५ चेत शहिनशाही सम्मत ६ लक्षमण सिँघ दे गृह सई खुर्द जम्मू
कलयुग कहे मैं अंधेरा कीता विच रवि शशा, सहँसर नाउँ प्रभ दे दिते भुलाईआ। काल कहे मैं वेख खिड़ खिड़ हस्सा, भरमे भुल्ली जगत कूड़ लोकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा उठ उठ नस्सा, भज्जां वाहो दाहीआ। जीवां जंतां साधां सन्तां तकां अक्खां, कवण प्रभ दा दर्शन पाईआ। जां वेख्या सच प्रेम कोए ना रत्ता, रत्न अमोलक हीरा रूप ना कोए दरसाईआ। मन हँकार विच जीव जंत तपा, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। इक दूजे दी करन हत्ता, हत्या विच सर्ब कुरलाईआ। वासना विच वधी मनमता, गुरमति सारे गए भुलाईआ। सच धर्म दा रिहा कोए ना हट्टा, वस्त नाम ना कोए विकाईआ। कलयुग कहे कूड़ी क्रिया छाणे घट्टा, धरनी धरत धवल दुहाईआ। माण रिहा ना तीर्थ तट्टां, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रही कुरलाईआ। साबत रहीआं ना किसे दीआं लटां, जटा जूट रोवण मारन धाहीआ। गुर अवतार पैग़म्बरां पूरा होया पटा, पटनेवाला वेख वखाईआ। अन्तिम सब दी पिठ ते लग्गा ठप्पा, कालख दाग़ ना कोए धुआईआ। सृष्टी ज़ीरो नाल ज़ीरो हो गई बटा, हिन्दसा अंकड़ा वंड ना कोए वंडाईआ। चार जुग दे शास्त्रां कीमत रही ना टका, दर दर हट्टो हट्ट विकाईआ। प्रभ दा खेल बाज़ीगर नटा, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। कलयुग अन्त चीथड़ पुराणा सब दा फटा, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। सब दा खेड़ा होया भट्ठा, वज्जे नाम ना सच वधाईआ। लहिणा मुक्कया अट्ठ सट्ठा, मन्दिर मठ ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। काल कहे मैं वेखी कलयुग अंधेरी रैण, भिन्नड़ी रंग ना कोए रंगाईआ। झगड़ा प्या मात पित भाई भैण, मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। नाता तुट्टया सज्जण सैण, सगला संग ना कोए निभाईआ। कूड़ी क्रिया वगे वहिण, किनारा पार ना कोए दिसाईआ। नुक्ता मेटे कोए ना ग़ैन, ऐन रूप ना कोए दरसाईआ। सृष्टी प्रभ तों होई तरफ़ैन, आत्म परमात्म मेल ना कोए कराईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द सिफ्ती ढोले सारे कहिण, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। लख चुरासी मुके ना किसे दा लहिणा देण, आवण जाण पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे वेखो खेल जगत, जगजीवण दाता रिहा वखाईआ। सति दी रही कोई ना शक्त, शख्सीअत विच ना कोए समाईआ। बिना प्रभू तों मेला मिले ना किसे भगत, भगवान मिलण कोए ना पाईआ। ना कोए मंज़ल चढ़े रुहानी अर्श, फ़र्श पन्ध ना कोए चुकाईआ। चारों कुण्ट अंधेरा गर्द, नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडे कोए ना दर्द, कोझयां कमल्यां गोद ना कोए उठाईआ। एह खेल प्रभू असचरज, बुद्धी अक्ल समझ सके ना राईआ। योद्धा सूरबीर बण
❋
❋
मर्दाना मर्द, मदद अवर ना कोए रखाईआ। कलयुग कूड़ कल्पना पा तशदद्, तसबी माला मणके दिते ठकराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धर्म दवारा इक समझाईआ। काल कहे मैं होया काहला, जल्दी जल्दी पन्ध मुकाईआ। कलयुग तेरा समां रहे ना बाहला, उनती विच ना कोए चतुराईआ। प्रभ ने हुक्म दिता सुखाला, सच संदेसा इक दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं रहे ना कोए दलाला, विचोला रूप ना कोए जणाईआ। दीन दुनी दी बदल देणी चाला, हुक्म संदेसा इक मनाईआ। जिस दा अवतार पैग़म्बर गुर दे के गए अहिवाला, सिफ्तां नाल सालाहीआ। ओह खेल करे निराला, निराकार रूप धराईआ। कुछ लेखा वेखे पार हिमाला, पर्बत उठ उठ वेखण थांओं थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वसणहार सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, धर्म दवार एकँकार इक इकल्ला आपणा हुक्म वरताईआ।
६ चेत शहिनशाही सम्मत ६ अंर्गेज़ सिंघ दे गृह जम्मू
