पुस्तकालयभाग २२

२५ चेत शहिनशाही सम्मत ६ दलीप सिँघ दे गृह पिण्ड गगोबूआ

पुरख अकाल कहे अवतार पैग़म्बर गुर आपणी दस्सो अन्त ख़ाहिश, दलील दलील विच्चों प्रगटाईआ। मुरीद सिख शिश आपणे करो तलाश, नव सत्त खोज खुजाईआ। पंज तत काया माटी वेखो ख़ाक, ख़ालस पड़दा दयो उठाईआ। जिस जिस दा लेखे लग्गा स्वास, पवण पवणां विच वड्याईआ। उस दा लहिणा देणा लिखो बिना कलम दवात, निरअक्खर धार दयो दृढ़ाईआ। झगड़ा मेट के ज़ात पात, दीन दुनी दा लहिणा दयो चुकाईआ। जिस दी चुरासी विच्चों खुल्ही जाग, जागरत

❋

❋

जोत बिन वरन गोत नज़री आईआ। जो हँस बुद्धी बणया होवे काग, कलयुग कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। तुहाडे नाम कलमे नाल जिस मेटी अंधेरी रात, निरगुण नूर जोत चन्द चमकाईआ। शब्द सुणया होवे अनाद, अनहद नादी धुन उपजाईआ। साधना विच जेहड़ा बणया होवे साध, सति सति विच समाईआ। जो बिन रसना जेहवा रिहा होवे अराध, अजपा जाप विच समाईआ। उस दी उच्ची कूक दयो आवाज़, संदेशा दयो सुणाईआ। पड़दा ओहला रहे कोए ना राज़, राज़क रिज़क रहीम रिहा जणाईआ। जिस मुरीद उत्ते मुर्शद दा नाज़, इशारा दयो कराईआ। जिस गुरसिख उत्ते सतिगुर नाम दा ताज, सो फड़ के लओ उठाईआ। जिस दा सति विच दीन मज़्हब आबाद, ओह गुर अवतार पैग़म्बर उठ के लओ अंगड़ाईआ। जिस दा मातलोक विच चलदा सति जहाज़, सो आपणा चप्पू लओ उठाईआ। जिस दे कारन मन्नदे इक वाहिद, इष्ट देव इक रखाईआ। जो आपणा आपणा हुक्म कीता आइद, आदत इबादत विच बदलाईआ। उस दा वेला वक्त सुहञ्जणा वेखो शायद, समां समें विच्चों प्रगटाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार धुर दा हुक्म देवे जाइज़, जाइज़ा लैणा ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि करता बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैग़म्बर वेखो आपणे सिख मुरीद, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। किस दी मिली होई दीद, दीदा दानिस्ता देणा जणाईआ। केहड़ी मंज़ल रखी सीध, मार्ग कवण राह तकाईआ। कवण गफ्लत सुत्ता नींद, आलस विच आपणा आप खपाईआ। सारे वेखो सदी चौधवीं रही बीत, मुहम्मद नेत्र नैण उठाईआ। हकीकत वाली रही ना ईद, ईदुल फ़ितर ना कोए चतुराईआ। ईसा कूक के मारे चीक, बौहड़ी बौहड़ी तेरी दुहाईआ। मूसा कहे रही ना कोई तौफ़ीक, तोबा तेरा नाम ख़ुदाईआ। नानक गोबिन्द कहे सति धर्म दी मिटी लीक, लाईन ऐन ना कोए वखाईआ। प्रभू असीं सारे करीए तस्दीक, शहादत इक भुगताईआ। मित्र रिहा ना कोए रफ़ीक, सज्जण संग ना कोए बणाईआ। झगड़ा प्या हस्त कीट, ऊच नीच दए दुहाईआ। मन कल्पणा सके कोए ना जीत, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी पढ़ पढ़ थक्की लोकाईआ। बिन तेरी किरपा होए ना कोए अतीत, त्रैगुण डेरा कोए ना ढाहीआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी दस्सीए असीं ठीक, ठाकर तेरे अग्गे सीस निवाईआ। किरपा कर जगत जगदीश, जगदीश्र तेरी इक सरनाईआ। बिन तेरे साचा कलमा धुर दा नाम देवे ना कोए हदीस, हज़रतां तों परे करे ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी काया कर ठांडी सीत, अग्नी तत तत बुझाईआ।

❋

❋

२५ चेत शहिनशाही सम्मत ६ मुखतार सिँघ दे गृह पिण्ड गग्गोबूहा

अवतार पैग़म्बर गुर कहिण, प्रभू तूं आदि जुगादि खिलाड़ी, जुग जुग खेल खिलाईआ। असीं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तक्कीए दिन दिहाढ़ी, ओहला नज़र कोए ना आईआ। तेरा हुक्म मन्ने राय धर्म चित्रगुप्त काल महाकाल मौत लाड़ी, सिर सके ना कोए उठाईआ। लख चुरासी जीव जंत सदी चौधवीं पक्की दिसे हाढ़ी, हाढ़ा कढ के दईए सुणाईआ। माण रहिणा नहीं मूंड मुंडाए मुच्छ केस दाढ़ी, बल धार ना कोए अख्वाईआ। फिरे दरोही जंगल विच उजाड़ पहाड़ी, पर्बत रहे कुरलाईआ। लग्गे अग्ग बहत्तर नाड़ी, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। सृष्टी दिसे विच झाड़ी, महल्ल अटल ना कोए सुहाईआ। कलयुग वखावे डूँग्घी खाड़ी, पार किनारा ना कोए वखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा सब दी किस्मत होई माढ़ी, अस्मत सके ना कोए बचाईआ। कोटां विच्चों जन भगत तके तेरे पुजारी, जो तेरा नाम ध्याईआ। उन्हां मिले सच्ची सिक्दारी, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। मेहरवान महिबूब बिन तेरे धुर धर्म दी दिसे कोई ना यारी, यराना कूड़ जगत लोकाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर साडी इक इक निमस्कारी, नमो कहि के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहरवान महिबूब मेहर नज़र इक उठाईआ।

