२७ पोह शहिनशाही सम्मत ५ हरि भगत दवार जेठूवाल
सतिगुर शब्द विच सारे हो जाओ मग्न, मगरला लेखा दयो मुकाईआ। त्रैगुण माया बुझाओ अग्न, तत्व तत ना कोए जलाईआ। हरि भगत सीस दिसे किसे ना नग्न, ओढण हरि का नाम जणाईआ। घर घर अन्दर जोती दीपक जगण, अंध अंधेर मिटाईआ। काया माटी झूठा समझो बदन, बदी तों लैणा बचाईआ। आत्म परमात्म मिलण दा करना यतन, यथार्थ मनुशा जन्म वड्याईआ। साहिब सतिगुर दे बणना रत्न, अमोलक हीरे सोभा पाईआ। ओह जिस ने तुहानूं फेर खड़ना उस वतन, जिथ्थों बेवतन होई लोकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां दस्सया पत्तन, पत्रका धुर दा नाम सुणाईआ। भेव खुल्हा के
❋
❋
उत्तर पूरब पच्छम दक्खण, दिशा धर्म दी इक जणाईआ। उच्ची कूक पुकार किहा कलयुग अन्तिम कलि कल्की आवे रखण, अमाम अमामा नूर इलाहीआ। जो वसे घट घटन, हर घट रिहा समाईआ। सोई सुरती लावे सट्टन, आलस कूड़ी दए गंवाईआ। मन कल्पणा आवे नथ्थण, डोरी धुर दी हथ्थ उठाईआ। कलयुग कूड़ा लोकमात विच्चों आवे कढण, धरनी उत्ते रहिण कोए ना पाईआ। सच दा नाम आवे वंडण, वस्त इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। अवतार कहिण प्रभू साडी अन्तिम लोकमात दी आरती, दीपक गगन थाल वखाईआ। तेरे खेल अग्गे चले ना कोए सफारशी, सिफ्तां विच्चों सिफ्त ना कोए सालाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा नाम चलदा रिहा आरज़ी, जुग जुग रूप बदलाईआ। किसे समझ ना आई तेरे शब्द सार दी, शहिनशाह तेरी बेपरवाहीआ। जिस वेले नानक रबाब वजाई निरँकार दी, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। जिस वेले गोबिन्द धार वेखी खड़ग खण्डे सार दी, निक्की तिक्खी रूप दरसाईआ। उस वेले खेल होई एकँकार दी, इक इकल्ला कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। अवतार कहिण असीं दीपक वेखीए बलदे, सोहणा रंग रंगाईआ। जेहड़े तेरे नाम संदेशे रहे घल्लदे, जुग जुग मात सुणाईआ। धर्म सिंघासण रहे मल्लदे, सच दवारे डेरा लाईआ। पड़दे खोल्हदे रहे अटल दे, सचखण्ड दवारा इक जणाईआ। असीं खेल वेखदे रहे कल दे, की कलयुग कार कमाईआ। साडे कौल इकरार वेले बलि दे, बावन नाल दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। तेई अवतार कहिण सीता राम ते राम सीता, सब दा इक्को नज़री आईआ। धुर दे नूर नूर दा मीता, तन वजूद ना कोए चतुराईआ। जिस दा खेल आदि मध नीकन नीका, जुग चौकड़ी ना कोए समझाईआ। सद प्रेम दी दस्से प्रीता, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण चला के रीता, लोकमात वेख वखाईआ। आपणा रूप दस्स अनडीठा, जुग जुग पड़दा पाईआ। कोटां विच्चों किसे गुरमुख चाढ़्ह के रंग मजीठा, धुर दा नूर दए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। अवतार कहिण खेल वेखणी न्यारी, निरँकार तेरी वड्याईआ। कट्ठे होए कलयुग अन्तिम वारी, सदी चौधवीं दए गवाहीआ। मुहम्मद छड के आया चार यारी, ईसा मूसा ख़ाली हथ्थ वखाईआ। राम कृष्न करन ना कोए प्यारी, प्रीआ रूप ना कोए जणाईआ। नानक गोबिन्द छड्डी दुनिया सारी, बिना गुरमुखां हथ्थ किसे ना आईआ। जां तक्कीए तेरा धुर दरबारी, दरगाह साची अक्ख उठाईआ। उथे इक्को नूर जोत उज्यारी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जन भगतो भगतां विच ना कोए मर्द ते ना कोए नारी, बच्चे प्रभू दे सारे सोभा पाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छों आउंदी इक
❋
❋
दी वारी, अनेक दा इक्को रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। अवतार कहिण गुरमुखो जगत शृंगार कूड़ी माया, गुरमुख नेत्र अक्ख ना कोए भवाईआ। जोबन जवानी चार दिन दी छाया, मुड़ के हथ्थ किसे ना आईआ। जिन्हां भगतां प्रभू दा गीत गाया, रसना नाल वड्याईआ। ओन्हां मुड़ के जन्म कदे ना पाया, चुरासी विच ना कोए भवाईआ। ओन्हां दा इक्को दाई दाया, सतिगुर नानक गया जणाईआ। जिन्हां इक पुरख अकाल मनाया, गुर गोबिन्द होए सहाईआ। जिन्हां इक्को राम प्रनाया, ओह सीता सुरती दर ते साचे बैठी सोभा पाईआ। जिन्हां इक्को काहन हंढाया, सो राधा आपणे रिदे तों बाहर बैठी डेरा लाईआ। उस प्रभू ने ब्रह्मण्ड खण्ड रचाया, धरनी धरत धवल धौल आकाश सुहाया, जल थल महीअल ओह आपणी कार कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे रहिण ना देवे राया, राउ रंक इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। अवतार कहिण जन भगतो तुसीं सारे इक्को गोती, दूजा नज़र कोए ना आईआ। बाहरों तन ना वेख्यो अन्दरों वेख्यो प्रभ दी जोती, घट घट अन्दर सोभा पाईआ। निगाह आपणी जगत विहार विच कदे ना करयो खोटी, सब नूं जानणा भैणां ते माईआ। ते भगतां आउणा सब तों उत्ते चोटी, कबीर जुलाहा दए गवाहीआ। जिथ्थे लभ्भदे कोटन कोटी, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। वेखो खेल प्रभू दी अनोखी, निराली आप जणाईआ। क्यों गवाही देवे रविदास चमारा मोची, गुरमुख आपणी रीत चलाया। पंज लिखारीआं दुनिया उठाणी सोती, सुत्तयां ल्ए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। अवतार कहिण जन भगतो इक्को वार झाती लओ मार, वेला अन्त अन्त जणाईआ। कदी तक्कयो ना किसे दी नार, हार शृंगार विच सब नूं जानणा भैण ते माईआ। तुसीं सारे बध्धे विच प्यार, प्रेमी प्रीतम इक्को लैणा मनाईआ। जिस ने सृष्टी दी रचना रची संसार, संसारी भण्डारी सँघारी बैठे सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। अवतार कहिण जम्मू वाल्यो दे दयो जेब विच पाई रस्सी, हथ्थ उपर लओ उठाईआ। जेहड़ी सगनां वाली वस्त मिशरी कूजा सांभ के रखी, ओह एथे दयो टिकाईआ। जेहड़ी चेला सिँघ दे हथ्थ विच पट्टी, हथ्थ दयो फड़ाईआ। वेख्यो किसे दी भरयो कोए ना चट्टी, बिना शब्द गुरु तों होए ना कोए सहाईआ। जद वस्त मंगो ते मंगो नाम दी रती, दूजी कम्म कोए ना आईआ। जे प्रीती पाओ ते इक नाल पक्की, जो आत्म परमात्म दा मेला मेले सहिज सुभाईआ। जद धर्म कमाओ ते जन्म दे रहो जती, दूसर अक्ख ना कोए तकाईआ। फड़ा दयो मोमबत्ती, जेहड़ी लै के आए चाँईं चाँईंआ। ओह किथे जे जम्मू वाल्यो तुहाडा हिन्दसा छत्ती,
❋
❋
