पुस्तकालयभाग २२

१६ माघ शहिनशाही सम्मत ५ सरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर

अवतार पैग़म्बर गुर कहिण वेख्या परम पुरख दा समाज, कलयुग अन्त श्री भगवन्त पड़दा दिता उठाईआ। सचखण्ड दवारे जोती जाते हो के गए जाग, बिन नेत्र लोचण नैण अक्ख प्रतख खुल्हाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर जोती जगदा वेख्या चराग़, बिन तेल बाती कमलापाती करे रुशनाईआ। श्री भगवाना नौजवाना मर्द मर्दाना

❋

❋

एकँकार तक्कया सुहाग, लख चुरासी चारे खाणी अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रिहा प्रनाईआ। शब्द स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी आत्म परमात्म पकड़े वाग, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता सति सतिवादी आपणी साजण साज, सज्जण मीत मुरार परवरदिगार सांझा यार आपणी खेल खिलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे राज, सतिजुग साचे लावे भाग, सति सतिवादी आपणी कार कमाईआ। त्रैगुण माया पंज तत मोह विकार बुझाए आग, अमृत मेघ आबेहयात इक बरसाईआ। धुन अगम्मी नाम अनादा सुणाए आपणा नाद, अनरागी धुर दा राग जणाईआ। गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेले भगत भगवन्त वेखे साध, चार कुण्ट खोजे थांउँ थाँईंआ। जिस नूं ओम राम कृष्न अल्ला वाहिगुरु किहा गाॅड, नमस्ते डण्डावत बन्दना करके सीस झुकाईआ। ओह हर घट अन्तर निरन्तर हो विस्माद, बिस्मिल हो के आपणी खेल खिलाईआ। सच संदेशा दे के बोध अगाध, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण तक्कया नूर अलाह, हरि करता बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं वेखे सर्ब गुनाह, लख चुरासी फोल फुलाईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा दए खुल्हा, पड़दा ओहला रहिण कोए ना पाईआ। जिस दे अग्गे नमों नमों करदे दुआ, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। सो लेखा मंगे थांउँ थाँ, थान थनंतर वेखे चाँईं चाँईंआ। सदी चौधवीं नाउँ निरँकारा एकँकारा दृढ़ा के आपणा नाँ, नाम निधाना इक समझाईआ। आत्म परमात्म बण के पिता माँ, पूत सपूते आपणी गोद टिकाईआ। सचखण्ड दवार दरगाह साची दस्स अवल्लड़ा थाँ, हकीकत हक हक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभ दा हुक्म निराला, निरवैर आप जणाईआ। हुक्म संदेशा देवे जोती धार पुरख अकाला, अकल कलधारी आपणी कार कमाईआ। सति सच जणाए बिन छप्पर छन्न धर्मसाला, दवार इक्को इक प्रगटाईआ। जिथ्थे पोह ना सके काल महाकाला, चित्रगुप्त धर्म राए दए ना कोए सज़ाईआ। फेरनी पए कोई ना माला, तीर्थ तट इश्नान ना कोए कराईआ। एका मार्ग दस्स सुखाला, तूं मेरा मैं तेरा दए जणाईआ। सतिजुग साची सति धर्म दी चलके चाला, चार कुण्ट करे रुशनाईआ। जिस दा गुर अवतार पैग़म्बर सरगुण निरगुण दे के गए अहिवाला, सिफ्तां विच सिफ्त सालाहीआ। सो योद्धा सूरबीर प्रगट हो मर्द मर्दाना, निरगुण निरवैर ल्ए अंगड़ाईआ। आत्म बोध शब्द स्वामी दस्स के गाणा, अनबोलत आपणा राग जणाईआ। सति धर्म सच झुला निशाना, कूड़ निशाने दए मिटाईआ। इक महल्ल अटल दरसाए सच मकाना, जिथ्थे बिन तेल बाती निरगुण नूर करे रुशनाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी परवरदिगार सांझा यार राम रामा हो प्रधाना,

❋

❋

परम पुरख आपणा हुक्म वरताईआ। सति संदेशा नर नरेशा शब्दी धार दे दो जहानां, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी कार कमाईआ। जिस नूं झुकण ज़िमीं असमाना, चौदां लोक चौदां तबक सबक सिख्या विच दृढ़ाईआ। सो लेखा जाणे दीन दुनी जगत जुग जहाना, जहालत वेखे बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर नूरी जोत पहर के जामा, निरगुण धार करे रुशनाईआ। जन भगत सुहेले गुर चेले कर परवाना, परम पुरख प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। आत्म धार दे के ब्रह्म ज्ञाना, विद्या ब्रह्म ब्रह्म जणाईआ। जिस नूं समझ सके ना कोए इन्साना, अक्ल बुद्धी ना कोए चतुराईआ। काग़ज़ कलम शाही कर ना सके कोए ब्याना, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। सो खेल करे श्री भगवाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता शहिनशाहीआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण वेखणा अगम्म नज़ारा, नज़रीआ सके ना कोए जणाईआ। की खेल करे करतारा, कुदरत दा मालक धुरदरगाहीआ। निरगुण सरगुण पावे सारा, महासार्थी आपणी कार कमाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता हो चौवीआं अवतारा, पर्दा ओहला दए चुकाईआ। मुरीद मुर्शद मेहरवान महिबूब हो के पावे सारा, दीन दुनी कलमा कायनात खोज खुजाईआ। रहमत विच मुहब्बत विच इलाही देवे इक इशारा, ऐशो इशर्त लेखा दए मुकाईआ। भेव खुल्हाए दया कमाए मुहम्मद महिबूब नाल चार यारां, यराना कूड़ रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त निरगुण नूर जोत इक अवतारा, अवतर निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा वेस वटाईआ।