२५ चेत शहिनशाही सम्मत ६ गुरबख्श सिँघ दे घर पिण्ड गग्गोबूहा

लाड़ी मौत कहे मैं सोई सवाणी उठी, उठ लई अंगड़ाईआ। खोल्ह के वेखी आपणी सज्जी मुठी, हथेली वल्ल ध्यान टिकाईआ। निगह पाई जगत लोकाई दिसी लुट्टी, लुटेरा कलयुग भज्जे वाहो दाहीआ। सब दी आसा रोई उच्ची उच्ची, कूक कूक सुणाईआ। प्रभ दे नाल दिसे किसे ना रुची, बिन भगतां संग ना कोए रखाईआ। मैं आवाज़ मार के इक गल्ल पुछी, काल मैनूं दे जणाईआ। उस इशारा कीता चित्रगुप्त लेखा रिहा चुक्की, भार आपणे कंध टिकाईआ। फेर खोल्ह के खब्बी मुट्ठी, मैं उँगलां दितीआं हिलाईआ। फेर हथ्थ पाया दोहां गुट्टीं, ज़ोर नाल दबाईआ। फेर अन्दरों अक्ख पुट्टी, पलक लई बदलाईआ। जां वेख्या दीन दुनी होई दुखी, दुखियां दर्द ना कोए मिटाईआ। जनणी सुफल ना होई कुख्खी, भगत जणे कोए ना माईआ। इक गल्ल मैं धर्म दवारे पुछी, सहिज नाल सुणाईआ। की गल्ल सृष्टी दृष्टी प्रभ प्यार नालों टुट्टी, टुटयां ना कोए जुड़ाईआ। झट ईसा किहा ख़लक ख़ुदा राह तों घुथ्थी, मंज़ल हथ्थ किसे ना आईआ। अग्गे गल्ल रही दो तुक्की, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। सब दी मति होई पुट्ठी, अक्ल बुद्धी ना कोई चतुराईआ। वेखीं आपणे निशान्योंं

❋

❋

कदे ना उकीं, तीर अणयाला लैणा चलाईआ। प्रभ दा हुक्म मिलण वाला कमलीए पैरीं पावीं ना जुत्ती, भज्जीं वाहो दाहीआ। पहलों वेखीं मुहम्मद दी मासी फुफ्फी, आपणी निगह बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दवार कदी ना रुस्सीं, हस्स हस्स आपणी सेव कमाईआ।

२५ चेत शहिनशाही सम्मत ६ कर्म सिँघ दे गृह पिण्ड गग्गोबूहा

लाड़ी मौत कहे मैं आपणा वक्त सुहाउणा, आपणी सोहणी रुत बणाईआ। तन शृंगार अगम्म कराउणा, बिन वजूद रंग रंगाईआ। वस्त्र सति सति रंगाउणा, सच नाल वड्याईआ। नेत्र कज्जल धार वखाउणा, अक्ख प्रतख वेख वखाईआ। मैंडी सीस सीस गुंदाउणा, सोहणी वंड वंडाईआ। सालू सिजल वाला टकाउणा, ओढण मुहम्मद दए फड़ाईआ। ईसा गोडीं हथ्थ लगाउणा, मूसा उँगली नाल हिलाईआ। सब दा ध्यान इक कराउणा, सहिज नाल सुणाईआ। तुसीं सुणाओ मैनूं इक गाउणा, जो कल्मयां बाद पढ़ाईआ। मैं क्यामत रूप वटाउणा, क्यामगाह देणी जणाईआ। तुहाडे मुरदयां वेख वखाउणा, जो कबरां विच दबाईआ। तुहाडे मुरीदां राह तकाउणा, जिन्हां कलमा भुल्लणा ख़ुदाईआ। ख़ुद आपणा फेरा पाउणा, हुक्म देणा धुरदरगाहीआ। चौदां तबक हिलाउणा, चौदस चन्द ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दा हुक्म इक सुणाउणा, अणसुणत सब नूं दयां सुणाईआ।

२५ चेत शहिनशाही सम्मत ६ बीर सिँघ दे गृह पिण्ड गग्गोबूहा

लाड़ी मौत कहे धुर दा हुक्म सच्ची सरकार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। मैं हुण छेती जल्दी होवां त्यार, आपणा आप आप उठाईआ। मेरा युद्ध होणा बिना खण्डे तलवार, बिना तीर तरकश करां लड़ाईआ। बिना शस्त्रां तों मेरा वार, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। मैं अवतार पैग़म्बर गुरु छड्डे सँघार, तत्तां वाला रहिण कोए ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर अन्त मारदी रही इक ललकार, सूरबीर मूँह दे भार सुटाईआ। कलयुग कूक दस्सां पुकार, नौ सत्त सुणाईआ। कलयुग जीव हो जाओ त्यार, त्रैभवन धनी आपणा हुक्म सुणाईआ। मैनूं सद्दण वाला आपणे विच दरबार, घर साचा इक वखाईआ।

