२ चेत शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल (हरदेव सिँघ रुढ़का कलां)
सप्तस ·षी बैठे उत्ते तट किनारा गंगे, आपणा आसण लाईआ। ओथे आ गए तिन्न अंधे, नैणहीण दरसाईआ। काया वल्लों सूरबीर चंगे, सोभनीक सोभा पाईआ। अत्री वेख्या आपणे कन्ढ्ढे, घाट उत्ते ध्यान लगाईआ। उन्हां दे हथ्थ विच फड़े डण्डे, चलण चाँईं चाँईंआ। झोली विच दिसे मंडे, टुकड़े सुक्के सोभा पाईआ। ढाई दिन दे ठंडे, अग्नी सेक ना कोए वखाईआ। नाल खाण नूं गंढे, दूजी वस्त ना कोए जणाईआ। पन्ध करके आए लम्बे, मील नौ नौ दरसाईआ। कदमां कदमां विच हंभे, ज़ोर बल ना कोए रखाईआ। सर्दी नाल कम्बे, दन्दीआं रहे वजाईआ। ओधरों आ गया इक उदासी जो वसे विच चम्बे, वासी पहाड़ी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल खिलाईआ। तिन्न अंधे बैठे तट किनारे, गंगा सोभा पाईआ। अत्री वेखे एह नज़ारे, रिषी आपणा ध्यान लगाईआ। ओने चिर नूं चम्बे वाला आ गया बैठा पैर पसारे, आपणी लई अंगड़ाईआ। इन्हां दुखड़े पए भारे, नेत्रहीण नैण ना कोए रुशनाईआ। की करन विचारे, विचर के सके ना कोए समझाईआ। दु:ख भुक्ख दे मारे, फिरदे वाहो दाहीआ। जगत शायद बणे कदे नहीं लाड़े, लाड़ी नार ना कोए प्रनाईआ। दर दर घर घर मंगदे वाड़े, ख़ाली झोली अग्गे ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। तिन्ने अंधे आपणी रख के सोटी, आसण ल्या लगाईआ। हथ्थ मार के बोदी, आपणी ख़ुशी बणाईआ। ओधरों आ गया इक जोगी, बीन रिहा सुणाईआ। ओधरों आ गया इक भोगी, जो वेसवा रिहा हंढाईआ। ओधरों आ गया इक संजोगी, जो धर्म विच समाईआ। ओधरों आ गया पंडत हथ्थ लौंदा गोडीं, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। ओधर ध्यान मारया अत्री खेल वेख्या घरोगी, पर्दा पर्दे विच्चों उठाईआ। नाले हस्स के किहा प्रभ ठाकर बड़ा मौजी, वेखो मज़लस रिहा बणाईआ। जेहड़ा सदा अगाध बोधी, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। दस्स नाम सलोकी, सोहला इक सुणाईआ। उस दी मंज़ल औखी, चढ़न कोए ना पाईआ। जगत विद्या विच पढ़ा के पोथी, अक्खरां विच भरमाईआ। अन्त मिले किसे ना मोखी, मुक्त जुगत गए समझाईआ। सौदा होवे किसे ना रोखी, रोकड़ वही ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। अन्न्हे कहिण आओ खाईए टुक्कर,
❋
❋
टुकड़े बाहर कढ्ढाईआ। ओधरों आ गया परोहत शुकर, सहिज नाल सुणाईआ। तुसीं किधरों आए फिरदे पूरब कि उत्तर, कि पच्छम दक्खण वंड वंडाईआ। तुसीं किस माँ दे पुत्र, जम्मण वाली कवण अख्वाईआ। किस ने चुक्कया कुच्छड़, गोदी लाड लडाईआ। ओह तिन्ने लग्गे झुकण, निउँ निउँ सीस निवाईआ। मुक्खों लग्गे थुक्कण, थू थू रहे सुणाईआ। की सानूं लग्गा पुछण, क्यों दुखड़े रिहा प्रगटाईआ। साडा अन्त अख़ीर लग्गा मुकण, लोकमात रहिण ना पाईआ। अत्री लागों लग्गा उठण, आपणी लई अंगड़ाईआ। चम्बे वाला लग्गा बुक्कण, ज़ोर नाल सुणाईआ। हुण क्यों पिच्छे लग्गा लुकण, सन्मुख वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। चम्बे वाले दा नाँ सी बलका, बाली कहि के सारे गाईआ। ओह उमर ज़ात दा हलका, वड्डी वड ना कोए वड्याईआ। उस ने अंध्याँ नाल पा ल्या तुअलका, छिन्न छिन्न जोड़ जुड़ाईआ। नेत्रहीणो प्रभ दा खेल सदा छल का, अछल अछाली कार कमाईआ। तुहाडा मेल मिलाया दल का, इक्ट्ठे ल्ए कराईआ। कुछ सवाल लभ्भो हल्ल का, क्यों वक्त रहे गंवाईआ। नहीं भरोसा कल का, घड़ी पल होए ना कोए सहाईआ। वेखो वहिण वगदा जल का, गंगा धार दृढ़ाईआ। एथे निवास हुन्दा सी बलि का, बावन खोज खुजाईआ। लाहा लओ जन्म के फल का, फली भूत भूत कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। अंध्याँ किहा साडा इक्को अंध अंधेरा, सति सच जणाईआ। इक्को सञ्झ सवेरा, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। इक्को चुरासी गेड़ा, नित नित भवाईआ। इक्को नगर खेड़ा, सरगुण तत हंढाईआ। इक्को बैठे कर के जेरा, तृष्ना तृखा ना कोए वधाईआ। आपे मालक करे नबेड़ा, हरि करता धुरदरगाहीआ। ओने चिर नूं पंडा आ गया ओहने तिन्नां दे मूँह ते मारया इक इक लफेड़ा, थप्पड़ दिता लगाईआ। तुहानूं पार लँघवे केहड़ा, गुरु गुरदेव कवण अख्वाईआ। आह वेखो मेरे गल विच जञ्ञू वाला जेड़ा, जेहड़ा सब नूं रिहा बंधाईआ। तुहाडा वक्त आ गया नेड़ा, पड़दा दयां उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। तिन्ने अंधे बोले नाल ज़ोर, ज़ोर ज़ोर सुणाईआ। उच्ची उच्ची पाया शोर, शौहर इक्को लैणा मनाईआ। जिस दे हथ्थ असाडी डोर, तन्द सके ना कोए तुड़ाईआ। सानूं पंडता नहीं तेरी लोड़, तेरे अग्गे ना झोली डाहीआ। असीं उस तट गए बौहड़, जिथ्थे रविदास दा मीत मिले धुर दा माहीआ। जिस नूं कहिणा ब्राह्मण गौड़, जन्मे कोए ना माईआ। लेख मुकावे मढ़ी गोर, काया कबरी डेरा ढाहीआ। लहिणा देवे अवर का और, औरत मर्द वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म सुणाईआ। पंडत किहा मेरा नाँ नाथ जगन, जगमग जोत जगाईआ। मैं प्रभू भगती विच
❋
❋
मग्न, अट्ठे पहर माया विच समाईआ। वेखो मेरा साफ़ सुथरा बदन, मस्तक तिलक ललाट जगाईआ। फेर आपणा आप करे नग्न, ख़ुशीआं विच जणाईआ। बिन मेरे तों पार मूल ना लँघण, नईया जगत विच डुलाईआ। आओ तुहानूं लावां अंगण, आपणे घर वसाईआ। फेर जजमानां घर जावां मंगण, शाह सुल्तानां खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। अंधे कहिण सानूं ना चढ़ा ग़ुस्सा, ऐंवे रिहा सताईआ। असां की करना तेरा जुस्सा, तत्तां वेख ना ख़ुशी मनाईआ। इक सब तों विच्चों बुढ्ढा, ओह ज़ोर नाल दृढ़ाईआ। वेख मैं लत्तों थोड़्हा डुढ्ढा, हौली हौली पन्ध मुकाईआ। फेर ख़ुशीआं दे विच कुद्दा, उछल के दिता जणाईआ। सानूं गंगा माता लैण देवे ना किसे तों भुग्गा, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। नाले हथ्थ विच हिलाया चुग्घा, डण्डे नाल डराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। ब्राह्मण किहा अंध्या मूल हो ना हलका, क्यों बचन कुबचन सुणाईआ। मेरे कोल लोटा गंगा जल का, तेरी करे तबाहीआ। विछोड़ा होवे सल का, प्रभू नालों जुदाईआ। मेरा बचन कदे ना टल्दा, सच दयां समझाईआ। बिना पंडतां तों कदे कोई नहीं फलदा, फलीभूत ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा ओहला दए चुकाईआ। बुढ्ढे अंधे किहा सुण लै मेरा गाउणा, तैनूं दयां सुणाईआ। मैं प्रभू इक मनाउणा, दूजा नज़र कोए ना पाईआ। जिस इक्को रंग रंगाउणा, इक्को गृह वड्याईआ। इक्को सीस झुकाउणा, इक्को अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव खुल्हाईआ। बुढ्ढे किहा पंडता तूं क्यों होया हल्काया, सानूं वढ्ढ वढ्ढ खाईआ। ओने चिर नूं अत्री कोल चल के आया, दोहां रिहा सुणाईआ। क्यों ऐवें झगड़ा पाया, वाधू करो लड़ाईआ। ओधरो शब्द अगम्मी आपणा हुक्म सुणाया, धार धार विच्चों प्रगटाईआ। दोहां दा लेखा प्रभ आपणे हथ्थ विच रखाया, तट किनारा दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। सुणया शब्द अगम्मी एक, एक इक सुणाईआ। सारे मस्तक दयो टेक, मथ्थे धूढ़ लगाईआ। आपणा आप लओ वेख, अन्तर ध्यान लगाईआ। केहड़ा सच्चा देश, कवण मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा इक समझाईआ। अंधे किहा मैं प्रभू नूं आख सुनाउणा, अणसुणत दयां जणाईआ। एस पांडे नूं जन्म ज़रूर दवाउणा, मानस मानस विच्चों प्रगटाईआ। साडा संग एस नाल रखाउणा, वेखीए चाँईं चाँईंआ। एहदा लहिणा देणा मुकाउणा, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। पुरख अकाल किहा अंधे कर लै इंतज़ारी, शब्द शब्द सुणाईआ। कलयुग अन्त एस दी आउणी वारी, वारस हो के लवां
❋
❋
प्रगटाईआ। तेरी आसा पूरी करां संसारी, साह साह वेख वखाईआ। धुर दा हुक्म रखां बरकरारी, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। तुहाडी होवे पिता पूत दी यारी, यराना यराने विच्चों बणाईआ। रसना बोल बोल ना जावे ख़ाली, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। एहदी आयू रखां ना बाहली, बहुती अवर ना कोए वधाईआ। तूं प्रेम नाल इस नूं संभाली, तेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। अंधे किहा सेवा करां ज़रूर, आपणी सेव कमाईआ। पुरख अकाल किहा मैं वेखां हाज़र हज़ूर, हर अन्तर खोज खुजाईआ। पैंडा अजे दूर, कल कलेश पर्दा उठाईआ। जिस वेले दीन दुनी होई मग़रूर, हउमे गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। उस वेले आपणी जोत दा दे के नूर, ज़हूर दयां वखाईआ। तूं होणा मेरा मशकूर, मुश्किल अन्त तेरी हल्ल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक उपजाईआ। बुढ्ढे किहा की वक्त सुहञ्जणा आउणा, प्रभू दे समझाईआ। पुरख अकाल किहा तुहानूं मात जन्म दवाउणा, मातलोक मिले वड्याईआ। पूरब लेखा पूर कराउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। एसे पंडे नूं तेरे घर विच हलकाउणा, बिरथा बचन मूल ना जाईआ। फेर आपणे नाल मिलाउणा, जोत जोत विच समाईआ। आपणे हथ्थीं बिबाण बिठाउणा, आपणे अंग टकाईआ। दरगाह साची धाम सुहाउणा, सचखण्ड रंग रंगाईआ। अन्तिम लहिणा देणा मुकाउणा, लेखा रहे ना राईआ। ख़ुशीआं वाला वक्त ख़ुशीआं विच लँघउणा, ग़मी दी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंडत दा लेखा हरदेव जन्म पूर कराउणा, पूरब दा पूरब झोली पाईआ।
३ चेत शहिनशाही सम्मत ६ चीफ़ इंजीनीअर आर० ऐल० शरमा दे गृह जम्मू
अवतार पैग़म्बर गुरु डण्डावत बन्दना करन सलाम, बिना सीस सीस जगदीश झुकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझे यार वेख दीन दुनी अवाम, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट दहि दिशा फोल फुलाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सच धर्म दा रिहा ना कोए इंतज़ाम, बन्दोबस्त सके ना कोए कराईआ। सृष्टी दृष्टी अन्तर निरन्तर दीन दुनी देवे ना कोए हक पैग़ाम, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे करे पढ़ाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द तेरा सिफ्तां वाला सारे जपदे नाम, आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेल ना कोए मिलाईआ। निगह मार मानव मानस मानुख साढे तिन्न हथ्थ मुनार, काया मन्दिर धुर दा काअबा निरगुण निराकार वेख वखाईआ। सति सतिवाद दा रिहा ना कोए निशान, मन
❋
❋
कल्पणा होई शैतान, शरअ मज़्हब दीन दुनी करे लड़ाईआ। तेरी मंज़ल महिबूब हकीकत विच मिले ना किसे असान, असल वसल यार तेरा दरस कोए ना पाईआ। जो नाम कलमा दे के आए पैग़ाम, हरफ़ हरूफ़ अक्खर अक्खरां नाल जुड़ाईआ। सो कलयुग अन्त होए बदनाम, श्री भगवान तेरा भय ना कोए रखाईआ। सचखण्ड दवार एकँकार निरगुण धार असीं सारे होए हैरान, हैरानी अन्दर जोत नुरानी नूर नूर रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण की दस्सीए कथा कहाणी, विचरण दी लोड़ रही ना राईआ। नेत्र रोवे अट्ठ सठ तीर्थ पाणी, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रोवे मारे धाहीआ। प्यार रिहा ना शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरानी, खाणी बाणी रंग ना कोए रंगाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म आत्म परमात्म मिले कोए ना हाणी, निरगुण निरगुण मेल ना कोए मिलाईआ। मन कल्पणा कूड़ी क्रिया जगत वासना होई शैतानी, सति सन्तोख धीरज धीर ना कोए रखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा शाह सुल्तान करन बेईमानी, बेवा रूप वेख ख़लक ख़ुदाईआ। तेरा जल्वा उपर असमानी, किरपा कर धुर दे बानी, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी आस रखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे नाम दी सिफ्त करदे रहे विच जगत जहानी, जहालत विच अदालत तेरा हुक्म वखाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक करदे आए कुरबानी, माया ममता मोह विकार हँकार नाता जगत तुड़ाईआ। बौहड़ी दरोही तेरा नूर नज़र ना आए जगत जुगत नूरानी, निरगुण नेत्र लोचन नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। किरपा निधान ठाकर स्वामी भेव खुल्हा आलमे ज़ावदानी, भगत सन्त कन्त अन्त भगवन्त आपणा रंग रंगाईआ। तेरा ज़हूर मंज़ूर होवे पेशानी, अंध अज्ञान अन्दरों दे कढ्ढाईआ। रसना जेहवा सिफ्त सालाह अक्खरां विच तेरी करे कलामी, निरअक्खर धार निरगुण धार दए दृढ़ाईआ। सति धर्म दी सच धार बख्श इक निशानी, जिस विच दीन मज़्हब ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक सब दा दिसे फ़ानी, जिस दी शरअ उत्ते दीन दुनी हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई बैठे रूप बदलाईआ। तेरा खेल आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण लख चुरासी चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सद आपणा भेव खुल्हाईआ। अवतार पैग़म्बर कहिण किरपा कर मेहरवान महिबूब ख़ालक, ख़लक आपणी वेख वखाईआ। तूं आदि जुगादी सचखण्ड निवासी धुर दा मालक, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को नज़री आईआ। निरगुण धार निरवैर निराकार निरँकार आपणी लगा सच अदालत, अदल इन्साफ़ आपणे हथ्थ रखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अलामत, अल्ला दा नूर ज़हूर कर इक रुशनाईआ। सदी चौधवीं अवतार पैग़म्बर गुरु जिस दी देण ज़मानत तिन्हां दा