१९ माघ शहिनशाही सम्मत ५ जमांदार किशन सिँघ दे गृह पिण्ड अल्लड़पिण्डी ज़िला गुरदास पुर

सतिगुर शब्द कहे पूरन तत होया परवाना, परम पुरख दिती वड्याईआ। मेरा मैनूं मिल्या टिकाणा, संभल सम्बल डेरा लाईआ। खेल कर विष्नूं भगवाना, भगवन आपणी कार कमाईआ। धुर दा नाम दे तराना, तुरीआ तों अग्गे तर्ज़ समझाईआ। ब्रह्म रिहा ना कोए बेगाना, पारब्रह्म विच मिलाईआ। धर्म दी धार सच निशाना, जीव जहानां रिहा वखाईआ। मेहरवान हो मेहरवाना, मेहर नज़र इक उठाईआ। कलमा दे धुर फ़रमाना, कायनात रिहा समझाईआ। जो आदि जुगादी पहरे बाना, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। सो योद्धा सूरबीर मर्द मर्दाना, मेहरवान ल्ए अंगड़ाईआ। चारों कुण्ट मार ध्याना, दहि दिशा पड़दा लाहीआ। धरनी धवल वेख ज़िमीं असमाना, दो जहानां खोज खुजाईआ। चुरासी विच्चों एका तत पहचाना, रत्त

❋

❋

आपणे रंग रंगाईआ। सति सच कर प्रधाना, देवे माण जगत वड्याईआ। मन्दिर वेखे अगम्म मकाना, सच दवारे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे पूरन तत तत प्रभ लेखे, जगत लेख ना कोए वड्याईआ। जिस गृह वसे नर नरेशे, नर नरायण डेरा लाईआ। कूड़ भरम ना रहे भुलेखे, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जोती धार कर के वेसे, विश्व बैठा डेरा लाईआ। माण वड्याई दे एके, एकँकार रंग चढ़ाईआ। निरगुण धार बख्श के टेके, सरगण धूढ़ मस्तक रमाईआ। नाता जुड़या पिता पुरख अकाल सुत दुलारे गोबिन्द बेटे, दूजा अवर ना कोए वखाईआ। दो जहानां खेवट खेटे, बेड़ा ब्रह्मण्ड रिहा चलाईआ। जुग चौकड़ी बचन रखे चेते, चेतन हो ना कदे भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच देवे माण वड्याईआ। सतिगुर शब्द (कहे) पूरन तत जोत उज्यारा, उज्जल एका एक कराईआ। पूरब जन्म जन्म उधारा, लेखा लेखे विच्चों प्रगटाईआ। शाह पातशाह सच्ची सरकारा, शहिनशाह इक वड्याईआ। जिस नूं झुकदे पैग़म्बर गुर अवतारा, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाईआ। जिस दा आदि अन्त इक जैकारा, नाम ढोला सिफ्त सालाहीआ। सो जुग जुग आवे वारो वारा, नित नवित आपणा वेस वटाईआ। जिस दा करदे गए इशारा, भविक्ख्तां विच दृढ़ाईआ। सो कलि कल्की अवतारा, सम्बल बैठा डेरा लाईआ। साढे तिन्न हथ्थ मुनारा, मुनी मुनीश्र हथ्थ किसे ना आईआ। जिस दी धर्म धार दीवारा, चारों कुण्ट रंग रंगाईआ। किल्हा कोट इक अपारा, अपरम्पर स्वामी ल्या बणाईआ। जगत खेल वखा के नौ दवारा, दसवीं धार राह चलाईआ। इस तों अग्गे कर किनारा, सूर्या चन्द चरणां हेठ दबाईआ। त्रै पंज ना कोई इशारा, नाद धुन ना कोए वजाईआ। निरगुण नूर कर उज्यारा, जोती जाता सोभा पाईआ। निरगुण धार बोल जैकारा, आत्म परमात्म रिहा सुणाईआ। संदेशा दे गुर अवतारा, पैग़म्बरां रिहा उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेख संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशा इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे पूरन तत तत दा वेता, वितकरा नज़र कोए ना आईआ। जिस दा नूर अगम्मी नेता, निराकार निरँकार सोभा पाईआ। सो सरगुण धार करे हेता, हितकारी हो के वेख वखाईआ। गोबिन्द प्यार कर के चेता, चेतन सब नूं रिहा कराईआ। सहाई होवे सदा हमेशा, आदि अन्त ना कदे भुलाईआ। जोती धार बण नरेशा, शब्दी शब्द करे अगंवाईआ। अगम्म अथाह दे भेता, पर्दा अन्तर इक उठाईआ। लेखे लाए गुरु अर्जन वाली तत्ती सीस पई रेता, रावी रवादार ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे पूरन

