पहली चेत शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल
हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद झुके, नानक गोबिन्द नाल मिलाईआ। साडे सब दे पैंडे मुके, मुकम्मल दईए जणाईआ। वेखणा खेल अबिनाशी अचुते, पारब्रह्म ध्यान लगाईआ। जिस दी दो जहान सुहञ्जणी होणी रुते, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। सन्त सुहेले उठाए सुत्ते, जन भगत ल्ए जगाईआ। देस देसांतर अन्तर पुच्छे, दूर नेड़ा वंड ना कोए वंडाईआ। साचे मार्ग करके सुच्चे, अन्तर दृष्टी दए खुल्हाईआ। फड़ बांहों गोदी चुक्के, मेहरवान महिबूब आपणा रंग रंगाईआ। चार वरनां अन्तर निरन्तर कोए ना दुखे, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। जो चार जुग दे भुक्खे, तिन्हां तृष्ना दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म सुणाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद वेखण ला के निगाह, नानक गोबिन्द संग रखाईआ। धरनी धरत धवल धौल उत्ते कवण सुहञ्जणी जगह, अन्त मिले माण वड्याईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझा यार होवे उग्घा, गाॅड गाईड रूप दरसाईआ। जो संदेशा दे के गया राम कृष्न वेद व्यासा बुद्धा, भविक्ख्तां विच आपणा राग अल्हाईआ। उस दा खेल वेखणा जिस दा आदि अन्त तों किसे समझ ना आया मुद्दा, मुद्दतां तों सारे राह तकाईआ। ओह प्रगट होवे गहर गम्भीर बेनज़ीर उत्ते बसुधा, धरनी धरत धवल धौल करे रुशनाईआ। सच दवार एकँकार खोल्ह के उच्चा, ऊच नीच दा झगड़ा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद कहे परवरदिगार इक्को गाईड, दो जहानां सोभा पाईआ। जिस दा मार्ग रस्ता वाईड, नैरो रूप ना कोए जणाईआ। दीन मज़्हब दी पकड़े कोए ना साईड, सिध्धा इक्को राह चलाईआ। ओहले
❋
❋
रहे ना कदे बिहाईन्ड, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। जिस ने योरप एशीआ वेखणी लैंड, लैंड मारक खोज खुजाईआ। शब्द संदेशा हुक्म करे सेंड, चार कुण्ट कुण्ट जणाईआ। सदी चौधवीं करके एंड, इडैकस वेखे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद कहे मेरे विलज़ुज़जा, लाउल ज़मलाज़ूर नूर इलाहीआ। काइज़ेकमली यके उसतू तानज़ी मुनज़बीते चशमे चा ज़खतो ज़ू आहला नूर ख़ुदाईआ। मुखताबी नूरे रबी आहला तबी, जमानेशबी ख़ज़ोने नबी, नज़रे न्याज़ मुहम्मदे रज़ा, मोज़ुनवी ज़केज़वा मुहम्मदे रज़ा, पैग़म्बरे सदा अदाबे अल्ला, आलमीन नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। मुहम्मद कहे नानकु निमस्कार, गोबिन्द डंक वजाईआ। ईसा कहे नूरे इज़हार, ज़ाहर ज़हूर रुशनाईआ। ईसा कहे ज़खनेबलु ताज़िखतेज़लु बख्शे रूह, रहमते रहमान अमाम बेपरवाहीआ। गोबिन्दे गज़ी, नानके वज़ी शहिनशाह अज़ीं ज़कलव जमू शहराए हज़ू, शरीइते तज़ू, तालबे, तज़िबू आलमे आलम आहला अदना वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशा इक सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव करदे सजदा, साहिब सुल्तान सीस निवाईआ। मेहरवान महिबूब लेखा वेख सब दा, पूरब फोल फुलाईआ। चार जुग तेरा नाम कलमा सरगुण हो के रिहा रटदा, रसना जेहवा ढोला गाईआ। तैनूं मालक बणाया घट घट दा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी दए गवाहीआ। तेरा खेल वेख्या दीन मज़्हब दी हद्द दा, चार कुण्ट दहि दिशा दीन दुनी कुरलाईआ। तेरा नूर तक्कया उपर शाहरग दा, जिथ्थे दीपक अगम्मी जगदा, धुन अनादी शब्द वज्जदा, अनरागी राग अल्हाईआ। भगत सुहेले सन्त साजण सद्द दा, गुरमुखां गुर गुर जोड़ जुड़ाईआ। तेरा इक जैकारा सुणना हक अलख दा, लख पातालां आकाश तेरा ध्यान लगाईआ। बिन तेरी किरपा ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल कोए ना वसदा, वसनीक नज़र कोए ना आईआ। तेरा भेव निज नेत्र लोचन नैण अक्ख दा, प्रतख आपणा पड़दा लाहीआ। जगत वणजारा करदे पुरख अकाल आपणे हट्ट दा, हटवाणे सारे देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सद आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण ओह आ गया नूर अलाह, आलमीन वड्याईआ। जल्वागर नूर ख़ुदा, ख़ुदी तक्ब्बर वेख ख़लक ख़ुदाईआ। तेरे तेरे नालों होए जुदा, आत्म परमात्म मेल ना कोए कराईआ। मन कल्पणा कूड़ी क्रिया हउमे हंगता वधी वबा, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। तेरे नाम दी सारे लाउंदे सदा, रसना जेहवा ढोले गाईआ। दरोही तेरा दर किसे ना लद्धा, गृह मन्दिर महिबूब मिलण कोए ना जाईआ। सदी चौधवीं किसे समझ
❋
❋
ना आवे की खेल तेरा की वजह, वजूहात ना कोए दृढ़ाईआ। क्यों जगत जिज्ञासूआं अन्दरों बदली तबा, तबीब रंग ना कोए रंगाईआ। तूं मालक ख़ालक पारब्रह्म सब दा इक अब्बा, अम्मी आपणा रूप दरसाईआ। तेरा सचखण्ड दवारा मुकामे हक इक्को अगम्मी जगह, दूजा दर ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच पर्दा आप उठाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण आपणी धार धार प्रभ भेजी, भजन बन्दगी लोड़ रहे ना राईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी जगत रसना बुद्धी विच पंजाबी हिन्दी की करे अंग्रेज़ी, लैंगूएज कम्म किसे ना आईआ। बिन तेरी किरपा कोई ना सवें आपणी सेजी, सिंघासण सच ना कोए सुहाईआ। बिन तेरे सारे होए परदेसी, देस नज़र किसे ना आईआ। कलयुग अन्त कूड़ी क्रिया बदल दे रेखी, ·षीआं मुनीआं देहु समझाईआ। आपणे दवारे सब दी मंज़ूर कर लै पेशी, पेशवा सारे रहे सुणाईआ। निरगुण धार जोत निरँकार नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वेखी, वख्यान करन दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण आ गया वक्त सुहञ्जणा, सोभावन्त सुहाए। की खेल करे दर्द दु:ख भय भञ्जणा, प्रभ दाता बेपरवाहे। जिस नूं नौ खण्ड पृथ्मी लभ्भणा, बुद्धी अन्दर वेखण थांउँ थांएँ। उस ने दर दर घर घर आपे वंञणा, वञ्झ मुहाणा ना कोए रखाए। आत्म परमात्म परमात्म हो के सद्दणा, संदेशा शब्द नाम दृढ़ाए। इक इक दी चाढ़्हे रंगणा, दुतीआ भाउ मिटाए। इक्को दस्स डण्डावत बन्दना, सजदा सीस जगदीश इक झुकाए। इक्को नाम निधान पा के अंजणा, निज नेत्र अक्ख खुल्हाए। इक्को स्वामी लावे अंगणा, कन्त सुहाग नूर अलाहे। झगड़ा मेट के काया माटी बदना, तत्व तत ब्रह्म दृढ़ाए। सच नगारा इक्को वज्जणा, डंका शब्दी शब्द सुणाए। जन भगत सुहेले जगत सागर लँघणा, दीन मज़्हब ना कोए अटकाए। एह खेल सूरे सरबंगणा, हरि करता आप जणाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाए। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण असीं बोलीए हक हकीकत, सच सच रहे सुणाए। तेरी मिले ना किते असलीअत, असल वसल ना कोए जणाए। नाम कलमे दी रही ना कोए अहिमीअत, दीन दुनी होई हलकाए। किरपा निधान मेहरवान आत्म परमात्म इक्को दस्स वलदीअत, दूजा नज़र कोए ना आए। तेरा नूर तेरी शख्सीयत, शरअ ज़ंजीर देणा कटाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा मार्ग इक खुल्हाए। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभू वेख लै आपणी कायनात, वर्ल्ड खोज खुजाईआ। बिन अक्खां मार झात, बिन कदमां कदम उठाईआ। अन्दरों खुल्ल्हया किसे ना ताक, चार जुग दे शास्त्र सारे रहे वाच, अक्खरां सिफ्त सालाहीआ। रूह बुत किसे ना होया पाक, पतित पुनीत ना कोए जणाईआ। सदी चौधवीं
❋
❋
