पुस्तकालयभाग २२

१६ चेत शहिनशाही सम्मत ६ बीबी हरनाम कौर दे नवित पिण्ड वेरका ज़िला अमृतसर

भीलणी कहे मैं आपणी दस्सां रुची, रचना प्रभ दी दयां जणाईआ। मेरी ज़ात हीण नहीं उच्ची, ब्राह्मण रूप ना कोए दरसाईआ। प्रभू प्यार विच कटदी सां बुत्ती, बुतख़ाने विच वेख वखाईआ। इक दिन वैराग विच मैं बड़ी होई दुखी, राम राम दिती दुहाईआ। झट आ गई मुसाफ़र इक बुढ्ढी, लम्बे लम्बे कदम उठाईआ। लक्कों सी कुब्बी, सिध्धी कमर ना कोए रखाईआ। प्रेम नाल कोल पुज्जी, सहिज नाल पुछ पुछाईआ। नी तेरी किद्धर गई बुद्धी, क्यों रो के मारें धाईआ। भीलणी कहे मैं डिग्गी उत्ते बसुधी, धरती उत्ते आसण लाईआ। बौहड़ी मैं उस नूं लभ्भां जेहड़ा फिरे चहु जुगी, जुग जुग वेस वटाईआ। मैनूं हथ्थ ना आवे किसे वदी सुदी, किशना शुक्ला पक्ख खोज खुजाईआ। ओधरों उड के आ गई इक घुग्गी, घूं घूं अवाज़ सुणाईआ। झट पहुंच गई इक गुंगी, बिना जबान तों इशारे रही वखाईआ। उस दे कोल जल कटोरी कुंगी, साफ़ सुथरा नज़री आईआ। रसना लावे बूँद बूँदी, हौली हौली मुख चुआईआ। फेर उच्ची सारी कूंदी, कूक दिती दुहाईआ। बौहड़ी मैनूं आस उस सतिगुर दी, जो सब दा पिता माईआ। जिस दी धार आदि शुरू दी, शहिनशाह इक अख्वाईआ। बुढ्ढी किहा उस दी वाग मुहब्बत वाली मुड़ू, आपणा फेरा पाईआ। भीलणी किहा की जिस वेले मेरी ज़िंदगी दा बेड़ा रुढ़¼, उस वेले होए सहाईआ। कुब्बी ने किहा औह वेख इशारा देंदा ध्रू, धर्म दी धार जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद आपणी कार कमाईआ। कुब्बी किहा भीलणी नी मेरे भाग सोते, सुत्तयां ना कोए जगाईआ। तूं प्रभू प्यार विच खावें गोते, मैं आस ना कोए रखाईआ। मेरे नेत्र नैण रोते, हन्झू देण दुहाईआ। घर विच बथेरे पुत्त पोते, परिवार इक्कीआं वाला समझाईआ। मेरे सोहणे तिन्न टोटे, लखते जिगर वंड वंडाईआ। मेरे भाग खोटे, प्रभू मिलण दी आस ना कोए बणाईआ। भीलणी रो के किहा असीं सारे कमले कोझे, सुरत विच ना कोए चतुराईआ। होईए

❋

❋

उस दे जोगे, जो जुगीशरां दए वड्याईआ। जगत रस बथेरे भोगे, भुक्ख रही ना राईआ। माया ममता भरे बोझे, हउमे विच दुहाईआ। अन्तर अन्तर कोए ना सोधे, पवित्र पाक ना कोए कराईआ। फेर डिग्ग पई भार गोडे, होश लई भुलाईआ। फेर धरती ते वज्जे मोढे, कंधे ज़िमीं नाल टकराईआ। फेर उठी निकले हौके, हा हा कर सुणाईआ। फेर पिछा वेख्या भौं के, जल्वा तक्कया अगम्म अथाहीआ। शब्दी हुक्म दिता कुब्बीए हुण जाणा जन्म कर्म विच सौं के, भीलणी राम नाल चतुराईआ। माण छडणे मैं हउँ के, हँकार देणा तजाईआ। खेल वेखणे प्रभ भाउ के, भावना इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। कुबी दा नाँ सी ज़ीना, जिउणी कहि के सारे गाईआ। भीलणी मिलण दा सी चेत महीना, प्रविष्टा सोलह सोभा पाईआ। जुग त्रेता सी तीना, तीन लोक वेख वखाईआ। अन्त बचन इक कीना, रसना नाल सुणाईआ। की कदे मैनूं वी मिलेगा दाना बीना, मेहरवान बेपरवाहीआ। शब्द आवाज़ आई तेरा ज़रूर होवे ठंडा सीना, अग्नी तत बुझाईआ। लेखा जाणे जल मीना, चातृक खोज खुजाईआ। त्रेते पिच्छों द्वापर खेल होणा प्रबीना, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाईआ। फेर कलयुग होणा नाबीना, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। शब्दी शब्द किहा अन्त अख़ीरी सुण बात, नाद धुन शनवाईआ। जिस वेले कलयुग होए अंधेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। फेर जन्म लैणा पए मात, मानस मानव रूप वटाईआ। पुरख अबिनाशी पुछे वात, निरगुण धार खोज खुजाईआ। बिरध अवस्था देवे साथ, अन्त आपणा रंग रंगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गाथ, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। अन्त दर्शन देवे आप, आप आपणा फेरा पाईआ। जन्म कर्म दा लहिणा लेखा पूरा कर हिसाब, बिन अक्खरां अक्ख दए खुल्हाईआ। झगड़ा रहे ना राय धर्म काग़ज़ात, चित्रगुप्त ना लेख लिखाईआ। आत्म परमात्म जोड़ के नात, पारब्रह्म ब्रह्म मेला ल्ए मिलाईआ। जो शब्दी धार जीणी नूं दिता आख, बिन जेहवा नाम जणाईआ। सो कलयुग अन्तिम पूरा करे साख्यात, साहिब सतिगुर दया कमाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सच दवार दी दे के दात, सचखण्ड आप सुहाईआ। त्रेते जुग दी पूरी करके आस, कलयुग अन्तिम हरनाम कौर दा लेखा आपणे लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा चुकाए सोलह चेत दी रात, भिन्नड़ी रुत नाल मिलाईआ।