❋

❋

तत मेरा अधार, सिंघासण आसण इक सुहाईआ। दोहां मेला इक करतार, कुदरत कादर रंग रंगाईआ। साचा मन्दिर सच दवार, द्वारकावासी जिथ्थे सीस निवाईआ। महल्ल अटल उच्च मिनार, महिबूब मुहब्बत विच वड्याईआ। खेल वेख सच्ची सरकार, सति सच वज्जे वधाईआ। जिस नूं मन्नण पैग़म्बर अवतार, गुरु गुरदेव राह तकाईआ। सो खेल करे अपार, अपरम्पर आपणा हुक्म वरताईआ। एका जोत जोत जगे निरँकार, साढे तिन्न हथ्थ नूर रुशनाईआ। जिस दा अन्त ना पारावार, बेअन्त आप हो आईआ। सो मेला मेले मेलणहार, विछोड़ा अग्गे रहे ना राईआ। जन भगतां करे प्यार, मेहर नज़र इक उठाईआ। जो सेवा करन दिवस रैण दिवस दो चार, घड़ी पल आपणे लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे पूरन तत भगत विचोला, भगवन जिस विच नज़री आईआ। प्रेम प्रीती खेले होला, रंग रतड़ा रंग रंगाईआ। माण बख्शे उपर धौला, धवल मिले वड्याईआ। सब दा पूरा करे कौला, कँवल नैण दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सरूप अवल्ल का अवल्ला, अवल्ल आपणा हुक्म वरताईआ।

२० माघ शहिनशाही सम्मत ५ बावा सिँघ दे गृह पिण्ड अल्लड़पिण्डी ज़िला गुरदास पुर

पूरन तत प्रभू दा घर, घराना गुर अवतार पैग़म्बर गए समझाईआ। जिस गृह पारब्रह्म दा सर, पतिपरमेश्वर अमृत सति भराईआ। निरगुण सरगुण मिले वर, आत्म परमात्म खोज खुजाईआ। धन दौलत वेखे जोरू ज़र, ज़र्रा ज़र्रा खोज खुजाईआ। लहिणा देणा जाणे नारी नर, निराकार साकार पड़दा आप उठाईआ। साची पौड़ी आप चढ़, मन्दिर सच इक वड्याईआ। भेव खोल्ह के चेतन जड़, सुरती शब्दी वेख वखाईआ। ना जीवत ना जाए मर, आदि अन्त एका रंग समाईआ। जगत जिज्ञासू सके कोई ना फड़, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। मेहरवान महिबूब मेहर आपे कर, करनी करता कार कमाईआ। सच दवार एकँकार आपे खड़्ह, दर घर साचा इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक वखाईआ। पूरन तत प्रभू गृह मन्दिर, सच सुहञ्जणा सोभा पाईआ। अट्ठे पहर खुल्हा रहे जन्दर, कुंजी हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। प्रकाश कर अंधेरे कन्दर, जोती जाता डगमगाईआ। नाम निधाना प्रगटा मन्त्र, तूं मेरा मैं तेरा सच पढ़ाईआ। भेव अभेदा खोल्ह निरन्तर, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। अग्नी अग्ग बुझा

❋

❋

बसन्तर, अमृत मेघ मेघ बरसाईआ। धर्म दी धार बणा बणतर, सम्बल आपणा रंग रंगाईआ। खेल वेखे गगन गगनंतर, ज़िमीं असमानां खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक वखाईआ। पूरन तत प्रभू प्रभ दवारा, द्वारकावासी सीस निवाईआ। अष्टभुज भुज निमस्कारा, देव देवआत्मा राह तकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वेखण नैण उग्घाड़ा, बिन लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। पैग़म्बर सजदा करन वारो वारा, बिन कदमां सीस जगदीश झुकाईआ। गुर गुर धूढ़ी लावण छारा, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। सूफ़ी सन्त बण भिखारा, दर बैठे झोलीआं डाहीआ। भगत भगवान इक्को होवे जैकारा, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। एह खेल सच्ची सरकारा, हरि करता आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मार्ग इक दरसाईआ। पूरन तत तत सिंघासण, सिँघ शब्द जोत तेज रूप वड्याईआ। बराजे साहिब पुरख अबिनाशण, करनी करता सोभा पाईआ। अगम्मी शब्द अगम्मी आवाजण, अगम्म धार प्रगटाईआ। निरवैर निराकार खोल्ह के राज़ण, निरँकार पड़दा लाहीआ। सच दवार दा कर के साधन, सद भावना विच समाईआ। जिस नूं चार जुग अवतार पैग़म्बर गुर अराधण, सो सम्बल बैठा डेरा लाईआ। जिस दा खेल मोहन माधव माधन, मधुर धुन राग सुणाईआ। जिस दा पूजा पाठ पाठण, रसना जेहवा बत्ती दन्द सालाहीआ। जिस दा लेखा बाहर आण बाटण, गर्भ वास ना डेरा लाईआ। सो खेल करे समराथन, समरथ आपणा हुक्म वरताईआ। जिस नूं निहकलंक कलि कल्की सारे आखण, अमाम अमामा सिफ्त सालाहीआ। जो आदि जुगादी धुर दा बापण, पिता पुरख अकाल वड्याईआ। सो कलयुग अन्त मेटे अंधेरी रातन, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। जिस दा शब्द शब्दी धार भाषन, भाषा दीन दुनी बदलाईआ। अन्त संदेशा आया आखण, आत्म परमात्म राग दृढ़ाईआ। जन भगत सुहेले लख चुरासी विच्चों वरोले माखण, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा राह इक वखाईआ। पूरन तत गुरु गुरदेवा, देव देवा आत्मा रूप समाईआ। सच घराना सदा निहकेवा, निहचल इक्को इक वखाईआ। जिस दी सिफ्त कर ना सके जेहवा, ज़बान उल्फ़त विच ना कोए वड्याईआ। जिस दा नाम अगम्मी मेवा, अमृत रस रस चखाईआ। सो साहिब स्वामी अलख अभेवा, अचरज आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच नाम दा मस्तक लावे थेवा, मस्ती आपणी आप रखाईआ।

