पुस्तकालयभाग २२

२६ पोह शहिनशाही सम्मत ५ रात दे समें हरि भगत दवार जेठूवाल

जन भगतो सच वधाई, गुर अवतार पैग़म्बर रहे जणाईआ। जुगां पिच्छों सुहञ्जणी रुती आई, हरि दिती माण वड्याईआ। चार वरन बणा के भैण भाई, एका रंग रंगाईआ। प्रभ बण के धुर दा माही, गोबिन्द आपणी गोद सुहाईआ। पिछला लहिणा रिहा मुकाई, पूरब कर्ज़ रहे ना राईआ। लेखा जाणे शहिनशाही, सम्मत पंज दए गवाहीआ। जेहड़ा गोबिन्द बूटा पुट्टया काही, ओह कलमा रिहा बदलाईआ। सब नूं बणा के पाँधी राही, भगत दवारे जोड़ जुड़ाईआ। देवणहार सर्ब वड्याई, वड्डा निक्का रंग रंगाईआ। सिर देवे ठंडीआं छाईं, कलयुग अग्नी तत बुझाईआ। मालक ख़ालक हो के साँईं, साहिब सुल्ताना वेस वटाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर दर्शन करना चाँईं चाँईं, चाओ घनेरा इक दरसाईआ। जो सब दा दाया दाई, दाअवेदार अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेला ल्ए मिलाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण असीं आए नाल उत्शाह, उस्तत कर के दईए जणाईआ। जिस नूं कहिंदे रहे पातशाह, सो शहिनशाह वेख वखाईआ। दीन दयाला दया रिहा कमा, मेहर नज़र उठाईआ। जन भगतां बख्श के सर्ब गुनाह, पिछला लेखा रिहा चुकाईआ। छब्बी पोह आत्म परमात्म सच दा कर व्याह, निकाह निरगुण धार पढ़ाईआ। लोक लज्जया ना कोई हया, हयाती सब दी दए बदलाईआ। कर्म कांड दा लेखा कर के रफ़ा, रफ़ाकत निरगुण धार जणाईआ। आपणा बिन अक्खरां वाला कढ के सफ़ा, सफा मलेछ दए मिटाईआ। जन भगतां दे के नाम दा गफ्फ़ा, गुफ़ा भँवर दा डेरा ढाहीआ। चार जुग दा पिछला नफ़ा, मुनाफ़ा सब दी झोली पाईआ। जिस उत्ते दीन मज़्हब दी लग्गे कोए ना दफ़ा, कानून जनूंन ना कोए रखाईआ। लाल काला कर के मथ्था, दुरमति मैल धुआईआ। धुर दा नाता कर के पक्का, पक्की गंढ पवाईआ। परवरदिगार बण के हका, हकीकत आपणी इक समझाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण साडा रिहा कोई ना शका, शिकवा दिता गंवाईआ। असीं सारे कहिंदे अच्छा, अच्छी प्रभू तेरी वड्याईआ। जिन्हां पहरेदारां तेड़ पाया कच्छा, पंज चक्र दवाले देण लगाईआ। बाकी सारी संगत कहे प्रभू भगत तेरा बच्चा, मालक पारब्रह्म अख्वाईआ। पंजां लिखारीआं जेहड़ा धागा गल विच पाया कच्चा, फड़ के दयो वखाईआ। गुरमुखो प्रीती विच फ़र्क रहे ना रत्ता, रत्न अमोलक रूप बदलाईआ। लहिणा देणा मुकाउणा हथ्थो हथ्था, जिन्हां हथेली लई रंगाईआ। जिन्हां तूं मेरा मैं तेरा गाई कथा, कथनी नाल वड्याईआ। जिन्हां ने कन्नी बध्धा टका, भिच्छया पिछली झोली पाईआ। जिन्हां हथ्थ विच फड़या वच्छा, ग्वाले कृष्न नाल मिलाईआ। जिन्हां ने लेख लिखे उत्ते गत्ता, शाही नाल चतुराईआ। उन्हां दा साथी नानक तपा, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। जिन्हां दे नाल रिहा पप्पा, पूरन ब्रह्म समझाईआ।

❋

❋

जिन्हां ताली लाई दो हथ्थां, हरि गोबिन्द साथी सोभा पाईआ। जिन्हां ने मस्तक लाया घट्टा, नाथ नाथां विच्चों प्रगटाईआ। जिन्हां गोबिन्द फड़या पटा, ब्राह्मण पटने वाले समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण सानूं होए चाओ घनेरे, घनईया विच्चों उठ के दए जणाईआ। मैं सख़ीआँ वेखां चार चुफेरे, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। मैं फिरया त्रैलोकी दे वेहड़े, भज्जया वाहो दाहीआ। मैं गया सभना दे डेरे, पड़दे फोले थांउँ थाँईंआ। मैं तके दीन दुनी दे झेड़े, झगड़े विच लोकाईआ। जुग वेखे केहड़े केहड़े, केहड़े दयां जणाईआ। लख चुरासी विच्चों चढ़या कोई ना बेड़े, बेड़ी काग़ज़ां वाली दए गवाहीआ। फेर मैं तके निउँ निउँ गुरु गुर चेरे, चेल्यां ध्यान लगाईआ। सारे करदे मेरे मेरे, हउमे विच लड़ाईआ। फेर मैं फिरया नौ खण्ड पृथ्मी दीन दुनी दे उत्ते बनेरे, कदम सहिज सहिज टिकाईआ। फेर मैं वड़ गया कुन्दरां विच अंधेरे, गुफा मानव खोज खुजाईआ। फेर मैं चढ़ गया उत्ते वछेरे, पाखर नीले उत्ते टिकाईआ। फेर कर के हेरे फेरे, गुरसिख दिते भुलाईआ। फेर पुरख अकाल दे हो के नेड़े, निगह ज़िमीं असमान तजाईआ। फेर कर के वड्डे जेरे, यारड़ा सूलां सथ्थर सेज हंढाईआ। फेर ला के जंगल विच डेरे, माछूवाड़े सोभा पाईआ। फेर पुरख अकाल ने कीती मेहरे, मेहरवान समझाईआ। ओ गोबिन्द मेरे सुत दलेरे, तेरी वड वड्याईआ। तूं आ जा मेरे खेड़े, खिड़की जगत जहान तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण असीं तक्कया बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। बौहड़ी जिस नूं कहिंदे रहे ख़ुदा, ख़ुद मालक नूर इलाहीआ। जिस दे अग्गे करदे रहे दुआ, सजदयां विच सीस निवाईआ। ओह होया नहीं बेवफ़ा, मेहर नज़र उठाईआ। ओह पंजां दी डोरी बन्न्ह के आपणी बांह, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। इन्हां दा ना कोई पिता ना कोई माँ, पुरख अकाल आपणी गोद सुहाईआ। चार जुग जिन्हां दा रहिणा नाँ, ओह गुरमुख बैठे सोभा पाईआ। प्रभू दे भगत कहि दयो हां विच हां, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मैनूं सदा मिलण दा चाअ, चाओ घनेरा इक रखाईआ। जुगां पिच्छों भगतो भगवान आउंदा किसे दे दाअ, नेत्र नैण दरस कोए ना पाईआ। सृष्टी देखो दृष्टी देखो हँस बुद्धी होई काँ, काग वांग कुरलाईआ। किसे ने सूर खा ल्या किसे ने खा लई गां, दोहां नूं मिले सज़ाईआ। जिन्हां गोबिन्द दा ल्या नाँ, ओह गोबिन्द शब्द गुरु वड्याईआ। तेई अवतारां किहा वाह वाह, तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण असां थोड़ी वेखी भगतां दी आबादी, गिणती अंकड़यां विच नज़री आईआ। अज्ज ख़ुशीआं नाल वेखीए शादी, आत्मा परमात्मा मिल के वज्जे वधाईआ। ओ भगतो हुण शर्म हया काहदी,