छत्तीआं जुगां दी नानक देण आया गवाहीआ। दुआबे विच्चों आ जावे सूत दी अट्टी, मौली तन्द बंधाईआ। गुलाटी एथे रख दे फट्टी, सच नाल दृढ़ाईआ। जन भगतो सब ने कलयुग कूड़ी क्रिया दी हद्द जाणा टप्पी, छलांग नाम वाली लगाईआ। इक्को मन्नणा पुरख अकाल कमलापती, जेहड़ा आदि अन्त जुगा जुगन्त आत्म परमात्म सब दा पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। अवतार कहिण एह साडा मिसरी कूजा, बावन मंग मंगाईआ। किसे दे अन्दर इष्ट रहे ना दूजा, दुतीआ भाउ मिटाईआ। जिस ने तुहाडा प्रेम करना उग्घा, नाभी रस चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। अवतार कहिण असीं आए चरोके, पिछला पन्ध मुकाईआ। जां धरनी तकी इक दूजे नाल हुन्दे धोखे, धर्मी धर्म ना कोए वखाईआ। जिधर वेखीए पढ़दे पोथे, रसना वाले ढोले गाईआ। दुहाई सचखण्ड दवारे कोई ना पहुंचे, कलयुग जीव रहे कुरलाईआ। बिना प्रभू तों सारे दिसणे औंते, पुत पोतरे कम्म किसे ना आईआ। बाहरों दिसदे सब दे भाण्डे पोचे, अन्दरों करे ना कोए सफ़ाईआ। मन विकार विच खोटे, ज्ञानी विद्वानी प्रभ दा दरस कोए ना पाईआ। जिन्हां पिच्छे गोबिन्द बच्चे जिगर करा के गया टोटे, छोटे नीहां हेठ दबाईआ। ओह भम्बल भूसे खांदे सागर जगत विच लैंदे गोते, पार किनारा ना कोए वखाईआ। जिधर तक्कण इक दूजे नाल हुन्दे धोखे, सच दा राह ना कोए चलाईआ। प्रभू दा भाणा कोए ना रोके, सारे रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। पैग़म्बर कहिण या ख़बरा ज़बू या विशका नवी याबचा ज़ूअ चाने नूरे नज़ा निज़ामे हक नूर इलाहीआ। सतिगुरु गुरदेव कहे मेरा दाता बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जिस दा आदि अन्त जुगा जुगन्त इक्को मार्ग ते इक्को राह, मंज़ल इक्को इक समझाईआ। उस नूं किसे राम कृष्न अल्ला वाहिगुरु किहा ख़ुदा, ख़ुद मालक सब दा पिता माईआ। चहुं जुगां विच सारे होए जुदा, जुज़ आपणा वंड वंडाईआ। नाम कल्मयां दी पई अदा, वक्ख वक्ख करी पढ़ाईआ। अन्त करन सर्ब दुआ, सजदयां विच सीस झुकाईआ। साडे मालक प्रितपालक धुर दे ख़ालक निरगुण नूर जोत कर रुशना, कलयुग अंधेर दे मिटाईआ। तैनूं मन्नया इक अलाह, इक अल्ला आलमीन तेरी सरनाईआ। जिधर वेखीए सृष्टी भरी गुनाह, पतित पुनीत पापां मैल ना कोए धुआईआ। सानूं ऐं जापदा सदी चौधवीं सारयां हो जाणा अन्त फ़नाह, बचया रहिण कोए ना पाईआ। इक वार मेहरवान हो के आपणे चरणां दे पनाह, निउँ निउँ सीस निवाईआ। पैग़म्बरां दा लेखा चुक्के बावा आदम ते माई हव्वा, हज़रत ईसा ना कोए वड्याईआ। पिछला लेखा दयो पड़वा, गऊ दी मूर्ती वेखे चाँईं चाँईंआ। इक वार आपणी तार सितार फेर वजा, नानक रबाबी नूर बण इलाहीआ।
❋
❋
तैनूं भगत उधारन दी सदा अदा, जुग जुग वेस वटाईआ। कलयुग अन्तिम फेर आ, आपणा फेरा पाईआ। असीं तक्कीए ओह मलाह, जो खेवट खेटा नाम रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा दए उठाईआ। पैग़म्बर कहिण माझे वाल्यो सत्त रंग दी दे दयो पग्ग, मुहम्मद राह तकाईआ। वेखणा खेल जग, जगत जुगत समझाईआ। अग्नी लग्गी अग्ग, चारों कुण्ट दुहाईआ। बिना भगतां तों दीपक किसे घर नहीं जाणा जग, जम्मू वाले देण गवाहीआ। कलयुग जीव होए कग्ग, सोहँ हँसा नाम रहे भुलाईआ। कूड़ी क्रिया दी पींदे मदि, नाम ख़ुमारी ना कोए चढ़ाईआ। खांदे मच्छी डड्ड, सूरां गऊआं वंड वंडाईआ। आत्मा परमात्मा नालों हो गई अड्ड, सके ना कोए मिलाईआ। दरगाह साची ल्ए कोए ना सद्द, पुरख अकाला अंग ना किसे लगाईआ। जन भगतो तुसीं सारयां दी पार करनी हद्द, इक्को हदूद वेखणी चाँईं चाँईंआ। जिथ्थे प्रेम प्रीती जाए बज्झ, प्रीतम इक्को नज़री आईआ। आत्म परमात्म रहे ना कोए अलग्ग, वक्खरा घर ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सुल्तान वड वड्याईआ। पैग़म्बर कहिण सत्त रंग दी पग्ग दा बन्न्हणा इक मंडासा, आपणा बल प्रगटाईआ। जिन्हां दे मुख विच ल्या पतासा, बग़लीआं गल लटकाईआ। हथ्थ विच फड़या कासा, एह नानक बग़दाद विच आया सुणाईआ। जिस वेले कलयुग दा पुरख अकाल वेखण आया तमाशा, निरगुण हो के फेरा पाईआ। सम्बल करना वासा, गोबिन्द नाल वड्याईआ। जोत नूर होवे प्रकाशा, कलि कल्की नाउँ धराईआ। निरगुण धार जोत दए भरवासा, अमाम अमामा फेरा पाईआ। लेखे ला भगतां स्वासा, साह साह आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। पगड़ी कहे मेरे सत्त रंग, सोहणे नज़री आईआ। मुहम्मद नच्चदा बण मलँघ, डौरु आपणा डंक वजाईआ। मेरी सदी चौधवीं वी रही लँघ, वेला अन्तिम दए दुहाईआ। अन्तिम सौणा मिले किसे ना पलँघ, सुखआसण ना कोए वड्याईआ। सब ने भज्जणा पैरीं नंग, नस्सणा वाहो दाहीआ। किसे ने दुलदुल दा कसणा नहीं तंग, ऐलीशाह रोवे मारे धाहीआ। धुर दे नाम दा वहिण वहिणा गंग, चारों कुण्ट दए रुढ़ाईआ। खाणा मिलणा तीजे डंग, चुल्ल्हा घर ना कोए तपाईआ। नाम दा कलमे दा किसे नहीं होणा संग, संगी संग सारे जाण तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सत्त रंग कहिण असीं सोंहदे उस सीस, जो सीस आपणे लेखे लाईआ। जिस नूं मन्नदे सर्ब जगदीश, जगदीश्र बेपरवाहीआ। जिस दा कलमा इक हदीस, करे हक पढ़ाईआ। देवे धुर तौफ़ीक, तोहफ़े झोली पाईआ। ओह सब दी पूरी करे उम्मीद, तृष्ना दए चुकाईआ। ग़फ्लत खोल्हे नींद, नेत्र लोचण नैण करे रुशनाईआ।
❋
❋
काया करे सीत, अग्नी तत बुझाईआ। वेखे मन्दिर मसीत, काअब्यां खोज खुजाईआ। मुहम्मद बैठा रख के उडीक, सदी चौधवीं राह तकाईआ। जिस ने शरअ दे उत्ते सच हुक्म दी फेरनी लीक, लाईन नाम दी देणी लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नानक गोबिन्द कहे इक्को मन्नणा पुरख अकाल, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जो सब दा दीन दयाल, दया निध सहिज सुखदाईआ। वसे काया माटी धर्मसाल, साढे तिन्न हथ्थ डेरा लाईआ। दस्स के नाम सुखाल, हिरदे करे सफ़ाईआ। कलयुग होए कंगाल, त्रैगुण तोड़ जंजाल, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। जन भगतो एसे तरह तुहाडे अन्दर दीपक देणे बाल, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। प्रभू कदी नहीं वेखदा कवण शाह कवण कंगाल, ग़रीब निमाणयां आपणे गले लगाईआ। जुलाहिआं चम्यारयां आपे पुछे हाल, नाईआं आपणा रंग चढ़ाईआ। ग़रीबां होए प्रितपाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हुण सारे वेला वक्त लओ संभाल, गया फेर हथ्थ ना आईआ। जुग चौकड़ी पिच्छों परम पुरख दा कदे वजदा ताल, जुग जुग सरगुण वेस वटाईआ। अग्गे वेखणा खेल हाल, माज़ी दा झगड़ा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, · । नानक गोबिन्द
कहे साडी साची सिख्या, सिख चार वरन अख्वाईआ। जिस दा अक्खर कोई नहीं लिख्या, ओह मालक धुरदरगाहीआ। एह सृष्टी दिसदी मिथ्या, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। ओ जन भगतो किसे नाल लग्ग के कोई ना जावे भिट्टया, आत्म हर घट अन्दर इक्को नूर इलाहीआ। जेहड़ा सतिगुर दवारे विक्या, कीमत आपणी गया चुकाईआ। एह भगतां वांगू मन होवे टिक्या, लोक लज्जया परे हटाईआ। क्यों ज़िंदगी विच्चों जीवण दा मिलदा सिट्टया, जिस सिर सतिगुर हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। गोबिन्द किहा मेरी गोबिन्द गोबिन्द धार, गोबिन्द रंग रंगाईआ। मेरा खेल नाल अकाल, परम पुरख सरनाईआ। मैं किसे माता दी कुख्ख दा बणना नहीं बाल, जम्मण वाली अवर कोए ना माईआ। मैं इक्को मंज़ल चढ़ना जिथ्थे मिले दीन दयाल, दयानिध दया कमाईआ। सृष्टी दी दृष्टी विच मार्ग दस्सणा सुखाल, सिध्धा राह वखाईआ। जिथ्थे ख़ुशीआं नाल प्रभू दे दवारे नच्चण टप्पण शाह कंगाल, राज राजान वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को मन्दिर इक्को मकान, इक्को नूर श्री भगवान, इक्को जोत शाह सुल्तान, इक्को दिसे रंक राजान दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दी सिफ्त करन चार वेद अठारां पुराण, शास्त्र ढोले गीत गाण, गीता महिमा करे महान, सिफ्तां नाल भरी अञ्जील कुरान, गुरु ग्रन्थ उसे दी दए सफ़ाईआ। जेहड़ा मालक कुल जहान, लख चुरासी देवे दान, विष्न ब्रह्मा सेव कमाण, सूर्या चन्द चमकण भान, धरनी धरत धवल चरण धूढ़ी मंगे दान, जल थल महीअल