काल कहे चित्रगुप्त लेखा रिहा कर, दिवस रैण हिसाब लगाईआ। चौंती सौ खरब वेखे घर, दीन दुनी फोल फुलाईआ। जिन्हां विच्चों इक लख ग्यारां हज़ार प्रभ दा फड़न लड़, दूसर संग ना कोए रखाईआ। झगड़ा तके सीस धड़, साढे तिन्न हथ्थ पड़दा लाहीआ। फेर निगाह हेठां उपर कर, ज़िमीं असमानां खोज खुजाईआ। की संदेसा देवे हरि, हरि शब्दी शब्द सुणाईआ। जिधर तके आवे डर, भय भउ जगत दुखदाईआ। मुंह दे भार डिग्गा दड़, सुरत रही ना राईआ। की घाड़न रिहा घड़, प्रभ दाता बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं क्यामत वहे हढ़, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। झगड़ा मुके चोटी जड़, चेतन आपणा पड़दा लाहीआ। सृष्ट सबाई रही सड़, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। पुरख अबिनाशी खेल कलयुग कपट छल, अछल छलधारी आपणा हुक्म वरताईआ। लेखा वेखे जल थल, महीअल खोजे थांओं थाँईंआ। दीन दुनी रही हल्ल, कदम कदम ना कोए टिकाईआ। पता नहीं हुक्म मिले किस घड़ी किस पल, पुरख अबिनाशी शब्द संदेस सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दा मालक दया कमाईआ।
❋
❋
६ चेत शहिनशाही सम्मत ६ वकील सिँघ दे गृह सई कैंप जम्मू
चित्रगुप्त लेखा करे छेती छेती, दिवस रैण सेव कमाईआ। मानव ज़ाती वेखे बदी नेकी, निक्के वडे खोज खुजाईआ। शाह सुल्तान वेखे सेठी, ग़रीब निमाणे फोल फुलाईआ। किस रखी प्रभ दी टेकी, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। कवण आत्मा सच सिंघासण लेटी, सुख आसण डेरा लाईआ। कवण धर्म धार दी बणी बेटी, पिता पुरख अकाल मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किसे दी रहिण ना देवे शेख़ी, शेख़ मुल्ला मुसायक पंडत वेखे थांओं थाँईंआ।
६ चेत शहिनशाही सम्मत ६ इन्द्रो देवी दे गृह सई कैंप जम्मू
चित्रगुप्त कहे मैं करां की हिसाब, लेखा लिख लिख जणाईआ। नौ करोड़ नड़िनवें सफ़े दी मेरी भर गई किताब, अंक अंक दिते बदलाईआ। अग्गे प्रभ दे कोलों होणा लाजवाब, बेनन्ती विच सीस निवाईआ। प्रभू कलयुग जीव तेरा दिसे ना कोए मुहताज, लोड़वंद ना कोए दरसाईआ। सब दा अन्दरों विगड़या मज़ाज, मज़ाक विच हल्काईआ। अगला हुक्म दे जनाब, सच साहिब मिले गुसाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। चित्रगुप्त कहे मैं वेख होया हैराना, हैरत विच जणाईआ। जिधर तकां तेरा तेरे नालों बेगाना, साचा संग ना कोए वखाईआ। पैमाइश दा रिहा ना कोए पैमाना, नाप पाप ना कोए कराईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया घर घर भरया ख़ाना, ख़ालस रूप ना कोए दरसाईआ। मानव रूप होए हैवाना, इन्सान आपणा आप बदलाईआ। कोटां विच्चों थोड़े जन जेहड़े तेरा गाउंदे गाणा, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। सच दस्स मेरे सुल्ताना, साहिब बेपरवाहीआ। किस बिध मिटे कूड़ निशाना, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान शाह सुल्ताना, सति दा आपणा खेल वखाईआ।
६ चेत शहिनशाही सम्मत ६ रोशन लाल दे गृह सई खुरद जम्मू
चित्रगुप्त कहे प्रभ तेरी बेपरवाही, बेपरवाही विच समाईआ। कलयुग जीवां लेखा लिखे कोए ना शाही, काग़ज़ चले ना कोए चतुराईआ। पाँधी भुल्ले तेरे राही, साची मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु देण गवाही, शहादत
❋
❋
शब्द गुरुदेव भुगताईआ। कूड़ी क्रिया पार करे कोए ना खाई, ख़ालस रूप ना कोए दरसाईआ। जिधर तकां हाल दुहाई, बौहड़ी बौहड़ी विच कुरलाईआ। जो नानक लेखा लिख्या हथेली उत्ते कलाई, कलमा मुहम्मद वाला बदलाईआ। गोबिन्द बूटा पुट्ट के काही, ढाई उँगलां जड़ हेठों वक्ख कराईआ। तेरा हुक्म हक ख़ुदाई, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सदी चौधवीं नेड़े आई, अन्त लेखा दए मुकाईआ। जहन्नम विच दे सज़ाई, नर्कां रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरि सज्जण इक अख्वाईआ।
६ चेत शहिनशाही सम्मत ६ देवा सिँघ दे गृह जम्मू
चित्रगुप्त कहे मैं वेखां वक्त अख़ीरी, बिन अक्खां ध्यान लगाईआ। मैनूं नज़र आए ओह ज़ंजीरी, जो दो सत्त वंड वंडाईआ। जिस ने सर्ब सृष्टी करनी दिलगीरी, धीरज धीर ना कोए धराईआ। किसे दी रहिणी नहीं मीरी पीरी, पीरां दा पीर हुक्म वरताईआ। झगड़ा मुके शाह हकीरी, शहिनशाह आपणी कार भुगताईआ। नेत्र सब दे वहिणा नीरी, नैण नूर ना कोए चमकाईआ। लेखा वेखणा प्रहलाद वाली कीड़ी, कलयुग अग्नी थक्कय तपश दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिछले लेखे उत्ते मार लकीरी, लाईन अगली दे वखाईआ।
६ चेत शहिनशाही सम्मत ६ कृपाल सिँघ दे गृह जम्मू
