पुस्तकालयभाग २२

नौवां कारड हरिसंगत दी गोबिन्द अग्गे अरदास :

नौवां कारड गोबिन्द तेरे अग्गे अरदास, हरिसंगत रही जणाईआ। तूं मालक स्वास स्वास, साह साह तेरे विच टिकाईआ। आपणा नूर दे प्रकाश, अंध अंधेर रहे ना राईआ। पूरा कर भविक्ख्त वाक, कलयुग कूड़ी क्रिया दे खपाईआ। पंज दरबारी अग्गे आओ बण के साथ, हथ्थ हथ्थां विच मिलाईआ। गुरचरण सिँघ अग्गे आवे जिस नूं वज्जा काठ, गोबिन्द दा चोर सोभा पाईआ। कोरा भाण्डा प्यारो ल्यावे ते गुरमुख सिँघ पग्ग विच्चों कढे चाक, टुकड़ा कच्च दा बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ।

कोरा भाण्डा ल्याओ ज़रूर, कपूर सिँघ दे हथ्थ फड़ाईआ। कपूर सिँघ इस दे उत्ते लिखे पुरख अकाल इक हज़ूर, हज़ूरीए गुर अवतार पैग़म्बर सोभा पाईआ। जिस दा आदि अन्त सच दस्तूर, चेला सिँघ अक्खर दए बणाईआ। केहर सिँघ लिखे झगड़ा मेट दे कूड़, कूड़ क्रिया दे खपाईआ। मेला सिँघ चरणां दी लै के धूढ़, उत्ते अंगूठा दए लगाईआ। गुरदर्शन कौर लिखे भगत भगवान इक दूजे दे मज़दूर, जुग जुग सांझी सेव कमाईआ। जे भगत ना होवण ते भगवान दा ना कोए बेड़ा ते ना कोए पूर, वञ्झ मुहाणा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल वखाईआ। कोरा भाण्डा कहे जिन्हां दे हथ्थ विच लिख्या नर नरायण, इक्को रंग वखाईआ। मैं सब नूं आया कहिण,

❋

❋

चारों कुण्ट दयां जणाईआ। जन भगतो नाता रखयो भाई भैण, मात पिता पुरख अकाल रखाईआ। जो आया जो जम्मया तिस नूं खा गई लाड़ी मौत डैण, बचया कोए रहिण ना पाईआ। छब्बी पोह सारे जागो ख़ुशीआं विच मनाओ रैण, रैण भिन्नड़ी नाल मिलाईआ। तुहाडे विच ना कोई दूजी ज़ाती ते ना कोई तरफ़ैण, तीजा नज़र कोए ना आईआ। नाम कुठाली विच्चों तुसीं इक बणे रसैण, रस्ता सब नूं दिता वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। जन भगतो वेखो कच्चा भाण्डा, सीस उत्ते सोभा पाईआ। मेरे विच ना कोए सूर खायो ना ढांडा, मच्छी मास ना कोए चतुराईआ। मैं हरि भगत वेखणा इक्को बच्चा जनणी माँ दा, चारों कुण्ट सोभा पाईआ। जेहड़ा भरोसा रखे इक दे नाँ दा, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर तुहाडा ढोला गावण वाह वाह दा, तेरी इक सरनाईआ। सत्तरंगा कहे मेरा इक होर मित्र, गुरमुखो तुहानूं दयां जणाईआ। मैं किड्डा सोहणा ते ओह डण्डा किक्कर, आपणे रंग वखाईआ। डल्ले दा हथियार जेहड़ा भरया चिक्कड़, त्रिशूल शंकर दए हिलाईआ। बिना सतिगुर शब्द डण्डे तों शंकर ब्रह्मा शिव कोए ना चढ़े सिख़र, त्रिशूल वाला कम्म किसे ना आईआ। वेखो सारे एसे विच्चों आए निकल, छाती उत्ते बैठे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा पड़दा दए उठाईआ। किक्कर दा कहे डण्डा, ओ सतरंगे तेरी की वड्याईआ। सत्तरंगा कहे मैं बड़ा चंगा, जो साफ़ सुथरा सोभा पाईआ। मैं नहाउंदा विच गंगा, हरी ओम हरी ओम कहि के आपणा राम मनाईआ। ओ तैनूं तिक्खा तिक्खा कंडा, हथ्थ ना कोए छुहाईआ। तेरीआं जट्ट किरसाण पाउंदे वंडां, हलां विच फसाईआ। मैनूं फड़दा कोई चंगा बन्दा, जेहड़ा प्रभ दा नाम ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल वखाईआ। डण्डा कहे मैं किक्कर दा सोटा, सोहणा नज़री आईआ। मैं वेखणा खरा खोटा, हिरदे सब दे फोल फुलाईआ। मैं फोलणा काया कोठा, सब दे बजर कपाटी दे कुण्डे दिते तुड़ाईआ। मैं चारे कुण्ट ठोकां, ज़ोर नाल दबाईआ। सत्तरंगया बाहमणां, तूं माला दे मणके फराउंदा उत्ते पोटा, पोटयां विच हिलाईआ। मैं फिट्टा वांग वेख झोटा, आकड़ के दयां जणाईआ। ओ हुण किसे नूं पिछला नाम जपण नहीं देणा चोखा, अक्खीं मीट ना ध्यान धराईआ। ओ ब्राह्मणा मैं पढ़न नहीं देणा पोथा, जा सिंघासण ते बहि जा ते माला दे मणके लै हिलाईआ। मैं ते भगतां नूं जट्ट बण के इक नाम दस्सणा सौखा, तूं मेरा मैं तेरा ढोला लैणा गाईआ। ना कोई ग़ुस्सा ना कोई गिला ते ना कोई रोसा, जे कोई रुस्सया बाबे नंदू वांगू लवां ढाहीआ। क्यों एह छम्ब वाल्यां ने ल्यांदा जेहड़े देवीआं दीआं जगाउंदे सी जोतां, पहाड़ां वाली कहि के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल

❋

❋

वखाईआ। सत्तरंगा कहे क्यों ओए मोटया जट्टा, तैनूं दयां समझाईआ। तूं घाह खोतण वाला उतों वट्टां, ब्राह्मणां नाल करें चतुराईआ। छेती कर पहलां मैनूं दक्षिणा देहु पंज टका, मेरी पत्तरी रही समझाईआ। नहीं ते नौ गृह घर विच पा देणगे रट्टा, राहू केतू भज्जे आउण चाँईं चाँईंआ। मंगल बणया नहीं किसे दा सका, शनिच्चर ने सारे दिते रुलाईआ। ओह वेख भगवान आ गया चढ़या उत्ते कच्छा मच्छा, आपणा डेरा लाईआ। किक्कर दा कहे डण्डा, जा ओए पंडता, मैनूं हथ्थ लाया जम्मू वाली माई मसां, जेहड़ी दूरों आ के प्रभ दा दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। किक्कर दा सोटा कहे ब्राह्मणां छड दे अड़ी, अड़या अड़ी दी लोड़ रहे ना राईआ। हुण ना नछत्र रहे ना घड़ी, घड़ी पल समझ कोए ना पाईआ। कलयुग जीवां विद्या बहुती पढ़ी, पढ़ पढ़ थक्की जगत लोकाईआ। जां मैं वेख्या साधां सन्तां मंज़ल पौड़ी कोए ना चढ़ी, पूजा करन वाल्या अग्गे पुज्जण कोए ना पाईआ। जिधर तकां कूड़ कल्पना विच सृष्टी सारी सड़ी, सोहणा रंग ना कोए रंगाईआ। चुरासी विच्चों कोई ना करे बरी, बुरयाईआं रूप ना कोए मिटाईआ। ब्राह्मण कहे ओए डंडया हरी हरी हरी, हरि हिरदे मैं आपणे ल्या वसाईआ। मैं वेख तपस्सया किन्नी करी, काले तों नीला नीले तों पीला पीले तों चिट्टा चिट्टे तों सूहा सूहे तों कंचन कंचन तों लाल रंग रंगाईआ। किक्कर दा डण्डा कहे जा ओए ऐंवें सत्तां घरां दा लँघदा रिहा बूहा, हौली हौली आपणा पैर टिकाईआ। मैनूं ऐं जापदा तूं बन्दगी करन वाला चूहा, घर घर ठोकरां खाईआ। ओए इक मन्न लै शब्द गुरु सब दा सूहा, इक्को वार लख चुरासी खोज खुजाईआ। डण्डा कहे जे सच्चा सतिगुरु पाक कर दए सब दीआं रूहां, काल महाकाल चित्तर गुप्त धर्म राए लेखा गुरमुखां सके ना कोए वखाईआ। ब्राह्मण कहे ओह मेरे बदन नूं लग्ग गया लूहा, कलयुग अग्नी दिती तपाईआ। उए कोई लिखारीओ तुहाडे कोल है कूआ, जिथ्थों पाणी लै के आपणी तपश लवां बुझाईआ। हाए मैनूं अग्गों दिस प्या हऊआ, किड्डा मोटा नज़री आईआ। हाए औह वेख माया राणी आ गई बहूआ, ब्राह्मण बोदी रिहा हिलाईआ। उच्ची कहे मैं तुहाडा गुरु आं, ओए मैं तुहाडा गुरु आं, ओए जन्म कर्म दे दुखड़े दयां गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच देवे माण वड्याईआ। सत्तरंगा कहे हुण बण जाईए भ्रा, भावी सब ते नज़री आईआ। वड्डे छोटे दा माण दईए गंवा, ज़ात पात ना वंड वंडाईआ। इक दे अग्गे करीए दुआ, वास्ता लईए पाईआ। जेहड़े गुरमुख बावा आदम ते बणे माई हवा, उन्हां नूं नाल लईए मिलाईआ। मर्दाने ते बाले नूं बणाईए गवाह, नानक लेखा समझाईआ। ऐलीशाह ने मन्नया इक ख़ुदा, उहनूं लईए रलाईआ। जिन्हां पंजां ने फ़ारसी दा अक्खर ल्या गा, पारसी रूप धराईआ। सब नूं इक्को थाँ लईए बहा, वड्डा

❋

❋

छोटा ना कोए अख्वाईआ। किक्कर दा डण्डा कहे ओए ब्राह्मणा किते ला ना जाईं दाअ, मैनूं भोला जट्ट समझ के लालच विच फसाईआ। हुण किक्कर दा डण्डा कहे औह मेरे साथी ने इक सांघा ल्यांदा उठा, तेरीआं दोहां लत्तां विच ल्ए अड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणी कार कमाईआ। जट्ट कहे ओ ब्राह्मणा तेरा मेरा हो जाए मिलाप, गलवकड़ी लईए पाईआ। इक्को पुरख अकाल मन्नीए बाप, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सोहँ जपीए जाप, जो चार जुग दे गुर अवतार पैग़म्बर आए गाईआ। दूई दा रहे ना विच पाप, दुरमति मैल धुआईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश प्रभू दे भगत प्रभू दे साक, दूजा रूप ना कोए दरसाईआ। ब्राह्मण कहे ओए भोलया अजे भगतां विच थोड़ा थोड़ा सुराख, साफ़ नीती ना कोए अपणाईआ। किक्कर दा डण्डा कहे ओए सहुरया, मेरा साहिब सब नूं कर देवे माफ़, जो इक वार सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। सत्तरंगा कहे प्रभू अचरज खेल खलाउणा ए। मेहरवान महिबूब पड़दा लौहणा ए। धर्म धार दी एक (पूज,) एक दूज मटाउणा ए। सच प्यार दी दे के सूझ, सुत्तयां आप उठाउणा ए। सतिगुर शब्द भेज के दूत, दीन दुनी दा राह वखाउणा ए। झगड़ा मेट के काया कलबूत, काया काअबा इक प्रगटाउणा ए। जिधर तक्कण ओधर मौज़ूद, पुरख अकाला नज़री आउणा ए। पिछला खेल कर मौकूफ़, अगला हुक्म हक आप चलाउणा ए। गुर अवतार पैग़म्बर जिस दा देण आए सबूत, साबत उस ने आपणा आप जणाउणा ए। जिस नूं करदे फिरदे साड़ फूक, सो सतिगुर इक प्रगटाउणा ए। जिस दी सिफ्त कर ना सकण हरूफ़, अक्खर मात ना किसे वडयाउणा ए। अज्ज तों मिट गई जगत कूड़ी छूत, छुरी शरअ ना कोए चलाउणा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताउणा ए। प्रभू विष्नूं कि लक्षमी, कि नरायण रूप वटाईआ। दक्खण वसे कि पच्छमी, कि उत्तर पूरब डेरा लाईआ। घिउ खावे कि मखणी, सच देणा समझाईआ। की भगतां दी पैज रखणी, रखया करे थांउँ थाँईंआ। की दुनिया धार वेखणी सक्खणी, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़म्बरो मैं सब दा पुराणा वतनी, वतन दा मालक सोभा पाईआ। तुसीं आए वारो वारी दीनां मज़्हबां दी पत्तनी, पत्तन ते बैठे राह तकाईआ। किसे ने शोरा खाधा किसे ने चटनी, चेटक रसना वाला जणाईआ। सच दवार तों खट्टी उस ने खटणी, जो खटका दूजा दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। अवतार पैग़म्बर कहिण क्यों सूर्या चन्द आए उत्ते छाती, आपणा पन्ध मुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव हुक्म मन्नण कमलापाती, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। क्यों इन्द्र मंग के बूँद स्वांती, कलस आपणा रिहा जणाईआ। क्यों