अंधेरी रात, नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। साची दस्स आपणी गाथ, कलमा अगम्म अथाहीआ। तूं साहिब पुरख समराथ, तेरे हथ्थ वड्याईआ। हउँ सेवक तेरे नाथ, शहिनशाह सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण ओह वेखो कलयुग फिरे भज्जा, भज्जे वाहो दाहीआ। हथ्थ उठावे सज्जा, सब नूं रिहा जणाईआ। मुरीदां मुर्शदां कोलों कराया इक दूजे नाल दग़ा, गुरु चेले दिते लड़ाईआ। मैं प्रभ दे हुक्म दा बध्धा, बदी विच दुनिया दिती फसाईआ। कोटां विच्चों मैनूं भगत सन्त कोए ना लभ्भा, जो प्रभ दे विच समाईआ। दुहथ्थड़ मार के किहा उफ़ ख़ुदा हाए रब्बा, ख़ुदी विच तक्की जगत लोकाईआ। जिधर जावां ओधर कूड़ कुड़यारा अड्डा, धर्म दी धार ना कोए वखाईआ। मैं सब नूं देवां सद्दा, कूक कूक जणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो तुहाडे नाम कलमे दा खड़कदा सुणे कोए ना डब्बा, कलयुग डौरु आपणा रिहा खड़काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। कलयुग कहे गुर अवतार पैग़म्बरो मैं हथ्थ मारां उत्ते छाती, ललकार के दयां जणाईआ। कूड़ क्रिया दी ला चवाती, दीन दुनी दिती जलाईआ। तुहाडी मन्ने कोए ना आखी, चेले मुरीद गए मुख भवाईआ। तुहाडी अक्खरां वाली पाती, सुण के मिलण कोए ना आईआ। सब तों औखी मंज़ल मेरी घाटी, अन्त चढ़न कोए ना पाईआ। उठो वेखो अंधेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मुहम्मदा निगह मार लै तूं मेरा इक जमाती, जुमला अक्खर दयां सुणाईआ। चौदां सदीआं जेहड़ी उम्मत दी करदा रिहा आबपाशी, आबेहयात मेहर मेहर बरसाईआ। अवतार देंदे रहे अमृत बूँद स्वांती, झिरना निझर निझर प्रगटाईआ। गुरु गुरदेव सुणाउंदे रहे अगम्मी गाथी, सिफ्तां विच सिफ्त सालाहीआ। अन्त अन्तष्करन दी धार किसे ना भाखी, भाख्या भेव ना किसे खुल्हाईआ। मातलोक विच आए अन्त सचखण्ड दे वासी, वास्ता जगत नालों तुड़ाईआ। चार कुण्ट गुर अवतार पैग़म्बर करे कोए ना राखी, रक्षक नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कहे एह ज़रूर मेरी गुस्ताख़ी, ग़ुस्सा गिला ना कोए जणाईआ। मैं सब दी उलट दिती बाज़ी, बाज़ां वाला दए गवाहीआ। क्यों मेरा पुरख अकाल परवरदिगार मेरे ते राज़ी, राज़क रहीम दया कमाईआ। मैं बण के योद्धा सूरबीर वड्डा ग़ाज़ी, ग़ज़ब दी आपणी कार कमाईआ। जगत सन्यासी बैरागी त्यागी, आपणा आप सके कोए ना साधी, साधना विच ना कोए सफ़ाईआ। बेशक रसना जेहवा बत्ती दन्द दीन मज़्हब नाम कलमे रहे अराधी, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। दरोही बिना भगतां तों पुरख अकाल नाल होवे ना किसे शादी, शादिआने ना कोए वजाईआ। कलयुग कहे मेरा अन्त अख़ीर गुर अवतार पैग़म्बरो कोई लभ्भ लओ आपणा इमदादी, जिस दी आमद विच बैठे राह तकाईआ। मैं प्यार मुहब्बत दा नाता रहिण
❋
❋
नहीं दिता हकीकी ते मजाज़ी, पूरब झगड़ा दिता चुकाईआ। बेशक दुनिया दी बहुती वधी अबादी, अणगिणत होई लोकाईआ। किसे दा मीत बणया ना धुर दा ढाडी, सोई सुरत ना कोए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण, कलयुग मुक्खों बचन कहि ना मंदा, सति सति दृढ़ाईआ। सानूं समझीं मूल ना बन्दा, बन्दगी वाला रूप दरसाईआ। असीं ओस नूर दा चन्दा, जो चन्द नूर करे रुशनाईआ। कलयुग अग्गों कढ के आपणे दन्दां, हस्स के दिता वखाईआ। मैनूं इक डर जिस वेले गोबिन्द दा वेखदा खण्डा, भय विच सीस निवाईआ। फेर पुछो मैं सब तों उत्तम श्रेष्ट चंगा, चार कुण्ट वड्याईआ। मैं पंडत पांधे भुलाए उत्ते गंगा, गोदावरी जमना सुरस्ती वहिण वहाईआ। सन्तां अन्दर रहिण नहीं दिता अनन्दा, परमानंद विच ना कोए समाईआ। साची मंज़ल दरगाह सच कोए ना लँघ, ईसा मूसा मुहम्मद दयो गवाहीआ। गोबिन्द ने सीस तों कढ के कंघा, नौ वार गोदावरी विच भवाईआ। मेरे ढईए तों बाद जगत जहान हो जाणा रंडा, सुहागी कन्त ना कोए हंढाईआ। अन्तर आत्म किसे नहीं होणा ठंडा, अग्नी तत तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण कलयुग वेख ज़िमीं असमान, उपर नीचे ध्यान लगाईआ। कलयुग कहे मैं छडे सीता राम, राधा कृष्न ना वेख वखाईआ। पैग़म्बरो तुहाडा सुणां ना कदे कलाम, उँगलां कन्नां विच पाईआ। नानक गोबिन्द तुहाडा वेख ल्या इंतज़ाम, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। किसे विच ना रिहा सतिनाम, सति दी धार ना कोए दृढ़ाईआ। हकीकी सुणे ना कोए पैग़ाम, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे करे ना कोए पढ़ाईआ। मैनूं ऐं जापदा तुसीं सारे मेरे वरगे उस प्रभू दे ग़ुलाम, जो कायनात दा दुनिया दा सृष्टी दा दृष्टी दा वर्ल्ड दा मालक इक अख्वाईआ। तुहाडे हुन्दयां वेखो मैं कीती अंधेरी शाम, शमां नूर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पर्दा पर्दे विच्चों उठाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण कलयुग कहिंदा की, की रिहा जणाईआ। सारे आखण हुण सम्मत आ गया वीह, हज़रत ईसा दए गवाहीआ। मुहम्मद कहे सदी चौधवीं जिस दी मैं आ गया रख के नींह, लोकमात मात लगाईआ। जिस ख़ुदा दी हकीकी विच कर के आया तशरीह, नबीआं नबीआं विच सुणाईआ। उस दा खेल होणा वसीह, मज़्हब पैमाने विच नाप ना कोए कराईआ। जिस दी धार ना खरीफ़ ना रबी, सद इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कलयुग ख़ुशीआं नाल दूरों खलो के मारी ताली, ख़ुदा तुआला की जणाईआ। वेखो खेल माज़ी हाली, नेत्र खोल्हों चाँईं चाँईंआ। तुहाडे कलमे
❋
❋
दीपक जोत किसे अन्दर नहीं बाली, बाला मर्दाना दए गवाहीआ। नानक बग़दाद विच दस्स के आया निक्की जेही बात सुखाली, सहिज नाल दृढ़ाईआ। जिस वेले सदी चौधवीं रैण अंधेरी होवे काली, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। उस वेले प्रगट होणा इक समरथा ते इक जोत अकाली, वाहिद वाहिद नज़री आईआ। मैं सुणया मज्झीआं दा पाली, उस दीन दुनी दे मालक ने नौ खण्ड पृथ्मी मानव ज़ाती आपणे अग्गे लैणी चलाईआ। कोई हिरदा रहिण नहीं देणा ख़ाली, जिस अन्तर निरन्तर निरगुण जोत ना करे रुशनाईआ। किसे दी रहिण नहीं देणी दलाली, विचोला नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा मेट ज़िमीं असमानी, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। जां तक्कया सब दा नाता जोड़े बाहमी, इक्को रंग रंगाईआ। शब्द तीर मार के कानी, कायनात ल्ए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल खिलाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण कलयुग ना कर आपणा ज़ोर, जोरू ज़र दुहाईआ। कलयुग कहे अवतार पैग़म्बरो तुहाडे सिक्खां मुरीदां खाधे पशू ते ढोर, तत्तां खल्ल लुहाईआ। आत्म परमात्म नाता सके कोए ना जोड़, जोड़ी धुर ना कोए बणाईआ। ऐस वेले इस दी सब नूं लोड़, इक दा इक नूर रुशनाईआ। जेहड़ा शब्द डण्डे नाल सब दे अन्दरों कढ दए खोर, झगड़ा दूई रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां कलयुग दी सुण के साखी, सचखण्ड निवासी ध्यान लगाईआ। जोती धार जामा बदल नूर जोत पोशाकी, बेपहचान फेरा पाईआ। ख़बरदार सारे सुण लओ इक्को बाती, बातन दयां जणाईआ। वेखो आपणी आपणी भविक्ख्तां दी पिछली पाती, बिना अक्खरां खोज खुजाईआ। सदी बीसवीं किसे दा रहिणा नहीं कोई साथी, सगला संग ना कोए बणाईआ। सदी चौधवीं मन्नणी नहीं किसे दी आखी, आख़र मुहम्मद गया दृढ़ाईआ। नानक निरगुण सरगुण बोल के बचन सतिनाम दी साती, सति सति विच्चों प्रगटाईआ। गोबिन्द छड के कलम दवाती, धुर संदेशा इक दृढ़ाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला कलयुग अन्तिम आवे जिस ने मेटणी सब दी वाटी, अगला पन्ध मुकाईआ। आत्म परमात्म जोड़ के नाती, नर नरायण वेख वखाईआ। सच जैकारा बोल अलाखी, अलख अलखणा दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निरगुण धार नूर रुशनाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण सम्मत चढ़ गया छे, शहिनशाह वड्याईआ। सम्मत पंज कहे मेरा वेखो अमृत बरसे मेंह, मेघला सेव कमाईआ। जिस नूं ख़ुदा गाॅड अल्ला वाहिगुरु राम कृष्न कहिंदे दयो देव, देव देवते सीस निवाईआ। ओह इक इकल्ला आदि अन्त जुगा जुगन्त सदा रहे, रहिबर इक्को इक अख्वाईआ। जद तक्को भगतां दे काया मन्दिर बहे, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। जिस ने कलयुग दी क्रिया करनी लै,
