पुस्तकालयभाग २२

जमांदार साहिब किशन सिँघ अल्लड़पिण्डी दे बेनन्ती करन ते

तुहाडी प्रेम प्रीती दी कठन घाल, सेवा सच वड्याईआ। इहनां विच्चों तिन्नां सिक्खां दा होण वाला सी काल, समां अन्त देवे गवाहीआ। किरपा करके सच मुहब्बत विच कीती संभाल, दु:ख आपणी झोली पाईआ। एह सब तों वक्खरी चाल, जुग चौकड़ी ना किसे समझाईआ। फल टुट्टणा सी डाल, मुणशा सिँघ रहिण ना पाईआ। खेल होणा सी हाल, प्यारा सिँघ होणी सी जुदाईआ। सतिगुर शब्द बण दलाल, त्रलोक सिँघ ल्या बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सदा सदा सद सिर आपणा हथ्थ रखाईआ।

२३ विसाख शहिनशाही सम्मत ६ दुपहर गुरदासपुर संगत दे घर जाण तों बाद हरि भगत दवार जेठूवाल

देवे दात वस्त बिना मंगी, मंगण दी लोड़ रही ना राईआ। शब्दी धार प्रीती चंगी, प्रीतम वेखे बेपरवाहीआ। गोबिन्द दी पूरी करे लिखी संधी, जेहड़ी संधां वालीए गए गंवाईआ। जेहड़ी कटार तलवार नंदेड़ रही टंगी, अन्त उँगलां पंज वार छुहाईआ। ओह तन छुहाए बाणा पहरे जंगी, जंगजू आपणी धार वखाईआ। लेखा पूरा करे गुर अर्जन रावी कन्ढ्ढी, साहिब सुल्तान धुरदरगाहीआ। कमर नाल होवे पाबन्दी, ज़ंजीरी शरअ वाली बंधाईआ। नाल गुडीआ होवे अंधी, अंध आत्म वेखे लोकाईआ। तेग़ बहादर दा लहिणा पूरा करना फ़रंगी, दिल्ली दवारा दए गवाहीआ। पुरख अकाल खेल करनी अचंभी, चम्बे दी राणी जो बन्दे बहादर गई सुणाईआ। सृष्टी धार मेटणी दो रंगी, इक रंग देणा रंगाईआ। जन भगतां प्रेम प्रीती देणी गंढी, टुटयां ल्ए मिलाईआ। पवण हवा देवे ठंडी, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। सब दी कट के आए ख़ानाबन्दी, बन्दी छोड़ हरि गोबिन्द जो ग्वालीअर गया जणाईआ। नानक सितार वजाए तन्दी, तूम्बा आपणे हथ्थ उठाईआ। मुहम्मद लेखा चार यारी सदी चौधवीं लँघी, बैठे पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणी कार कमाईआ। जन भगतो तुहाडी सेवा चार जुग तों नवीं, नावां नवां दयां लगाईआ। जिस वेले जेठ आया चव्ही, चौवीआं अवतारा इक्को घर बहाईआ। पाल सिँघ बणा के कवी, कविता कटाक्ष वाली पढ़ाईआ। सिरों नन्गा रख के रवी, गुरमुख खेल खिलाईआ। नौ दाणे लै के नाल जवी, कबीर दी आसा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। जन भगतो सेवा चार जुग तों वक्खरी, प्रभू वक्खरी कार कमाईआ। भगती कराई नहीं कोई (अक्खरी), मेहर नज़र नाल तराईआ। ख़ुशी मनावे तुहाडी इक इक सथ्थरी, नाली

❋

❋

नाली सीस झुकाईआ। किसे दा इष्ट नहीं कोई पथ्थरी, इट्टां नाल नक्क रगढ़ाईआ। एह धार भगतां दी बहत्तरी, बहत्तर जामें देण गवाहीआ। इक्ट्ठे कीते हीरे जट्ट छींबें नाई ब्राह्मण खत्री, ख़तरा सब दा दिता मुकाईआ। साचे प्रेम दी फड़ के तकड़ी, गुरमुख दाणा दाणा दिता तुलाईआ। वज़न रिहा सेर धड़ी ना वटड़ी, टांकां विच ना कोए शनवाईआ। जिन्हां दी आत्मा अन्दरों रतड़ी, ओह रत्न अमोलक हीरे ल्ए उठाईआ। तुहाडे जन्म कर्म दी आपणे अन्दर रख के पत्री, दीन दुनी दे गृह दिते मिटाईआ। तुहाडी आसा प्रभू तों वक्ख रहे ना कतरी, तुहाडा कतरा कतरा पसीना धुर दा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। जन भगतों चव्ही जेठ नूं सब नूं करना सावां, इक्को रंग रंगाईआ। नौ साल तों घट बच्चयां दा सीस गुंद के आवण मावां, मेंडी पंज पंज बणाईआ। ख़ुशी विच आवण चावां, दु:ख अन्दर ना कोए रखाईआ। उच्चीआं करन बाहवां, जैकारे लावण थांउँ थाँईंआ। सब ने कहिणा गुरमुख रिहा नहीं कोई निथावां, दरगाह सच मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। जन भगतो पंज गुरमुखां इक्को जेहा करना लिबास, नवीं धार बणाईआ। इक्को प्रेम विच लैणां सांस, प्रभ साह साह समाईआ। इक्को मनसा रखणी आस, तृष्ना देणी गंवाईआ। नौ वार निगाह करनी उपर आकाश, आकाश पातालां वेख वखाईआ। इक इक सब दे कोल होवे ग्लास, जल पाणी नाल भराईआ। जिस वेले साढे दस दा वेला होया रात, रुतड़ी आपणा रंग रंगाईआ। सतिगुर चरणां हेठ रखी होवे परात, वड्डी छोटी वंड ना कोए वंडाईआ। दीन दयाल बख्शे दात, मेहर नज़र उठाईआ। चरण चरणोदक बख्शे बूँद स्वांत, अमृत जल मुख लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। जन भगतो प्रेम प्यार विच गुरमुख ल्ए सद्द, भगत भगत नाल वड्याईआ। याद रखयो सवा रुपए तों हिस्सा किसे नहीं पाउणा वद्ध, लंगर सांझा लैणा बणाईआ। लहिणा देणा देणा जेहड़ा राम चन्द्र बाल्मीक लव कुश दा अस्वमेध जग, जगत जुगत इक बणाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच सब ने खाणा रज्ज, रजो सतो तमो इक्को रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सेवा कहे मैं सोहणी ख़ूबसूरत, ख़ूबी वाली नज़र किसे ना आईआ। मेरी बिना गोबिन्द तों कोई तक्क सक्या ना मूर्त, अकाल मूर्त दिती वड्याईआ। मेरे नाद दी सुण सक्या ना कोई तूरत, तुरीआ तों परे शनवाईआ। मैनूं ख़ुशी होणी मैं कलयुग विच सतिजुग दी मनाउणी महूरत, मोहर प्रभ दा नाम लगाईआ। नाता तोड़ दीन दुनी कूड़त, कूड़ी क्रिया देणी खपाईआ। सब दी आसा मनसा करके पूरत, तृष्ना देणी चुकाईआ। जोती जोत

❋

❋

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सेवा कहे मैं आवां ला के सुर्खी बिन्दी, प्रभ दी चरण धूढ़ वड्याईआ। भावें सारी सृष्टी मैनूं जांदी निन्दी, निन्दक वेखां थांउँ थाँईंआ। मेरी धार अगम्मी तेज़ सागर सिन्धी, वहिण सके ना कोए समझाईआ। मैं खेल वेखणा गोबिन्द धार हिन्दी, हिन्द हिन्दवाइण दए गवाहीआ। मृदंग वजाउणी किंगर किंगर किंगी, ब्रह्मण्ड खण्ड सुणाईआ। मैं वेखणा जीउ जीव पिण्डी, ब्रह्मण्ड खण्ड फोल फुलाईआ। मैं वेखणा विष्न ब्रह्मा शिव सुरप्त इन्द इन्दी, इन्द्रासण सिंघासण खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सेवा कहे मैं मेलणा ओह स्वामी, जो समें नाल समाईआ। मिलाउणा ओह अन्तरजामी, जो अन्तष्करन वेख वखाईआ। दस्सणी ओह कलामी, जो कल्मयां तों बाहर पढ़ाईआ। देणी ओह सलामी, सीस जगदीश इक झुकाईआ। जन भगतां चुरासी कट गुलामी, गुलशन प्रभ दा देणा महकाईआ। जगह सुहञ्जणी अल्लड़्हपिण्डी दी निशानी, निशाना हरिसंगत वाला रखाईआ। गुरदासपुरीओ तुहाडी रीती एह पुराणी, गुरु दे नाल चली आईआ। सतिगुरु तुहाडा बणे बानी, पाणी अमृत रस चखाईआ। तुहाडी वाढी ओह जेहड़ी अर्जन नूं कृष्न ने दस्सी मंज़ल रुहानी, कर्म कांड सारे कट के दिते सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे ज़िमीं असमानी, इस्म आपणा इक दरसाईआ।

पहली जेठ शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल

जेठ धार सूरा सरबंगा, हरि करता आप दृढ़ाईआ। संदेश दिता चंगा, चंगी तरह जणाईआ। द्वापर खेल कृष्न संगा, हरि संगी आप जणाईआ। काहन नूं आपणा चाढ़्हया रंगा, अगला भेव खुल्हाईआ। कृष्न फेर जमना दा पाणी मंगा ठंडा, चरण ल्ए धुआईआ। फेर वेख्या जुग दा कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी बहि के खोज खुजाईआ। फेर नौ कदम आपणे पिच्छे लँघ, कदम कदम कदम नाल बदलाईआ। फेर पुट्ठा करके मंजा, आसण मुख दे भार सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। अनन्द कहे मैं अनन्द बिनोदी, बिनम रूप दरसाईआ। मेरा लेख लिख्या वेदी सोढी, सुदी वदी ना कोए समझाईआ। मेरा इशारा तक्कया मछन्दर गोरख जोगी, जुगती विच ध्यान रखाईआ। त्रैभवन सूझया त्रैकाल बूझया हरि दरसी रखी ओटी, ओड़क ध्यान लगाईआ। पाताल आकाश वेखे कोटी, कुटीआ गढ़्ह रंग

❋

❋

रंगाईआ। दो जहानां वेखी चोटी, पर्बत सागर खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। खेल कहे मैं प्रभ दा खिलाउणा, ख़ालक नज़र कदे ना आईआ। जुग चौकड़ी जिस ने पर्चाउणा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडाईआ। थित वार जिस ने उलटाउणा, घड़ी पल ना कोए दरसाईआ। धुर संदेशा इक दृढ़ाउणा, पुरख अकाल रिहा जणाईआ। साचा मार्ग इक प्रगटाउणा, प्रगट हो के परगणा इक्को देणा वसाईआ। जग नेत्र नज़र किसे ना आउणा, दोए लोचन ना कोए वड्याईआ। जेहवा सिफ्त ना कोए सालौहणा, रसना गा ना सके राईआ। कदमी कदम ना कोए टिकाउणा, पैंडा पन्ध ना कोए मुकाईआ। धाम भूमिका ना कोए सुहाउणा, गढ़्ही गढ़्ह ना कोए चतुराईआ। रूप रेख ना कोए दरसाउणा, स्वच्छ अछ ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। पड़दा कहे मैं चुकां पड़दा, पड़दा दयां उठाईआ। पहली जेठ कृष्न करके मुख चढ़दा, अक्ख नौ वार बदलाईआ। फेर आपणे कन्न फड़दा, हलूणे नाल हिलाईआ। फेर भेव खोल्ह त्रैलोकी दर दा, तिन्नां लोकां खोज खुजाईआ। फेर सरोवर वेख सर दा, जल पाणी भेव चुकाईआ। फेर जगत जहान वेख मरदा, मुरदे मुरीद रिहा दरसाईआ। फेर आपणी मर्ज़ी करदा, सच सिंघासण डेरा लाईआ। फेर बिन शस्त्र अस्त्र घोड़े चढ़दा, बाहू बल ना कोए जणाईआ। फेर आपणी करनी करदा, करता पुरख नाल रखाईआ। अग्न मेघ हो के वर्हदा, वरसी दए गवाहीआ। जगत जीव जहान छल दा, अछल छलधारी आपणी कार कमाईआ। सिर्फ़ वक्त कढ के नौ पल दा, पलकां दे पिच्छे कृष्न कृष्न मेल मिलाईआ। लेखा जाण अगम्मी दल दा, दलिर्द्री सुदामा ल्या उठाईआ। फेर नज़ारा वेख्या कलयुग कल दा, कल्लू काल खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच पर्दा आप उठाईआ। पर्दा कहे मैनूं चुक्के कौण, कौण भेव खुल्हाईआ। मेरे संदेशे देवे पौण, पाणी नाल गवाहीआ। मैनूं अठारां वार रो के गया रौण, रावण राम वेख के मारी धाईंआ। मैनूं बल आया बुलाउण, बावन कदम सीस झुकाईआ। मैनूं बाल्मीक आया पर्चाउण, पर्चा ज़िंदगी वाला टिकाईआ। मेरा खेल सदा अवण गाउण, गावणहारा कोए ना गाईआ। जुग चौकड़ी मैं सब दी कीती आवां ढाउण, ढाह ढाह ढेर बणाईआ। शाह सुल्तानां आवां रुवाउण, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सुत्तयां आवां जगाउण, अक्खीं अक्ख खुल्हाईआ। रुट्ठयां आवां मनाउण, मनसा मन दी खोज खुजाईआ। अमृत मेघ आवां चुआउण, निझर झिरना इक झिराईआ। दर ठाडां आवां वखाउण, वक्खरा गृह बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, वड दाता बेपरवाहीआ। कृष्न कहे मेरा खेल काहन वाला काहनूं, घनईया घनईया घनईआ रूप दरसाईआ।

❋

❋

मेरा तरकश तीर कोए ना बानूं, बनवासी राम गया समझाईआ। मेरा हुक्म पृथ्मी असमानूं, अस्त्र इक्को इक दृढ़ाईआ। मेरा धर्म धार परमानूं, पारब्रह्म वेख वखाईआ। मैं बण के बाल अंञाणू, दीन दुनी दिती भुलाईआ। मैं हो के वड स्याणू, शाह सुल्तान दिते खपाईआ। मैं हो के ब्रह्म गयानूं, अर्जन इक ज्ञान जणाईआ। मैं हो के अन्तिम फ़ानूं, तन वजूद दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कृष्न किहा मेरी वार थित जेठी, जेठा हो के दयां जणाईआ। मैं ढाई उँगलां दी बन्न्ह के पेटी, पटा पटने वाले दा दिता वखाईआ। त्रैलोकी दा बण के गेटी, पहरेदार आप हो जाईआ। लख चुरासी दी वेख के नेकी, बदी सब दी झोली पाईआ। इक्को वार करके पेशी, पेशतर सब नूं हुक्म सुणाईआ। बिना भगतां तों सारे होए परदेसी, देश वाला नज़र कोए ना आईआ। काहन ने ढाई गज़ दी सुट्ट के खेसी, उत्ते घुटने दिते जमाईआ। एसे करके नानक आया वेदी, जोत जोत विच्चों चमकाईआ। जिस ने शब्द धार भेजी, बन्दगी बन्दगी विच समझाईआ। ओह मालक ख़ालक धुर दा जुग जुग करे तेज़ी, तजरबा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। काहन किहा मेरे हथ्थ दो जहान दी कुंजी, कुंजी दयो फड़ाईआ। एह जगत जहान महिसूलख़ाना चुंगी, गुर अवतार पैग़म्बर करन उगराहीआ। किसे दी रसन शब्द धार नहीं कूंदी, धुर दा शब्द करे शनवाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सृष्टी सारी सुंञी, बिना प्रभू काहन दे काहन ना कोए अख्वाईआ। एह आत्मा परमात्मा बिना गुंगी, धुर दा नाम ना रसना गाईआ। एह चलण फिरन तों टुंडी, भज्ज सके ना वाहो दाहीआ। इस दे अन्दर मन वासना गुंडी, सृष्टी दृष्टी कीती हल्काईआ। ओसे वेले कृष्न ने आपणे चरणां हेठों फड़ के ख़ाक दी चूंडी, आपणे बुल्ल्हां उत्ते घसाईआ। उहदे हथ्थ विच होवे खूंडी, ख़ुद मालक नूर ख़ूदाईआ। ख़बर सुणे ना किसे हां हूं दी, हरि आपणा हुक्म वरताईआ। धार चला के मैं तूं दी, तूं मैं आपणा रंग रंगाईआ। उहदे कोल सिफ्त ना होवे किसे मूंह तूं दी, शब्द धार शनवाईआ। उहदी खेल प्रकाश रूप लूं लूं दी, साढे तिन्न करोड़ दए गवाहीआ। उथे खेल नहीं कोए अठारां कशूणीआं खूह दी, अठाई लख ना वंड वंडाईआ। उथे कोई मिन्नत नहीं सुणनी ध्रू दी, सीस सीस ना कोए निवाईआ। कोई चतुराई नहीं किसे गुरु दी, हथ्थां वाली बन्दन ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा दए उठाईआ। कृष्न कहे मेरा ओह लोहे दा हथियार, करनाल वाला दयो वखाईआ। ओह चाकू नहीं ओह शब्द दी धार, जेहड़ा पिछला ल्या छुपाईआ। नौ वार लिख्या, धरनी, जिस वेले तेरे उत्ते आवे मेरा निरँकार, ख़ुद मालक फेरा पाईआ। ओह मेरी वस्तू

❋

❋

ल्यावे आपणे दरबार, जिस दा लेख ना कोए समझाईआ। एह कुंजी जिस दे नाल खोल्हदा सी आपणे घर दा बार, जिस विच जोती धार डेरा लाईआ। ओह भगतां दा प्यार, ओह यारां दा यार, ना ओह पुरख ना ओह नार, ना ओह तन करे शृंगार, ना ओह वाज़ां देवे मार, जन्म मरन दा रूप ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। कृष्न किहा मैं वेखणी रैण अंधेरी मस्सा, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। कौरव पांडव बन्न्ह के रस्सा, रस्ता सब दा बन्द कराईआ। फेर मार के हथ्थ उत्ते हथ्थां, ताली दिती लगाईआ। मेरी सुणदे रहिणगे चार जुग कथा, कहाणी दिती दृढ़ाईआ। फेर बोलया यथार्थ यथा, सहिज नाल सुणाईआ। फेर निउँ के टेक्या मथ्था, हथ्थ अक्खां उत्ते रखाईआ। कलयुग अन्त मेरा आया पुरख समरथा, काहनां दा काहन फेरा पाईआ। उहदा खेल होणा तत अट्ठा, नौ दर ना कोए जणाईआ। उस ने भगत बणाउणा बच्चा, बचपन आपणी झोली पाईआ। जो कोई भगती विच रह गया कच्चा, कंचन गढ़्ह दए सुहाईआ। क्यों ओह आदि अन्त दा सच्चा, सच विच समाईआ। हर हिरदे अन्दर वसा, वसणहारा धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कृष्न ने वेख्या चार चुफेर, पहली जेठ मिली वड्याईआ। जिधर तक्कया उधर अंधेर, साचा नूर ना कोए चमकाईआ। फेर निगह मारी भीलणी दे नज़र आ गए बेर, राम दी दिती दुहाईआ। फेर अग्गा वेख्या नज़र आया शेर, भबक नाम वाली सुणाईआ। फेर वेख्या ओह करदा जावे मेहर, मेहर नज़र उठाईआ। जिस दा लेखा समझे कोए ज़बर ना ज़ेर, ज़र्रा भोरी भेव कोए ना पाईआ। जां फेर वेख्या ओह दूर दुराडा नेड़, नेरन नेरा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा रंग वखाईआ। कृष्न फेर वेख्या मारया पंजां वल्ल ध्यान, हथ्थ गिची उत्ते टिकाईआ। फेर किहा तुसीं मेरे जवान, सूरबीर सोभा पाईआ। अर्जन ने खिच्च के कमान, चिल्ला दिता वखाईआ। भीम गुरज हिलाई उत्ते असमान, चक्र नौ दिते घुमाईआ। युधिष्टर करके प्रणाम, सीस दिता निवाईआ। करन सहिदेव नकुल दी कर पहचान, अड्डी ज़िमीं उत्ते टिकाईआ। पंजां दा फ़रमान छेवां नाल अंञाण, जिस दी समझ ना कोए समझाईआ। फेर कृष्न ने किहा मेरे दर ओह परवान, जेहड़े परवाने बण के मेरे विच समाईआ। युधिष्टर ने झोली डाही कुझ मंग ल्या नाल खाण, रसना दे चखाईआ। ओह पंजे फल कर दयो दान, सिंघासण उत्ते दयो टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। कृष्न किहा युधिष्टर आह लै तेरा आम, मैं तेरी अम्मी अंमढ़ी दा जाया तूं। चारे पांडो कर परवान फड़ाया ओह निशान, जिस दे विच बुत ते रूह। निगह मारी वेख्या भगत भगवान,

❋

❋

होया हूबहू। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला दए कराईआ। युधिष्टर नूं किहा आह लै अम्ब दा फल मेवा, धुर दा दयां खवाईआ। आह चारे फड़ लओ मेरे प्रेम दा रस ते तुहाडी परवान होई सेवा, सेवा सच दे लेखे लाईआ। इक्को तुहाडा इष्ट इक गुरदेव इक्को देव देवा, आत्मा परमात्मा परमात्मा आत्मा इक्को नज़री आईआ। पंज वार कहो मेरे काहन दा काहन दाता अलख अभेवा, कथनी कथ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। काहन कहे एह वार थित जेठ महीना पहली, पहलों दिता जणाईआ। औह वेखो राणीआं महाराणीआं निकलदीआं विच्चों महलीं, महलां दे विच्चों समझाईआ। अर्जन नूं किहा अर्जन ढाई कदम मेरे पिच्छे टहिलीं, कदम कदम विच्चों बदलाईआ। युधिष्टर कर ना लवीं अनगहिली, समां गया हथ्थ ना आईआ। अग्गे करदे आपणी तन वाली थैली, चरण धूढ़ एहदे विच टिकाईआ। जो चाहें मेरे कोलों लै लईं, दूजा दुआरा मंगण दी लोड़ रहे ना राईआ। चपेड़ मार ज़ोर दी एह गल्ल कहि लई, सारी सृष्टी वेहली, वाहवा कहि के सीस दिता निवाईआ। फेर किहा प्रभू जे तुट्ठा फेर वी भगतां मेलीं, मिलणी आपणे नाल कराईआ। कृष्न किहा औह मेरा काहन आदि अन्त दा बेली, बेल्यां विच भगतां होए सहाईआ। फेर पंज चुलीआं रखीआं उत्ते हथेली, पिछली रसम पूरी दिती कराईआ। फेर हस्स के किहा युधिष्टरा याद कर जद बणे आत्मा परमात्मा दी बणे चेली, दूजा चेला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। अर्जन किहा मेरे काहन, कुछ दे समझाईआ। कृष्न ने लत्त मारी औह वेख मैदान, मुरदयां दा भरया सोभा पाईआ। अर्जन बण के नादान, नैणां नीर चलाईआ। उहने ज़ोर दा खिच्चया कान, हलूणा दिता लगाईआ। छेती कर कर चरण ध्यान, धूढ़ी मस्तक नाल छुहाईआ। इक्को वेख निगाहबान, बिना काहन तों काहन नज़र कोए ना आईआ। फेर दो हथ्थड़ मारी, एथे उए अर्जना, औह वेख कलयुग शैतान, शरअ दा रूप बदलाईआ। फेर एथे मारया औह वेख असमान, असमानां तों परे मेरा माहीआ। जिस वेले आवे नौजवान, बण के दाता धुरदरगाहीआ। उहनूं सारी दुनिया कहे बेईमान, ख़ावंद गुरमुख विरला ल्ए बणाईआ। अर्जन ने सुट्ट के तीर कमान, गल पल्लू ल्या पाईआ। कृष्न ने दोए जोड़ के चरण वखाए आह वेख बाल अंञाण, निगाह निगाह विच रखाईआ। ओह सदा मेहरवान, धुर दा मालक धुरदरगाहीआ। जिस ने लख चुरासी वेखणी आण, आप आपणा फेरा पाईआ। साडा लेखा पूरा करना जो कर रहे फ़रमान, फ़ुरने सब दे खोज खुजाईआ। अवतारां पिच्छों पैग़म्बरां दी चलाउणी दुकान, दुनिया विच आपणा नाम वंड वंडाईआ। फेर गुरु करने प्रधान, सतिगुरु आपणा हुक्म सुणाईआ। फेर शरअ दा

❋

❋

जंग करना घमसान, युद्ध मज़्हब मज़्हब वाला वखाईआ। फेर प्रगट होणा आण, आप आपणा वेस वटाईआ। जिस नूं धर सके ना कोए विच ध्यान, मसव्वर तसव्वर ना कोए कराईआ। सारी दुनिया करनी हैरान, हैरत विच सब नूं दए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा उठाईआ। पहली जेठ कहे कृष्न सिरों लाह ल्या मुक्ट, हथ्थ दोवें उत्ते टिकाईआ। नाले हस्स के किहा वाह मेरे काहन तेरी बेपरवाही दी जुगत, जुगती समझ किसे ना आईआ। हुण तूं मुक्ती देण लग्गा मुफ्त, कीमत ना कोए रखाईआ। जेहड़ा युद्ध विच झूजे ते रहे चुस्त, धनुष बाण कंध्याँ उत्ते टिकाईआ। उहदी अन्दरों लग्गी होवे सुरत, सुरती तेरे विच टिकाईआ। जे ओह तक ल्ए आपणी मूर्त, महूरत तेरा नाम जणाईआ। नाता तुट जाए दुनिया कूड़त, सच घर मिले वड्याईआ। पार हो जाए मूर्ख मूढ़्हत, अक्ल बुद्धी ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप कराईआ। कृष्न ने नौ वार ज़िमीं उत्ते चरण झस्से, ताली छाती उत्ते लगाईआ। नाले नेत्र बाण कस्से, अक्ख अक्ख विच्चों उठाईआ। नाले वेखे द्वापर वाले पटे, की समां दए गवाहीआ। फेर कन्नीउँ खोल्ह यशोधा वाले टके, नौ ख़ाक विच रुलाईआ। फेर उहनूं पुट्ठे कदम टप्पे, अग्गे कदम ना कोए रखाईआ। ख़ुशीआं विच किहा प्रभू तेरे मेरे कौल पक्के, इकरार इक्को वार समझाईआ। ओह कलयुग निशाने तके, दूर दुराडा खोज खुजाईआ। खेल वेख मदीने मक्के, मकबरा चरणां वाला बणाईआ। फेर सुणे नाम दे टप्पे नाम सति शनवाईआ। फेर जाण वाहिगुरु फ़ते, फ़तवा सब दे उत्ते लगाईआ। फेर धूढ़ी भर के लप्पे, असमान वल्ल उडाईआ। जिस वेले कलयुग समां टप्पे, टप्पा इक्को सोभा पाईआ। काहन ने किहा मेरा काहन प्रकाश होवे नाल पप्पे, पूरन प्रभ चतुराईआ। इक्को वार इक नाल कीते मते, मति सांझी ना कोए रखाईआ। फेर युधिष्टर नूं मार के धफ्फे, ज़िमीं उत्ते लिटाईआ। गर्दन उत्ते हथ्थ रखे, सहिज नाल दबाईआ। युधिष्टर तूं मेरा मैं तेरा दोवें इक्को नाम जपे, सोहँ दिता सुणाईआ। फेर लिख्या लेख उत्ते गत्ते, गतमित आपणे विच छुपाईआ। फेर कढ के ख़ून रते, रती मस्तक उत्ते छुहाईआ। भगत पाए प्रभू दे खते, ख़तरा सब दा दिता मुकाईआ। जिथ्थों मिलदे प्रेम दे गफ्फे, गुफा विच वड़न दी लोड़ रहे ना राईआ। साडे जन्म कर्म करे रफ़े, रस्ता इक्को दए वखाईआ। जो आवे सो खट्ट के जाए नाम दे नफे, नुकसान विच ना कोए रखाईआ। काहन किहा युधिष्टर इक वार मैनूं हो ख़फ़े, ग़ुस्से नाल मथ्थे वट चढ़ाईआ। युधिष्टर किहा काहन मेरा शरीर अग्नी वांग तपे, तपश ना कोए बुझाईआ। ओह भगत नहीं जेहड़ा भगवान दी करनी उत्ते हस्से, सति कर मन्नणा मेरी रीती चली आईआ। फेर पा के हथ्थ उत्ते नक्के, लकीर नौ वार खिचाईआ। जोती जोत सरूप हरि,

❋

❋

आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। जेठ कहे मैनूं सारया कीता वाधू, गिणती विच ना कोए रखाईआ। पर मैनूं याद आ गया गोबिन्द ने बचन सुणया सी पिट्ठ पिच्छे दादू, दाअवे नाल दृढ़ाईआ। हुण इट्ट पथ्थर ते फेर मेरे पुरख अकाल दे नाम दा चलणा जादू, जादव बंसी कृष्न दए गवाहीआ। उहदी किरपा तों बिना रहिणा नहीं कोई साधू, साधना विच ना कोए जणाईआ। उहदा शब्द होणा इक आगू, आगमन करे ख़लक ख़ुदाईआ। जो ब्रह्मण्ड खण्ड जगत जहान दीन दुनी त्यागू, त्रैगुण दा डेरा ढाहीआ। अग्गे नवीं साजणा साजू, सज्जण हरि भगत ल्ए प्रगटाईआ। खण्डा खड़ग तीर तरकश कमंद चुक्के किसे ना बाजू, बाजां वाला दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा सच इक प्रगटाईआ। जेठ कहे मेरी थित सुहावणी, सोहणी सोभा पाईआ। जिस वेले शुरू कीता सी राग मुंदावणी, मुद्दा प्रभ दा वेख वखाईआ। इशारा कीता सी बल बावणी, नानक बाबर गया जणाईआ। कलयुग अन्त रुतड़ी ओह आवणी, जिस वेले अवण गवण ना कोए कटाईआ। सचखण्ड दवारे देणी नहीं किसे ने जामणी, जमां तों सके ना कोए छुडाईआ। दीन दुनी होणी विकार विभचार दी पराहुणी, धरनी उत्ते सोभा पाईआ। सच प्रीती किसे ना लावणी, धुर दा रंग ना कोए रंगाईआ। खेल होणी तीर्थ तट नहावणी, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। साची मंज़ल किसे ना पावणी, पारब्रह्म ना कोए दरसाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चमके दामणी, दामनगीर ना कोए दरसाईआ। विद्या रहिणी नहीं ब्राह्मणी, ब्रह्म ना पड़दा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। जेठ कहे जन भगतो आपणी सज्जे हथ्थ नाल फड़ो ज़बान, ज़िबह आपणा आप कराईआ। उस प्रभू तों होवो कुरबान, जिस दी कुरबानी दे के गुर अवतार पैग़म्बर ख़ुशी बणाईआ। नेत्र मीट धरो ध्यान, साहिब वेखो धुरदरगाहीआ। बुद्धी विच ना रहो अंञाण, मनमति झगड़ा दयो गंवाईआ। सति सच करो परवान, परवाने बण के दयो वखाईआ। नाम अमृत करो पान, जगत पान ना मुख चखाईआ। हुक्म मन्नो इक ख़समान, सेवो सिमरो धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर मेला ल्ए मिलाईआ। जेठ कहे उँगल रखो उपर आपणी शाह रग, पहले पोरे नाल दबाईआ। जगत कूड़ा समझो जग, माया ममता विच कुरलाईआ। तृष्ना वासना वेखो अग्ग, चार कुण्ट रही जलाईआ। दीन दुनी तक्को हद्द, हदूद कूड़ी सोभा पाईआ। इस तो अग्गे वेखो वध, सुरती शब्द विच समाईआ। घर तक्को पुरख समरथ, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जो लहिणा देणा पूरा करे हक, हकीकत वेखे थांओं थाँईंआ। घर चलदयां मंज़ल ना जाणा थक्क, पैंडा पन्ध लैणा मुकाईआ। प्रीती विच सथ्थर लैणा घत, अथ्थर नीर ना कोए वहाईआ।

❋

❋

आपे रखणहारा पत, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला ल्ए मिलाईआ। जेठ कहे मेरी किथे ओह कड़ाही, जिस विच चुरासी नज़री आईआ। ओह पोणी दयो फड़ाई, जिस नाल गुरमुख बाहर लैणे कढ्ढाईआ। प्रशाद उन्हां मुख लगाई, जो खा के ख़ुशी बणाईआ। जगत हारां नाल चतुराई, सोहणे तन रंगाईआ। पाणी घट्ट घुट प्याई, अमृत रस चखाईआ। एह वी अर्जन ने दिती सी दुहाई, वराट रूप वेख के मारीआं धहींआ। ओह फल दयो टिकाई, दुआबे वाले चारे अग्गे आईआ। अग्गे गुरमुख बणे कोए ना राही, मंज़ल भुल्ले ना धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। अर्जन कहे मैं अर्ज़ कीती सी निक्की, लकीर नक्क नाल कढ्ढाईआ। कृष्न ने नौ वार लिख के इक्की, फेर दिती मिटाईआ। फेर धार वखा के तिक्खी, इशारे नाल जणाईआ। धौण फड़ के फेर वखाई सिक्खी, सच दिता सुणाईआ। अर्जन ने आपणे अन्दर लेखणी लिखी, कलम शाही ना कोए लगाईआ। नाले याद कर लई मिती, पहली जेठ वज्जी वधाईआ। फेर वेखी थिती, सम्मत शहिनशाही रंग रंगाईआ। फेर कृष्न वखाई चिट्ठी, दूरों दिती पढ़ाईआ। फेर जणाई टिप्पी, हाहे उत्ते सुहाईआ। फेर वस्त अगम्मी दिती, दूरों दिती वरताईआ। फेर धार जणाई चिट्टी, नूर जोत रुशनाईआ। फेर बाणी सुणाई मिट्ठी, तुं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। फेर तक्कया बिटबिटी, अक्ख अक्खां विच रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप वखाईआ। रंग कहे मैं रंग रूप, बिन रेखा सोभा पाईआ। मैं आदि अन्त दा पूत, सच सरूप विच समाईआ। मेरा लहिणा चार कूट, दहि दिशा विच वड्याईआ। मैं कदे ना जावां ऊत, प्रभ सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। मैं सदा सुहावां रूत, जुग जुग रुत्त महकाईआ। मैं भाग लगावां बूत, बुतख़ाने वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक फेरा पाईआ। रंग कहे मैं रंग रंगीला, रतड़ा इक अख्वाईआ। मेरा आदि अन्त दा इक वसीला, वसल यार वाला समझाईआ। मेरा अम्बर नूर नीला, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। मेरा सति सति कबीला, गुर अवतार पैग़म्बर सोभा पाईआ। मेरा निरगुण धार जीणा, सरगुण रूप मरन कदे ना आईआ। मेरा लहिणा पार लोक तीना, त्रैगुण ना सके समझाईआ। मेरी शहादत नहीं जल मीना, चन्द चकोर ना कोए वड्याईआ। मैं कोई लहिणेदार नहीं कमीना, कोझा कमला ना रूप दरसाईआ। मेरा आदि अन्त तों साफ़ सीना, हिरदा इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा रिहा चुकाईआ। जेठ कहे कृष्न ने सज्जे हथ्थ ते वढ्ढी दिन्दी, दन्दां नाल दबाईआ। मुखो किहा कलयुग सृष्टी अंधी, जग नेत्र ना कोए रुशनाईआ। धोती

❋

❋

तहिमत पहिनण तम्बी, ताअबेदारी ना कोए समझाईआ। जोत अकालण ना मिले अंमढ़ी अम्मी, पिता पूत ना गोद उठाईआ। फेर फिरके पैरी नन्गी, चरण कंडयां उत्ते टिकाईआ। फेर वेखके पवण ठंडी, साह साह विच मिलाईआ। फेर तक्कया औह सूरबीर प्रभ दा नूर योद्धा जंगी, बहादर इक्को नज़री आईआ। जिस ने दीन दुनी इक्ट्ठी करनी वंडी, ज़ात पात दा लेखा दए मुकाईआ। चरण दवार दरसाए जमना गंगी, सुरस्ती गोदावरी धूढ़ छार रमाईआ। ख़ुशी विच किहा पंज छे दी आयू लम्बी, समां समें नाल ठुकराईआ। ओस वेले धरनी कम्बी, थर थराहट विच दुहाईआ। कान्हा बिना तेरे काहन तों दुनिया होणी डम्बी, सति सरूप ना कोए वखाईआ। मेरी आसा मंग रही मंगी, मांगत हो के झोली डाहीआ। कलयुग अन्तिम ओह धार निरँकार आवे जेहड़ी मात कुख्ख ना जम्मी, गर्भवास ना कोए रखाईआ। जेहड़ी किसे नूं कहे ना अंमा मंमी, अब्बाजान ना कहि बुलाईआ। खेल होवे इक नवीं, नव चार ना कोए जणाईआ। अर्ज़ अर्ज़ांई इक मन्नीं, मनसा दिती समझाईआ। सुणया बचन कन्नीं, संदेसा सहिज सुभाईआ। धरनी रो पई छम्म छम्मी, छहिबर हन्झूआं वाली लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। धरनी धर्म दा दए दिलासा, सीतल सच जणाईआ। प्रभू प्रेम प्यासा, जुग जुग वेस वटाईआ। पूरी करे आसा, तृष्ना दए गंवाईआ। ख़ाली भरे कासा, वस्त अगम्म वरताईआ। उहदा खेल अलखणा अलाखा, लख सके कोए ना राईआ। ओह आदि तों जोती जाता, जोती जोत नूर रुशनाईआ। तैनूं दुनिया कहिंदी धरती माता, धवल तेरी चतुराईआ। पर तूं वी उसनूं मन्नणा आपणा बापा, पिता पुरख अकाल सीस निवाईआ। ओह वेखे ज़रूर कलयुग खेल तमाशा, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। तेरी मंज़ल पूरी करे वाटा, अगला पन्ध रहे ना राईआ। पर याद रखीं इक वेरां गोबिन्द अमृत देण आवे बाटा, जगत रस चखाईआ। फेर निरगुण नूर कर प्रकाशा, अंध अंधेरा दए गंवाईआ। सम्बल करके आपणा वासा, वास्ता इक्को नाल जणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु जो चार जुग दीआं शाखां, शनाखत करे चाँईं चाँईंआ। सति धर्म दा बण के राखा, तेरी रखया करे देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता इक अख्वाईआ। जेठ कहे मेरी थित वार वारता अनोखी, वक्ख वक्ख समझाईआ। मेरी धार लिखी किसे ना पोथी, पुस्तक सके ना कोए समझाईआ। जुग बीते कोटन कोटी, काल गए विहाईआ। जो अवतार पैग़म्बर गुरु आया सो खा के गया रोटी, रसना रस चखाईआ। निरगुण धार रिहा कोए ना जोती, पंज तत तत समाईआ। दीन मज़्हब मानव वंड धर्म धार दे दोषी, दुश्मण नाम नाम समझाईआ। अक्खर विद्या जगत पढ़दा कोशी, सिफ्तां विच सालाहीआ। पुरख अकाला दीन दयाला बिना ज़बान तों सदा रखे ख़ामोशी,

❋

❋

शब्द शब्द नाल जणाईआ। तन माटी वजूद सोहे कोए ना पोशी, पोशीदा आपणा नाम रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक दया कमाईआ। दया धार प्रभ आ गया, अचन अचेत अचल्ल। निरगुण नूर जोत जगा गया, गहर गम्भीर अछल अछल। लख चुरासी भरम भुला गया, जन भगत उधारे घड़ी पल। चार कुण्ट वेख वखा गया, लेखा जाणे महीअल जल थल। कूड़ कुड़यारा डंक वजा गया, हउमे हंगता विकार उठा के दल। राउ रंक भुला गया, निहचल धाम बैठ अटल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमा गया। करनी कार कमावण आया, जेठ जलन्दा मीत। भेव अभेद खुल्हावण आया, हरि साचा त्रैगुण अतीत। जन भगत सुहेले मेल मिलावण आया, शब्द गुरदेवा हो के बीच। दर साचे आप बहावण आया, पर्दा लाह साहिब अनडीठ। भेव अभेद खुल्हावण आया, आत्म परमात्म दस्स के गीत। अंध अंधेरा गवावण आया, गृह मन्दिर जगा के दीप। सच मार्ग समझावण आया, सतिजुग साची रीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, लेखा मुका के हस्त कीट। हस्त कीट ना राउ रंका, ना कोए राज रजान। साहिब सति स्वामी दवार बंका, इक्को परम पुरख मेहरवान। चरण प्रीती साची संगता, संगल शरअ कटाण। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगता, हँ ब्रह्म दए ज्ञान। संसा लाह के मन का, मनसा मेटे शैतान। रस रहिण ना देवे कन्न का, अन्तर अन्तर बख्शे ध्यान। कर प्रकाश अगम्मी नूर चन्न दा, लेखा मुकाए कोटन भान। लहिणा झोली पाए जन भगतां वाले दम दा, दामनगीर हो श्री भगवान। लेखा रहे ना हरख सोग ग़म दा, चिन्ता चिखा मिटे जहान। पिछला वेला गया लँघदा, अग्गे हुक्म फ़रमान। जगत लेखा होणा तंग दा, गृह गृह होए हैरान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि साचा वड मेहरवान। कृष्न कहे मैं दिता इक संदेसा झट, युधिष्टर झटके नाल उठाईआ। जिस वेले सम्मत शहिनशाही जाए टप्प, टापू वेख जगत लोकाईआ। माया डसनी डस्से सब नूं सप्प, ज़हिर कहर वरताईआ। पैग़म्बरां फल जाणा पक्क, सदी सदीवी दए गवाहीआ। खेल करना पुरख समरथ, हरि वडे वड वड्याईआ। शब्दी धार पा के नथ्थ, सृष्टी बन्न्हे थांउँ थाँईंआ। किसे दे रहे किछ ना हथ्थ, जोरू ज़र ना कोए चतुराईआ। सति धर्म दा सथ्थर विछ जाए सथ्थ, कूड़ कूड़ वज्जे वधाईआ। एह खेल वेखणा प्रभू नाल अगम्मी अक्ख, बिन नैणां नैण तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला ल्ए मिलाईआ। कृष्न किहा जिस वेले सम्मत शहिनशाही छे आवे, आवत आवत आवत ख़ुशी मनाईआ। सतारां हाढ़ थित सुहावे, रुतड़ी रुत महकाईआ। प्रभू चरण धूढ़ी हरिसंगत नहावे,

❋

❋

दुरमति मैल गंवाईआ। तूं ही माता पिता गावे, ख़ुशीआं राग जणाईआ। गुरमुख इक दूजे नूं हस्स हस्स बुलावे, गिला अन्दर रहे ना राईआ। हरिसंगत नौ प्रदक्खणा लै के नौ दवार दा डेरा ढावे, नव नौ ख़ुशी मनाईआ। आत्म परमात्म इक्को प्रीतम रावे, जो रव रिहा सर्ब ठाईंआ। जूठे झूठे छड के दाअवे, माया ममता मोह मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा आप जणाईआ। सतारां हाढ़ कहे मैं आउंदा आउंदा भज्जा, भाजड़ वेखां जगत लोकाईआ। हरिसंगत पूरन अक्खर लिख्या होवे हथ्थ सज्जा, हथेली लाल लाल नाल छुहाईआ। अग्गे दस्सणी एस दी वजह, भेव भेव विच्चों खुल्हाईआ। सब दे खब्बे हथ्थ विच होवे काग़ज़ चिट्टे रंग दा बग्गा, काना साढे तिन्न हथ्थ लम्बाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद आपणा रंग रंगाईआ। चिट्टा काग़ज़ नौ दस इंच धार होवे, तूल अर्ज़ वड्याईआ। गुरमुख साढे तिन्न घंटे कोए ना सोवे, सोहणा वक्त दए समझाईआ। विराग विच कोए ना रोवे, नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पारब्रह्म प्रभ अलख अभेवे, भेव अभेद सके कोए ना पाईआ।

चिट्टे वस्त्र काला ठप्पा, जन्म जन्म जन्म कर्म गंवाईआ। जिस दी मिरतू होणी सी लड़ के सप्पा, महीना जेठ लँघण ना पाईआ। उस दा लहिणा देणा लेखा पूरा कीता पूरब जन्म दा बचन होया सच्चा, रामदास गुर दए गवाहीआ। बाल अवस्था बाली बच्चा, बचपन बचपन विच्चों बणाईआ। भाण्डा भज्जण नहीं दिता कच्चा, मेहर नज़र नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमीत सपुत्री जन्म दान फेर दिता, दे के आपणी दया कमाईआ।