❋

❋

ख्वाजा खिज़र मीर दा पीर वेखे आबेहयाती, जो बिन नैणां अक्ख उठाईआ। क्यों नौ गृह बदलदे प्रभाती, प्रभू देणा समझाईआ। क्यों गोबिन्द सेजे सुत्ता जंगल विच प्रभासी, आपणा आसण लाईआ। क्यों पूरन जोत पूरन विच प्रकाशी, पर्दा देणा खुल्हाईआ। असीं सारे कट्ठे आए दूर दुराडे कट के वाटी, वटना मल के चले चाँईं चाँइ.ंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा आपणा हुक्म वरताईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़म्बरो लैणा तक, तकीआ पीठ ना कोए लगाईआ। धुर दा हुक्म हुक्म विच्चों सति, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। तुहाडे नाल कौल इकरार कीता यक, लेखा लिख्या बिन कलम शाहीआ। कलयुग अन्त रहे ना सच, धरनी धार ना कोए वड्याईआ। काया माटी कच्च, ठीकर साफ़ ना कोए वखाईआ। मनुआ मन जाए नच्च, नौ दवार होए हल्काईआ। निज नेत्र खुल्ल्हे किसे ना अक्ख, दिव्य नैण ना नूर रुशनाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो तुसां आपणे मज़्हबां दा करना पक्ख, सांझा रंग ना कोए रंगाईआ। सब मानव मनुष करने वक्ख, कलमे मेरा नाम पढ़ाईआ। तन वजूद हिस्से लैणे कट, मुच्छ दाढ़ी जोड़ जुड़ाईआ। छोटा बौणा अग्गे आवे नट्ठ, छब्बी छब्बी इंच पिछला ·षीआं लेखा दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धर्म दी धार इक प्रगटाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो आह वेखो बच्चा निक्का मासूम, छोटा कद्द दा नज़री आईआ। एहदा लेखा किसे नहीं मालूम, शास्त्र सिमरत ना कोए समझाईआ। आदि अन्त तों प्रभ दा कानून, आदि तों अन्त तक ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। इहनूं पता नहीं अलिफ़ की ते नून, हमज़ा की समझाईआ। एह मुहम्मद दे नज़दीक हट्टी करदा हुन्दा सी परचून, नौ वार मुहम्मद निमक लै के एहदे कोलों खाईआ। फेर हथ्थ नाल किहा हलूण, सीस दिता दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा पर्दा दे चुकाईआ। मुहम्मद ने हथ्थ लाया एस दी ठोडी, ख़ुशी नाल वड्याईआ। एस ने हथ्थ लाया उस दी गोडीं, सजदा सीस झुकाईआ। उस ने पुच्छया तूं कोई साधू कि जोगी, कि सूफ़ी फ़कीर सोभा पाईआ। एस ने किहा मैं उस ख़ुदा दा मौजी, जो ख़ुद मालक आपणयां बच्चयां गोदी विच टिकाईआ। जो राज़क रिज़क रहीम बण के देवे रोज़ी, बिना रोज़यां नमाज़ां तों पार लँघाईआ। इस दे साथी हुन्दे सी जिन्हां ने काले निशान लगाए गोडीं, पूरब विछड़े जोड़ जुड़ाईआ। जेहड़े बणे सोढी, ओह वी मिलदे रहे चाँईं चाँईंआ। जिन्हां ने किरपानां धरीआं मोढीं, उन्हां लहिणा रिहा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो आओ बैठीए उत्ते मंजे, धरती उत्ते सोभा पाईआ। कलयुग जीव वेखीए काणे गंजे, नेत्रहीण खोज खुजाईआ। नाले मैनूं वखा आपणे बन्दे, बन्दगी वाले दयो दृढ़ाईआ। मुहम्मद कहे

❋

❋

ऐ ख़ुदा मैनूं वेख लैण दे सब दे तम्बे, खुल्ल्हया पड़दा लवां उठाईआ। जिन्हां खाधे दुम्बे, गऊआं खल्ल लुहाईआ। पाणी भरया विच कुम्भे, घड़े कच्चे नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच पड़दा दे उठाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभू तेरी मंजी वेखी मौजूद, सोहणी नज़री आईआ। जिस दा मालक इक महिबूब, मुहब्बत विच वड्याईआ। वसे आलीशान अर्श अरूज, तख्त निवासी डेरा लाईआ। मंज़ल दस्स मकसूद, पड़दा दए चुकाईआ। मिटावण आया दूज, दुतीआ भाउ गंवाईआ। सब नूं देवे सूझ, आत्म परमात्म पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर खोल्हण आपणा वरका, वरका वरका फोल फुलाईआ। प्रभू की भेव दस्सीए आपणे घर का, घर घर पई लड़ाईआ। अमृत मिले ना साचे सर दा, सरोवर मैल ना कोए धुआईआ। साडे कोलों कोई ना डरदा, भय सारे बैठे चुकाईआ। बेशक जगत जहान विद्या पढ़दा, पढ़ पढ़ पार ना कोए कराईआ। सानूं इयों जापदा जेहड़ा जम्मया चुरासी विच मरदा, तेरे दर ना कोए पहुंचाईआ। तूं आपे सब दा घाड़न घड़दा, विष्न ब्रह्मा शिव आपणी खेल खिलाईआ। तूं मालक चोटी जड़ दा, तेरा रूप अगम्म अथाहीआ। बिन तेरी किरपा कोई ना तरदा, गुर अवतार पैग़म्बरां तेरी आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण, ओ प्रभू ना मंग साथों लेखा, लेखा नज़र कोए ना आईआ। दाता बण के पा ल्या भरम भलेखा, की तेरी बेपरवाहीआ। याद कर लै बावन वाला कुण्डल ते पिछला चेता, बलि दवारा दए गवाहीआ। कृष्न काहन वाला ठेका, कुरुक्षेत्र रिहा कुरलाईआ। ओह अल्ला वाला नेता, उँगली अंग लगाईआ। गोबिन्द शब्द किसे ना वेचा, माझे वाले देण सुणाईआ। सवा तिन्न फ़ुट दी किरपान कर दयो भेंटा, धर्म धार दृढ़ाईआ। अजे सतारां गज़ दा मारया नहीं पेचा, कमर वंड ना कोए वंडाईआ। सत्त रंग तुहाथों रंगाया उच्चेचा, उच्च दा पीर रूप बदलाईआ। पंजां लिखारीआं जोड़ा ल्यांदा आपणे मेचा, उँगलां वंड ना कोए वंडाईआ। सब दी बदल देणी जन्म कर्म दी रेखा, ·षीआं मुनीआं तों परे आप दृढ़ाईआ। सतिगुर शब्द शब्द शब्द गुरु दा बेटा, दूजी जन्मे कोए ना माईआ। ओ जन भगतो अज्ज होणी जे नीलामी, मातलोक दा चुकणा जे ठेका, गुर अवतार पैग़म्बर बोली देवण आए चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। माझे वाल्यो दे दयो चण्डी, जो चण्डालां करे सफ़ाईआ। वेखो दुहाई पई विच वरभण्डी, ब्रह्मण्ड रहे कुरलाईआ। अन्दरों कढे ना कोए वासना गंदी, सुरत शब्द ना कोए मिलाईआ। सतिगुर शब्द नूं कलयुग गुरुआं बणाया पखण्डी, आप सतिगुरु बण के बैठण थांउँ थाँईंआ। पुरख