❋
❋
लाईन पिछली दए मिटाईआ। चारों कुण्ट दे के भय, भय भञ्जण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। पुरख अकाल कहे तेई अवतार होवो सूरबीर, आपणा बल प्रगटाईआ। क्यों तुहाडे मन्नण वाले नहीं धरदे धीर, धीरज धार ना कोए जणाईआ। राम जी किथे गया तेरा धनुष ते तीर, सीता सुरती ना संग रखाईआ। कृष्ना किथे गया कौरव पांडव वाला वहीर, अठाई कशूणीआं वंड ना कोए वंडाईआ। मूसा ईसा मुहम्मद किधर गई कलमे वाली तकरीर, बेनज़ीर ना कोए मिलाईआ। नानक गोबिन्द क्यों नहीं पौड़ी चढ़दे अख़ीर, जो सतिनाम वाहिगुरु दा ढोला गाईआ। सच दस्सो केहड़ा पैग़म्बर ते केहड़ा गुरु केहड़ा अवतार ते केहड़ा पीर, किस नूं सीस झुकाईआ। केहड़ा इष्ट केहड़ी तस्वीर, केहड़ा रूप रहे समझाईआ। केहड़ा शहिनशाह केहड़ा वज़ीर, हकूमत हुक्म कवण जणाईआ। केहड़ा खण्डा केहड़ा शस्त्र केहड़ा शमां नूर करे रुशनाईआ। सारे कहिण असीं होए प्रभू दिलगीर, सच सच समझाईआ। जेहड़ी साडी दीनां मज़्हबां वाली लकीर, फ़कीर साबत नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कहे मैं सब दी बदल दिती ज़मीर, अन्दर वड़ के कूड़ी क्रिया दिती भराईआ। तुसीं किसे दी बदल नहीं सकदे तकदीर, तहरीर विच आपणा हुक्म लिखाईआ। झट आवाज़ मार लई नेड़े आ कबीर, कबरां दा झगड़ा दे मुकाईआ। क्यों ग़रीब निमाणयां हुन्दी पीड़, बिरहों रोग सताईआ। उस ध्यान धरया चौदां सौ तीह पन्ना ते किसे सार ना पाई गुरु अर्जन वाली बीड़, बीड़ा धर्म ना कोए उठाईआ। प्रभ दा भेव किसे ना जाणया गहर गम्भीर, गुजरी दा लाल करे शनवाईआ। बिना शब्द गुरु तों किसे दा बजर सके कोए ना चीर, चीरे सारे सीस ते बैठे टिकाईआ। बिना सतिगुर तों अमृत बख्शे कोए ना नीर, अट्ठ सठ देण दुहाईआ। क्यों मुहम्मद ने शरअ विच रखे खंजीर, कृष्न भगवान गऊआं दा पाली हो के बणां विच फिरया चाँईं चाँईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म सुणाईआ। सारे कहिण सम्मत सोहणा चढ़या, महीना चेत । इक्को कलमा पढ़या, नाम अबिनाशी अचुत। जो सच दवारे खड़्हया, पिछला पैंडा गया मुक। जो दीन मज़्हब नाल लड़या, ओह बैठा ढुक्क। जेहड़ा ना जन्मे ना मरया, ना हरख़ सोग दुख। जिस गुर अवतार पैग़म्बर घाड़न घड़या, अर्श तों फ़र्श उत्ते दिता सुट्ट। अन्तर धार हो के निरन्तर वरया, बणा के आपणा सुत। फेर शरअ ज़ंजीर विच जड़या, ना कोए पड़दा ना कोए ओहला लुक। वक्खो वक्खरा कलमा सब दे अग्गे धरया, ते सिफ्तां वाली सुणाई तुक। एसे कारन जगत जहान विच पुरख अकाल अजे तक आपणा रूप साख्यात कदे ना धरया, धरनी धरत धवल रो रो रही सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सम्मत छे कहे मैं वेखे छे घर, घराने
❋
❋
खोज खुजाईआ। खोल्हणे ओह दर, जिथ्थे दरबान नज़र कोए ना पाईआ। वेखणे ओह सर, जिस सरोवर कोए ना नहाईआ। वेखणे ओह गृह ओह मन्दिर ओह दर, जिस नूं वरन कोए ना आईआ। जां निगाह मारी निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण इक दूजे दे अन्दर गए वड़, रूप अनूप नज़र कोए ना आईआ। किस नूं छड्डां ते किस नूं लवां फड़, गलवकड़ी किस दे नाल पाईआ। किस दे नाल रहिवां ते किस दे नाल जावां मर, नाता दीन दुनी तुड़ाईआ। जां निगाह होई नर नरायण तक्कया नूरी जोत नर हरि, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। मैं दर्शन कीता गया तर, तुरत आपणा पन्ध मुकाईआ। फेर तक्कया मातलोक विच दीन दुनी नाम कलमा रही पढ़, अक्खरां पथ्थरां नाल जणाईआ। त्रैगुण माया विच रही सड़, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। हालत वेख के डिग्गा दड़, बौहड़ी बौहड़ी दुहाईआ। भज्जयां नट्ठयां किसे बन्हाए कोए ना लड़, पल्लू गंढ ना कोए रखाईआ। फेर गया डर, वास्ता प्रभ दे अग्गे पाईआ। कृपाल आपणी किरपा कर, तेरी इक सरनाईआ। उस शब्द संदेशा दिता दस्सया नाल इशार, सैनत नाल समझाईआ। सारे वेखो सम्बल मेरा घर, जिस नूं सारे आए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक साची कार कमाईआ। सम्मत कहे मैं की दस्सां आपणी रीत गति मित, मित गति प्रभ दी दयां जणाईआ। ओस ने खेल वेखणा पंज तत, तत्व तत खोज खुजाईआ। फेर निगह पै गई उस नूं तक्कां ओह वेखो जेहड़ा बैठा सथ्थर घत, गोबिन्द बेपरवाहीआ। इक यारड़े वल्ल अक्ख, निगाह लई टिकाईआ। फेर हस्स के किहा ज्यों भावे त्यों लैणा रख, तेरी बेपरवाहीआ। मेरे ख़ाली हथ्थ, पुरख अकाल तेरी दुहाईआ। अबिनाशी करते किहा झट, शब्दी हुक्म जणाईआ। गोबिन्द तेरी धार होवां प्रगट, दो जहान करां रुशनाईआ। सूरबीर बण के जट्ट, डण्डा सत्तरंग उठाईआ। दीन मज़्हब दी डोरी देवां कट, एह मेरी बेपरवाहीआ। झगड़ा मेटां ज़ात पात, ऊच नीच एका रंग रंगाईआ। इक दा इक दस्सां सति, सति सतिवादी भेव खुल्हाईआ। जिस वेले फेर आवां वत्त, वतन नवां लवां बणाईआ। गोबिन्द प्या हस्स, छाती उत्ते हथ्थ टिकाईआ। ओ मेरे विच वस, होवे ना कदे जुदाईआ। मेरी लग्गी रहे अक्ख, प्रतख तेरा नूर नज़री आईआ। मैं गावां तेरा जस, सिफ्तां सिफ्त सालाहीआ। पुरख अकाल जोती धार आया नट्ठ, भज्जया वाहो दाहीआ। तेरा मेरा सद इक्ट्ठ, ना कोए तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। मैं सदा शब्द गुरु दा देवां साथ, तत्तां वाले नाते दयां तुड़ाईआ। गोबिन्द किहा सति सच दस्स, मेरे धुर दे माहीआ। की धार देवें रस, अमृत की चखाईआ। पुरख अकाल किहा ईसा मूसा मुहम्मद तेई अवतार दस गुरु एह आदि मेरे नूर दी रत्त, रती रत्त विच समाईआ। अन्त कन्त भगवन्त हो के सब दी रखां पत, पतिपरमेश्वर हो के वेस वटाईआ। पिछला लेखा सब
❋
❋
दा देवां ठप, ठप्पा आपणा नाम लगाईआ। वसां घट घट, चुरासी अन्दर डेरा लाईआ। नवीं धार विच धर्म दा खोल्ह के हट्ट, सच भण्डारा दयां वरताईआ। इक्को सब दा कमलापति, पतिपरमेश्वर नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। कलयुग कहे सम्मत छे तूं मारना उच्चा नाअरा, कूक कूक सुणाईआ। याद कर लै मेरा अजे बारां साल होर पाहरा, चारों कुण्ट फिरना चाँईं चाँईंआ। कलयुग जीव फिरन आवारा, धर्म दी धार ना कोए रखाईआ। भावें किन्नां कढो हाढ़ा, मन्नण विच कदे ना आईआ। सब नूं चबावां आपणीआं दाढ़ां, दाढ़ां हेठ रखाईआ। एह मेरी धुर दी सरकारा, हरि करते सेवा दिती लगाईआ। झगड़ा पा के पुरख नारा, नार कन्त दिते लड़ाईआ। नाता तोड़ के यार यारां, पिता पूत बणाउणे कसाईआ। मेरीआं फेर सब ने गाउणीआं वारां, वारता देणी सुणाईआ। उस वेले दुनिया विच भावें किन्नीआं होण अख़बारा, सति दी ख़बर ना कोए जणाईआ। कलयुग किहा जिंना चिर आवे ना धुर दा लाड़ा, हरि करता बेपरवाहीआ। सच दर दिसे ना किसे अखाड़ा, दरगाह सच ना कोए सुहाईआ। जिस ने किरपा कर के नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप बणाउणा भाईचारा, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई पारसी बोधी लैणे मनाईआ। फेर आपणे हुक्म दा शब्द दा नाम दा कलमे दा चार कुण्ट दे के पाहरा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी कार कमाईआ। मानव मानस मनुष होवे कोए ना बाहरा, दूर दुराडा नज़र कोए ना पाईआ। कुछ याद कर लओ हुण झगड़ा पैणा विच काहरा, मुहम्मद मूसा नाल करे सलाहीआ। क्यों एह खेल होणा दुबारा, धुर दी धार जणाईआ। कलयुग कहे ओए सम्मत छे बस्स कर यारा, अगली गल्ल ना अज्जे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सम्मत छे कहे मैं आया लोकमात, मात्रा भूमी वेख वखाईआ। हुक्म संदेशा देणा आज, अज्ज दी रात राती रुतड़ी आप सुहाईआ। दीन दुनी दे संगीओ बण जाउ इक जमात, इक्को रंग समाईआ। सब दा मालक इक अबिनाश, करता धुरदरगाहीआ। जिस दे पिच्छे सीता राम कटया बनवास, गोपी काहन रास रचाईआ। मूसा मूँह दे भार डिग्गा साफ़, कोहतूर दए गवाहीआ। हज़रत ईसा जिस गल विच पाए फास, आपणा आप लटकाईआ। मुहम्मद पी के आबेहयात, ढाई घुट्टां झट लँघाईआ। नानक निरगुण सरगुण वेख के खेल तमाश, बेअन्त कहि के गया गाईआ। गोबिन्द करके इक अरदास, फ़तिह डंका दिता सुणाईआ। जिस वेले मेरा पुरख अकाला आवे आप, आप आपणा फेरा पाईआ। शब्द गुरु ते सब दा बणे बाप, आत्म परमात्म नूर इलाहीआ। सृष्टी दी दृष्टी अन्दरों कढे पाप, पतित पुनीत दए कराईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के जाप, सोहँ ढोला इक सुणाईआ। इहो खेल वेखणा ख़ास, गुर अवतार पैग़म्बर रहे दृढ़ाईआ। बिना
❋
❋
प्रभू दी किरपा तों उस वेले कोई नहीं होणा पास, पास आउट ना कोए कराईआ। भावें कोई योरपीन लेटे उपर ग्रीन ग्रास, सोहणा रंग रंगाईआ। बिना भगतां तों मिलणी नहीं किसे शाबाश, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। एह लेखा पिच्छे नहीं सी ते हुण लिख्या जांदा नाल कलम दवात, शाही कानी दए गवाहीआ। किसे नूं किसे ने करना नहीं मुआफ़, लेखा देणा थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सम्मत कहे ओ विष्न ब्रह्मा शिव देव गुरु गुरदेव, देवतिआं सुणाईआ। तुहाडी किथे गई सेव, की पूजा वंड वंडाईआ। की आसा महादेव, मैनूं दयो दृढ़ाईआ। की खेल होणा निहकेव, निहचल की जणाईआ। की गुज्झा रखया भेव, पड़दा दयो उठाईआ। की रस चखणा मेव, बिन रसना दए चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाईआ। सवाधान होवो सूर्या चन्द, हरि चन्द चन्द जणाईआ। की खेल दस्सया गोबिन्द अन्त पुरी अनन्द, शब्दी शब्द धार दृढ़ाईआ। जिस वेले मेरे ढईए दा मुक्कया पन्ध, अगला बरस बरस उपजाईआ। मेरे मालक दा मेरे साहिब दा इक्को होणा छन्द, इक्को रंग रंगाईआ। जो सब दी टुट्टी ल्ए गंढ, आपणे नाल मिलाईआ। ख़ुशी कर के बन्द बन्द, बन्दना इक समझाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आकाशां पातालां जाए लँघ, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा छड के इक दवारे इक सेज ते इक पलँघ, दूजा आसण सिंघासण ना कोए वड्याईआ। शब्द अगम्मा बोल जणाए अगम्मे दन्द, बत्ती दन्द ना सिफ्त सालाहीआ। जिस ने दूई द्वैती ढाउणी कंध, कन्ढ्ढी बैठा डेरा लाईआ। कूड़ी क्रिया कर के खण्ड खण्ड, खण्डा नाम देणा खड़काईआ। साचा प्रेम देणा वंड, हर हिरदे आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आपणे विच छुपाईआ। सम्मत छे कहे मैं आया सोहणा, सब नूं दयां जणाईआ। जगत जहान पैणा रोणा, नैणां नीर वहाईआ। दुरमति दाग़ किसे नहीं धोणा, पापीआं पुनीत ना कोए कराईआ। नेत्र खुल्ल्हे किसे ना लोयणा, निज अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। आत्म सेज किसे ना सोणा, सुहञ्जणी रुत ना कोए वड्याईआ। आत्म परमात्म ढोला किसे ना गाउणा, मन बुद्धी करे ना कोए चतुराईआ। साचा काया खेड़ा नगर किसे ना वसाउणा, साढे तिन्न हथ्थ रंग रंगाईआ। बिना भगतां प्रभ दा दरस किसे ना पाउणा, पौण पाणी देण दुहाईआ। साचे घर ना किसे बहाउणा, दर दवार ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, पर्दा पर्दे विच्चों चुकाईआ। सम्मत छे कहे आओ गुर अवतार पैग़म्बर सारे करीए सलाह, मता इक पकाईआ। कलयुग कहे मैनूं बणाओ गवाह, शहादत दयां भुगताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण ना ना, इशारे रहे वखाईआ। तेतीस करोड़ कहे बौहड़ी सारी दुनिया भरी गुनाह,
❋
❋
अन्तर निरन्तर ना कोए सफ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी कलमा कहे सानूं किसे ना वसाया विच दमां, दामनगीर ना कोए अख्वाईआ। सानूं जपदे रहे काया माटी बण के चम्मा, चम्म दृष्टी विच प्रभ दा इष्ट ना कोए मनाईआ। हुण सानूं ऐं जापदा पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझे यार ने बदल देणा समां, नवां आपणा रंग रंगाईआ। किसे दा लोभ लालच कूड़ी क्रिया दा रहिण नहीं देणा तमां, तामस अन्दरों देणी कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सम्मत कहे आओ बैठो इक दवार, मजलस इक लगाईआ। करीए सच पुकार, निउँ निउँ सीस निवाईआ। असीं ख़ादम तेरे ख़िदमतगार, सेवक सेवा विच समाईआ। करदे रहे इंतज़ार, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। कलि कल्की लै अवतार, अमाम अमामा वेस वटाईआ। नूरी जोत कर उज्यार, अंध अंधेर रहे ना राईआ। सो वेला वक्त वेख ल्या विचार, विचर के दईए सुणाईआ। किरपा कर आप करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। सृष्टी दृष्टी दुनिया कर ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर पहुंचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। धुर दा हुक्म सुणो सुणाए साहिब सति मीत, मित्र प्यारा दृढ़ाईआ। सब ने रखणा चीत, चित वित ठगौरी ना कोए जणाईआ। पुरख अकाल बदलणी रीत, रीतीवान पड़दा लाहीआ। झगड़ा मुका के मन्दिर मसीत, काया काअबा इक जणाईआ। जिथ्थे बैठा रहे अतीत, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। भेव रखे ना ऊच नीच, ज़ात पात ना कोए वखाईआ। इक्को आदि अन्त दा गीत, आत्म परमात्म दए पढ़ाईआ। काया कर के ठांडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। साचा कलमा हक हदीस, हज़रतां तों परे करे पढ़ाईआ। चार जुग दी मेट के लीक, लाईन अगली दए वखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां करनी तस्दीक, शहादत इक भुगताईआ। पुरख अकाल तेरे उत्ते उम्मीद, आसा इक जणाईआ। साडे कोल दीन मज़्हब दे पटे वाली रसीद, हथ्थो हथ्थ वेख वखाईआ। तेरे हुक्म नाल तेरे नाम दी कीती तम्हीद, सिफ्तां विच सालाहीआ। तेरी बख्शिश विच्चों कीती बख्शीश, रहमत नाम वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। पुरख अकाल कहे सुणो हुक्म धुर फ़रमाना, फ़ुरन्यां तों बाहर जणाईआ। सब नूं मन्नणा पैणा भाणा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। तख्त निवासी रहे कोए ना राणा, राउ रंक खोज खुजाईआ। खेल होणा विच जहानां, नव सत्त पड़दा लाहीआ। शब्दी धार हुक्म मेहरवाना, महिबूब इक सुणाईआ। सम्मत छे विच रूसा चीना निगाह तेरे विच टिकाणा, अक्ख अक्ख ना कोए मिलाईआ। ईसाई मुस्लिम सांझा रहे ना खाणा, मुहम्मद ईसा खोज खुजाईआ। झगड़ा पए विच पठाणां, पुट्ठी लहर आप वहाईआ। भारत खण्ड खेल महाना, भाग दसवां
❋
❋
दए हिलाईआ। जो लेख लिख्या विच स्कन्द पुराणा, उस दा लहिणा पूर कराईआ। शब्दी शब्द उडा बिबाणा, दो जहानां वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा हुक्म वरताईआ। सम्मत कहे खेल वेखणा विच अरेब, अरब दयां जणाईआ। कूड़ दा होणा फ़रेब, झगड़े विच लोकाईआ। मुहम्मद दी भविक्ख्त वाली कतेब, बिन अलिफ़ ये रही समझाईआ। कलमा कलमे उतों देणा वेच, कीमत सके ना कोए चुकाईआ। हक ख़ुदा ने मारना पेच, पेशीनगोई विच दुहाईआ। उथे नबी रसूलां पैग़म्बरां मुल्लां शेख़ां चलणी नहीं कोई पेश, पेशवा होए ना कोए सहाईआ। एह खेल वरतणा देश बदेश, बदेशां दए जणाईआ। शंकर गल विच हलाए नाग शेष, बाशक रिहा उठाईआ। रूप बदलया जिस गणेश, सो पर्दा रिहा चुकाईआ। जिस राम कृष्न बणाए दर दरवेश, पैग़म्बर सजदयां विच सीस झुकाईआ। गुरु गुरदेव करन आदेस, नमों नमों विच वड्याईआ। सो धार के आवे भेख, जोती जाता फेरा पाईआ। जिस दा मुच्छ दाढ़ी ना कोए केस, ना कोए मूंडे मूंड मुंडाईआ। आदि जुगादि सदा रहे हमेश, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सम्मत छे कहे मेरा साहिब स्वामी, मित्र प्यारा नज़री आईआ। आदि अन्त दा अन्तरजामी, अन्तष्करन वेखे थांउँ थाँईंआ। जिस दी सिफ्तां वाली सरगुण धार अक्खरां विच बाणी, सतरां विच लिखाईआ। ओह मालक ख़ालक प्रितपालक जीव प्राणी, पुराण अठारां तों बाहर करे पढ़ाईआ। जिस दी अञ्जील कुरान निशानी, पैग़म्बर गए दिखाईआ। जिस दा नानक बणया बानी, गोबिन्द करी अगंवाईआ। ओह अन्त सब दी ल्ए कुरबानी, करबला लेख चुकाईआ। मेहरवान हो के करे आपणी मेहरवानी, महिबूब हो के खोज खुजाईआ। सब दा मस्तक वेखे पेशानी, पर्दा पर्दे विच्चों चुकाईआ। मंज़ल तके रूहानी, रूह बुत दा पड़दा लाहीआ। शब्दी धार दए जवानी, जोबनवन्त अख्वाईआ। प्रगट धार नूर असमानी, जिस्मानी नूर दए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सम्मत छे कहे मेरा शब्द धार मुज़ाहरा, मुश्किल हल्ल कराईआ। वेखे चार कुण्ट दा लहरा, लहर लहर नाल टकराईआ। सृष्टी विच्चों नौ उजड़ने वडे शहरा, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण खोज खुजाईआ। कलयुग विद्वान होणा बहिरा, धुर दा नाम सुणन कोए ना पाईआ। जो मज़्हबां वाला दीनां वाला इस्लामां वाला निक्का निक्का दाइरा, हिस्सयां वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्मा हरि, हरि हिरदा वेख वखाईआ। सम्मत छे कहे मैं वेखणा चढ़दा लहिंदा, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण फोल फुलाईआ। किस कूटे कलयुग वहिन्दा, की आपणी कार कमाईआ। कलयुग कहे मैं ईसा मूसा मुहम्मद वेखणा खहिंदा,
❋
❋
खार खार विच दुहाईआ। जगत मुनारा वेखणा ढहिंदा, सिर सके ना कोए उठाईआ। सब नूं एह सम्मत पैणा महिंगा, कौडी कीमत ना कोए चुकाईआ। अग्गे मुके किसे ना पैंडा, पाँधी पन्ध विच कुरलाईआ। जिस कारन भेंटा चढ़ाउंदे रहे गैंडा, बुद्धी तों परे समझाईआ। खेल वेखदे रहे जल धार वाली नैं दा, वहिणां विच वहाईआ। माण वध्या मैं दा, हउमे विच लड़ाईआ। डर रिहा ना सतिगुर भय दा, सीस सके ना कोए झुकाईआ। हुण वक्त आ गया लै दा, लहिणा मुकणा थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हुक्म संदेशा इक सुणाईआ। हुक्म संदेशा अगम्म अपार, अपरम्पर रिहा जणाईआ। की जगत खेल होणा संसार, संसारी भण्डारी सँघारी वेखे थांउँ थाँईंआ। जगत जुगत विच हाहाकार, भगती भुगत ना कोए चतुराईआ। मीत रहे ना कोए ग़मख़ार, सज्जण संग ना कोए निभाईआ। पिता पूत करे ख्वार, भैण भाई भाई लड़ाईआ। चारों कुण्ट हाहाकार, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। एह खेल सच्ची सरकार, हरि करता रिहा समझाईआ। मुहम्मद नूं छडने पैणे चार यार, मीत इक्को इक मनाईआ। जिस दा सचखण्ड दवार, धरनी धरत धवल धौल अर्श फ़र्श इक्को रंग रंगाईआ। सो प्रगट हो के बोले इक जैकार, धुर दा नाम अल्हाईआ। जिस नूं सके कोई ना मार, मर जीवत ना रूप मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सम्मत छे कहे गुर अवतार पैग़म्बर करो अदला, अदल इन्साफ़ जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चुका दे बदला, बदी दूर कराईआ। सब दी सांझी इक्को होवे मंज़ला, मंज़ल इक दरसाईआ। इक्को ढोला गीत नाम होवे ग़ज़ला, इक्को राग अल्हाईआ। इक्को महल्ल अटल साढे तिन्न हथ्थ दा बंगला, बाग़ी मन रहे ना राईआ। प्रभू मित्र बण जाए रंगला, रंग रतड़ा धुर दा माहीआ। शरअ ज़ंजीर मिटा दए संगला, छुरी करद ना कोए उठाईआ। भेव खोल्ह देवे अगला, की सतिजुग धार समझाईआ। पवित्र करके कूड़ा काग बगला, हँस रूप जणाईआ। फिर फिरना पए ना जंगला, टिल्ले पर्बत ना वेख वखाईआ। काया मन्दिर अन्दर करे चार मंगला, अनादी धुन उपजाईआ। साची उस नूं करे बन्दना, डण्डावत सजदा सीस निवाईआ। जिस छड्डया पुरी अनन्दना, अनन्द अनन्द विच समाईआ। उस सम्बल दवारे लँघणा, जिथ्थे सके ना कोए अटकाईआ। जिस दा सति धर्म दा कंगणा, कंधी वेख वखाईआ। कलयुग मेट के पन्धना, पाँधी सतिजुग ल्ए जगाईआ। संदेशा देंदिआ मूल ना संगणा, हुक्म इक दृढ़ाईआ। सब ने इक्को दवारा मंगणा, जिथ्थे वसे बेपरवाहीआ। लेखे लाउणा तत पंजना, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म सुणाईआ। सम्मत छे कहे वेखो हज़रत ईसा दा कलाक, टक टक आवाज़ लगाईआ। जिस ने हुक्म
❋
❋
विच हुक्म कीता लाक, ताला दिता लगाईआ। फेर फड़ के मिट्टी ख़ाक, हथ्थां विच उडाईआ। ओह महीना सी विसाख, नौ दिन देण गवाहीआ। फेर तक के उपर रात, चन्द तारे रिहा समझाईआ। सुणो मेरी इक बात, तुहानूं दयां दृढ़ाईआ। बिना बुद्धी तों लैणा वाच, वाच कलाक दए दरसाईआ। जिस वेले परवरदिगार ज़ाहर ज़हूर आवे आप, आप आपणा फेरा पाईआ। मैं उस नूं कहां बाप, ओसे नूं सीस झुकाईआ। तुसीं निक्की निक्की शाख़, टहिणी टहिणी नाल दरसाईआ। ओह दाता अलखणा अलाख, अगोचर अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा इक सरनाईआ। हज़रत ईसा किहा मेरा हक हकूक, मुहम्मद किहा यक यक यक अख्वाईआ। मूसा किहा तलज़ने ज़े ज़बा ज़े ज़मा ज़म तराईआ। ख़ुदा किहा मेरा नूर हूबहू, रूबरू सब दे करे रुशनाईआ। मेरा कलमा धार गुरु, शब्द शब्द दृढ़ाईआ। जिस वेले शहिनशाही सम्मत छे होणा शुरू, शरअ दी शरीअत दयां बदलाईआ। इक नवां मार्ग तुरू, तुरत दयां दृढ़ाईआ। दूर दुराडयां पुराणयां साथीआं फिरन वाल्यां दे अन्दर फ़ुरना फुरू, फ़ुरने विच वड्याईआ। धुर दा हुक्म कदे ना मुड़ू, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। कूड़ी क्रिया बेड़ा रुड़ू, कलयुग शौह दरया रुढ़ाईआ। जिस उत्ते किरपा कीती ओह दूर नेड़े वसण वाला आपे जुड़ू, किसे नूं जोड़न दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि देवे माण वड्याईआ। सम्मत छे कहे मैं देवां सच संदेशा, सद वारी जणाईआ। जिस दा किसे नहीं लिख्या लेखा, कलम शाही ना कोए चतुराईआ। ओह सब दा कढे भरम भुलेखा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। पड़दा रहिणा नहीं विच बिदेशा, योरप एशीआ इक्को रंग वखाईआ। भगत तारना जिस दा पेशा, पेशतर सब नूं गया समझाईआ। ओस दी सारे करदे वेटा, इंतज़ारी विच राह तकाईआ। जिस दी सेवा विच गोबिन्द बच्चे चाढ़्ह के गया भेंटा, खेवट खेटा आपणा रंग रंगाईआ। ओस कोल कलयुग अन्त दा गुर अवतार पैग़म्बर दिता ठेका, बोली सके ना कोए वधाईआ। जिस ने सब दा करना एका, इक्को रंग देणा वखाईआ। दो जहानां बण के नेता, निज नेत्र फोल फुलाईआ। सतिजुग साची वस्त दे के वेता, वितकरा कूड़ा देणा गंवाईआ। दीनां मज़्हबां मेट के भेदा, भाण्डा भरम देणा भनाईआ। भावें जट्ट होवे हल्ल वाहे विच खेतां, मूसा दे के गया ईसा नाल दुहाईआ। ओस ने मारना आपणे नाम दा पेचा, कलमा कायनात बंधाईआ। दीन दुनी विच खेडे खेडां, खिलाड़ी हो के फेरा पाईआ। ओह कोई याली नहीं कोई पाली नहीं चारे गऊआं अते भेडां, कि हाकां सूरीआं तांईं लगाईआ। उस ने सब नूं मारना ठेडा, धक्के नाल देणा हटाईआ। भगत कर के आपणे जेडा, दरगाह देणी वड्याईआ। किसे दी चाढ़्हनी पए ना देगा, भेंटा विच ना सीस निवाईआ। सब दा
❋
❋
सांझा कर के लेखा, अगली लिख्त देणी जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। कलयुग कहे मेरे रहिंदे दिन बाकी, सम्मता तैनूं दयां सुणाईआ। मैं लड़ाउणे बन्दे ख़ाकी, ख़ालसा ख़ालस रहिण कोए ना पाईआ। मैं अन्त ते अख़ीरी औखी घाटी, मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। मेरी धार बड़ी डाहढी, प्रभ डाहढे दिती समझाईआ। जिस वेले अमरदास डिग्गा सी विच खाडी, हथ्थ खुड्डयां विच टिकाईआ। गोडयां भार हो के कीता यादी, अक्खां मीट वास्ता पाईआ। मैं सतिगुरु दा पाँधी, आपणा पन्ध मुकाईआ। ना कोई कृष्न ते ना कोई राधी, सीता राम ना कोए चतुराईआ। मेरी धार सिध्धी साधी, साधना तेरे उत्ते टिकाईआ। इक आई अगम्मी आवाज़ी, शब्द दिता सुणाईआ। तूं सदा रह राज़ी, राज़क रिज़क रहीम तेरी झोली दए भराईआ। पर फेर वेखीं मुल्ला काज़ी, तेरी धार नूं देण सज़ाईआ। फेर अमरदास दी सुरती जागी, अन्तर लई अंगड़ाईआ। चारों कुंठ उठ के भागी, वेख्या थांउँ थाँईंआ। जां निगाह मारी प्रभ दे नालों सब दी आत्मा बाग़ी, मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। जिधर वेखे उधर नाराज़ी, मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। फेर तक्कया काअबे दा बणया कोए ना हाजी, हुजरा हक ना कोए वखाईआ। कलयुग दी वेखी आबादी, पृथ्मी उत्ते दीन दुनी दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा पड़दा लाहीआ। सम्मत छे कहे प्रभू किस बिध होवे अमन, मैनूं दे जणाईआ। कलयुग कहे मेरा कूड़ कुड़यार दा सोहणा मजन, चारों कुण्ट नज़री आईआ। जिंना चिर प्रभू गुर अवतार पैग़म्बरां शब्द गुरु ना कढे संमण, फेर प्रगट होए गोबिन्द धार आवे ना दुष्ट दमन, दमां तों बाहर करे पढ़ाईआ। कलयुग नूं मेटे कवण, किस विच चतुराईआ। रोंदी फिरदी हवा पवण, अट्ठ सट्ठ पाणी दए दुहाईआ। की लेखा लिख के गया बल दवारे बावन, शहादत इक भुगताईआ। भगत बणा के जामन, समझ गया समझाईआ। प्रभ दा खेल वेखणा आम्हनों साहमण, सोहणा रंग रंगाईआ। ओस वेले पत्री वाच सके कोई ना बाहमण, ब्रह्म विद्या ना कोए चतुराईआ। सृष्टी ते होए तमां तामन, तमां ना कोए गंवाईआ। कूड़ी क्रिया होवे कामन, काम वासना कूड़ हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, धुर दा मालक दया कमाईआ। कलयुग कहे मैं बड़ा लम्बा चौड़ा, सूरबीर अख्वाईआ। मेरे वास्ते मंगां मंगदे गए आउणा ब्राह्मण गौड़ा, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। पैग़म्बर लाउंदे गए पौड़ा, चौदां तबकां वंड वंडाईआ। गुरु गुरदेव वेखदे गए नाल गौरा, निगाह निगाह विच्चों उठाईआ। पर कम्म किसे दा मूल ना सौरा, सौहरे पईए रहे कुरलाईआ। जां खेल तक्कया अवर का औरा, औरत मर्द रंग ना कोए रंगाईआ। जो आया सो नाम दा बणया बौरा, कलमे विच कुरलाईआ। सति दवारे बण के भौरा, गूंज आपणी
❋
❋
गया सुणाईआ। कलयुग अन्त सुणे कोए ना शोरा, शौहर बांका नज़र कोए ना आईआ। सारे कहिण पुरख अकाल दीन दयाल निरगुण धार चढ़ के आउणा उपर घोड़ा, रासां आपणे हथ्थ उठाईआ। सच पुछो किसे नूं ख़बर नहीं जे भोरा, भोरी भोरी वंड के सारे हिस्से गए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक उपजाईआ। सम्मत छे कहे मेरा दाता, गहर गम्भीर अख्वाईआ। जो सर्ब कला कल ज्ञाता, गुणवन्त वड्याईआ। सब दा पिता माता, सब दा भैण भाईआ। सब दा बणे राखा, नित नवित सहाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां दस्स के जाचां, निक्के निक्के हिस्से वंड वंडाईआ। झगड़ा पा के काया माटी काचा, तत तत नाल ठुकराईआ। सब दा डूँग्घा रख के खाता, आपणे विच छुपाईआ। नाम कलमे दीआं निक्कीआं निक्कीआं दस्स के बातां, बेवतन कर के दिता समझाईआ। दीन दुनी दा खेल सार पाशा, नरद पुट्ठी सिध्धी वखाईआ। आप सचखण्ड बैठ के सब दा वेखदा रिहा तमाशा, निगाह निगाह विच्चों बदलाईआ। संदेशा देंदा रिहा ख़ासा, हुक्म हुक्म प्रगटाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट करे आपा, आपणे विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। पुरख अकाल कहे कढो आपणे पोथे, पूरब खोज खुजाईआ। तेई अवतार दस्सो प्रभ दा भाणा कौण रोके, अग्गे हो कवण अटकाईआ। पैग़म्बर बोलो की तुहाडे अन्तर आई सोचे, समझ नाल समझाईआ। गुरु गुरदेव दस्सो की आसा मनसा लोचे, लोचन तों परे की रुशनाईआ। शब्द गुरु दस्सो किस बिध सब दे हिरदे सोधे, सुदी वदी ना वंड वंडाईआ। सारयां हस्स के किहा प्रभू असीं तेरे सरगुण रूप जोधे, अवतार पैग़म्बर गुरु नाम प्रगटाईआ। तेरा नाम अगाध बोधे, बुद्धी तों परे आप समझाईआ। अन्तिम हो गए तेरे जोगे, जुगती नाल दृढ़ाईआ। पिछले चार जुग भोगे, भोगी बण के आपणा आप दरसाईआ। हुण सब दे ख़ाली वेख लै बोझे, पाकट जेब नाम कलमा नज़र कोए ना आईआ। भावें मूंड मुंडाए सीस रखाए केस बोदे, मुच्छ दाढ़ी नाल चतुराईआ। हुण तेरी किरपा सारे हो गए गोझे, अक्ल चले ना कोए चतुराईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु सब भार डिग्ग पए गोडे, वास्ता प्रभ दे अग्गे पाईआ। उँगली रख के उत्ते ठोडे, सोचां विच सोच समाईआ। काया भाण्डे कोई ना पोचे, अन्दरों करे ना कोए सफ़ाईआ। बिन तेरे पूरी करे कोई ना लोचे, लोचण नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। भाग लगा दे काया कोठे, कुटीआ कर सफ़ाईआ। तेरे पिच्छे गोबिन्द ने भेंटा चढ़ाए जिगर दे टोटे, गुरमुख टुटयां ल्ए जुड़ाईआ। वेखीं लेखे कदी ना उत्ते पोटे, गिणती गणित गणाईआ। साथों आपणे आप जाण ना सोधे, पवित्र रूप ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। सम्मत छे कहे महिन्दरो बीबी जंडयाले वाली ल्या दे नरेल, जो शब्द विच समझाईआ।
❋
❋
किशन सिँघ चुन्नीआं फड़ा दे लावीं ना देर, वेला वक्त समझाईआ। किरपा करे सिँघ शेर, भबक नाल भबक इक लगाईआ। पिछला लहिणा दए नबेड़, लेखा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा खेल खिलाईआ। किशन सिँघ शब्दी धार सीस लैण दे चुन्नीआं, आपणा आप जणाईआ। जेहड़ीआं आसां रखीआं ·षीआं मुनीआं, सुनेहड़ा रिहा सुणाईआ। भावें तान्हे देवे दुनिया, हाहाकार करे लोकाईआ। प्रभ दाता गुण गुणीआ, देवणहार सरनाईआ। एह लेखा सम्मत उनीआं, उनीसा वंड वंडाईआ। जिस फ़रयादां धुर दीआं सुणीआं, सुणनहार दया कमाईआ। जिस नूं याद करदीआं बुल्लीआं, रसना मुख विच हिलाईआ। जिस दी भेंटा चाढ़्हदे फुल्लीआं, पतास्सयां भोग लगाईआ। सो वसे काया कुलीआं, काअब्यां डेरा ढाहीआ। प्रभू दे दर आईआ रूहां कदे ना रुलीआं, आप आपणे विच समाईआ। फलदार कदे ना हुल्लीआं, पतझड़ ना कदे जणाईआ। किसे दीआं चुक्कणीआं पैण ना जुल्लीआं, सतिगुर ओढण सीस टिकाईआ। जिन्हां दा मालक इक ओह, ओह कदे ना डुल्लीआं, डुलावण वाला रूप ना कदे दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चुन्नी कहे मैं धर्म धार दा लीड़ा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग राह तकाईआ। मेरे मालक हुक्म दिता पीरन पीरा, संदेशा इक सुणाईआ। सच धार दा कर वरतीरा, हक हक वखाईआ। जिन्हां बहिणा नहीं किसे रंगले पीढ़ा, कन्त जगत ना कोए चतुराईआ। नेत्र वहाउणा नहीं नीरा, विछोड़े विच ना आह लगाईआ। सति सच दा चुक्क के बीड़ा, बेड़ा आपणा लैणा तराईआ। बेशक दुनिया दा राह भीड़ा, गुरमुखां तत्ती वाअ ना लागे राईआ। एह वक्त अन्त अख़ीरा, आख़र दयां दृढ़ाईआ। जिस साहिब दे सिर ते चीरा, चीरे वाला धुर दा माहीआ। जिस दे हथ्थ नाम शमशीरा, खण्डा रिहा खड़काईआ। ओह देवणहारा धीरा, धर्म धार दरसाईआ। किशन सिँघ बण गया वीरा, सिर कपड़ दिता टिकाईआ। तृप्त जुगिन्दर दा पहला दर तेरा, वितकरे विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। भावें रहिणा पए वांग फ़कीरा, भुक्खी रह के झट लँघाईआ। सिर सब तों रखणा नीवां, ऊचा ऊच ना कोए अख्वाईआ। सच पुछो गुरमुखां वास्ते सत्त रंग मनमुखां वास्ते साढे तिन्न हथ्थ दी सीवां, बाकी धन्न दौलत कम्म किसे ना आईआ। पुत्र धीआं नाल किसे दा बणया नहीं जीणा, कन्त नाल भगवन्त मिलण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सम्मत छे कहे हुक्म देणा योरप, युकती नाल दृढ़ाईआ। हरि आसा मनसा सब दी पूरत, पूरन विच समाईआ। जद सौवोंगे हाज़र हज़ूरत, मालक धुरदरगाहीआ। जल्वा वखा के नूरो नूरत, अन्दर करे रुशनाईआ। नाता तोड़ के कूड़ो कूड़त, धर्म दी धार इक प्रगटाईआ। चतुर सुघड़ बणा मूर्ख मूढ़्हत, कोझयां कमल्यां गले
❋
❋
लगाईआ। सर्ब कला भरपूरत, वेखे थांउँ थाँईंआ। जिस नूं कहिंदे रब्ब दी सूरत, ओह रसूलां दा रसूल सब दा माहीआ। जिस ने मिस्टर बैरन करना मशहूरत, मशवरे नाल दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण असीं होईए सारे मग्न, इक ध्यान लगाईआ। जे प्रभू प्यारयां नूं देवे सगण, गुरमुखां झोली पाईआ। अन्दरों लाए आपणे नाल लग्न, लग मात्रा दा डेरा ढाहीआ। राती सुत्तयां दिने जागदयां ओह दीपक वांग जगण, अंध अंधेर रहे ना राईआ। जे योरप विच्चों बैरन आया सद्दण, सदा नाम दा दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। नरेल कहे मेरी मस्त मस्त जवानी, जोबनवन्त अख्वाईआ। हरबंस कौर जो लै के आई कलम दी कानी, कल्सीआं वाली दए फड़ाईआ। एह उस प्रभू दी निशानी, जो निशाने सब दे दए बदलाईआ। जिस ने बख्शणी मंज़ल इक रुहानी, रूह बुत करे सफ़ाईआ। अमृत धार बख्श के पाणी, सर सरोवर देणा नुहाईआ। हुण पिच्छे तों अगली बदल देणी बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। झगड़ा मुकाउणा चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। काना कहे मेरी कलम हुन्दी सी पुराणी, पुराणां वेदां विच लिखाईआ। कलयुग अन्तिम मैनूं अन्तिम आई हानी, हाणी संग ना कोए रखाईआ। मेरी सार किसे ना जाणी, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। मेरे अन्दर आई हैरानी, मैं रो के दिता सुणाईआ। ओ प्रभू बिन तेरे मेरे उत्ते करे ना कोए मेहरवानी, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। कानी कहे मैं दस्सां सच विचार, विचर के दयां जणाईआ। मैनूं घड़ना नाल प्यार, रात अज्ज दी ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। मेरा दो चेत नूं करना विहार, वास्ता रही पाईआ। मेरा लेखा लिखणा दूजी वार, सफा सफे विच्चों बदलाईआ। एह हुक्म सच्ची सरकार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जितनी लिख्त हरबंस कौर ने लिखी सी ओह दोबारा जुगिन्दर कौर ने लैणी उतार, काग़ज़ कलम उत्ते चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। कलम कहे मैनूं घड़ देवे रविदास, गुरमुख हथ्थ फड़ाईआ। मेरे नाल सिर्फ़ पंज वेरां ““सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै”” लिखणा ख़ास, अग्गे अक्खर ना कोए बणाईआ। मैं सादी मेरी जंगलां विच अबादी ते गुरमुखां दे लेखे लाउणे स्वास, साह साह नाल तराईआ। मैं भज्जणा नहीं आकाश, मैं जाणा नहीं कैलाश, मैं वेखणा नहीं प्रभास, मैं लभ्भणी नहीं दवात, मैं तकणे नहीं काग़ज़ात, मैं चाहुंदी मैं वेखां भगतां दी इक जमात, जो ज़ात पात दा झगड़ा गए मुकाईआ। एसे करके शब्द गुरु ने मैनूं कीता साख्यात, पूरन सिँघ ने कीती नहीं कोई बात, रातीं
❋
❋
सुत्तयां दिती दात, दिने जागदयां दए वखाईआ। गुरमुखो तुहाडी मंज़ल ते तुहाडा पूरा करना घाट, चुरासी दी रहे अग्गे ना वाट, मिले मेल कमलापात, जो पतिपरमेश्वर तुहाडा धुर दा माहीआ। आओ सारे इक्ट्ठे मिल के इक्ट्ठा बणाईए समाज, दीन दुनी दा बदल दईए रिवाज, इक्को नाम दे चढ़ीए जहाज, जिस नूं चलाउण वाला धुरदरगाहीआ। इक्को मन्नीए बाप, इक्को बणीए ज़ात, इक्को रखीए आस, इक्को बणीए प्रकाश, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। कलम कहे मेरे नाल लिखणा नाल ज़ोर, सज्जी उँगली नाल दबाईआ। खब्बा हथ्थ कन्न विच पा अन्दर वेखणा नाल ग़ौर, गहिर गम्भीर ध्यान लगाईआ। मुक्खों कहिणा सतिगुरु तेरे उत्ते डोर, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मेरे अन्दर रहिण ना पंज चोर, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। नारीअल कहे मैं वेखणा पुरख नारा, नर नरायण समझाईआ। मैं वेखणा जगत शृंगारा, तत्तां नाल वड्याईआ। मैं वेखणा दीन दुनी दीआं धारां, धरनी धरत खोज खुजाईआ। मैं वेखणा सज्जण मीत यारां, सुहेले रंग रंगाईआ। मैं वेखणीआं वर्ल्ड दीआं अख़बारां, सज्जे खब्बे ध्यान लगाईआ। फेर लगाउणा हक दा नाअरा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। ख़बरदार हो जाउ सवाधान हो जाउ अटैनशन हो जाउ औह आया औह आया औह आया जो सब दा यारा, यारी यारां नाल निभाईआ। औह आया औह आया औह आया दुबारा, सरगुण तों निरगुण रूप वटाईआ। औह आया औह आया औह आया जिस दा भगतां उत्ते पहरा, पहरेदार हो के होका देवे चार जुग दा राखा लख चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। औह आ गया जिस ने आत्मा परमात्मा दा दिता इशारा, इशारे नाल पार कनारा, दए कराईआ। औह आया, औह आया, औह आया जिस दा आदि तों अन्त गुर अवतार पैग़म्बरां तक्कया नज़ारा, सजदयां विच डण्डावत बन्दना विच सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण वाहवा हक ख़ुदा, ख़ुदग़रज़ वेखी तेरी ख़ुदाईआ। ख़ुदा कहे क्यों होए मेरे नालों जुदा, जुज़ आपणा वंड वंडाईआ। पैग़म्बर कहिण तेरे उतों होए फिदा, आपणा आप मिटाईआ। ख़ुदा किहा मेरा मार्ग इक्को सिध्धा, लाईन ऐन दिती लगाईआ। तुसीं क्यों अवतारां नाल कीतीआं ज़िद्दां, झगड़े आए पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। अवतार पैग़म्बर आखण प्रभू तूं बड़ा झगड़ालू, सानूं झगड़यां विच रखाईआ। कलयुग कहे, नहीं, मेरा साहिब बड़ा दयालू, जो मेरी पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ। बौहड़ी डराउँदा, क्यों नानक जम्मया घर कालू, जिस कौडे वरगिआं दिता बदलाईआ। फेर दस्स के इक्को पुरख अकाल अन्त
❋
❋
सब नूं संभालू, जो गोबिन्द धार सम्बल डेरा लाईआ। उस दा हुक्म संदेशा शब्द होणा चालू, चाल निराली इक रखाईआ। भावें तपदी होवे रेत बालू, अग्नी अग्ग अग्ग रूप बदलाईआ। ओह गुरमुखां दे उत्ते दे के लाल सालू, सौहरे पईए इक्को रंग वखाईआ। उहनूं उहदी किरपा तों बग़ैर कोई ना पा लऊ, भावें पालण चढ़े लोकाईआ। जे किरपा करे बैरन वरगिआं नूं खवा के कच्चे आलू, अन्दरों पड़दा दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। कलम कहे मैं बड़ी छेती छेती तुरदी, चार जुग दा पन्ध मुकाईआ। पर बौहड़ी मैं सार नहीं पाई उस सच्चे सतिगुर दी, जो शब्द गुरु अख्वाईआ। मैनूं जिधर चाहे लिखारी मैं उसे तरफ़ मुड़दी, भज्जां वाहो दाहीआ। मैं काग़ज़ दे नाल जुड़दी, आपणा मेल मिलाईआ। पर जे सच पुछो ते मैं पाणी दे वहिणां विच रुढ़दी, ते रुढ़दी नूं पार ना कोए लँघाईआ। चार जुग किसे अवतार पैग़म्बर गुरु मैनूं जीवत नहीं कीता ते मैं रही मुरदी, मुरदयां विच रह के आपणा झट लँघाईआ। मेरे अन्दर इक आसा रही फुरदी, फ़ुरन्यां विच सुणाईआ। मैनूं खाहश इक नूर दी, जो नूर नुराना डगमगाईआ। जिस दी आवाज़ शब्द अगम्मी इक तूर दी, तुरीआ तो परे करे पढ़ाईआ। जो जीवण ज़िंदगी लेखे लावे गुरमुखां मूढ़्ह दी, ग़रीबां होए सहाईआ। कलम कहे मैं प्यासी रही उस दे चरण धूढ़ दी, जो धूढ़ी टिक्के ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सम्मत कहे मेरा चढ़या महीना चेत्र, चतर्भुज अगंवाईआ। मेरा पहला होणा पेपर, सच दयां सुणाईआ। मैं जाणा अरब देश दे खेत्र, सोहणी वंड वंडाईआ। पहला हिस्सा वंडाउणा उन्नी सौ एकड़, जिथ्थे मता लैणा पकाईआ। फेर उन्नी सौ मील विच करके छेकड़, छक्के सब दे देणे छुडाईआ। फेर करके वडी हैंकड़, हथ्थ हिक्क उत्ते टिकाईआ। फेर खोल्ह के आपणा नेत्र, दीन दुनी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। चेत्र कहे मैं चढ़ गया महीना, आपणा रूप बदलाईआ। सब नूं आउण लग्गा पसीना, थर थर आपणा आप रहे कम्बाईआ। कुछ मसला बणन लग्गा चीना, चीन के सके ना कोए समझाईआ। झगड़ा पैणा नर मदीना, एहदा भेव ना कोए खुल्हाईआ। जिस कारन पाखर पाई अस्व ज़ीना, ज़ीना पौड़ी सीढ़ी वेखे हक ख़ुदाईआ। फेर लेख वेखणा मुल्क तीना, त्रैगुण रंग रंगाईआ। जिथ्थे वज्जे हँकारी बीना, बिनै कर सीस ना कोए निवाईआ। जल मिले ना पाणी मीना, सांतक सति ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। कलम कहे मैं बड़ी काहली, ओ गुरमुख काहल्यो दयां जणाईआ। मैं बड़ी घालणा घाली, चार जुग दे शास्त्र लिखे चाँईं चाँईंआ। मैनूं किसे ने ना बणाया साली, नाता गया ना कोए जुड़ाईआ। मैं फिर फिर थक्की
❋
❋
चार कुण्ट भाली, चार जुग वेख वखाईआ। मैनूं इक दिन अचानक सुफ़ना आया, कलम कहे नी कमलीए औह वेख जट्ट हाली, जो हालत सब दी रिहा बदलाईआ। कोई नहीं मंगदा विच दलाली, विचोला अवर ना कोए रखाईआ। जो आई सो दर तों कदे ना जाए ख़ाली, ख़ाली झोली दए भराईआ। जिस नूं कहिंदे जगत दा वाली, ओह वारस हो के फेरा पाईआ। कानी कहे जां मैं अग्गे होई नेड़े हो के तक्कया कन्नां नाल सुणया बहुते उस नूं कढदे गाली, गाहक विरला वेख वखाईआ। नी कमलीए मैं ख़ुशी विच खलो के असमानां वल्ल दो हथ्थां दी मारी ताली, ख़ुदा तुआला तेरी बेपरवाहीआ। इक सवाल इक जवाब फेर वेख्या गुर अवतार पैग़म्बर उसे दे सवाली, सवालां विच आपणी आसा रहे प्रगटाईआ। फेर तक्कया चोटी हिमाली, हिमालीआ दे पिच्छे दवालीआ सब दा रिहा कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, ... ... ... ... ... ... ...। कलम कहे मैं भन्नी दौड़ी, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं वेखी दीन मज़्हब दी पौड़ी, डण्डे डण्डे हथ्थ उठाईआ। असीं अन्दर वड़ के वेख्या केहड़ी धार मिट्ठी कौड़ी, रस कवण चखाईआ। जां तक्कया सब दे अन्दर प्रभ दी आस थोड़ी, बौहड़ी बौहड़ी करे लोकाईआ। मेरी आसा कहे ना दौड़ीं, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। कलम कहे प्रभू मेरा कर दे हिसाब, अंकड़े वेख वखाईआ। पुरख अकाल कहे ओ कमलीए मेरे कोल अक्खरां वाली नहीं किताब, ए बी सी डी अलिफ़ ये ऊड़ा ऐड़ा वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा इक्को हिस्सा इक्को बाब, बिना पन्नयां तों मेरी सिफ्त सालाहीआ। इक्को वार कर दे आदाब, बिना सजदयां सीस झुकाईआ। मेहरवान हो के देवां मात ख़ताब, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ओथे ना कोए सवाल ना कोए जुआब, जुआबतल्बी विच सारे बैठे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा रंग रंगाईआ। चेत्र कहे मैं आया चार्तक, तृखा प्यासा जगत। मिले मैनूं सति सांतक, उत्ते शाह रग। प्रभू दा बणां याचक, नाता तुट्टे कूड़ा जग। सदा होवां अस्तिक, रहां ना बगला बप। प्रीती करां इक्को वास्तक, जो साहिब सूरा सरबग। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, शब्द अगम्मी वजा नद। कलम कहे मैं लिख लिख भरे कुतबख़ाने, मेरी वड वड्याईआ। मैं जदों आई ते आई हथ्थ बेगाने, मेरी सेवा होई पराईआ। मैं गुरुआं दी महिमा कीती ते शब्द गुरु दे लिखे गाणे, अक्खरां नाल सालाहीआ। सेवा कीती प्रभ दी नाल बहाने, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। कलयुग अन्तिम मेरे लेख लेख नूं देवण ताहने, दीन मज़्हब मज़्हब नाल टकराईआ। मेरे झूठे दिसण यराने, कूड़ नाल समझाईआ। मैं रो के किहा प्रभू मेरे लेख होए पुराणे, प्राणी निउँ निउँ ना सीस निवाईआ। झट
❋
❋
हुक्म दिता श्री भगवाने, भगवन दिता दृढ़ाईआ। तूं सवाधान हो लोकमात विच जहाने, जहालत कूड़ी देणी गंवाईआ। लेख लिख महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाने, जिस तों अग्गे होर ना कोए पढ़ाईआ। उथे टुट्ट जांदे पैग़म्बरां वाले यराने, गुरु गोद ना कोए उठाईआ। मुक जांदे जगत जीवण दे दाणे, तृष्ना तृखा मिटाईआ। रस ना रहिंदे पीणे खाणे, नव नौ चार डेरा ढाहीआ। सिर्फ़ मिलदा की कमलीए भगत भगवान दा मेल जिथ्थे सदा इक्को रंग इक्को जोबन जवानी माणे, बुड़ेपा नज़र कोए ना आईआ। ना कोई ताअना ना कोई मेहणा ना कोई दए उलाम्हे, ठोकर जगत ना कोए लगाईआ। कलम हस्स पई प्रभू वल्ल नस्स पई, प्रभू जो तूं किहा सो मैं वेख्या गुर अवतार पैग़म्बर तेरे जुग जुग (निक्के निक्के बाल अंञाणे), हुक्म विच सेवक सेव कमाईआ। तन वजूद दे बदल के आउंदे बाणे, बाणी नाम कलमा तेरा सुणाईआ। फेर वेखां सारे तेरे विच समांणे, वक्खरा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। कलम कहे मैं लिखणा लेख नहीं उत्ते तख्ती, तख्त निवासी रिहा जणाईआ। जिस ने करनी सब दे उत्ते सख्ती, सख्त हुक्म दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया आई कमबख्ती, माया ममता रही कुरलाईआ। क्यों मेरा मालक आया अर्शी, फ़र्शी सोभा पाईआ। जो सदा सदा आत्म दरसी, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। ओस ने भगतां दी छेवें घर मनाई बरसी, सोहणा रंग रंगाईआ। जीवण दाता बण के दर्दी, दुखियां दु:ख मिटाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण असीं लिख के दईए अर्ज़ी, दरख़ासत प्रभ दे अग्गे टिकाईआ। साडे मालक ख़ालक जो चाहें सो अग्गे कर आपणी मर्ज़ी, सारे इक्को वार सीस झुकाईआ। असीं नाम कलमा दे के आए फ़र्ज़ी, जो जुग जुग गए बदलाईआ। तूं पुट्ठी सिध्धी कर नरदी, दीन दुनी तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र कर दे धुर दे स्वामी, सारे रहे जणाईआ। तूं आदि जुग जुगादि दा दानी, दाता इक अख्वाईआ। साची मंज़ल दे असानी, रहिबर हो के वेख वखाईआ। बेशक तेरा लेख लिखदी कलम कानी, कायनात विच सिफ्त सालाहीआ। जिस दी कीमत पैसा धेला नहीं कोई दवानी, दीवानी दा मुकदमा चार जुग दा मेरा चलया आईआ। तेरे अवतार पैग़म्बर गुरु सारे हो गए फ़ानी, उन्हां दा तत ना कोए वखाईआ। मेरे लेख दी अजे तक रही निशानी, शास्त्र सिरमत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी दए गवाहीआ। मैं चाहुंदी हुण इक्को वार आपणयां भगतां उत्ते कर दे मेहरवानी, घर घर मंगण दी लोड़ रहे ना राईआ। क्यों कलयुग कूड़ी क्रिया दी चढ़ी तुग्यानी, दीनां मज़्हबां रही रुढ़ाईआ। सम्मत छे कहे मेरी अर्ज़ जगदीश इक मानीं, स्वार्थ मेरा पूर कराईआ। तेरयां भगतां आए किते ना हानी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
❋
❋
आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग मेट अंधेरी शामी, शमां नूर जोत तेरी रुशनाईआ।