❋

❋

२५ माघ शहिनशाही सम्मत ५ सर्ब धर्म सम्मेलन ६ फरवरी १९७० राम लीला गराउंड दिल्ली

क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश सिख ईसाई मुस्लिम जैनी हो जाउ धर्म धार दे झण्डे हेठ इक्ट्ठे, वक्खरा रहिण कोए ना पाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा दीन मज़्हब ज़ात पात झगड़े विच फिरो ना नट्ठे, अन्तर आत्म परमात्म इक्को लैणा मनाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर परवरदिगार सांझा यार पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सब नूं आपणे रंग रत्ते, रंग रतड़ा इक्को एक अगम्म अथाहीआ। सति धर्म दी विश्व जाणो सते, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी आपणा आप लओ बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा रंग वखाईआ। फोरथ वर्ल्ड वेखो कानफ़रंस, दिल्ली दवारे सोभा पाईआ। महात्मा दी आत्मा तुसीं सारे अंस, दूजा नज़र कोए ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप गुरु अवतार पैग़म्बर ईसा मूसा हज़रत मुहम्मद नानक गोबिन्द जो मार्ग गए दस्स, सर्ब सृष्टी दृष्टी अन्दर लओ रखाईआ। इक दूजे दा प्रेम प्यार मुहब्बत विच गाओ जस, द्वैत अन्दरों दयो कढ्ढाईआ। साध सन्त सूफ़ी फ़कीर अचारीए धर्म निज नेत्र अन्दर खोल्हो अक्ख, पड़दा भेव दा देणा मिटाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर धर्म सटेज ते वेखो प्रतख, लुक्या रहिण कोए ना पाईआ। अग्गे वास्ते हिरदे अन्दर आपणा इरादा कर लओ पक्क, इक दूजे वल्ल बुरी निगह ना कोए उठाईआ। जो मज़्हब उत्ते मज़्हब दा करे शक, ओस दा शकवा सारे इक्ट्ठे हो के दयो गंवाईआ। धर्म दी पालणा धर्म दी अवस्था करना धर्म दा पर्चार करना धर्म ते चलणा सारयां दा हक, वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। सब दा मालक ख़ालक प्रितपालक पुरख अकाल दीन दयाल समरथ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। वेखो ग़रीबां दी सहायता करन वाला तुहाडे साहमणे जगजीवण राम बैठा सज, सारे भारत नूं एकता दे रंग विच रंग प्रधान मन्त्री मित्र रिहा बणाईआ। अग्गे वास्ते प्रण कर लओ तुहाडा सब दा सांझा इक्को हक, दीन मज़्हब दा झगड़ा मातलोक धरनी धरत धवल धौल भारत खण्ड योरप एशीआ विच रहिण कोए ना पाईआ। बिना धर्म तों होर कुछ नहीं जे सच, बिना सच तों सति पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा घर घर, सन्त कृपाल जी मुनी सुशील जी सारयां दा बैठे कर इक्ट्ठ, देस देसांतरां दे अचारीए धर्म दे आगू बैठे डेरा लाईआ।

२६ माघ शहिनशाही सम्मत ५ चौथा धर्म समेलन ७ फरवरी १९७० राम लीला गराउंड दिल्ली

विश्व धर्म समेलन सत्त फरवरी कुण्ट चार, दहि दिशा रिहा जणाईआ। धरनी धरत धवल उत्ते साधां सन्तां सूफ़ी फ़कीरां