❋

❋

अकाल नूं बणा के दुहागण नार रंडी, आप कुल मालक बण के जगत रहे अख्वाईआ। जिस वेले शब्द सतिगुर ने सब दे अन्दर वड़ के नौ दवारे दी हद्द लँघी, पड़दा दिता उठाईआ। उथे माया राणी दी लग्गी मंडी, तोले बैठे तक्कड़ उठाईआ। कोई कहे अल्ला राणी चंगी, कोई कहे दुर्गा धुर दी माईआ। कोई कहे मुहम्मद तोड़े फंदी, मूसा करे सफ़ाईआ। ओम तत सति देवे अनन्दी, कोई कहे सीता राम दुहाईआ। कोई कहे राधा कृष्न चाढ़्हे रंगी, इक्को रंग रंगाईआ। कोई कहे सतिनाम वाहिगुरु गाओ छन्दी, संसा रोग मिटाईआ। जां वेख्या ते अक्खरां वाला नाम ते सिफ्तां वाली डण्डी, डण्डावत विच मनौत आपो आपणी रहे कराईआ। परमात्मा दे नाम तों लवाई पाबन्दी, पाबन्द आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। चण्डी कहे मैं खेलणी होली, हौली हौली सुणाईआ। उच्ची कूक के पावां रौली, दो जहान दृढ़ाईआ। अग्गे सतिजुग नाम दी होणी बोली, सारे इक्ट्ठे होवो थांउँ थाँईंआ। पिच्छों पाए कोई ना रौली, झगड़ा ना कोए रखाईआ। अवतारो पहलों तुसीं करायो बौहणी, आपणी अवाज़ दयो सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। पुरख अकाल कहे शब्द सतिगुर हो जा सवाधान, सब नूं दे जणाईआ। इक्को हुक्म ते इक फ़रमान, इक्को इक समझाईआ। इक्को नाम कलमा होवे कलाम, इक्को ज्ञान होवे पढ़ाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ हो जाओ सवाधान, सोया रहिण कोए ना पाईआ। गोबिन्द दा खण्डा कदे नहीं प्या विच म्यान, जिंना चिर दुश्मणां दी करे ना मात सफ़ाईआ। तुहाडे दुश्मण पंज तत्तां विच पंज नौजवान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नज़री आईआ। जिन्हां दा चढ़ गया तुफ़ान, शाह सुल्तानां रिहा रुढ़ाईआ। सुणो हुक्म अगम्मी फ़रमान, फुरने सब दे वेख वखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर सारे इक्ट्ठे होवो बोली दयो विच जहान, इक दो तीन, तीन लोक दा खेल प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभू साडी बोली ज़ीरो, जोर नाल सुणाईआ। अग्गे सुणो पैग़म्बर पीरो, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे दयां जणाईआ। तुसीं चार जुग दे हीरो, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मिली माण वड्याईआ। अन्त वेखो अख़ीरो, की कलयुग खेल खलाईआ। तुहाडा मज़्हब मिलख रहे ना जगीरो, उम्मत संग ना कोए निभाईआ। ओ बधका ल्या दे कमान नाल तीरो, सज्जे हथ्थ नाल फड़ाईआ। इक वार कहि दे गुरमुखो मेरे वीरो, पुरख अकाल सब दा पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा रंग रंगाईआ। तीर कहे मेरी चार माशे ते नौ रत्ती दी मुक्खी, कंचन रंग रंगाईआ। जिस ने बधक धार कृष्न कीता सी दुखी, पदम विच चरण कँवल निशान टिकाईआ।