❋

❋

शेर बुक्कया थांउँ थाँईंआ। तुहाडा सब दा मालक ते सब दा गाडी, गाईड इक्को नज़री आईआ। ज़रा निगह मारो अजीत जुझार दी जेहड़ी दादी, गुजरी की गई समझाईआ। जिस कारन तेग़ बहादर लाई समाधी, अन्तर अन्तर खोज खुजाईआ। कृष्न मार के गया आवाज़ी, राधा इक दृढ़ाईआ। राम राम दी तुक अनोखी आखी, सीता सुरत विच समझाईआ। जिस वेले कलयुग जीव हो गए पापी, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। सच्चा लभ्भणा नहीं कोए साथी, धुर दा संग ना कोए रखाईआ। रसना जेहवा सारी दुनिया पढ़ेगी गाथी, माला मणके हथ्थां विच फिराईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण दे बणनगे पाठी, पाठशाला विच टल्ल खड़काईआ। जगत जहान चलावण हाटी, वणजारे आप आपणा दरसाईआ। राम किहा सीता दुरमति मैल नहीं जाणी काटी, गोबिन्द किहा कटाक्ष तीर ना कोए लगाईआ। ओस वेले मेरा अमृत हथ्थ आवे किसे ना बाटी, रस निझर ना कोए झिराईआ। इक भण्डारा मेरे भगत दा गुरचरण कौर जट्टी उठ के वखावे लस्सी दी चाटी, अग्गे आवे चाँईं चाँईंआ। जिस ने इक दी मन्नी आखी, इक्को मन्नया पिता माईआ। ओ गुरमुखो एह दिन ते एह प्रभाती, जगत विच वेखे खेल लोकाईआ। एह ओस प्रभू दी काकी, जिस ने माछूवाड़े विच कीड़ी दा पकवान करके परवान जन्म जन्म विच्चों बदलाईआ। ओस काहन दी रासी, जेहड़ा मन्नण विच अबिनाशी, वासी घर घर दा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सतिगुर वड वड्याईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण असीं वेखण आए अज्ज भगतां दा होणा निकाह, ते सूई नक्का नाल लिआईआ। हरफ़ हरूफ़ अक्खर बणाए गवाह, शहादत कलमां वाली भुगताईआ। जम्मू वाल्यो काने दी कलम दयो वखा, जेहड़ी मुहम्मद ने नौ वार दन्दां हेठ दबाईआ। फेर करके हक दुआ, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। हुक्म मिल्या अल्लाह, अलाही नूर समझाईआ। जिस वेले अमाम अमामा बण के जावां आ, आनन फ़ानन खेल खिलाईआ। कुदरत दा कादर आप अख्वा, आख़र आपणा हुक्म वरताईआ। जिस नूं कहिंदे ख़ुदा, ख़ुद मालक हो के फेरा पाईआ। ऐ मालक मेरे ख़ालक मैं भेंटा दयां चढ़ा, की तेरी सेवा की न्याज़ां विच तेरे अग्गे टिकाईआ। हुक्म होया ओ मुहम्मदा ज़रा नैण उठा, चौदां तबक दयां वखाईआ। जिस वेले तेरी उठण लगी सफ़ा, सफ़े पिछले दयां परताईआ। तैनूं इस उम्मत विच्चों नहीं नफ़ा, नुकसान हथ्थां उत्ते रखाईआ। सदी चौधवीं भेव नहीं रहिणा छुपा, आह छाप अल्ला वाली दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। मुहम्मद ने किहा तेरी खेल चंगी, अलज़विते दुआ नूरे नुज़ू नीज़ाले सना, सर कदमे अदमे झुका, बालिसतिवल ज़ोखमल जोखू मेरे शहिनशाह, शाहे मज़ीं मेहरे ज़बीं जुनीसे ज़ख़सो यके यकां निज़गाने नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

❋

❋

किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि आपणा खेल खिलाईआ। मुहम्मद हथ्थ मारया उत्ते गर्दन, मुंडी दिती निवाईआ। याद आ गया की कृष्न संदेशा दिता अर्जन, कन्नां विच सुणाईआ। की खेल खिलाया जिस वेले उँगली ते उठाया गवर्धन, आपणी कार कमाईआ। ओह कलयुग अन्त काहन दे काहन दा खेल होणा असचरजन, आपणी लीला दए वरताईआ। सब नूं करे अनपड़दन, पड़दा रहे ना राईआ। गुर अवतार करे मर्दन, मर्द मर्दाना बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धर्म दवार इक प्रगटाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण ओ किड्डी चंगी रात, सुत्तयां दयां जगाईआ। किड्डी चंगी जमात, भगतां सूफ़ीआं सोभा पाईआ। चंगी प्रभू दी बात, सोहँ इक्को पट्टी जणाईआ। मैं वेखां मार के झात, चारों कुण्ट निगह उठाईआ। फेर वास्ता पा के किहा जन भगतो झगड़ा रखो ना ज़ात पात, जे मिलणा धुर दे माहीआ। एह गोबिन्द दी सिख्या ख़ास, जो ख़ास ख़ालसा बणाईआ। जिंना चिर इक ते ना रखो विश्वाश, विषयां तों सके ना कोए बचाईआ। ओह बवन्जा अक्खरी ते बवन्जा पत्ते ताश, ते बावन ने एह जगत खेल चलाईआ। किसे नूं बिना पुरख अकाल तों मिली नहीं कदे दात, जो आया सो मंग के आपणा झट लँघाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां दा पूरा होणा वाक, पूरब दा लेखा दए समझाईआ। सब दी पुन्नी आस, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। जिन्हां दे हथ्थ विच फड़या आकाश, सत्तां असमानां तों परे डेरा लाईआ। जिन्हां सिर ते पाणी चुक्कयां उन्हां जन्म जन्म दी बुझा लई प्यास, थाली खड़काण वालीआं अग्गे भुक्ख रहे ना राईआ। जेहड़े मार के आए वाट, दूर दुराडे बण के पाँधी राहीआ। हज़रत ईसा कहे उन्हां नूं जगह मिलणी उपर टाप, टोपी हैट ना कोए चतुराईआ। हज़रत मूसाउल सलाम कहे मेरे पैग़म्बरां दे पैग़म्बर दा पूरा हो गया खाट, खटीआ निक्की जेही नज़री आईआ। ऐ जन भगतो तुहाडे पिछले जन्मां दा पूरा हो गया पाठ, अक्खरां दी होए ना कोए पढ़ाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो सन्मुख हो गई तुहाडे टाक, वाक कर के आए चाँईं चाँईंआ। ओह तुहानूं सब नूं देण आया शाबाश, दुआबे वाल्यां दा छब्बा दए गवाहीआ। आह देखो शंकर तकदा उतों कैलाश, जिस विच जोत दा प्रकाश, सदा उहदे रहीए साथ, सीने लग्ग के झट लँघाईआ। ब्रह्मा कट के आया वाट, विष्न खोल्ह के ताक, भण्डारा देवे चाँईं चाँईंआ। इन्द्र लै के पाणी दा ग्लास, ख्वाजा ज़ोर नाल रिहा आख, कूक कूक सुणाईआ। गोबिन्द सुत्ता कट के आपणी वाट, मंज़ल पन्ध मुकाईआ। ओ जिस वेले फेर आवां मेरा पुरख अकाल होवे साथ, दोवें मिल के झट लँघाईआ। एसे कर के साढे तिन्न हथ्थ नूं सम्बल किहा ख़ास, जिस विच आपणा डेरा लाईआ। इक दा होण लग्गा प्रकाश, नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा आपणा हुक्म सुणाईआ।

❋

❋

गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभ आपणी करे मेहरे, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जन भगतो सृष्टी दे व्याह हुन्दे सवेरे, चार जुग दी रीती चली आईआ। ते शादी करन कराउण वाले रहिंदे विच अंधेरे, आत्मा परमात्मा दा दरस कोए ना पाईआ। सारयां उठ के मुक्खों कहिणा आत्मा परमात्मा दे साचे फेरे, तत्तां वाला गुरु जगत कन्त ना कोए हंढाईआ। जो आया सो चढ़ गया बेड़े, दरगाह साची सोभा पाईआ। सतिगुर मिल्या सिँघ शेरे, शहिनशाह नूर इलाहीआ। जिस ने आपणे पा ल्ए घेरे, पल्लू ल्ए बंधाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर चल्ल के आए भगतां दे डेरे, पुज्जे चाँईं चाँईंआ। सारे हस्स के कहिण अन्त होणे नहीं कदे नखेड़े, गुरमुख विछड़ कदे ना जाईआ। गुरमुखो बैठ जाओ नाल जेरे, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज दा लहिणा दिता मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर हथ्थ करो खड़्हे, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। जेहड़े तुसां मेरे नाम दे अक्खर पढ़े, सो सहिज नाल दयो सुणाईआ। जेहड़े दीन मज़्हब दे घाड़न घड़े, तन वजूद माटी वंड वंडाईआ। जेहड़े अग्नी विच सड़े, आपणा आप गंवाईआ। जेहड़े मकबरयां विच पड़े, मिट्टी ख़ाक डेरा लाईआ। सच दस्सो अन्त गए केहड़े घरे, घराना कवण सुहाईआ। सतिगुर शब्द कदे ना मरे, आपणा आप ना कदे मिटाईआ। सारे भय विच बैठे डरे, सिर सके ना कोए उठाईआ। इक गोबिन्द किहा अग्गे इक ते इक तों दो ते निशानी मेरे दो कड़े, कूड़ कुड़यार दा लेखा दिता मुकाईआ। ऐ मेरे पुरख अकाल दीन दयाल आ तैनूं वखावां जेहड़े गुरमुख तेरे पौड़े चढ़े, चढ़दे लहिंदे दक्खण पहाड़ वेख चाँईं चाँईंआ। इन्हां पैणा नहीं किसे ज़ात पात दे गढ़्हे, डूँग्घी डल्ल ना कोए सुटाईआ। इहनां उत्ते इक्को सतिगुरु शब्द शब्द किरपा करे, कृपाल हो के आपणे अंग लगाईआ। ऐ मेरे मालक जिस नूं तूं आप फड़ें, वारस हो के सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। फिर ओह क्यों ना लोकमात विच तरे, जिस नूं तारनहारा आपणे कंध टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गुर अवतार कहिण सारे हिसाब वाले बस्ते, पुस्तकां बंध बंधाईआ। असीं चल्ले आकाशां पातालां तों बाहर दे रस्ते, भज्जे चाँईं चाँईंआ। पुरी लोअ खण्ड ब्रह्मण्ड वेखे वसदे, कोटन कोटि सोभा पाईआ। नौ गृह वेखे नच्चदे, भज्जण थांउँ थाँईंआ। लारे तके गोबिन्द वाली अक्ख दे, जो माछूवाड़े डेरा लाईआ। जिस दर्शन कीते प्रभू प्रतख दे, जल्वागर नूर अख्वाईआ। फेर सुख माणे सेज वाली कक्ख दे, यारड़ा सथर हंढाईआ। फेर रंग वेखे आपणी रत दे, जो रत्न अमोलक हीरे रही बणाईआ। फेर सहारे वेखे आपणी पति दे, पतिपरमेश्वर दए वड्याईआ। फेर निशान वेखे फट्ट दे, घाउ डूँग्घे सोभा पाईआ। फेर गुर अवतार पैग़म्बर वेखे नच्चदे, भज्जण वाहो दाहीआ। ख़ुशीआं

❋

❋

विच टप्पदे, आह मिलणा धुरदरगाहीआ। जिस नूं जुग चौकड़ी रहे लभ्भदे, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। नाअरयां जैकारयां विच रहे सद्द दे, कलामां विच पा दुहाईआ। रस्ते दस्सदे रहे शाह रग दे, नौवां दवारयां बाहर समझाईआ। पड़दे लाहुन्दे रहे चौथे पद दे, मंज़ल कूड़ क्रिया गंवाईआ। वाजां मार रहे सद्ददे, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई कहो चाँईं चाँईंआ। वणजारे बणे रहे मज़्हबां वाले जग दे, दीन दुनी वंड वंडाईआ। अंग्यारे बणे रहे शरअ वाली अग्ग दे, अग्नी तत जलाईआ। आबेहयात प्याले प्याउंदे रहे मध दे, नाम ख़ुमारी इक समझाईआ। हिस्से पाउंदे रहे मास नाड़ी हड्ड दे, तन वजूद वंड वंडाईआ। तेरे नाम दे प्रभू अल्ला राम कृष्न सतिनाम वाहिगुरु दे झण्डे रहे गड्ड दे, आपणा डंक वजाईआ। पर तेरा राह तकदे रहे कद दे, भविक्ख्तां विच गए सुणाईआ। खेल होणे सूरे सरबग दे, जो शहिनशाह अख्वाईआ। सूफ़ी फ़कीर हो के रहे नच्चदे, मान सिँघ बुल्ले दा रूप हो के वास्ता ल्ए पाईआ। ओह गुर अवतार पैग़म्बर मनुषां वांगू वणजारे रहे पग दे, काम क्रोध विच आपा आप समाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग गए लँघदे, आपणा पन्ध मुकाईआ। प्रभ असीं वी रहे संगदे, उच्ची कूक ना कोए सुणाईआ। किसे ने खेल कीते जमना किनारे माण बख्शे गंग दे, तट्टां दे वड्याईआ। तेरे नाम नूं बन्न्ह बन्न्ह के रहे टंगदे, किलीआं नाल लटकाईआ। पूरे रस नहीं दिते किसे नूं अनन्द दे, सुख विच सुख ना कोए वखाईआ। जो गुर अवतार पैग़म्बरां किहा उस ने हिस्से पाए दीनां मज़्हबां विच कंध दे, कंधे नाल कंधा ना कोए मिलाईआ। ओह मुहम्मद वेख आपणे निशान तारे चन्द दे, चन्द चांदनी की समझाईआ। सदी चौधवीं दिन जांदे लँघदे, पोटयां उत्ते लेखे ल्ए गिणाईआ। हुण वणजारे रह गए इक दो चार डंग दे, डंगर खाण वाल्यो तुहाडा होए कोए ना सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणी कार कमाईआ। तेई अवतार कहिण नमों नमों नमों, निमस्कार प्रभू सरनाईआ। पैग़म्बर कहिण शमों शमों शमों, शबे रोज़ तेरी वड्याईआ। दस गुरु कहिण तमों तमों तमों, स्वास स्वास तेरा नाम ध्याईआ। पुरख अकाल कहे ओ बच्चयो ते चार जुग दे वणजारयो जे मेरा हुक्म मन्नों, दीन मज़्हब दा झगड़ा दयो मुकाईआ। ते ना कोई ख़ुशी ते ना कोई ग़मों, सिख मुरीदां तों पल्लू लओ छुडाईआ। ना कोए जनणी बण के कुख्खों जम्मो, ते ना कोए होए जणेंदी माईआ। ते ना कोए नेत्र रोवे छम छमों, सीता राम ना कोए रखाईआ। ना कोए रथ चलाए बणो, रासां हथ्थां विच हिलाईआ। ना कोए फाँसी चढ़ाए फड़ के कन्नो, सलीब नाल लटकाईआ। ना कोए मुहम्मदा शरअ विच डंनो, जल्वागर इक नूर इलाहीआ। ना कोए निरगुण सरगुण इक धार जाणो तनो, गोबिन्द खण्डा ना कोए चमकाईआ। चार जुग दा खेल कीता प्रभ ने संन्हो संन्हो, आदि अन्त ना कोए समझाईआ। हुण दस्सो किस नूं

❋

❋

संवारो ते किस नूं डंनो, आपो आपणे गुरमुख दयो वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। तेई अवतार कहिण असीं आए विच लोक मिरतू, मिरतक हो के आपणा आप गंवाईआ। ओ प्रभू तेरा खेल वेख्या पिरतू, प्रितपाल तेरी वड्याईआ। तूं चार जुग दा फिरतू, जुग जुग भज्जें वाहो दाहीआ। तूं जगत वासना दा हिरसू, हवस विच सारे दिते लड़ाईआ। तूं नाम कलमे दा किरसू, कंजूस हो ना किसे वरताईआ। जे असीं तेरे पैग़म्बर अवतार गुरु फिरकू, ते फिरके बणाण वाला तूहैं नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पैग़म्बर कहिण असीं आए चल्ल के बिना कदमां, कदीम दे विछड़े दईए जणाईआ। सजदा करीए नाल अदबां, अदाब विच वड्याईआ। वेखीए सूरबीर मर्दां, गुरमुख खोज खुजाईआ। जिन्हां दीआं पूरीआं होईआं अर्ज़ां, अर्ज़ आपणे लेखे पाईआ। जन्म कर्म दीआं मेटीआं दरदां, दुखियां दु:ख रहे ना राईआ। शरअ दीआं करद बणाईआं करदां, कत्लगाह विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जिन्हां दे हथ्थां उत्ते फड़ाईआं फ़रदां, ओह साथी कृष्न दे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गुरु दस कहिण इक जोत प्रभ आउंदे, आ के ख़ुशी मनाईआ। इक पुरख अकाल प्रभ ध्याउंदे, दूजा नाम ना कोए वड्याईआ। इक सचखण्ड दवार सुहाउंदे, सोहणा रंग रंगाईआ। इक्को तेरा दर्शन पाउंदे, दूसर अक्ख ना कदे मिलाईआ। प्रभ चरणी सीस निवाउंदे, निउँ निउँ लागण पाईंआ। गल पल्लू वास्ता पाउंदे, बेनन्ती रहे सुणाईआ। असीं बथेरा दीन मज़्हब नूं रहे भुलाउंदे, खण्डा खड़ग चमकाईआ। फेर वी तेरी ओट रहे तकाउंदे, ओड़क तूं ही सब दा पिता माईआ। हुण सारे इक्ट्ठे हो के दर तेरा सुहाउंदे, सोहणा रूप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैग़म्बरो आओ अगली करो सलाह, सुल्हकुल जणाईआ। किस नूं मन्नो मलाह, बेड़ा कौण कंध उठाईआ। केहड़ा चंगा राह, सच दयो समझाईआ। केहड़ा चंगा नाँ, जिस नूं गा के झट लँघाईआ। सारे कहिण साडी इक दे अग्गे दुआ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जो मालक मेहरवान बेपरवाह, महिबूब नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो तक्को इक्को अक्ख, बिना अक्खां अक्ख उठाईआ। वेखो खेल प्रतख, पारब्रह्म करे गुसाँईंआ। जिस ने मार्ग दस्सया वक्ख वक्ख, ओहो रिहा जणाईआ। सब दा सांझा इक्को हक, हकीकत दए गवाहीआ। पिछली कीती डोरी डोरी बन्न्हण वाल्यो लेखे विच दयो कट, कटाक्ष धुर दा नाम लगाईआ। इक भगत दवार ते इक प्रभू दा हट्ट, हट्टी वाला गुलाटी दए गवाहीआ।

❋

❋

तकड़ी नूं पासकू रखया जेहड़ा तोले घट्ट, घाटा पिछला पूर कराईआ। नानक सतिगुर सब नूं साची तोलणी गया दस्स, तेरा तेरा राग अल्हाईआ। भगतो तुहाडा सब दा लहिणा पूरा कीता हक, पिछला पूर्ब रिहा ना राईआ। अग्गे जगत ठगौरीयों जाणा बच, ठग्गां हथ्थ कोए ना आईआ। एह काया माटी कच्च, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस अन्दर मनुआ रिहा नच्च, वासना नौ दवार हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभू करीए की गल्ल, गलवकड़ी इक दूजे नाल पाईआ। तेरा चार जुग दा छल, अछल छलधारी समझ कोए ना आईआ। जे तारन लग्गा तार दिते बावन हो के दवारे बलि, दिती माण वड्याईआ। खेल करके विच कल, कलि कल्की वेस वटाईआ। बैठ के निहचल धाम अटल, अटल हुक्म जणाईआ। गुरमुखो वेखो अमृत सब दे उत्ते बरसदा जल, ओह पिछला घनईया रिहा वरताईआ। तुहाडे उत्ते दु:ख रहे ना मारूथल, अस्गाहां विच्चों पार लँघाईआ। की हो गया जे तुहाडा मालक हो के वाहुण वाला हल, ते हल वाह के कूड़ी जड़ दए उखड़ाईआ। जिथ्थे चाहे उथे ल्ए ठल्ह, अग्गे पिच्छे ना कोए कराईआ। ओह जिस दे हथ्थ विच लोटा ते मुसल्ला बद्धी खल्ल, इटारसी वाल्यां दा पिछला भाई आ। प्रगट सिँघ नूं मिलणा फल, ईसा मूसा दा कलाक सब नूं दए वखाईआ। ताड़ी वजा के आपणा दस्स हल्ल, कूक कूक सुणाईआ। ओह गुलज़ार सिँघ अग्गे आवे चल, कलयुग दा करतब दे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर वेखो चढ़दे, लहिंदे दक्खण पहाड़ ध्यान लगाईआ। सारे इक्को ढोला पढ़दे, तूं मेरा मैं तेरा रहे गाईआ। इक्को कन्त सुहागी वरदे, दूजी करी ना कोए कुड़माईआ। दुनी वाली मौत कदे ना मर्दे, भगत भगवान मिल के वज्जे वधाईआ। इन्हां इश्नान करने इक्को सर दे, तीर्थ तट दा डेरा ढाहीआ। काया मन्दिर अन्दर वड़दे, जगत दवारे पल्लू आए छुडाईआ। दर्शन करन नरायण नर दे, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। वासी हो गए आपणे घर दे, घराना कूड़ा गए छुडाईआ। एह ना जम्मदे ना मर्दे, प्रभ आपणी गोद रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गोबिन्द कहे मैं सेजा सुत्ता छेती, आपणा आसण लाईआ। फेर प्रभ दा हो के भेखी, कथा दिती दृढ़ाईआ। पुरख अकाल ने हुक्म कीता गोबिन्द तैनूं फेर वेखणी पए आपणी खेती, राखा हो के फेरा पाईआ। लद्द जाणे केत केती, कोटन कोटि पन्ध मुकाईआ। उस वेले नानक दी धार जोत निरँकार सब दा रूप धरे बेटा बेटी, पिता पूत गोद सुहाईआ। जन भगतां दी चार जुग दी वेखे नेकी, निक्के वड्डे ल्ए मिलाईआ। जिन्हां ने आपणी आत्मा परमात्मा दे घर वेची, ओह

❋

❋

गोबिन्द दे साथी ते गोबिन्द दे राहीआ। एह धुर दी आदि अन्त दी लेखी, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। जिस वेले गोबिन्द पहली वार गुजरी तों नहाता सी केसीं, वाल हथ्थां विच फड़ाईआ। दो हथ्थां दी ताड़ी मार के किहा मैं आदि अन्त दा परदेसी, इक घराने डेरा कदे ना लाईआ। वेखीं मैनूं प्यार विच कदे ना वेची, किसे होर ना हथ्थ फड़ाईआ। मेरे उत्ते देवीं कदे ना खेसी, बाल्यां वांग चाँईं चाँईंआ। हथ्थ फेर के किहा माता मैं इक्को वार तेरे अग्गे भुगतणी पेशी, फेर हथ्थ कदे ना आईआ। किते माण विच मार ना बहीं शेख़ी, कि मेरा बच्चा वड्डा वड्डा सोभा पाईआ। ते मेरा खेल ख़ुशीआं विच वेखीं, नैणां नीर ना कदे वहाईआ। गुजरी ख़ुशी दे विच लेटी, आसण ल्या सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। माता गुजरी हस्स के किहा आओ मेरे लाल, छाती लवां लगाईआ। गोबिन्द ढाई कदम पिच्छे मारी छाल, हलूणा ला के ताली दिती वजाईआ। आपणे अग्गे मार के लकार, ख़ुशी विच सुणाईआ। माता तेरा मेरा जगत वाला नहीं प्यार, लालसा विच कदे ना आईआ। मैं ते मंज़ल चढ़नी दुष्वार, मेरा साहिब रिहा वखाईआ। पंज प्यारे मुक्खों कहि दयो गुरमुक्खों कोए ना बणिओ ग़द्दार, एह गोबिन्द गया दृढ़ाईआ। सिर ते कदे ना कूके काल, महाकाल बैठा सीस निवाईआ। सब दी करे सदा प्रितपाल, प्रितपालक हो के वेख वखाईआ। ओह निक्के निक्के जिस दे बाल, बचपन आपणे नाल निभाईआ। जे कोई सौं गया ते उस नूं साथी फड़ के दयो उठाल, सोया रहिण कोए ना पाईआ। ना कोए शाह ते ना कोए कंगाल, गुरमुखो इक्को जिहे सोभा पाईआ। जिन्हां दा इक प्रभू दलाल, विचोला होर ना कोए रखाईआ। मस्तक चाढ़्ह के रंग गुलाल, टिक्के धुर दे दिते लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर इक दूजे नूं लावण पोटे, हौली हौली हिलाईआ। जिस ने साथों कराए मनुषां दे मज़्हबां दे विच टोटे, हिस्सयां दे विच वंड वंडाईआ। आपणे नाम नूं खरे बणा के खोटे, टकसाल जगत वाली चलाईआ। हथ्थां विच फड़ा के लोटे, वुज़ूआं विच टिकाईआ। पाणी दे विच दे के गोते, तीर्थां विच नुहाईआ। हथ्थां विच फड़ा के सोटे, गुर अवतार पैग़म्बर दिते लड़ाईआ। तेड़ बन्न्हा के भोथे, नाद नाच दिते कराईआ। मार्ग दस्स के औखे, हुक्म इक सुणाईआ। पढ़ा के सिफ्ती पोथे, सोहणे दिते जणाईआ। असीं देंदे आए होके, हुक्म मन्नो धुरदरगाहीआ। सानूं गुर अवतार पैग़म्बर बणाया नाल मौके, पिच्छे होर दा होर हुक्म चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। पैग़म्बर कहिण सानूं पढ़ा दिती अरबी, इलम आलमां तों बाहर जणाईआ। साथों विका दिती गऊ दी चरबी, ओ जम्मू वाल्यो तिन्ने गऊआं सानूं दयो वखाईआ। साथों शरअ बणा के