❋
❋
राह तकाण, बिना अक्खां अक्ख उठाईआ। आत्मा सख़ी एसे दा राह तके ओस काहन, जो घनईया नईया नाम वाली ल्ए चढ़ाईआ। मेहरवान हो के पकड़े बहीआ, सतिगुर हो के आपणा संग निभाईआ। उथे धर्म राए ना कढे बहीआ, चित्रगुप्त ना लेख चुकाईआ। उथे सीस झुकाउंदी अष्टभुज देवा मईआ, निउँ निउँ लागे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नानक किहा गोबिन्द वेख अगम्म नज़ारा, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। कलयुग दा अन्त होवे किनारा, नईया पार ना कोए कराईआ। धुर दे नाम दा रिहा ना कोए सहारा, कायनात देवे ना कोए वड्याईआ। झगड़ा प्या गुरु अवतारा, पैग़म्बर करन लड़ाईआ। पुरख अकाल खेल अपारा, अपरम्पर स्वामी रिहा कराईआ। गोबिन्द किहा धुर दी धार नाल मैं वी फेर आवां दुबारा, शब्दी आपणा डंक वजाईआ। खण्डा खड़ग म्यान विच रखा इक तलवारा, चिल्ला तीर कमान तरकश ना कोए उठाईआ। जिधर जावां इक आत्मा परमात्मा दा ला आवां जैकारा, जुग जन्म दे विछड़े लवां मिलाईआ। साचे गुरमुखां दा ला के अखाड़ा, दीन दुनी दे झगड़े दयां उठाईआ। इक प्रभू बणा के धुर दा लाड़ा, लख चुरासी ओसे नाल प्रनाईआ। जिस दे अग्गे गुर अवतार पैग़म्बर जुग जुग कढदे हाढ़ा, हथ्थ जोड़ के वास्ता पाईआ। ओह खेल करे विच संसारा, साहिब सुल्ताना वेस वटाईआ। फेर सुणावां इक जैकारा, ढोला अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। गोबिन्द कहे मैनूं याद आई दुष्ट दमन दी रीत, पूरब दयां जणाईआ। जिस दा लेखा कोई नहीं सक्या उलीक, अक्खरां विच ना कोए दृढ़ाईआ। शहादत विच करे ना कोए तस्दीक, कलम शाही ना कोए चतुराईआ। अग्गे होए ना कोए नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। इक दी इक नाल प्रीत, इक्को राह तकाईआ। उस वेले दुष्ट दमन ख़ुश हुन्दा सी सुण के पहाड़ी गीत, पहाड़ां विच रह के आपणा झट लँघाईआ। जम्मू वाल्यो तुहाडे कोल एहो उम्मीद, आसा पिछली नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जम्मू वालीआं बीबीआं गाउणा इक गीत, पहाड़ी राग अल्हाईआ। गुरमुखो जेहड़ा ल्यांदा इक इक दाणा, ओह सुट्ट के दयो वखाईआ। दुष्ट दमन ने गोबिन्द दी धार विच एसे कर के मंग्गया इक दाणा, आपणा हुक्म सुणाईआ। फेर जोती जोत समाणा, तन सरीर देणा गंवाईआ। फेर उडना बिना बिबाणा, दो जहान पन्ध मुकाईआ। फेर आउणा विच जहानां, शब्दी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी साची खेल वखाईआ। जम्मू वालीआं बीबीआं गाउणा नाल चाअ, ख़ुशीआं विच वड्याईआ। शब्द गुरु मन्नणा मलाह, बेड़ा पार दए कराईआ। इस ज़िंदगी दा कोई नहीं वसाह, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। दुनिया पापां
❋
❋
भरी गुनाह, अन्दर करे ना कोए सफ़ाईआ। तुहाडा किसे दा सहाई होया नहीं जे पिता माँ, भाई भैण कम्म किसे ना आईआ। साक सबंधीआं नूं पीण खाण दा दाअ, ते माया विच सर्ब हल्काईआ। ओ गुरमुखो कलयुग कूड़े नाते छड के इक्को पुरख अकाल लओ मना, दूजा हिरदे ना कोए वसाईआ। ओसे दी मुहम्मद कीती दुआ, हमद विच ढोला गाईआ। ओसे नूं ईसा मूसा सीस गए झुका, निउँ निउँ लागे पाईआ। ओसे दी नानक रबाब लई वजा, सतिनाम दा ढोला गाईआ। ओसे नूं वाहिगुरु आख के गोबिन्द जैकारा दिता लगा, फ़तिह दा डंका इक सुणाईआ। ओसे नूं सदा सदा दिता भविक्ख्तां विच गा, गहर गम्भीर तेरी बेपरवाहीआ। जद आवें निरगुण नूर जोत कर रुशना, जोती जाता हो के वेस वटाईआ। गुरमुखां दी पकड़नी बांह, सूफ़ीआं अंग लगाईआ। भगतां लईं उठा, सोया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी धार इक समझाईआ। गाउण गाणा नाल प्रीत, मल्ल सिँघ सगन करदे भेंटा, पूरब लेख चुकाईआ। जन भगतो सारे सज्जा हथ्थ रखो उत्ते आपणे पेटा, सहिज नाल दयो दबाईआ। मुक्खों कहो हरिजन प्रभू दा बेटा, दूजा मात पित ना कोए अख्वाईआ। पिछले जन्म दा सारे करो चेता, चार जुग दा लहिणा वेख वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखो ठेका, ठेकेदारी कवण कमाईआ। तुहाडा सति किसे ना वेचा, कूड़ी क्रिया करे कवण कुड़माईआ। कवण मारे माया ममता पेचा, हउमे हंगता नाल लड़ाईआ। कवण देवे त्रैगुण माया सेका, अग्नी तत जलाईआ। गोबिन्द किहा चार वरन कर लओ एका, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैशां वंड ना कोए वंडाईआ। पुरख अकाल मन्नो जो आदि अन्त रहे हमेशा, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। जिस दा सचखण्ड साचा देसा, दरगाह साची सोभा पाईआ। ओह कृपाल हो के दयाल हो के शब्द गुरु दा जुग जुग करे वेसा, अवतार पैग़म्बर गुरु आपणा रूप बणाईआ। फिरे लोकमात परदेसा, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस ने बख्शे मुच्छ दाढ़ी केसा, मूंड मुंडा के बोदी दिती वखाईआ। जिस ने तन वजूद कटा के मुहम्मद जणाया लेखा, कलमा हक पढ़ाईआ। जो निरगुण धार सरगुण बदले रेखा, ·षीआं मुनीआं दए दृढ़ाईआ। सो खेल करे प्रभ धार अवल्लड़ा वेसा, कलयुग वेखे वेसवा रंग लोकाईआ। माया विच मायाधारी दा पेशा, पेशीनगोई वेद व्यासा दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा आपणा हुक्म वरताईआ। गोबिन्द कहे मैं माछूवाड़े सुत्ता, सोहणी सेज हंढाईआ। पुरख अकाल ने किहा पुत्ता, शब्दी शब्द उठाईआ। मैं हस्स के किहा मैं तैनूं की पुछां, की मंग मंगाईआ। फेर ताअ दे के मुच्छां, आपणी लई अंगड़ाईआ। फेर दुबारा हुक्म देवें कलयुग दी जड़ पुट्टां, एसे करके बच्चे नीहां हेठ दबाईआ। तेरे नालों कदे ना टुट्टां, ओह गुरमुख टुटयां लवां जुड़ाईआ। जोती
❋
❋
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गोबिन्द कहे मेरा होए वक्त सुहाउणा, सोहणी रुत सुहाईआ। संदेशा देवे दो जहान पाउणा, शब्दी शब्द दृढ़ाईआ। ओस वेले मैं सुणना ओह गाउणा, जेहड़ा डल्ले नूं मालवे विच समझाईआ। ओह टिल्लयां वाल्यो रेता वाल्यो तुहानूं बागां विच बहाउणा, सहिज नाल सुणाईआ। उजड़या खेड़ा फेर वसाउणा, एह मेरी बेपरवाहीआ। हुण सब कुछ भेंट कराउणा, ख़ाली हथ्थ ताली दिती वजाईआ। पुरख अकाल इक मनाउणा, जो धुर दा पिता माईआ। ओसे नूं ओसे दा रूप हो के नाल ल्याउणा, दोहां नूं जन्मे कोए ना माईआ। ओह जोत धार मैं शब्द गुरु अख्वाउणा, डंका इक्को नाम वजाईआ। गोबिन्द किहा जे शरीर कर के आवां चन्द दिन दा पराहुणा, फेर हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। मालवे वालीआं बीबीआं गाणा गाउणा नाल प्रेम, राग घोड़ीआं विच अल्हाईआ। हिरदिउँ कहिणा असीं प्रभू दे नाल रखणा नेम, दूजी आस ना कोए रखाईआ। जिस ने तपस्सया कीती उस दा पिछला कुण्ट हेम, जलधारा सीस विच पवाईआ। उस दा सदी चौधवीं दा अन्त होणा जे टैम, जिस्त टांक वंड ना कोए वंडाईआ। गुरमुखो रहिणा हुण कैम, कायम मुकाम दए समझाईआ। ज़रूर करे रहम, रहमत दा मालक इक अख्वाईआ। वेख्यो दुनिया तों डर के ना जायो सहिम, हौसले लैणे वधाईआ। ते अन्दरों कढणा वहिम, कदे मिले ना नूर इलाहीआ। बिन नेत्र वेखणा उस ईसाई सैण, जो सज्जण इक अख्वाईआ। तुहाडे विच रहिण नहीं देणा कोई तरफ़ैण, वरन बरन दा डेरा ढाहीआ। मज़्हब दा झगड़ा नहीं देणा पैण, कलमा वंड ना कोए वंडाईआ। तुहाडा निशाना गोबिन्द दे नाल ऐन दा ऐन, नुक्ता ग़ैन ना कोए समझाईआ। सब नूं समझणा भाई भैण, ठग्गी चोरी यारी ना कोए कमाईआ। तुहाडे कोल नाम दी रसैण, जिस नूं सके ना कोए चुराईआ। तुहाडे साहमणे कलयुग माया राणी होणी शुदैण, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। छत्रधारीआं खावे हो के डैन, घर घर फेरे पाईआ। जिस वेले बाल्मीक ·षी ने लिखी सी रमाइण, राम दी शहादत राम तों बिना दिती पाईआ। जिस वेले अर्जन दा कृष्न ने खोल्हया सी नैण, निज नेत्र कीती रुशनाईआ। अठारां ध्याए विच लग्गा कहिण, हुक्म विच सुणाईआ। जिस वेले कलयुग दा वगया वहिण, अर्जना फेर मैं काहन ते मेरा काहन फेरा पाईआ। सब दा लहिणा चुकावे देण, देवणहार इक हो जाईआ। जिस नूं कहिंदे कामधेन, ओह गुरमुखां दे अन्दर अमृत रस दए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। ओ जन भगतो एह अस्सू दा सगण, जम्मू वाल्यां संग मालवे गंढ पवाईआ। सच प्रेम दी चाढ़्हो रंगण, रंगत कूड़ी दयो गंवाईआ। वेख्यो कदी किसे दवारे ना जायो मंगण,
❋
❋
बिना प्रभू दे झोली ना कोए भराईआ। जगत नेत्र मीट ना होयो अंधन, अक्खीआं मीट ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगतो एह सगण पाउणा ओस दी झोली, जो झूला नाम झुलाईआ। जेहड़ी चढ़ी नहीं कदी किसे दी डोली, तत्तां वाला कन्त ना कोए हंढाईआ। जद सुणे ओस प्रभू दी बोली, शब्दी राग आपणे विच वसाईआ। जद खेले उस दे प्रेम दी होली, आपणा आप दए कटाईआ। जद तुले उस दे कंडे दी बण के तोली, तुलहा अवर ना कोए रखाईआ। ओह वक्त पहुँचया बावन दा लेखा ते कलयुग अन्त होली, हौला भार सब दा दए कराईआ। पहलों सारे इक वार ज़ोर नाल पाओ रौली, प्रभू लोहड़ा की रिहा पाईआ। फिर हथ्थ मारो उपर डौली, पहलवान बण के दोवें हथ्थ उठाईआ। फेर पैरां नाल कुट्टो धौली, धरनी दयो हिलाईआ। फेर छेती उठो तौली, ताली दयो लगाईआ। प्रभू दे नाम दी करनी बौहणी, ख़ुशीआं दिन वज्जे वधाईआ। हुण तुहाडी इक्को वार पक्क जाए हाढ़्ही साउणी, रबी ख़रीफ़ वंड ना कोए वंडाईआ। आपणे काया कँवल दी सतिगुर अग्गे डाह दयो कौली, अमृत रस दे भराईआ। तुसीं गोबिन्द दे सारे बण गए पाहुली, खण्डा धार विच तराईआ। कृष्न दी धार वेखो सौली, सोहणा रंग चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल खिलाईआ। सब ने उच्ची देणा होका, हुक्म सुणो बेपरवाहीआ। सिख सिख नाल करे कोए ना धोखा, गुर गोबिन्द गया समझाईआ। पुरख अकाल दा सब ने बणना पोता, इक्को घर वज्जे वधाईआ। झगड़ा छडणा चौदां लोका, चौदां तबक ना कोए चतुराईआ। तूं मेरा मैं तेरा सब ने गाउणा इक सलोका, सोहँ ढोला नानक गया लगाईआ। पुरख अकाल नूं मिलणा नाल शौका, मन चाउ घनेरा इक जणाईआ। जन भगतो तुहाडे अन्दर जुग जन्म दीआं जोतां, एह बीबीआं जोतां वालीआं देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। सगन कहे मैं प्या पुराणा, पुराण भविक्ख्त दए मेरी गवाहीआ। गरड़ विच लेखा लिख्या मुहाणा, नावें कांड विच समझाईआ। वेद व्यासे किहा वरतणा भाणा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। राम ने दस्सया बीआबाना, सीता तांईं सुणाईआ। राधा हलूणा दिता कृष्ना कान्हा, अन्तर निरन्तर हिलाईआ। मूसा कर ध्याना, कोहतूर अक्ख खुल्हाईआ। ईसा पहर के जामा, हक आवाज़ सुणाईआ। मुहम्मद सुण कलामा, सदी चौधवीं राह तकाईआ। नानक हुक्म संदेशा दिता महाना, निहकलंक रुशनाईआ। गोबिन्द किहा कल्की आवे विच जहाना, सम्बल डेरा लाईआ। सब दा संदेशा होया परवाना, परम पुरख वेख वखाईआ। निगह मार के दो जहानां, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमानां खोज खुजाईआ। चारों कुण्ट दिसे वैराना, फल फुल डाली ना कोए महकाईआ। आत्मा परमात्मा
❋
❋
गाए ना कोए तराना, तुरीआ तों परे पन्ध ना कोए मुकाईआ। जां तक्कया गुरसिख गुरसिख नूं समझे बेगाना, मित्र मीत ना कोए सखाईआ। एसे करके गुरमुखां दे हथ्थ विच फड़ाया काना, कायनात देणा समझाईआ। सज्जे पट्ट तों पड़वा के पजामा, इक टंगी रखी लोकाईआ। तूं ही माई बाप गवा के गाणा, पीर पैग़म्बर दिता समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द कहे मुहम्मद दा पिछला खेल ज़रूर, ज़रूरत वेले जणाईआ। जिस वेले उस तक्कया नूर, नूर नूर विच्चों चमकाईआ। अन्दर प्या फ़तूर, फ़तवा आपणे अन्दर लगाईआ। फेर रज़ा कर मंज़ूर, सजदा सीस झुकाईआ। फेर वेख्या ख़ुदा नेड़े कि दूर, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जां तक्कया ते वेख्या हाज़र हज़ूर, जोती जाता सोभा पाईआ। फेर वखाया एह उम्मत एह सुन्नत कूड़ो कूड़, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। फेर वखाया मुहम्मदा चरणां ला धूढ़, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। मुहम्मद ने आसा कीती आपणा आप कीता चूर, कदमां विच सुटाईआ। ऐ मालक वाहिद तेरा नाम करां मशहूर, कलमा कलमे विच्चों समझाईआ। ख़ुदा ने किहा ज़रा मचा दे फ़तूर, हुक्म इक सुणाईआ। फेर थापी मारी ते भर दिता ग़रूर, ग़ुरबत नाल वड्याईआ। चौदां सदीआं तेरा तपदा रहे तन्दूर, अग्नी जगत वाली डाहीआ। जिस वेले अन्त होया ते फेर आवां ज़रूर, अमाम अमामा फेरा पाईआ। जिस ने मालवे विच्चों ल्यांदा सूर, साधू सिँघ नौ दिन मुहम्मद दे नाल रह के पिछले जन्म विच आपणा झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। मालवे वाल्यो अजे तक क्यों नहीं गाया गाणा, बचन दयो सुणाईआ। सताई पोह कहे शब्द गुरु दी धारा, धर्म धार वड्याईआ। अगम्मी अगम्म मिले इशारा, अगम्म अगम्मड़ा आप जणाईआ। अलख अगोचर दए नज़ारा, निरगुण धार नूर इलाहीआ। सारे वेखे गुर अवतारा, पैग़म्बरां नाल मिलाईआ। चारों कुण्ट अंध अंध्यारा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। धुर दा नाम ना कोए उज्यारा, उजरत सके ना कोए चुकाईआ। दीन मज़्हब वध्या हँकारा, हउमे गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। योद्धा सूरबीर बण के मारो लल्कारा, लोकमात लओ अंगड़ाईआ। अगला हुक्म दस्सो संसारा, फ़रमाना अगम्म अथाहीआ। सारे कहिण प्रभू निमस्कारा, दोए जोड़ सीस निवाईआ। असीं मातलोक नहीं जाणा दुबारा, तन वजूद जगत हंढाईआ। कलयुग अन्तिम चले किसे ना चारा, चारों कुण्ट पई दुहाईआ। अमृत रस मिली ना ठंडी ठारा, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। सारे तेरे अग्गे कढदे हाढ़ा, गल पल्लू सीस निवाईआ। पुरख अकाल जोती जामा धार बण जा लाड़ा, लख चुरासी आत्म लै प्रनाईआ। इक्को पुरख अकाल दी सृष्ट सबाई नारा, नर नरायण वज्जे वधाईआ। सच दी धार कर प्यारा, पीआ प्रीतम वेख वखाईआ। साचे भगतां चढ़ां
❋
❋
दे आपणे खारा, खारी सीस लै उठाईआ। गुरमुख इक्को वार मंगण तेरा वाड़ा, बण के पाँधी राहीआ। फेर उन्हां दा होईं सहाई विच जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, टिल्ले पर्बत समुंद सागर फोल फुलाईआ। हरिजन भरया रहे कोए ना चिक्कड़ गारा, दुरमति मैल देणी धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव खुल्हाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण साडे जोड़े हथ्थ, हथेली हथेली नाल मिलाईआ। तूं पुरख अकाल समरथ, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। सब दी जाणें मित गत, लख चुरासी विच समाईआ। झगड़ा मेट दे पंज तत, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई करे ना कोए लड़ाईआ। इक्को तेरा नाम लैण जप, इक्को कलमा दे सुणाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत्त, साढे तिन्न हथ्थ ना पए दुहाईआ। हर घट हिरदे अन्दर वस, निरगुण डेरा लाईआ। प्रभू साडी हो गई बस, तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। चार जुग दे ग्रन्थां तेरा गाया जस, सिफ्तां विच सालाहीआ। कलमा नाम बाणी दा दिता रस, तेरे मिलण दा रस्ता आए वखाईआ। अन्त अख़ीर तेरे उत्ते दिता छड, छड्डी सर्ब लोकाईआ। जगत जहानों हो के अड्ड, धुर दी जोत विच समाईआ। सब दी कीती भावें इक्को वार देवें रद्द, आपणा हुक्म वरताईआ। असीं होईए गद गद, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। तेई अवतार तेरी यद, मूसा ईसा मुहम्मद तेरी रुशनाईआ। नानक गोबिन्द इक्को जोत गई जग, जामे दस जगत हंढाईआ। अन्त शब्द गुरु किहा गज्ज, ज़ोर नाल सुणाईआ। दीन दुनी विच इक्को तेरा काअबा ते इक्को तेरा हज्ज, हकीकी मालक इक्को नज़री आईआ। इक्को नूर इलाही रब्ब, आलमीन कहि के जिस नूं सीस निवाईआ। पता नहीं क्यों दीन मज़्हब दी पाई हद्द, मनुश मनुश विच वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभू तेरी लोड़ा, लोहड़ा प्या लोकाईआ। चढ़ के आ जा शब्दी घोड़ा, घोड़ीआं गावण वालीआं राह तकाईआ। भगत भगवान दा बणा लै जोड़ा, जोड़ी आपणे रंग रंगाईआ। तेरा रूप ना काला ना गोरा, अक्ख नैण ना कोए शरमाईआ। तूं जदों आवें ते भगतां दे अन्दर वसें वांग चोरा, सन्मुख नज़र कोए ना पाईआ। आपणे प्रेम दीआं पा लै डोरा, जम्मू वाल्यां दा धागा दए गवाहीआ। सस्से उपर लाया होड़ा, निरगुण सरगुण धार समझाईआ। हँ ब्रह्म तेरा नवां नकोरा, आत्मा ना मरे ना जाईआ। तेरा शब्द गुरु सदा बांका छोहरा, दो जहान फिरे चाँईं चाँईंआ। अन्त वेख कलयुग अंधेर घोरा, साचा नूर ना कोए रुशनाईआ। तेरा असीं नाम वंड के आए भोरा भोरा, राम कृष्न अल्ला वाहिगुरु सतिनाम झोली पाईआ। उन्हां दी आपस विच पै गई खोरा, खैह खैह करन लड़ाईआ। तेरा धर्म वन्डया उपर ढोरा, सूर गाँ सोभा पाईआ। मेहरवान महिबूब हो के लोकमात पाया मोड़ा, मुड़ आपणा वेख वखाईआ। अग्गे वक्त रह गया थोड़ा, थोड़े तों
❋
❋
थोड़ा पड़दा दे चुकाईआ। तेरे हुक्म भाणे अन्दर कोई अटका ना सके रोड़ा, नानक रोड़ी सक्खर गया जणाईआ। तेरा अमृत रस ना होवे कौड़ा, निम्म रूप ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण तैनूं वेखीए काया मन्दिर काअबे, गुरदवारा साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। जो भेव खुल्हाया सतिगुर अर्जन बुढ्ढे बाबे, पर्दा पर्दे विच्चों उठाईआ। पुरख अकाल अन्तिम आउणा देस माझे, सम्बल नगरी डेरा लाईआ। अगम्मी नाम वजाए वाजे, अन्त लहिणा ना कोए रखाईआ। सब दे नाते करे सांझे, दीन मज़्हब डेरा ढाहीआ। जन भगत रहिण ना वांझे, मेला मेले सहिज सुभाईआ। नाम नाम दे फेर के मांजे, अन्दरों करे सफ़ाईआ। हरिजन रहिण पींदे खांदे, जगत चलदयां पार कराईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला रहे गांदे, गा गा ख़ुशी मनाईआ। लोड़ रहे ना किसे पंडत पांधे, सगण गुरमुखां दी झोली आप पाईआ। लख चुरासी जीव आवण ते रहिण जांदे, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज विच फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभू दे दे हयात आबा, अब्बा तेरा राह तकाईआ। लेख वेख कृष्ना राधा, राम सीता की दृढ़ाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद दा तक वायदा, इकरारनामा दए गवाहीआ। नानक गोबिन्द किहा कदे ना होए अलैहिदा, वक्खरा घर ना कोए बणाईआ। शब्द गुरु किहा पुरख अकाल हैगा, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। जन भगतो जे कीमत नाल लभ्भो दो जहानां नालों महिंगा, धन दौलत नाल हथ्थ किसे ना आईआ। जो उस दा भाणा सहिंदा, हुक्मे विच सीस निवाईआ। सच पुछो प्रेम विच उस दे काया मन्दिर अन्दर बहिंदा, आपणा डेरा लाईआ। मुहम्मद ने किहा महिबूब कदे ना मिले चढ़दा लहिंदा, मशरक मग़रब वंड ना कोए वंडाईआ। जां तक्कया ते ज़िमीं असमानां दा इक्को पैंडा, चौदां तबक होई रुशनाईआ। फिर वेख्या वहिण वगे नैं दा, आबेहयात रूप वटाईआ। फेर ठकोरया विच्चों रोग कढ्ढया हउमे दा, हंगता दिती गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण असीं वेखणा सांझा समाज, सतिजुग दी रीती सोभा पाईआ। की खेल होणा कलयुग तों बाद, चार कुण्ट वज्जे वधाईआ। इक परम पुरख दा होणा राज, रईयत इक्को रूप दरसाईआ। इक्को नाम वज्जणा नाद, धुन अनादी इक दृढ़ाईआ। सब ने जाणा जाग, सुत्ता रहिण कोए ना पाईआ। सुणो हुक्म आवाज़, शब्दी बोल जणाईआ। दुआबे वाल्यो तुसां गीत गाउणा सुहाग, अग्गे आउणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणी कार कमाईआ। गीत गाउणा नाल ख़ुशी, ख़ुशीआं विच वड्याईआ। प्रभ दे नाल लाउणी रुची, मन कल्पणा देणी गंवाईआ। आत्मा करनी सुच्ची, दुरमति
❋
❋
मैल धुआईआ। भाग लगाउणा पुत्ती, मिले माण वड्याईआ। धार रहे ना दूजी, दुतीआ भाउ गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे सतिजुग साची वेखो रीती, सच सच विच समझाईआ। सब दी सांझी इक्को प्रीती, भाईचारा इक वखाईआ। जेहड़ा ख़ून गोबिन्द ने कढ्ढया विच्चों चीची, चिरी विछुन्ने रिहा मिलाईआ। भगत राम कृष्न दी बग़ीची, सूफ़ी सन्तां नाल सुहाईआ। साची धार गावण मीठी, ढोला अगम्म अथाहीआ। खेल तक्कण अनडीठी, जिस नूं जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। आपणी कमाई लैण कीती, पिछला लेखा संग रखाईआ। की खेल वेखणी बीती, अगली अग्गे दे समझाईआ। सब ने साफ़ रखणी नीती, हिरदे हरि जू लैणा वसाईआ। कानपुर इटारसी वालीआं बीबीआं गाओ इक गीती, राग सोहणा इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे वेखो वक्त सुहाणा, सब नूं दयां वखाईआ। इक्को गाउण गाणा, इक्को रंग रंगाईआ। गुरमुखो तुसीं प्रभू दे घर बण के आए पराहुणा, आपणा पन्ध मुकाईआ। इक्को घर विच कुड़ी ते मुंडा सब ने व्याहुणा, सौहरे पईए वंड ना कोए वंडाईआ। अग्गे वास्ते इक दूजे नूं बुरा नहीं किसे तकाउणा, गुरमुख समझ के झट लैणा लँघाईआ। मुड़ के फेर जगत नहीं आउणा, जगत वासना मिले ना कोए वड्याईआ। भैण भाई मात पिता संग नहीं किसे निभाउणा, झूठे नाते वेखो नेत्र रोवण मारन धाहीआ। आपणा बीज आपणे हथ्थीं बोणा, गुर सतिगुर सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतो तुहाडे सांझे हो गए रिश्ते, दूई रही ना राईआ। सच पुच्छो तुहाडे कोलों डरदे फ़रिश्ते, ज़बराईल अज़राईल बैठे सीस निवाईआ। तुहाडे नूर अगम्मी दिसदे, हिरदे इक रुशनाईआ। जन भगत दूजे हट्ट कदे ना विकदे, टकयां वाली कीमत ना कोए रखाईआ। जे तुसीं बच्चे इक दे, ते इक नूं लओ मनाईआ। जे तुसीं सीर पीते माता वाली छाती हिक्क दे, रसना मुम्मा मुख लगाईआ। फेर क्यों दुक्खां विच पिटदे, कल्पणा विच कुरलाईआ। तुहाडे खैहड़े छुडा दिते पथ्थर इट्ट दे, इक्को नूर जोत नाल दिता मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा आपणा हुक्म वरताईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण अगला खेल अवल्ला, अवल्ल इक जणाईआ। जन भगतां दा भारी वेख्या पल्ला, बंधी गंढ ना कोए खुल्हाईआ। जिस नूं कहिंदे अलाह अल्ला, अलीहैदर नाअरा लाईआ। उस नूं वेखणा वसा के महल्ला, पिछली रीती दिती मिटाईआ। पूरब जन्म दा दे के फला, भुक्ख्यां दिता रजाईआ। दस्स के निहचल धाम अटला, पैंडा दिता मुकाईआ। जिथ्थे करे कोए ना हल्ला, हिन्दू मुस्लिम सिख ना कोए लड़ाईआ। मालक इक ते
❋
❋
हुक्म देवे इकल्ला, अकल कलधारी आपणी कल वरताईआ। खेल करे धरनी उपर थला, जल थल खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा आपणा हुक्म वरताईआ। अवतार पैग़म्बर कहिण गुर गोबिन्द दस्स कोई कहाणी, की कहावत जगत जणाईआ। ओ क्यों नहीं जुझार नूं दिता पाणी, ख़ाली हथ्थ भवाईआ। की खेल विच नानक बाणी, रागां विच वड्याईआ। किस बिध पार होए प्राणी, प्राणपत मिल के ख़ुशी मनाईआ। गोबिन्द किहा मैं इक्को दस्सी निशानी, निशाना सति समझाईआ। जेहड़ा सतिगुर कदे ना होवे फ़ानी, मढ़ीआं गोरां विच डेरा कदे ना लाईआ। जद चाहे भगतां उत्ते करे मेहरबानी, मेहर नज़र नाल ल्ए तराईआ। ओस दे अग्गे देणी पए ना कोए कुरबानी, सिर्फ़ नमस्ते कर के सीस निवाईआ। दो जहान आए कदे ना हानी, नेत्र अक्ख ना कोए शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। गोबिन्द किहा गुर अवतार पैग़म्बरो औह वेखो देस माझा, सम्बल खोज खुजाईआ। सारे सुणो इक आवाज़ा, हुक्म अगम्म अथाहीआ। इक्को वेखो धुर दा राजा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दे अग्गे ना कोई सवाल ते ना जवाबा, जुआब तल्बी विच सारे ल्ए बुलाईआ। हुण कौल इकरार करना पैणा ते छडणा पैणा काअबा, हुजरयां सीस ना कोए झुकाईआ। पिछला पूरा करे खुआबा, ख्वाजा खिज़र राह तकाईआ। अग्गे नूं नाम दे के सादा, साध बिना साधना दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। गोबिन्द कहे गुर अवतार पैग़म्बरो सारे तक्को दो बीबीआं बदली चोली, अग्गे हो के लओ अंगड़ाईआ। इक शब्द धार दी गोली, जोगिन्दर सोभा पाईआ। राज कुमारी प्रहलाद दे वेले खेडी सी होली, ख़ुशीआं आपणा रंग इक वखाईआ। दोहां दा लेखा गोबिन्द नाल जिस ने शब्द धार पाई रौली, अन्तर निरन्तर दिता समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो वेखो रूप अनूप सरूप, सुरत शब्द समाईआ। वेखो शहिनशाह शाहो भूप, नाता धुरदरगाहीआ। वेखो चारे कूट, हरिजन बैठे डेरा लाईआ। छड के जूठ झूठ, इक्को पुरख अकाल मनाईआ। सब ने छड जाणा गुरमुखो पंज तत दा कलबूत, हार शृंगार कम्म किसे ना आईआ। आपणे सतिगुर नूं आपणे विच समझो मौजूद, अन्दर बैठा वेखे चाँईं चाँईंआ। जो गुर अवतार पैग़म्बर आया ओह वी कर के गया कूच, कूचा गली रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा खेल वखाईआ। गोबिन्द कहे माझे वालीआं बीबीआं गीत गाउणा सुहञ्जणा, सच रंग रंगाईआ। इक्को धूढ़ ते इक्को मजणा, इश्नान इक्को कर वखाईआ। इक्को सतिगुर
❋
❋
साचा मंगणा, जो देवे माण वड्याईआ। इक्को सहिजे सौणा पलँघणा, जिथ्थे सुत्तयां ना कोए उठाईआ। इक्को डण्डावत करनी बन्दना, सीस जगदीश इक झुकाईआ। जगत जहान विच्चों सब ने वंञणा, वञ्झ मुहाणे कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा भेव खुल्हाईआ। सगण कहे मैं रिहा आदि तों आदि, आदि आदि जणाईआ। मैनूं खा सक्या कोए ना सन्त साध, गुर अवतार पैग़म्बर ना कोए वरताईआ। मैं सब दी सुणदा रिहा अवाज़, सिफ्तां वाली सिफ्त सालाहीआ। सारे पुरख अकाल नूं मन्नदे रहे बाप, पिता पूत सेव कमाईआ। सिफ्तां वाला करदे रहे जाप, कल्मयां विच गाईआ। जोड़दे रहे नात, सुरत शब्द मिलाईआ। रूह बुत करदे रहे पाक, आबेहयात वखाईआ। खोल्हदे रहे ताक, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। करदे रहे भविक्ख्त वाक, सारे गए सुणाईआ। कलयुग अन्तिम झगड़ा पैणा ज़ात पात, दीन मज़्हब कुरलाईआ। हिरदा किसे ना रहे साफ़, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। अपराधीआं करे ना कोए मुआफ़, दुष्टां पार ना कोए लँघाईआ। हँस बुद्धी होणी काग, हउमे रोग दुहाईआ। माया ममता लग्गणा दाग़, कपड़ कूड़ करे ना कोए सफ़ाईआ। सोया सके ना कोए जाग, वुज़ू बांग ना कोए चतुराईआ। झगड़ा मिटे ना काया हाड, नाड़ी चम्म ना कोए समझाईआ। अन्त सब दा उग्घड़ना पाज, पर्दा सके ना कोए लुकाईआ। पुरख अकाल ने देणा इक्को कोरा जवाब, जवाब तल्बी विच सारे बैठण सीस निवाईआ। सब नूं इक्को सजदा दस्स के अदाब, डण्डावत बन्दना इक दृढ़ाईआ। हुक्म देणा हो के महाराज, शहिनशाह आपणी कार कमाईआ। सीस जगदीश रख के ताज, ताजां वाला तख्त दए उलटाईआ। प्रगट हो के देस माझ, सम्बल रुत सुहाईआ। सगण कहे मैं उस दे कोल जा के बणना प्रशाद, किरपा विच्चों किरपा मेरी झोली पाईआ। एह दात मिलणी छब्बी पोह तरिपत दी पिछली ज़िंदगी तों बाद, अगला जन्म आपणे हथ्थ रखाईआ। जेहड़ी कांग्यारी वखाई विच्चों कमाद, फोकट रूप दरसाईआ। ओह दस्से भगतो मन्नो इक वाहिद, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणी कार कमाईआ। सगण कहे मैं दस्सां बावन दी धार, धर्म दवार जणाईआ। मेरा भगतां नाल प्यार, तेरां सौ सतासी रिषी इक किशी नाल वड्याईआ। जिस दा रूप अनूप रिहा दिसी, राजकुमारी उठ के दए वखाईआ। जोगिन्दर गोबिन्द दी धार सिक्खी, सिख्या सच विच वड्याईआ। जन भगतो गुरमुख ख़ून नाल तुहाडी प्रीती जाए लिखी, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। जेहड़ी घविंड दी हद्द दी आंदी मिट्टी, जगतार सिँघ एथे दे टिकाईआ। ओह टिक्की जेही टिक्की, मिट्टी नौ मिन्ट सड़ के दए गवाहीआ। सस्से दा बण के होड़ा हाहे दी बण के टिप्पी, टीका टिप्पणी विच्चों गुरमुखो तुहानूं बाहर कढ्ढाईआ। जिन्हां ने गाना बध्धा गिट्टीं,