❋

❋

हुक्म देवे बिना भगतां तों किसे दा करना नहीं विचार, विचर के दए सुणाईआ। मैं ख़ुशी नाल करनी निमस्कार, निउँ निउँ सीस निवाईआ। प्रभू जो उपज्या सो देवां सँघार, धरनी धरत धौल उत्ते मिटाईआ। जुग बदली पिच्छों मेरी आउंदी वार, जिस वेले मेरा साहिब आपणी चलाए सच रज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेले खेल अगम्म अपार, अलख अलखणा आपणी कार कमाईआ।

२५ चेत शहिनशाही सम्मत ६ जगीर सिँघ दे गृह पिण्ड गग्गोबूहा

लाड़ी मौत कहे मैं वेखी ध्यान विच धरती, धरनी खोज खुजाईआ। मैं मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ पुज्जी चर्रीं, चरागाहां वेख वखाईआ। चार र्जुग दे शास्त्र वेखे प्रभ दे नाम दी पर्ची, प्राचीन दा लेखा वेख वखाईआ। मेरी निगाह विच अवतार पैग़म्बर गुरुआं दी नज़र आई अर्ज़ी, जिस विच आरज़ू गए जणाईआ। जिस वेले पुरख अकाल दीन दयाल सृष्टी होवे ख़ुदग़रज़ी, तेरी ग़रज़ ना कोए रखाईआ। उस वेले ज्यों भावें त्यों करीं आपणी मर्ज़ी, मेहरवान आपणा हुक्म वरताईआ। दीन मज़्हब दा पुराणा चीथड़ सीवें बण के दरज़ी, ज़ात पात दी दरज़ रहिण कोए ना पाईआ। खेल वेख वखावीं आपणे घर दी, गृह मन्दिर कर रुशनाईआ। मैं तेरे हुक्म अन्दर रहवां डरदी, जुग चौकड़ी सीस निवाईआ। जिस वेले धार वधे कपट छल दी, कूड़ी क्रिया होए हल्काईआ। ओस वेले तेरी आसा मैनूं प्रभू घल्लदी, लोकमात राह दरसाईआ। मैं खेल करां घड़ी पल दी, पलक विच ख़लक दयां मिटाईआ। तेरे हुक्म दी घड़ी किसे तों ना टल्दी, टल्लीआं खड़काउण वाला रहिण कोए ना पाईआ। बचा सके ना धारा अट्ठ सट्ठ जल दी, तीर्थ तट ना कोए सरनाईआ। मैं अन्तिम खेल वेखणी कलयुग कलि दी, जो कालख टिक्का सब नूं रिहा लगाईआ। मैनूं याद आ गई कथा बल दी, जो बावन गया सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी खेल निहचल धाम अटल दी, अटल तेरा नूर नज़री आईआ।

२५ चेत शहिनशाही सम्मत ६ चन्नण सिँघ दे गृह पिण्ड गग्गोबूहा

लाड़ी मौत कहे मैं हुक्म दे विच पाबन्द, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सेव कमाईआ। मेरा मालक ख़ालक इक ख़ावंद,

❋

❋

पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस ने लख चुरासी खाण दा मैनूं बख्श्या अनन्द, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी मेरी झोली पाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं तन वजूद रहिण ना दिता बन्द, बन्दगी वाले सन्त फ़कीर जन भगत खा के ख़ुशी मनाईआ। कोटन कोटि जुग चौकड़ी गए लँघ, नौ सौ चौरानवे दए गवाहीआ। मेरा अज्जे ना मुक्कया पन्ध, अन्त अख़ीर ना कोए कराईआ। मैनूं शंकर दी इक सुगंध, शंका रहिण कोए ना पाईआ। चार कुण्ट नहीं डरी सारी सृष्टी करदी रही दंग, हैरानी विच कुरलाईआ। मैनूं अन्त संदेशा इक दे के गया गुजरी दा चन्द, गुर गोबिन्द धुर दा माहीआ। उठ निगाह मार जिस वेले कलयुग कूड़ी क्रिया दी ढहिणी कंध, गढ़्ह हँकार रहिण ना पाईआ। इक दा इक ने गाउणा छन्द, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। ओस वेले हुक्म देणा सूरे सरबंग, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मानव मानव होणा जंग, जगह जगह पए दुहाईआ। जिस कारन मैं छड्डया पुरी अनन्द, सदी चौधवीं सफा सब दी देणी उठाईआ। तूं सब दी वढ्ढणी कन्ढ्ढ, भज्जणा वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिधर तकें निरगुण तेरे संग, सगला संगी बहुरंगी आपणा खेल वखाईआ।

२५ चेत शहिनशाही सम्मत ६ करतार सिँघ दे गृह पिण्ड भोजीआं

पुरख अकाल कहे मेरा शब्द शब्द दुलारा, दूल्हा धुर दा नज़री आईआ। सो पुरख निरँजण करे जिस प्यारा, हरि पुरख निरँजण देवे माण वड्याईआ। एकँकार बण सहारा, आदि निरँजण करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता कर उज्यारा, श्री भगवान होए सहाईआ। पारब्रह्म पावे सारा, मेहरवान मेहर निगाह टिकाईआ। हुक्मी हुक्म करे वरतारा, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। जिस दा खेल सदा जुग चारा, निरगुण सरगण कार कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दए सहारा, सद सद आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वडा वड वड्याईआ। पुरख अकाल कहे मेरा सतिगुर शब्द स्वामी, साहिब सुल्तान अख्वाईआ। आदि जुगादि दा अन्तरजामी, तख्त निवासी नूर इलाहीआ। सच दरगाह शब्द धार दरबानी, निरअक्खर अक्खर धार समझाईआ। खेले खेल चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। लेखा जाणे त्रैगुण माया पंज तत प्राणी, पारब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। जिस दा आदि अन्त जुगा जुगन्त बणया कोए ना सानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, शाह पातशाह

