पुस्तकालयभाग २२

३० मग्घर शहिनशाही सम्मत ५ लाल सिँघ दे गृह पिण्ड पंज ढेरा

राम कहे सुण कृष्न अनादी अगम्म आवाज़, धुर दा काहन रिहा सुणाईआ। जिस दा भेव अगम्मा अवल्लड़ा राज़, अनोखा दस्से ना कोए जणाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी दीन दुनी दा बदलदा आया रिवाज, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हुक्म वरताईआ। जिस ने अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दिता राज, दीनां मज़्हबां बख्शी शहिनशाहीआ। नाम भण्डारा अगम्म अथाह दिती दात, कलमा कायनात जणाईआ। मानव ज़ाती वंड के विच ज़ात पात, मनुष मनुषां नाल टकराईआ। आपणी महिमा सिफ्त सालाह दस्स के उत्ते काग़ज़ात, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी अक्खरां विच वड्याईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला कलयुग अन्त श्री भगवन्त सृष्टी दृष्टी वेखे हालात, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त फोल फुलाईआ। चार वरन अठारां बरन नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप धरनी धरत धवल धौल वेखे अंधेरी रात, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण नूर नुराना चन्द ना कोए चमकाईआ। हुक्म संदेशा धुर फ़रमाना शब्द अगम्मा देवे आप, आप आपणी कार कमाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण वेखो मार झात, झाकी इक्को इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। राम किहा कृष्न सुण अगम्मी आवाज़, राम दा राम रिहा जणाईआ। सीस पहनणा नहीं कोई ताज, मुक्ट बैण नैण ना कोए मटकाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर वाहिद बदलण लग्गा राज, रईयत दो जहान इक बणाईआ। चार जुग दा बदल देणा समाज, समग्री जोत इक्ग्री इक वरताईआ। नाम निधान सुणाए आपणा नाद, बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द ढोला गाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर सारे होए लाजवाब, सिर सके ना कोए उठाईआ। किसे नूं पता नहीं की खेल होणा कलयुग तों बाद, सतिजुग किस बिध लोकमात ल्ए प्रगटाईआ। किस धार मानव ज़ाती करे आबाद, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए वंडाईआ। निर्मल कर्म उजागर कर के धोवे दुरमति मैल दाग़, पतित पुनीत करे सफ़ाईआ। किसे तों मंगे ना कोए इमदाद, साथी संग ना कोए जणाईआ। इक्को वार एकँकार हर हिरदे अन्दर देवे आपणी याद, याद साडी दए भुलाईआ। नाम संदेशा दे के बोध अगाध, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। जिस नूं कहिंदे आए मोहन माधव माध, मधुर धुन आपणी राग सुणाईआ। झगड़ा रहिण ना देवे जगत जिज्ञासू सन्त साध, साधना सच विच समझाईआ। हँस रूप बणाए कलयुग जीव काग, सोहँ हँसा रूप दृढ़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव अवतार पैग़म्बर गुर देवत सुर पकड़ के आपणे हथ्थ वाग, हुक्मे अन्दर सर्ब भवाईआ। इक्को नाम कलमा इक्को डण्डावत बन्दना इक्को सजदा दस्से आदाब, निमस्कार नमों नमों इक्को सीस जगदीश सर्ब निवाईआ। इक्को पूजा होवे पुरख अकाल श्री महाराज,

❋

❋

परवरदिगार इक्को नूर रुशनाईआ। त्रैगुण माया तत कल्पणा बुझाए आग, सांतक सति सति वरताईआ। काया मन्दिर अन्दर सरोवर वखाए इक तालाब, अट्ठ सट्ठ तीर्थ लोड़ रहे ना राईआ। मेहरवान हो के महिबूब अन्दरों पड़दा चुक्के नकाब, नूर नुराना नूरी जोत करे रुशनाईआ। घर ठाकर स्वामी करता मिले आप, बाहर लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। पुस्तक पढ़नी पए ना कोई किताब, कुतबख़ाने वंड ना कोए वंडाईआ। किरपा कर के आपणयां भगतां दर्शन देवे साख्यात, स्वच्छ सरूपी शाहो भूपी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। राम किहा कृष्न सुण अगम्म आवाज़, बिन कन्नां कन्न लगाईआ। लेखा देणा पए हिसाब, प्रभ मंगे थांउँ थाँईंआ। जिथ्थे ना कोई सवाल ना जवाब, जवाब तल्बी विच सारे सीस निवाईआ। अन्त कन्त भगवन्त सुणे सर्ब फ़रयाद, सानूं फ़ारग़ दीन दुनी नालों कराईआ। की खेल होणा आपणा पिछला लेखा वेख रिग वेद कहे विच्च पंज धारा दी आब, दो आब मूसा की गया दृढ़ाईआ। की संदेशा दिता नानक विच बग़दाद, बग़लगीर ख़ुद ख़ालक मालक इक रखाईआ। किस बिध गोबिन्द आपणे अंगीठे लाई आग, चिखा जगत विच जगाईआ। ओह खेल करे हरि करता प्रभ वाहिद, आप आपणा हुक्म वरताईआ। क्यों अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दे हुन्दयां वध गया पाप, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी पूजा पाठ सिमरन जोग अभ्आस कलयुग जीवां पवित्र ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दुनी वेखणहार हालात, हालांकि आपणा रूप अनूप आपणे विच्चों प्रगटाईआ।

३० मग्घर शहिनशाही सम्मत ५ करतार सिँघ दे गृह पंज ढेरा

कृष्न सुण के ख़ुशीआं दे विच हस्सया, आपणी हस्ती दिती बदलाईआ। राम की राम संदेशा दस्सया, राम राम राम दुहाईआ। मैं सब कुछ वेखां अक्खीआं, अक्खरां तों परे मेरी पढ़ाईआ। मैं छड्डीआं बिन्दरा बन दीआं सख़ीआँ, गोकल रासां रंग ना कोए रंगाईआ। आत्म धार परमात्म कर के पक्कीआं, नूर जोत विच वड्याईआ। झगड़ा मुका के जगत जहान सतीआं, सति दा रस्ता दिता दरसाईआ। हिस्सा छुडा के दीन दुनी दीआं पत्तीआं, पतिपरमेश्वर इक्को दिता वखाईआ। जिस ने कलयुग कूड़ कुड़यार बुझाउणीआं बत्तीआं, इक्को नूर करे रुशनाईआ। दीन मज़्हब दीआं रहिण नहीं देणीआं हट्टीआं, हट्ट वणजारा इक्को इक खुल्हाईआ। नाम दीआं वक्खरीआं वक्खरीआं पढ़न नहीं देणीआं पट्टीआं, पटने वाला गया समझाईआ।

❋

❋

बिरहों वैराग गुरमुख सन्त सुहेले अन्तर आत्म जाण फट्टीआं, फट्ट निराला इक लगाईआ। पिछलीआं डोरां सब दीआं जाण कटीआं, अग्गे पल्लू शब्द नाम बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कृष्न कहे राम मैं वेखां अगम्मी तख्ती, तख्त निवासी रिहा वखाईआ। जिस दे हुक्म विच जुग जुग सदा आई सख्ती, हुक्मे अन्दर आपणा हुक्म बदलाईआ। ओह आदि अन्त दा इक व्यक्ति, निरवैर निराकार निरँकार जल्वागर नूर इलाहीआ। ओह काहनां दा काहन प्रीतम अर्शी, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। चार जुग दे शास्त्र उस दी सिफ्त धार दी निक्की जेही पर्ची, प्राचीन दा लेखा वेखे चाँईं चाँईंआ। कलयुग अन्त निरगुण धार बण के दरसी, समदरसी हो के आपणा वेस वटाईआ। तत्तां वाला गुरु नहीं होणा फर्जी, जो जम्मे ते मर जाईआ। जिस नूं अवतार पैग़म्बर गुर भविक्ख्तां विच सारे गए वरजी, पेशीनगोईआं विच ओसे दा राह तकाईआ। ओह होवे सब दा दर्दी, दीनां अनाथां दीन दयाल दया कमाईआ। छुरी शरअ रहिण ना देवे करदी, कत्लगाह रूप ना कोए दरसाईआ। माया ममता मोह विकार हँकार मेटे अंधेर गर्दी, सति धर्म दा साचा राह इक चलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप इक्को पुरख अकाल तूं मेरा मैं तेरा तुक होवे पढ़दी, आत्म परमात्म परमात्म आत्म मिल के वज्जे वधाईआ। एह खेल ओस काहन दी आपणे घर दी, जो काहनां दा काहन नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, समें दी धार विच करे कदे ना जल्दी, जल थल महीअल समुंद सागर टिल्ले पर्बत डूंग्घी कन्दर आपणा हुक्म वरताईआ।

३० मग्घर शहिनशाही सम्मत ५ दयाल सिँघ दे गृह पिण्ड डड्डां

कृष्न कहे राम वड्याई रही ना किसे मुक्ट, सीस जगदीश ना कोए निवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया रीती होई उलट, सति धर्म सृष्टी दृष्टी गई भुलाईआ। सिफ्ती अक्खर कर ना सकण दरुस्त, समाज राज ना कोए बदलाईआ। सुरत सवाणी होई सुस्त, नाम कलमे ना कोए उठाईआ। धुर दा नाम वंडे कोई ना मुफ्त, चारों कुण्ट पई दुहाईआ। पर्दा खुल्ल्हे ना किसे अंगुशत, भेव अभेद ना कोए जणाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ कर सके कोई ना मुक्त, लख चुरासी जम की फाँसी ना कोए कटाईआ। अन्त अख़ीर सब दी पुज्जी मुहलत, पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। चार जुग दी पिछली रहे कोई ना शोहरत, शहिनशाह शाह पातशाह आपणी कार कमाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा दीन दुनी होई अंध घोरत, सच

❋

❋

प्रकाश ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कृष्न किहा राम हिरदे वसे ना किसे रमईया, काहन नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वहिण वहे नईया, नौका नाम ना कोए जणाईआ। प्यार रिहा ना भैण भईआ, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। मित्र प्यारा रिहा कोए ना सईआ, सज्जण संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पर्दा ओहला आप चुकाईआ। राम किहा कृष्न खेल वेख त्रेते नाल द्वापर, पूरब ध्यान लगाईआ। प्रभ दे भाणे अन्दर रहे कोई ना चातर, अक्ल बुद्धी ना कोए वड्याईआ। कलयुग अन्त कलि कल्की आउणा आपणी ख़ातर, ब्रह्मण गौड़ा वेस वटाईआ। जिस ने सब दा लेखा मुकाउणा लग मात्र, बचया रहिण कोए ना पाईआ। भेव अभेदा खोल्हे बातन, पर्दा अन्दरों दए चुकाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बणा के साकन, बरन अठारां जोड़ जुड़ाईआ। नाम संदेशा दे के पातन, पतित पापी ल्ए तराईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म जोड़ के नातन, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। जिस नूं कलि कल्की सारे आखण, शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे जस गाईआ। ओह झगड़ा मेटे ज़ात पातन, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। सदी चौधवीं मेट अंधेरी रातन, सतिजुग सच करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धर्म दवारा इक प्रगटाईआ। राम किहा कृष्न औह वेख अगम्मी रथ, महासार्थी ध्यान लगाईआ। जेहड़ी अर्जन जणाई गथ, अठारां ध्याए दए गवाहीआ। जिस नूं समझ ना सके कोई सच, वाचक वाच पड़दा ना कोए उठाईआ। ओस खोल्हणी अगम्मी अक्ख, निज नेत्र लोचण नैण दिव्य करे रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदल दए मति, सतिजुग सच राह वखाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। निरगुण धार हो प्रगट, पारब्रह्म प्रभ आपणा वेस वटाईआ। जो वसणहारा घट घट, दर ठांडा इक सुहाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान वेखे नस्स नस्स, दो जहानां आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस दा सिफ्तां विच भविक्ख्तां विच अक्खरां विच गाया जस, नाम कल्मयां विच वड्याईआ। सो लूं लूं अन्दर रिहा रच, रचना आपणी दए जणाईआ। कलयुग अन्त भाग लगा काया माटी कच, कंचन गढ़्ह दए वड्याईआ। भगत सुहेले रहिण ना देवे वक्ख, गुर चेले आपणे रंग रंगाईआ। धुर दा खेल करे बाज़ीगर नट, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। की होया जे सृष्टी दृष्टी विच आपणा इष्ट गई छड, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कूड़ी क्रिया कर्म कांड दी देवे कट, कटाक्ष आपणा नाम लगाईआ। धरनी धरत धवल धौल धर्म दवारा एकँकारा इक्को खोल्ह के हट्ट, वस्त अमोलक अगम्म अथाह आप वरताईआ। एका रूप सति सरूप शाहो

❋

❋

भूप दीन दुनी कायनात देवे दस्स, मानव मानुख मानस इक्को रंग रंगाईआ। उत्तर पूरब पच्छम दक्खण दूर नेड़े रहे कोई ना वक्ख, वक्खरा घर ना कोए बणाईआ। सब दी अन्तर नरिंतर अनदृष्ट दृष्टी विच खोल्हे अक्ख, अक्खरां तों बाहर दए समझाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता पतिपरमेश्वर हो प्रतख, साख्यात सन्मुख आपणा दरस दिखाईआ। इक जैकारा सर्ब संसारा आत्म परमात्म धारा दो जहानां होवे जस, जिस्म ज़मीर बेनज़ीर अन्दरों दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समरथ, धर्म धार दी महिमा अकथ, कथनी तों बाहर दए वड्याईआ।

३० मग्घर शहिनशाही सम्मत ५ दरबारा सिंघ, राम सिँघ दे गृह पिण्ड गालड़ी

ईसा कहे मेरे इलाही यार मूसा, मुक्षत्री दे कराईआ। क्यों कायनात वक्त होया मनहूसा, कलमा हक ना कोए वड्याईआ। की धार बदलणी छब्बी पोह सूसा, वस्त्र कवण कवण वड्याईआ। की धार बदलणी रूसा, हुक्म मिले अगम्म थाहीआ। की कलमे दी बदलणी पूजा, पूजनीक इक अख्वाईआ। इष्ट रहिणा नहीं दूजा, भाउ दुतीआ दए मिटाईआ। फड़ के हथ्थ विच कोरा कूज़ा, माटी बरतन रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। ईसा कहे मूसा यार मुसाहिब, मसला दे समझाईआ। क्यों साडी करनी होई ग़ायब, दुनी नज़र कोए ना आईआ। की असीं कर नहीं सके पूर फ़राइज़, फ़र्ज़ आपणा सच कमाईआ। हुक्म मन्न नहीं सके जाइज़, जाइज़ा लै ना सके लोकाईआ। शरअ विच ना सुणी हदाइत, हदीस हद्द ना कोए दृढ़ाईआ। यार ख़ुदा ने सानूं बख्शिश नहीं कीती अनाइत, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। असीं पूरब पिछले ओस दे नाइब, हुक्मे अन्दर सीस निवाईआ। की अगला खेल करे अजाइब, अजब लीला की वरताईआ। सच ओह प्रगट होणा वाहिद, लाशरीक नूर इलाहीआ। जिस ने बदल देणा कवाइद, कानून कायदा इक दृढ़ाईआ। हक फ़रमाना करना राइज, रईयत रूह बुत दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। ईसा किहा हज़रते मूसा मसीह, मुसलसल दे दृढ़ाईआ। की ख़ुदा दा ख़ुद सेहन होणा वसीअ, सहिरा नूर जोत करे रुशनाईआ। की फ़रमान अन्दर कलमे दी करे तरजीह, तबीअत सब दी दए बदलाईआ। की हुक्म सुणा दए नूर रब्बी, रबीउल सानी दए गवाहीआ। सच मेरी बीतदी बीसवीं सदी, सद्दे दे के रिहा जणाईआ। उफ़ हाए साडी रहिण नहीं देणी गद्दी, गदागर चारों कुण्ट दए बणाईआ।

❋

❋

झट जेब पाकट विच्चों पिछली लिख्त कढी, कढ के दिती वखाईआ। जिस वेले इक नूर इलाही जोत जगी, दो जहान वज्जे वधाईआ। धार रहिण नहीं देणी कोई कूड़ कुड़यार विच बग्गी, जगत बगला बपड़ा वेखे थांउँ थाँईंआ। आतश सारे होवे लग्गी, नीर रस ना कोए भराईआ। आशा धार होणी दीन दुनी गधी, भार ममता मोह उठाईआ। झट हथ्थ विच फड़ के डब्बी, माचस मसल के दिती टिकाईआ। इशारा करके वल्ल नूह नदी, हथ्थ मस्तक उत्ते रखाईआ। फेर वेख्या सब दे अन्दर नज़र आई बदी, रूह बुत पाक ना कोए वखाईआ। झट प्रकाश तक्कया नौजवान नढ्ढी, रूप सोहणा वेख वखाईआ। जिस पब्ब चुक्क के ज़ोर नाल मारी अड्डी, मुक्खों कहि के दिता सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशा इक सुणाईआ। ईसा कहे मूसा छड दे तसबी, की मुतअसुब रही दृढ़ाईआ। मूसे किहा ईसा औह वेख मुहम्मद आउणा जिस धार चलाउणी विच अरबी, अरेब ईरा इराज़ोन नज़री आईआ। खेल होणा ओस दा शर्ती, शरकन वज्जे वधाईआ। जिस ने सूरां दा बणना दर्दी, अर्ज़ी ख़ुद ख़ुदा दे अग्गे रखाईआ। चौदां सदीआं ओस दी चलणी मर्ज़ी, मरीज़ बणनी जगत लोकाईआ। ओस राम वाली धार कलमा वेखणी पढ़दी, उँगलां कन्नां विच पाईआ। एह वी खेल होणा फ़र्ज़ी, फ़ज़ल रहमत हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। अन्त अख़ीर होणी अंधेर गर्दी, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। मैनूं ऐं दिसदा मूसा कहे ओस आउणा जिस दी धार नज़र ना आए चोटी जड़ दी, चेतन समझ किसे ना आईआ। जिस दी आसा कल्पणा विच कदे ना मरदी, मुरदयां मुरीद ना कोए अख्वाईआ। ओस दा कलमा कल्मयां तों बाहर रूहे रवां होणी पढ़दी, आत्मा ईमान इक बणाईआ। एह खेल ओसे दे घर दी, जेहड़ा आपणे घर विच बैठा बण के सब दा पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धार वहाए अमृत आपणे सर दी, सरोवर इक्को इक वखाईआ।

पहली पोह शहिनशाही सम्मत ५ हरि भगत दवार जेठूवाल

गुर अवतार पैग़म्बर निरअक्खर धार विच्चों वेखो आपणे अक्खर, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जिस ने तुहानूं कीता वक्खर, सिफ्तां वाले ढोले सिफ्त सालाहीआ। माण दवाया इट्टां पथ्थर, पाहन पूजस सिल लोकाईआ। बिरहों नेत्र नीर वरोले कोए ना अथ्थर, हन्झूआं हार ना कोए बणाईआ। दीन मज़्हब जणाई कसर, हदूद कलमा नाम वंड वंडाईआ। तन वजूद बणा के आपणे रत्न, रत्न अमोलक मात प्रगटाईआ। शब्दी धार तुहाथों कराया यतन, यथार्थ आपणा हुक्म वरताईआ।

❋

❋

पिच्छे सब दा इक्को दस्स के वतन, अग्गे बेवतन कार कमाईआ। खेल खला के करौच दीप लखण, पुष्कर रंग रंगाईआ। हुक्मे अन्दर सारे लग्गे नट्ठण, भज्जे वाहो दाहीआ। आपणे नाम दा दस्स के पतण, पत्तरयां उत्ते कीती लिखाईआ। अन्त ओड़ काया कफ़न, लेखा जगत चुकाईआ। मढ़ी गोर हो के दफ़न, अग्नी तत तत जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि करता बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैग़म्बर आपणे वेखो अक्खर रंग, रंग रतड़ा आप जणाईआ। सेज सुहावी उठो पलँघ, निरगुण धार लओ अंगड़ाईआ। सदी सदीवी रही लँघ, बीस बीसा हुक्म वरताईआ। निगह मारो विच नव खण्ड, नव दर खोजो थांउँ थाँईंआ। सृष्टी दृष्टी होई रंड, इष्टी कन्त ना कोए हंढाईआ। फिरी दरोही विच ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड देण दुहाईआ। एका उपजे कोई ना छन्द, सुरती शब्द ना कोए समाईआ। निझर मिले ना परमानंद, निजानंद ना कोए चतुराईआ। आपणी आपणी वेखो मज़्हबां वाली कंध, कंधा कंधे नाल छुहाईआ। निशान तक्को तारा चन्द, चौदां तबक वंड वंडाईआ। किस बिध जगत जहान टुट्टी गंढ, नाता धर्म ना कोए रखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सब ने मारया पन्ध, पाँधी हो के फेरा पाईआ। अन्त अख़ीर शाह हकीर क्यों रसना जेहवा लाए गंद, अमृत रस आबेहयात मुख ना कोए चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच संदेशा इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर क्यों अक्खरां नाल पाई मेरी वंडे, हिस्से जगत वाले जणाईआ। क्यों वक्खरे वक्खरे मार्ग राह दस्से डण्डे, डण्डावत इक ना कोए जणाईआ। क्यों दीन मज़्हब जणाए धन्दे, रसना जेहवा बत्ती दन्द सिफ्त सालाहीआ। क्यों मूंड मुंडाए सीस कराए नन्गे, केस मुछ दाढ़ी सोभा पाईआ। क्यों मानव नाल कीते जंगे, गुर अवतार पैग़म्बर हो के शस्त्र हथ्थ उठाईआ। क्यों तीर कमान तरकश कंध्याँ उत्ते टंगे, क्यों खण्डा खड़ग आए खड़काईआ। सारे निगह मारो मानव जाती इक्को मेरी धार रंगे, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तुसां शरअ विच बन्दयां नाल लड़ाए बन्दे, बन्दगी मेरी विच रखाईआ। सच दस्सो सदी चौधवीं मुरीद कि सिख केहड़े तुहाडे पार लँघे, सचखण्ड दयो जणाईआ। निगह मारो जेरज अंडे, उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो आपणे नाम दा सब ने करना हिसाब, अंकड़े आपणे विच्चों प्रगटाईआ। मेरी बिना अक्खरां तों वेखो किताब, कुतबख़ाने कदे ना कोए छपवाईआ। जिस दा आदि अन्त दा इक्को बाब, सफ़ा वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को मन्दिर रहे विच महिराब, महिबूब इक्को इक टिकाईआ। जिस विच इक्को सजदा इक्को आदाब, इक्को नमों नमों डण्डावत बन्दना सीस निवाईआ। इक्को शब्द सतिगुरु महाराज, इक्को जोती जाता नूर इलाहीआ। इक्को

❋

❋

नाद धुन अवाज़, इक्को राग अनुराग सुणाईआ। इक्को रस इक्को स्वाद इक्को इक दए चखाईआ। इक्को अल्ला इक्को वाहिगुरु इक्को राम इक्को कृष्न ओम दा गाॅड, गाईड दूजा नज़र कोए ना आईआ। इक्को नूर जोत दा आदि, इक्को प्रकाश अन्त अख्वाईआ। इक्को खेल अगम्म तमाश, इक्को दाता बेपरवाहीआ। इक्को मण्डल पावे रास, इक्को गोपी काहन नचाईआ। इक्को खेल सीता राम बनबास, इक्को निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। सारे आपणी आपणी करो याच, याचक हो के ध्यान लगाईआ। आपणी करनी लैणी वाच, वाचक हो के फोल फुलाईआ। क्यों तुहाडे हुन्दयां कलयुग होई अंधेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। तेई अवतारां दी उठो जमात, सन्मुख हो के लओ अंगड़ाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद वेखो आपणी कलास, बिन हरफ़ हरूफ़ पढ़ाईआ। नानक गोबिन्द शब्द दयो अवाज़, अगम्मी राग दृढ़ाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला अन्तिम मंगे जुआब, जुआबतल्बी विच अकट्ठे ल्ए कराईआ। दीन मज़्हब लोकमात वेखो आपणा बाग, जो बग़ीचा बाग़बां हो के आए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच सुनेहड़ा इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो आपणी आपणी वेखो पुस्तक, विद्याला धर्म दवार जणाईआ। जिस दे विच इक दी उस्तत, निंदिआ रूप ना कोए दरसाईआ। जद तुहाडा सारयां दा इक्को मुरशद, आपणा आपणा रस्ता आए दृढ़ाईआ। मेरे नाम दी करके उल्फ़त, महिमा विच सिफ्त सालाहीआ। तुहानूं किसे नूं मिली नहीं कोई फ़ुरसत, वेहला वक्त ना कोए जणाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नव सत्त कोई धो नहीं सक्या दुरमत, पापां करी ना किसे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर संदेशा इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो आपणा आपणा लेखा वेख्यो भविक्ख्त, कातब संग ना कोए रखाईआ। भेव अभेदा वेख्यो भविक्ख्त, जो पेशीनगोईआं आए दृढ़ाईआ। जिस विच दस्सया सब दा इक्को होणा इष्ट, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। परवरदिगार सांझा यार पुरख अकाला खोल्हे दृष्ट, दीनन आपणी दया कमाईआ। झगड़ा मुकावे स्वर्ग बहिशत, सच दवारा इक दरसाईआ। जिथ्थे लेखा नहीं टांक ते जिसत, इक्को नूर जोत रुशनाईआ। नज़र आए ना कोए निन्दक, सारे सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। उठो करो आपणी हिम्मत, हौसले लओ वधाईआ। क्यों कलयुग अन्तिम होई चिन्नत, चिन्ता चिखा जलाईआ। मनुआ मन करे इल्लत, आलमां इलम दिते भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हुक्म अगम्मा इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर इक दूजे नूं करन इशारा, बिन सैनत सैनत लगाईआ। असीं सारे जोत नूर दी धारा, तत नज़र कोए ना आईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु बण के विच संसारा, तन वजूद हंढाईआ। नाम दस्स के आए अक्खरां विच बण लिखारा, काग़ज़ कलम शाही

❋

❋

जोड़ जुड़ाईआ। संदेशा दे के आए कलयुग अन्त कलि कल्की आए चौवींआ अवतारा, जिस नूं जन्मे कोई ना माईआ। ओह लेखा जाणे सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण आपणी कारा, करनी करता आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर सारे करन सलाह, दरगाह साची सच सुहाईआ। की संदेशा देवे अगम्म ख़ुदा, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। सानूं वक्खरे वक्खरे लोकमात भेजे जुदा, जुज़ आपणा वंड वंडाईआ। आपे नाम कलमा रिहा पढ़ा, आयत शरायत समझाईआ। आपे मार्ग दिता दृढ़ा तत्तां वाली वंड वंडाईआ। आपे दीन मज़्हब इस्लाम इस्म दा पड़दा दिता चुका, ख़सम हो के हुक्म वरताईआ। आपे हुण लेखा मंगे थांउँ थाँ, सारे इक्ट्ठे ल्ए बुलाईआ। हुण दस्सो किस बिध करीए हां, हां विच हां मिलाईआ। क्यों पुरख अकाला सब दा पिता ते सब दी माँ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। दरोही साथों वंड पवाई सूर ते गां, धर्म पशूआं उत्ते बणाईआ। उस दा खेल बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। छोटे छोटे सानूं मार्ग दस्स के राह, दीनां मज़्हबां विच फसाईआ। आप करदा रिहा चाअ, चाउ घनेरा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक प्रगटाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर सारे इक दूजे वल्ल तक्कण, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। वेखो खेल सूरे सरबंगण, की करता कार कमाईआ। सब तों लेखा लग्गा मंगण, बचया रहिण कोए ना पाईआ। पड़दा ओहला रहे कोई ना जगन, जगत जागरत जोत करे रुशनाईआ। संदेशा देवे उपर गगन, गगनंतर पड़दा लाहीआ। जिस दा नाम दमामा डंक अगम्मा लग्गा वज्जण, अनहद वाजे निउँ निउँ लागण पाईंआ। तुरीआ पद ओथे कोई वेखे ना अक्खण, निज नैण ना कोए चतुराईआ। काहन लभ्भे कोई ना खाण मक्खण, रामा धनुष ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, दरगाह सच सच वड्याईआ। गुर अवतार पैग़म्बर सारे इक दूजे नूं रहे आख, बिन रसना जेहवा बोल जणाया। असीं झगड़ा पाया हड्ड नाड़ी मास, तन वजूद हंढाया। जेहड़ा तन भस्म होवे राख, गोरां विच दबाया। उफ़ जे अज्ज तक्कीए उपर आकाश, निरगुण नूर जोत रुशनाया। जिस दा आदि अन्त प्रकाश, जुग जुग वेस वटाया। गुर अवतार पैग़म्बर बणा के दास, सेवा विच लगाया। असीं मंग ना सके इक्को दात, झोली इक ना कोए वखाया। जे नाम दिता कलमा दिता अवतार बणाया पैग़म्बर बणाया गुरु बणाया थपकी दी दे शाबाश, शबे रोज़ हुक्म सुणाया। हुक्म विच किहा मैं तुहाडा पिता पुरख अबिनाश, ना मरे ना जाया। तुसीं सूरबीर बहादर जाओ जाग, लोकमात राह वखाया। नाम नाल नाम दा करयो त्याग, अक्खरां अक्खरां जोड़ जुड़ाया। छोटी छोटी डोरी मज़्हबां पवा के वाग, तन्दी तन्द दिती समझाया। साडे अन्दर दे के वास, धुंन अगम्मी नाद

❋

❋

वजाया। अमृत दे स्वाद, बिन रसना रस चखाया। जोत कर प्रकाश, अंध अंधेर मिटाया। सच दे धरवास, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। अवतार पैग़म्बर गुरुओ मैं तुहाडा बाप, पिता पुरख अकाल नाउँ रखाया। आह लओ मेरा कलमा आह लओ मेरा जाप, रसना जेहवा दयो जपाया। एसे नाल सृष्टी होवे पाक, पतित पुनीत कराया। फेर उसे नूं दे के जवाब, अगला हुक्म फेर सुणाया। फेर हुक्म संदेशा दे के बोध अगाध, बुद्धी तों परे पढ़ाया। शब्द अगम्मी दे अवाज़, संदेशा इक सुणाया। जिस वेले कलयुग अन्त होए अंधेरी रात, नूरी चन्द ना कोए चमकाया। धर्म रहे ना लोकमात, धौल दए गवाहया। बच्चयों फेर आवांगा आप, आपणा फेरा पाया। मेहरवान महिबूब हो के करां सब नूं पाक, दुरमति मैल धवाया। निरगुण धार खोल्ह के ताक, सरगुण पड़दा देणा चुकाया। ज्यों भावे त्यों लवां राख, एह मेरी बेपरवाहया। इक याद रखयो बात, बातन सब नूं दयां सुणाया। हुक्मे अन्दर सब ने जाणा जाग, सोया रहिण कोए ना पाया। जिस वेले कलयुग जीवां हँस बुद्धी होई काग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग ना कोए चुगाया। काया मन्दिर अन्दर दीपक जोत ना जगे चिराग़, बिन तेल बाती ना कोए रुशनाया। धर्म रहे ना किसे समाज, इष्ट गुरदेव जाण भुलाया। साधां सन्तां लग्गणी आग, अमृत मेघ ना कोए बरसाया। ओस वेले तुहाडे हथ्थों दीनां मज़्हबां छुट्टणी वाग, शाह सवारा नज़र कोए ना आया। मैं खेल खेलणा निरगुण धार देस अगम्मे माझ, सम्बल आपणा चरण टिकाया। जिस दा आदि अन्त ना कोए हिसाब, सम्मत वंड ना कोए वंडाया। लभ्भां विच्चों ना किसे नाभ, कँवली कँवल ना कोए खुल्हाया। निरगुण धार हो महाराज, महिबूब हो के वेस वटाया। सारा लेखा मंगां हिसाब, निरअक्खर धार विच्चों अक्खर फोल फुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि करता नूर इलाहया। गुर अवतार पैग़म्बरो सुणो अगम्म तालीम, तुलबिआं दयां दृढ़ाईआ। जेहड़ी तुसां कीती तक्सीम, वंडन वंड वंडाईआ। मैं किरपा करां हो के रहीम, रहमत हक कमाईआ। इक्को रंग रंगा के धरनी उत्ते ज़मीन, ज़मीर सब दी दयां बदलाईआ। मैनूं सारे सजदा करन ते कहिण आमीन, लाशरीक तेरी बेपरवाहीआ। महल्ल अटल आलीशान वखावां इक अज़ीम, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिथ्थे आदि तों वसां कदीम, कुदरत दा मालक हो के डेरा लाईआ। ओह वक्त सुहञ्जणा सब ने समझणा ग़नीम, ग़नीमत तुहाडे हथ्थ फड़ाईआ। मार्ग अक्खां तों परे होणा महीन, महीना पोह दए गवाहीआ। जिस ने लेखा तुहाडा मंगणा प्राचीन, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे करे पढ़ाईआ। तुसीं इक दे अन्त इक रूप होणा अधीन, इक दा इक्को मालक नज़री आईआ। सब दा लेखा हुक्मे अन्दर लैणा छीन, अग्गे इक मज़्हब ते इक्को दीन, इक्को इस्म इक्को जिस्म इक्को किस्म नर मदीन, दूजा रूप ना कोए दरसाईआ। इक्को रसना

❋

❋

जेहवा ज़बीन, ढोले गावे सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो सुणो अगम्म फ़रमान, हरि करता आप दृढ़ाईआ। एकँकार इक मारो ध्यान, एक एका वेख वखाईआ। इक्को शब्द सतिगुरु बलवान, योद्धा सूरबीर नज़री आईआ। जिस दा खेल दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड सीस निवाईआ। ओह प्रगट होवे विच जहान, जहालत कूड़ी दए गंवाईआ। संदेशा देवे इक हुक्मरान, हुक्म हाकम इक जणाईआ। तुसीं सब ने आपणयां अक्खरां दी ला के आउणी मीज़ान, गिणती गणित विच जणाईआ। तुहाडे किन्ने शिश सिख गए विच मसाण शमशान, किन्ने मुरशदो मुरीद मकबरयां विच दबाईआ। किन्ने छड के ज़िमीं पहुंचे उपर मेरे असमान, इस्म आज़म वेख वखाईआ। किन्ने शास्त्र सिमरत पार होए पढ़ के पुराण, किन्ने गीता ज्ञान नाल तराईआ। किन्ने हकीकी मंज़ल पाई पढ़ के बाईबल अञ्जील कुरान, सजदयां विच सीस निवाईआ। किन्ने गा के गए सतिनाम, सचखण्ड आए चाँईं चाँईंआ। किन्ने वाहिगुरु गा के मिले श्री भगवान, आपणा बल प्रगटाईआ। एह लेखा छब्बी पोह नूं मंगणा मंगे ओह नौजवान, जिस दी नौबत नाम आए खड़काईआ। जो आदि अन्त दा मालक सब दा मेहरवान, महिबूब इक अख्वाईआ। पर याद रखयो लेखा लिखणा नहीं नाल कलम शाही ते बोलणा नहीं नाल ज़बान, शब्दी धार शब्द विच शब्दी वंड कराईआ। तुहाडा लेखा ओथे जिथ्थे अक्खरां दा नहीं ज्ञान, अलिफ़ ये ऊड़ा ऐड़ा ए बी सी वाली नहीं पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो सब ने इकट्ठयां जाणा आ, आह भरन कोए ना पाईआ। तुहाडा भगत दवारे बिना भगतां तों होए ना कोई गवाह, शहादत सके ना कोए भुगताईआ। इक्को मार्ग इक्को मंज़ल इक्को पौड़ी डण्डा इक्को चल के आउणा राह, रहिबर इक्को इक समझाईआ। इक्को ढोला इक्को सोहला इक्को कलमा इक्को गीत इक्को नाम अनमोला लैणा गा, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। वेख्यो मैनूं कोई ना किहो वाहिगुरु कोई ना किहो ख़ुदा, राम कृष्न दा नाम ना कोए सुणाईआ। सब ने कहिणा तूं दाता बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जितने नाम उपजे कलमे उपजे गुर अवतार उपजे ओह सारे आपणे विच लै समा, समें दे मालक समां दे बदलाईआ। सब दी साहिब हो के पकड़ ला बांह, बाज़ू आपणे हथ्थ उठाईआ। असीं तेरा इक्को जपांगे नाँ, दूजा इष्ट ना कोए वखाईआ। इक्को सीस देवांगे निवा, झुक झुक लागां पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पर्दा ओहला आप खुल्हाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो छब्बी पोह आउणा, समां तुहाडा सोभा पाईआ। पुरख अकाले तख्त सुहाउणा, सोहणा रंग रंगाईआ। नौ रंग दा वस्त्र तन छुहाउणा, पोशाक ख़ाक ना कोए वड्याईआ। जिस वेले जन भगतां इक इक रुपईआ

❋

❋

हथ्थ उठाउणा, तुहाडे आउण दा सतिकार दए वखाईआ। ओस वेले सब ने सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै गाउणा, ढोला अगम्म अथाहीआ। फेर तुहानूं इक धार बहाउणा, वडा छोटा ना कोए रखाईआ। बिना गोबिन्द तों सीस ताज ना किसे टिकाउणा, टिक्का मस्तक ना कोए लगाईआ। बिना शब्द गुरु तों सतिगुरु ना किसे अख्वाउणा, तत्तां वाली ना कोए वड्याईआ। गोबिन्द दा लेखा माछूवाड़े दा पूर कराउणा, साढे तिन्न हथ्थ दी सिड़्ही दए गवाहीआ। जिस वेले गुरमुखां कंध्याँ उपर उठाउणा, चारों कुण्ट लैण फिराईआ। सारयां ने मुक्खों कहिणा तत्तां वाला गुरु नहीं कदे मनाउणा, बिना पुरख अकाल तों सीस ना किसे निवाईआ। अगला लेखा गुरमुखो फेर समझाउणा, जो गोबिन्द पुरख अकाल नाल मिल के आपणे विच गया छुपाईआ। पूरन दा लेखा पूरन प्रकाश विच कराउणा, दीन दुनी दुनी दीन विच इक चमकाईआ। इक दा इक इक दा इक पराहुणा, इक दे घर इक्को आवे ते इक नूं मिल के वज्जे वधाईआ। इक ने इक नूं आपणे घर वसाउणा, सेज सुहञ्जणी इक बणाईआ। जगत जहान जगत वासना पराहुणा, थिर रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस ने ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान शब्दी धार शब्द दे हुक्म विच हिलाउणा, हुलीआ सब दा दए बदलाईआ।

८ पोह शहिनशाही सम्मत ५ माई दुरगी दे नवित गुजरात

सतिगुर शब्द सच गवाह, शहादत आदि अन्त भुगताईआ। जुग चौकड़ी वेखणहारा थांउँ थाँ, नित नवित फोल फुलाईआ। सन्त सुहेले जन भगत मंज़ल चढ़दे वेखे राह, रहिबर हो के पड़दा आप उठाईआ। अन्तर निरन्तर निरगुण सरगुण जाणे आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा एकँकारा आपणा भेव खुल्हाईआ। दीन दयाल दयानिध ठाकर सदा सद पकड़नहारा बांह, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। इथे उथे दो जहानां हकीकत विच्चों करे हक न्याँ, लाशरीक वाहिद आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सच कहे मैं आदि अन्त सच, प्रभ सच दिती सरनाईआ। जुग चौकड़ी भाग लगावां काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह इक सुहाईआ। जन भगतां लूं लूं अन्दर जावां रच, साढे तिन्न करोड़ दए गवाहीआ। अग्नी तत वजूद ना जावां मच्च, सांतक सति सरूप समाईआ। मन कल्पणा विच ना जावां नच्च, नव दवार ना उठ उठ धाईआ। मेरा लेखा नाल पुरख समरथ, जो पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जो जुग जुग जन भगतां पैज ल्ए रख, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दीन दुनी नालों कर वक्ख, गृह मन्दिर

❋

❋

देवे माण वड्याईआ। साख्यात दरस देवे प्रतख, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा भेव खुल्हाईआ। सच दवार दे के हकीकी हक, प्रतख आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सच कहे मैं सच दी धारा, धरनी धरत धवल धौल दृढ़ाईआ। मेरा मालक एका एकँकारा, अकल कलधारी नूर ख़ुदाईआ। जिस दा खेल जुग चौकड़ी विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी वेखण चाँईं चाँईंआ। सो भगत सुहेला इक इकल्ला वेखे विगसे पावे सारा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। जन भगत सुहेले गुरु गुर चेले लै के जाए आपणे दवारा, द्वारकावासी जिथ्थे बैठे सीस निवाईआ। चरण कँवल देवे धर्म प्यारा, प्रेम प्रीती इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दी धार इक समझाईआ। सच कहे मेरी धार कदे ना होवे मुरदी, मुरीद मुर्शद देण गवाहीआ। एह खेल सच्चे सतिगुर दी, जो सति दा मालक इक अख्वाईआ। जिस दी खेल अनन्द पुर दी, पुरीआं लोआं तों बाहर सोभा पाईआ। ओह खेल जाणे हाज़र हज़ूर दी, हज़रत आपणी कार कमाईआ। मंज़ल मुका के पन्ध नेड़े दूर दी, लेखा वेखे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। सच कहे भगत धार वेखी दुरगी, दुर्गा अष्टभुज ध्यान लगाईआ। सच दवार अन्त तुर गई, तुरत पिछला पन्ध मुकाईआ। सच प्रीती विच जुड़ गई, नाता अग्गे ना कोए तुड़ाईआ। सचखण्ड दवारे पुज्ज गई, पूजा लेखे लई लगाईआ। हक प्रीती विच रुझ गई, रुची पिछली दिती बदलाईआ। बेशक लोकमात विच्चों तत्तां वाली जोत बुझ गई, अन्त निरगुण जोत विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सदा सुध लई, सुदी वदी वंड ना कोए वंडाईआ।