❋

❋

·षीआं मुनीआं दे सब ने सुणे विचार, जो विचर के गए जणाईआ। धर्म संदेशा अज्ज दिहाढ़े दरगाह साची मुकामे हक सुणया ओस परवरदिगार, जो जल्वागर नूर इलाहीआ। जिस दी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेई अवतार हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद नानक गोबिन्द सिफ्तां विच सिफ्त कर के गए इज़हार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान गुरु ग्रन्थ साहिब दी बाणी ओसे दा जस गाईआ। भविक्ख्तां विच लिख्तां विच इष्टां विच दृष्टां विच रसना जेहवा बत्ती दन्द बोल के गए निरगुण शब्द दी सरगुण शब्द धार, तत विच्चों तत लैणा प्रगटाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिगार सांझा यार एकँकार निराकार प्रगट होवे विच संसार, जोती जाता पुरख बिधाता आपणा रूप ल्ए प्रगटाईआ। जिस ने सति धर्म सच नाम सच कलमा कायनात दुनिया वर्ल्ड सृष्टी दी दृष्टी दे अन्दर करना उज्यार, ज़ात पात दीन मज़्हब दा पड़दा देणा उठाईआ। सारे आलम वाले हो जाओ ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर दयो सुणाईआ। जिस नूं मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ लभ्भदे गुरदवार, सो मालक ख़ालक प्रितपालक तुहाडा मीत आदि दा अन्त तक कदीम दा कुदरत दा कादर तुहाडे विच बैठा सोभा पाईआ। जिस दी सदा सदा नित नवित करदे रहे उडीक, वेखदे रहे अक्खरां ते हिन्दस्सयां वाली तारीख, जिस दा मार्ग शाहरग तों उत्ते वसया सन्तां किहा बारीक, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस दी चार जुग सब ने कीती तस्दीक, रसूल शहादत गए भुगताईआ। सो तुहाडी आसा मनसा ज़रूर पूरी करे उम्मीद, दरगाह दा मालक अर्शां दा मालक फ़र्श उत्ते आपणा नूर जोत करे रुशनाईआ। क्यों ओस ने सब दा पूरा करना भविक्ख्त वाक, बन्द किवाड़ी दा अन्दरों खोल्हणा ताक, आत्म परमात्म दा देणा साथ, तन वजूद माटी ख़ाक दा झगड़ा देणा मुकाईआ। कोई हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई पारसी बोधी जैनी रहिण नहीं देणा उदास, हउमे हंगता कूड़ी क्रिया काया मन्दिर अन्दर करनी आप सफ़ाईआ। जिस दा कलमा सच अदाब, निमस्कार नमस्ते इक्को देणी दृढ़ाईआ। हुण एथे शरअ दा शरीअत वाला कोई होणा नहीं हिसाब, आलमां दा इलम प्रेम दा देवे ख़िताब, नाम दे रसूल सब ने कलमा करना कबूल, कायनात आहला आज़म एका एक नूर करे रुशनाईआ। जिस दी गोबिन्द दए शहादत, बदल देणी मन कल्पणा दी इबादत, सब नूं दस्सणी इक्को सदाकत, ल्याकत धर्म वाली जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। फ़ोरथ वर्ल्ड कानफ़रंस दस्से सर्ब अवाम, दीन दुनी जणाईआ। सब दा मालक पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अल्ला राम वाहिगुरु कृष्न गाॅड जिस ने बण के आउणा अमाम, अमाम अमामा फेरा पाईआ। ओस झगड़ा मेटणा कूड़ कल्पणा दा तमाम, तम्हां कूड़ी देणी (गंवाईआ)। कलयुग रहिण नहीं देणी अंधेरी शाम, सन्तो महातमो महापुरुषो सति धर्म दा जुग देणा बदलाईआ।

❋

❋

ओ तुसीं बिरध नहीं होणा क्योंकि तुहाडा मालक तुहानूं करे जवान, जोबनवन्ती हयाती लैणी हंढाईआ। उहदा इक धर्म ते इक इस्लाम, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। जो आया सो लै के जायो इक दूजे दा सच प्यारा, प्रेम प्रीती विच आपणा आप बंधाईआ। वेख्यो आपणे मन दे अधीन हो के बण ना जायो अवारा, कपलणा विच भज्जो वाहो दाहीआ। ज़रा आत्मा दा रस माणो परमात्मा दा रस माणो फेर वेखो की नज़ारा, जेहड़ा नज़र तों परे बेनज़ीर दए वखाईआ। ज़रा इक दे सारे बण के वेखो ताबयादारा, अधीन हो के मस्कीन हो के सजदा करो ओस ख़ुदा, जो सब दा पिता माईआ। एह ओसे दा सच्चा दरबारा, जिथ्थे वसे आप निरँकारा, शहिनशाहां दा शहिनशाह पातशाहां दा पातशाह, बेअन्त ते सांझा मीत मुरारा, मित्र सारे ल्ए बणाईआ। हुण झगड़े वाला किसे बन्ने रहिण ना दयो अखाड़ा, कूड़ी क्रिया जगत वेसवा नाच ना कोए नचाईआ। सारे बण के भाई चारा, इक दूजे नूं मिलण वास्ते दोवें हथ्थ लओ उठाईआ। झूठयां कामीआं क्रोधीआं लोभीआं हँकारीआं विभचारीआं कुकर्मीआं भृष्टाचारीआं नूं दूरों करो निमस्कारा, डण्डावत कर के इक्को वार पल्लू लओ छुडाईआ। नाले सारयां नूं बोलो असीं आत्मा ओह साडा परमात्मा दोहां दा साचा प्यारा, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। जे तुसीं ना उठे सारी दुनिया विच सृष्टी कायनात विच विज्ञान ने कर देणी हाहाकारा, हक हक दा नाअरा ना कोए लगाईआ। इहो प्रेम प्रीती मुहब्बत दा सारे करो मुज़ाहरा, ख़ुशी नाल दो हथ्थां दी ताली दयो वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सुणो सत्त फरवरी वाली बात, दिल्ली दवार दयां सुणाईआ। की खेल हुन्दा दरगाह साची अज्ज दी रात, वेला वक्त दए गवाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुरु सारे इक्ट्ठे बैठे लोकमात वल्ल मारन झात, बिना निगाह तों निगाह उठाईआ। जेहड़ा असीं शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान लेखा लिख के आए नाल कलम दवात, काग़ज़ां उत्ते शहादत आए पाईआ। अज्ज उस नूं ओह भुल्ल गई दीन मज़्हब वाली जमात, दुनिया अक्खर पढ़ के झगड़ा दुनिया विच पाईआ। जिंना चिर ख़ुदा मेहरवान महिबूब तूं आप ना आयों साख्यात, प्रगट हो के आपणा रूप दरसाईआ। ओनां चिर झगड़ा नहीं मुकणा ज़ात पात, दीन मज़्हब करदा रहे लड़ाईआ। साध सन्त सूफ़ी फ़कीर सब वेखो दीन दुनी अन्दर दा वाक्यात, काया मन्दिर साचे काअबे विच खोजो चाँईं चाँईंआ। प्यार मुहब्बत विच सारे बण जाओ इक दे दास, दासी हो के सेव कमाईआ। ओह काहन ते तुसीं गोपी तुहाडी सुरत शब्द नाल पाए रास, अल्ला हू अन्ना हू इक्को रंग वखाईआ। वाहिद अमृत पीओ ते पीओ आबेहयात, आपणी ज़िंदगी लओ बदलाईआ। तुहाडे घर ओह धन ओह सूरज महिताब, जिस दी लाईट संन मून समझ किसे ना आईआ। वेखो अज्ज कोई सन्त महात्मा कर के ना जायो आऊट वाक, आपणा पल्लू

