पुस्तकालयभाग २२

२९ माघ शहिनशाही सम्मत ५ लक्षमण सिँघ दे गृह पिण्ड धनौरी ज़िला रोपड़

गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभ सृष्ट सबाई कर दे सुखी, सुख आत्म परमात्म इक जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप रहे कोए ना दुखी, ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां आपणे गले लगाईआ। भाग लगा दे जनणी कुख्खी, हरिजन जम्मण थांउँ थाँईंआ। तेरे प्रेम दी सब दे अन्तर होवे रुची, रसना जेहवा ढोला सिफ्त सालाहीआ। पंज तत काया कर दे सुच्ची, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। सच सुहञ्जणी कर दे रुती, रुत आपणे नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभ दे दे इक सहारा, साहिब स्वामी दया कमाईआ। चार वरन होए तेरा प्यारा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को नाम दस्स जैकारा, नौ खण्ड पृथ्मी तेरा राग अल्हाईआ। एको मन्दिर दस्स दवारा, गृह इक्को सोभा पाईआ। इक्को अमृत दे ठंडा ठारा, कलयुग अग्नी तत बुझाईआ। इक्को दीप कर उज्यारा, जोती जाते कर रुशनाईआ। इक्को लग्गे तेरा सच अखाड़ा, सुरती शब्दी गोपी काहन नचाईआ। इक्को नज़री आए धुर दा लाड़ा, लाड़ी मौत सके ना किसे प्रनाईआ। पुरख अकाल तेरे अग्गे हाढ़ा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तेरा खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर दे वड्याईआ। चारों कुण्ट अंध अंध्यारा, सच जोत

❋

❋

ना कोए रुशनाईआ। सच स्वामी तेरे चरण कँवल निउँ निउँ निउँ निमस्कारा, सजदयां विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभ वेख लै आपणी कायनात, दीन दुनी खोज खुजाईआ। हर हिरदे अन्दर मार लै झात, बिन निगह नैण नैण इक उठाईआ। जिधर तक्कीए अंधेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। झगड़ा प्या ज़ात पात, ऊच नीच हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई करे लड़ाईआ। भविक्ख्तां विच लिख्तां विच असीं सब नूं आए आख, नाम संदेशयां विच जणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त प्रगट होवे साख्यात, जोती जाता पुरख बिधाता डगमगाईआ। आत्म परमात्म सब दा जोड़े नात, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गाथ, गहर गम्भीर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण किरपा कर प्रभू परमात्म, परम पुरख तेरी सरनाईआ। निरगुण धार बण साथण, सगला संग निभाईआ। हउँ सेवक दासी दासन, जुग जुग तेरी सेव कमाईआ। कलयुग सृष्टी मन कल्पणा होई पापण, पतित पुनीत देहु कराईआ। सब दा सांझा करदे जापण, जगजीवण दाते तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, साहिब सुल्तान तेरी सरनाईआ। पुरख अकाल शब्द जणाउंदा ए। दीन दयाल दया कमाउंदा ए। अगम्म संदेश इक प्रगटाउंदा ए। जोती जामा धार के वेस, वेख वखाउंदा ए। जो लेखा लिख के गया दस दशमेश, पूर कराउँदा ए। घट निवासी नेतन नेत, निज घर आपणा पड़दा लाहुदा ए। जन भगतां कर के हेत, जुग जन्म दे विछड़े मेल मिलाउंदा ए। निरगुण सरगुण कर के खेड, ख़ालक ख़लक वेख वखाउंदा ए। जोती धार प्रकाश कर के तेज, नूर नुराना डगमगाउंदा ए। लहिणा पूरा कर के चारे वेद, शास्त्र सिमरत वेद पुराण खोज खुजाउंदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच संदेशा इक सुणाउंदा ए। सच संदेशा इक सुणावांगा। निरगुण नूर जोत प्रगटावांगा। वरन गोत डेरा ढाहवांगा। हिरदा सोध सच प्रगटावांगा। नाम बणा के बोध, बुद्धी तों परे शब्द सुणावांगा। खेल वेख के लोक परलोक, सच सलोक इक सुणावांगा। प्रभ दा भाणा सके कोए ना रोक, होका हक हक जणावांगा। कलयुग कूड़ी क्रिया ढाह के किला कोट, सच दवारा इक प्रगटावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडा इक सुहावांगा। दर ठांडा इक सुहाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। कोटन कोटि जीव उठाएगा। चढ़ चोटी नाद वजाएगा। सुरती सोती आप हिलाएगा। लख चुरासी विच्चों माणक मोती गुरमुख आपणे रंग रंगाएगा। जोती जोत सरूप