❋

❋

सच्चा शहिनशाहीआ। पुरख अकाल कहे मेरा सतिगुर शब्द पूरा, सूरबीर अख्वाईआ। जुग चौकड़ी हाज़र हज़ूरा, नित नवित वेस वटाईआ। साचे नाम दी वजाए तूरा, तुरीआ तों परे आप समझाईआ। कूड़ी क्रिया हूंझे कूड़ा, हउमे रोग मिटाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़ा, भेव अभेद इक खुल्हाईआ। पन्ध मुकाए नेड़ दूरा, काया मन्दिर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक नूर इलाहीआ। पुरख अकाल कहे मेरा सतिगुर पूरा शब्द आदि जुगादि एक, जुग जुग वेस वटाईआ। सच दी देवे टेक, टिक्का मस्तक नाम रखाईआ। करे सर्ब बिबेक, दुरमति मैल धुआईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म खोल्ह के भेत, पर्दा अन्दरों दए उठाईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी तत बुझाईआ। सचखण्ड वखावे अगम्मी देस, जिथ्थे निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पुरख अकाल कहे मेरा शब्द आदि अन्त दा करता, करता पुरख दए वड्याईआ। ना जीवे ना मरदा, मर जीवत रूप ना कोए दरसाईआ। उहदा कोई ना जाणे हरसा, जुग चौकड़ी कोटन कोटि गए विहाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग उस दा हल्ल करे कोए ना पर्चा, प्राचीन दा भेव ना कोए खुल्हाईआ। इक शब्द संदेसा दिता गोबिन्द जिस वेले चरण छुहाया विच सरसा, सहिज नाल सुणाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले खेल वेखणा कलयुग कल दा, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। उहदा भेव अभेदा होणा अछल अछल दा, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा वेस वटाईआ। जिस दा वासा निहचल धाम अटल दा, दरगाह साची सचखण्ड दवारे निरगुण जोत करे रुशनाईआ। मेरा विछोड़ा होए ना घड़ी पल दा, सद इक्को रंग समाईआ। जिस खेल वेखणा जल थल दा, महीअल खोज खुजाईआ। ओस दा भाणा कदे ना टल्दा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर संदेसा इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द आदि अन्त इक बलवान, बलधारी इक अख्वाईआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमान, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड सीस निवाईआ। जिस दी महिमा सिफ्त सारे गाण, गा गा शुकर मनाईआ। तख्त निवासी नौजवान, ना मरे ना जाईआ। सो लेखा जाणे जीव जहान, लख चुरासी खोज खुजाईआ। जिस दा अवतार पैग़म्बर दे के आए पैग़ाम, भविक्ख्तां विच दृढ़ाईआ। सो सूरबीर अन्तरजामी सब दी करे पहचान, बेपहचान आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक इक इलाहीआ। पुरख अकाल कहे मेरा शब्द गुरु शब्दी धार सच खण्डा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जो पावे सार कोटन कोटि ब्रह्मण्डा, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। जिस दा भेव कोई ना जाणे मंदा चंगा, हरि का रूप ना कोए वड्याईआ।

❋

❋

ओह तत्तां वाला नहीं बन्दा, वजूद सबूत ना कोए कराईआ। इक्को मालक ख़ालक प्रितपालक जो आदि अन्त दए अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे मेरा सतिगुर शब्द बहादर, सूरबीर अख्वाईआ। जिस जोत जगाई सतिगुर तेग़ बहादर, दिती दो जहान वड्याईआ। धर्म दी धार बण के चादर, अनाथां होया सहाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया रोढ़ के डूँग्घे सागर, गहर गम्भीर इक प्रगटाईआ। साचे धर्म दा कर के आदर, इन्साफ़ इक जणाईआ। झगड़ा मुका के मक्तूल कातिल, लेखा तन वजूद छुडाईआ। जिस दा नूर अगम्मा साबत, गोबिन्द इक अख्वाईआ। उस ने दीन दुनी दी बदल के आदत, गुरमुख गुरसिख ल्ए प्रगटाईआ। पुरख अकाल दी इक्को करनी इबादत, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। ऊचां नीचां इक्को दे ल्याकत, बुद्धी समझ विच समझाईआ। दीन दयाला तुहाडा मालक, ज़ात पात ना वंड वंडाईआ। सतिगुरु शब्दी धार आदि अन्त दा सालस, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। तुसां गुरसिख गुरमुख बणना ख़ालस, ख़ालसा रूप जणाईआ। वेखो कलयुग माया विच ना करयो आलस, ग़फलत विच आपणा आप भुलाईआ। बिना गोबिन्द दे फेर किसे नहीं देणी ज़मानत, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। मेरे नाम दी करयो ना कोए ख्यानत, सहिज नाल गया दृढ़ाईआ। गुरसिखो सिख नाल कदे ना करयो अदावत, तुहाडे पिच्छे बच्चे नीहां हेठ दबाईआ। पन्थ ख़ालसा मेरा सही सलामत, जिस दा राखा पुरख अकाल दिता बणाईआ। मेरी धार नहीं बनावट, सच सच वड्याईआ। मैं सेवा करदा कदी ना आवां विच थकावट, गोबिन्द शब्द विच जणाईआ। अन्त कलयुग आउणी अंधेरी रात, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। वेख्यो माया विच भुल्ल के कोई छड्ड ना जायो साथ, सगला संग रखाईआ। अगला खेल करना पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता आपणी कार कमाईआ। जिस दी जोत विच मेरा सदा रहिणा वास, विछोड़े वाली वंड ना कोए वंडाईआ। सदा सद होवे प्रकाश, अंध अंधेर गंवाईआ। गुरमुखो जगत धार विच संसार प्यार विच किते भुल्ल ना जायो मेरा विश्वाश, विषयां विच आपणा आप दबाईआ। मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी शब्द सतिगुरु ख़ास, जन्म मरन विच ना आईआ। मैनूं आपणे विच्चों करयो तलाश, बाहर लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। ख़ालसा मेरा रूप आप, मैं सद ख़ालसे विच समाईआ। तुहाडा सब दा पुरख अकाल माई बाप, जिस दी गोदी दिता टिकाईआ। जद याद करोगे साख्यात, प्रगट हो के वेख वखाईआ। आत्म परमात्म कदे टुट्टे ना नात, नाता धुर दा इक बंधाईआ। सो शब्द गुरु जो हर घट रखे वास, वास्ता इक्को नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक दवारा इक