❋

❋

लओ छुडाईआ। प्यार नाल कहो धर्म समेलन चौथे विच साडा सारयां दा होया इत्फ़िाक, निफ़ाक वाला नज़र कोए ना आईआ। इहो बेनन्ती इहो आरज़ू इहो अरदास, विश्व धर्म दे बानीओ सारे पुरख अकाल नूं दयो सुणाईआ। तुहाडा गुरु वसे तुहाडे आस पास, दूर दुराडा नज़र कोए ना आईआ। आउण वाल्यो गुरमुखो प्रेमीओ प्यारयो प्रभू दे भगतो सन्तो तुहानूं अख़ीरी देवां शाबाश, जेहड़े बैठ के अन्तर आत्मा परमात्मा दा जस सुण के आपणी ख़ुशी बणाईआ। अग्गे वास्ते सब दा सांझा इक्को पिता ते इक्को मात, क्योंकि, आत्मा जगत माता किसे सरीर विच ना कदे टिकाईआ। इक्को दीन इक्को मज़्हब इक्को ज़ात इक्को नाम कलमा ते इक्को गाथ, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला लैणा गाईआ। फेर आपणे आप नूं लैणा वाच, समझो एह ओस दा खेल तमाश, जो ख़लक दा ख़ालक दीन दुनी दा मालक जल्वागर नूर रुशनाईआ। उहो सदा सदा वाहिद, एकँकार ओसे नूं सारे कहि के गए गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवे माण वड्याईआ। सत्त फ़रवरी कहे मेरा इक्को इक संदेशा, सर्ब नूं दयां सुणाईआ। मुनी सुशील कुमार सन्त किरपाल सिँघ सारयां इक्ट्ठे रहिणा एसे तरह हमेशा, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। सारयां दा इक्को वेस ते इक्को देसा, विछोड़ा अग्गे ना कोए रखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर इहो दस्स के गए आपणा जुग जुग बदल के वेसा, काया दे पुतले दए बदलाईआ। भावें कोई मुल्ला मुसायक शेखा, पंडत पांधा ग्रन्थी पन्थी हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई इक्को रंग रंगाईआ। सब दा प्यार ते आत्मा परमात्मा दा हेता, इहो जगत विच वड्याईआ। तुसीं हुण आ गए ओह भूमी विच ओस रण खेत विच जिथ्थे कलयुग दी कूड़ी क्रिया करनी खेता, नाम दा खण्डा हथ्थ विच लैणा चमकाईआ। याद कर लओ गुर अवतार पैग़म्बर भविक्ख्तां विच सब नूं करा के गए चेता, नानक दा शब्द कलमा अगम्म अथाहीआ। प्यार मुहब्बत करन वाला पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को नर नरेशा, नर नरायण कहि के जिस नूं सारे सिफ्त सालाहीआ। हरिसंगत प्रेमी प्यारयो आउण वाले गुरमुखो कल नूं इस तों वड्डा तुहाडे उत्ते होर जुम्मेवारी दा ठेका, मुनी होरां दी ख़ुशी देणी बणाईआ। जेहड़ा कोई प्यार पिच्छे घर छड के आए ओह वी कल्ल नूं एस राम लीला दी गराउंड विच आ के सन्तां दी कर देणा भेंटा, ते सन्तां दा संग बणा के चलणा चाँईं चाँईंआ। क्योंकि तुहाडा सब दा मालक इक्को पुरख अकाल दीन दयाल जो हर घट वसया उहो तुहाडा नेता, शाह पातशाह शहिनशाह उहो नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण निरगुण निरगुण सरगुण निरगुण सरगुण एकँकार इक इकल्ला परवरदिगार सांझा यार आत्म परमात्म परमात्म आत्म एका आपणा रंग दए वखाईआ। २७ माघ राम लीला गराउंड धर्म समेलन चौथे आत्मा परमात्मा दिता सद्दा, होका हक धर्म वाला सुणाईआ।