❋

❋

जिस दे पैर नहीं सी जुत्ती, चमड़ी मास आपणी आप रिहा कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। तीर कहे मैं जिस वेले चरण कृष्न दे लग्गा, लग्न लई लगाईआ। उस ने ख़ुशी नाल मैनूं दब्बा, उँगलां विच दबाईआ। मेरे मूँह विच्चों निकलया हाए रब्बा, जो दुआबे वाले छब्बे उत्ते आए लिखाईआ। फेर उस ने मैनूं थोड़ा जेहा दब्बा, झटके नाल हिलाईआ। मैनूं नज़री आया अग्गा, द्वापर तों बाद कलयुग लोकमात ल्ए अंगड़ाईआ। इक गऊआं दा पाली ते फेर मनुषां ने खाणा वच्छा कट्टा ढग्गा, सच नाम ना कोए (कमाईआ)। हँस बुद्धी होई कग्गा, सच नाम ना कोए ध्याईआ। कृष्न ने किहा इस दी ख़ास कोई वजह, तैनूं दयां जणाईआ। मैनूं बड़ा आया मज़ा, रस बिन रसना दिता चखाईआ। कृष्न ने किहा तेरी होर होर चंगी जगह, शब्दी धार सुणाईआ। जिस वेले गोबिन्द आया सूरा सरबगा, नानक जोत करे रुशनाईआ। तेरे नाल ओस ने दुष्टां नूं देणी सज़ा, कमंद खिच्च के तीर दए चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। तीर किहा फिर अग्गे की कार, मैनूं दे सुणाईआ। कृष्न किहा जिस वेले होवे अंध अंध्यार, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। फिर प्रगट होवे कलि कल्की अवतार, निहकलंका रूप धराईआ। जिस नूं समझे ना कोए संसार, संसारी भण्डारी सँघारी उस दी छाती ते बैठे देण गवाहीआ। तीर कहे मैं ओस दा करां इंतज़ार, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। कृष्न ने किहा तेरा बधक नाल प्यार, ओसे हथ्थ फड़ाईआ। उहदा कर्ज़ा ते मेरा उधार, लहिणा पुरख अकाल चुकाईआ। सो वेला जगत पहुँचया आण, सम्मत शहिनशाही पंज आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। तीर कहे गुरमुखो उपर हथ्थ उठा लओ खब्बे, हथ्थ हथ्थ वड्याईआ। जिस दे विच्चों परम पुरख मिलण दी रेखा लभ्भे, ढाई चक्रां विच नज़री आईआ। ओह हुन्दी तरफ़ तरफ़ दी गभ्भे, शास्त्र सक्या ना कोए समझाईआ। जिन्हां पढ़या ओह बैठे राह विच अधे, अगला पन्ध ना कोए मुकाईआ। जन भगतो प्रभ मिलण दा मौका मिलदा कदे, जुग चौकड़ी राह तकाईआ। प्रभू नूं जदों वेखो अछल छलधारी सब नाल करदा दग़े, फ़रेबां विच आपणा झट लँघाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर लिख के गए पटे, सदीआं विच वंड वंडाईआ। अन्त सब दा लेखा ठप्पे, मोहर इक्को नाम छुहाईआ। जन भगतां नाते कर के पक्के, गुरमुख आपणी गोद सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद देवे माण वड्याईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभू असीं पुतले पंज तत ख़ाकी, अन्त ख़ाक विच समाईआ। तेरे नाम दी समझ ना सके चलाकी, चार जुग अक्खरां विच भरमाईआ। प्रेम प्याले दा बण के साकी, जाम दिते मुख लगाईआ। इक नूं इक दूजे नालों कर

❋

❋

के आकी, आका हो के आपणा हुक्म सुणाईआ। वंड के निक्की निक्की वाटी, झगड़े दिते पवाईआ। रसना दे बणा के पाठी, अक्खर दिते सुणाईआ। आप बण के योद्धा सूरबीर हाठी, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। धन्न भाग जे कलयुग अन्त तूं सब दी मन्न के आखी, आख़र आपणा फेरा पाईआ। जन भगतां दी करें राखी, नाम चिल्ला तीर इक्को तरकश कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। गुरमुखो सज्जा हथ्थ नाल दयो जोड़, जोड़ी आप बणाईआ। भगतां दी रीती एसे तरह निभदी तोड़, जो प्रभ राती सुत्तयां शब्द विच समझाईआ। इस मंज़ल नूं कोई ना सक्या बौहड़, जगत रीती विच जगत वंड वंडाईआ। गुरमुखो कलयुग अंधेरा घोर, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। सतिगुर शब्द बन्न्ह के डोर, चोरी चोरी तुहाडे अन्दर डेरा लाईआ। जिन्हां ने चौदां चौदां मिन्ट कीता चौर, चौदां तबकां ना रही माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। दोवें हथ्थ कहिण प्रभू साडी बेनन्ती, बिनै इक सुणाईआ। माण कढ दे हउमे हंगती, हँ ब्रह्म जणाईआ। तेरे नाम दी पढ़ीए इक्को पंगती, जेहड़ी पंचम गुरु बाबे बुढ्ढे गया समझाईआ। जिस विच रीती दस्सी कारज अनन्द दी, चौथी लांव गया समझाईआ। ओह खेल होई सूरे सरबंग दी, गुरमुख आत्मा लई प्रनाईआ। जोत अकालण ख़ुशीआं विच प्रेम प्यार फिरे वंडदी, सब दी झोली पाईआ। जेहड़ी इक इक वस्त ल्यांदी प्रभ दे नाम गंढ दी, ओह टुट्टी ल्ए गंढाईआ। हुण वारी आ गई जे गुरमुखो इक्की जैकारे लाउणे धार उपजे सोहँ छन्द दी, रसना जेहवा गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच विच्चों प्रगटाईआ। गुरमुखो हथ्थ कर लओ थल्ले, आराम नाल बैठो चाँईं चाँईंआ। तुहाडी दात तुहाडे पावां पल्ले, पल्लू आपणी गंढ बंधाईआ। चार जुग पिच्छों तुहाडी होणी बल्ले बल्ले, सृष्टी ढोल्यां विच सुणाईआ। तुसीं कदे ना जाणिओ असीं इकल्ले, तुहाडा साथी धुरदरगाहीआ। तुसीं ओस प्रभू दे दर मल्ले, जिथ्थे गुर अवतार पैग़म्बर बैठे सीस निवाईआ। भावें तुहाडे उत्ते किन्ने होण हल्ले, सूरे हो के आपणा बल लैणा प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभू औह आ गया कलयुग, कल काती रूप वटाईआ। किधरों गया पुज्ज, आपणा पन्ध मुकाईआ। वेखो मोटे डण्डे दा मारदा हुज्ज, सब नूं रिहा जगाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले चढ़या कुद्द, भज्जे चाँईं चाँईंआ। मैं धर्म दा रहिण नहीं दिता मुढ्ढ, सब नूं रिहा सुणाईआ। मैं फड़ के इक्को विच रुग्ग, खा पी के आपणी ख़ुशी बणाईआ। कलयुग सृष्टी खावे पीवे घिउ ते दुद्ध, कलयुग कहे मैं साधां सन्तां दी सुरती खा पी के आपणा झट लँघाईआ।

❋

❋

फेर मारन डहि प्या ढुड्ड, हाए हाए हाए मेरी दुहाईआ। क्यों मेरा कुझ लेखा लिख के गया बुद्ध, तेईवां अवतार गया सुणाईआ। जिस वेले विद्वानां विच रही ना सुध, अक्ल चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं आया तेरे दरबार, सोहणा रूप बणाईआ। मैनूं चंगी लग्गे तेरी कटार, तेज़ धार चमकाईआ। मैनूं बड़ा खेल चंगा लग्गे विच संसार, जो आपणी किरपा नाल वरताईआ। मैं बड़ा होया हुश्यार, विद्या तेरी मोहे भाईआ। मैं झगड़ा पवा के पुरख नार, पिता पूत दिता लड़ाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां दा रहिण नहीं दिता प्यार, नाता विधाता ना कोए जुड़ाईआ। सदी चौधवीं मेरा सब कुछ अख्त्यार, मुखत्यारनामे सब दे फोल फुलाईआ। ऐ मेरे मालक तेरे नाम नहीं दो चार, अनेक तेरे सिफ्तां वाले ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। कलयुग कहे मैं बड़ा बड़ा उडीकदा, चिरी विछुन्ना ध्यान लगाईआ। मैं दूर दुराडा बहि बहि चीकदा, हाए हाए कर सुणाईआ। आपणे अन्दर नकशे उलीकदा, जगत वंडां वंड वंडाईआ। किस वेले वेला आवे उस तारीख दा, जिस दा तरीका गोबिन्द गया समझाईआ। प्रभ ने झगड़ा मुकाउणा ऊच नीच दा, इक्को रंग वखाईआ। प्यार दस्सणा साचे मीत दा, नाता जोड़ना दूर नज़दीक दा, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। वक्त सुहञ्जणा करना तस्दीक दा, शहादत शब्द गुरु भुगताईआ। लेखा पूरा करना उम्मीद दा, जो आसा मनसा गुर अवतार पैग़म्बर गए रखाईआ। पड़दा फोलणा जगत जिज्ञासू नीत दा, नीतीवान हो के खोज खुजाईआ। फेर मार्ग आउणा सतिजुग साची रीत दा, रस्ता इक वखाईआ। मेला करना भगत भगवान प्रीत दा, प्रीतम इक्को दए वड्याईआ। झगड़ा मुकाउणा कुरान हदीस दा, हज़रतां तों परे दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच पड़दा आप उठाईआ। सतिगुर धार दी होवे सिक्खी, सिख्या जगत गुरु जणाईआ। दीन दुनी जाणी मिथी, भाण्डा भरम भनाईआ। छब्बी पोह दी वेख के मिती, सम्मत शहिनशाही पंज नाल मिलाईआ। किसे दी आसा रहे ना दो चित्ती, इक्को रंग रंगाईआ। जिस वेले कबीर लुक्या सी विच खिती, ख़ता आपणी दिती दृढ़ाईआ। निरगुण धार बणया हिती, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पड़दा ओहला दए चुकाईआ। पड़दा कहे मैं रहिंदा ओहला, नकाब दए चुकाईआ। कर प्रकाश उपर धौला, धरनी सोभा पाईआ। निरवैर हो के रूप मौला, मेहरवान वेस वटाईआ। आपणा पूरा करे इकरार कौला, कँवल नैण खोज खुजाईआ। जन भगतां भार करे हौला, गठड़ी गठड़ी भार ना कोए बणाईआ। आपणा हुक्म वरते तौला, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

❋

❋

किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणी खेल वखाईआ। खेल कहे मैं होणा ज़रूरी, हरि करता आप कराईआ। सब दी आसा करनी पूरी, पूरन ब्रह्म रिहा दृढ़ाईआ। कलयुग क्रिया मेटणी कूड़ी, हउमें हंगता रोग गंवाईआ। जम्मू वाल्यो हाज़र कर दयो जो कुट्ट के ल्यांदी चूरी, चारे घर सोभा पाईआ। जेहड़ा तुहाडा मज़दूर करदा मज़दूरी, भुक्खे नूं दयो रजाईआ। मिले प्रकाश जोत नूरी, अंध अंधेरा दए गंवाईआ। इधर गुलाटी दी वेखो फूहड़ी, आपणा रंग रंगाईआ। नाथां दी तक्को चूड़ी, जो कन्नां विच लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा पड़दा लाहीआ। पड़दा कहे मैं पर्दे विच्चों वेखे गुरमुख हीरे, रत्न अमोलक नज़री आईआ। जिन्हां ने हथ्थीं बन्न्हे कलीरे, सगन धुर दे मात मनाईआ। हरिजन सारे उन्हां दे वीरे, नज़र अपुठी ना कोए कराईआ। जिन्हां ने लाल बध्धे चीरे, पीले पल्लू आए रंगाईआ। जिन्हां दे तुरले कढे अख़ीरे, सवा हथ्थ लम्बाईआ। जिन्हां हथ्थां विच फड़े पीड़्हे, त्रेता जुग देवे गवाहीआ। जिन्हां दे लाल रंग दे लीड़े, प्रभ सोहणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। सब दी पूरी करे आस, आसा रहिण कोए ना पाईआ। जिन्हां नूं पाणी मिल्या विच ग्लास, गुरदर्शन हथ्थ फड़ाईआ। इन्हां दी बावन वेले दी बुझी प्यास, तृष्ना अग्गे रहे ना राईआ। जिन्हां ने मस्तक लाई राख, त्रिशूल निशान बणाईआ। ओह लेखे लग्गे जमात, शंकर लहिणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। जेहड़े गुरमुख इक्की नाल ग़रीब, ग़ुरबत गए मिटाईआ। अग्गे मिले सब नूं सच तरतीब, तरीका इक समझाईआ। अन्दरों साफ़ करके नीत, जग देवे माण वड्याईआ। इक्को परम पुरख दी प्रीत, दूजा इष्ट ना कोए दृढ़ाईआ। जिन्हां गोबिन्द गाया गीत, रंग रत्तड़ा धुर दा माहीआ। जिस सोहँ मारी चीक, लेखा लेखे पाईआ। जिन्हां नौबत वजाई ठीक, एह गोबिन्द खोज खुजाईआ। जेहड़े घरों करके आए बन्द भीत, ओह जगत वासना गए मुकाईआ। जेहड़े मुख धो के बणे अज़ीज़, आजज़ हो के झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। जेहड़े बण गए चार काहनी, धुर दा काहन दए वड्याईआ। धर्म धार दे बण इश्नानी, इश्नान इक्को इक वखाईआ। मंज़ल चढ़ रुहानी, प्रभ मिल के वज्जे वधाईआ। मंज़ल कटणी ना पए जिस्मानी, पड़दा असमानी आप चुकाईआ। प्रभ दा नूर वड नुरानी, ज्ञान ध्यान दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग चढ़ाईआ। जिन्हां दा वेस औरत मर्दां, सांझा रूप धराईआ। एह खुसरे करदे रहे सी अर्ज़ां, हरि गोबिन्द अग्गे सीस निवाईआ। नौ दिन गाउंदे रहे सी नाल तर्ज़ां, नच्च के जगत वखाईआ। उसदे कौल इकरार दा दिता कर्ज़ा, पूरब