❋
❋
लहिणा देणा थांउँ थाँईंआ। भगत भगवन्त तेरी आदि अन्त दी अमानत, मध आपणा संग रखाईआ। तेरा खेल सदा सही सलामत, जीवन मरन रूप ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु कहिण तेरा इक सहारा, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग नईया भव सागर कोई करे ना पार किनारा, वञ्झ मुहाणा कम्म कोए ना आईआ। आदि निरँजण जोत उजाले निरगुण नूर कर उज्यारा, चार कुण्ट दहि दिशा अंध अंधेरा दे उठाईआ। तेरा जोत प्रकाश इक कलि कल्की होवे अवतारा, अवतरी आपणा फेरा पाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर जो दे के गया लारा, भविक्ख्तां विच लिख्तां विच इष्टां विच दृष्टां विच आपणा भेव खुल्हाईआ। जो लहिणा देणा पूरा कर दे विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी बैठे सीस निवाईआ। अमाम अमामा बण सिक्दारा, मुल्ला शेख़ मुसायक नबी रसूलां पैग़म्बरां लेखा दए मुकाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म दस्स सच दी धारा, धर्म धार दा मार्ग इक उपजाईआ। झगड़ा मेट दे ज़ात पात ऊच नीच शाह कंगाला, राउ रंक दवार बंक वंड ना कोए वंडाईआ। जन भगतां आपणे नाम दी दे अगम्मी माला, मन का मणका आपे दे भवाईआ। अमृत रस निझर सरोवर दे उछाला, अछल छलधारी आपणी दया कमाईआ। जो आसा रख के गया संधू बाला, बाल्मीक बटवारा नाल मिलाईआ। सप्तस ·षी कहिण निरगुण नूर जोत उजाला, जिस दा पड़दा लाह के गया कृष्न ग्वाला, गोपाल स्वामी हो के आपणी दया कमाईआ। जिस दी कार कमाउंदा रिहा दसरथ बेटा रामा, सीता सति सुरत शब्द शब्द प्रनाईआ। जिस दा हज़रत मूसा दिसया उजाला, कोहतूर ज़हूर रुशनाईआ। जिस दा हज़रत ईसा दिता हवाला, बाप इक्को नूर इलाहीआ। जिस नूं किहा मुहम्मद ख़ुदा तुआला, तारीक अंधेरा दए गंवाईआ। जिस नूं नानक निरगुण सरगुण गाया अन्तर मार उछाला, सिफ्तां विच सालाहीआ। जिस दीआं गोबिन्द घालीआं घालां, बच्चे नीहां हेठ दबाईआ। सो खेल करे करनेहारा दीन दयाला, दयानिध आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण साडी सब दी घस गई अन्त मणक्यां वाली माला, तसबी मुतस्सब विच रोवे मारे धाईआ। तुध बिन त्रैगुण तोड़े ना कोए जंजाला, जागरत जोत बिन वरन गोत ना कोए रुशनाईआ। सच दवार खोल्ह सच्ची धर्मसाला, जिथ्थे क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। चरण प्रीती साची रीती इष्ट देव स्वामी मार्ग दस्स सुखाला, दर तेरा नज़री आईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ चर्चां हथ्थ ना आए भाला, रसना जेहवा बत्ती दन्द पढ़यां मिलण कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं कलयुग कूड़ी क्रिया दाग़ मेट के काला, कलि कल्की आपणा रंग रंगाईआ। चार जुग दे शास्त्र तेरीआं सिफ्तां वालीआं देंदे रहे मिसाला, नाम कलमा ढोले गा गा शुकर मनाईआ। तेरा आदि अन्त दा हल्ल होया ना किसे कोलों
❋
❋
सवाला, सवाली दर बैठे सीस निवाईआ। थोड़ा थोड़ा कलि कल्की अवतार अवाम दे के गए अहिवाला, भेव अभेदा सक्या ना कोए खुल्हाईआ। तेरी जाणे ना कोए आदि जुगादि जुग चौकड़ी अवल्लड़ी चाला, चाल निराली बेमिसाली आपणे विच छुपाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण पारब्रह्म पतिपरमेश्वर साडा इक्को मन्न सवाला, सवाली हो के सारे सीस निवाईआ। भाग लगा दे काया माटी तन वजूद साढे तिन्न हथ्थ खाला, ख़ालक ख़लक मख़लूक आपणा मेल मिलाईआ। शब्दी सतिगुर सतिगुर शब्द आत्म परमात्म बण दलाला, विचोला बण के ओहला अन्दरों दे चुकाईआ। इक्को नाम इक्को कलाम इक्को कलम रंग चाढ़्ह दे बाहला, लालन हो के आपणी दया कमाईआ। तेरा नूर ज़हूर सीस झुकाए अष्टभुज ज्वाला, शस्त्रधारी धर्म धार दरसाईआ। किरपा कर किरपन मीत पुरख अकाला, अतीत आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। अवतार