❋

❋

हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा इक सुणाएगा। सच संदेशा इक सुणावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव महेष उठावांगा। देवत सुर नाल रलावांगा। गण गंधरव अक्ख खुल्हावांगा। गुर अवतार पैग़म्बर संग रलावांगा। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अडम्बर, सतिजुग सच राह चलावांगा। सर्ब कला भरतम्बर, पारब्रह्म अख्वावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर ठांडा इक वखावांगा। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण वेख लै आपणी धरती, धवल ध्यान लगाईआ। प्रभ मालक धुर दे अर्शी, प्रीतम बेपरवाहीआ। खेल कर फ़र्शी, आपणा फेरा पाईआ। चारों कुण्ट अंधेर गर्दी, सच सच ना कोए सुणाईआ। पिता पूत रिहा ना दर्दी, भाई भाई करे लड़ाईआ। नार कन्त उत्ते पावे अर्ज़ी, साचा संग ना कोए रखाईआ। वेख खेल कलयुग कलि दी, कलकाती होए कसाईआ। वड्याई रही ना तीर्थ तट अठसठ जल दी, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रोवे मारे धाईंआ। तेरी जोत बिन वरन गोत पुरख अकाल कोए ना बलदी, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। फिरी दरोही काम क्रोध लोभ मोह हँकार दल दी, चार वरन अठारां बरन सब दे उत्ते छाईआ। खेल तक कलयुग छल दी, कपट विकार हँकार होया थांउँ थाँईंआ। भटकणा मिटे ना किसे मन दी, ममता मोह ना कोए चुकाईआ। आसा पूरी कर दे प्रभू गोबिन्द गुजरी वाले चन्न दी, माछूवाड़ा दए गवाहीआ। आवाज़ सुणे ना किसे कन्न दी, कलम हरफ़ ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण तक्क लै आपणी दीन दुनी दा नज़ारा, बेनज़ीर नज़र उठाईआ। मेरे शहिनशाह शाह पातशाह इसतग़फारा, परवरदिगार बेपरवाहीआ। हकीकत हक ना कोए जैकारा, नाअरा नाम ना कोए लगाईआ। सृष्टी भुल्ल गई तेरा दवारा, सचखण्ड मिलण कोए ना आईआ। जो संदेशा दे के गए पैग़म्बर गुर अवतारा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर जणाईआ। सो खेल वेख विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी बैठे सीस निवाईआ। तुध बिन दूजा अवर ना कोए आत्म परमात्म करे प्यारा, प्रीतम हो के मेल मिलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर किनारा, नईया नौका आपणा नाम जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर तेरे नाम दा इक इशारा, सैनत शब्द धार लगाईआ।