❋
❋
दुआबे वाले ब्यासा दी धार विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। दो इक दी सुण लओ सिक्खी, सच दए समझाईआ। छब्बी पोह धुर दी मिती, मित्र प्यारा नाल लिआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणा रंग रंगाईआ। मिट्टी कहे मैं आई विच्चों घविंड, सिँघ शेर दा दर्शन पाईआ। गुरमुखो मैं फिरना तुहाडे काया विच पिण्ड, साढे तिन्न हथ्थ भज्जां चाँईं चाँईंआ। तुसीं उस प्रभू दी जिंद, जेहड़ा ज़िंदगी नवीं सब दी झोली विच पाईआ। तुसीं शब्द गुरु दी बिन्द, ना मरे ना जाईआ। तुहाडा झण्डा झुलणा विच हिन्द, सत्तरंगा आपणा रंग दए चमकाईआ। अजे ढाई साल थोड़ी थोड़ी होणी निन्द, फेर झगड़ा इक्को वार देणा पाईआ। क्यों एह खेल सूरे मरगिंद, मेहरवान वेख वखाईआ। सारे बिना अथ्थरूआं तों इक धार वहाओ हिंझ, बौहड़ी बौहड़ी कर के रौला दयो पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मिट्टी कहे वेखी खेल अजीबी, अजब दयां जणाईआ। गुरमुखो तुहाडे अन्दरों कढणी ग़रीबी, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। जेहड़ी दीनां मज़्हबां दी होई बेतरतीबी, तरीका इक्को दयां दृढ़ाईआ। वेखो तुसीं दूर दुराडे बण गए नज़दीकी, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। किसे ने जाणा नहीं मन्दिर मसीती, पुरख अकाल दा इक्को घर वेख वखाईआ। हुण छड दयो पहली कहाणी बीती, अगला समां वेखो चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। जन भगतो एह सगण रखणा तुहाडे अन्दर, घर घर दयां टिकाईआ। खोल्ह देणा बजर कपाटी जन्दर, कुंजी जगत ना हथ्थ फड़ाईआ। मनुआ मन भवे ना बन्दर, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। अंधेरी गुफ़ा विच्चों कढ के कन्दर, काहन देणा मिलाईआ। तुहाडा सोहणा सुहाउणा अंगण, आपणा चरण छुहाईआ। किसे दवारे किसे नहीं जाणा मंगण, झोली किसे अग्गे ना डाहीआ। आह वेखो गोबिन्द दी धार गुरमुखां दे शकंगण, सोहणी गंढ पुआईआ। इक्को सजदा इक्को बन्दन, इक्को डण्डावत करनी दे समझाईआ। हुण झगड़ा पैणा विच वरभण्डण, ब्रह्मण्ड दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे कुछ वेला आउणा सख्त, सख्ती नाल समझाईआ। इक अकाल दा कायम रहिणा तख्त, इट्टां पथ्थरां वाला रहिण कोए ना पाईआ। जिथ्थे माया दी करे कोई ना बचत, गोलकां सके ना कोए भराईआ। अक्खरां विच बणाए कोए ना बजट, हिन्दस्सयां वंड ना कोए वंडाईआ। सतिगुरु घर विच कदे नहीं गिणी जाए अज्ज किन्नी होई वट्टत, माया नाल मायाधारी देणे रुढ़ाईआ। वेखो केहड़ा आउणा ओह वक्त, वक्त वेला दए गवाहीआ। कोई कायम रहसी शख्स, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। एह खेल वरताउणा वाली अर्श, फ़र्शां ते पए दुहाईआ। नज़र आउणा नहीं कोई चर्च, चरागाह दिसे लोकाईआ। भगतां
❋
❋
दा वंडे भगवान आप दर्द, दुखियां दा दु:ख गंवाईआ। तुसीं बेनन्तीआं रोज़ करो ते सतिगुरु दी तुहाडे अग्गे इक अर्ज़, इक्को वार सुणाईआ। सारयां बोलणा ज़ोर नाल गरज, बिना प्रभू तों सीस ना किसे झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा रंग रंगाईआ। सताई पोह कहे मैं वजाउण आया डौरु, ओए डंका इक सुणाईआ। जन भगतो उठ के पाओ खौरू, ओए सोया रहिण कोए ना पाईआ। वेखो इक्को तुहाडा पाहरू, ओए ख़बरदार सब नूं रिहा कराईआ। तुहानूं वड़न नहीं देणा मसाणां विच गोरू, ओए कबरां तों बाहर तुहाडा मन्दिर सचखण्ड सोभा पाईआ। प्रभ दा शब्द आदि अन्त दा बांका छोहरू, जिस तुहाडे नाल कीती कुड़माईआ। जिस वेले चाहोगे ओस वेले बौहड़ू, वेखे थांउँ थाँईंआ। जिस नूं कहिंदे ब्राह्मण गौड़ू, ओह वेखो आपणा रूप वटाईआ। तुहाडी इक्को मंज़ल ते इक्को पौहड़ू, इक्को पौड़े दए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। सताई पोह कहे ओह प्रभू वड्डया चलाका, की जुग जुग कार कमाईआ। दीनां मज़्हबां दा खिचदा रिहों ख़ाका, इन्सानां अन्दर वंड वंडाईआ। आप बणया रिहों मसूम काका, गुर अवतार पैग़म्बरां दिती वड्याईआ। जणां के नाम वालीआं वाजां, सिफ्तां विच सालाहीआ। इक्को गोबिन्द इशारा दिता मैं संभल के आवां सम्बल दे रहां देस माझा, संभल आपणा कदम टिकाईआ। सच दवारे बहि के दो जहान दीआं पकड़ां वागां, वागी हो के भगतां कलयुग विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। माण रहे ना सन्त साधां, सति विच ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे पुरख अकाल दा इक्को गुण, गुणवन्ता दए जणाईआ। जन भगतो सज्जे खब्बे हथ्थ दीआं मुट्ठां मीट के बणा लओ घसुन्न, इक दूजे नाल दयो टकराईआ। कोई रहिणा नहीं रिख मुन, पैग़म्बरां दा डेरा ढाहीआ। भगवान ने आपणे भगत लैणे चुण, मेहर नज़र इक तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच देवे माण वड्याईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण वेखी अगम्म घाटी, लोकमात ध्यान लगाईआ। सताई पोह सुहाई राती, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। सब दा इक्को संदेशा इक्को लेख पाती, पत्रका नाल चतुराईआ। जन भगतां पूरी होए आसी, आहिस्ता आहिस्ता असल आपणा रूप दरसाईआ। सब दी बख्श देवे गुस्ताख़ी, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। इक्को समझा के सच्ची बाती, बातन दा पड़दा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सताई पोह कहे मैं तक्कया धुर दा माही, जो ममता मोह मिटाईआ। मैं तक्कया धुर दा राही, जो रहिबर थांउँ थाँईंआ। मैं तक्कया धुर दा शहिनशाही, शाह पातशाह इक्को अख्वाईआ। मैं
❋
❋