पैग़म्बर कहिण गुरदेव स्वामी मेहरवान महिबूब, दर तेरे अलख जगाईआ। तेरा मन्दिर आलीशान अरूज, अर्श फ़र्श तेरी वड्याईआ। तेरी मंज़ल इक मकसूद, महिमा अगम्म अथाहीआ। किरपा कर के दीनां मज़्हबां मेट दे हदूद, हज़रत हज़ूर बेनज़ीर इक्को नज़री आईआ। जिधर तकण सन्मुख हो के मौजूद, मौजूदा प्रगट हो के आपणा हुक्म वरताईआ। गुरमुख सन्त सुहेले सूफ़ी जन भगत कर महिफ़ूज, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग गली विच्चों कर जाए कूच, चार वरन अठारां बरन रहिण कोए ना पाईआ। सच दवार दी सब नूं दे सूझ, बुद्धी तों परे आपणी दस्स पढ़ाईआ। हर हिरदे विच्चों कढ के दूज, दुतीआ भाओ रहे ना राईआ। इक्को गृह इक्को मन्दिर इक दवार कुटीआ दस्स दे कूट, नव नौ चार दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण धर्म दा होवे जुग, जुगती शब्द नाम जणाईआ। भगत सुहेले सृष्टी दुनिया कायनात वर्ल्ड विच्चों लैणे चुग, ज़ात पात दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। जन भगतां अन्तर निरन्तर मन कल्पणा करनी शुध, सुदी वदी दा प्रविष्टा ना कोए मिलाईआ। कामी क्रोधी लोभी हँकारी उज्जल कर वांग निर्मल दुद्ध, सीर शीर मुख आपणे नाम चुआईआ। जो धर्म धार दी सिख्या दे के आया बुद्ध, संदेशा धर्म धर्म जणाईआ। जो तेरी अन्तर विशेष विद्या वाली ज़ाती शुद्ध, ब्रह्म ब्राह्मण इक दृढ़ाईआ। तेरा भेव रहे ना लुक, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। हरिजन आपणे दुलारे बणा सुत, सुत्तयां लै उठाईआ। दर तेरे जावण झुक, अवर सीस ना कोए निवाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सूफ़ी सन्त फ़कीर तेरे प्यारे सुत, सुत दुलारे रंग रंगाईआ। कुछ लहिणा देणा वेख की बाकी कलयुग कुझ, कोझयां कमल्यां पड़दा लाहीआ। सतिगुर शब्द कहे आप आपणी धारों उठ,
❋
❋
चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। मेरा प्यार अमृत घुट, बिन पीत्यां ख़ुमारी दए चढ़ाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो मेरा भण्डारा कदे ना जाए निखुट, जुग चौकड़ी जगत वरताईआ। सदा सुहञ्जणी रखां रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। भाग लगा के काया माटी बुत, बुतख़ाने करां सफ़ाईआ। लहिणा देणा जन्म कर्म दा सब दा वेखां हो के चुप, उच्ची कूक ना कदे सुणाईआ। जिस वेले वक्त जाए पुज्ज, समां समें नाल टकराईआ। फेर भेव खोल्हां गुझ, एह धुर दी बेपरवाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर गया पार अन्तिम आया कलयुग, चौकड़ी आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल अगम्मा कर आप, आपणी दया कमाईआ। नित नवित खेल तमाश, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। कलयुग वेखां अंधेरी रात, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। झगड़ा प्या ज़ात पात, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। पूरब लेखा दस्सां साख्यात, सहिज नाल समझाईआ। जिथ्थे झगड़ा नहीं कोए समाज, हद्द हदूद ना वंड वंडाईआ। इक्को आत्म परमात्म काज, नाता धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। शब्द गुरु गुरदेव मारे आवाज़, सोई सुरती सुरत जगाईआ। पढ़नी पए ना कोए नमाज़, गायत्री मन्त्र नाम सिफ्त सालाहीआ। वजाउणा ना पए कोए साज, ढोलक छैणा ना कोए खड़काईआ। राती उठ ना पैणा जाग, तीर्थ तट ना कोए भवाईआ। जिस वेले किरपा करे प्रभ आप, मेहर नज़र उठाईआ। फड़ हँस बणावे काग, दुरमति मैल धुआईआ। लेखा आपणे हथ्थ रखे वाहिद, वाहवा आपणे विच समाईआ। अगला खेल करे जायज़, जाइज़ा लै के ख़लक ख़ुदाईआ। धुर दा हुक्म करे राइज, राजा राणा सीस निवाईआ। जन भगतां करे हमाइत, हम साजण हो के वेख वखाईआ। पूरी करे शरअ शरीअत विच शरायत, शरअ विच असूल हुक्म हुक्म विच बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे सोहणा वक्त सुहावा, वधी इक वधाईआ। भाग लग्गा थावां, थनंतर सोभा पाईआ। जिथ्थे रहिंदा सी इक बावा, मछन्दर चेला आपणा डेरा लाईआ। इकासी दिन तपाउदा रिहा एथे आवा, आवागवण दा ध्यान रखाईआ। बाहवां बल रखे सावां, हथ्थ त्रिशूल उत्ते रखाईआ। रोज़ प्यार करे नाल कावां, टुकड़े मंग के आप खवाईआ। कदे हस्स के कहे प्रभू प्यार करे वांग पुत्रां मावां, आप आपणी गोद उठाईआ। इक दिन हौके दे विच भरया हावा, हाए कर दिता सुणाईआ। मैं दरस किस बिध पावां, मिले मेल धुर दा माहीआ। फेर ध्यान धरया जे काहन मिल जाए चारदा गावां, बंसरी धुंन सुणाईआ। फेर उच्चीआं करके बाहवां, हथ्थ जोड़ के सीस निवाईआ। प्रभू मैं तैनूं किथों पावां, लम्भयां हथ्थ किछ ना आईआ। केहड़ी कूटे जावां, भज्जां वाहो दाहीआ। केहड़े वेखां ग्रावां, गली कूचे राह तकाईआ। जोती
❋
❋
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल वखाईआ। शब्द अगम्मी दिता फ़रमान, सच संदेश जणाईआ। हुण छडणा पए जहान, तन वजूद तजाईआ। फेर किरपा होवे महान, महिमा अगम्म अथाहीआ। किरपा करे श्री भगवान, मेहर नज़र उठाईआ। जन्म लैणा पए विच एस अस्थान, इन्सान इन्सान रूप बदलाईआ। प्रभू देवे आत्म जोती ज्ञान, अज्ञान अंधेर मिटाईआ। उच्ची कुल होवे महान, ब्राह्मण रंग रंगाईआ। शरमा एसे करके होया परवान, पूरब जन्म दा लहिणा झोली पाईआ। बैरन आया जो बण प्रधान, पिछला साथी दए समझाईआ। एह विद्या विच हुन्दा सी बड़ा महान, अक्ल बुद्धी नाल चतुराईआ। मज़ाक विच हुन्दा सी शैतान, अक्खर उँगला उत्ते लिखाईआ। इस ने मंग्गया इक दान, प्रभू अग्गे झोली डाहीआ। मैं वेखणा तेरा निशान, की जुग जुग निशाने रिहा बदलाईआ। शब्द गुरु कहे फिर आउणा पए जहान, सरगुण रूप बदलाईआ। की करें पहचान, की तेरे विच वड्याईआ। इस निउँ के सीस निवा कीती प्रणाम, बन्दना बन्दना विच जणाईआ। ब्राह्मण घर एस दा जन्म हुन्दा सी दास भगवान, लेखा ईसा तों बाद समझाईआ। पिछला लहिणा मेला मिल्या आण, पड़दा अवर रिहा ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पारब्रह्म पतिपरमशवर आपणा रंग रंगाईआ।
४ चेत शहिनशाही सम्मत ६ चेला सिँघ दे गृह जम्मू
काल कहे सुण कलयुग काती, कत्लगाह दे समझाईआ। मैं वेखां जगत अंधेरी राती, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। तेरा धर्म दा बणां साथी, सगला संग निभाईआ। जेहड़ी चार जुग गाथी, पूरब पूरी देणी कराईआ। चुरासी करे कोई ना राखी, गल फाँसी देणी लटकाईआ। धर्म दी रहे कोई ना दासी, सेवा सच ना कोए कमाईआ। मण्डल पवे किसे ना रासी, गोपी काहन मुख भवाईआ। सब दा लहिणा वेखणा बाकी, पड़दा पड़दे विच्चों चुकाईआ। झगड़ा वेखणा तन ख़ाकी, वजूद माटी करे लड़ाईआ। मनुआ मन करे आकी, अकबर लेखा देणा वखाईआ। मैनूं कथा सुणा साची, सच सच समझाईआ। किस बिध प्रकाश होवे प्रभाती, नूर चन्द रुशनाईआ। की संदेशा दिता काहन कृष्न प्रभासी, बधक बध कराईआ। की राधा रखी आसी, आपणी मंग मंगाईआ। की राम मारी काती, सीता संग वड्याईआ। की रावण आपणी आसा आखी, अन्तर गया दृढ़ाईआ। सो खेल वेखणा जगत तमाशी, दीन दुनी पड़दा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। काल कहे कलयुग प्रेम दा दे इशारा, ऐशो इशर्त वेख
❋
❋
जगत लोकाईआ। कूड़ क्रिया मार नाअरा, बिन रसना जेहवा गाईआ। मैं करां खेल विच संसारा, दहि दिशा फोल फुलाईआ। हर हिरदे पावां सारा, महासार्थी हो के भज्जां चाँईं चाँईंआ। मानव मानव आए हारा, सिर सके ना कोए उठाईआ। तेरा होवे अन्त किनारा, पाँधी पन्ध रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। कलयुग कहे ओह काल हमारे सज्जण, कल की दयां समझाईआ। किसे दा होण ना देवे मजन, धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। मानव ज़ाती प्रभ नूं लभ्भण, सन्मुख दरस ना कोए कराईआ। चारों कुण्ट लगाई अग्न, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। सुरती लग्गे ना विच भजन, बन्दगी बन्दयां विच्चों कढ्ढाईआ। बिन ओढण सीस फिरदे नग्न, पर्दा सके ना कोए टिकाईआ। काली धार होया बदन, बदी दा बदला ना कोए चुकाईआ। सवाधान हो के वेख विच अदन, निगाह नैण नैण उठाईआ। कल कल्पणा लग्गी वगण, अंध अंधेर वहाईआ। कलयुग कहे काल दोहां दा इक्को दवार पैणा सगण, नाता धर्म जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति प्रेम दी चाढ़्हे रंगण, रंगत विच आपणा रंग रंगाईआ।
४ चेत शहिनशाही सम्मत ६ फुम्मण सिँघ दे गृह जम्मू