❋

❋

पहली फग्गण शहिनशाही सम्मत ५ हरि भगत दवार जेठूवाल

पुरख अकाल कहे फल्गुण अन्दर गुर अवतार पैग़म्बर मेरे नाम दा खाओ हक फ़रूट, फुटकल रहिण कोए ना पाईआ। सब दा सांझा इक्को होवे मार्ग रस्ता रूट, वक्खरा राह ना कोए चलाईआ। निगाह मारो चारे कुण्ट, दहि दिशा अक्ख उठाईआ। दीन दुनी तक्को जूठ झूठ, हरि हिरदा फोल फुलाईआ। सच दा नज़र आए ना कोए पूत, पिता पुरख अकाल ना कोए मनाईआ। सुहञ्जणी होए कोए ना रूत, रुतड़ी बसन्त ना कोए महकाईआ। झगड़ा प्या काया पंज भूत, सांतक सति ना कोए वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वेखो करके कूच, कूचा गली तन वजूद फोल फुलाईआ। सति धर्म दा ताणा पेटा रिहा कोए ना सूत, सूत्रधारी पड़दा दयो उठाईआ। क्यों जगत तृष्ना वधी भूख, कूड़ी क्रिया कल्पणा विच हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि करता अगम्म अथाहीआ। फल्गुण कहे प्रभ नाम दा चक्खो रस, बिन रसना रस वखाईआ। दीन दुनी वेखो नस्स नस्स, निरगुण बण के पाँधी राहीआ। मनुआ रिहा किसे ना वस, सांतक सति ना कोए कराईआ। निज नेत्र खुल्ल्हे कोई ना अक्ख, प्रतख मिले ना किसे गुसाँईंआ। अमृत ल्ए कोई ना चख, तृखा तृप्त ना कोए कराईआ। शब्द नाद वज्जे ना सट्ट, सोई सुरत ना कोए उठाईआ। निरगुण जोत जगे लट लट, अंध अंधेर ना कोए मिटाईआ। भाग लग्गे ना काया मट्ट, साढे तिन्न हथ्थ दुहाईआ। वणजारा मिले किसे ना हट्ट, वस्त अगम्म ना कोए वरताईआ। फिरी दुहाई तीर्थ तट, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रही कुरलाईआ। नेत्र रोंदे मन्दिर मट्ठ, उच्ची कूकण मारन धाहींआ। दीन मज़्हब दी मेटे कोई ना वट्ट, सच गृह ना कोए वखाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द नाम कलमा सारे रहे रट, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। सृष्टी दृष्टी होई बहुमत, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर सब दी वेखो मित गत, गहर गम्भीर रिहा जणाईआ। क्यों तन वजूद नाड़ बहत्तर उबले रत्त, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। चार कुण्ट रिहा ना सच, दहि दिशा कूड़ दुहाईआ। माया अग्नी दुनी रही मच्च, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। चार वरन अठारां बरन सके कोई ना बच, बचपन प्रभ दी झोली पाईआ। सुणो हुक्म कमलापति, पतिपरमेश्वर आप जणाईआ। जुग चौकड़ी भविक्ख्त वेखो पेशीनगोईआं वाले ख़त, जो अक्खरां नाल वड्याईआ। क्यों दरगाह साची बैठे सथ्थर घत, लोकमात तक्को ख़लक ख़ुदाईआ। हकीकत रही कोई ना हक, हुक्म मन्ने ना कोई बेपरवाहीआ। काया खेड़ा सब दा होवे भट्ठ, कलयुग अग्नी तत तपाईआ। जोग अभ्आस रिहा किसे ना हठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक

❋

❋

अख्वाईआ। फल्गुण कहे गुर अवतार पैग़म्बर प्रेम प्रीती बरसो फूल, फलीभूत दए कराईआ। नूर तक्को कन्त कन्तूहल, जो मालक ख़ालक धुरदरगाहीआ। जिस दा आदि अन्त नाम असूल, दूजी धारा ना कोए वखाईआ। मेहरवान महिबूब चरण कँवल दे के धूल, धर्म दवारा इक दरसाईआ। जिस दा सति सच असूल, असलीअत आपणा आप प्रगटाईआ। नाम कलमा दे माकूल, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। जिस दा सच भँगूढ़ा रहे झूल, हुलारा दो जहानां बाहर वखाईआ। उस दा ना कोए अर्ज़ ना कोए तूल, वंडण वंड ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सच समझाईआ। फल्गुण कहे गुर अवतार पैग़म्बर प्रेम बरसाउ बरखा, बिध रहिण कोए ना पाईआ। चिन्ता रोग रहे ना हरखा, हउमे गढ़्ह देणा तुड़ाईआ। सम्मत शहिनशाही पंज अगम्मा बरसा, बरख़ुरदारां इक दृढ़ाईआ। जो कौल कीता गोबिन्द उत्ते सरसा, शहादत शब्द गुरु भुगताईआ। मेरा ढईए दा पूरा होवे अरसा, अर्शी प्रीतम नूर जोत करे रुशनाईआ। प्रगट होवे उपर फ़र्शा, फ़ैसला ज़िमीं असमान मुकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां पूरीआं करे ग़रज़ां, गहर गम्भीर दया कमाईआ। चार जुग दीआं लेखे लावे कीतीआं अर्ज़ां, बेनन्ती आपणी झोली पाईआ। नव नौ चार दीआं कढ के फ़रदां, लेखा वेखे थांउँ थाँईंआ। ग़रीब निमाणयां वंडे दरदां, कोझयां कमल्यां गले लगाईआ। जन भगतां होण ना देवे हर्जा, हर्जाना आपणे विच्चों पूर कराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देवे पिछला कर्ज़ा, मकरूज़ पिछला देवे चुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे अंधेर गर्दा, गर्दिश वेखे जगत लोकाईआ। योद्धा सूरबीर बण मर्दाना मर्दा, बिन मदद वेस वटाईआ। शब्दी गोबिन्द नाल रखावे बरदा, बन्दगी आपणी इक समझाईआ। शरअ छुरी कत्ल करे किसे ना करदा, कातिल मक्तूल दा लेखा दए मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को नाम कलमा ढोला आत्म परमात्म होवे पढ़दा, दूसर राग ना कोए अल्हाईआ। शब्द सुणाए लहिंदा चढ़दा, दक्खण पहाड़ वज्जे वधाईआ। सतिजुग साचा कारज करदा, विष्न ब्रह्मा शिव चले ना कोए चतुराईआ। अवतार पैग़म्बर गुर फिरे डरदा, सिर सके ना कोए उठाईआ। खेल होया नरायण नर दा, निरगुण आपणी कार कमाईआ। जेहड़ा ना जम्मे ना मरदा, चुरासी वंड ना कोए रखाईआ। ओह मालक बण के आपणे घर दा, घराना दीन दुनी वेख वखाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख फड़दा, जन भगत गोद टिकाईआ। लेखा जाणे दर दर दा, धुर दरवेशी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक वरताईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो फल्गुण कहे वेखो फूल माला, मणका नज़र कोए ना आईआ। माज़ी लेखा छडो देखो खेल हाला, हालत बदली जगत लोकाईआ। पैग़म्बरो हुक्म सुणो उस ख़ुदा तुआला, जिस तालब सारे ल्ए कराईआ। चारों कुण्ट अंधेरा काला, दीआ बाती