❋

❋

१८ चेत शहिनशाही सम्मत ६ ठेकेदार ठाकर सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल

सती कहे मैं रही सुत्ती, सुरती लई अंगड़ाईआ। मेरे जन्म दी पूरी होई ना बुत्ती, बुतख़ाना गई तजाईआ। मेरी ख़त्म ना होई रुची, जगत ख्वाहिश ना कोए मिटाईआ। मैं दूर दुराडा वेखां उच्ची, नेरन नेरा ध्यान लगाईआ। सदा सुहञ्जणी होए कोए ना रुती, रुत बसन्त ना कोए महकाईआ। जगत दवारे रही रुस्सी, रुस्सयां सके ना कोए मनाईआ। मैं आसा रखां तन जुस्सी, तत्तां नाल कुड़माईआ। आपणयों निशानयों मूल ना उकी, निगाह निगाह विच टिकाईआ। जीव जीव करके दुखी, दु:ख आपणा इक वखाईआ। मेरी आत्मा होई ना सुखी, सागर पार ना कोए कराईआ। बौहड़ी गई लुट्टी, हाए उफ़ दुहाईआ। मैनूं अजे तक मिली ना छुट्टी, बन्धन अग्गे ना कोए तुड़ाईआ। मेरी दरोही चारे कूटी, कुटम्ब वेखां थांओं थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद आपणी दया कमाईआ। सती कहे मैं उठी जागी बोली, अनबोलत आवाज़ जणाईआ। निगह मारी उपर धरनी धरत धवल धौली, ज़िमीं ज़मां खोज खुजाईआ। मेरी रुतड़ी रुत्त हक ना मौली, बहार प्यार ना कोए वखाईआ। कीमत पई ना पौली, जगत वणजारन हट्ट चलाईआ। मिल्या शगण ना तन्द मौली, मेहर नज़र ना कोए उठाईआ। मैं इकरार करां कौली, कँवल दयां जणाईआ। इक दो इक पाउंदी रही रौली, कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सती कहे मैं गई सत, अग्नी अग्ग तपाईआ। काया अन्दर रही तप, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। मेरे अन्तर रिहा ना जप, रसना रस ना कोए चखाईआ। मेरे ख़ाली दिसण हथ्थ, ज़र दौलत ना कोए वड्याईआ। जां मैं निगह खोल्ही परत के वेख्या पलक, अक्ख नैण नेत्र इक उठाईआ। पुरख अबिनाशी तक्कया समरथ, पारब्रह्म धुरदरगाहीआ। जिस दा नाम भण्डारा हट्ट, वणज इक कराईआ। वसे घट घट, चुरासी विच समाईआ। मैं चरणी डिग्गी झट्ट, निउँ के सीस निवाईआ। मेरा पिछला लेखा कट, अग्गे दर्द देणा मिटाईआ। मैं बंस परिवार नूं जावां छड, नाड़ी हड्ड ना कोए तपाईआ। वजूद विच्चों हो के अड्ड, तेरे हुक्मे सीस निवाईआ। फेर लँघां कदी ना हद्द, दर दवार दयां तजाईआ। प्रभू किरपा कर दे अज्ज, सुलखणी घड़ी सोभा पाईआ। मैं दूर दुराडी जावां भज्ज, जिथ्थे भजन बन्दगी वाला नज़र कोए ना आईआ। तेरी तेरी धार भगतां वाली यद, यदी आपणा मेल मिलाईआ। मैं सुणया तूं मेरा मैं तेरा छन्द, ढोला अगम्म अथाहीआ। मेरा माण रिहा ना जग, जागरत जोत होई रुशनाईआ। मैंनूं लग्गी जोत धार दी अग्ग, अग्नी अग्ग तपाईआ। सच सरनाई रही ढट्ठ, निउँ निउँ सीस निवाईआ। किरपा कर साहिब समरथ, तेरी बेपरवाहीआ। पुरख अकाल किहा नीवें नैण जावीं

❋

❋

नस्स, पिछा परत ना अक्ख बदलाईआ। डण्डावत बन्दना इक्को वार कर लै हस्स, हस्ती वेख बेपरवाहीआ। सिफ्तां विच तूं मेरा मैं तेरा गावीं जस, दूसर अवर ना कोए चतुराईआ। सती कहे मेरा अन्त जैकारा अलख, अलख अगोचर दयां सुणाईआ। मैं जिस दवारे रही सां वस, अज्ज छड के भज्जां वाहो दाहीआ। अन्त अख़ीर टेक के मथ्थ, धूढ़ी चरण ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तर आत्म निरन्तर देवे आपणा रस, रस्ता बावस्ता हो के इक्को इक जणाईआ।

२० चेत शहिनशाही सम्मत ६ रछपाल कौर नाथेवाल दे नवित हरि भगत दवार जेठूवाल

काल कहे मैं सब नूं ग्रस्या, गृह गिरा सब दी खोज खुजाईआ। जुग चौकड़ी फिरां नस्सया, नित नवित भज्जां वाहो दाहीआ। कलयुग वेख अंधेरी मस्सया, मेरे अन्तर वज्जी वधाईआ। जो मार्ग अवतार पैग़म्बर गुरु दस्सया, दहि दिशा गए भुलाईआ। आत्म परमात्म नाम किसे ना जपया, अजपा जाप ना कोए जणाईआ। पंज तत अंग्यार जीव तपया, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। जिस शरीर दी होवे हत्या, अन्तर मेल ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। काल कहे मैं वेखे नेती नेत, नेरन दूर खोज खुजाईआ। जून अजूनी वेखे प्रेत, जन्म जन्म विच दुहाईआ। पूरा होवे किसे ना लेख, बौहड़ी रोवण मारन धाईआ। राह तक्कण अगम्मी देस, कवण वेले प्रभ आवे शहिनशाहीआ। सो रुत्त सुहञ्जणी वेख वीह चेत, चेतन हो के ध्यान रखाईआ। प्रभू तेरयां नाल मेरा हेत, हितकारी हो के मेल मिलाईआ। दु:ख दर्द मिटा कलेश, कूड़ कल्पना बाहर कढ्ढाईआ। तेरी शब्दी धार दस दशमेश, दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुरमुखां बख्श मुच्छ दाढ़ी केस, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। सवाली दर ते होए पेश, घर ठांडे मंग मंगाईआ। तूं आदि अन्त दा एक, एकँकार नूर इलाहीआ। कूड़ी क्रिया अग्न ना लावे सेक, तत्व तत देणा बदलाईआ। लेखा मुका जिंन प्रेत, पसू देव रूप वखाईआ। सब दा अन्तिम कर दे खेत, खेत्र पाल दए दुहाईआ। तेरा सब तों वक्खरा निराला वेस, भेख समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। काल कहे प्रभू वेख्या तेरा भेत, अवल्लड़ी चाल चलाईआ। याद आई अर्जन वाली रेत, जो अग्नी तत तपाईआ। बिन किरपा किसे मिले ना आपणा देस, घर सज्जण ना कोए जुड़ाईआ। किरपा कर जन भगतां बदल दे

