ञाना, अंध अज्ञान ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। मग्घर कहे मैं दस्सां हाल अनोखा, हरि करता आप दृढ़ाईआ। सृष्ट सबाई होवे धोखा, भेव सके कोए ना पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण रसना जेहवा जिस ने पढ़या पोथा, वाचक हो के झट लँघाईआ। अगला मार्ग किसे ना सोचा, बुद्धी तों परे ना कोए पढ़ाईआ। आदि अन्त पुरख अकाल दा इक्को नाम ते इक्को सलोका, सोहला ढोला इक वड्याईआ। इक संदेशा चौदां लोका, चौदां तबकां इक पढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पैग़म्बरां दिता मौका, हिस्सा दीन दुनी वंडाईआ। मार्ग किसे ना मिल्या सौखा, दीनां मज़्हबां कीती लड़ाईआ। कलयुग वक्त बीत्या चोखा, चोखर रूप होई लोकाईआ। साफ़ ना होया तन माटी कोठा, पंज तत वज्जी ना कोए वधाईआ। नाम जपया रसना जेहवा बुल्ल्हां होंटा, रागा नादां विच गाईआ। अन्तर निरन्तर शब्द नाद ना सुणया होका, हुक्म मिल्या ना बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दवारा इक वखाईआ। मग्घर कहे जन भगतो सुणो हुक्म फ़रमान, धुर करता आप दृढ़ाईआ। सिमरो सिमरो श्री भगवान, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। अन्तर वेखो मार ध्यान, काया काअबा पड़दा लाहीआ। मिले महिबूब नौजवान, नूर नुराना नज़री आईआ। जो आदि अन्त दा काहन, सीता सुरती राम प्रनाईआ। जिस दा मन्त्र सतिनाम, सति सति दए समझाईआ। सो खेल करे महान, महिमा अकथ कथ दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे निशान, निशाना धर्म इक झुलाईआ। सम्मत सम्मती लेखा जाणे जीव जहान, जागरत जोत डगमगाईआ। जिस ने छब्बी पोह नूं बदल देणा विधान, गुर अवतार पैग़म्बर सारे वेखण चाँईं चाँईंआ। झगड़ा मुकणा हिन्दू मुस्लमान, सिख ईसाई वंड ना कोए वंडाईआ। सब दा इक्को होणा हुक्मरान, पारब्रह्म परवरदिगार नूर इलाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदल देणा निज़ाम, नौबत नाम हक सुणाईआ। शरअ दा रहे ना कोए ग़ुलाम, शरअ ज़ंजीर शमशीर देणा कटाईआ। साची मंज़ल दस्स असान, रहिबर हो के दए दृढ़ाईआ। घर स्वामी ठाकर मिले आण, गृह मन्दिर अन्दर वज्जे वधाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सोहँ ढोला सारे गाण, सतिजुग सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी धुन वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक

❋

❋

नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी जुग चौकड़ी नित नवित वेखणहारा लख चुरासी जीव जंत साध सन्त विच जहान, जागरत जोत बिन वरन गोत पारब्रह्म पतिपरमेश्वर एको एकँकार नज़री आईआ।

३ मग्घर शहिनशाही सम्मत ५ हरि भगत दवार जेठूवाल

महिन्दर सिँघ केहर सिँघ दोवें पिछले कान्हा काकू, बिक्रमी सतारवीं ध्यान रखाईआ। दोवें जन्म कर्म दे डाकू, सद लुट्टण जांदे राहीआ। कोल रखदे सी चाकू, नौ इंच लम्बाईआ। जिस दिन गोबिन्द दा घोड़ा वड़या नहीं विच तमाकू, कदम आपणा ल्या बदलाईआ। एह ओधर आ गए वेख के किहा किड्डा सोहणा बापू, गोबिन्द चरणां दूरों सीस निवाईआ। गोबिन्द हस्स के किहा मैं ते मालक निक्के जिहे टापू, टप्पा अक्खरां वाला सुणाईआ। जगत मज़्हब दा बण के साकू, सगला संग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गोबिन्द किहा तुसीं करदे की कर्म, की तुहाडी वड्याईआ। की तुहाडा धर्म, की कार कमाईआ। दोहां दे नेत्र आई शरम, नैणां नीर वहाईआ। अन्तर किहा सानूं जीवण नालों चंगा मरन, की सतिगुर दईए सुणाईआ। पता नहीं शायद अज्ज एह सानूं आया फड़न, शाह सवारा कदम उठाईआ। कि साडे नाल आया लड़न, सानूं दए सज़ाईआ। अन्दरे अन्दर लग्गे डरन, भय भओ विच दुहाईआ। निउँ निउँ लग्गे चरण, सीस सीस झुकाईआ। मिन्नतां लग्गे करन, साडा हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गोबिन्द किहा सतिगुर कदे ना मारे, मारनहार ना रूप वटाईआ। सरन आया जग तारे, देवे माण वड्याईआ। हुण तुहाडा तन नहीं रहिणा विच संसारे, नाता कूड़ देणा तुड़ाईआ। जिस वेले आवां फेर दुबारे, लोकमात वेस वटाईआ। तुहाडा जन्म होवे उज्यारे, लोकमात मिले वड्याईआ। तुहाडी सुरती आप संभाले, सम्बल बहि के वेख वखाईआ। सद आपणे रखे नाले, सगला संग जणाईआ। इक वेरां ज़रूर मरन दे विच्चों बचा ल्ए, बचपन आपणी झोली पाईआ। एह खेल सतिगुरु निराले, निराकार आप कराईआ। गुरमुखां पिच्छे घाल घाले, एसे कारन अज्ज बणाया पाँधी राहीआ। तिन्न वार होया बज़ार दे विचकाले, आपणा रुख़ बदलाईआ। गुरमुखां कर के सास सुखाले, सहिजे ल्या बचाईआ। जेहड़े खेल रात वखाले, सो वेखे आप चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द किहा इक वेर लवां तार, मेहर नज़र उठाईआ। इक्की दिनां पिच्छों फेर होणी हार, लोकमात ना कोए चतुराईआ। किरपा कर के फेर पैज देवां संवार,