❋

❋

झोली पाईआ। प्रभ कोल सब दीआं फ़रदां, लेखा वेखे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण असीं आए भज्जे दौड़े, धुर दा पन्ध मुकाईआ। चलो वेखीए ब्राह्मण गौड़े, जिस दी सिफ्त आए सुणाईआ। जो वेखे मिट्ठे कौड़े, लख चुरासी फोल फुलाईआ। जन भगतां अन्दर बौहड़े, बौहड़ी करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण सानूं मिली अगम्म इत्लाह, मुतला दिता कराईआ। छब्बी पोह नूं जाणा आ, आह सर्द ना कोए भराईआ। हुक्म देवे हक ख़ुदा, ख़ुद मालक आप दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणी वबा, हउमे रोग देणा गंवाईआ। सब नूं इक जपाउणा नाँ, नाउँ निरँकारा इक समझाईआ। सब दा बण के पिता माँ, गुरमुख गुर गुर गोद टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण साडा अस्तीफ़ा, सच नाल जणाईआ। आपणे प्यार दा दे वज़ीफ़ा, सचखण्ड बहि के झट लँघाईआ। अग्गे बथेरीआं कीतीआं तेरीआं तरीफां, सिफ्तां विच सालाहीआ। लिख के आए तम्हीदां, ढोल्यां विच गाईआ। करके आए ताकीदां, हुक्मे विच सुणाईआ। धन्न भाग जे साडीआं पूरीआं करें उम्मीदां, पिछला लेखा रहे ना राईआ। गुरमुखां ने आपणे अग्गे मारीआं लीकां, पिछली लाईन गए बदलाईआ। पंज पंज रोड़े फड़ के हस्त कीटा, ऊचा नीचा वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे वज्जे वधाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण असीं गाईए धुर दे दोहरे, दुहरा तेरा नाम वड्याईआ। जेहड़े गुरमुखां पंज पंज सुट्टे रोड़े, रोड़ी सक्खर दए गवाहीआ। जिस वेले एमनाबाद नानक सुत्ता वछा के दुहरे, भूष्ण नाल सुहाईआ। एह चुभे सी विच मौरे, तन दिता रगड़ाईआ। उस हस्स के किहा जिस वेले मेरी धार गोबिन्द चढ़े घोड़े, नीले उत्ते वड्याईआ। गुरमुख सरसे विच रोड़्हे, आपणी खेल खिलाईआ। शस्त्र दी थाँ हथ्थ विच फड़ के रोड़्हे, पाणी विच डुबाईआ। बचन कीता तुसीं रहिणा नवें नकोरे, तत्ती वा ना लागे राईआ। जिस वेले पुरख अकाल नाल आवां बण के बांका छोहरे, शहिनशाह नाल चुतराईआ। तुहानूं मेलां नाल ज़ोरे, आपणा बल वधाईआ। साची पैणी लोड़े, लोहड़ा पए लोकाईआ। शब्दी धार चढ़ के घोड़े, घुम्मे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। गुरमुखां पंज पंज रोड़े दिते सुट्ट, जगत हद्द दिती टपाईआ। पंज तत काया जिस वेले गई छुट्ट, धरनी दी भेंट कराईआ। आप गोबिन्द बबान विच जाणा उड, पुरीआं लोआं पन्ध मुकाईआ। हक ख़ुदा नूं कहिणा गाॅड गुड, वाहवा तेरी वड वड्याईआ। नाले हस्स के कहिणा सानूं करना प्या नहीं युद्ध, करी ना

❋

❋

कोए लड़ाईआ। ख़ुशीआं विच ख़ाली हथ्थ सचखण्ड गए पुज, आपणा पन्ध मुकाईआ। हुण प्रभू किथे जाएंगा लुक, सानूं दे समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कोल गए नहीं रुक, धर्म राए ना कोए अटकाईआ। साडी पिछली मंज़ल गई मुक, पन्ध रिहा ना राईआ। सतिजुग गया त्रेता गया द्वापर गया हुण आया कलयुग, जुगां दे विछड़े ल्ए मिलाईआ। आपणे बणा ल्ए सुत , दुलारे गोद उठाईआ। की होया जे बच्चे गए रुस्स, फड़ बाहों लै मनाईआ। रातीं सुत्तयां घर घर जा के पुछ, अन्दर वड़ के लै उठाईआ। भुक्ख्यां नूं दे टुक्क, दुखियां दु:ख गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक टिकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण ओ प्रभू तेरा वसदा रहे झुग्गा, भगत दवारा नज़री आईआ। जेहड़ी बीबी पूजण वाली गुग्गा, सेवीआं थाल दए वखाईआ। जेहड़ा गाल्हां कढदा बुढ्ढा, भौं ते सौं के झट लँघाईआ। ओह इहो पुराणा बुढ्ढा, जो हर इक दे अन्दर वड़ के बैठा डेरा लाईआ। बिना सिंघासण तों सुत्ता, आसण सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल वखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण सानूं थाल दयो परोस, पड़ोसी सारे इक्ट्ठे आईआ। साडा रहे कोई ना रोस, इक्को रंग देणा रंगाईआ। मज़्हबां वाला मिटा दे जोश, अमृत सीर दुद्ध प्याईआ। सब दे हिरदे दे सोध, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। प्रभू आपणे प्यार दा ला दे भोग, भोगीआं अन्दर कर सफ़ाईआ। तेरे नाम दा होवे जोग, जोगीआं दा लहिणा दे चुकाईआ। तेरा इक्को किला सुहाए कोट, कुटीआ काया कर सफ़ाईआ। कलयुग जीव आल्हणिउं डिग्गे बोट, फेर सके ना कोए बचाईआ। शब्द नगारे दी ला दयो चोट, चोटी चढ़ के दे हिलाईआ। जिन्हां बीबीआं दी इक्को गोत, ओह गौतम दे गवांढी सोभा पाईआ। जिन्हां दे कोल मसालां एह खेलां खेडदे सी रोज़, गोबिन्द नाल आपणा संग बणाईआ। खण्डे धार धर्म दी फ़ौज, फ़ौजदार वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक आप हो आईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभू चल जगत दी करीए तलाशी, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। अवतार कहिण गंगा जमना गोदावरी सुरस्ती कि जाईए पहलों काशी, मन्दिरां मट्ठां खोज खुजाईआ। पैग़म्बर कहिण चलो वेखीए नमाज़ी, जो रोजे रख के झट लँघाईआ। सतिगुर कहिण चलो वेखीए जिन्हां दी अन्दर लग्गी समाधी, सुन्न समाध विच समाईआ। शब्द गुरु किहा याद रखो की संदेशा दे के गया नानक विच बग़दादी, बग़ली कंधे उत्ते लटकाईआ। सदी चौधवीं कहे कोई रहिणा नहीं किसे दा गाडी, हुक्म हक ना कोए सुणाईआ। उस वेले ठग्गां चोरां बदमाशां दी वधणी आबादी, मन मति करे लड़ाईआ। झगड़ा पाउणगे मुल्ला काज़ी, ग्रन्थी पन्थी वंड वंडाईआ। धर्म दा दिसणा नहीं कोई साथी, सगला संग ना कोए रखाईआ। सतिगुर दी मन्ने कोई ना आखी,