❋

❋

लेख, जन्म जन्म विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक प्यार इक संदेश इक नरेश हो के आप जणाईआ।

२० चेत शहिनशाही सम्मत ६ बीबी हरजिन्दर कौर फ़िरोज़पुर दे नवित हरि भगत दवार जेठूवाल

पूरब जन्म कर्म दा बंस सोढी, हरि गोबिन्द रंग रंगाईआ। अन्तर आत्म जिस सोधी, वदी सुदी दा डेरा ढाहीआ। सिर ते रखदा हुन्दा सी बोदी, उँगलां नौ नौ लम्बाईआ। वेस धरया हुन्दा सी जोगी, वस्त्र गेरू रंग छुहाईआ। इक दिन हरि गोबिन्द अखाड़े दी करदा सी गोडी, आपणा बल वधाईआ। एह खेल प्रीतम चोजी, ख़ुशी नाल वखाईआ। चढ़दयों आ गया जिस नाँ सी मौजी, ख़ुशी विच आपणा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। मौजी आया वेखण हरिगोबिन्द बलवान, आपणा पन्ध मुकाईआ। शरारत विच बड़ा हुन्दा सी शैतान, वेस आपणा रूप बदलाईआ। नेड़े आ के कपड़े पा के कन्या बण गया नौजवान, मुख घुंगट उत्ते रखाईआ। कोल आ के बोलया नहीं नाल ज़बान, ज़ोर नाल सज्जी खब्बी बांह दिती हिलाईआ। हौली हौली लग्गा गाण, ख़ुशीआं विच सुणाईआ। जे हरिगोबिन्द बड़ा जवान, मेरा भेख दए समझाईआ। अन्दरे अन्दर कर ध्यान, मता रिहा पकाईआ। झट हरिगोबिन्द पहुँचया कोल आण, हथ्थ बोदी उत्ते रखाईआ। की सतिगुर नूं समझें अंजाण, वेस लड़कीआं वाला वखाईआ। अग्गे निगह मार ध्यान, तैनूं दयां जणाईआ। तैनूं ज़रूुर कन्या बणना पए धरती उत्ते निशान, गोबिन्द थपकी दिती लगाईआ। उस रो के हथ्थ लाया उत्ते कान, वास्ता दिता पाईआ। हरिगोबिन्द हो मेहरवान, मेरी भुल्ल दे बख्शाईआ। हरिगोबिद किहा मेरा बचन निकलया विच्चों ज़बान, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। तैनूं फेर ज़रूर जामा मिले इन्सान, कन्या वाला रूप धराईआ। जिस वेले प्रगट होए श्री भगवान, जोती जाता अगम्म अथाहीआ। तेरा मेला मेले विच जहान, जहालत कूड़ी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। चरण प्रीती बख्श के दान, धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। जन्म जन्म विच्चों कर परवान, परवाना आपणा दए वखाईआ। एह खेल होणा महान, अकल कलधारी आप कराईआ। बिना निगाह तों वेखे मार ध्यान, अन्तर आपणा पड़दा लाहीआ। ज़िंदगी विच्चों ज़िंदगी बख्श श्री भगवान, भाग अगला दए बणाईआ। सुहाग दा दे निशान, कन्न बुंदयां नाल वड्याईआ। बुंदयां वाली कन्या जिस शब्द सुणया महान, अगम्मी राग अलाईआ। एह हरिगोबिन्द दी सेवा करदी सी रोज़ विच मकान, नौ वार दिन विच झाड़ू फेर के आपणी ख़ुशी बणाईआ। उस वेले ओह वी उथे पहुंची आण, जिथ्थे हरिगोबिन्द खेल रिहा

❋

❋

कराईआ। हुक्म दिता संदेशा दिता दोवें इक दूजे दी करो पहचान, हथ्थ कन्नां उत्ते रखाईआ। तुहानूं दोहां नूं ज़रूर मिले भगवान, जोती जाता अगम्म अथाहीआ। सच दी सच देवे निशान, मेहरवान हो सहाईआ। बलविन्दर राजिन्दर हरजिन्दर दो दा इक लेखा जुड़या आण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत ६ सुरजीत कौर दे गृह पिण्ड कल्सीआं

काल कहे चित्रगुप्त कुछ लेखा लिख कलम कानी, कायनात लख चुरासी खोज खुजाईआ। कलयुग कहे प्रभ मेरे उत्ते कीती मेहरवानी, मेहरवान महिबूब आपणी दया कमाईआ। राय धर्म अन्तर आए हैरानी, हैरत विच हथ्थ पेशानी उत्ते टिकाईआ। शंकर दूर दुराडा वेखे मार ध्यानी, निगाह निगाह विच्चों बदलाईआ। महाकाल कहे की लेखा चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पड़दा देणा उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे चार जुग दी वेखो शब्द अकथ कहाणी, अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव देण गवाहीआ। पुरख अकाल कहे सारे तक्को की हुक्म शाह सुल्तानी, शाह पातशाह शहिनशाह की जणाईआ। सति धर्म दा रिहा कोए ना दानी, नौ सत्त नौ दवार रही कुरलाईआ। अन्तर निरन्तर होए कोए ना ब्रह्म ज्ञानी, आत्म परमात्म ब्रह्म विद्या ना कोए जणाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर दिसे ओह निशानी, जिस दा निशाना गए तकाईआ। अट्ठ सठ तीर्थ नेत्र रोवे गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती पाणी, अमृत रस रस ना कोए भराईआ। सृष्टी दृष्टी अन्तरगत किसे ना पुणी छाणी, शाम अंधेरा गृह ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच संदेशा इक सुणाईआ। काल कहे चित्रगुप्त वेख चारों तरफ़, बिना निगाह नैण नैण उठाईआ। की लेखा बदलया अलिफ़ ये हरफ़, हरूफ मसरूफ़ कवण कराईआ। केहड़ी सदी सदीवी आया बरस, वक्त बेवक्त खोज खुजाईआ। की आसा रखी ईसा विच चर्च, चरागाहां ध्यान लगाईआ। की मुहम्मद तक्कया उत्ते अर्श, चौदां तबक देण गवाहीआ। की मूसा किहा जिस वेले मूँह दे भार डिग्गा फ़र्श, कोहतूर तूर जणाईआ। की नानक निरगुण धार कीती अर्ज़, खाहश तमन्ना इक जणाईआ। की गोबिन्द पूरा समझया फर्ज़, फैसला हक हक दृढ़ाईआ। की निरगुण सरगुण वंडे दर्द, दीन दयाल दया कमाईआ। शब्द गुरु किहा काल महाकाल खेल असचरज, जोग जुगत भेव कोए ना पाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला नौ सौ चौरानवे चौकड़ी दी पिछली वेखे फ़रद, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ध्यान लगाईआ। जिस ने शरअ छुरी रहिण नहीं देणी करद, कत्लगाह वेखे जगत लोकाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे अंधेरा गर्द, गर्दिश विच ब्रह्मण्ड खण्ड भवाईआ। जन भगतां होण ना

❋

❋

देवे हर्ज, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। काल तेरा पूरा करे खरच, कलयुग कूड़ कुड़यारे जीव जंत तेरी झोली पाईआ। तूं बेमुखां खा के जाणा परच, प्राचीन दा लेखा पूर कराईआ। अग्गे होर ना रखीं हरस, हवस ना अवर वधाईआ। शब्द गुरु गुरदेव करे तरस, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जेहड़ी गोबिन्द माछूवाड़े लाई शर्त, पुरख अकाल गंढ पवाईआ। सो लहिणा पूरा करना उपर धरत, धरनी धवल धौल देणी वड्याईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आउणा परत, पतिपरमेश्वर नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। काल कहे चित्रगुप्त की मेरा दस्स लहिणा, लेखा दे दृढ़ाईआ। संदेशा राय धर्म नूं कहिणा, कहि के देणा समझाईआ। अगले बरस मैं नहीं बहिणा, चार कुण्ट भज्जणा वाहो दाहीआ। नाल रखणी लाड़ी मौत डैणा, पल्लू पल्लू नाल जुड़ाईआ। मुहम्मद मूसा नाल खहिणा, अदन दे पार पए दुहाईआ। सब ने नेत्र नैणां नीर वहाउणा नैणां, सांतक सति ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच संदेशा इक समझाईआ। काल कहे चित्रगुप्त छेती लिख दे नाल चालाकी, चाकर हो के सेव कमाईआ। मैं मौत प्याला प्यावां बण के साकी, चार कुण्ट वेख वखाईआ। तन वजूद बन्दा वेखां ख़ाकी, जो ख़ालक नूं भुल्ल के बैठा मुख भवाईआ। शाह सुल्तान रहिण ना देवे आकी, हँकारीआं गढ़्ह तुड़ाईआ। जो गोबिन्द दे के गया शब्द अगम्मी पाती, पत्रका पुरख अकाल लिखाईआ। निरगुण धार नर नरायण इक्को होणा साथी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस ने कलयुग विच सतिजुग बदल देणी हयाती, जीवण जुगत जुगत दृढ़ाईआ। रैण अंधेरी मेट के राती, निरगुण नूर चन्द करे रुशनाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां पूरी करे आसी, तृष्ना तृखा दूर कराईआ। दो जहानां निरगुण सरगुण पावे रासी, मण्डल मण्डप खेल कराईआ। चौथे जुग दी अन्तिम वेखे घाटी, तट किनारा खोज खुजाईआ। सब दी पूरी कर के वाटी, अगला पन्ध दए मुकाईआ। मेहरवान महिबूब सच दस्से कथा कहाणी साची, सति सति जणाईआ। त्रैगुण बुझाए आंची, रजो तमो सतो ना कोए जलाईआ। काल चित्रगुप्त दोवे जोड़ के हाथी, बैठा सीस निवाईआ। धुर दा खेल पुरख समराथी, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार जोत प्रकाशी, परम पुरख परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म नूर नूर रुशनाईआ।

❋

❋

२३ चेत शहिनशाही सम्मत ६ दलबीर सिँघ दे गृह पिण्ड कल्सीआं

काल कहे मैं जुग जुग चार कुण्ट दहि दिशा भज्जया, नित नित आपणी सेव कमाईआ। लख चुरासी गुर अवतार पैग़म्बर खा खा मूल ना रज्जया, तृखा तृष्ना तृप्त ना कोए कराईआ। डौरु डंक जगत जहान हो के वज्जया, रामा कृष्ना दए गवाहीआ। पैग़म्बरां ख़ुशीआं दे नाल सद्दया, ईसा फाँसी गल लटकाईआ। मुहम्मद देखी आर पार दी हद्दया, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक दरसाईआ। करबले रह गई ना किसे दी लज्जया, अली फरज़ंद रहे कुरलाईआ। गोबिन्द धार खण्डा वढ्ढया, सीस धड़ वक्ख वखाईआ। इक निशाना दो जहानां गड्डया, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। शाह पातशाह कोए ना बचया, सूफ़ी सन्त फ़कीर ओहले रहिण कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं मैं बचन करां सच्चया, सति सतिवादी इक सुणाईआ। कूड़ कुड़यारा जो नौ खण्ड पृथ्मी नच्चया, घट घट अन्दर डेरा लाईआ। माया ममता विच जीव जहान मच्चया, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। मैं चाहुंदा सब दी अन्त अख़ीर करां हत्या, हत्यारे दुष्ट दयां खपाईआ। जेहड़ा प्रभ दे नाम होवे रत्तया, भगत भगवन रूप दरसाईआ। सति धर्म दी होवे इक सत्तया, सति पुरख निरँजण इक मनाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के रट्टया, रटण इक्को नाम लगाईआ। सच सरनाई होवे ढट्ठया, पुरख अकाला इष्ट मनाईआ। झगड़ा छड के पथ्थर इट्टया, पाहन सिला दूर कराईआ। आत्म परमात्म दवारे होवे विक्या, विकार हँकार विभचार डेरा ढाहीआ। पूरब दा लेखा होवे लिख्या, धुर मस्तक खोज खुजाईआ। साची सिख्या होवे सिख्या, सोहँ ढोला गाए चाँईं, चाँईंआ। मन वासना विच्चों होवे जित्तया, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। झगड़ा मुका के वडयां निक्कयां, बिरध बाल जवाना वेख वखाईआ। सच प्यार दा बण के मित्तया, मित्र प्यारा हो के दयां दरसाईआ। काल कहे मैं लख चुरासी खावां पुरख अकाल मेरी इहो इच्छया, निर इच्छत तेरे अग्गे रखाईआ। सच हुक्म दी पा दे भिच्छया, ख़ाली झोली दे भराईआ। सिर तेरे चरण कँवलां उत्ते सिट्टया, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। जिस दीन दुनी नूं तूं किहा मिथ्थया, सारी मथ के दयां वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। काल कहे मैं लख चुरासी ग्रसां, गृह गृह वेख वखाईआ। दीन दुनी वेख वेख हस्सां, मानव मानव खोज खुजाईआ। सृष्टी दृष्टी वेखां अक्खां, पर्दा पर्दे विच्चों चुकाईआ। साचा भगत कोए ना मिले विच्चों कोटन लखां, अणगिणत दिसे लोकाईआ। कथा कहाणी प्रभू साची दस्सां, कहि के दयां सुणाईआ। कलयुग रैण अंधेरी वेख मस्सा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। सब दे ख़ाली दिसदे हथ्था, नाम वस्त हथ्थ किसे ना आईआ। जगत बणजारे फिरदे हट्टां, भज्जण वाहो दाहीआ। तेरा अमृत रस मिले ना तीर्थ तट्टां, गंगा गोदावरी जमना

❋

❋

सुरस्ती मारे धाईंआ। सब दा चीथड़ पुराणा अन्तिम फटा, ओढण सीस ना कोए रखाईआ। मैं चाहुंदा सब दा लेखा कटां, कटाक्ष तेरा हुक्म लगाईआ। दीन दुनी ज़ीरो विच ज़ीरो कर दयां बटा, हिन्दसा अंकड़ा रहिण ना पाईआ। किसे दी कीमत रहे ना टका, मायाधारी दयां खपाईआ। कूड़ कुड़यार कर इक्ट्ठा, शौह दरया रुढ़ाईआ। मैं तेरा सूरबीर दुलारा हट्टा कट्टा, योद्धा इक्को इक अख्वाईआ। करां खेल बाज़ीगर नट्टा, स्वांगी हो के आपणा स्वांग वरताईआ। इक्को थापी मारां उपर पट्टां, पटने वाला नाल मिलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप समुंद सागर तेरा टप्पां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत ना कोए अटकाईआ। जगत विकारीआं मारां सट्टां, धरनी धरत धवल उत्ते लिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच धार दी बख्श के सत्ता, सति सतिवादी आपणी दया कमाईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत ६ बाबे मोता सिँघ दे गृह पिण्ड कल्सीआं

तेई चेत धर्म दी धार, सति सच समझाईआ। पहला अक्खर करना सुधार, सुध शुद्धी विच वड्याईआ। पाल सिँघ चौवी चेत नूं छड्डया संसार, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। तेई चेत दा तेई कट के चौवी दा अक्खर देणा डार, अग्गे भुल्ल रहे ना राईआ। किरपा करे आप करतार, हरि करता धुरदरगाहीआ। पुराणा चन्दोआ देणा उतार, उपर नज़र कोए ना आईआ। उस दा निक्का जेहा हिस्सा ल्या पाड़, भगत दवारे भगत सिंघासण उत्ते टिकाईआ। हुण अगला हुक्म होणा की खेल खेलणा सतारां हाढ़, नवीं नवीं धार प्रगटाईआ। शेर सिँघ रिहा नहीं तत्तां दा यार, लेखा तन दिता गंवाईआ। अग्गे करनी अगम्मी कार, जिस नूं सके ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। तेई चेत कहे मेरी कर दयो दरुस्ती, दरुस्त दयां जणाईआ। कलम कानी करनी फुरती, फुरतीला अंग बणाईआ। जेहड़ी धार अकाल मूर्ती, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। उस दी मंज़ल ना नेड़ ना दूर दी, इक्को रंग समाईआ। सतिगुर शब्द विच लिख्त रहिण नहीं देणी कूड़ दी, मन मति ना कोए चतुराईआ। जिथ्थे बख्शश इक्को धूढ़ दी, टिक्के धुर दे नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। चन्दोआ कहे मेरा मेरा होया पुराणा, मेरी मैं रही ना राईआ। मेरा वेखण वाला बाणा, ज़री ज़र सोभा पाईआ। मैं वेखदा रिहा खेल महाना, आपणी निगाह टिकाईआ। चौदां साल सुणदा रिहा गाणा, अगम्मी धुन महाराज

❋

❋

शेर सिँघ दे अन्दर वज्जदी रही वधाईआ। मेरे थल्ले सौं के नौ वार बदलया सरहाणा, सरहाणा पैंद वल बदलाईआ। फेर वेख्या मार ध्याना, ज़िमीं असमानां खोज खुजाईआ। जां तक्कया गोबिन्द धार पूरन ब्रह्म ज्ञाना, दूजा नज़र कोए ना आईआ। इहो भविक्ख्तां दा निशाना, निशाना निशाने उत्ते टिकाईआ। जोत जोत रूप निरगुण धार महाना, महिमा अकथ अकथ समझाईआ। चन्दोआ कहे मैं उपर तणया थल्ले चरणां विच करदा रिहा प्रणामा, निउँ निउँ यारां लख वार सीस निवाईआ। फेर वेख्या वरतदा उस दा भाणा, भाणे विच आपणी कार कमाईआ। छड्ड के जगत जहाना, जोत जोत विच समाईआ। प्रगट हो के विष्नूं भगवाना, डंका नाम दिता वजाईआ। मेरा चीथड़ वेख पुराणा, प्राण अधारी मेरा होया सहाईआ। हुण दु:ख दलिद्र इन्हां दा सारा लाहणा, वेला वक्त दए गवाहीआ। इक दिन तिन्न वार मेरी कन्नीआं तणीआं सिँघ माणा, उत्तर पूरब पच्छम गंढ दवाईआ। फेर दक्खण मुख करके खाधा सी खाणा, उगलां पंज मुख लगाईआ। फेर मंजा डाह के साणा, सिर पैंद उत्ते टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेव आप आपणे विच छुपाणा, बाहरों समझ कोए ना पाईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत ६ दयाल सिँघ दे गृह पिण्ड डल

कलयुग कहे काल उठ महाकाल दे धर्म भुयंगी, भुजा आपणी बल धराईआ। तूं चुरासी लख दा योधा सूरबीर जंगी, बहादर इक्को इक अख्वाईआ। आपणी तेज़ कटार कर नन्गी, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दे चमकाईआ। तेरा राह तके गोबिन्द वाली चण्डी, चण्डाल रूप होई लोकाईआ। सब दी वासना होई गंदी, अन्तर अमृत रस ना कोए वखाईआ। सृष्टी दी दृष्टी होई नन्गी, ओढण नाम सीस ना कोए टिकाईआ। सदी चौंधवी जांदी लँघी, मुहम्मद वेखे चाँई चाँईंआ। चार कुण्ट दहि दिशा मन कल्पणा होई पखण्डी, सति दा राह ना कोए वखाईआ। आत्मा परमात्मा बिना होई रंडी, शब्द सुहागी कन्त ना कोए हंढाईआ। प्रीआ प्रीतम लावे ना किसे कार अंगी, अंगण अंग ना कोए लगाईआ। अमृत मिले ना जमना सुरस्ती गोदावरी गंगी, अठसठ तीर्थ रोवण मारन धाईआ। कलयुग जीव जंत साध सन्त होए डम्बी, ब्रह्म विद्या ना कोए पढ़ाईआ। धरनी धरत धवल धौल थर थराहट विच कम्बी, धीरज धीर ना कोए धराईआ। झगड़ा प्या काया माटी चम्मी, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। कलयुग कहे काल उठ वेख कलकाती, कर्म कांड खोज खुजाईआ। झगड़ा प्या दीन मज़्हब ज़ात पाती, आत्म ब्रह्म ना

❋

❋

कोए समझाईआ। चार जुग दी धार वेख काग़ज़ाती, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी खोज खुजाईआ। साचा इलम हथ्थ ना आए सफ़ाती, अक्खरां वाली सारे करन पढ़ाईआ। सतिगुर शब्द दा बणे ना कोए जमाती, मंज़ल हक ना कोए वखाईआ। जीवण विच बदले ना किसे हयाती, ज़िंदगी ज़िंदा ना कोए कराईआ। साचे मण्डल वेखे कोए ना रासी, बिन गोपी काहन रास रचाईआ। जिधर तके दीन दुनी मधरा मासी, नाम ख़ुमारी मस्ती हथ्थ किसे ना आईआ। धर्म दा रिहा कोए ना साथी, सति दा संग ना कोए निभाईआ। सच दवार दी चढ़े कोए ना घाटी, हरि का दरस कोए ना पाईआ। मैं चाहुंदा कलयुग मेट अंधेरी राती, सतिजुग सच होवे रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया कोलों कर खुलासी, वाग इक्को ख़सम हथ्थ फड़ाईआ। बिन तेरे तत्तां वाले बन्धन दी बन्द करे ना कोए खुलासी, तन वजूद नाता ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, साचा हुक्म इक सुणाईआ। कलयुग कहे काल मेरा बणा लै संग, सगला संग रखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी नच्च बण मलंग, डौरु घर घर डंक वजाईआ। सब नूं हैरान कर दे दंग, दंगा करे जगत लोकाईआ। सदी चौधवीं करा दे इक जंग, दीन दुनी बचया रहिण कोए ना पाईआ। कूड़ कुकर्म दे खण्डे नाल कर दे खण्ड खण्ड, सिर धड़ ना कोए चतुराईआ। इहो आसा इहो मनसा कलयुग मेरी एहो उमंग, मनसा आपणी दयां समझाईआ। मेरा चार लख बत्ती हज़ार समां बड़ा लम्बा ना जाए लँघ, बिना कूड़ कुकर्म तों होए ना कदे सफ़ाईआ। मैं वेख कराया अंधेरा अंध, गोबिन्द दे बच्चे नीहां हेठ दबाईआ। तूं सब दा लेखा राय धर्म तों मंग, चित्रगुप्त हिसाब वखाईआ। फेर सब दी सुत्तयां जागदयां वढ्ढ कंड, खण्डा खड़ग खड़ग चमकाईआ। वेखीं किते सदी चौधवीं ना जाए लँघ, मुहम्मद दी आसा पूर कराईआ। कलयुग कहे धुर दे काल आपणे प्रेम दा कस तंग, आसण आपणा आप बणाईआ। उत्तर पूरब पच्छम दक्खण चारे कूट जाए लँघ, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। इक्को हुक्म मन्नणा शाह पातशाह शहिनशाह सूरे सरबंग, जो पुरख अकाल दीन दयाल धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साहिब सुल्तान सूरा सरबंग, सद हुक्मे विच रखाईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत ६ मनी सिँघ दे गृह पिण्ड सिद्धवां

चित्रगुप्त कहे कलयुग दा लेखा कीता हिसाब, हिन्दसा हिन्दसा वेख वखाईआ। मेरी लिखण वाली भर गई सारी किताब, ख़ाली सफ़ा नज़र कोए ना आईआ। राय धर्म देणा चाहे अज़ाब, बल आपणा रिहा जणाईआ। क्यों किसे दा कबूल

❋

❋

ना होया सजदा अदाब, नमस्ते नमो ना कोए वड्याईआ। माया ग़फ्लत विच्चों खुल्ही किसे ना जाग, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। चार वरन अठारां बरन लग्गी आग, अमृत मेघला मेघ ना कोए बरसाईआ। मिल्या मेल ना मोहन माधव माध, धुन बंसरी नाम ना कोए सुणाईआ। जीव जंत हँस बुद्धी होए काग, दिवस रैण काग वांग कुरलाईआ। किसे खेड़े लग्गा ना भाग, भगवन मिलण कोए ना आईआ। दुरमति मैल धोवे कोए ना दाग़, पापां करे ना कोए सफ़ाईआ। बौहड़ी बौहड़ी सारा करे समाज, सांतक सति ना कोए वरताईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु आउंदे रहे इक दूजे तों बाद, यक्के बाद दीगरे आपणी सेव कमाईआ। सच संदेशा दे के गए अहिलाद, हुक्म हुक्म विच्चों जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि करता अगम्म अथाहीआ। चित्रगुप्त कहे मेरी लिख लिख थक्की कानी, कायनात कर्म खोज खुजाईआ। चारों कुण्ट दिसे हानी, दहि दिशा ना कोए वड्याईआ। हिरदे वसया ना किसे कलमा बाणी, नाम निधाना अणयाला तीर ना कोए लगाईआ। आत्म परमात्म होई ना जाण जाणी, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। खोजी वेखी तकी चार खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। सरगुण धार निरगुण भुल्लया प्राणी, प्राणपति प्रभ मिलण कोए ना पाईआ। एसे कारन सृष्टी होणी फ़ानी, फ़ैसला हक हक सुणाईआ। काल बल धारना इक जवानी, जोबनवन्ते लैणी अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। काल कहे मैं सूरबीर बांका, चित्रगुप्त दयां जणाईआ। दीन दुनी दा वेखां ख़ाका, नकशा फोलणा ख़लक ख़ुदाईआ। जगत विकारी खोल्हां ताका, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जिस ने साहिब प्रभू नहीं जाता, मिल्या मेल ना धुरदरगाहीआ। उन्हां दी मिट्टी उडावां ख़ाका, बचया रहिण कोए ना पाईआ। लहिणा देणा रहे ना बाका, हिसाब तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। चित्रगुप्त कहे काल आह वेख मेरी लकीर, महाकाल दए समझाईआ। दीन दुनी वेखी शाह हकीर, बिरध बाल खोज खुजाईआ। तके सूफ़ी सन्त फ़कीर, बग़लीआं बग़लां विच टिकाईआ। शरअ मज़्हब तके ज़ंजीर, छुरी वेखी रूप कसाईआ। अन्त सारे होए दिलगीर, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। हउमे सब दे अन्दर पीड़, बिरहो रोग ना कोए कढ्ढाईआ। बदल सके ना कोए तकदीर, तदबीर सच ना कोए जणाईआ। कलयुग वेला अन्त अख़ीर, अवतार पैग़म्बर गुरु देण गवाहीआ। किसे दी रहिण नहीं देणी मिलख जागीर, शहिनशाह शाही देणी बदलाईआ। सदी चौधवीं अन्त निरगुण धार करना तूं वहीर, भज्जणा वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं

❋

❋

भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो शब्दी धार करे तामीर, अख़ीर अन्त लेखा दए मुकाईआ।

२४ चेत शहिनशाही सम्मत ६ समुंद सिँघ दे गृह पिण्ड माढ़ी

कलयुग कहे प्रभू साचे भगतां दे सुमति, समग्री नाम सति वरताईआ। काया त्रैगुण तपे ना अग्नी तत, अमृत मेघ देणा बरसाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत्त, रत्न अमोलक हीरे ल्ए प्रगटाईआ। धीरज अन्दर दे सन्तोख जत, जागरत जोत कर रुशनाईआ। मन कल्पणा रहे मूल ना हठ, हउमे हंगता देणी मिटाईआ। विकार विभचार देणा कट, कटाक्ष धुर दा नाम लगाईआ। सुरती शब्दी मार के सट्ट, सोई साहिब लैणी उठाईआ। दहि दिशा ना जाए उठ उठ नट्ठ, घर मन्दिर इक वखाईआ। जिथ्थे रहे पुरख समरथ, हरि करता सहिज सुखदाईआ। बिरध बाल दोहां दी पूरी करनी आस, तृष्ना तृखा देणी गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहर निगाह इक टिकाईआ। मन कल्पणा ना होए शोर, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। अंध अंधेरा मिटे घोर, पर्दा पर्दे विच्चों उठाईआ। वस्तू घर वड़े ना चोर, निन्दक निंदिआ ना कोए समझाईआ। सच मुहब्बत विच देवे जोड़, जोड़ी बिरध बाल बणाईआ। जगत प्रीती निभे तोड़, तुटयां ल्ए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच स्वामी होए सहाईआ। राय धर्म कहे मैं सृष्टी दा वेख्या धर्म, धर्म दवारे खोज खुजाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर प्या भरम, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। जगत जिज्ञासू सिद्ध होवे किसे ना कर्म, कर्म कांड विच भुलाईआ। नेत्र रोवे वरन बरन, चार अठारां दए दुहाईआ। सच मिले कोए ना सरन, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। सुफल होवे ना जन्म मरन, चुरासी पन्ध ना कोए मुकाईआ। रसना ढोले सारे पढ़न, हिरदे हरि ना कोए टिकाईआ। हकीकी मंज़ल मूल ना चढ़न, दर घर सच ना कोए सुहाईआ। जिधर तकां शास्त्रां नाल लड़न, कलमा नाम नाल टकराईआ। भेव खुल्ल्हे ना चोटी जड़न, चेतन जड़ ना कोए समझाईआ। नेत्र खुल्ल्हे ना हरन फरन, साध सन्त नेत्र नैण ना कोए चतुराईआ। माया राणी पाणी सारे भरन, सीस जगदीश ना कोए निवाईआ। कूड़ कुड़यार दवारे खड़्हन, सच गृह ना वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। राय धर्म कहे चित्रगुप्त लेखा लिख्या की, बिन कलम शाही समझाईआ। काल कहे मैं वेखणा लख चुरासी जीअ, जगत सन्त खोज खुजाईआ। झगड़ा मेटणा साढे तिन्न हथ्थ

❋

❋

सींअ, रविदास चमारा दए गवाहीआ। नाता तोड़ के पुत्र धी, मात पित लेखा देणा मुकाईआ। कूड़ी कल्पणा कुकर्म बीज के बी, बीआबान वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर हुक्म इक सुणाईआ। काल कहे चित्रगुप्त मैं उठया, राय धर्म बल धार। हुक्म देवे अबिनाशी अचुतया, पारब्रह्म सच्ची सरकार। चारों कुण्ट शेर हो के बुक्कया, भबक मारी इक ललकार। जो जीव प्रभ दे राहों घुथिआ, अन्तिम फड़ फड़ करां ख्वार। जिस वेले मुहम्मद दा पैंडा मुक्कया, सदी चौधवीं आवे हार। नबी रसूलां अन्तर होवे दुख्या, हाहाकार करे संसार। धुर दा भाणा कदे ना रुक्या, ना कोए मेटे मेटणहार। प्रभ ने गेड़ चलाउणा पुट्ठया, उलटी वहे धार। जिस दा नाता आत्म परमात्म तुट्टया, लख चुरासी होवे ख्वार। काल कहे मैं अन्त अख़ीर सब नूं पुच्छया, आवाज़ अगम्मी उच्ची मार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त नित नवित शाह पातशाह शहिनशाह परवरदिगार सच्ची सरकार।

२४ चेत शहिनशाही सम्मत ६ गंडा सिँघ दे घर पिण्ड दुराजके

महाकाल कहे गुर अवतार पैग़म्बर सारे दयो सबूत, बेसबर सबर नाल जणाईआ। इशारा करो जो पाक पूत कलबूत, कलमा नाम नाल वड्याईआ। जिथ्थे प्रकाश पंज भूत, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। आत्म परमात्म होवे सूझ, समझ तों परे समझ समझाईआ। काया काअबा दस्सो आहला अर्श अरूज़, प्रीतम अर्शी वेख वखाईआ। जेहड़े सिख मुरीद मात कीते महिफूज़, शब्द इशारे लओ उठाईआ। जिथ्थे नज़र ना आए द्वैत दूज, दुतीआ भउ ना कोए रखाईआ। इक्को मंज़ल होवे मक्सूद, गृह इक्को वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कवण दवारे देवे वर, सति सच सच वरताईआ। महाकाल कहे राय धर्म चित्रगुप्त, खुफ़िआ भेव रहे ना राईआ। चार जुग प्रभ दा नाम जुग चौकड़ी मिल्या मुफ्त, कीमत करता ना कोए रखाईआ। क्यों दीन दुनी होई एस दे उलट, मार्ग रस्ता गई भुलाईआ। किसे हथ्थ धरे कोए ना पुश्त, पुश्त पनाह ना कोए जणाईआ। क्यों सदी चौधवीं सारे हो गए सुस्त, आलस निंद्रा विच कुरलाईआ। पीआ प्रीतम मिले किसे ना मुरशद, मुरीद मुर्दा गोर ना कोए समाईआ। आपणी आपणी सारे करदे उल्फ़त, सिफ्तां विच सिफ्त वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। महाकाल कहे अन्त सुणनी नहीं फरयाद, हुक्म हकीकत वाला दृढ़ाईआ। जिस ने दीन दुनी खेड़ा कीता आबाद, लख चुरासी वंड

❋

❋

वंडाईआ। दीन मज़्हब बणाए समाज, अवतार पैग़म्बर गुर सेव कमाईआ। सो खेल करे निरगुण सरगुण साजण साज, भेव अभेदा आप छुपाईआ। सदी चौधवीं रच के काज, नबी रसूलां करे कुड़माईआ। वीहवीं सदी दा हिस्सा देवे भाग, ईसा झोली ख़ाली वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे सृष्टी बुद्धी होई काग, हँस रूप ना कोए दरसाईआ। निज नेत्र खुल्ही किसे ना जाग, आलस कूड़ कूड़ कुरलाईआ। साचे बेड़े चढ़े ना कोए जहाज़, नईया नौका पार ना कोए कराईआ। गुर अवतार पैग़म्बर निरगुण सरगुण करे ना कोए अहिलाद, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। जिधर तक्कण दिसे वाद विवाद, दु:ख रूप भरी लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दवारा इक जणाईआ। महाकाल कहे मैं वेखां ग़रीब निवाज़ा, निरइच्छत खेल खिलाईआ। जिस ने सरगुण साजन साजा, विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाईआ। जिस दा नाम अगम्मी वाजा, अनहद नादी नाद दृढ़ाईआ। जिसनूं गाउंदे विच रागां, सिफ्तां विच सालाहीआ। उस दा खेल अन्तिम होणा विच देस माझा, मजलस भगतां नाल बणाईआ। आत्म परमात्म नाता जोड़ के सांझा, सज्जण मीत इक अख्वाईआ। मेला मेले शब्दी धार गोबिन्द वाला बाजां, बाज़ी आपणे हथ्थ रखाईआ। भेव अभेदा खोल्हे सन्तां साधां, सूफ़ी फ़कीरां वेख वखाईआ। लहिणा देणा जाणे कृष्ना राधा, सीता राम भेव ना राईआ। अल्ला आलमीन वेखे रोज़े नमाज़ा, सजदयां अक्ख खुल्हाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिगार सांझा यार आपणा पूरा करे वायदा, वाहवा आपणी कार कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर अलाहिदा, हरिजन साचे ल्ए प्रगटाईआ। कलयुग विच सतिजुग लाए बाकायदा, पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लख चुरासी जीव जंत सब दा ल्ए जाइज़ा, जाइज़ आपणा हुक्म वरताईआ।