❋

❋

सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ढाई वजे फेर लेखा दस्सां अपार, लहिणा लिखाउणा नाल कलम शाहीआ। अगला संकट देवां टाल, दु:ख दर्द ना लागे राईआ। सम्बल बहि के करां संभाल, एह मेरी बेपरवाहीआ। जे किशन सिँघ ना बणदा दलाल, दलीप सिँघ ना देंदा गवाहीआ। अज्ज एह रहिणे नहीं सी लाल, मानस जन्म जांदे तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ।

३ मग्घर शहिनशाही सम्मत ५ रात ढाई वज्जे हरि भगत दवार जेठूवाल

अगला लेखा लेख धुर दा, धुर दा मालक दया कमाईआ। वेखो खेल पूरे सतिगुर दा, जो सुत्तयां ल्ए तराईआ। जिस दा भाणा कदे ना मुड़दा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। जो वाली रिहा अनन्द पुर दा, पुरीआं तों बाहर सोभा पाईआ। ओह सदा सद गुरमुखां नाल तुरदा, तुरत आपणा कदम उठाईआ। जिस वेले गुरमुखां जीवण होवे रुढ़दा, अग्गे हो के ल्ए बचाईआ। जिस दे कोल घाटा नहीं थुड़ दा, सच भण्डार दए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सतिगुर पूरा जन्म जन्म दा जाणू, कर्म कर्म खोज खुजाईआ। जो गुरमुखां रंग माणू, माया ममता मोह मिटाईआ। तीर अणयाला मारे बाणू, तिक्खी मुखी धार वखाईआ। जम की चुकाए काणू, नेड़ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। इक्की दिन नूं तन माटी लग्गणी सी चोट, चोटी सीस दु:ख वखाईआ। तन रहिणी नहीं सी जोत, जोती जाता दया कमाईआ। जिस दी सोच कोई ना सक्या सोच, समझ ना कोए समझाईआ। ओह शब्दी धार आसा पूरी कीती लोच, लोचन अक्ख खुल्हाईआ। साहिब सतिगुर नेड़े आण ना देवे मौत, मोहर आपणा नाम लगाईआ। गुरसिख ना होवे फ़ौत, फ़तवा धर्म राए दरसाईआ। पिछली सेवा कीती बहुत, गोबिन्द चरण सीस झुकाईआ। मन विच्चों कढ के खोट, आसा इक बणाईआ। पिछला प्रेम भण्डारा अतोट, अतुट दिता वरताईआ। अग्गे जीवण दी देवे मौज, मेहर नज़र उठाईआ। किरपा निधान गया पहुंच, पूजनीक धुरदरगाहीआ। ना हरख़ रहे ना सोग, चिन्ता दु:ख गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपे ल्ए रोक, दूसर हथ्थ ना कदे फड़ाईआ।

❋

❋

१४ मग्घर शहिनशाही सम्मत ५ हरि भगत दवार जेठूवाल

मग्घर चौदां धर्म प्रविष्टा, धर्म दी धार आप वखाईआ। सब दा इक्को दस्स के इष्टा, इष्ट देव दए समझाईआ। भगत भगवान दा होवे निसचा, निहचल धाम दए समझाईआ। साचे ख़ून दा जोड़ के रिश्ता, रिश्ता कूड़ा दए गंवाईआ। काहन दा लेखा पूरा कर के आहिस्ता आहिस्ता, आसा पूरब झोली पाईआ। जेहड़ा साहिब सतिगुर नहीं दिसदा, बिन अक्खां अक्ख दए खुल्हाईआ। ओह रूप धार एकँकार इक दा, इक इकल्ला ल्ए अंगड़ाईआ। आदि अन्त दो जहानां जित्त दा, हार विच कदे ना आईआ। साहिब सुल्तान हो के दिसदा, दहि दिशा करे रुशनाईआ। तन वजूद काया माटी हट्ट कदे ना विकदा, विकरी जगत ना कदे लगाईआ। पिछला लेखा सब दा मिटदा, अगला आपणा हुक्म सुणाईआ। झगड़ा रिहा ना रविदास चमारे इट्ट दा, भगत दवारा दए गवाहीआ। सति विच सतिवादी हो के टिकदा, टिक्का आपणा नाम लगाईआ। कूड़ा नाता तोड़या विच दा, विच्चों आपणा आप प्रगटाईआ। गुरमुख रूप रहे सदा सिख दा, सिख सतिगुर सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। चौदां मग्घर कहे मेरा मज़मून, मज़ा धुर दा रिहा दरसाईआ। शब्दी धार बदल कानून, कायदा बाकायदा आप समझाईआ। मन मनसा ना रहे फ़रऊन, फ़ारस दा लेखा दए मुकाईआ। लेखा लिख अगम्मे ख़ून, ख़ूनी धार दिती बदलाईआ। प्यार मुहब्बत वंडे ना जगत परचून, हट्ट धर्म दा इक खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा आपणा हुक्म वरताईआ। चौदां मग्घर कहे पुरख अकाल सति दा बणे सका, नाता कूड़ दिता तुड़ाईआ। भगतां प्रेम दा दे के फक्का, फ़िकरा अगला दए मिटाईआ। राय धर्म नूं दे के धक्का, दर दवारयों बाहर रखाईआ। साचे भगतां वेख नाल अक्खां, आख़र अक्ख खुल्हाईआ। केहड़ा वजूद सड़ना नाल कक्खां, ईंधन अग्नी विच जलाईआ। उस दा लेखा पिच्छे रखा, अग्गे दए ना कोए वड्याईआ। काया माटी भाण्डा कच्चा, काची वंग जगत लोकाईआ। साहिब सतिगुर दा पिछला इकरार पक्का अग्गे वाहिदा पक्का, पक्की धुर दी आप कराईआ। कूड़ विकार रहे ना रता, रती रत्त ना कोए जलाईआ। हुक्म संदेशा यथार्थ यथा, यदी आपणा आप दृढ़ाईआ। इक सौ इक्यासी दा लेखा मुकाया सब दा इक्ट्ठा, कृष्न नैणां नाल वखाईआ। इक दो दा अगला लिख के पटा, पटने वाला होए सहाईआ। बाकी माईनस वाला बटा, फिग्गर सके ना कोए बणाईआ। जगत वासना मेट के रट्टा, राईट लेखा दिता लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। चौदां मग्घर कहे मेरा दिहाढ़ा अतीत, अती सुन्दर सोभा पाईआ। मैं

❋

❋

सति धर्म दी वेखणी रीत, रीतीवान दए वड्याईआ। छब्बी पोह नौआं बीबीआं पहाड़ी गाउणा गीत, जम्मू विच्चों जमां ल्ए कराईआ। सब दे गल विच होवे तवीत, लम्मा छाती उत्ते लटकाईआ। साड़्ही अंगी वस्त्र होवे ठीक, तन वजूद सोभा पाईआ। मुक्खों कहिण साडी प्रभ दे नाल प्रीत, प्रीतम इक्को ल्या मनाईआ। लीलावन्ती होवे उन्हां दे बीच, मस्तक बिन्दी लाल रंग रंगाईआ। सताई पोह नूं एह शहादत देवण ठीक, शहिनशाह आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। चौदां मग्घर कहे नौ गुरमुख बणे होण कौरू, कुरुक्षेत्र दए गवाहीआ। सूरबीर बहादर बण के पावण खौरू, शस्त्र हथ्थां विच चमकाईआ। नाल इक वजावण डौरु, डंका ज़ोर ज़ोर लगाईआ। मुक्खों कहिण कलयुग अन्तिम केहड़ा बौहड़ू, काहन कान्हा फेरा पाईआ। सताई पोह पूरब जोड़ जोड़ू, लुड़ींदा धुरदरगाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया रोहढ़ू, वहिण वहिणां विच वहाईआ। सच प्रेमी आपणे नाल तोरू, जिस दी राम कृष्न बलि बावन दए गवाहीआ। बाकी अवर रहे कोए ना जोरू, ज़र दा लहिणा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। चौदां मग्घर कहे मेरी सुहञ्जणी होवे रीती, रती फ़र्क रहे ना राईआ। सतिगुर बदले कोए ना नीती, निगाह नैण ना कोए उठाईआ। कृष्न दी पिछली आसा पूरी कीती, अग्गे तृष्ना दिती गंवाईआ। इक्को जोड़ी रहे जीती, भगत भगवान वज्जे वधाईआ। ख़ून दा लेखा नाल चीची, गोबिन्द दी बग़ीची आपणे रंग रंगाईआ। सति धर्म विच सति दी प्रीती, सति विच पूर कराईआ। पिछली पिच्छे जग बीती, अग्गे जगत गुरदेव होए सहाईआ। जगत वासना कूड़ कल्पना रहे ना मीठी, मिट्ठा रस ना कोए चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धर्म दी धार बदल देवे नीती, नीतीवान आपणा आप बदलाईआ।

२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ५ हरि भगत दवार जेठूवाल जसबीर सिँघ जलालाबाद दे नवित

किरपा करे प्रभ बेनज़ीर, नज़र मेहर इक उठाईआ। जन भगतां बदल देवे तकदीर, तदबीर आपणे हथ्थ रखाईआ। जन्म मरन वेख आदि अख़ीर, अन्त अन्तष्करन फोल फुलाईआ। लेखा जाणे गहर गवर गुणी गहीर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दी सिफ्त सलाह करदा गया कबीर, काया काअबे विच वड्याईआ। सो शाह सुल्तान पीरन पीर, पारब्रह्म प्रभ होए सहाईआ। जेहड़ा भैण भ्रावां तों विछड़ना सी वीर, पिता नालों होणी सी जुदाईआ। तन चोला छडणा सी चीर,

❋

❋

वस्त्र कूड़ ना कोए हंढाईआ। दु:ख दर्द होणी सी पीड़, रोग सके ना कोए गंवाईआ। धीरज धरे ना कोए धीर, धरवास धर्म ना कोए रखाईआ। बल लेखा शाह हकीर, शहिनशाह दए दृढ़ाईआ। पोह सत्त सति अन्त होणा सी जसबीर, सुत महिन्दर कौर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा इक खुल्हाईआ। जसबीर सिँघ जगत नाता जाणा सी टुट्ट, टुट्टी गंढ ना कोए पवाईआ। ऊधम सिँघ कोलों विछड़ना सी छोटा सुत, रिश्ता जगत ना कोए वखाईआ। दरगाह साची जाणा सी पुज्ज, जिथ्थे मंज़ल बेपरवाहीआ। जिस दा भेव अभेदा गुज्झ, सके ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। जसबीर सिँघ बल दवारे वासी, सतिजुग साचा दए गवाहीआ। महिन्दर कौर हुन्दी सी दासी, सेवा धर्म विच कमाईआ। जिस दा इक काका ते इक हुन्दी सी काकी, दो दो रंग रंगाईआ। इक दिन तन पहन पोशाकी, मग्घर बाई ख़ुशी मनाईआ। हस्स के किहा दूजी दासी, वेख भैण चाँईं चाँईंआ। उस अन्दर मारी झाकी, प्रभू ध्यान रखाईआ। आई अगम्मी आवाज़ी, संदेसा शब्द अथाहीआ। उस वेले उस बच्चे दा अन्त होणा सी सत्त पोह दी राती, थित नौ दस वड्याईआ। नेत्र रो के दासी बचन दिता आखी, मुक्खों कहि सुणाईआ। तेरी कम्म ना आवे किसे चंगी सोहणी पुशाकी, वस्त्र की वड्याईआ। तेरे सुत दे रह गए पन्द्रां दिन बाकी, प्रभ मेरा रिहा जणाईआ। उस हथ्थ मारया उत्ते छाती, नैणां नीर दिता वहाईआ। एह बड़ी औखी घाटी, विछोड़ा सहि सके ना राईआ। पुकार कीती अग्गे कमलापाती, पतिपरमेश्वर अग्गे सीस निवाईआ। प्रभू भगवन मेरी करीं राखी, सहायता विच तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। दूजी दासी कीती अरदास, बेनन्ती दिती जणाईआ। प्रभू मेरी वी पूरी कर आस, दर तेरे सीस निवाईआ ,। एस दा सुत रहे एस दे साथ, तेरी बेपरवाहीआ। मैनूं तेरे उत्ते विश्वाश, विष्न ब्रह्मा शिव तैनूं सीस निवाईआ। तेरा खेल पृथ्मी आकाश, दो जहानां वज्जे वधाईआ। बख्शिश विच दे दे दात, दाते दानी झोली भराईआ। शब्द अगम्मी आई अवाज़, धुर सुनेहड़ा इक सुणाईआ। दोहां दी बेनन्ती दोहां दा काज, दो दो धार सोभा पाईआ। सति सतिजुग रखां लाज, कलयुग फेर डुबदा तारां जहाज़, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पूरब लेखा वेख वखाईआ। शब्द किहा दोहां इक धार, संदेशा इक सुणाईआ। कलयुग खेल करे करतार, हरि निरँकार अगम्म अथाहीआ। तुहाडा जन्म फेर होवे संसार, संसारी भण्डारी देण गवाहीआ। कलि कल्की ल्ए अवतार, हरि करता वेख वखाईआ। तेरे दो सुत फेर होणे विच संसार, जगत संग बणाईआ। एह वस्त्र शहादत

❋

❋

देण अपर अपार, अपरम्पर दिता सुणाईआ। दूजी दासी दा विहार, तेरा संग बणाईआ। एह खेल अगम्मी करतार, कुदरत करता आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। शब्द अगम्मी किहा प्रभू दी निरअक्खर धार लिख्त, कलम शाही वंड ना कोए वंडाईआ। पूरब लहिणा महिन्दर कौर दा नाल तृप्त, बल धार दए गवाहीआ। वेख ना सके जगत दृष्ट, नेत्र नैण ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धुर शब्द कहे धुर दी खेल महानी, महिमा अकथ अकथ जणाईआ। कोई समझे ना जीव प्रानी, पुराण शास्त्र ना कोए वड्याईआ। पुरख अकाला जाण जाणी, जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। आदि जुगादी धुर दा दानी, दयावान इक अख्वाईआ। भविक्ख्त विच अनदृष्ट जणाए बाणी, बोध अगाध आपणा हुक्म वरताईआ। भेव अभेदा जाणे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे एह वस्त्र नौ महीने अठारां दिन रखणे सांभ, तन नाल ना कोए छुहाईआ। फेर हुक्म मिलणा संदेशे वाला बाद, बातन आपणा भेव खुल्हाईआ। ऊधम सिँघ नूं कहिणा रखणा याद, दिन सके ना मूल भुलाईआ। जिस दा खेड़ा होणा फेर आबाद, उजड़या दए वसाईआ। मिती अज्ज दी थित रखणी याद, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। अन्त अख़ीरी दिन मार के ल्याउणा ज़रूर इक काग, कागों हँस दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे शब्दी धार हुक्म अमृत रस सीर, परा पसन्ती मद्धम बैखरी बैठे सीस निवाईआ। पहली पोह ल्याउणी तस्वीर, सोहणा रूप वखाईआ। दोवें हथ्थ जोड़े होण जसबीर, बच्चा नन्हा नज़री आईआ। सिर ते लाल होवे चीर, चीरा साढे तिन्न गज़ लम्बाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अग्गे किसे होण ना देवे दिलगीर, दर्शन दा वीर दर्शन दा पीर पार कराईआ।

२८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ५ ज्ञान चन्द गांधी दे गृह तलवाड़ा

गुर अवतार पैग़म्बर झुकदे, सचखण्ड साचे सीस निवाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल साडे पैंडे मुकदे, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी इक सरनाईआ। कलयुग जीव जगत जहान भरे दु:ख दे, दुखियां दर्द ना कोए गंवाईआ। झगड़े मुकण ना उलटे गर्भवास रुक्ख दे, नौ अठारां पन्ध ना कोए मुकाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरे भाणे कदे ना रुकदे, ना कोई मेटे

❋

❋

मेट मिटाईआ। असीं खेल वेखीए तेरे शब्द दुलारे सुत दे, सो पुरख निरँजण देणा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर करन सजदा, निव निव सीस निवाईआ। हउँ सेवक तेरा बरदा, परवरदिगार तेरी सरनाईआ। साडा लहिणा मुकणा लोकमात घर दा, धरनी धरत धवल धौल ना कोए चतुराईआ। जगत जहान खेल वेख्या हँकारी गढ़्ह दा, हउमे हंगता ना कोए मिटाईआ। रसना जेहवा जगत जहान जीव पढ़दा, हिरदे तेरा नाम ना कोए वसाईआ। महिबूब मंज़ल तेरी कोई ना चढ़दा, सच दवारे मिलण कोए ना आईआ। एह तेरा खेल नरायण नर दा, नर हरि तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर निमस्कार कर बन्दना, बन्दगी विच जणाईआ। तेरा खेल सूरे सरबंगणा, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी बेपरवाहीआ। मुरीद मुर्शद रिहा कोई ना अंगणा, चेला गुर ना कोए चतुराईआ। आत्म ब्रह्म मिले ना अनन्दना, परमानंद ना कोए समाईआ। सदी चौधवीं सब नूं पई चिन्दना, चिन्ता चिखा ना कोए बुझाईआ। तेरा नाम नाम नहीं निन्दना, निंदिआ विच दुहाईआ। अमृत धार वहे ना सागर सिन्धना, लहर लहर ना कोए टकराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पैग़म्बर ख़ाली करदे झोली, दर ठांडे सीस निवाईआ। हउँ दरवेश तेरे दर दी गोली, पारब्रह्म प्रभ तेरी ओट तकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त आपणे नाम दी दस्स दे बोली, अनबोलत राग जणाईआ। सच दवारा एकँकारा इक्को खोल्ही, ख़ालक ख़लक मेल मिलाईआ। नव सत्त इक तराज़ू तोलीं, तोलणहार दया कमाईआ। काया माटी ख़ाक रंग दे चोली, चोजी प्रीतम हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हउँ मांगत मंग मंगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर करन अरदास, सेवक सेवा विच सीस निवाईआ। लख चुरासी मण्डल पा रास, गोपी काहन खेल खिलाईआ। काया तत कट बनबास, सीता राम रंग रंगाईआ। इलाही नूर कर प्रकाश, अंध अंधेरा दे मिटाईआ। सति सति दा तेरा जाप, वाहवा वज्जे हक वधाईआ। कलयुग कूड़ रहे ना पाप, पतित पुनीत दे कराईआ। जो भविक्ख्तां विच लिख्तां विच इष्ट तेरा आए आख, संदेशा दीन दुनी जणाईआ। सो खेल कर साख्यात, पारब्रह्म प्रभ तेरी ओट तकाईआ। झगड़ा मेट दे दीन दुनी मज़्हब ज़ात पात, तन वजूद वंड ना कोए वंडाईआ। सब दा पूरा लेखा कर भविक्ख्त वाक, वाक्या वेख थांउँ थाँईंआ। तेरा नूर जोत होवे प्रकाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सति दवारे आस रखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर करन बेनन्ती, निव निव सीस निवाईआ। बोध अगाधे धुर दे पंडती, पारब्रह्म ब्रह्म

❋

❋

पड़दा दे उठाईआ। तेरे नाम दी होवे इक्को पंगती, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगती, हँ ब्रह्म इक समझाईआ। काया चोली चाढ़्ह रंग बसन्ती, बसन बनवारी हो सहाईआ। सदी चौधवीं जाए लँघदी, मुहम्मद वेखे थांउँ थाँईंआ। तेरी सेज सुहावी होवे पलँघ दी, जल्वागर नूर इलाहीआ। धार रहे ना द्वैत कंध दी, कूड़ क्रिया देणी खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी तेरे हथ्थ वड्याईआ। गुर अवतार पैग़म्बर करन डण्डावत, दर ठांडे सीस निवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कढ बग़ावत, मेहर नज़र इक उठाईआ। सच मुहब्बत कर सख़ावत, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। तेरे नाम दी मिले न्यामत, रसना रस ना कोए चखाईआ। तूं आदि अन्त जुगा जुगन्त सही सलामत, साहिब तेरी सरनाईआ। तेरी महिमा सदा महानत, अगम्म अथाह वड्याईआ। गुर अवतार पैग़म्बर तेरे अनजानत, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। कलयुग चले ना कोए स्याणप, बुद्धी अक्ल ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मांगत हो के मंग मंगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण, कहि कहि रहे जणाईआ। तूं आदि जुगादी साक सज्जण सैण, साहिब सुल्तान धुरदरगाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेख वहिण, वहिंदी धार वहे लोकाईआ। एका नाम निरगुण धार दे रसाइण, रसीआ रस इक चखाईआ। मन मनसा आवे चैन, चार कुण्ट ना कोए हल्काईआ। सृष्टी दृष्टी अन्तर निरन्तर नाता जोड़ भाई भैण, पिता पुरख अकाल दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लेखा पूरा कर लहण देण, पूरब झोली दे पाईआ।

२९ मग्घर शहिनशाही सम्मत ५ जीआ लाल दे गृह तलवाड़ा

राम दा लेखा राम जुग त्रेता, तरीआ त्रै तत्व तत वेख वखाईआ। कलयुग खेल राम राम दे नेता, निरगुण निरवैर निरँकार अगम्म अथाहीआ। लहिणा देणा वेखे सचखण्ड धुर दे देसा, धर्म दी धार भेव अभेद खुल्हाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी जुग चौकड़ी कदे ना भुल्ले चेता, चेतन सब नूं दए कराईआ। पूरब लेखा लहिणा जल धार विच खेता, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश समझ कोए ना पाईआ। लेखा जाणे हुक्म संदेशा धुर फ़रमाना एका, इक इकल्ला पड़दा देणा उठाईआ। भगत उधारना जुग चौकड़ी जिस दे कोल ठेका, ठाकर साहिब सतिगुर धुरदरगाहीआ। अन्तर निरन्तर वेखे आपणा बेटा, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ।

❋

❋

राम कहे मेरा खेल राम रमईआ, रमता रमता जगत चलाईआ। त्रेता द्वापर कलयुग वेखी चलदी नईया, नौका वञ्झ मुहाणे फोल फुलाईआ। सज्जण मीत संगी वेखे सईआ, सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण संग वखाईआ। बंसरी खेल काहन वेख्या घनईया, रघुपति रूप अनूप बदलाईआ। कलयुग अन्त सच स्वामी हो के पावे आपणी सहीआ, सही सलामत आपणी कार कमाईआ। पूरब लेखा धर्म दी धार कढ्ढ के वहीआ, लहिणा पिछला दए चुकाईआ। ख़ुशी मनाए धरनी धरत धवल धौल जगत दृष्टी मईआ, सृष्टी समझ कोए ना आईआ। सताई पोह इक दा लेखा भेंटा करना इक रुपईआ, इक दे नाल इक दए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लाल जीआ जीआ लाल राम दा लेखा राम राम हो के दए चुकाईआ।

२९ मग्घर शहिनशाही सम्मत ५ जागीर सिँघ नरैण सिँघ दे गृह तलवाड़ा

गुर अवतार पैग़म्बर वेखण आपणे ख़ाके, नकशा गुज़शता हथ्थ उठाईआ। लेख वेखदे भविक्ख्त वाके, पेशीनगोई जो पेशतर आए सुणाईआ। आपणा आप तक्कया दीन दुनी दे तसव्वर होए चाचे, पिता नज़र कोए ना आईआ। प्रभ दा नाम हिस्सयां विच आए बांटे, हद्द हदूद जगत बणाईआ। सदी चौधवीं अन्त सारे बण गए कांटे, कटाक्ष अणयाला तीर ना कोए चलाईआ। सेज सुहञ्जणी रही कोई ना खाटे, विस्तर सिंघासण ना कोए वड्याईआ। तन वजूद सरीर माटी ख़ाक चोले सब दे पाटे, लीरो लीर जामा नज़री आईआ। सरोवर तट रिहा ना घाटे, जल धारा वहिण ना कोए वड्याईआ। अमृत जल रिहा किसे ना बाटे, रसीआ रस ना कोए चखाईआ। सब दी मंज़ल होई अधवाटे, हकीकत हक ना कोए वखाईआ। चारों कुण्ट फिरन नाठे, भज्जण वाहो दाहीआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले तक्कण माठे, चर्चां अन्तर खोज खुजाईआ। आत्म ब्रह्म करे कोई ना पाठे, अनुभव पड़दा ना कोए उठाईआ। जिधर वेख्या चारों कुण्ट पए घाटे, नफ़ा नाम ना कोए जणाईआ। निरगुण नूर जोत नज़र ना आई किसे ललाटे, शमअ नूर ना कोए रुशनाईआ। मंज़ूर होए ना किसे टेके माथे, मस्तक धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। हैरान होए की खेल करे प्रभ आपे, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। निरगुण नूर जोत कर प्रकाशे, कलयुग अंध अंधेरा दए गंवाईआ। भगत सुहेला वसे भगतां साथे, भगवन आपणा संग निभाईआ। साढे तिन्न हथ्थ चला के काया माटी राथे, रथ रथवाही आपणी कार कमाईआ। कोटां विच्चों थोड़्हिआं लभ्भ आपे, आख़र आपणा रंग रंगाईआ। भेव खोल्ह के बातन बाते, बेवतनां वतन दए दरसाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स के जापे, जगजीवण दाता

❋

❋

दए वड्याईआ। चार वरन अठारां बरन सब नूं बहा इक अहाते, भूमिका इक्को इक वड्याईआ। लेख मुकाए मढ़ी गोर जल ना अग्नी काठे, वहिणा धार ना कोए वड्याईआ। गुर अवतार पैग़म्बर वेखण खेल अगम्म साचे, हरि साचा सच जणाईआ। अग्गे सब ने लग्गणा इक दे आखे, आख़र आपणा हुक्म वरताईआ। तुसीं मातलोक दे रहिणा नहीं राखे, रखया छडणी जगत लोकाईआ। आबेहयात अमृत धुर दा पीणा इक्को कासे, कसम सौगंद दा झगड़ा देणा मुकाईआ। मेहरवान महिबूब मुहब्बत विच धुर दी धार जणाए साख्याते, सख़ा सहेला दया कमाईआ। हुक्मे अन्दर हुक्म हुक्मी संदेशा सारे लैण वाचे, वाचक नज़र कोए ना आईआ। छब्बी पोह सब ने सुहञ्जणी करनी राते, रुतड़ी रुत नाल महकाईआ। बण के आउणा प्रभू दे लाडले काके, वड्डा छोटा ना कोए अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त चौकड़ी जुग भरवासे, जगत जीव ईश जगदीश वेख वखाईआ।

२९ मग्घर शहिनशाही सम्मत ५ जुगिन्दर सिँघ दे गृह तलवाड़ा

गुर अवतार पैग़म्बर कहिण लोकमात मिल्या सद्दा, सधना सैण कबीर रवी दे मालक दिता जणाईआ। लोकमात सब ने आउणा आपणी धार भज्जा, भजन बन्दगी पूजा पाठ पिछला नाल लिआईआ। तीर तरकश खण्डा खड़ग चिल्ला कमान कोल होवे कोई ना गदा, गदागर हो के आउणा चाँईं चाँईंआ। धरनी उत्ते आपणे धर्म धार दी वेखणी जगह, जगह बजगह फोल फुलाईआ। फेर सच दस्सणा किस दा वध्या अग्गा, की अगला लेखा बेपरवाहीआ। इक दूजे नाल करयो ना दग़ा, दीन मज़्हब मुख रखाईआ। मानव अन्तर वेखणा निरन्तर उपर शाहरगा, शहिनशाह आपणा हुक्म सुणाईआ। मन बुद्धी वेखणी कवण होई कग्गा, काग वांग कुरलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर खेल होया मधा, कलयुग अन्तिम फिरी दुहाईआ। हुक्मे अन्दर मुरीद मुर्शद चेला गुरु कवण होवे बध्धा, बन्दगी विच मुछन्दगी इक रखाईआ। सब दे कोल होवे इक इक डब्बा, ख़ाली जगत जहान देणा खड़काईआ। ऐलान करना माण रिहा ना मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ गुरदवारे अड्डा, अग्गे ऐंड मिलण कोए ना पाईआ। फेर नज़री आवे धर्म निशान गड्डा, गाॅड गाईड बण के दए वखाईआ। आपणी रस धार आपणा लैणा सब ने मज़ा, मज़ाक मुज़िर देणा जणाईआ। फ़ैसला हक करना इक दा हुक्म इक दी चलणा विच रज़ा, राज़क रिज़क रहीम इक अख्वाईआ। जिस दी चार जुग ब्यान कर ना सके कोई वजह, बेअन्त कहि के पल्लू आए छुडाईआ। ओह खेल

❋

❋

करे आपणा हब्बा, दूजा संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म कर्म दा लेखा चुकाए जुगिन्दर सिँघ बग्गा, बग बपड़ा गुरमुख हँस रूप बदलाईआ।

२९ मग्घर शहिनशाही सम्मत ५ हज़ारा सिँघ दे गृह पिण्ड पंज ढेरा

गुर अवतार पैग़म्बर कहिण लोकमात मारीए झाकी, बिन नेत्र लोचन नैण अक्ख प्रतख खुल्हाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप समुंद सागर रही कोई ना बाकी, टिल्ले पर्बत चोटी बैठे ध्यान लगाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा अंधेरी राती, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा पारब्रह्म ब्रह्म सब नूं भुल्ली गाथी, गहर गम्भीर बेनज़ीर नज़र किसे ना आईआ। नाम वणजारा धर्म रिहा किसे ना हाटी, कलयुग कूड़ी क्रिया होई हल्काईआ। जगत जिज्ञासू सन्त फ़कीर मंज़ल अगम्म चढ़े कोए ना घाटी, पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझे यार मिलण कोए ना आईआ। वस्त अमोलक काया गोलक सच दिसे कोई ना दाती, दयावान हो के अगम्म अथाह धार ना कोए वखाईआ। जगत वासना रसना जेहवा रही कोई ना साची, बत्ती दन्द कल्पणा विच हल्काईआ। अमृत सच सरोवर सुरत सवाणी कोई ना नहाती, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। की खेल करे प्रभ अलखणा अलाखी, अलख अगोचर आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण वेखीए धरनी धरत धवल धौल लोकमात, मात्र भूमी ध्यान लगाईआ। सदी चौधवीं क्यों होई अंधेरी रात, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। सब दा पैंडा क्यों अन्तिम मुकी वाट, अग्गे अवर ना कोए वड्याईआ। सेज सुहञ्जणी दिसे कोई ना खाट, सच सिंघासण वज्जे ना कोए वधाईआ। सब दा चीथड़ जगत वासना गया पाट, पीत पीतम्बर सीस ना कोए सुहाईआ। झगड़ा वेखीए दीन दुनी समाज, मज़्हब तुअजब विच कुरलाईआ। शरअ शरीअत धर्म दा रिहा कोई ना राज, रईयत रहम ना कोए कमाईआ। जो हुक्म संदेशा दे के आए बोध अगाध, बुद्धी तों परे मात पढ़ाईआ। तिस दा लहिणा देणा किस बिध मुके आज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक पड़दा लाहीआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण क्यों आवे अन्त किनारा, नईया बैठी पन्ध मुकाईआ। की खेल करे परवरदिगारा, निरगुण धार नूर इलाहीआ। जिस नूं झुकदे पैग़म्बर अवतारा, गुरु गुरदेव सीस निवाईआ। सो खेल खेले खेलणहारा, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। इक्को

❋

❋

नाम बोल जैकारा, इक्को कलमा दए दृढ़ाईआ। इक्को दस्स धर्म दवारा, पर्दा अन्दरों दए उठाईआ। इक्को दर होवे निमस्कारा, दूसर इष्ट ना कोए मनाईआ। जिस नूं सारे कहिंदे आए कलि कल्की निरगुण धार चव्हीआं अवतारा, अमाम अमामा अगम्म अथाहीआ। सो लेखा जाणे सृष्टी दृष्टी सर्ब संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी बैठे सीस निवाईआ। जल थल महीअल पुरी लोअ आकाश पाताल पावे सारा, गगन गगनंतर खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा नूर ज़हूर जोत जोती धारा, रंग रेख नज़र कोए ना आईआ।

२९ मग्घर शहिनशाही सम्मत ५ रेशम सिँघ दे गृह पंज ढेरा

गुर अवतार कहिण वेखीए आपणी लोकमात धरनी, नेत्र अक्ख उठाईआ। पुरख अकाल खेल किस बिध करनी, करता की की कार कमाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी इक दी लागे सरनी, सरनगति इक जणाईआ। इक्को आयत तुक सब ने पढ़नी, तुख्म ताअसीर दए बदलाईआ। इक्को मंज़ल आत्म परमात्म मिले चढ़नी, दूजा राह ना कोए वखाईआ। नेत्र खोल्ह के हरनी फरनी, निज नैण करे रुशनाईआ। झगड़ा मेट के वरनी बरनी, ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर ठांडा इक प्रगटाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण वेखीए जगत निशाना, निशाना पूरब साथ रखाईआ। की हुक्म श्री भगवाना, कल करता की दृढ़ाईआ। की खेलीए खेल विच जहाना, जहालत पिछली दए मिटाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर किस बिध वरते आपणा भाणा, भावी सब दे सिर ते नज़री आईआ। निरगुण धार पहर के बाणा, जोती जाता वेस वटाईआ। चार कुण्ट हो प्रधाना, नव नौ चार हुक्म वरताईआ। शाहो भूप बण सुल्ताना, सति धर्म इक प्रगटाईआ। लेखा जाण सीता रामा, कान्हा कृष्ना खोज खुजाईआ। पैग़म्बरां कर पहचाना, गुरदेव स्वामी होए सहाईआ। इक्को नाम नाद तराना, तुरीआ तों परे दए दृढ़ाईआ। खेल खेल विच जहाना, ख़ालक ख़लक आप समझाईआ। जिस नूं सारे करन सलामा, सजदयां विच सीस निवाईआ। सो मेहरवान महिबूब अमामा, नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। कायनात कलमा दस्स अगम्म कलामा, कुदरत कादर दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना, भाग भगवत सब दा लेखे पाईआ।

❋

❋