❋

❋

दीन मज़्हब ज़ात पात ऊच नीच राउ रंक दीआं छड दयो हद्दां, माया ममता मोह हँकार विभचार कुकर्म भृष्टाचार अन्दरों देणा कढ्ढाईआ। सन्त जन सूफ़ी फ़कीर जेहड़े बैठे चढ़ के चौथे पदा, सम्मेलन विच आपणा रंग देण वखाईआ। किसे दा झगड़ा रहिण ना देणा काया माटी नाड़ी मास हड्डा, तन वजूद दा बाहरों लेखा देणा मुकाईआ। एस धरनी धरत धौल धवल उत्ते मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मट्ठ गुरदवार ते इक्को भगत दवारा होवे जग्हा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई पारसी बोधी जैनी इक्को मंच उत्ते होवे सजा, ते इक्को रूप साहमणे बैठे सारे नज़री आईआ। संसार विच प्यार विच विचार विच सारे बदल जाउ पिछला पिच्छे तों समझ लओ केहड़ा साडे आउणा अग्गा, आगमन विच इक धर्म नूं सारे दयो वधाईआ। क्यों तुहाडा प्रभू परवरदिगार सांझा यार पुरख अकाल दीन दयाल सदा वसदा तुहाडी उत्ते शाह रगा, सन्तां दी सिख्या बिना धुन आत्म राग दे विच ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग चढ़ाईआ। चौथा समेलन इक दूजे नूं देवे दावत, मुनी ते मुनीजन इक्ट्ठे बैठे सोभा पाईआ। अज्ज फ़ैसला कर लओ सब ने अन्दरों कढ के जाणी अदावत, अन्दर बाहर वैर विरोध रहिण किसे ना पाईआ। प्रभू दा खेल होण वाला जे भयानक, अचानक आपणी कार कमाईआ। जिंना चिर धर्म ने स्यासत दी दिती ना ज़मानत, संसार नूं सके ना कोए बचाईआ। प्रेम दी प्रेम दीनां मज़्हबां नूं सांझी दे दयो न्यामत, वक्खरा रहिण कोए ना पाईआ। जे सन्तां महात्मा दे हुन्दयां विकार हँकार दी संसार दे काया मन्दिर अन्दर रह गई अलामत, फेर नाम किते हथ्थ ना आईआ। सारे इक्ट्ठे हो उस परमात्मा ख़ुदा वाहिगुरु अल्ला गाॅड तों मंगो इक सख़ावत, जो इक सुख़न नाल दीन दुनी सारी ल्ए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सब दा मालक पारब्रह्म पतिपरमेश्वर, सन्तां दे अन्तर निरन्तर सन्मुख सब दे सोभा पाईआ।

२८ माघ शहिनशाही सम्मत ५ रेशम सिँघ दे गृह मेरठ छाउणी

अवतार पैग़म्बर गुर लोकमात तक्कया, चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ध्यान लगाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर सति धर्म दी रही कोई ना सतया, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी धुन ना कोए सुणाईआ। प्रभू प्रेम प्यार भगती विच दिसे कोई ना रत्तया, रत्न अमोलक हीरा रूप ना कोए दरसाईआ। मन ममता कूड़ वासना जीव जहान फिरे नस्सया, अट्ठे पहर भज्जे वाहो दाहीआ। सच दवार साढे तिन्न हथ्थ अन्दर होई रैण अंधेरी मस्सया, निरगुण नूरी जोत

❋

❋

चन्द ना कोए रुशनाईआ। कलयुग सदी चौधवीं वेख के खिड़ खिड़ा के हस्सया, ताली दो हथ्थां वाली लगाईआ। साध सन्त जगत फ़कीर सूफ़ी माया ममता डस्सया, अमृत विख रूप बदलाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार लूं लूं अन्दर रचया, साढे तिन्न करोड़ दए गवाहीआ। मन कल्पणा विच अमीर ग़रीब नच्चया, सांतक सति ना कोए कराईआ। दीन मज़्हब इक दूजे दी करदे हत्या, हितकारी नज़र कोए ना आईआ। आबेहयात अमृत रस मिले किसे ना रस्या, हउमे तृष्ना रोग ना कोए मिटाईआ। चारों कुण्ट प्या रट्टया, झगड़ा होवे थांउँ थाँईंआ। जीव जहान खेल बाज़ीगर नटया, कलयुग स्वांगी आपणी कल वरताईआ। नाम अणयाला तीर जाए कोई ना खिच्चया, बजर कपाटी पड़दा ना कोए उठाईआ। सच दवारे लाहा किसे ना खट्टया, खटका दिसे कूड़ लोकाईआ। मदि प्याला विभचार पीता गट्टया, हरस हवस नाल वधाईआ। फिरी दरोही सरोवर तीर्थ तट्टया, तट किनारे रोवण मारन धाहींआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता बेपरवाहीआ। समां कहे मेरा कलयुग सोहणा मीत, कलकाती रंग रंगाईआ। जिस दीन दुनी दी बदल दिती नीत, नीतीवान ना कोए चतुराईआ। झगड़ा पवा के हस्त कीट, ऊचां नीचां रिहा लड़ाईआ। खेल वेख के नाम हदीस, हज़रतां रिहा जणाईआ। जो वेला पिच्छे गया बीत, गुर अवतार पैग़म्बर किस दी देण सफ़ाईआ। अग्गे झगड़ा मेटणा मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ गुरदवार रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर संदेशा इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण तक्कया जगत जहान, चुरासी अन्दर खोज खुजाईआ। मानव ज़ाती ख़ाली होया मकान, साढे तिन्न हथ्थ वज्जी ना कोए वधाईआ। रूप बणाया भूमी शमशान, शमां नूर ना जोत रुशनाईआ। अक्खरां वाला पथ्थरां वाला लैंदे ज्ञान, निरअक्खर सक्या ना कोए पढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण सुणदे कान, धुन अनादी नाद ना कोए जणाईआ। चारों कुण्ट फिरन इन्सान, मन कल्पणा भज्जण वाहो दाहीआ। आत्म परमात्म करे ना कोए परवान, परम पुरख मिलण कोए ना पाईआ। सति धर्म दा रिहा ना कोए निशान, निशाने दीन दुनी बदलाईआ। करे खेल श्री भगवान, हरि करता अगम्म अथाहीआ। गुर अवतार पैग़म्बरां दे भविक्ख्तां दा लेखा वखाए विच जहान, हज़रत मुहम्मद नाल रलाईआ। सदी चौधवीं अन्त वेख तुफ़ान, शौह दरया वहिण वहाईआ। केहड़ा अवतार पैग़म्बर लोकमात जाए बचाण, निरगुण धार लओ अंगड़ाईआ। दरगाह साची सचखण्ड दवारे सारे निउँ निउँ सीस झुकाण, बिन चरण कँवल चरणां सीस टिकाईआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी मेहरवान, महिबूब तेरी वड्याईआ। सानूं ऐं जापदा साडा अन्त अख़ीरी वक्त पहुँचया आण, अनक कलधारी तेरा भेव कोए ना आईआ। सचखण्ड दवारे सारे होए असीं हैरान, हैरानी अन्दर तेरा नाम दुहाईआ।