काल कहे कलयुग वेखीए टाईम वक्त, गति व्यक्ति खोज खुजाईआ। की खेल करना एह जगत, जुगती जगह जगह बणाईआ। किस बिध सब दी पूरी करनी शर्त, जो गुर अवतार पैग़म्बर बन्धन पाईआ। की संदेशा दिता राम विछोड़े विच भरत, भारत विच दुहाईआ। निगह मार के उपर अर्श, अर्शी प्रीतम वेख वखाईआ। जिस वेले लेखा रिहा ना स्वर्ग नरक, दीन दुनी होई हल्काईआ। नेत्र रोवे धरनी धरत, धवल दए दुहाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां पूरी करनी अर्ज़, प्रभ आपणा पड़दा लाहीआ। जोती जाता आवे उत्ते फ़र्श, फैसला हक सुणाईआ। लेखा वेखां सम्मत शहिनशाही आपणे बरस, बरसी सब दी फोल फुलाईआ। जन भगतां उपर करके तरस, रहमत आपणा नाम वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। काल कहे कलयुग की पकाउणा मता, मति बुध की चतुराईआ। की तैनूं अगला कुछ पता, पतिपरमेश्वर की कार कमाईआ। मैनूं भेव खोल्ह दे रता, संसा अन्दर रहे ना राईआ। कलयुग दोवें जोड़ के हथ्थां, नेत्र मीट ध्यान लगाईआ। फेर टेक के मथ्था, पल्लू गल विच रिहा वखाईआ। नीर वहा के अक्खां, हन्झूआं हार बणाईआ। एथे अवतार पैग़म्बर गुरु हो गए लखां, नित नित आपणा फेरा पाईआ। अन्त सड़ गए विच कक्खां,
❋
❋
तन वजूद ना कोए रखाईआ। कौल इकरार कर गए पक्का, वाअदयां विच सुणाईआ। इशारा दे के गए मदीना मक्का, काअब्यां विच दुहाईआ। आसा रख के गए बूरा कक्का, लोचन अक्ख खुल्हाईआ। दस्स के गए चेतन सत्ता, सति सतिवादी बेपरवाहीआ। जिस नूं लभ्भदे कोटन लखां, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। ओह साहिब पुरख समरथा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जिस चलाए चौदां हट्टा, तबक सबक पढ़ाईआ। वसे घट घटां, चुरासी विच समाईआ। वेखे तीर्थ तट्टां, खोजे थांउँ थाँईंआ। सो इक सुणाए टप्पा, हँ ब्रह्म करे पढ़ाईआ। उस ने मनसूख करना सब दा पटा, पटने वाला नाल मिलाईआ। कीमत रहे ना किसे टका, कौडी कौडी हट्ट विकाईआ। फेर धरनी उत्ते उडणा घट्टा, मिट्टी ख़ाक दए वखाईआ। शब्द शब्द दी मार के सट्टा, कातिल मक्तूल दा लेखा दए मुकाईआ। उस दा हुक्म होणा सच्चा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। काल किहा कलयुग धुर दा बचन होवे ना कच्चा, कच्चा तन्द ना कोए वखाईआ। कलयुग अग्गों किहा अच्छा, एह उसे दी बेपरवाहीआ। जिन खेल खिलाया मच्छां कच्छां, जल धारा विच रहाईआ। जिस जोड़ जुड़ाया आत्म परमात्म परमात्म आत्म नता, नाता इक वखाईआ। सो लेखा जाणे अट्ठ तत्तां, तत्व तत खोज खुजाईआ। बिन उस दी किरपा कोए ना होवे मता, सलाह सलाह ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हर हिरदे अन्दर वसा, वसणहार इक अख्वाईआ।
५ चेत शहिनशाही सम्मत ६ तेज भान दे गृह सई खुरद जम्मू
कलयुग कहे मेरा समां बीत्या बहुता, बहुती गिणती विच जणाईआ। काल तूं क्यों रिहा सोता, सुत्ता ना कोए जगाईआ। जगत जहान वेख रोता, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सच धर्म दी आवे किसे ना सोचा, दीन दुनी हल्काईआ। निज नेत्र खुल्ल्हे किसे ना लोचा, लोचन अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। कूड़ी क्रिया विच मारया गोता, पार किनार ना कोए वखाईआ। प्रभ मिले ना मीत धुर दा खौंता, ख़सम कसम नाल ना कोए हंढाईआ। अन्तर सब दा होया औंता, दुहागण रूप ख़लक ख़ुदाईआ। किसे साफ़ ना कीता काया चौंका, ब्राह्मण ब्रह्म ना कोए वड्याईआ। उठ वेख गोबिन्द दा पूरा होया ढईआ वाला ढौंका, सदी चौधवीं दए गवाहीआ। दीन दुनी खेल वेखणा नाल शौंका, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। सोहणा सुहञ्जणा बणे मौका, वेला वक्त नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। काल कहे मैं कलयुग जागा, आलस निंद्रा रिहा ना राईआ। मैं हुक्म मन्ना कन्त सुहागा, जो मालक धुरदरगाहीआ।
❋
❋