❋

❋

गोबिन्द देवे अन्त सज़ाईआ। सब दा पूरा करके भविक्ख्त वाकी, वाक्या आपणा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण साडी केहड़ी मर्ज़ी, मरीज़ होई लोकाईआ। प्रभ तूं सानूं जिस्म दी दिती वरदी, खाण पीण दिता समझाईआ। असीं तेरे नाम दे बण के ग़रज़ी, ढोले आए गाईआ। ऐ भगवान ऐ ख़ुदा तेरे पिच्छे तेरी दुनिया लड़दी, की तेरे विच वड्याईआ। क्यों नहीं खेल मुकाउंदा चोटी जड़ दी, जड़ चेतन दे समझाईआ। वेख खेल कलयुग हढ़ दी, चारों कुण्ट वहिण वहाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर बणे कोए ना दर्दी, हाए उफ़ बौहड़ी करे लोकाईआ। अन्त खेल नरायण नर दी, नर हरि तेरी इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभू साडा पा दे भोग, अन्त दे कराईआ। आपणा कर संजोग, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। हउमें कढ दे रोग, दुखियां दु:ख मिटाईआ। चिन्ता रहे ना सोग, चिखा ना कोए जलाईआ। इक्को दे दे मौज, आपणा नाम वड्याईआ। सच दवारे जाणा पहुंच, दरगाह साची सोभा पाईआ। की खेल करना अग्गे पुष्कर करौच, लखण दीप पए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा ओहला देणा चुकाईआ। पुरख अकाल कहे की पुछणा, शब्द गुरु गुरवाक। पर्दा ओहला रहे ना लुकवां, पूरा करना भविक्ख्त वाक। जेहड़ीआं सुखदे रहे सुक्खणां, ओह लेखा वेखणा आज। कूड़ी क्रिया मलेछ उठणा, संदेशा दे के गया भारद्वाज। प्रभ दा भाणा कदे ना रुकणा, आदि जुगादि दा सच रिवाज। जन भगतो मार्ग पए किसे ना घुसणा, जोबन जवानी लग्गे ना दाग़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ी क्रिया बदल देवे समाज। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभ तेरे नाम दा कीता बड़ा ख़र्च, खा ख़र्च के झट लँघाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ बणाए चर्च, मस्जिदां विच वंड वंडाईआ। गुरदवारयां विच बैठे परत, फिर फिर फेरा पाईआ। तेरी इक सांझी धरत, असीं हिस्से आए वंडाईआ। कलयुग अन्त खेल असचरज, अचरज लीला दे वरताईआ। की तैनूं मेरी पई ग़रज़, पर्दा देणा उठाईआ। पुरख अकाल किहा मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण भगतां दा वंडां दर्द, भगवन हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सच दा हुक्म सुणो फ़रमाना, फरमांबरदारो दयां सुणाईआ। अगला खेल होणा महाना, मेहरवान वेख वखाईआ। छब्बी पोह समां सुहाउणा, सोहणी रुतड़ी नाल महकाईआ। अन्त सब ने इक्को शब्द गाणा, रसना जेहवा सिफ्त सालाहीआ। प्रभू तेरा भगत सद रहे विच तेरे भाणा, सिर सके ना कोए उठाईआ। धुर दे दर मिले माणा, ममता मोह चुकाईआ। जिन्हां गाया अन्तिम जाणा

❋

❋

ना विच मसाणा, उन्हां बख्शे इक सरनाईआ। तेरा गुरमुख ना होए पुराणा, जुग चौकड़ी ओहो चलया आईआ। कीड़ी दा रूप बणया मस्ताना, लाल सिँघ हाए गोबिन्द हाए गोबिन्द कहि के दए सुणाईआ। सच दर होए परवाना, पारब्रह्म वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद पड़दा दए चुकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभू जन भगतां दे दे छुट्टी, आपणी दया कमाईआ। असीं वेख ल्या तेरी प्रेम धार ना टुट्टी, जुग चौकड़ी चली आईआ। इन्हां नूं लोड़ रही ना मंज़ल पार करनी पए नौ दवार त्रिकुटी, सहिस दल विच ना कोए भवाईआ। दस्म दुआरी छोटी छोटी पहु फुट्टी, सूरज चन्न करन रुशनाईआ। जिथ्थे तेरी जोत धार बहु रुती, निरगुण नूर नूर चमकाईआ। उथे इक प्यार ते इक्को ख़ुशी, इक्को वज्जे वधाईआ। जन भगतो सारे ताअ दयो मुच्छीं, प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण कलि वेखणा खेल अपारा, अपरम्पर दए वखाईआ। कृष्न दा उधारा, द्वापर जुग गवाहीआ। कलयुग दा पसारा, माया ममता नाल रलाईआ। चौधवीं सदी दा जैकारा, गोली रंग रंगाईआ। तेरां सौ अठासीवां रिषी रूप न्यारा, आपणा आप आया बदलाईआ। दोहां दा प्यार होणा संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी वेखण चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा हुक्म वरताईआ। छब्बी पोह कहे गोबिन्द दे हथ्थ गोबिन्द धार अंगूठी, गोबिन्द रंग रंगाईआ। मनी सिँघ कोल गिरी दी ठूठी, अल्ला हू अकबर नाअरा रिहा सुणाईआ। झगड़ा पैणा चारे कूटी, अग्गे सके ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द धार बण के दूती, दो जहानां खोज खुजाईआ।