चित्रगुप्त कहे मैं वेखां अग्गा पिछा, पच्छम दक्खण ध्यान लगाईआ। किस दी करे प्रभ रिच्छा, मेहर नज़र उठाईआ। किस दी पूरी होवे इच्छा, निरइच्छत होए सहाईआ। किस दा लेख धुर दा लिखा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। किस प्रभू नूं दिती पिट्ठा, सन्मुख हो ना दर्शन पाईआ। किस दा लहिणा देणा चिट्टा, दुरमति मैल ना कोए रखाईआ। किस ने इष्ट रखाया पथ्थर इट्टा, तत्तां सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, की आपणा पड़दा लाहीआ। चित्रगुप्त कहे मैं फोला वरका वरका, चुरासी चुरासी फोल फुलाईआ। कोई भगत मिले प्रभू घर का, जो घर बैठा दर्शन पाईआ। इश्नान करे साचे सर का, सरोवर गुरचरण मिले सरनाईआ। दरवाज़ा खोल्हे आपणे दर का, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। झगड़ा मुकाए जोरू ज़र का, रंग इक्को वेख वखाईआ। नाता जोड़ नरायण नर
❋
❋
का, नरक स्वर्ग दा डेरा ढाहीआ। लेखा रखे ना मज़्हब शरीअत शर का, ज़ाती वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को अक्खर होवे पढ़दा, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। चित्रगुप्त कहे मैं उस दी सरनी पड़दा, निउँ निउँ लागां पाईंआ। बाकी दा लेखा कलम अग्गे धरदा, धरनी धरत धवल सके ना कोए छुडाईआ। एह इशारा अगम्मी हरि दा, हुक्म संदेसयां विच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत सुहेले आपे वरदा, वरयाम हो के आपणी कल वरताईआ।
६ चेत शहिनशाही सम्मत ६ गुरमुख सिँघ दे गृह सई जम्मू
चित्रगुप्त कहे मैं तक्कया लख चुरासी, जूनी मानव खोज खुजाईआ। अवतार जिन्हां दी पाउंदे रासी, धरनी रंग रंगाईआ। जिस धार विच ईसा चढ़या फाँसी, फ़ैसला गया सुणाईआ। मुहम्मद महिबूब कथा आखी, अलिफ़ ये जोड़ जुड़ाईआ। नानक गोबिन्द दिती पाती, संदेशयां विच सुणाईआ। कलयुग होणी अंधेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। धर्म दी सुणे कोए ना बाती, कूड़ी क्रिया जगत हल्काईआ। उस वेले खेल करे पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करता आपणा हुक्म वरताईआ। भगत सुहेले बणा के साथी, सगला संग रखाईआ। चित्रगुप्त अणगिणत होणे पापी, तेरी कलम दए दुहाईआ। सो वक्त पहुँचया साची, सच संदेशा इक सुणाईआ। झगड़ा मुक्कया करोड़ लाखी, अरबां विच शनवाईआ। दो अरब कूड़ कुड़यारां आबादी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हर घट हिरदे अन्दर बण के वासी, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ।
६ चेत शहिनशाही सम्मत ६ कर्म सिँघ दे गृह सई जम्मू
काल कहे चित्रगुप्त कुछ लेखा दस्स, अन्त की हिसाब लगाईआ। की लहिणा जीव जंत, जगत दे समझाईआ। की लेखा साध सन्त, भगत भगवान की वड्याईआ। की लहिणा हउमे हंगत, हँकार विकार देणा समझाईआ। की लेखा बहिशत जन्नत, स्वर्ग की वखाईआ। की लहिणा लैणा निन्दक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। काल कहे चित्रगुप्त कद मेरी आवे वारी, मैनूं दे जणाईआ। क्यों तूं सब तों वड्डा लिखारी, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। कदे ना करें ग़द्दारी, मनमुख हो ना मुख भवाईआ। सदा प्रभ दी मन्ने सिक्दारी, गुर अवतार
❋
❋
पैग़म्बर तेरी धार सक्या ना कोए बदलाईआ। मेरी तेरे नाल यारी, प्रीती सच निभाईआ। मैं सब नूं करां ख्वारी, बचया रहिण कोए ना पाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कीते छारी, तन ख़ाक विच मिलाईआ। मेरे अग्गे किसे दा ज़ोर ना चले मूंड मुंडाए मुच्छ दाढ़ी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कल आपणी कार वरताईआ।
६ चेत शहिनशाही सम्मत ६ पूरन सिँघ दे गृह सई जम्मू
चित्रगुप्त कहे कलयुग क्यों प्या चारों कुण्ट शोर, शौहर नज़र किसे ना आईआ। कलयुग किहा तक लै नाल ग़ौर, गहरी अक्ख खुल्हाईआ। सारी दुनिया हो गई होर, होर दा होर रूप बदलाईआ। प्रभ दर तों हो गई चोर, सन्मुख बैठ ना दर्शन पाईआ। फिरन अंधेरे घोर, भज्जण वाहो दाहीआ। जिन्हां दी प्रभ साचे नूं लोड़, ओह लुड़ींदे साजन ल्ए मिलाईआ। ओन्हां उत्ते ला के आपणे नाम दी मोहर, मोहरी सब दे दिते वखाईआ। धुर दा हुक्म अन्दर तोर, तुरत आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग जन्म दे विछड़े जोड़, जोड़ी भगत भगवान आप बणाईआ।
६ चेत शहिनशाही सम्मत ६ राजा सिँघ दे गृह सई जम्मू
चित्रगुप्त कहे कलयुग मैं वेखां हो चुकन्ना, कन्ना गोबिन्द वाला ध्यान लगाईआ। पुरख अकाल दा हुक्म मन्ना, जो संदेशा धुरदरगाहीआ। जिस दा इक्को नूर अगम्मी चन्ना, सरगुण धार करे रुशनाईआ। सिफ्त भरी चौदां सौ तीस पन्ना, अंक अंक नाल वखाईआ। सिफ्त वड्याई दिती धन्ना, कोझे गल लगाईआ। भगतां रहिण ना देवे अन्न्हा, निज लोयण करे रुशनाईआ। जिन्हां नूं आपणी धारों जणा, बणे धन्न जणेंदी माईआ। ओन्हां तारे विच्चों छप्पर छन्नां, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ज़ात पात दा मेट के बन्ना, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाग लगाए हरिजन माटी तनां, अग्नी तत तत बुझाईआ।
❋
❋
६ चेत शहिनशाही सम्मत ६ भगवान सिँघ दे गृह सई जम्मू
कलयुग कहे काल प्यारे, प्रेम वड वड्याईआ। ओह वेख गोबिन्द दे दुलारे, जो शब्द रहे सुणाईआ। नींह उखड़े जग सारे, इट्ट पथ्थर ना कोए चतुराईआ। फिरे दरोही विच जंगल जूह उजाड़े, महल्ल अटल ना कोए वखाईआ। मिन्नतां विच सारे कढण हाढ़े, निउँ निउँ सीस निवाईआ। जगत कूड़ी क्रिया लग्गे अखाड़े, गृह गृह पए दुहाईआ। लहिणा तक्कण पंचम धाड़े, धड़ा काम क्रोध लोभ मोह हँकार ल्या बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति दी मंज़ल आप उसारे, चोटी जड़ रंग रंगाईआ।
६ चेत शहिनशाही सम्मत ६ प्रकाश सिँघ दे गृह सई कैंप जम्मू
काल कहे मैं पूरब पूरब दा भुक्खा, भुक्खे भुक्ख ना कोए गंवाईआ। कृष्न अठारां कशूणीआं मैनूं टुक्कर दे के रुक्खा, मेरी आसा ना तृप्त कराईआ। मैं सुक्खणा रिहा सुक्खा, प्रभ अग्गे वास्ता पाईआ। मैनूं बणा आपणा लाडला पुत्ता, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जगत जहान कर उग्घा, देहु माण वड्याईआ। जेहड़ा तेरे नाम दा लैंदे भुग्गा, ओन्हां दाढ़ां हेठ दबाईआ। जेहड़ा सीस तैनूं ना झुका, उस दा लेखा दयां मुकाईआ। जिस ने गाया नहीं मुखा, उस नूं ख़ाक विच मिलाईआ। मैं ताअ देवां मुच्छां, चारों कुण्ट लवां अंगड़ाईआ। जगत विकारीआं फड़ फड़ पुछां, देवां अन्त सज़ाईआ। जेहड़ा तेरे दर होवे झुका, उस नूं झुक के आपणा सीस देवां निवाईआ। मेहरवान महिबूब मैनूं तृष्ना दा बड़ा दुक्खा, मेरी तृखा देणी गंवाईआ। मैं कूड़ कुड़यारे जनणी दी रहिण नहीं देणे विच कुख्खा, काया गर्भ विच डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर तेरे सीस मेरा झुका, झुक झुक लागां पाईंआ।
६ चेत शहिनशाही सम्मत ६ कुलवन्त सिँघ दे गृह जम्मू
चित्रगुप्त कहे मैं चुरासी दा करन वाला जोड़, हिन्दसा हिन्दसे नाल मिलाईआ। लेखा रखणा अग्गे ब्राह्मण गौड़, जो मालक बेपरवाहीआ। जिस ने कलयुग दी पूरी करनी दौड़, अगला पैंडा देणा मुकाईआ। सतिजुग साचा देणा तोर, तुरत आपणा हुक्म वरताईआ। अंधेरा मेट के घोर, सच नूर करे रुशनाईआ। लेखा चुका के ठग्ग चोर, जन भगतां ल्ए उपजाईआ। ओसे दे हथ्थ विच डोर, जो सब दा पिता माईआ। इक वार करा के सृष्टी दा घोल, दीन दुनी देणी हिलाईआ। फेर
❋
❋
कंडे तोल के तोल, नाम वज़न देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी करनी दस्स अनमोल, अमोलक आपणा हुक्म वरताईआ।
६ चेत शहिनशाही सम्मत ६ गुरनाम सिँघ दे गृह सीड़ जम्मू
कलयुग कहे प्रभू दे हुक्म अन्दर बध्धे, बन्दना विच काल महाकाल सीस निवाईआ। मातलोक आईए उस दे सद्दे, जो शब्द संदेशा नाम सुणाईआ। मानव मानस हँस कीते कग्गे, कलकाती आपणी कल वरताईआ। किसे समझ ना आवे की होणा अग्गे, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी पड़दा सके ना कोए उठाईआ। शाह सुल्तान इक दूजे नाल करन दग़े, पिता पूत पई लड़ाईआ। सृष्टी त्रैगुण माया विच दग़े, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला निरगुण जोत किसे ना लभ्भे, चार कुण्ट दहि दिशा भज्जण वाहो दाहीआ। दीन मज़्हब ज़ात पात तोड़े कोए ना हद्दे, दरगाह साची सच दवार ना कोए वखाईआ। जिथ्थे शब्द अगम्मी इक्को वज्जे, अनहद नादी धुन सुणाईआ। दीपक जोत इक्को जगे, जिस विच अवतार पैग़म्बर गुरु सारे रहे समाईआ। झगड़ा दिसे ना मास नाड़ी हड्डे, पंज तत ना कोए लड़ाईआ। जिस ने जुग जुग धर्म निशाने गड्डे, धरनी धरत धौल उपर कीती रुशनाईआ। ओह खेल करे सूरा सरबगे, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। कलयुग कहे उस दा हुक्म सिर मथ्थे, सीस सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कलयुग कहे मैं वेखां दूर नेड़ा, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण ध्यान लगाईआ। झगड़ा प्या काया खेड़ा, मनुआ मन करे लड़ाईआ। शास्त्र सिमरत करे ना कोए नबेड़ा, सांतक सति ना कोए वरताईआ। चुरासी चुक्के किसे ना गेड़ा, रसना जेहवा पढ़ पढ़ थक्की लोकाईआ। जगत जहान पार करे कोए ना बेड़ा, समुंद सागर सार किसे ना पाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप बिन सतिगुर शब्द होया अंधेरा, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। मानव मानव करे झेड़ा, दीन दीन नाल टकराईआ। बिन पुरख अकाल दीन दयाल करे कोए ना मेहरा, महिरवान महिबूब दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा वेख वखाईआ। कलयुग कहे चित्रगुप्त लेखा कर कर गया थक्क, सदी चौधवीं ध्यान लगाईआ। जो अवतार पैग़म्बरां किहा सो हुक्म होणा सच, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। भाग लग्गणा नहीं किसे काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह ना कोए सुहाईआ। मन कल्पणा विच दीन दुनी रही नच्च, सच धर्म दा कदम ना कोए उठाईआ। नाड़ बहत्तर
❋
❋
घर घर उबले रत्त, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। कलयुग जीवां भुल्ली गुरमति, ग़ुरबत अन्दर होए हल्काईआ। जो आसा रख के गया अवतार पैग़म्बर गुरु पुरख अकाला हकीकत वेखे हक, शाह सुल्तान दया कमाईआ। सो प्रगट हो समरथ, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। कलयुग कहे मेरा खेड़ा करे भट्ठ, मेरा अन्तर मारे धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। चित्रगुप्त कहे कलयुग प्रभ जोत धार वेख कलि कल्की, जो कलेश दए मिटाईआ। जिस दा इक्को समां सञ्झ सवेरा सरघी, सुबह शाम वंड ना कोए वंडाईआ। ओह ग़रीब निमाणयां बणे दर्दी, जन भगतां होए सहाईआ। कूड़ी मेटे अंधेर गर्दी, धुर दा हुक्म इक उपजाईआ। खेल तकणी नरायण नर दी, जो नर हरि आपणी रिहा समझाईआ। सब दा लहिणा देणा मुकावे जल्दी, जल थल महीअल खोज खुजाईआ। किसे ख़बर नहीं घड़ी पल दी, पलकां ओहले बैठा की आपणी करनी रिहा जणाईआ। आसा पूरी करनी बावन बल दी, बल दवारा दए गवाहीआ। जेहड़ी सृष्टी भरी कपट छल दी, अछल छलधारी सब दा डेरा ढाहीआ। इक्को मंज़ल दस्से निहचल धाम अटल दी, जिथ्थे वसे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कूड़ कल्पणा मेटे काम क्रोध लोभ मोह हँकार दल दी, कूड़ दलिद्दर दए गंवाईआ।
८ चेत शहिनशाही सम्मत ६ हरजिन्दर कौर दे नवित फ़िरोज़पुर छाउणी
नारद कहे मेरी पुन्नी आस, निरासा रही ना राईआ। मैनूं याद आ गया वेला वक्त ख़ास, सुहञ्जणा सच सच सुहाईआ। मैं फिरदा सां उदास, जोती धार वाहो दाहीआ। नट्ठया विच भरवास, हथ्थ बोदी उत्ते टिकाईआ। अन्तर अन्तर करदा रिहा हास बिलास, ख़ुशीआं विच जणाईआ। उधरों कृष्न आ गया पास, आपणा पन्ध मुकाईआ। दर्शन होया साख्यात, मिल के वज्जी वधाईआ। नारद कहे मैं अग्गे पिच्छे मारी झात, सज्जा खब्बा वेख वखाईआ। मैं अगम्मी पैंदी वेखी रास, बिन गोपी काहन वज्जे वधाईआ। मैं सहिज नाल दिता आख, घनईए तांईं दृढ़ाईआ। मैनूं वी रख साथ, आपणा संग बणाईआ। उस सहिज नाल किहा नारदा सुण मेरा वाक, तैनूं दयां दृढ़ाईआ। जुग जुग खेल तमाश, प्रभ साचा रिहा कराईआ। अज्ज तेरी पूरी करां आस, मेहर नज़र उठाईआ। तूं तकणा उपर बैठ दरख़त दी शाख़, बिन नैणां नैण उठाईआ। मेरा होणा घात, बधक तीर चरण छुहाईआ। एह खेल कराउणा आप, मेरी बेपरवाहीआ। नारद किहा कांप, निउँ के सीस निवाईआ।
❋
❋
मेरे कोल नहीं कलम दवात, जो लिख के दयां टिकाईआ। कृष्न किहा एह छोटा जेहा हालात, की सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। नारद बहि गया दरख़त उपर चढ़, चोटी जड़ दे मध आसण लाईआ। इक टंगा गया खड़्ह, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। कृष्न कृष्न किहा पढ़, सिफ्तां विच सालाहीआ। उधरों बधक तीर कमान ल्या फड़, मुखी चार माशे नौ रत्ती वाली सुहाईआ। अन्तर ज़ोर हँकार भर गढ़्ह, चिल्ला दिता खिचाईआ। चरण कँवल वज्जा तड़, आर पार रंग रंगाईआ। कृष्न हस्स के किहा हुण आ जा मेरे दर, दर दवार खुल्हाईआ। बधक आ के गया डर, भय विच नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। बधक आ के कीता क्यास, हैरानी विच दुहाईआ। कृष्न मंग्गया पाणी दा ग्लास, लम्भयां हथ्थ कितों ना आईआ। ओधरों अठारां साल दी गुजरी आ गई ख़ास, मटकी सिर उत्ते उठाईआ। ना ओह वेला दिन सी ना रात, सूर्या अन्दर बाहर नज़री आईआ। उहदी क्षत्रीआ वाली ज़ात, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। उस नेड़े आ के दिता आख, प्रेम विच सुणाईआ। की तुहानूं किसे नूं लग्गी प्यास, मैं पाणी दयां प्याईआ। बधक रो के दिता आख, नैणां नीर वहाईआ। ओह कृष्न दा तीर वेख साख्यात, जो घाउ चरणां विच लगाईआ। गुजरी भुल्ल गई अगली वाट, ध्यान हिरदे विच रखाईआ। मटकी रख उत्ते मिट्टी माट, धरती उत्ते टिकाईआ। पाणी दा भर ग्लास, बधक हथ्थ फड़ाईआ। बधक कृष्न चरण डिग्गा सपाट, बलहीण रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। कृष्न ने पाणी ल्या पी, जो बधक दिता फड़ाईआ। ख़ुशी नाल किहा जी, जीवण तेरा लेखे विच रखाईआ। उतों नारद बोलया काहन जी आख्या की, मैनूं देणा सुणाईआ। एस विचारी कन्या दे जीवण दे दिन रहिंदे वीह, तूं जीऊंदी रह किस तरह दिता सुणाईआ। की पिछली तोड़न लग्गों लीह, मार्ग रिहा बदलाईआ। एह वी कन्या किसे दी धी, जो तेरी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। कृष्न किहा ध्यान धर चरणां, नारद दयां जणाईआ। जिस नूं मिल गई मेरी सरना, ओह मेरे विच समाईआ। शरीर छड के ज़रूर पऊ मरना, वीह दिन तों वद्ध आरज़ू ना होर लँघाईआ। ओने दिन इक अक्खर पऊ पढ़ना, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। ओधरों बधक ढहि प्या उत्ते चरणा, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। जे इस कन्या नूं खड़ना, मेरी हाल दुहाईआ। मैं वी एहदे नाल चाहुंदा मरना, जो इक्ट्ठे मिल के तेरी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नारद किहा बधका मैं सुणदा तेरीआं बातां, उपर नज़र किसे ना आईआ। प्रभू दीआं जुग जुग दीआं गाथां,
❋
❋
मैं आपणे विच समाईआ। ज़रा निगाह मार एस कन्या दा नाता पिछला नाल देवी लाटा, अष्टभुज रूप दरसाईआ। इस दे होर साथी जिन्हां दा एस वेले रूप वाखा, वक्खरी वक्खरी जूनी वंड वंडाईआ। इन्हां दा पिछला खेल तमाशा, सति विच दरसाईआ। इक दुर्गा नाल साधू करदा हुन्दा सी रोज़ बातां, बचन प्रभ दे सदा गाईआ। इक बण के दासी दासा, सेवक सेवा रूप जणाईआ। इक संख वजाउंदा सी नादा, धुन आवाज़ सुणाईआ। तिन्नां दा लेखा पूरा वेख वायदा, दर तेरे सोभा पाईआ। इहनां फेर होणा अलहिदा, सगला संग ना कोए जणाईआ। भगत उधारना प्रभू दा कायदा, कदीम तों चलया आईआ। इहनां दा अगला लै जाइज़ा, पर्दा दे खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। कृष्न किहा नारदा ओह वेख संसार, दूर दुराडा दयां जणाईआ। कलयुग वेख धार, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। इन्हां जन्म लैणा फेर एका वार, इक इक नाल दरसाईआ। बधक नाल नाता जोड़ां अपार, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस नूं बुद्धी विच सके ना कोए विचार, विचर के सके ना कोए जणाईआ। किरपा करां अपर अपार, अपरम्पर हो के होवां सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। नारद किहा ऐ मेरे भगवान, सच दे समझाईआ। किस बिध तेरी होवे पहचान, इहनां पर्दा कवण उठाईआ। एह जन्म लैण जूनी विच इन्सान, पंजां तत्तां रंग रंगाईआ। कृष्न किहा आह मेरे चरण मार ध्यान, बधक लाल रंग नाल रंगाईआ। आपणे ख़ून दा एस नूं देवां दान, इसदे ख़ून विच्चों ख़ून लवां उपजाईआ। जिस कन्या ने पाणी दिता इस दा मेला मेलां आण, आप आपणा रंग रंगाईआ। एह खेल होणा विच जहान, वेला वक्त दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। नारद किहा कृष्न हुण एस कन्या दी आयू उमर साल अठारां, थोड़े दिन अग्गे पिच्छे वधाईआ। जिस वेले फेर आवे दुबारा, की एसे उमर विच फेर पार कराईआ। बधक ने रो के कढ्ढया हाढ़ा, गल पल्लू वास्ता पाईआ। किरपा कर मेरे मुरारा, मेहर नज़र उठाईआ। इस दा लेखा जगत रहे संसारा, बाल जवानी अवस्था बिरध देणी वखाईआ। कृष्न ने उँगल नाल दिता इशारा, मुक्खों ना कुछ सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। नारद बोलया नाल ज़ोर, ज़ोर नाल सुणाईआ। बीबी राणीए रो के पा दे शोर, कूक कूक दे जणाईआ। कहो, मेरे भगवान मेरा तेरे उत्ते ज़ोर, डोरी तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जे इस जन्म विच बाल अवस्था रिहों तोर, अगले जन्म विच मेरी आयू देणी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। कृष्न कर गया चुप्प, मुक्खों बचन ना कोए सुणाईआ।
❋
❋
उस वेले ना छाँ रही ना धुप्प, सँध्या अंधेरा दिता पाईआ। अंधेरा होया घुप, चारों कुण्ट सुंञ मसाण नज़री आईआ। नारद फेर ल्या पुछ, ओह वलीए छलीए कुछ दे दृढ़ाईआ। जे आखें ते दूजा चरण देवां घुट्ट, तेरी सेव कमाईआ। मैनूं ग़ुस्सा चढ़दा जे मेरा टाहणा गया टुट्ट, तेरी छाती उत्ते डिग्गां चाँईं चाँईंआ। तैनूं जफ्फी विच लवां घुट्ट, रुस्से नूं लवां मनाईआ। जिंना चिर इहनां नूं कहें ना आपणे पुत, ओनां चिर हथ्थ ना परे हटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। कृष्न किहा नारदा मैं मर्यादा दा पक्का, निरगुण तों सरगुण रूप बदलाईआ। बिना भगती तों बणया नहीं किसे दा सका, सद भगतां उत्ते दया कमाईआ। जिन्हां मेरे उत्ते भरोसा रखा, ओन्हां होवां सदा सहाईआ। नाले दर्शन देवां नाल अक्खां, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। बिना प्यार तों भावें लभ्भदे फिरन कोटन लखां, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। मैं ख़ुश हुन्दा भगतां दी वेख कुली कक्खां, महल्लां विच डेरा कदे ना लाईआ। ज्यों भावें त्यों समें नाल रखां, एह मेरी बेपरवाहीआ। उठ वेख तैनूं दस्सां, पर्दा दयां खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद किहा भगवन आपणा दस्स इरादा, की तेरी बेपरवाहीआ। तूं ही प्यो तूं ही दादा, कुल तेरी नज़री आईआ। तेरा भगत तेरी राधा, सद तेरे विच समाईआ। हुण भरम भुलेखा काहदा, पर्दा दे उठाईआ। कुछ बचन कर वाहिदा, हुक्म दे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। कृष्न किहा नारदा अक्खां मीट के मार चीक, रो के दे सुणाईआ। फेर वेख समां नज़दीक, कलयुग अन्तिम नेड़े आईआ। जुग चौकड़ी बदलणी रीत, मार्ग इक दरसाईआ। लख चुरासी परख के नीत, भगत सुहेले लैणे प्रगटाईआ। नाम दस्स हदीस, सोहला देणा जणाईआ। छत्र झुला के सीस, जगदीश लैणा अख्वाईआ। सदी चौधवीं नाल बीस, बीस बीसा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा इक उठाईआ। नारद अक्खां मीट धरया ध्यान, दोवें हथ्थ बोदी उत्ते टिकाईआ। प्रभू बख्श्या इक ज्ञान, पर्दा दिता खुल्हाईआ। कलयुग अन्तिम हो के निगाहबान, भगतां होए सहाईआ। धर्म वखा निशान, निशाना दिता दृढ़ाईआ। भेव खोल्ह महान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद ने तक्कया अजब नज़ारा, लीला बेपरवाहीआ। रो के किहा ज़ारो ज़ारा, नैणां नीर वहाईआ। भगवन तेरा खेल अपारा, अपरम्पर तेरी बेपरवाहीआ। बेशक एस कन्या नूं जन्म देणा दुबारा, आयू जोवन अवस्था तों अग्गे नज़र कोए ना आईआ। किरपा कर इस दे जन्म दे विच्चों जन्म दा कर उधारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कृष्न ने किहा
❋
❋
जिस वेले साची धार होवे कलि कल्की अवतारा, निहकलंका नाउँ प्रगटाईआ। बख्शे बख्शणहारा, दाता धुरदरगाहीआ। सब कुछ उसदे अख्त्यारा, मुख़तारनामे साडे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा पड़दा लाहीआ। नारद किहा इस दा किस बिध लहिणा मुके मात, काहन दे दृढ़ाईआ। कृष्न ने हथ्थ ते रख के हाथ, तली तली नाल दबाईआ। फेर जणाया साफ़, कहि के दिता सुणाईआ। औह वेख खेल पुरख अबिनाश, करनी करता आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे किस बिध खुल्ल्हे भेव अपारा, समझ की समझाईआ। कृष्न किहा ओह आदि अन्त दा जानणहारा, जुग जुग वेख वखाईआ। जिन्हां दा दुर्गा नाल प्यारा, अष्टभुज दी सेव कमाईआ। हुण बधक दा सहारा, भरवास बैठे डेरा लाईआ। फेर होणा खेल अपारा, कलयुग अन्तिम जन्म दवाईआ। जिस वेले एस कन्या दे जन्म दा आया अन्त किनारा, लेखा वीह दिन बाकी सोभा पाईआ। फेर शब्दी धार साधू दा साधू रूप दासी दा गोली रूप वखावां अपर अपारा, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। पर्दा खोल्ह के अन्दर बाहरा, गुप्त ज़ाहर दयां वड्याईआ। ओह मंगे मंग अपारा, प्रेम प्रीती झोली अग्गे डाहीआ। पहली चेत दा होए दिहाढ़ा, सोहणी रुत सुहाईआ। बधक ने उस दिन फेर वी रोणा ज़ारो ज़ारा, पूरब लेखा ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। सब नूं दे सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। किरपा करे आप निरँकारा, निरवैर होए सहाईआ। हरजिन्दर दा वीह चेत नूं नाता तुटणा सी जगत जहान विच संसारा, स्वास स्वास ना कोए रखाईआ। नारद ने ख़ूब ख़ुशी विच दिता पहिरा, पहरेदार हो के दिता सुणाईआ। किरपा कर आप करतारा, किरती हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। जुगिन्दर तृप्त पिछले दुर्गा दे साथी, अष्टभुज नाल वड्याईआ। उहो रूप दरसाया जिस दे नाल लहिणा मुकणा सी जगत जीवण हयाती, आख़र आपणा रंग रंगाईआ। एसे कारन बिना सद्दयां पुछयां मारी वाटी, जन्म दा लहिणा जन्म विच्चों झोली पाईआ। ना कोए संदेशा ना कोए पाती, बिना पत्रिका होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे अज्ज मैं ख़ुशी विच लावां छलागां, भज्जां चाँईं चाँईंआ। मेरे अन्दर प्रेम दीआं ताघां, ख़ुशीआं विच वज्जी वधाईआ। चारों कुण्ट तूं ही तूं ही ढोला गांदा, गा गा रिहा सुणाईआ। बिना मेरे तों भगतां नाल प्रेम ना कोए वधांदा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती देण गवाहीआ। रावी दा कन्ढ्ढा बहुत कुछ सुणांदा, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ। बिना प्रभू तों जन्म जन्म अज्ज दा दिवस वीह चेत दा वक्त चुकांदा, चुकन्ना करके दए सुणाईआ।
❋
❋
चित्रगुप्त नूं हिलांदा, धर्म राए नूं रिहा उठाईआ। लाड़ी मौत नूं डराउँदा, काल दर तों दुरकाईआ। जिस भगत सिर भगवन आप सिर हथ्थ टिकांदा, सिरजणहार होए सहाईआ। उस नूं जिंना चिर चाहे आयू जगत भुगतांदा, दूसर सके ना कोए तुड़ाईआ। शब्दी खेल एसे करके पहलों आप समझांदा, ताकि भरम भुलेखे विच रहे कोए ना राईआ। बेनन्ती काग़ज़ शाही नाल करांदा, अर्ज़ आरज़ू वाली बणाईआ। तैनूं मेहरवान हो के आप बख्शदा काहन कोलों बख्शाउंदा, नारद संग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मरन तों पहलों जिस नूं बचाउँदा, बचपन आपणी झोली पाईआ।
९ चेत शहिनशाही सम्मत ६ हरदेव सिँघ दे नवित पिण्ड रुढ़का कलां
हरदेव कहे मेरी आत्मा ठंडी सीत, जगत तृष्ना रही ना राईआ। मेरा जन्म होया अतीत, त्रैगुण नाता ल्या तुड़ाईआ। आत्मा परमात्मा गा के गीत, सोहँ सो विच गया समाईआ। खेल वेख्या अगम्म अनडीठ, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। जिथ्थे इक प्रभू साचे करन प्रीत, गुर अवतार पैग़म्बर सन्त भगत बैठे सोभा पाईआ। मेरी ख़ुशी विच निकल गई चीक, ज़ोर नाल सुणाईआ। अग्गों हस्स के किहा मनजीत, गलवकड़ी लई पाईआ। तेरी करदे सां उडीक, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। धन्न भाग जे मिल्यों मीत, मिल के ख़ुशी बणाईआ। लोकमात दीन दुनी दी बदलणी रीत, गोबिन्द गोबिन्द गया समझाईआ। आह वेख बिना लाईन तों वज्जी लीक, निशाना जगत ना कोए जणाईआ। जिथ्थे वसे लाशरीक, परवरदिगार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। हरदेव कहे मैं छड्डया जगत कूड़ थाँ, सृष्टी दिती तजाईआ। नाता तोड़ के भैण भ्रा, प्रभू दर आया चाँईं चाँईंआ। मैनूं रोवे ना कोए मेरा पिता माँ, मेरा दु:ख ना कोए रखाईआ। मेरी उस प्रभू ने पकड़ी बांह, जो आदि अन्त भगतां गोद उठाईआ। मेरी जगत वासना रही ना काँ, हँस गुरमुख ल्या उपजाईआ। तिस साहिब सतिगुर तों बलि बलि जां, जो होया आप सहाईआ। नित दर्शन रिहा पा, छुट्टी जगत लोकाईआ। अमृत रस लवां खा, तृष्ना भुक्ख दिती मिटाईआ। मेरे अन्तर सदा चाअ, प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। जो अस्व उत्ते ल्ए टका, पाखर ज़ीन नाल वड्याईआ। सिर रखे ठंडी छाँ, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला दए मिलाईआ। हरदेव कहे मैं वेख्या खेल निराला, निरगुण जोत विच समाईआ। सतिगुर शब्द दीन दयाला, सद आपणा संग रखाईआ। मैं अन्त अख़ीर करां इक
❋
❋
सवाला, सच दयां सुणाईआ। मेरे सतिगुर दे घोड़े दा होवे इक दुशाला, रंग नीला नज़री आईआ। सवा सौ इस तों वद्ध घट्ट लग्गे ना धन माला, उत्ते नाँ हरदेव देणा लिखाईआ। इहो मेरी भगती इहो मेरी माला, इहो मेरी करनी कमाईआ। मैं मात पिता तों आपणा हिस्सा नहीं मंग्गया बाहला, भरावां नाल वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैनूं वसाया उस सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, जिथ्थे गुरमुख भगत, बिना सृष्टी जगत, बिन शरीर बूँद रक्त, निरगुण जोत जोत विच समाईआ।