❋

❋

मंज़ल इक घाट, इक्को गृह मन्दिर पुरख अकाल जो आदि जुगादि दा देवे साथ, जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा खेल वखाईआ।

३० चेत शहिनशाही सम्मत ६ भगत सिँघ इटारसी वाले दे नवित हरि भगत दवुार जेठूवाल

चेत कहे मेरा अन्त दिहाढ़ा मुक्कया, मुक्कया जगत विहार। प्रभ खेल करे अबिनाशी अचुत्तया, चेत्र चतुरथ रूप सरकार। भाग लगावे काया बुत्तया, बुतख़ाने पावे सार। कलयुग जीव वेखे राहों घुथ्थया, मन मंज़ल चढ़े ना कोए दुष्वार। दिन दिहाढ़े जाए लुट्टया, जगत गुरदेव ना कोए पहरेदार। पुरख अकाल गुर अवतार पैग़म्बर कोलों पुछिआ, धर्म धार होवे हुश्यार। कलयुग दा वेला अन्तिम पुज्जया, नेत्र नैण वेखो उग्घाड़। जिस ने भेव चुकाउणा एका दुज्जया, एका रंग रंगे करतार। जो जीव प्रानी रिहा सुत्तया, सच मिले ना कोए प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच्ची सरकार। चेत कहे अन्त मैं वी गया मुक, मुक्ती दयां जणाईआ। सब ने पढ़नी इक्को तुक, सोहँ ढोला धुरदरगाहीआ। भगत धार रहे ना दु:ख, दर्दीआं दर्द गंवाईआ। सतिगुर गोदी ल्ए चुक्क, फड़ बाहों गले लगाईआ। भगत सुहेले भगत बणा के सुत, अपराधी ल्ए तराईआ। जो दर दवार गया झुक, तिस राय धर्म ना दए सजाईआ। पर्दा ओहला रहे ना लुक, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। चेत्र कहे मैं अन्त अख़ीरी पुरख अकाल कोलों सब दी मंगदा सुख, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। मेरा उज्जल करे मुख, दुरमति मैल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत भगत सिँघ भगवान वखाए आपणा इक सुख, जिस सुख विच दु:ख सारे जाण समाईआ।

पहली विसाख शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल

विसाख कहे मैं वसदे खेड़े गया आ, जन्म विच ख़ुशी मनाईआ। पुरख अकाले सीस निवा, चरण कँवल सरनाईआ। नमस्ते विच दुआ, सजदे विच दुहाईआ। तूं दाता बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। तूं जल्वागर ख़ुदा, रब्बी नूर इलाहीआ। तैनूं सारे रहे गा, रागां नादां विच शनवाईआ। तूं वसें हर घट थाँ, जल थल महीअल रिहा समाईआ। तूं सब दा पिता माँ, लख चुरासी गोद टिकाईआ। तूं सब दा आत्म परमात्म धुर दा नाँ, नाउँ निरँकारा इक अख्वाईआ। तेरा खेल अगम्म

❋

❋

अथाह, अलख अगोचर तेरी बेपरवाहीआ। मैं गल विच पल्लू पा के वास्ता रिहा पा, पाउँ सीस निवाईआ। की कलयुग अन्तिम लावें दाअ, आपणी कार कमाईआ। भेव अभेदा दे खुल्हा, पर्दा सच उठाईआ। कवण तेरा राह रिहा तका, तकवा इक जणाईआ। कवण इशारे रिहा करा, सैनत अगम्म लगाईआ। किरपा कर मेरे मेहरवां, महिबूब तेरी सरनाईआ। मेरे अन्तर आवे चा, चाओ घनेरा इक रखाईआ। तेरा खेल वेख्या झगड़ा पाया सूर गां, मानव मानव नाल टकराईआ। दीन मज़्हबां वंड वंडा, हिस्से टुकड़े दिते कराईआ। अक्खरां वाले जपा के नाँ, सिफ्तां विच वड्याईआ। जुग जुग सतिगुर शब्द बदल के वेस अवेस वटा, रूप अनूप दरसाईआ। अन्त सब नूं हकीकत दा दे के पटा, बेमुन्यादां मुन्याद आपणे विच छुपाईआ। वक्खरो वक्खरा दस्स के टप्पा, टापूआं विच कीती पढ़ाईआ। सब नूं किहा मैं तुहाडा पक्का, मीत इक अख्वाईआ। फेर ओसे नूं दे के धक्का, अगली कल वखाईआ। विसाख कहे मेरी दरोही की संदेसा मुहम्मद नूं दिता विच मक्का, बिना काअबे आप जणाईआ। वेख नज़ारा मेरा यक्का, यक दयां दृढ़ाईआ। जिस वेले तेरा तेरे विच्चों थक्का, थकावट विच दुहाईआ। उस वेले कलमे दा मुल्ल रहिणा नहीं टका, कीमत ना कोए चुकाईआ। नाता रहिणा कोई नहीं सका, मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। सदी चौधवीं लाया ठप्पा, इशारे नाल वखाईआ। उस वेले इक्को माण वड्याई मिलणी जो नानक निरगुण सरगुण धार अक्खर होणा पप्पा, पूरन पूरन ब्रह्म जणाईआ। जिस दा हुक्म चार जुग मूल ना छप्पा, छन्दां विच ना कोए जणाईआ। जिस खेल खिलाया कच्छां मच्छां, जलधारा वहिण वहाईआ। उस खेल वखाउणा दो जहान अक्खां, नैण नैण दरसाईआ। लेखा पूरा करना गोबिन्द दी सेज माछूवाड़े कक्खां, कंडयां लैणा सवाईआ। करनैल सिँघ उठ के बोल दे सब अच्छा, कंडा हथ्थ देणा टिकाईआ। मुक्खों कहि दे मैं गोबिन्द तेरा ओह बच्चा, जेहड़ा नौ वार भुल्ल के फेर सरन विच आईआ। बाकी दस्स दे परवार ओह बचा, वड्डे छोटे लै उठाईआ। जिस कारन वट्ट के ल्यांदा रस्सा, हथ्थ विच देणा फड़ाईआ। जेहड़ा पकवान धुर दा पक्का, अग्गे दयो टिकाईआ। जेहड़ा वस्त्र सांभ के रखा, चरण दयो छुहाईआ। जेहड़ा दु:ख सब नूं रहिंदा मट्ठा मट्ठा, सारे हथ्थां नाल दयो सुटाईआ। प्रभ वेखणहार बच्चा बच्चा, बुढ्ढे नढ्ढे खोज खुजाईआ। पिछला बचन करना सच्चा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। जिस वेले माछूवाड़े विच्चों गोबिन्द ने पहली वार पुटीआं अक्खां, नैण जगत उठाईआ। ओह इहनां सभना दा इक जथ्था सी इक्ट्ठा, निउँ के सीस निवाईआ। गोबिन्द ने हस्स के किहा इक गाओ मेरा टप्पा, शब्द नाम सुणाईआ। विच्चों पंजां ने हथ्थ मारया उत्ते मथ्था, ठोकर नाल जणाईआ। तूं ते सुत्ता आप उत्ते कक्खां, की सानूं दएं वड्याईआ। असीं सुणया सी तूं लड़ाउंदा इक नूं नाल लखां, अज्ज साथी नज़र कोए

❋

❋

ना आईआ। क्यों फिरदा जंगल बेले वट्टां, भज्जया वाहो दाहीआ। गोबिन्द फेर खोल्हीआं अक्खां, निगाह कीड़ी वल्ल टिकाईआ। फेर नज़र आया इक सख़ा, दूर दुराडा भज्जया वाहो दाहीआ। ओह नेड़े पहुँचया मसां, आपणा पन्ध मुकाईआ। उस दीआं चढ़ गईआं नसां, नेत्र रो के दिता वखाईआ। गोबिन्द किहा आपणा दस्स पता, कवण भैण ते कवण भाईआ। उस ने प्यार विच किहा बचन रता, सहिज नाल सुणाईआ। गोबिन्द मैं कोई मर्द नहीं नौजवान नहीं सूरबीर बलवान नहीं मैं कँवारी कन्या ते तेरा छोटा जेहा बच्चा, जंगल विच तेरी याद कर के भज्जा चाँईं चाँईंआ। मेरा इक नाता जिस दे सिर उत्ते ताज धरया सी आपणयां हथ्थां, ओह मेरा मासी दा पुत्तर भाई सोभा पाईआ। मैं चाहुंदी उस नूं वेखां नाल अक्खां, नैण नैण दरसाईआ। गोबिन्द शब्द किहा एह खेल अगम्मा तैनूं इक दस्सां, सच नाल सुणाईआ। ओह वेख कलयुग अन्त आउंदा नस्सा, भज्जे वाहो दाहीआ। उस दा वेख पता, जो पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस ने मेरा खेल कराउणा हो समरथा, समरथ दए वड्याईआ। फेर उस नूं इक वार टेंकी मथ्था, मस्तक चरणां उत्ते छुहाईआ। तेरा वीर तेरे नाल मिलावे बिध रखे आपणयां हथ्था, सति सच सच जणाईआ। बाकी भरावां दा बणा के संग इक्ट्ठा, बंस सरबंस दए जणाईआ। खहिड़ा छुडा के पथ्थर इट्टां, घर इक्को इक दए वखाईआ। धुर दा बण के आप पिता, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। विसाख कहे मैं दस्सण आया पिछली कहाणी, सहिज नाल समझाईआ। माछूवाड़े दी खेल पुराणी, आह कंडा निक्का जेहा दए गवाहीआ। इहो शब्द दी धार इहो गोबिन्द दी बाणी, बाण अणयाला तीर लगाईआ। इहो सारे प्राणी, जो पुराणे विछड़े नज़री आईआ। इहो सब दा जाण जाणी, जानणहार दया कमाईआ। बीबी महिन्दरो ओह वस्त ल्याउणी, ख़ुशीआं तुक गाणी, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। महिन्दरो देदे वस्त्र चिट्टे, नरायण सिँघ तेरे सीस टिकाईआ। कंघा देदे जिस दे निकलणे होर सिट्टे, कंगण गोबिन्द कुंदन सिँघ रंग रंगाईआ। गुलज़ार सिँघ दे काके दे देदे आपणी हथ्थीं हिस्से, झोली दे भराईआ। ओह कलीरे कढ दे दो जेहड़े सतिगुर हट्ट विके, नरायण सिँघ एह दोवें इक इक जुगिन्दर तरिप्त दे बंधाईआ। दो सेब फड़ा दे मिट्ठे, कुंदन सिँघ एह वी जुगिन्दर तरिपत दी झोली पाईआ। अग्गे नूं इहनां नूं हिरस रहे ना किते, फल बच्चयां वाले आदि तों लै के अन्त तक झोली पाईआ। बलविन्दर नारीअल लै आ जिस दे नाल इहनां सारयां दे लेख जाणे लिखे, हथ्थ दे फड़ाईआ। पंज पतासे किथ्थे, जेहड़े गोबिन्द ने ओदों छुपाए ते ऐस वसाखी हथ्थ फड़ाईआ। एह संदेसे विच किसे संदेसे नहीं लिखे, शब्द विच थाँ थां तों ल्ए मंगाईआ। किसे समझ नहीं आउंदी मुनी रिखे, साध