सृष्टी दृष्टी अन्दर वेखां दुरमति दाग़ा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। कवण हँस कवण कागा, कवण क्रिया कूड़ विच हल्काईआ। कवण मेला सीता राम कृष्न राधा, सुरती शब्द कवण समाईआ। कवण सुणे अगम्मी नादा, धुन आत्मक राग शनवाईआ। कवण खेल साचे सन्तन साधा, सति सति विच वड्याईआ। तक्कया प्रभ दा हुक्म अगम्मी डाहढा, डण्डावत सब दी रिहा बदलाईआ। जिस नूं कहिण अल्ला वाहिगुरु राम कृष्न ओम गाॅडा, सो गाईड इक्को इक उपजाईआ। जिस दा चम्म मास ना कोए हाडा, तत्व तत ना कोए रखाईआ। नेत्र नैण किसे ना लाधा, जगत अक्खीआं वेखण कोए ना पाईआ। जिस ने सृष्ट सबाई साजण साजा, सज्जण बण बेपरवाहीआ। जिस कलयुग विच सतिजुग करना वाधा, वदी सुदी दा पन्ध मुकाईआ। सच मन्दिर सुहाउणा महिराबा, महिबूब इक्को नज़री आईआ। उस नूं भय भउ काहदा, जो सब नूं रिहा डराईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां पूरा करे वायदा, मुवायदा पिछला वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। कलयुग कहे काल की कुझ करना, की तेरी चतुराईआ। काल किहा मैं पहलों प्रभ अबिनाशी सीस झुकाउणा चरणां, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। फेर हुक्मी घोड़े चढ़ना, भज्जां चाँईं चाँईंआ। पुष्कर दीप वड़ना, आपणा कदम टिकाईआ। निरगुण हो के लड़ना, सरगुण पए दुहाईआ। मेरे अग्गे किसे ना अड़ना, सिर सके ना कोए उठाईआ। प्रभ दा भाणा सब नूं पए जरना, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। मानस जन्म पए हरना, चुरासी विच दुहाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख विरले तरना, जिस प्रभ देवे माण वड्याईआ। बाकी सब ने धर्म राए दी फाँसी चढ़ना, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा खेल आपे करना, करनी दा करता इक हुक्म वरताईआ।
५ चेत शहिनशाही सम्मत ६ शिव सिँघ दे गृह जम्मू
कलयुग कहे की काल तेरा इरादा, सति सच समझाईआ। सब दा वेख पूरा पूरब वायदा, वाहिद हुक्म की सुणाईआ। जिस ने दीन मज़्हब कीते अलाहिदा, मानव मानव वंड वंडाईआ। ओह किस बिध सृष्टी दा ल्ए जाइज़ा, जाइज़ नजाइज़ वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। काल कहे कलयुग ओह देवे शब्द इशारा, शरअ तों बाहर समझाईआ। योद्धा सूरबीर बण बलकारा, बलधारी रिहा दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम होवे किनारा, कायनात वेख वखाईआ। जो गुर अवतार पैग़म्बरां दिता लारा, भविक्ख्तां विच समझाईआ। उन्हां दा पूरा करे
❋
❋
खसारा, लेखा वेखे थांउँ थाँईंआ। दीन मज़्हब दा तके दाइरा, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। कुछ संदेशा देवे विच काहरा, कहर वरते विच लोकाईआ। कलयुग सुण लै हो ना जाईं बैहरा, शब्दी धुन शनवाईआ। परवरदिगार होणा ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे काल की तेरी अन्त दलील, दिलबर प्यारे दे जणाईआ। काल कहे मैं वेखी जगत दलील, हर घट अन्दर वेख वखाईआ। सच दवारे करे ना कोए अपील, अपरम्पर स्वामी मिलण कोए ना पाईआ। जो संदेशा दे के गया अर्जन भील, कृष्न विचोला विच रखाईआ। इशारा कीता बसन बनवारी नील, नील कंठ की की कार कमाईआ। जिस सारी सृष्टी करनी ज़लील, दलील विच ना कोए समझाईआ। मन ममता वेखे कुचील, पंज तत फोल फुलाईआ। धर्म दी धार ना रहे सुशील, सोभावन्त ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। काल कहे कलयुग तूं मचा दे जगत दंगा, दंगल वेख वखाईआ। फेर हुक्म देवे सूरा सरबंगा, साहिब सुल्तान दया कमाईआ। मैं वेखां तेरा अन्तिम कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी बैठा डेरा लाईआ। मेरा लेखा समझे कोई ना बन्दा, बन्दगी वाले रहे कुरलाईआ। धर्म विच रहिण दिता नहीं कोई चंगा, सति विच ना कोए समाईआ। भावें कोई वस्त्र पावे भावें फिरे नन्गा, धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। पवित्र जल रहिण नहीं दिता गंगा, गोदावरी जमना सुरस्ती मिल के मारे धाहीआ। झगड़ा पा के धोती बोदी तहिमत जञ्ञू तम्बा, चार कुण्ट दिता लड़ाईआ। कलयुग खेल वेख के जगत जिज्ञासू कम्बा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। दूर दुराडी वेखे अष्टभुज जिस नूं कहिंदे देवा अम्बा, अम्बड़ी कहि के सारे गाईआ। भय विच सारे तकदे पुरख अकाल दीन दयाल ल्यादां अगम्मी डण्डा, डण्डावत सब नूं दए समझाईआ। जेहड़ा प्रगट कीता विच्चों छम्बा, धार धार विच्चों उपजाईआ। उस ने खेल करना प्रभू संधा, सँध्या सरघी इक्को रंग वखाईआ। कलयुग जीव रहिण नहीं देणा कोए गंदा, जो कूड़ी क्रिया विच हल्काईआ। लहिणा देणा पूरा करना जो गोबिन्द ने सरसे विच नौ वार धोता कंघा, नौ खण्ड पृथ्मी दा लेखा गया जणाईआ। जो इशारा कीता मुहम्मद ने तारा चन्दा, चन्द सितार देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत सुहेला धुर दा संगा, सगला संग इक अख्वाईआ।
❋
❋