❋

❋

ना कोए रुशनाईआ। संदेशा दे के गया नानक निरगुण सरगुण बाला, शब्द शब्द विच समझाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे पुरख अकाला, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दीआं घालदे रहे घालां, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। जिस दे अग्गे करदे रहे सवाला, बेनन्ती आरजू इक दृढ़ाईआ। जो लेखा जाणे सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, दरगाह साची इक वड्याईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर आपणी बदल देवे चाला, चलाकी ख़ाकी बन्दा समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। फल्गुण कहे सुहञ्जणी रुती, हरि करते मेरी महकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर खेल वेखो काया बुतीं, बुतख़ाने फोल फुलाईआ। सृष्टी गूढ़्ही नींद सुत्ती, तुहाडा नाम कलमा सके ना कोए उठाईआ। मन कल्पणा होई दुखी, दर्दीआं दर्द ना कोए वंडाईआ। भाग लग्गे किसे ना कुख्खी, भगत जन्मे ना कोए माईआ। अमृत पीए कोए ना घुटी, निझर रस ना कोए चखाईआ। वेखो तुहाडे मुरीदां सिक्खां दी तुहाडे नालों अन्तर धार तुटी, दोहां मिल के वज्जे ना कोए वधाईआ। फल्गुण रुत सुहञ्जणी तुसीं सारे कर लओ छुट्टी, छुटकारा जगत वल्लों पाईआ। क्यों दीन दुनी जांदी लुट्टी, कलयुग लुटेरा फड़ सके कोए ना राईआ। सारे आपणीआं मीटो मुट्ठी, पंजे उँगलां लओ दबाईआ। फिर हथ्थ लगाओ गुट्टीं, इशारे नाल दबाईआ। फेर चरणां विच वेखो जुत्ती, जोड़ा कवण सुहाईआ। क्यों दुनिया तुहाडे हुन्दयां राहों घुथ्थी, मार्ग मिले ना बेपरवाहीआ। क्यों मति होई पुट्ठी, पुट्ठे लटकण वाल्यां समझ रही ना राईआ। क्यों जाप करदे बुल्ल्हां बुटीं, अन्तर दरस कोए ना पाईआ। क्यों अभ्आस करदे नौ दवारे बाहर त्रैकुटी, ईड़ा पिंगल सुखमन राह तकाईआ। क्यों सुरत सवाणी सोई ना उठी, निरगुण धार ना ल्ए अंगड़ाईआ। फल्गुण कहे औह वेखो मेरी शाख़ चार कुण्ट विच फुट्टी, रंग आपणा रही वखाईआ। एह खेल रहिणी नहीं लुकी, पड़दा सके कोए ना पाईआ। सब ने गाथा गाउणी दो तुकी, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच रंग आप रंगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण केहड़ी तेरी रुत, की सानूं रिहा सुणाईआ। अग्गे कर जा चुप्प, प्रभ दा भेव कोए ना आईआ। जिस दुलारा बणाया गोबिन्द सुत, जनणी इक अख्वाईआ। ओह निरगुण धारों आपे उठ, जोती नूर करे रुशनाईआ। ओहला रहिण ना देवे किसे गुट्ठ, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण फोल फुलाईआ। लख चुरासी विच्चों पहले भगत कर के इक्ट्ठे इक मुट्ठ, मुट्ठी आपणी विच बंधाईआ। फेर सृष्टी दृष्टी ल्ए लुट्ट, लुटेरा हो के खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण फल्गुण तेरी वेखी ख़ुशबू, महक महक विच्चों खोज खुजाईआ। ओह मालक वेख जिस ने तैनूं

❋

❋

बख्श्या रूह, रूह बुत वज्जी वधाईआ। फल्गुण कहे असीं ओसे दे सारे नूर हूबहू, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जेहड़ा वसया मानव ज़ाती साढे तिन्न करोड़ लूं लूं, लोयणां तों पिच्छे बैठा नज़री आईआ। ओस दी महिमा सिफ्त चार जुग करदे रहे नाल मूँह, मुख मन्त्रां नाल सालाहीआ। ओहो सतिगुर ओहो शब्द गुरु, गुरदेव स्वामी इक अख्वाईआ। जिस दा नाम मन्त्र कलमा कायनात इक्को फुरू, फुरने सब दे बन्द कराईआ। आपणी करनी करनों कदे ना मुड़ू, हुक्म देवे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। फल्गुण कहे गुर अवतार पैग़म्बर वेखो खेल अपारा, अपरम्पर दयां जणाईआ। जिस नूं कहिंदे रहे चव्हीआं अवतारा, जोती जाता वेस वटाईआ। सब नूं दए अधारा, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। दो जहानां बण सिक्दारा, हुक्म आपणा इक दृढ़ाईआ। धर्म दी धार खोल्ह दवारा, गृह इक्को इक सुहाईआ। एका नाम शब्द जैकारा, चारों कुण्ट दए सुणाईआ। एका ब्रह्म कर प्यारा, पारब्रह्म जोड़ जुड़ाईआ। एका नेत्र लोचण नैण खोल्ह सच्ची सरकारा, सरगुण निरगुण फोल फुलाईआ। सांझा बण के परवरदिगारा, परम पुरख होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सद आपणा रंग वखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण फल्गुण आया वक्त सुहेला, सुहञ्जणी रुत सुहाईआ। प्रभ करे खेल अकेला, अकल कलधारी आपणी कल वरताईआ। जन भगतां कर के मेला, विछड़े जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण सरगुण बण के सज्जण सुहेला, सति सतिवादी वेख वखाईआ। एका रंग रंगा गुरु गुर चेला, चेला गुरु विच समाईआ। अचरज खेल प्रभू कल खेला, ख़ालक ख़लक वेखे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दो जहान वेखे जंगल बेला, निरगुण धार सरगुण नालों हो के वेहला, दिवस रैण अट्ठे पहर घड़ी पल आप आपणी कार कमाईआ।