❋

❋

साबत रिहा ना किसे ईमान, धर्म दी धार ना कोए जणाईआ। चारों कुण्ट फिरे शैतान, शरअ छुरी बणी जगत कसाईआ। तेरा नूर नज़र आए ना कोए अमाम, आलम इलम ना कोए चतुराईआ। असीं दीन दुनी कायनात वेखी शान, अन्दर वड़ के मन्दिर चढ़ के खोज खुजाईआ। तेरा दरस मूल ना पाण, मंज़ल मिले ना बेपरवाहीआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द ढोले सारे गाण, वाहवा करके झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दवारा इक समझाईआ। पैग़म्बर कहिण हक ख़ुदा वक्त नज़दीक, नूरी नज़र नैण उठाईआ। तेरे विच इक तौफ़ीक, मेहरवान महिबूब तेरी वड्याईआ। तेरी रख के आए उडीक, सदी चौधवीं अन्त जणाईआ। तूं परवरदिगार लाशरीक, शहिनशाह नूर इलाहीआ। साडा कलमा करे तस्दीक, शहादत रसूल आए भुगताईआ। जिस दी सिफ्त करे कुरान मजीद, तीस बतीसा नाल मिलाईआ। सो कलयुग कूड़ी क्रिया गफ्लत विच्चों खोल्ह दे नींद, आलस निंद्रा दे मिटाईआ। तेरे उपर इक उम्मीद, आमद विच तेरा राह तकाईआ। तेरी सिफ्त तेरी तम्हीद, तेरा राग अल्हाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया उत्ते मार दे लीक, लाईन ऐन इक वखाईआ। दरोही तेरे नाम दी मारदे चीक, चीक चिहाढ़ा पए लोकाईआ। खेल वेखणा करौच दीप, लखण नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, पड़दा ओहला दए चुकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण तक्कया जगत जहान काया मन्दिर, काअबा हुजरा साढे तिन्न हथ्थ वेख वखाईआ। प्रकाश दिसे ना अंधेरी कन्दर, दीपक जोत ना कोए रुशनाईआ। मन कल्पणा नस्से वांग बन्दर, दहि दिशा उठ उठ धाहीआ। अन्तर खुल्हा के जन्दर, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। मानस ज़ाती होई पसू ढोर डंगर, जो प्रभ नूं गए भुलाईआ। नौ दवारे मूल ना लँघण, सुखमन ईड़ा पिंगल पन्ध ना कोए चुकाईआ। हउमे हंगता ढाहे कोई ना कंधन, दूई द्वैत ना कोए मिटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाए कोए ना छन्दन, आत्म परमात्म ना कोए सुणाईआ। इक पुरख अकाल नूं करे कोई ना बन्दन, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ गुरदवारे सारे सीस निवाईआ। अबिनाशी करता लाए किसे ना अंगण, धर्म दी गोद ना कोए बहाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर इक्को मंग मंगण, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। प्रभू डंका नाम वजा मृदंगण, सोई सृष्टी सुरत शब्द जगाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर ना देवीं लँघण, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। पिछली कीती करनी खण्डन, खड़ग खण्डा चण्ड प्रचण्ड नाम उठाईआ। तुध बिन कोई ना दस्से इक्को बन्दन, बन्दगी डण्डावत सजदा इक्को देणा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण की करे खेल मौला, पारब्रह्म प्रभ दाता धुरदरगाहीआ। जिस दा नाम इक अव्वल अवल्ला, आलमीन नूर इलाहीआ। ओस ने सब दा पूरा करना

❋

❋

कौला, इकरारनामा वेख वखाईआ। झगड़ा पवा के धरनी धरत धवल उपर धौला, दीन दीन नाल टकराईआ। दुष्ट हँकारीआं करके भार हौला, हरिजन गुरमुख सन्त ल्ए प्रगटाईआ। शाह सुल्तानां मूधा करके कौला, कासे बग़ली हथ्थ फड़ाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा शब्दी धार पए रौला, रौणक कलयुग दए वखाईआ। फिरे दरोही कोना कोना, गोशा गोशा दए गवाहीआ। सुख दी नींद मिले किसे ना सौणा, विस्तर ना कोए हंढाईआ। जीव जगत जहान हिलाउणा, बेख़बरां ख़बर कराईआ। जिस कारन पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझे यार आउणा, ओह वेला वक्त दए वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया विच संसार चार दिन दा पराहुणा, चौथे जुग दी अन्तिम होए सफ़ाईआ। सतिजुग साचा धर्म धार लोकमात बहाउणा, सच दवारा इक वखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल समां समें विच्चों प्रगटाउणा, जिस समें दी समझ किसे ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान पढ़ ना किसे समझाउणा, भविक्ख्त लिख्त बिन अवतार पैग़म्बर गुरु दूसर सके ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा खेल ओसे ने कराउणा, करनी करता इक अख्वाईआ।