तक्कया नूर इलाही, जोत जोत रुशनाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर जिस दी देंदे रहे गवाही, शहादत कल्मयां विच भुगताईआ। ओह भज्जया आया बण के राही, आपणा पन्ध मुकाईआ। जिन्हां गुरमुखां नूं पिच्छे चलाया कदम ढाई, ढईए दा झगड़ा दिता चुकाईआ। अग्गे रही कोए ना खाई, डूँग्घी कन्दर ना कोए चतुराईआ। जन भगतो सच दवारे दए बहाई, फड़ बाहों आप टिकाईआ। एह छब्बी पोह दी सब नूं मिले वधाई, वाधे विच वाधा दए कराईआ। घर नूं जाणा चाँईं चाँईं, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। गुरमुख गुरमुख नूं समझणा तूं मेरा धर्म धार दा भाई, ते सानूं जम्मण वाली पुरख अकाल इक्को माईआ। जे शब्द सतिगुर बचन मंज़ूर ए हस्स के दयो वखाई, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। सारे कहो चाची ताई, कम्म किसे ना आईआ। मासी फूफी तोड़ कोए ना जाई, बिना सतिगुर शब्द तों होए ना कोए सहाईआ। नाता कूड़ा दिसे नार कन्त इक दूजे नूं समझण धार पराई, मढ़ी मसाणां बैठे मुख भवाईआ। सतिगुर पूरा कदे ना करे जुदाई, आदि अन्त आपणा साथ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिगुर शब्द कहे ओ गुरमुखो तुसीं चढ़ गए ओस खारे, जिथ्थे मंज़ल बेपरवाहीआ। तुहाडी मंज़ल मुक गई जगत दवारे, धुर दा कन्त इक मनाईआ। ओह सगण जेहड़ा अस्सू दा रखया संभाले, हरिसंगत तेरी झोली पाईआ। जन भगतो तुहाडे विच्चों अजे डोलदे बाहले, मन सारयां लैणा टिकाईआ। भाणा वेखण नूं बणो ना काहले, हौली हौली समें नाल वरताईआ। सद रहिवां तुहाडे आले दवाले, आपणा आप ना लवां छुपाईआ। सब दे हल्ल करां सवाले, बचया रहिण कोए ना पाईआ। बेशक छब्बी पोह दा दिन सताई दी रात तुसीं बड़े कटे पाले, ठंड विच आपणा झट लँघाईआ। ज़रूर फल लगावांगा तुहाडे काया डाले, अमृत रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण जन भगतो तुहाडा वेख के खेल अनोखा, सब ने ख़ुशी मनाईआ। प्रभ नूं मन्नण विच कदे नहीं होया धोखा, ते सतिगुर शब्द पल्लू ना कदे छुडाईआ। जिस मार्ग दिता सौखा, सिध्धा राह जणाईआ। पढ़ना पए कोई ना पोथा, पुस्तक बग़ल ना कोए टिकाईआ। लभ्भणा पए कोई ना कोठा, अन्दर वड़ ना ध्यान लगाईआ। मणका फेरना पए ना उत्ते पोटा, गिणती गणित ना कोए गिणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाओ नाल शौंका, शौकीन हो के मिले तुहाडा माहीआ। जे तुहाथों साफ़ नहीं हुन्दा काया चौंका, ते आपे करे सफ़ाईआ। तुहानूं हुण पता नहीं आपणे नाल मिलावण दा बणाया मौका, मौके नाल सारे ल्ए मिलाईआ। गोबिन्द जागया ला के ढौंका, नूर अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण गोली गावे इक शब्द, पुरख अकाल शब्द इक वड्याईआ। झगड़ा रहे कोई ना मज़्हब, दीन
❋
❋
दुनी ना वंड वंडाईआ। जन भगतो इक दूजे दा करना अदब, प्यार विच समझाईआ। जे तुसीं मेरे वल्ल आओगे इक कदम, कोटां जन्मां दा लेखा दयां मुकाईआ। तुसीं समझयो ना एह काया बदन, तत्तां वाला जगत हंढाईआ। एस विच बहि के पुरख अकाल करे अदल, इन्साफ़ आपणे हथ्थ रखाईआ। एहो जामा गोबिन्द दा आया बदल, बदली करे जगत लोकाईआ। सतिगुर शब्द नूं कर सके कोई ना कत्ल, खण्डा खड़ग ना कोए उठाईआ। तुहानूं लै के जावां ओस वतन, जिथ्थे मिले बेपरवाहीआ। तुहाडा इक्को किनारा ते इक्को पत्तन, इक्को बेड़ा कंध उठाईआ। तुसां इक मन्नणा बचन, बिना पुरख अकाल तों सीस ना किसे निवाईआ। जिथ्थे भगत भगवान वसण, ओह दवारा तुहाडा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। जन भगतो किते बैठे ते नहीं थक्के, थकावट विच नींदर आईआ। मैं तुहानूं लै के जावां जन भगतो मदीने मक्के, काअब्यां विच फेरा पाईआ। जिथ्थे कलमे दे वजदे फक्के, अल्ला हू अकबर ऐली हैदर नाअरा लाईआ। फ़कीर बण के मंगदे टके, बग़लीआं हथ्थां विच टिकाईआ। ओह मुरीद कदे ना हुन्दे पक्के, जेहड़े मुर्शद दा राह गए भुलाईआ। भावें कोई काअबे वसे, सतिगुरु दे अग्गे पिच्छे नट्ठे, जिंना चिर साहिब ना हिरदे वसे, मिले ना कोए वड्याईआ। आओ हुण कौल इकरार करीए इक्ट्ठे, गुर चेला वंड ना कोए वंडाईआ। पुरख अकाल कोलों मंग मंगो असीं भगत ना रहीए कच्चे, कच्चयां तों पक्के दे बणाईआ। चुरासी विच ना खाईए धक्के, आवण जावण दे कटाईआ। तेरे बिना पति कोई ना रखे, पतिपरमेश्वर तेरी इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा खेल वखाईआ। जन भगतो आओ चलीए विच गिरजे, फिरीए चाँईं चाँईंआ। पहलों साफ़ करो आपणे हिरदे, कल्पणा बाहर कढ्ढाईआ। फेर खेल वेखीए अगम्मी पिर दे, जो प्रीतम इक अख्वाईआ। तुसीं नहीं जाणदे खेल चार जुग पिछले चिर दे, कलयुग अन्तिम जोड़ जुड़ाईआ। हुण मिले कदी ना विछड़दे, सचखण्ड दवारे दयां पुचाईआ। बेशक तुसीं भरे लिबड़े गारे चिक्कड़ दे, हथ्थीं धो के तुहाडी दुरमति मैल करां सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणी कार कमाईआ। भगतो आओ चलीए विच मट्ठां, शिवदुआले खोज खुजाईआ। फिरीए तीर्थ तट्टां, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती वेख वखाईआ। वेखीए तत्तां अट्ठां, गृह मन्दिर फोल फुलाईआ। वेखीए नाम बाणी दे हट्टां, कल्मयां की पढ़ाईआ। सब दा माता पिता इका, इक्को इक अख्वाईआ। ओ गुरमुखो फेर दीन मज़्हब दा झगड़ा काहदा रट्टा, सब कुछ आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग जुग खेल पुरख समरथा, आपणी दया कमाईआ। एसे कर के गोबिन्द ने माण वड्याई दिती सिखा, सिख सिख्या विच्चों समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। पोह सताई कहे मैं की सुणावां, सुणाउण दी लोड़ रही ना राईआ। मैं की गावां, गाउण दी लोड़ रही ना राईआ। कोटन बच्चे जम्मदीआं मावां, भगत गोदी ना कोए उठाईआ। जदों मर्दे सारे भरदीआं हावा, हाए हाए कर सुणाईआ। गुरमुखो तुहाडे बिना सच नहीं कोई टिकाणा, धुर दा साथी नज़र कोए ना आईआ। दीन दुनी फिरदी वांग कावां, काग वांग कुरलाईआ। तुहाडा ओस प्रभू दे दर ते नावां, जिथ्थों सके ना कोए तुड़ाईआ। तुसां नहीं आशा कीती प्रभू ने आपणे आप तुहाडे नाल लै लईआं लावां, आत्मा परमात्मा नाल प्रनाईआ। हुण दोहां दा प्यार हो गया सावां, अग्गे सके ना कोए तुड़ाईआ। जे भज्जोगे अग्गे हो के आवां, पहरेदार हो के लवां अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सताई पोह कहे मैं हो गया चुप, कहिण कुछ ना पाईआ। जेहड़े बण गए प्रभू दे पुत्त, ओह ओस दी गोद विच समाईआ। ओह निकल गए विच्चों अंधेरे घुप, कलयुग पन्ध मुकाईआ। उन्हां सिध्धा सचखण्ड वल्ल कर ल्या रुख़, चलण चाँईं चाँईंआ। जिथ्थे ना कोई सुख ते ना कोई दु:ख, इक्को रंग वखाईआ। जन भगतो तुसां फेर आउणा नहीं किसे माँ दी कुख्ख, रक्त बूँद ना जोड़ जुड़ाईआ। इक वार फेर ख़ुशीआं विच सारे जाओ उठ, सोहँ ढोला गाईआ। सुत्ता रहिण नहीं देणा कोई विच गुट्ठ, सहिजे नाल हलूणे दिते लगाईआ। भावें किन्ने बाहर वाले रजाईंआं लओ घुट्ट, पर्दे आपणे उत्ते पाईआ। एह सौण वाली नहीं रुत, सुत्तयां रिहा जगाईआ। सब नूं आपणी गोदी चुक्क, हलूणयां नाल हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ।