५ विसाख शहिनशाही सम्मत ६ रत्न सिँघ दे गृह गंगानगर पच्ची बी बी
सतिगुर शब्द कहे पुरख अकाल इक्को नेता, नर नरायण नूर इलाहीआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी करे हेता, निरगुण सरगुण आपणी कार कमाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी दस्स के सचखण्ड अगम्मा देसा, दिशा दृष्टी आप खुल्हाईआ। भगत उधारना जिस दा पेशा, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। इक इकल्ला ऐकंकार इक उपजाए आपणा बेटा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दे कोल सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दीन मज़्हब दा ठेका, बोली नाम कलमे वाली रखाईआ। खेल वेखे तत वजूद करके वेसा, विश्व दा मालक बेपरवाहीआ। अन्त कन्त भगवन्त सब दा तके लेखा, लेख अलेख ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे हुक्म इक्को इक सुल्ताना, सुरत शब्द जणाईआ। जो शाह पातशाह निरगुण धार श्री भगवाना, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। जिस दा नाम संदेशा हुक्म दो जहाना, जुग चौकड़ी ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। जो कलयुग अन्त श्री भगवन्त जोती धार पहर के बाणा, बाण अणयाला शब्द तीर चलाईआ। मेहरवान महिबूब जन भगतां वखा सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, धाम इक्को इक जणाईआ। जिथ्थे फड़नी पए कोए ना माला, रसना जेहवा ना कोए हिलाईआ। दुरमति मैल दाग़ रहे ना काला, जोती जाता पुरख बिधाता डगमगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स के राह सुखाला, काया मन्दिर अन्दर मेला मेले सहिज सुभाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जगत जंजाला, जागरत जोत बिन वरन गोत निरगुण धार करे रुशनाईआ। साहिब सुल्तान नौजवान मर्द मर्दान दीन दुनी दा खेल वेखे हाला, माज़ी दा झगड़ा मंज़ल खोज खुजाईआ। जिस दे दर उत्ते ना कोए जवाब, ना कोए सवाला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैग़म्बरो अन्तर अन्तर निरन्तर जोड़ो हथ्थ, बिन हथ्थां हथ्थ मिलाईआ। भाणा मन्नो पुरख समरथ, सिर सके ना कोए उठाईआ। इक्को वार चरण दवार जाओ ढट्ठ, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। ज्यों भावे त्यों लैणा रख, कहिणा तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग अन्तिम साडा चले कोई ना वस, वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। सब दा पन्ध मुक्कया नस्स नस्स, वेला वक्त दए गवाहीआ। जो शब्द संदेशा निरगुण सरगुण धार आए दस्स, दहि दिशा समझाईआ। तिस दा बोल जैकारा अलख, अलख अलखणे तेरी ओट तकाईआ। तेरा सब दे उत्ते इक्को जेहा हक, हकीकत तेरे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच आपणा रंग रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैग़म्बरो करो नमों नमों निमस्कार, नमस्ते विच
❋
❋
सीस निवाईआ। हुक्म मन्नो परवरदिगार, जो सांझा यार नूर ख़ुदाईआ। जिस ने सतिजुग त्रेता द्वापर कीता पार, कलयुग अन्तिम लेखा वेखे थांउँ थाँईंआ। जिस नूं कहि के आए कल्की अवतार, निहकलंका नाउँ प्रगटाईआ। सो अमामां दा अमाम जोत नूर करे उज्यार, जल्वागर अगम्म अथाहीआ। जिस दे सारे बणे रहे ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। सच दवारे करदे करदे इंतज़ार, बिना अक्खां अक्ख उठाईआ। ओह वेखणहारा दीन दुनी दी धार, धरनी धरत खोज खुजाईआ। सारे कूको बोलो इक जैकार, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करनहार इक हो आईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैग़म्बरो डण्डावत बन्दना करो अख़ीरी, आख़र इक जणाईआ। जिस दी खेल बेनज़ीरी, ओह नज़रीआ रिहा बदलाईआ। जिस दा हुक्म होणा तकदीरी, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। जिस ने शरअ तोड़नी ज़ंजीरी, शरीअत रहे ना कोए चतुराईआ। झगड़ा मेटणा ग़रीब अमीरी, अमरापद इक दरसाईआ। जो संदेशा दे के गया भगत जुलाहा कबीरी, कबरां तों बाहर दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निरगुण धार नूर रुशनाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैग़म्बरां करनी हक सलाम, साहिब सच सुणाईआ। सुणनी अगम्म कलाम, अल्फ़ ये तों बाहर पढ़ाईआ। वेखणा नूर अमाम, जल्वागर रुशनाईआ। जिस मेटणी अंधेरी शाम, शमां जोत चमकाईआ। दीन मज़्हब दा रहिण देणा नहीं कोई ग़ुलाम, ग़ुरबत सब दे अन्दरों देणी कढ्ढाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप आत्म परमात्म करके इंतज़ाम, बन्दोबस्त शब्द गुरु हथ्थ फड़ाईआ। इक्को मार्ग दस्स तमाम, अवाम देणा जणाईआ। झगड़ा रहे ना माटी चाम, चम्म दृष्टी देणी बदलाईआ। सच दवार करे ना कोए हराम, कूड़ कुड़यार डेरा ढाहीआ। साचा मार्ग दस्स आसान, असल दा वसल देणा कराईआ। नाम कलमा सुणा बिना कान, अनहद नादी धुन देणी उपजाईआ। अमृत रस प्या के जाम, कूड़ी तृष्ना देणी मिटाईआ। साचा शब्द दे पैग़ाम, पैग़म्बरां तों परे करनी पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार आपणा खेल करे महान, महिमा अकथ कथनी कथ सके ना राईआ।
६ विसाख शहिनशाही सम्मत ६ तारा सिँघ दे गृह पिण्ड पच्ची बी बी
सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैग़म्बर तक्को लोकमात, बिन अक्खां नैण नैण उठाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा क्यों होई अंधेरी रात, निरगुण नूरी साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। क्यों झगड़ा प्या नाम कलमे काग़ज़ात, अक्खर हरफ़ करन
❋
❋
लड़ाईआ। ध्यान धरो दीन मज़्हब ज़ात पात, पतपरमेश्वर रिहा जणाईआ। साचे मण्डल पवे कोए ना रास, गोपी काहन सुरती शब्द रूप ना कोए दरसाईआ। हक कलमे दी दिसे ना कोए जमात, पर्दा पर्दानशीं ना कोए उठाईआ। अन्तर निरन्तर दिसे कोए ना जाप, मन्त्र नाम ना कोए वड्याईआ। क्यों सृष्टी दृष्टी अन्दर वध्या पाप, कूड़ी क्रिया जगत हल्काईआ। संसा रोग ना चुक्के संताप, हउमे हंगता रोग ना कोए मिटाईआ। जो सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग थापणा आए थाप, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणा खेल वखाईआ। शरअ शरीअत अन्दर मानव ज़ाती बणा के आए समाज, समग्री कर्म धर्म समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि करता अगम्म अथाहीआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैग़म्बर तक्को आपणी ताअलीम, सिख्या सिख मुरीद खोज खुजाईआ। जेहड़ी मंज़ल हकीकी दस्स के आए अज़ीम, आलीशान आली गया दृढ़ाईआ। जिस दा हुक्म दस्सया आदि अन्त कदीम, कुदरत दा कादर बेपरवाहीआ। जिस दी धार सदा महीन, मार्ग पन्थ आपणी खेल खलाईआ। ओह किस बिध खेल करे धरनी धरत धवल उपर ज़मीन, अर्श फ़र्श वेस वटाईआ। किस बिध धार प्रगटाउणी सृष्टी दृष्टी अन्दर रूसा चीन, अगम्म अथाह आपणी कार भुगताईआ। जिस ने दीन दुनी कायनात नव सत्त करनी ग़मगीन ग़मखार नज़र कोए ना आईआ। जिस दे हुक्म अन्दर जुग चौकड़ी अधीन, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस दा रूप अनूप ना नर ना मदीन, स्त्री पुरुष वंड ना कोए वंडाईआ। जिस नूं मालक ख़ालक प्रितपालक किहा रहीम, रहमत दिती वरताईआ। जिस ने सदी चौधवीं सब किछ लैणा छीन, छिन्न विच आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दी सिफ्त कर ना सके ज़बीन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निरगुण दाता निरवैर पुरख वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैग़म्बर वेखो आपणी सिख्या, लेखा धुरदरगाहीआ। कवण तुहाडे दवारे विक्या, कीमत कवण चुकाईआ। किस दा मन जगत टिक्या, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। किस दी आत्म पूरी कीती सिक्या, हरस हवस गंवाईआ। किस नूं दर्शन देवो निज नेत्र नितया, घड़ी पल ना कोए जुदाईआ। किस बिध नाम दी पावो भिक्ख्या, भिक्खक झोली जगत भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। शब्द गुरु कहे गुर अवतार पैग़म्बर वेखो कलयुग आपणी साखी, साख्यात दृढ़ाईआ। जो शब्द अगम्मी बाणी आखी, बिन अक्खरां कर पढ़ाईआ। जिस विच लेखा कवण सुहेला बणे साथी, सखा कवण अख्वाईआ। किस बिध मिटे अंधेरी राती, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। निगाह मारो खेल तक्को ध्यान धरो आपणी ज़ाती, अज़ात ना कोए जणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त किस धार बणाए दासी, सेवा सच जणाईआ। कवण सु वेला सब दी पूरी करे
❋
❋
आसी, तृष्ना तृखा मिटाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभू इक तेरा नूर जोत प्रकाशी, प्रकाश अगम्म अथाहीआ। लख चुरासी अन्दर पावे रासी, सुरती शब्दी गोपी काहन रूप धराईआ। भाग लगा के काया माटी, पंज तत दए वड्याईआ। धर्म दवार खोल्ह के हाटी, वस्त इक्को नाम वरताईआ। पिछली डोर जाए काटी, बन्धन शरअ रहे ना राईआ। तेरा नाम कलमा इक सफ़ाती, सफा सब दी दए उठाईआ। चार वरन बण ज़माती, जुमला अक्खर इक पढ़ाईआ। सच सरोवर तेरे अमृत आत्मा जाए नहाती, दुरमति मैल धुआईआ। एका शब्द सुणे अनादी, अनहद नाद शनवाईआ। तेरा नूर जोत होवे प्रकाशी, अंधेरा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण शब्द गुरु गुरदेवा, देव आत्मा देणी वड्याईआ। सब दी सति सच दी सेवा, नमों नमों सीस झुकाईआ। एका बख्शणा निहचल धाम निहकेवा, अलख अगोचर तेरी सरनाईआ। तेरी सिफ्त सलाह कर ना सके रसना जेहवा, अक्खरां विच ना कोए वड्याईआ। सृष्टी दृष्टी अन्तर आत्म परमात्म आपणा नाम बख्श के मेवा, रस इक्को इक चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। दर ठांडा इक दवारा, हरि सच सच समझाईआ। सुणो संदेशा गुर अवतारा, पैग़म्बरां नाल मिलाईआ। मातलोक खेल न्यारा, निराकार आप दरसाईआ। एका नूर जोत उज्यारा, तन वजूद ना कोए समझाईआ। एका शब्द गुरु जैकारा, धुर पैग़ाम इक पहुंचाईआ। एका मन्दिर इक दवारा, गृह इक्को इक सुहाईआ। एका सजदा होए निमस्कारा, डण्डावत इक कराईआ। इक्को सज्जण मीत मुरारा, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। इक्को खेल करे जुग चौकड़ी वारो वारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अप हंढाईआ। इक्को नूर जोत कलि कल्की ल्ए अवतारा, निहकलंक नूर रुशनाईआ। इक्को अमाम अमामा होए सिक्दारा, इक इकल्ला धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्मी हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड निवासी निरगुण जोत आदि मध सच्ची सरकारा, अन्त आपणा हुक्म वरताईआ।
७ विसाख शहिनशाही सम्मत ६ गुरदयाल सिँघ दे गृह पिण्ड पच्ची बी बी
धरनी कहे फ़रीद ने कटी एथे इक रात, रैण आपणी वेख वखाईआ। उँगल नाल लेखा लिख्या बिना कलम दवात, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। निगाह मारी वल्ल कमलापात, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। जिधर तक्कया ओधर साथ,
❋
❋
सगला संग बणाईआ। पेशानी हथ्थ रख के मारी झात, नैण नैण बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे फ़रीद ने घुट्टने दिते टेक, हथ्थ छाती उत्ते रखाईआ। निगह कीती वल्ल एक, एकँकार वेख वखाईआ। नज़ारा तक्कया सचखण्ड देस, घर सच होई रुशनाईआ। फिर सजदे विच कीती आदेस, निउँ के सीस निवाईआ। फेर खेल वेखी शिव ब्रह्मा विष्न महेष, महिख़ासुर दैंत नाल वड्याईआ। हुक्म सुणया इक नरेश, नर नरायण दिता जणाईआ। सीस झुका के किहा शेष, सहँसर मुख आवाज़ लगाईआ। ओह वेख कलयुग अन्तिम लेख, लेखा दयां समझाईआ। पुरख अकाल वटाए वेस, अवल्लड़ी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे फ़रीद आप उठाए नैणां, नेत्र नीर वहाईआ। वास्ता पा के किहा मातलोक सद नहीं रहिणा, ज़िंदगी जीवण ना कोए वड्याईआ। परवरदिगार तेरा लहिणा, देवणहार तेरी सरनाईआ। सद भाणा तेरा सहणा, सीस जगदीश झुकाईआ। ओधरों जोड़ा उड के आ गया तोता मैना, उमर बाली सोभा पाईआ। उन्हां हस्स के किहा किस वहिण विच वहिणां, फ़रीद फ़िकरा दे सुणाईआ। फ़रीद राग गाया बिन सुर ताल सैणा, तानसेन ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। मैना तोते किहा पुकार, प्रेम अवाज़ सुणाईआ। दस्स फ़रीद प्रभू दे यार, किस बिध मिले तेरा गुसाँईंआ। किस गृह होवे दीदार, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। जे कुछ तेरा अख्त्यार, सानूं दे मिलाईआ। फ़रीद ने गोडयां उत्ते पाया भार, हथ्थ सीस उत्ते रखाईआ। फिर अक्खां लईआं उग्घाड़, ज़िमीं असमानां राह तकाईआ। फेर चार कुण्ट वेखी उजाड़, बालू रेत चले वाहो दाहीआ। फेर रुत वेखी महीना हाढ़, अग्नी तत तपाईआ। फेर आपणी तकी नाड़ नाड़, तिन्न सौ सट्ठ हाडी खोज खुजाईआ। फेर संसार तक्कया डूँग्घी ग़ार, चुरासी विच्चों ना कोए कढ्ढाईआ। फेर आपणी छाती ते मारी लकार, लैन दिती लगाईआ। फेर रो प्या भुब्बां मार, हन्झूआं हार बणाईआ। फेर धरती दी लै के छार, मस्तक नाल छुहाईआ। फेर दो जहान तक्कया आर पार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी चहुं बाणीआं तों बाहर खोज खुजाईआ। फेर रूप तक्कया शाह पातशाह सच्ची सरकार, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। फेर शब्द सुणी गुंजार, जो संदेशा रिहा सुणाईआ। फ़रीदा औह वेख अगम्मी आपणा यार, जो यराना तोड़ निभाईआ। कलयुग अन्त ल्ए अवतार, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। चार जुग दे विछड़यां करे प्यार, प्रेम प्रीती इक निभाईआ। फ़रीद हस्स के इशारा कीता बिना अक्खां दिता वखाल, आख़र ध्यान कराईआ। आपणी सुरत लओ संभाल, मैना तोता भैण भाईआ। आपे वेखे मुरीदां हाल, प्रभ मुर्शद बेपरवाहीआ। सब
❋
❋
दी सुरत ल्ए संभाल, सम्बल बहि के कार कमाईआ। पूरी करे घाली घाल, लेखा देवे थांउँ थाईंआ। अज्ज दी रात कटणी मेरे नाल, जंगल बीआबान दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मैं वेख्या अजब नज़ारा, आपणा नैण उठाईआ। फ़रीद बोलया फेर दुबारा, कथनी कथ सुणाईआ। जिस वेले कलि कल्की आवे अवतारा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। तुहाडा मानस जन्म होवे विच संसारा, तन वजूद सोभा पाईआ। दर ठांडा बख्शे दरबारा, गृह देवे माण वड्याईआ। एसे धरनी उत्ते आवे परवरदिगारा, हरि सांझा बेपरवाहीआ। बिना कलम तों लेख हमारा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। फिर निउँ के कीता निमस्कारा, सीस जगदीश झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। मैना किहा फ़रीद तेरी गवाही, शहादत इक भुगताईआ। एह वेख मेरा भाई, जो प्रभ दा राह तकाईआ। फ़रीद हस्स के किहा ओह साहिब मेरा गुसाँईं, हरि वडा वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी बणया रहे राही, पाँधी हो के आपणा पन्ध मुकाईआ। भगत सुहेले ल्ए मिलाई, गुरमुख विछड़े जोड़ जुड़ाईआ। ज़रूर तुहाडा लहिणा देणा दए एसे थाँईं, धरनी धरत धौल करे रुशनाईआ। तुसां मिलणा चाँईं चाँईं, चाओ घनेरा इक समझाईआ। निरगुण धार पकड़े बाहीं, सज्जण सुहेले गोद टिकाईआ। पूरब लेखा दए मुकाई, मुकम्मल आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरब जन्म दा देवे दान, सिँघ गुरदयाल कौर ज्ञान, ज्ञान विच आपणा भेव खुल्हाईआ।
७ विसाख शहिनशाही सम्मत ६ जगीर सिँघ दे गृह पिण्ड रत्तेवाल
जगीर सिँघ मिली ओह जागीर, जेहड़ी पूरब नज़री आईआ। जिस वेले गुर अंगद दा फड़या सी चीर, पल्लू आपणे हथ्थ टिकाईआ। नैणां विच्चों वहा के नीर, रो के दिता सुणाईआ। तूं पातशाह मैं फ़कीर, ग़रीब निमाणा सीस झुकाईआ। तूं शहिनशाह मैं हकीर, दर तेरे आस रखाईआ। मेरे अन्तर ना आवे धीर, धीरज देणी धराईआ। अंगद मस्तक उत्ते ला लकीर, रेख दिती बदलाईआ। फेर वखाई गोबिन्द वाली शमशीर, खण्डा धार लटकाईआ। फेर बदल दिती तकदीर, थापी पुश्त पनाह रखाईआ। फेर प्रेम प्यार दा दे के सीर, अमृत मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। अंगद दिता प्रेम दिलासा, मेहर नज़र उठाईआ। पुरख अकाल अग्गे कीता अरदासा, सीस
❋
❋
जगदीश झुकाईआ। तेरा खेल तेरा तमाशा, तेरी धार वेख वखाईआ। एह प्रेम मुहब्बत दा प्यासा, वस्त अमोलक देणी वरताईआ। भाग लगाउणा काया कासा, घर रस देणा चखाईआ। फेर अगला खोल्ह खुलासा, पर्दा दिता उठाईआ। तेरा मेल होणा पुरख अबिनाशा, कलयुग अन्तिम दए गवाहीआ। जो आदि अन्त दा दाता, देवणहार अख्वाईआ। आत्म परमात्म जोड़े नाता, विछड़े रंग रंगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गाथा, मेला मेले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद आपणी कार कमाईआ। अंगद अग्गे धरया इक रुपईआ, ख़ुशी विच सीस निवाईआ। आपणी फड़ा के बहीआ, धर्म गंढ पवाईआ। मलाह बणा के जीवण नईया, वञ्झ मुहाणा हथ्थ फड़ाईआ। इक शब्द किहा बिन तेरे पति ना रहीआ, पतिपरमेश्वर देणा मिलाईआ। राय धर्म ना कढे वहीआ, लेखा मंगे ना थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। अंगद किहा एह रुपईआ रख कोल, शब्द सच जणाईआ। मेरा तेरे नाल बोल, अनबोलत रिहा समझाईआ। तूं बैठा रहीं अडोल, धीरज धीर रखाईआ। जिस वेले मेरा पुरख अकाल आवे उपर धौल, धरनी उत्ते सोभा पाईआ। भगतां अन्दर जाए मौल, प्रेम प्रीती रंग रंगाईआ। पड़दा चुकावे ओहल, भरम दए मिटाईआ। फेर आवे तेरे कोल, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। रुपईआ कहे मेरी पुराणी आस, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। गोबिन्द दी सवा वाली अरदास, रीती जगत वाली अपणाईआ। संदेशे विच आख, शब्द विच समझाईआ। इक दा इक दो दा मेला साख्यात, पर्दा ना कोए छुपाईआ। सो वेला वक्त पहुँचया आज, लेखा मुके चाँईं चाँईंआ। अग्गे वास्ते खोल्हे जाग, आलस निंद्रा दए मिटाईआ। उजड़े घर विच लावे भाग, खेड़ा फेर वसाईआ। इक रुपईआ देवे दाज, दौलत नाम वरताईआ। जिस ने खेल कीता आदि, सो अन्त होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरब दा लहिणा लेखा सब दा रखे याद, जुग चौकड़ी जन्म कर्म अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ।
१३ विसाख शहिनशाही सम्मत ६ माझा संगत दे नवित वाढी दे दिन हरि भगत दवार जेठूवाल
काल कहे मैं कलयुग सोया जागा, आलस निंद्रा रही ना राईआ। मैं वेख्या चार कुण्ट सन्त साधा, साधना विच ना कोए समाईआ। मैं सीता राम इष्ट तक्कया कृष्ना राधा, अष्टभुज सिँघ शेर ध्यान लगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग
❋
❋
तक्कया वाहिदा, पेशीनगोईआं खोज खुजाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं तक्कया मुआहिदा, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जगत जहान खेल तक्कया आत्म परमात्म होई अलाहिदा, विछड़यां मेल ना कोए मिलाईआ। मैं लख चुरासी जीव जंत ल्या जाइज़ा, नजाइज़ हुक्म ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। काल कहे कलयुग मैं तके राग नाद धुन ढाडी, सारंगढ़े खोज खुजाईआ। शाह सुल्तान ज़िमीं असमान तके वेखे रूप बाडी, जो घाड़त घड़न विच चतुराईआ। मुल्ला शेख मुसायक तके हाजी, हुजरयां खोज खुजाईआ। पंडत पांधे तके विच काशी, तट किनारे फोल फुलाईआ। ग्रन्थी पन्थी वेखे वेखे जगत समाजी, समां समझ किसे ना आईआ। प्यार मुहब्बत नाते वेखे हकीकी जगत मजाज़ी, आत्म रस मज़ा हक ना कोए चखाईआ। जां निगह मारी अन्दरों सोई सुरत किसे ना जागी, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। कलयुग जीव हँस बुद्धी होई कागी, दिवस रैण रहे कुरलाईआ। काल कहे कलयुग जां फेर तक्कया जन भगत सुहेले वेखे वडभागी, अन्तिम तेरा ध्यान लगाईआ। जिन्हां दी कोटां विच्चों सृष्टी विच थोड़ी आबादी, बहु गणित ना कोए गिणाईआ। उन्हां दा प्रेम तक्कया प्यार वेख्या ख़ुशीआं नाल करदे वाढी, भगती दा मूल भगवन दी धार विच समाईआ। जिस प्रभू तों सृष्टी रह गई फाडी, निरगुण सरगुण मिलण कोए ना आईआ। उस दा लेखा आदि जुगादि दी याददाशत ते यादी, जिस दा यादव कृष्न गया ध्यान लगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु लेखा वेखण पिछला माज़ी, हाल हाल विच समझाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला मेहरवान महिबूब प्रेम प्यार मुहब्बत देवे धर्म धार दी दादी, दीदा दानिस्ता दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां अन्दर बाहर रहे इमदादी, गुप्त ज़ाहर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।
१४ विसाख शहिनशाही सम्मत ६ माझा संगत दे नवित हरि भगत दवार जेठूवाल
कलयुग कहे गुर अवतार पैग़म्बर मैनूं मारदे दाबे, भय रहे वखाईआ। मैं अग्गों हस्स के उँगल कीती वल्ल काअबे, पैग़म्बरां कबरां दितीआं वखाईआ। फेर इशारा कीता जो बग़दाद बचन कीता नानक बाबे, बाबर शाही वल्ल ध्यान लगाईआ। सदी चौधवीं बिना भगतां कोए ना जागे, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। मानव हँस बणने कागे, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। कन्त मिले ना किसे सुहागे, सुहञ्जणी सेज ना कोए हंढाईआ। चार वरन रखे कोए ना लाजे, मेहर नज़र ना कोए टिकाईआ। उस वेले खेल करना ग़रीब निवाजे, दीन दयाल दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, लेखा जाणे देस माझे, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। कलयुग कहे गुर अवतार पैग़म्बर मैनूं होवण ग़ुस्से, ग़ज़ब नाल जणाईआ। क्यों विकार वधाया काया माटी जुस्से, जिस्म ज़मीर दिती बदलाईआ। क्यों कूड़ कल्पना विच हर हिरदा दुखे, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। जनणी सुफल होए ना कुख्खे, भगत जन्मे कोए ना माईआ। शाह सुल्तान जाण लुट्टे, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। कलयुग जीवां भाग निखुट्टे, मेहर नज़र नाल ना कोए तराईआ। क्यों झगड़ा पाया पंज तत बुते, बुतख़ाने रहे कुरलाईआ। कलयुग कहे मैं निगाह मारी असमानां उत्ते, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण वंड ना कोए वंडाईआ। खेल वेख्या परम पुरख अबिनाशी अचुते, हरि करता आप कराईआ। मेहरवान जन भगतां आपे पुछे, सोई सुरत निरत जगाईआ। ओन्हां सीस जगदीश झुके, डण्डावत बन्दना विच सरनाईआ। कलयुग कहे मैं हस्स के किहा औह वेखो हरिजन अक्खर पढ़दे दो तुके, सोहँ ढोला इक्को गाईआ। सब दे आवण जावण पैंडे मुके, अग्गे पन्ध ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच हुक्म इक सुणाईआ। कलयुग कहे गुर अवतार पैग़म्बर मैनूं डराउण, दरगाह साची नैण उठाईआ। मैं नीवीं करके धौण, भज्जां वाहो दाहीआ। फेर संदेशा देवण विच पौण, उनन्जा पवण करे जणाईआ। मैं नीवीं पा के कहां कौण, मैनूं रिहा बुलाईआ। त्रेते वाला नहीं रौण, रावण लंक ना कोए चतुराईआ। द्वापर कंस आए ना कोए अज़माउण, शस्त्र चले ना कोए चतुराईआ। कलयुग सब दा सुणया गाउण, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। अक्खरां विच जुग जन्म दा रुस्सआ प्रभू मनाउण, ढोले सिफ्तां वाले गाईआ। मैं फेर तक्कया पुरख अकाला दीन दयाला कलयुग अन्त सब नूं आया तड़फाउण, सांतक सति ना कोए कराईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां आया हलाउण, हलूणा आपणा नाम लगाईआ। दीन मज़्हब दा खेड़ा आया ढाउण, दूई द्वैत कंध गंवाईआ। दरगाह साची साचा घर आया वखाउण, दर पर्दा आप खुल्हाईआ। जन भगत सुहेले सच मुहब्बत विच आया मिलाउण, मिलणी आपणे नाल कराईआ। साचा ढोला आया फरमाउण, फुरने पिछले बन्द कराईआ। तूं मेरा मैं तेरा भगत सुहेले सन्त गाउण, गुरमुख गुरसिख रसना सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लेखा आया मुकाउण, बचया रहिण कोए ना पाईआ।
१५ विसाख शहिनशाही सम्मत ६ माझा संगत दे घर जाण समें हरि भगत दवार जेठूवाल
गुर परसादि मिले हरि किरपा, जन भगत वड्याईआ। जन्म कर्म दी रहे कोए ना बिपता, आवण जावण गेड़ चुकाईआ।
❋
❋
जिस दी महिमा चार जुग दा शास्त्र रिहा लिखदा, अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव सिफ्त सालाहीआ। ओह खेल करे अनडिठ दा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। सदा प्यारा रहे गुरमुख हित दा, गुरसिख आपणे रंग रंगाईआ। सन्त सुहेला मानस जन्म जित्त दा, जन्म जीवण विच्चों बदलाईआ। दरस कर अगम्मी पित दा, पाताल आकाशां डेरा ढाहीआ। साथ मंगे सदा नित दा, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। साचा हुक्म सतिगुर सिख दा, सिक्खी सिख्या विच वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। करनी कहे मेरी जुग जुग कार, अवतार पैग़म्बर गुर गए समझाईआ। प्रभ ने वक्खरी बद्धी धार, कलयुग रीती दिती उलटाईआ। जन भगतां दे अधार, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जो प्रेम नाल करे इक वार निमस्कार, कोट जन्म दा कर्म दए गंवाईआ। जिन्हां सेवा कीती अपर अपार, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। सतिगुरु भण्डारा भगतां दा भण्डार, वस्त गुरमुखां नज़री आईआ। गुरसिखो सब दे अन्तर बख्शां ओह प्यार, जिस प्रेम प्रीती नूं कबीर जुलाहा गया समझाईआ। तुहाडा चार दिन दा विहार, चौथे जुग तों खहिड़ा दए छुडाईआ। तुहाडे अन्दर दी सितार, प्रेम प्रीती विच वजाईआ। जेहड़ा सीस ते चुक्कया भार, कुकर्म दी गठड़ी दिती सुटाईआ। बुढ्ढे नढ्ढे वड्डे छोटे नौजवान देवे तार, स्त्री पुरुष वंड ना कोए वंडाईआ। तुसीं मेरे मैं तुहाडा दोहां दा इक्को घर बाहर, भगत दवारा इक्को सोभा पाईआ। ख़ुशी नाल सब ने पंज वार बोलणा जैकार, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै बुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब नूं प्रेम प्रीती विच करे त्यार, गुरमुखां घर जाणा चाँईं चाँईंआ।
१७ विसाख शहिनशाही सम्मत ६ मालवा संगत दा खेतां विच इक्ट्ठ पिण्ड रजोवाल दुआबा
गोबिन्द लस्सी पी के कीता हासा, हस्स के दिता वखाईआ। इशारा कीता वल्ल पुरख अबिनाशा, परवरदिगार नूर इलाहीआ। जिस ने हक मुहब्बत भरना सब दा काया कासा, रहमत कलमे नाम वाली वरताईआ। दीन दुनी दा वेखे खेल तमाशा, खिलाड़ी हो के आपणी खेल खिलाईआ। धरनी धरत धवल दए धरवासा, धर्म दी धार इक समझाईआ। सदी चौधवीं तेरी पूरी करे आसा, आसा मनसा वेख वखाईआ। निरगुण धार सन्त सुहेला बण के राखा, रखया करे थांउँ थाँईंआ। इक बचन मन्नणा आखा, आख़र दिता सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। लहिंदिउँ झट आ गया खां अबदुल्ला, अबदुल कहि के सारे गाईआ। उस सलामालैकम किहा हस्स के विच्चों
❋
❋
बुल्ल्हां, सजदा निउँ के सीस निवाईआ। गोबिन्द दे सज्जे चरण नाल छुहाया सिर उतों आपणा कुल्ला, रो के किहा मेरी कुल देणी तराईआ। तेरे दवारे पए कीमत मुल्ला, लेखा लेखे देणा लगाईआ। तूं मालक ख़ालक सुल्हकुला, सिलसला तेरा जुग जुग नज़री आईआ। मैं तेरी धार तुला, तालब तुलबा आपणा लैणा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। अबदुल्ले हथ्थ फेरया उत्ते चरणां, गोबिन्द लई अंगड़ाईआ। अबदुल्ले किहा तेरा कलमा पढ़ना, बिना पुस्तक दे समझाईआ। गोबिन्द हस्स के किहा इक वेरां कहि तेरे विच मरना, फेर जीवण दी लोड़ रहे ना राईआ। अज्ज तों तैनूं लै जावां उस प्रभू दी सरना, जिथ्थे सरनगति मिले सरनाईआ। मंज़ल अगम्मी चढ़ना, जिथ्थों होवे ना कदे जुदाईआ। ओधरों रो के किहा धरनी धरना, धरत दिती दुहाईआ। गोबिन्द मेरा लेखा पूरा किस करना, मैनूं दे समझाईआ। गोबिन्द किहा पुरख अकाल तैनूं वरना, जो चारे वरनां रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। धरनी कहे गोबिन्द ओह वेला दस्स वक्त, निगाह मेहर उठाईआ। गोबिन्द किहा बिना नैणां तों नैण परत, अक्ख अक्ख नाल मिलाईआ। शब्दी इकरार करां लावां शर्त, शरअ तों बाहर समझाईआ। मेरा मालक आवे उतों अर्श, फ़र्श नूर इलाहीआ। तेरा पूरा करे कर्ज़, लहिणा दए चुकाईआ। धरनी फेर कीती अर्ज़, निउँ निउँ लागे पाईंआ। किस बिध मेरी आसा पूरी करे ग़रज़, पर्दा देणा उठाईआ। गोबिन्द किहा एह खेल बड़ा असचरज, अचरज दयां जणाईआ। जिस वेले सतिजुग दी कलयुग विच्चों पुट्ठी सिध्धी करनी नरद, नर नरायण फेरा पाईआ। धरनी तेरा ज़रूर वंडे दर्द, आसा मनसा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। धरनी किहा गोबिन्द उस दी की निशानी, कुछ मैनूं दे जणाईआ। गोबिन्द किहा ओह धर्म धार दा दानी, दयावान अख्वाईआ। जन भगतां देवे सदा आपणी प्रेम महिमानी, मुहब्बत रस विच चखाईआ। मेरी धार होण ना दए पुराणी, नवां आपणा रंग रंगाईआ। तूं धरनी ते ओह धवल तेरा किरसाणी, किरसाण धुर दा सोभा पाईआ। गुरमुख मज़दूर तेरे हाणी, सेवा सेवा विच समझाईआ। उस वेले तूं मेरा मैं तेरा ओह अन्दरों पढ़नगे बाणी, शास्त्र वंड ना कोए वंडाईआ। गोबिन्द ख़ुशी विच आख्या बाकी सृष्ट दिसे फ़ानी, धरनी तेरे उत्ते रहिण कोए ना पाईआ। तेरी ख़ाक प्रभू दी चरण धूढ़ एह वस्त ज़िमीं असमानी, ब्रह्म ज्ञानी ज्ञानीआं दए मिलाईआ। लहिणा देणा लेखा चुकावे जो आदि अन्त दा जाण जाणी, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। सो साहिब सतिगुर मेहरवान आपणी करे मेहरवानी, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगतो तुसीं सारे भगत ते सारे आपणी आत्मा दे बानी, दूजे कोलों राह पुछण कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा
❋
❋
हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुहाडी बिरधां बालां दी इक्को जेही रखे जवानी, प्यार विच अधार विच सुधार विच शृंगार विच निराकार विच साकार आपणा प्रशादि प्रेम प्रीती विच छकाईआ।
१८ विसाख शहिनशाही सम्मत ६ मालवा संगत दे नवित पिण्ड रजोवाल दुआबा
पुरख अकाल जोत निरँकारी, निरगुण निरवैर दया कमांयदा। उठाए सुरत शब्द दुलारी, दूल्हा धुर दा आप जगांयदा। ब्रह्मण्डां खण्डां पा सारी, महासार्थी आप समझांयदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर ख़बरदारी, बेख़बरां ख़बर सुणांयदा। देवत सुर आलस निंद्रा करे कोए ना भारी, भाण्डा भरम सर्ब भनाईआ। हुक्म संदेशा दे इक्को वारी, इक इकल्ला एकँकार रिहा जणाईआ। उठो वेखो निगाह मारो कलयुग तक्को आपणी धारी, धर्म दी धार इक समझाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप जिधर तक्को हाहाकारी, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। सृष्टी दृष्टी होई दुख्यारी, दर्दीआं दर्द ना कोए वंडाईआ। दीनां मज़्हबां होई ख्वारी, शरअ कलमा नाम नाल टकराईआ। झगड़ा प्या मूंड मुंडाए मुच्छ केस दाढ़ी, बोदी जञ्ञू वाल कुरलाईआ। आत्म परमात्म तक्को लग्गी किसे ना यारी, कूड़ी क्रिया दीन दुनी हल्काईआ। नाम अगम्मी चढ़े ना किसे ख़ुमारी, ख़ालस रूप ना कोए दरसाईआ मैं वेखी तक्की चार यारी, मुहम्मद रसूल नाल गवाहीआ। मैं वेखी गोबिन्द वाली पंचम धारी, धर्म दी धार खोज खुजाईआ। सदी चौधवीं सब ने आपणी बाज़ी हारी, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। उठो उठ सवाधान होवो चित्रगुप्त राय धर्म संग मौत लाड़ी, काल डौरु डंक डंक वजाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला आपणे हथ्थ ल्ए ख़ुद मुख्त्यारी, मुखत्यार नज़र कोए ना आईआ। हुक्म संदेसा देवे पहली वारी, पारब्रह्म प्रभ आपणी कार कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर बीत्या आपणी धारी, कलयुग धीरज धर्म ना कोए रखाईआ। अग्ग लग्गी बहत्तर नाड़ी, सांतक सति ना कोए वरताईआ। जोत ज्वाला दिसे ना किसे पहाड़ी, पर्बत रोवण मारन धाईंआ। अवतार पैग़म्बर करन कोए ना दारी, गुरु गुरदेव रंग ना कोए रंगाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी वेखो हाहाकारी, दीप सत्त रहे कुरलाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात मंज़ल चढ़े ना कोए अपारी, अपरम्पर स्वामी मिलण कोए ना पाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण तके ना कोए मीत मुरारी, मित्र प्यारा संग ना कोए रखाईआ। कोटां विच्चों जन भगत सुहेले जाण बलिहारी, बलि बलि आपणा आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। पुरख अकाल कहे मेरा होणा वक्त सुहाउणा, सुहञ्जणी रुत वड्याईआ। शब्द गुरु इक अख्वाउणा, दूजी सिफ्त ना कोए सालाहीआ। आत्म
❋
❋
नूर जोत इक चमकाउणा, अंध अज्ञान देणा मिटाईआ। जन भगत सुहेला पकड़ उठाउणा, गुरमुख गुरसिख गुर गुर गोद टिकाईआ। सच दवारे मेल मिलाउणा, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। साचा वक्त सुहञ्जणा सुहाउणा, सोहणी रुतड़ी सोभा पाईआ। नाम संदेशा अगम्मी कलमा कायनात आप प्रगटाउणा, सृष्टी दृष्टी विच टकराईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला गाउणा, गावत गा गा ख़ुशी बणाईआ। आत्म ब्रह्म इक दरसाउणा, दूई दा पर्दा देणा चुकाईआ। सच दवार एकँकार इक्को घर वसाउणा, जेहड़ा उजड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। पुरख अकाल मेरा शब्द संदेशा इक, इक इक नाल जुड़ाईआ। गुरमुख विरला जाणे सिख, जिस सिख्या दिती समझाईआ। जिस दा लहिणा देणा ल्ए लिख, जन्म कर्म दा रोग गंवाईआ। जन भगत आदि अन्त जुग चौकड़ी प्रभ दा मित, चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। बिना भगतां तों प्रभू ने कीता नहीं किसे दा हित, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रीती चली आईआ। सो गुरमुखो स्वामी हो के वसया सब दे चित, चित वित ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। जन भगत सदा आदि तों इक, मध विच इक अन्त विच इक विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखे लावे प्रेम प्रीती कीती जिस, जिस्म विच इस्म आपणा इक टिकाईआ।
२२ विसाख शहिनशाही सम्मत ६ गूढ़ा राम जम्मू दी शादी नवित हरि भगत दवार जेठूवाल
हरि खेल उत्तर पूरब पच्छम दक्खणा, दहि दिशा वेख वखाईआ। लेखा जाणे अलख अलखणा, वड दाता बेपरवाहीआ। जिस जन भगतां सीस हथ्थ रखणा, निगाह निगाह विच्चों बदलाईआ। प्रेम प्रीती विच रहे कोए ना सक्खणा, जो सतिगुर सरन आए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। उत्तर पूरब पच्छम दक्खण वेखे चारे कुण्ट, कूट दिशा फोल फुलाईआ। लेखा जाणे मातलोक बैकुण्ठ, निरगुण सरगुण भेव चुकाईआ। हरिजन हरि हरि सुहेले जाणे सन्त, सतिगुर देवणहार वड्याईआ। धुर दा खेल करे बेअन्त, बेपरवाही विच समाईआ। नाम दे के सोहँ मंत, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। सच सुहेला बण के कन्त, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। मानस जन्म बणाए बणत, घड़न भन्न्हणहार वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति धार चाढ़्ह के रंगत, रंग इक्को इक वखाईआ।
❋
❋