२ फग्गण शहिनशाही सम्मत ५ हरि भगत दवार जेठूवाल

फल्गुण कहे गुरु अवतार पैग़म्बरां आपणा हथ्थ रखया उत्ते सीस, सीस जगदीश निवाईआ। फेर पुश्त पनाह वेखी पीठ, करवट आपणे विच्चों बदलाईआ। फेर मुख विच उँगल पा के मारी चीक, उच्ची कूक दिता सुणाईआ। फेर छाती दी कर तस्दीक, पिस्तान अन्दर आप दबाईआ। फेर चरण कँवल तक मीत, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। फेर चार जुग दे शास्त्र वेखे ठीक, जो ठाकर गया लिखाईआ। फेर लम्मे पै के मारी लीक, लाईन नक्क नाल बणाईआ। फेर अमृत रस

❋

❋

पीता ला के झीक, तृष्ना तृप्त कराईआ। फेर हो के ठांडे सीत, साह साह नाम वड्याईआ। फेर सृष्टी दी वेखी नीत, मुरीद गुरसिख खोज खुजाईआ। फेर विचार आया चीत, चेतन आपणा आप कराईआ। बौहड़ी चार जुग मन कल्पणा सके ना जीत, भय भउ ना कोए वड्याईआ। झगड़ा मुका ना सके हस्त कीट, ऊच नीच ना रंग रंगाईआ। फेर बोल के नाल जीभ, ज़बान नाल दिता दरसाईआ। कलयुग अन्तिम किसे दा बदले ना कोए नसीब, निस्बत सके ना कोए कढ्ढाईआ। फेर तकी दीन मज़्हब तरतीब, जो तरह तरह बणाईआ। फेर खेल वेख्या अजीब, पुरख अकाला की कार कमाईआ। फेर झगड़ा तक्कया अमीर ग़रीब, वड्डा छोटा करे लड़ाईआ। फेर तक्कया कुरान मजीद, जिस दा मसला हल्ल ना कोए कराईआ। फेर तक्कया ईद बकरीद, नमाज़ रोज़ा खोज खुजाईआ। फेर तक्कया जो गुरु गुरदेव होए शहीद, शहादत आपणी गए भुगताईआ। फेर तक्कया ला के नीझ, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। फेर तक्कया कवण दूर कवण नज़दीक, गृह गृह कवण सुहाईआ। जां ग़ौर नाल तक्कया इक्को परमात्मा इक्को आत्मा सच्ची प्रीत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सारे हो गए भय भीत, सिर सके ना कोए उठाईआ। त्रैगुण तों बाहर त्रैगुण अतीत, त्रैभवण इक अख्वाईआ। जिस लेखा मुकाउणा ऊच नीच, राउ रंकां इक्को रंग रंगाईआ। जो सब दे भीतर सब दे बाहर सब दे बीच, इक इकल्ला खेल खिलाईआ। जिस दे जुग चौकड़ी गए बीत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। सो साहिब करे बख्शीश, रहमत आपणा नाम वरताईआ। साचा कलमा दस्स हदीस, हज़रतां तों परे करे पढ़ाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण सानूं इक इक उम्मीद, आसा आसा विच्चों रखाईआ। जिस दी सिफ्त कीती तमहीद, तरह तरह वड्याईआ। जो आदि अन्त ना होए पलीत, पतित पुनीत ल्ए तराईआ। जो सब दी बदल दए तबीअत, तबीअत आपणे नाल मिलाईआ। मूसा ईसा मुहम्मद वेखे वसीअत, बिन अक्खरां अक्ख खुल्हाईआ। जिस ने सांझी करनी इक वलदीअत, इक्को बणना पिता माईआ। उस दी हक नाम अहिमीअत, आहला अदना रंग रंगाईआ। धर्म दी धार दस्से इन्सानीअत, हैवान इन्सान रूप वटाईआ। सब दी वेखणहारा बदनीअत, बदी अन्दरों खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गुर अवतार पैग़म्बर, फल्गुण कहे, हथ्थ रखण आपणे गोडे, घुटने रहे हिलाईआ। फेर निगह मारी उत्ते चोटी बोदे, केसाधारी खोज खुजाईआ। फेर सूरबीर बहादर वेखे योधे, जो अंग अंग गए कटाईआ। फेर तक्के चार जुग दे अरदासे सोधे, वदी सुदी भेव चुकाईआ। फेर तके प्रभ दा भाणा कोए ना रोके, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर देंदे होके, भविक्ख्तां विच सुणाईआ। उस दे सोहणे लग्गे मौके, मुकम्मल आपणी कार कमाईआ। साचे मार्ग दस्स

❋

❋

के सौखे, जन भगत ल्ए उठाईआ। हरिजन रहे कोए ना विच धोखे, भाण्डा भरम भरम भनाईआ। गूढ़्ही नींद रहे ना सोते, सुत्तयां ल्ए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया माटी भाण्डे अन्दरों पोचे, प्राचीन दा लेखा अन्दरों दए मिटाईआ।

८ फग्गण शहिनशाही सम्मत ५ हरि भगत दवार जेठूवाल

अवतार पैग़म्बर गुर कहिण वेखी कबर मढ़ी, मकबरयां शमशानां फोल फुलाईआ। दीन दुनी मरी बड़ी, अनगिणत गणित ना कोए गणाईआ। अग्नी अग्ग विच सड़ी, तन वजूद गई मिटाईआ। विद्या जगत शास्त्र बड़ी पढ़ी, अक्खरां नाल सिफ्त सालाहीआ। खेल खेलया दु:ख सुख दी घड़ी, वक्त वेला दए गवाहीआ। नाच नचाया पंज तत काया गढ़्ही, कल्पणा हवस नाल मिलाईआ। तन लिबास रखाया ज़री, ज़र ज़ेवर नाल चतुराईआ। जग फेरा पाया घर घरी, गृह गृह डेरा लाईआ। मन विकार कीता अड़ी, हउमे रोग संग रखाईआ। वासना रखी बहत्तर नड़ी, नाड़ी नाड़ी दए गवाहीआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण बिना प्रभ किरपा आत्मा सचखण्ड दवार कोए ना वड़ी, दरगाह सच ना कोए सुहाईआ। बिना शब्द गुरु तों शस्त्र नहीं कोई छड़ी, खण्डा खड़ग ना कोए चतुराईआ। किसे कम्म ना आवे हुक्का नड़ी, हाकम मिले ना धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर कहिण असीं वेखे जगत तालाब, तीर्थां खोज खुजाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ मसीतां विच्चों महिराब, महिबूब नज़र कोए ना आईआ। डण्डावत बन्दना निमस्कार हुन्दे वेखे आदाब, सजदयां सीस झुकाईआ। गृह दर हुन्दे वेखे आदाब, माण माण विच्चों प्रगटाईआ। खिल्लत तके खताब, ख़ुद मालक होए सहाईआ। जगत जुगीशर वेखे तपीश्र भोगी वेखे राज़, जोगी जुगत नाल दृढ़ाईआ। गुरमुख हँस वेखे मूर्ख बुद्धी वेखे काग, काग वांग कुरलाईआ। दीपक जोती वेखे चराग़, चारों कुण्ट कुण्ट रुशनाईआ। मन कल्पणा वेखे मज़ाज, सुरती अन्दर खोज खुजाईआ। सति सवाल वेखे जवाब, जवाब तल्बी विच ख़ुदाईआ। काया मन्दिर वेखे कँवल नाभ, निज लोचन फोल फुलाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर वेखे करदे इमदाद, सिफ्तां वाली सिफ्त सालाहीआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द वेखे जो रहे अराध, सिमरन पूजा विच वड्याईआ। बुद्धी तों परे वेख्या बोध अगाध, अगम्म अथाह समझाईआ। दीन दुनी तक्कया समाज, दीनां मज़्हबां फोल फुलाईआ। शाहो भूप तक्कया नकाब, शहिनशाह बेपरवाहीआ। जां खेल तक्कया निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण करे आप, दूजा नज़र कोए ना आईआ।

❋

❋

शाह पातशाह शहिनशाह बण के बाप, देवणहार वड्याईआ। जिस दवारे पतित जाण कांप, पुनीत सीस झुकाईआ। त्रैगुण डस्सणी ना डस्से सांप, अक्खां अक्ख उठाईआ। ओह खेल करे साख्यात, साहिब सुल्तान नूर इलाहीआ। पूरा कर भविक्ख्त वाक, लेखा चुकाए थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग अन्तिम वेखे वाट, पैंडा दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ।

९ फग्गण शहिनशाही सम्मत ५ हरिसंगत नवित हरि भगत दवार जेठूवाल

अवतार पैग़म्बर गुर कलयुग अन्तिम नेत्र नीर वहावण हंझे, हन्झूआं धार वहाईआ। जगत सिंघासण दीन दुनी दे वेखण मंजे, खटीआ खाट फोल फुलाईआ। धर्म दी धार विच दिसण मूल ना बन्दे, बन्दगी विच बन्दना ना कोए कराईआ। जग नेत्र नैणहीण होए अंधे, निज अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। माया ममता विच होए गंदे, हउमे रोग ना कोए गंवाईआ। भज्जे फिरदे उत्भुज सेत्ज जेरज अंडे, चारे खाणी राह तकाईआ। किते अमृत रस मिले ना शब्दी धार खण्डे, कलयुग खण्डन होई लोकाईआ। टुट्टी जन्म जन्म ना कोए गंढे, तन्दी तन्द ना कोए बंधाईआ। अन्तिम सब दी जवानी हंढे, बुढेपा बिरध नज़री आईआ। सदी चौधवीं दिसदी कन्ढ्ढे, पार किनारा ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। अवतार पैग़म्बर कहिण वेख्या खेल गुर गुर दीनां, दीन मज़्हब फोल फुलाईआ। साची रुत बसन्त दिसे ना फल्गुण महीना, माह मास रिहा तकाईआ। जिधर तक्कीए मन कल्पणा विच जीव होया कमीना, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। बिना भगतां तों ठांडा होए किसे ना सीना, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार दए तालीमा, तस्लीम आपणा आप कराईआ।

११ फग्गण शहिनशाही सम्मत ५ सुरजीत सिँघ दे नवित
हरि भगत दवार जेठूवाल

सतिगुर शब्द गुरु गुरदाता, देवणहार अख्वाईआ। पुरख अकाल अकल कलधारी सब दा पिता माता, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। कलयुग अन्त मेटे अंधेरी राता, रुतड़ी आपणा नाम महकाईआ। सर्ब जीआं बण ज्ञाता, गहिर गम्भीर वेख

❋

❋

वखाईआ। नव सत्त खेले खेल तमाशा, चार कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। किरपा करे पुरख अबिनाशा, अबिनाशी आपणी कार कमाईआ। सच दवारे करके वासा, सचखण्ड इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच देवे माण वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल अतीत, त्रैगुण बाहर जणाईआ। भगतां संग प्रीत, प्रभ प्रीतम मेल मिलाईआ। सदा रख अतीत, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। हिरदे वस चीत, चेतन सुरती आप कराईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गीत, गहिर गम्भीर पड़दा लाहीआ। गुरमुखां वसे बीच, काया मन्दिर अन्दर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां करे आप अतीत, शहादत शब्द गुरु भुगताईआ।