❋

❋

करदी, कत्लगाह विच दुहाईआ। साडी उम्मत कलमे रही पढ़दी, अल्ला हू अकबर दा नाअरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण जगत झगड़े मन के, मन का मणका ना कोए भवाईआ। वेखण प्रकाश सूर्या चन्द दे, अन्दर दी रीती चली आईआ। कोटन कोटि बच्चे गए जण के, मात पिता रूप बणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण दुहाई भगत गया कोए ना बण के, जिंना चिर प्रभू सिर हथ्थ ना टिकाईआ। एह खेल पंज तत तन के, तन वजूद दी करे ना कोए सफ़ाईआ। जन भगतो सुण लओ नाल कन्न दे, जिन्हां हथ्थ कन्नां उत्ते ल्ए रखाईआ। सतिगुर शब्द गुरमुखां नूं कदे ना जाए डंन के, जद आवे ते लै के पार लँघाईआ। सब दे बेड़े जावे बन्न्ह के, भार आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मार्ग इक दरसाईआ। अवतार कहिण पैग़म्बर कहिण असीं मणके वेखे इक्की नौं, पिछली नज़री आईआ। एह गुरमुख उह, जिन्हां दा पूरब जन्म सोभा पाईआ। ओह सरगुण तों सरगुण आए हो, निरगुण निरगुण रंग रंगाईआ। जिस वेले गोबिन्द पहली वार सिख्या दा रूप दस्सया इक दो, इक्की आपणे रंग रंगाईआ। उसे दी गानी नाल गए छोह, बांका छोहरा रूप बण के दरस दखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण चार जुग तों थित वार रहे तकदे छब्बी पोह, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सब दे कोलों सब कुछ ल्ए खोह, आपणा हुक्म वरताईआ। असीं इक्ट्ठे बण के आए गरोह, भज्जे चाँईं चाँईंआ। इस दा भेव ना जाणे को, कोटन कोटि बैठे ध्यान लगाईआ। बिना भगतां तों किसे अन्दर ना होए लो, लोयण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जिधर वेखो सारे रहे रो, हाए बौहड़ी मिल्या ना धुर दा माहीआ। जिस दी आत्मा परमात्मा नाल जाए छोह, अन्त शहिनशाह विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण साडे अन्दर आई हैरानी, हैरत विच जणाईआ। आदि तों लै के अन्त तक जुग चौकड़ी सतिगुर शब्द दी सदा शैतानी, शरअ विच सारे दिते लड़ाईआ। आपणी सदा वेखे इक्को जेही जवानी, गुर अवतार पैग़म्बर बाल जवान बुढ्ढे बणाए अन्त कबरां विच सवाईआ। जद करे ते आपणयां भगतां उत्ते मेहरवानी, मेहरवान महिबूब हो के आपणे गले लगाईआ। सदा देवे अमृत रस ठंडा पाणी, जगत तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। जिन्हां गुरमुखां दे हथ्थ विच इक इक काना कानी, कायनात देण हिलाईआ। सारी दुनिया दिसदी फ़ानी, अन्त नज़र कोए ना आईआ। ओ गुरमुखो तुहाडी लेखे लग्गे इक इक चवानी, जो पल्ले बन्न्ह के आपणा झट लँघाईआ। तुहाडे पिच्छे दिती गोबिन्द गुरु कुरबानी, करबले दा लेखा मुहम्मद रिहा दरसाईआ। जन भगतो तुहाडी इक्को मंज़ल रुहानी,

❋

❋

रूह बुत दा मेला ल्या मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण असीं वेखणा खेल मदारी, आए चाँईं चाँईंआ। ओ गुरमुख अग्गे ल्या पटारी, पटने वाले दा लेखा दे समझाईआ। जिस दी सोहे मुछ ते दाढ़ी, केसां नाल वड्याईआ। उस ने गुरमुखां दी आत्म बणाई लाड़ी, लाड़ा इक्को धुर दा माहीआ। सचखण्ड दवारे जांदा वाड़ी, मन्दिर इक्को इक सुहाईआ। सब दी सेजे सौंदा इक्को वारी, जोती जाता हो के वेख वखाईआ। गुरसिखो तुहाडी अज्ज धार ना रहे कुँवारी, मालक हो के ल्ए प्रनाईआ। सारे गुरमुख बैठे बैठे मस्तक धूढ़ लाओ छारी, एह पहलों सारे गए भुलाईआ। नौ वार चरण रगढ़ के ख़ाक उत्ते तुहाडे थल्ले फेरां बहारी, सतिगुर हो के आपणी सेव कमाईआ। हुण तुहाडी आई वारी, भावें गालां कढो भावें दयो वड्याईआ। एह कल्ल नूं दस्सांगा जिस वेले नौ बीबीआं गीत गाउणगीआं पहाड़ी, किस तरह पहाड़ां विच्चों कढ के भगत दवारे दयां बहाईआ। ज़रा हुण खेल वेख्यो कलयुग दी माया नारी, आपणा लेखा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। गुरमुख चारे बणे कान्ही, काहन राम वेख वखाईआ। पैग़म्बर कहिण दुनिया फ़ानी, अन्त रहे ना कोए ख़ुदाईआ। गुरुआं किहा कूड़ जिस्मानी, तन वजूद ना कोए वड्याईआ। जो छड के गया आपणी जवानी, बिरध बाल ना वंड वंडाईआ। सब ने आसा रखी लेखा लिख्या बिना कलम कानी, कायनात जणाईआ। जिस वेले दीन दुनी विच वधी बेईमानी, बेवा सृष्टी दृष्टी नज़री आईआ। अट्ठ सट्ठ तीर्थ पाक रिहा ना पाणी, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। साध सन्त दी मंज़ल ना रहे रुहानी, शास्त्र पढ़ के झट लँघाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां नूं आउणी हानी, सिख मुरीद कलमे जाण भुलाईआ। उस वेले पुरख अकाल परवरदिगार सांझे यार करनी खेल अगम्म महानी, महिमा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सीढ़ी कहे मैं बन्न्हा सेहरा, सेहरा सीस गुंदाईआ। जन भगतो गोबिन्द दा वक्त सदा सद नेड़ा, दूर दुराडा पन्ध ना कोए मुकाईआ। जिस दा साढे तिन्न हथ्थ विच वेहड़ा, सम्बल सोभा पाईआ। ओह सब दा बन्न्ह के बेड़ा, आपणे कंध टिकाईआ। तत्तां वाले सरीर दा छड के झेड़ा, झगड़ा रिहा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। ओ गुरमुखो सतिगुर कदे ना करे बेईमानी, शब्द गुरु इक वड्याईआ। एह सरीर जगत निशानी, जो जुग जुग आपणी खेल खिलाईआ। तुहाडे वेंहदयां हो चलया जे फ़ानी, आपणा आप छुपाईआ। जाण दे पिच्छों ना बिरध ना बाल लभ्भे ना लभ्भे जवानी, जोबन रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ।