❋

❋

सन्त ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार भुगताईआ। करनैल सिंहा एह कंडा तेरा बड़ा तिक्खा, गोबिन्द दे कन्न विच चुभ्भया ते पासा दिता बदलाईआ। ते गोबिन्द ने हस्स के किहा ओ वाह मेरया निक्या जेहा सिखा, कंडे नूं सिख बणा के फिर छाती नाल लगाईआ। फेर ऊड़ा ओंकार वाला लिख के फेर उस दा लेख लिखा, ते दु:ख सदा लई दिता मिटाईआ। हस्स के किहा ओ मैं भुल्लयां होइआं गुरसिक्खां नूं फेर वी ना देवां पिछा, एह मेरी बेपरवाहीआ। जिस ने इक वार मेरे मिलण दी रख लई इच्छा, सद इच्छा पूर कराईआ। मैनूं जद वेखोगे तां वसां दहि दिशा, घट घट अन्दर आपणा डेरा लाईआ। ओ गुरमुखो जद पीओगे ते मेरा रस मिट्ठा, कड़वा रूप ना कोए बदलाईआ। सदा खेल करांगा अनडिठा, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जन भगतां दा इक्को वार जन्म कर्म दा लेखा करके चिट्टा, दुरमति मैल दिती धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। विसाख कहे ओ गुरमुखो तुहाडा विसाखी दा मेला, वसाह के दिता वखाईआ। जेहड़ा प्या सी विच जंगल बेला, आसण सूलां सथ्थर सेज हंढाईआ। जिस ने इक्को रंग समझाया सी गुरु गुर चेला, चेला गुर इक जणाईआ। ओह धुर दा बण के सज्जण सुहेला, घर मिल्या अगम्मा माहीआ। सदा समझ लओ उस दा गुरमुखां नाल इक्को जेहा वेला, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। जन भगतो तुहाडा अन्न दान ते भगत भगवान दा भोजन, रस इक्को इक वखाईआ। जिस वेले नानक दी धार ने ख़त्म कीते सी योजन, गणतीआं गणित ना कोए गिणाईआ। उस वेले इक्को नूं होया रोशन, ज़िमी असमान नज़र कोए ना आईआ। जोत दी धार विच मिल के जोत दी धार नानक लग्गी सोचन, नानक तत्तां वाला संग ना कोए रखाईआ। पुरख अकाल ने अन्तर आपणी दिती लोचन, लोचा इक समझाईआ। जिस वेले कलयुग कूड़ कुड़यारा वेख्या बहुतन, धर्म दी धार ना कोए रखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर मूल ना रोकण, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। माण रहे ना किसे सलोकण, अक्खर अक्खर ना कोए चतुराईआ। फिर सब ने याद करना प्रगट होवे पुरख अकाल जोतन, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। अन्न कहे मैं आया प्रभू दवारे, सीस जगदीश निवाईआ। मेरी कबूल करीं निमस्कारे, दर तेरे वास्ता पाईआ। मैं भुक्ख्यां भरां भण्डारे, ग़रीबां संग रखाईआ। कोई करे ना कारे, कलयुग सतिजुग विच बदलाईआ। सांझे करके भाईचारे, झगड़ा दूई देणा चुकाईआ। तेरा खेल अगम्म अपारे, हरि करते वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देणी माण वड्याईआ। रस्सा

❋

❋

कहे मैनूं ल्यांदा वट्ट, सोहणी बणत बणाईआ। मैं वेखे किरसान जट्ट, सूरबीर अख्वाईआ। बिरधां वेख्या हठ, सके ना कोए डुलाईआ। नवां घरां दे जेहड़े मरे ओह सारे फिरन बेपत, पति ना कोए रखाईआ। वडे छोटे हो के रहे नस्स, भज्जण वाहो दाहीआ। बोल के दस्सण सच, सच सच सुणाईआ। असीं वसदे रहे विच काया माटी कच्च, आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। रस्सा कहे मैं इक्को वार बणाउणा रस्ता, प्रभ देवे माण वड्याईआ। जन भगतां घर वेखणा वसदा, ख़ुशी ख़ुशी अन्दरों प्रगटाईआ। मैं मालक बणना हज़ार अस्सी इक लख दा, बचया रहिण कोए ना; पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल वखाईआ। रस्सा कहे गुरमुखो इक्को वार सब बीर बताले देणे बन्न्ह, ख़ुशीआं गंढ पवाईआ। तुहाडे वड़ सके ना कोई विच तन, गल फाँसी देवे लटकाईआ। जेहड़े प्रभू दे बण गए चन्न, ओह चन्न दयां चमकाईआ। ज़रा सुण लओ खोल्ह के कन्न, सीस दूसर अग्गे ना कदे झुकाईआ। जे इक नूं लओगे मन्न, सो मालक इक्को नज़री आईआ। क्यों ओह सब नूं देवणहारा डंन, सारे दर दे मंगते ते सारे बैठे सीस निवाईआ। जो घड़या सो देवे भन्न, एह उहदी बेपरवाहीआ। ना कोई ख़ुशी ते ना कोई ग़म, जन भगत सदा इक्को रंग रंगाईआ। विसाख कहे मैं वास्ता पाउणा, पवण पाणी नाल मिलाईआ। गुरमुखो नौ दिन सिर्फ़ रात दे बारां वजे उठ के महाराज शेर सिँघ गाउणा, फेर दु:ख नेड़ कोए ना आईआ। उस वेले माँ ने बच्चा नहीं कोई रुआउणा, हां हूं ना कोए जणाईआ। किसे ने हथ्थ सीस उत्ते नहीं लाउणा, अक्खां उँगला नाल ना कोए दबाईआ। मूँह ते पला किसे नहीं पाउणां, घुंड कढ ना कोए जणाईआ। पैर उँगलां नाल नहीं छुहाउणा, शब्द सच सच सुणाईआ। उँगल सज्जे हथ्थ दी नाभी उत्ते रखाउणा, सोहणी बणत बणाईआ। खब्बी उँगल कन्न विच पाउणा, हथ्थ मस्ती नाल उठाईआ। ज़रूर साहमणे हो के दरस दिखाउणा, एह मेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आयां सब नूं पार कराउणा, दुखियां दा दु:ख दलिद्रीआं दलिद्र दए गंवाईआ।

सतिगुर शब्द कहे प्रभू मैं भगतां दा विचोला, विचर के दयां सुणाईआ। मैं सब दे अन्दर वड़ के रात दे बारां वजे तेरा गावांगा ढोला, गुरसिख बचया रहिण कोए ना पाईआ। क्यों सच दा सच भण्डारा खोल्हा, दे दे आपणी ख़ुशी बणाईआ। बिन तेरी किरपा कोई बण ना सके पूरा तोला, धुर दा तोल ना कोए तुलाईआ। मेहरवान महिबूब तूं आदि जुगादि सब दा

❋

❋

मौला, निरगुण निरवैर इक अख्वाईआ। मन कदे ना हटे पौणो रौला, एह इस दी सदा चतुराईआ। जे तूं वसणहारा सब दे काया चोला, गुरमुखां दे अन्दर डेरा लाईआ। फेर होर किस दा बोलणा बोला, किस नूं देण सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे क्यों भगतां अग्गे डाहें अड़िक्का, पूरा करन कोए ना पाईआ। वेख कोई बुढ्ढा ते कोई निक्का, कोई उस वेले जन्म लै के रो के दाई नूं दए सुणाईआ। कोई विछौणे उत्ते लिटा, कोई विश्या विच आपणा आप लुभाईआ। किसे दे पेट विच होवे दर्द खिट्टा, रो रो मारे धाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू जे रात दे बारां वजे मर गई किसे दी माँ, उस नूं गवांढी देण रवाईआ। ओह गुरसिख किस तरह करे हां, जे उहदा पुत मरे ते ओह क्यों ना मारे धाईंआ। किस तरह करे वाह वाह, जे घर चोर लग्गण ते वेख के रौला देवे पाईआ। जे किसे दी उस वेले सूणी होई मज्झ गां, तेरे नालों ध्यान उहदे विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सद आपणे रंग रंगाईआ। शब्द गुरु कहे बारां वजे सिर्फ़ इक सौ यारां सकण उठ, बाकी अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। उन्हां विच्चों सतारां दी ज़रूर उँगली पैर नाल जावे जुट, बेवसी विच वस ना कोए चलाईआ। सत्त अक्खां उत्ते छुहाउण पुठ, फेर पछोताण विच आपणा आप डुबाईआ। ते जे समझें वड्डे बिरध बाल कोझे कमले जन भगत मेरे सारे पुत, ते फेर सुत्तयां सब नूं आपणा दरस दे कराईआ। जेहड़ी दात मंगण वाली सी उस तों बैठे रहे चुप, बिना मंग्गयां झोली दे पाईआ। क्यों तेरे भगत सदा तेरी गोदी विच रह के ख़ुश, ते राती जगा के क्यों दएं तड़फाईआ। जे दरस देणा जदों चाहें उठा लै फड़ के गुट्ट, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद आपणे विच समाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो तुहाडे नौ दिन हो गए पूरे, जागण दी लोड़ रही ना राईआ। सिर्फ़ घर जांदी वार भगत दवार दी नौ वार ला जाणी मस्तक धूढ़े, लेखा सहिजे दिता मुकाईआ। आपणी ख़ुशी नाल वसणा नेड़ दूरे, एथे उथे मिले इक्को वड्याईआ। तुहाडा सतिगुर तुहाडे अन्दर हज़ूरे, हाज़र हज़ूर सोभा पाईआ। सच दी बेनन्ती सच करे मंज़ूरे, मंज़ल आपणी इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सद तुहाडे मूहरे, मोहर जिन्हां आपणा नाम लगाईआ।

❋

❋