❋

❋

वेखो गुरमुखो शब्द गुरु पंज तत विच चलदा फिरदा ते तुरदा, तुहाडे साहमणे नज़री आईआ , हुण वेंहदयां वेंहदयां हो चलया जे मुर्दा, चारे कान्ही लैण उठाईआ। क्यों अकाल पुरख दा भाणा कदे ना मुड़दा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। बिना सतिगुर शब्द तों शब्द नाल कोए ना जुड़दा, जोड़न वाला ज़ोर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। ओ जन भगतो जे तत्तां वाला जाए मर, ते ख़ुशी लओ मनाईआ। पूरन गया ते फेर काहदा डर, मज़े नाल आपणा झट लँघाईआ। जे मैं सतिगुर होया तुहाडे अन्दर जावांगा वड़, एह मेरी बेपरवाहीआ। जिथ्थे होवोगे उथे जावांगा खड़्ह, राती सुत्तयां लवां जगाईआ। जे तुसीं मेरे नाल पओगे लड़, हथ्थ जोड़ के वास्ता पाईआ। क्यों तुसीं मेरा रहिण वाला घर, तुहाडे बिना दर ना कोए सुहाईआ। तुसीं मेरा देण वाला वर, वर दाता तुहाडा इक्को माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। जन भगतो जे सतिगुरु जीउँदा जागदा, ते सब नूं दए समझाईआ। जे सतिगुरु रूप होवे शब्द अगम्मी अवाज़ दा, लेखा दए बणाईआ। जे सतिगुरु होए सारी सृष्टी दी दृष्टी दे समाज दा, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। जे सतिगुरु होवे ओह मालक उस अगम्मी राज दा, जिथ्थे रईयत दो जहान सोभा पाईआ। जे सतिगुरु होए आदि दा, अन्त होए सहाईआ। जे सतिगुरु होए खाण पीण वाला रोटीआं, ते मढ़ी मसाणां समाध दा, ते फेर मढ़ीआं गोरां विच डेरा लाईआ। गुरमुखो तुसीं बूटा फलया उस बाग़ दा, जिस नूं गोबिन्द गया लगाईआ। पारसीआं दे कोल सी दीपक इक चिराग़ दा, सब नूं करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल इक जणाईआ। जन भगतो जे सतिगुरु जाए लुक, अक्खीं नज़र ना आईआ। फेर दुनिया दा प्यार जाए मुक, मुहब्बत विच ना कोए वड्याईआ। ख़ुशी विच वंडे कोए ना दु:ख, दर्दीआं दर्द ना कोए वंडाईआ। गोदी ल्ए कोए ना चुक्क, अमृत सीर ना कोए प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणी कार कमाईआ। जन भगतो पूरन दा सरीर गया छुट, तन नज़र कोए ना आईआ। तत्तां वाला नाता गया टुट्ट, गंढ ना कोए पवाईआ। पंजां लिखारीआं ने गाने बन्ने गुट्ट, बांह कढ के देण समझाईआ। जन भगतो तुसीं उस प्रभू दे पुत्त, जिस ने साडी सेवा लिखण उत्ते लाईआ। तुसीं आउंणा नहीं मात गर्भ उलटे रुख़, जनणी जणे कोए ना माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आपणे उत्ते पाईआ। पर्दा पा के हो गया ओहले, जन भगतो पूरन देह दा कीता विहार, अन्त दा समां दिता दरसाईआ। हरिसंगत इक्ट्ठी होई ख़ुशीआं खिड़ी बहार, गुलशन आपणा गुल महकाईआ। भगत

❋

❋

दवारे सोहणा लग्गा दरबार, दरबारी देण गवाहीआ। पता नहीं एस सरीर दा अन्त किथे होए किथे देण साड़, गुरमुख विहार करन कोए ना जाईआ। किरपा कर के तुहाडे साहमणे कीती कार, करता आप भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी नज़र इक उठाईआ। जन भगतो तुहाडे प्रेम दी बण गई अर्थी, सोहणी सेज सुहाईआ। अग्गे सिक्खी जाणी परखी, वेख्यो भुल्ल रहे ना राईआ। हुण चढ़ाउणा नहीं उत्ते कोई चरखी, देगां विच सुटाईआ। इक्को निंदया कराउणी आपणे घर दी, एह मेरी खेल बेपरवाहीआ। जेहड़ी आत्मा परमात्मा वरदी, कन्त कन्त कन्तूहल हंढाईआ। ओह वाज सुणे ना कदे कन्न दी, मन विच हल्काईआ। तत्तां वाली खेल सदा तन दी, जुग चौकड़ी चली आईआ। सब तों वक्खरी धार गोबिन्द चन्न दी, चन्द सतारे देण गवाहीआ। जेहड़ा हुक्म संदेशा शब्द घलदी, जोत निरँकारी इक अख्वाईआ। उस ने सफा मेटणी कलि दी, कलकाती दए मिटाईआ। एह कथा कहाणी बलि दी, बावन रिहा समझाईआ। ओ गुरमुखो किसे नूं ख़बर नहीं घड़ी पल दी, ते गुरु दी मौत दी समझ किसे ना पाईआ। जितनी खेल सम्मत पंज विच छल दी, छल विच सारे दिते भुलाईआ। एह धार वकारी दल दी, चारों कुण्ट दिती भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। जन भगतो वेखो नौ फ़ुट दा दाइरा, सोहणा नज़री आईआ। पंजां गुरमुखां दा पहरा, उठ के दयो वखाईआ। जिन्हां दे तेड़ कछहिरा, गोबिन्द रंग रंगाईआ। जिन्हां विच्चों इक बोला जिस नूं कहिंदे बहिरा, एह ओह रिछ जिस दी जून गोबिन्द दे प्रशाद दिती बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी आपणी खेल वखाईआ। गुरमुखो प्रेम विच पैण नहीं देणी फुट्ट, फुट्टयां जोड़ जुड़ाईआ। अग्गे वास्ते किसे निमस्कार नहीं करनी अग्गे आ के नौ फ़ुट, दूरों सीस देणा झुकाईआ। मेरा वेखो बज्झा गुट्ट, पंज लिखारी देण गवाहीआ। लग्गी प्रीत ना जाए टुट्ट, टुटया लवां जुड़ाईआ। जे मैं तुहानूं इक वार कहि दिता पुत्त, ते पिता हो के मुख ना कदे भवाईआ। भावें नराज़ रहो भावें रहो ख़ुश, एह वी तुहाडे हथ्थ वड्याईआ। तुहाडे पिच्छे भावें कटणी पए भुक्ख, भुक्खा रह के झट लँघाईआ। फेर वी तुहानूं उस जोती नूर दी रखणा विच कुख्ख, जिथ्थे दए ना कोए सजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल खिलाईआ। जिस वेले सतारां हाढ़्ह छब्बी पोह दा होए विहार, सोहणा रंग रंगाईआ। कपूर सिँघ केहर सिँघ नाज़र सिँघ कृपाल सिँघ एह होणगे मेरे नाल पहरेदार, सदा सेव कमाईआ। नौ फ़ुट दे अन्दर जे कोई आए करे निमस्कार, इन्हां मिले सज़ाईआ। इन्हां मंग मंगी सी जिस वेले मोगे दा कीता सी विहार, ख़ुशीआं विच चल्ल के आपणा दिन मनाईआ। कोई बीबी सतिगुर दे कोल आ के गल्ल

❋

❋

ना करे नाल ज़बान, कलाम नाल बचन ना कोए सुणाईआ। दूरों मन्दिरां मस्जिदां शिवदुआले मट्ठां वांगू कर जाया करो सलाम, निउँ निउँ आपणा झट लँघाईआ। पर याद रखयो सतिगुरु कदे नहीं हुन्दा बदनाम, बदी विच कदे ना आईआ। उस दे कोल आपणी आप पहचान, दूसरे दी पहचान अक्ख ना कदे टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जे एह हुक्म गुरमुखो तुहानूं परवान, ते बाहवां लओ उठाईआ। जन भगतो सुणो नाल चाअ, चाउ नाल जणाईआ। जे कोई ग़ुस्सा रोस ते गिला दयो सुणा, ख़ुशी नाल उठाईआ। जे चाहो ते भुल्ल लओ बख्शां, एह अक्खर दयां मिटाईआ। क्यों नानक दा बाबर दे नाल जेहड़ा बणे गवाह, ते बाबर दा सरदार कपूर सिँघ नज़री आईआ। जिस ने गल विच हार दिता पहना, नानक दी गोबिन्द झोली पाईआ। एसे पिच्छे सारे बख्शे जाणे गुनाह, लेखा आपणे विच टिकाईआ। जो आदि तों अन्त तक अकाल पुरख सब दा पिता ते सब दा माँ, बालक सारे आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। एह हार कहे मैं गोबिन्द दी ओह निशानी, जो कपूर सिँघ ल्या के गल विच पाईआ। मेरी प्रभू दे अग्गे बेनन्ती ज्यों मुकद्दमा दीवानी, पिछला दूर दा चलया आईआ। इक दे पिच्छे बाकीआं दी लेख लेखणी मिट जाए कानी, कायनात विच नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। कपूर सिँघ जे तूं ना होवें विचोला, बचया रहिण कोए ना पाईआ। ना कोई पड़दा ते ना कोए ओहला, सच दिता सुणाईआ। इक्को शब्द इक्को ढोला, इक्को राग अलाहीआ। तुसीं मेरे साहिब ते मैं तुहाडा गोला, जुग जुग सेव कमाईआ। की हो गया जे बदल के आ गया एस विच चोला, काया माटी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एह तुहाडा ख़ुशीआं वाला होला, ते ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। गोबिन्द कहे मेरा माछूवाड़े दा सिंघासण, सोहणा रंग रंगाईआ। मेरा जोत नूर प्रकाशन, दो जहान रुशनाईआ। मेरा खेल पृथ्मी आकाशन, दीन दुनी वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग इक रंगाईआ। चार कहार चुक्क लओ जगत बबाण, बबाण दी लोड़ रहे ना राईआ। गुरमुख दर आए परवान, परम पुरख दए वड्याईआ। सब दा इक्को जेहा माण, वडा छोटा ना कोए रखाईआ। जेहड़े गोबिन्द दे मीत दातरीआं वाले आए किरसान, कूड़ी क्रिया करन सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल पार कराईआ। गुर अवतार पैग़म्बर आ जाउ अगली करीए गल्ल, आसण उत्ते डेरा लाईआ। विछोड़ा होए घड़ी ना पल, पलकां दे पिच्छे दए समझाईआ। सब दा सांझा पूरब इक्को जेहा फल, वद्ध घट्ट ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे

❋

❋

खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर फोलो आपणे पोथे, पुस्तक खोज खुजाईआ। दस्सो किन्ने बहुते ते किन्ने चोखे, चोखरां विच्चों पार लँघाईआ। किन्ने सच दवारे सचखण्ड पहुंचे, प्रभ जोत विच समाईआ। किन्ने जगत जहान गए औंते, मिली माण ना कोए वड्याईआ। किन्ने ख़सम हंढा के गए खौंते, सोहणी सेज सुहाईआ। किन्ने काया माटी साफ़ करके गए चौंके, सुथरा आपणा आप बणाईआ। किन्ने प्रेम प्यार विच गाउंदे गए नाल शौंके, रसना जेहवा बत्ती दन्द हिलाईआ। किन्ने बणां विच गए सौं के, कितने धूंणीआँ गए तपाईआ। कितने चुरासी विच गए भौं के, चारे खाणी वंड वंडाईआ। कितने तूं ही तूं ही गए गाओ के, सोहणा राग अलाईआ। कितने रूप बणा के गए काउं के, मुख विष्टे नाल भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच देवे माण वड्याईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण साडी किताब उत्ते नहीं कोई अक्खर, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। अख़ीरी तेरी सेज ते तेरा सथ्थर, गोबिन्द आया हंढाईआ। छड के पाहन पथ्थर, तेरी ओट तकाईआ। साचा यथार्थ दस्स के यतन, यथा तेरा रंग रंगाईआ। दरस पा के अक्खण, पड़दा आया खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण सच छब्बी पोह दी आई रात, रुतड़ी इक महकाईआ। गुरमुख सिँघ फड़ लै लाल कलम दवात, काग़ज़ कोरे हथ्थ उठाईआ। नौ कारड लै कर हाथ, सोहणी वंड वंडाईआ। वखा दयो जल वाली परात, परातन पड़दा दे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। परात कहे मेरे विच भरया पाणी, सच दयां सुणाईआ। जन भगतो भगवान दी तुहाडे लई बाणी, जुग जुग चली आईआ। आत्मा दा बणे हाणी, परमात्मा वेख वखाईआ। झगड़ा मुका के चारे खाणी, इक्को रंग रंगाईआ। गुरमुखो गुरमुख बणे सवाणी, जोबनवन्ती सोभा पाईआ। धुर दे मालक दी बण के राणी, दरगाह साची बहीए चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ।