पुस्तकालयभाग २२

१० जेठ शहिनशाही सम्मत ६ महिंगा सिँघ दे गृह पिण्ड हरीपुर ज़िला जलन्धर

अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभ बेनज़ीरी, निरगुण निरवैर नज़र सब दी दे बदलाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले साडा वक्त अख़ीरी, परवरदिगार सांझे यार दईए जणाईआ। शब्दी धार अन्दर लेखा लिख तहरीरी, शाह हकीरी वेख वखाईआ। चार जुग दी शरअ तोड़ ज़ंजीरी, कलयुग कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। सतिजुग साचा धर्म होवे तामीरी, धरनी धरत धवल

❋

❋

धौल वज्जे वधाईआ। अमृत रस बख्श दे सीरी, आबेहयात नीर प्याईआ। किसे दी रहे ना मीरी पीरी, पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। जो आसा रख के गया कबीरी, कबरां तों बाहर सुणाईआ। दीन दुनी मेट दिलग़ीरी, दीन दयाल होणा सहाईआ। दीन मज़्हब रहे ना किसे जगीरी, मालक इक्को सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण बेनन्ती अरदास प्रभू अन्त, अन्तष्करन वेख ख़लक ख़ुदाईआ। तूं साहिब स्वामी भगवन्त, भगवन तेरी बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी तेरा खेल बेअन्त, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। ध्यान लगाउंदे गए सन्त, साजण हो के खोज खुजाईआ। पतिपरमेश्वर बण के कन्त, कन्त कन्तूहल पड़दा दे उठाईआ। दीन दुनी दा गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। बोध अगाधी बण के पंडत, विद्या अगम्म देणी जणाईआ। मानव ज़ाती तेरी संगत, शब्दी धार मेल मिलाईआ। लेखा पूरा कर दे पुरख अकाले विच आपणे सम्मत, समां समें विच्चों बदलाईआ। हउमे रोग रहे ना चिन्त, क्रिया कूड़ देणी गंवाईआ। तेरे नाम कलमे दा रहे कोए ना निन्दक, दुरमति दुराचार ना कोए वड्याईआ। मनुआ करे कोए ना इल्लत, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। इक्को शब्द गुरदेव सतिगुर होवे हिम्मत, हौसला इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण अन्त कन्त संदेशा, शहिनशाह सुणाईआ। तूं जुग जुग रहें हमेशा, नित नवित आपणा खेल खिलाईआ। भेव खुल्हा दे सचखण्ड अगम्मे देसा, पड़दा थिर रहे ना राईआ। झगड़ा मुका दे पंडत मुल्ला शेख़ां, इक्को नूर देणा चमकाईआ। आपणे हथ्थ रख आपणा लेखा, विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाईआ। सतिजुग साचे रहे कोए ना भरम भुलेखा, भाण्डा भरम देणा भनाईआ। दीन मज़्हब दा देणा किसे नहीं ठेका, ठाकर हो के आपणा हुक्म वरताईआ। तूं आदि अन्त दा एका, एकँकार तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण अन्त अख़ीरी कहिणा, शब्दी धार सुणाईआ। तेरा खेल वेखणा बिन नैणां, नैन नैन रुशनाईआ। तेरा भाणा सब ने सहणा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा बुरज़ ढहिणा, हउमे हंगता होए सफ़ाईआ। कूड़ी क्रिया वहिण वहिणा, चार कुण्ट दुहाईआ। बिन तेरे दिसे कोए ना साक सैणा, सज्जण मीत ना कोए अख्वाईआ। सदी चौधवीं नाता तुटणा भाई भैणां, पिता पूत ना गोद सुहाईआ। चारों कुण्ट अंधेरी रैणां, निरगुण जोत ना कोए रुशनाईआ। सब दा पूरब परम पुरख प्रभ देणा, दे दे ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण साडा लेख अगम्मी तक्क, तकवा अन्त रखाईआ। हकीकत झोली पा दे हक,

❋

❋

लाशरीक तेरी सरनाईआ। साडे सब दे ख़ाली हथ्थ, पल्लू गंढ ना कोए बंधाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे नाम दा चलाया रथ, हुक्म संदेशे मात सुणाईआ। महिमा दस्सी अकथ, भेव अभेदा इक प्रगटाईआ। अन्तिम साडी होई बस, बस्ते सब ने ल्ए बंधाईआ। दो जहानां आपे नस्स, नव सत्त खोज खुजाईआ। सब किछ फड़ाया तेरे हथ्थ, तेरा तेरे अग्गे टिकाईआ। वेखीं सदी चौधवीं अग्गे ना जावे टप्प, टापूआं वाले देण दुहाईआ। कौल इकरार पूरा होया पक्क, पक्की गंढ ना कोए खुल्हाईआ। तूं साहिब स्वामी समरथ, बेअन्त तेरी सरनाईआ। झट गोबिन्द प्या हस्स, सचखण्ड आपणी ख़ुशी बणाईआ। दीन दयाल वेख लै अक्ख, अक्ख मेरे नाल मिलाईआ। लख दा लख रिहा ना कक्ख, कक्ख लख ना कोए जणाईआ। जो मार्ग आया दस्स, दहि दिशा शनवाईआ। उस दा ल्ए कोए ना रस, रस्ता भुल्लया ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर पर्दा आप चुकाईआ। गोबिन्द कहे मेरी वेख हथेली, बिन हथ्थां हथ्थ जणाईआ। तुध बिन अवर कोए ना बेली, बेल्यां जंगलां विच आया सुणाईआ। तेरी खेल सदा नवेली, निरँकार तेरी चतुराईआ। गुरमुख मेरे मेरे नाल मेलीं, मिल के विछड़ कोए ना जाईआ। औह तक लै नानक टोपी सेली, सरगुण रही समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वस्त अमोलक इक वरताईआ। गोबिन्द किहा मेरा इक इशारा, बिन सैनत दयां जणाईआ। औह वेख आपणा किनारा, नईया डोले थांउँ थाँईंआ। किसे दा रिहा ना कोए सहारा, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। सिख सिख नूं कहे ग़द्दारा, गोबिन्द दा भय ना कोए जणाईआ। मेरे पुरख अकाल दीन दयाल मैं तेरा सुत दुलारा, शब्द शब्द अख्वाईआ। निरगुण धार हो दुबारा, दोहरी आपणी कार कमाईआ। नव सत्त पावां सारा, महासार्थी हो के तेरा रथ चलाईआ। लहिणा देणा पूरा करके जुग चारा, चौथा जुग फोल फुलाईआ। तेरे प्यार दा इक्को होवे दवारा, द्वारका वासी जिथ्थे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दवार दया कमाईआ। गोबिन्द किहा मैं दस्सां भेव अवल्ला, अगम्म अथाह जणाईआ। पुरख अकाल वेख लै पल्ला, कन्नी गंढ ना कोए बंधाईआ। तेरा नूर इलाही अल्ला, आलमीन तेरी बेपरवाहीआ। मेरा कौल इकरार निहचल धाम अटला, दूजी भूमिका ना कोए दरसाईआ। अन्त तेरे दवारे खला, ख़ालक ख़लक रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं अन्त करावां हल्ला, हुक्म इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वर आपणा इक जणाईआ। पुरख अकाल कहे गोबिन्द प्रेम विच ल्ए अंगड़ाई, मुहब्बत विच वड्याईआ। जेहड़ा बूटा पुट्ट के आयों काही, कायनात जड़ उखड़ाईआ। शब्दी खेल जगत पए दुहाई, हाहाकार लोकाईआ। कलयुग बदल देवे शाही, शहिनशाह

❋

❋

आपणा हुक्म सुणाईआ। सब दी मंज़ल पूरी करे जो चार जुग दे राही, पैंडा पन्ध मुकाईआ। धुर संदेशा देवे थांउँ थाँईं, थान थनंतर खोज खुजाईआ। सच खेल वेखणा चाँईं, चाउ घनेरा इक र्दड़ाईआ। मेला मिलणा धुर दे माही, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच पर्दा इक उठाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द माछूवाड़ा कर लै याद, पूरब दयां जणाईआ। जिस धार ल्या अराध, हिरदे हरि वसाईआ। भेव पा के बोध अगाध, बुद्धी तों परे कीती शनवाईआ। उस दा लहिणा वेख आज, थित वार दए समझाईआ। भगती धार बदल समाज, समग्री नाम इक वरताईआ। तख्त निवासी पहन के ताज, ताजां वाले दए खपाईआ। तेरा पूरन करके काज, करनी करता वेख वखाईआ। जेहड़ी मैं प्रेम विच कटी रात, रुतड़ी इक महकाईआ। इक कीड़ी वाली सौग़ात, पदार्थ दुआबे विच भराईआ। गोबिन्द होर वेख बिन अक्खरां वाली किताब, बिन कुतबख़ाने फोल फुलाईआ। सचखण्ड दी तक्क महिराब, महिबूब रिहा दरसाईआ। जिस विच्चों अगम्मी निकले अवाज़, रसना जेहवा ना कोए सुणाईआ। उहदा पंजवां हिस्सा ते पंजवां बाब, पंजवीं सतर सतर समझाईआ। जिथ्थे नहीं कोई आवाज़, धुन नाद ना कोए शनवाईआ। इक्को बैठा प्रेमी तेरा साध, सन्त सुहेला नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। गोबिन्द कहे मैं शब्दी ध्यान धरया, जगत बुद्धी ना कोए चतुराईआ। खेल वेख्या नरायण नरया, नर हरि दिता दरसाईआ। जेहड़ा दादू दे देहुरे दादू दा साथी गोबिन्द चरण लग्ग के तरया, नौ वार सीस झुकाईआ। गोबिन्द उस नूं बाहों फड़या, फड़ बाहों गले लगाईआ। ओह झट गोदी दे विच वड़या, गलवकड़ी गल विच पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा पिता पूत दा ढोला पढ़या, ख़ुशी राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा हुक्म सुणाईआ। गोबिन्द कहे दादू दा संगी जिस दा नाँ सारे कहिंदे वाधू, वाहवा खेल खिलाईआ। नौ कोल रखदा सी सदा काजू, नौ साल ना मुख लगाईआ। बन्न्हदा सी नाल सज्जे बाज़ू, बाज़ां वाले आस तकाईआ। जिस वेले आवे मेरा साहिब मेरा बण के आगू, आगमन विच राह तकाईआ। उहदे नाम दा मेरे उत्ते होवे जादू, जादव बंस दा पिछला नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच पर्दा आप चुकाईआ। गोबिन्द आ गया नाल प्यार, प्रेम विच वड्याईआ। वाधू ने करके निमस्कार, नौ काजू अग्गे दिते टिकाईआ। गोबिन्द दे सहार, फड़ बाहों ल्या उठाईआ। उस हस्स के किहा वाह यारां दे यार, तेरी यारी बेपरवाहीआ। जे तुट्ठा मैनूं आपणी मंज़ल चाढ़्ह, दर आपणा इक सुहाईआ। गोबिन्द इशारा कीता अजे ज़िंदगी वेख होर दिन चार, जुग चौथे समझाईआ। जिस वेले खेल करे मेरा करतार, हरि करता

❋

❋

धुरदरगाहीआ। मैं शब्दी धार आवां विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी बैठण सीस निवाईआ। तेरा लहिणा देणा कर्ज़ा देवां उतार, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। वाधू किहा मेरे नाल कर वायदा, सच सच सुणाईआ। दादू किहा गोबिन्द कदे ना होवें अलाहिदा, वक्खरा घर ना कोए सुणाईआ। गोबिन्द किहा मैं अन्तर लवां जाइज़ा, जाइज़ आपणी कार कमाईआ। तैनूं मरना पए ते दु:ख होवे हैज़ा, तन वजूद दए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। वाधू किहा मैं मरना तेरी हुक्म दी धार, मरना मृत रहे ना राईआ। जावां सच सच्चे दरबार, दरगाह साची सोभा पाईआ। करके निमस्कार, मथ्था चरणां उत्ते घसाईआ। गोबिन्द थपकी दिती वार दो चार, हथ्थ पुश्त पनाह टिकाईआ। तेरा लेखा अगम्म अपार, आपणे विच छुपाईआ। जन्म लैणा पए विच संसार, आउणा चाँईं चाँईंआ। एह खेल हरि करतार, करनी दा करता रिहा शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। गोबिन्द किहा की आउणा चाहें मात, जन्म जन्म बदलाईआ। वाधू किहा तूं ही पिता तूं ही मात, हउँ बालक इक अख्वाईआ। तेरा तेरे दर होवे साथ, सगला संग बणाईआ। गोबिन्द किहा मैं शब्द गुरु मेरा खेल अगम्म समाज, समझ सके कोए ना राईआ। तत्तां वाली तेरी पूरी करां आस, ख्वाहिश ख्वाहिश विच समाईआ। तेरा लहिणा देणा रख के आपणे हाथ, हथ्थो हथ्थ चुकाईआ। जोड़ जुड़े नाल पुरख समराथ, धुर साहिब होए सहाईआ। मेरे नाम दा धुर दे शब्द दा अगम्मी नादां दा वजदा होए नाद, नाद नाद शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा संदेशा इक सुणाईआ। गोबिन्द किहा सच निभावां प्रीत, प्रीतम हो के दयां जणाईआ। जिस वेले सदी जावे बीत, चौधवीं वेस वटाईआ। पुरख अकाला दस्से गीत, ढोला अगम्म अथाहीआ। सृष्टी दृष्टी बदले रीत, रीतीवान होए सहाईआ। सति सच दी बख्श प्रीत, प्रीतम हो के वेस वटाईआ। तेरा पिता होवे सुरजीत, सिँघ सिंघ नाल वड्याईआ। चोली चाढ़्ह रंग मजीठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। वाधू किहा की कीता कौल इकरार, इक वार सुणाईआ। गोबिन्द कीता इशार, माछूवाड़े दिता वखाईआ। कीड़ी दा दे उधार, भरम दिता चुकाईआ। जिस वेले एह आवे विच संसार, लोकमात वज्जे वधाईआ। दो धार विच धार होवे उज्यार, दो दोआबा मेल मिलाईआ। काया काअबा इक वखाल, महल्ल अटल करे रुशनाईआ। उस वेले सुरत लैणी संभाल, सम्बल वसे धुर दा माहीआ। जिस नूं पोह ना सके काल, महाकाल सीस निवाईआ। ओह खेल करे कमाल, कलि कल्की नाउँ प्रगटाईआ। कूड़ी क्रिया तोड़

❋

❋

जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणा हुक्म सुणाईआ। गोबिन्द किहा शब्द गुरु गुरदेवा, आत्मा देव जणाईआ। साचा नाम अमृत मेवा, रस इक्को इक वखाईआ। जिस नूं चक्ख ना सके जेहवा, बत्ती दन्द ना कोए वड्याईआ। ओह मिले धाम निहचल निहकेवा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गोबिन्द किहा तेरा मेरा कौल इक इकरारा, अक्ल बुद्धी तों बाहर जणाईआ। शब्दी हुक्म दे इशारा, सहिज नाल सुणाईआ। तेरा हो के तेरी पावां सारा, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। सुत दा सुत बणा दुलारा, सूत्रधारी खोज खुजाईआ। तेरा नाम होवे गुर अवतारा, सिँघ अक्खर संग रखाईआ। दुआबे वाल्यां नाल वरतारा, पूरब पिछला जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप मिलाईआ। साचा मेला मिल्या मिलाप, हरि करता आप कराईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण अन्त अन्त तेरा इक्को जाप, आख़र अख़ीर नज़री आईआ। कूड़ी क्रिया मेट संताप, हउमे रोग रहे ना राईआ। दीन दुनी दी दृष्टी कर पाक, पतित पुनीत आप कराईआ। तूं सब दा माई बाप, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। झगड़ा रहे ना कोए ज़ात, मज़्हब दीन ना कोए लड़ाईआ। मानव मानव कर इत्फिाक, मेला मेल सहिज सुभाईआ। सब दा पूरा कर भविक्ख्त वाक, वाहवा तेरी इक सरनाईआ। सतिजुग साचा खुल्ल्हा रहे ताक, दर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण तेरा वक्त सुहञ्जणा, सोभावन्त रमणीक। पुरख अबिनाशी आदि निरँजणा, तेरे हथ्थ हक तौफ़ीक। कलयुग कूड़ा मात वंञणा, दूजा रहे ना कोए शरीक। सतिजुग साचा धरनी लग्गणा, किरपा कर त्रैगुण अतीत। तेरा दीपक जोत जगणा, खेल दस्स अनडीठ। सब नूं धूढ़ी करा मजणा, अन्तर रहे ना कौड़ा रीठ। पुरख अकाल धुर दे सज्जणा, चाढ़्ह रंग मजीठ। झगड़ा रहे ना माटी बदना, बदी दी अन्दर रहे ना रीत। ममता विच पए ना तपणा, काया करदे ठांडी सीत। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण तेरा इक्को नाउँ सब ने जपणा, धुर दा कलमा हक हदीस। जन भगत सुहेला साथ रखणा, झगड़ा रहे ना ऊच नीच। जिस दा खेड़ा सदा वसणा, सो तेरे चरणां होवे वसनीक। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल सदा सद सदा सद, आपणा नाम करें बख्शीश।

❋

❋

११ जेठ शहिनशाही सम्मत ६ बीबी हरभजन कौर दे गृह पिण्ड हरीपुर ज़िला जलन्धर

भोला नाथ आया उतों कैलाश, काली जटा जूट वखाईआ। सदा ला पुरख अबिनाश, अलख अलख दिता सुणाईआ। नेत्र मीट तक्क प्रकाश, परा पसन्ती तों परे वेख वखाईआ। त्रिशूल सुट्ट के तक्कया आकाश, मण्डल मण्डप खोज खुजाईआ। फेर वेख्या हर घट वास, लख चुरासी रिहा समाईआ। चरण प्रीती जोड़ के नात, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मेरी रही कोई ना लाश, तन तत ना कोए दरसाईआ। मैं शब्द धार दा दास, दासी दास सेव कमाईआ। इक इक कर विश्वास, विषय तेरा नाम अपणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरि तेरी बेपरवाहीआ। शंकर कहे मैं वेख अगम्मा सुख, आपणी ख़ुशी बणाईआ। सृष्टी वेख के दु:ख, हैरत विच आपणा आप भुलाईआ। इक सत्त दी धार मरदे विच कुख्ख, जन्म पूर ना कोए कराईआ। इक इकत्ती अध विच्चों जांदे टुट्ट, टुटयां गंढ ना कोए पवाईआ। दो सट्ठ जननी घर जम्मदे सुत, पुत्र धी ना वंड वंडाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल मैं इक्को वार रिहा पुछ, निउँ के सीस निवाईआ। पिच्छे काल बीते चौकड़ीआं नाल जुग, समां समें विच्चों बदलाईआ। मैनूं समझ नहीं आई की खेल तेरा कुझ, करनी दे करते देणा दरसाईआ। मैं रखी नहीं कोई बुध, अक्ल वाली ना कोए चतुराईआ। दर ठांडे जावे झुक, निउँ निउँ सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी सरनाईआ। पुरख अकाल किहा भोले नाथ वेख्या तेरा जोग, जटा जूट दयां जणाईआ। दीन दुनी दा वेख्या सोग, चिन्ता विच कुरलाईआ। पंज तत सरीर दे विच नौ सौ नड़िनवे करोड़ दा रोग, मेट सके कोए ना राईआ। किसे आया नहीं विच बोध, धनंतर इशारे नाल समझाईआ। खोज थक्के चौदां लोक, पैग़म्बर तबक्यां विच सबक पढ़ाईआ। मैं बहि के आपणी विच मौज़, खेल धुर दा रिहा खिलाईआ। एह मेरी धर्म धार दी फ़ौज, शंकर तेरी वी करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, भेव अभेदा इक खुल्हाईआ। शंकर मस्तक धर के हथ्थ, अक्खीं मीट ध्यान लगाईआ। वाह पुरख समरथ, तेरी बेपरवाहीआ। मैनूं इक्कीवां हिस्सा दिता दस्स, जिस नाल लख चुरासी लेखा देवां मुकाईआ। पुरख अकाल होर खोल्ही अक्ख, पड़दा दिता चुकाईआ। उठ वेख प्रतख, साहिब इक गुसाँईंआ। जिस दा गाउणा जस, सिफ्तां विच सालाहीआ। सब तों बैठा वक्ख, गृह मन्दिर इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि हरि करता बेपरवाहीआ। शंकर निउँ करी निमस्कारी, नमों सीस निवाईआ। पुरख अकाल शब्द अगम्मी चपेड़ मारी, तन वजूद दिता हिलाईआ। निगह मार नौ सौ नड़िनवें करोड़ धर्म धार दी बीमारी, हिकमत विच समझ

❋

❋

विच किसे ना आईआ। मैं खेल करां ब्रह्म बणा संसारी, भण्डारी विष्नूं नाल बणाईआ। शंकर तूं जांदा सँघारी, सँघारन वाल्या अन्त तूं वी रहिण ना पाईआ। मेरा खेल वक्खरा वक्खरी कारी, करनी दा करता हो के आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग अन्त सतिजुग सच बण दरबारी, दरबार आपणा देणा लगाईआ। इक्को हुक्म इक्को शब्द इक्को नाम इक्को कलमा दस्स जैकारी, जै जैकार देणी कराईआ। जिस नूं अवतार पैग़म्बर गुरु मन्नण सच सिक्दारी, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ। शंकर किहा मेरा ना सवाल ना जवाब, कहिण किछ ना पाईआ। तूं आदि अन्त दा मालक हो के करें राज, रईयत वेखें आपणी शहिनशाहीआ। जगदीश तेरे सीस सुहञ्जणा ताज, तख्त निवासी तेरी वड वड्याईआ। चार जुग सारे होए अपाहज़, लंगड़े लूल्हे सोभा पाईआ। जिधर तकां ओधर दिसे दाग़, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। कोटन कोटि अवतार पैग़म्बर गुरु जग के गए चराग़, शमां नूर रूप समाईआ। अन्त इक्को दिसे वाहिद, दूजा रूप ना कोए दरसाईआ। पता नहीं की खेल करे शायद, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा दे उठाईआ। पुरख अकाल किहा शंकर हुक्म संदेशा देवां नाल प्यार, प्रीतम हो के दयां जणाईआ। सतारां हाढ़ नूं हो के आवीं त्यार, त्रिशूल पुट्ठी पिट्ठ उत्ते लटकाईआ। अक्खां नूं मली होवे छार, मस्तक लाल रंग रंगाईआ। कुशा कंध्याँ उत्ते चुक्की होवे रखया होवे भार, भारद्वाज संग मिलाईआ। अन्तर खुल्ही होवे जाग, आलस निंद्रा ना कोए वड्याईआ। शब्द अगम्मा गाउणा राग, अनरागी दए सुणाईआ। जिस वेले वज्जे आवाज़, दस बीस वक्त समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। शंकर किहा मेरे साहिब सुल्तान, तेरी वड वड्याईआ। मेरे उत्ते होया मेहरवान, मेहर नज़र टिकाईआ। मेरा अग्गे गया ध्यान, पर्दा दिता चुकाईआ। मेरा साथी नौजवान, ब्रह्मा वेख वखाईआ। विष्नूं नाल करे परवान, तिन्ने आईए चाँईं चाँईंआ। दर भिखारी मंगीए दान, निउँ के सीस झुकाईआ। नाले तेरी करीए कल्याण, तेरा नाम सिफ्त सालाहीआ। फेर देवांगे सच ब्यान, जो आदि तों सानूं दिता समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। पुरख अकाल किहा शंकर पैरीं आउणा नन्गी, कदम कदम नाल बदलाईआ। मुन्दरा कन्न विच होवे टंगी, टंग सज्जी सत्त रंग विच वखाईआ। सेली गल विच होवे गंढी, वल नौ नौ पवाईआ। पिट्ठ पिच्छे होवे चण्डी, चण्डालका रूप दरसाईआ। मुख विच्चों बाहर होवे दो दन्दी, काले रंग विच दरसाईआ। सीस वाही होवे ना कंघी, ख़ाक छार विच जणाईआ। मस्तक रेखा होवे चन्दी,

❋

❋

चन्द रूप चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। शंकर हथ्थ फड़या होवे कासा, कसम तेरा नाम ख़ुदाईआ। जल पाणी भरया होवे विचों ब्यासा, गुरमुख लै के आवे चाँईं चाँईंआ। सवा सेर दा होवे आटा, दुआबे वाल्यां वंड वंडाईआ। मालवे वाल्यां ल्याउणा बाटा, धात लोहे वाली चतुराईआ। माझे वाल्यां वस्त्र ल्याउणा पाटा, ढाई गज़ लम्बाई चुड़ाईआ। जम्मू वाल्यां ल्याउणा छाता, काला काल रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक हुक्म सुणाईआ। शंकर त्रिशूल नाल बद्धी होवे टाकी, हिस्से इक सत्त वखाईआ। गर्दन ते बद्धी होवे बाटी, बाटा गोबिन्द वाला दृढ़ाईआ। ढाई गज़ दी होवे लाठी, सोहे लोहे नाल चतुराईआ। बिन अंधेरयों होवे बाती, बत्ती नूर नूर चमकाईआ। ओम होवे उपर छाती, छत्रधारी वेख वखाईआ। ढाई इंच दी होवे ग्लासी, दन्दां विच अड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पुरख अकाल किहा शंकर तकणा इक नज़ारा, ब्रह्मा विष्न नाल मिलाईआ। इक्की इक्की गुरसिक्खां माझा मालवा दुआबा जम्मू तिन्न रंग दीआं बन्न्हीआं होण दस्तारां, दस्त तिन्न रंग रंगाईआ। तिन्ने रंग रंगीआं होण तलवारां, तैलेवीव दा लेखा यौरोशलम समझाईआ। एह हुक्म सच्ची सरकारा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। शंकर पंज प्यारयां दा वेखीं रूप, अक्ख पुट्ठी आप बदलाईआ। जेहड़े प्रभ दे बण के आउणे दूत, दुतीआ भाउं गंवाईआ। ओन्हां दे गल विच अट्टी होवे इक इक सूत, मुहम्मद लेखा मंगे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल खिलाईआ। सुण हुक्म पुरख अकाले, अकल कलधारी आप जणाईआ। पंजां प्यारयां सज्जे हथ्थ दे अंगूठे करने काले, काली चरणां विच सीस निवाईआ। हथ्थां विच दीपक होण बाले, बाला मर्दाना सेव कमाईआ। आउणा सच सच्ची धर्मसाले, धर्म दवार इक वड्याईआ। जिथ्थे वसण शाह कंगाले, शहिनशाह आपणा पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक हुक्म सुणाईआ। शंकर पंज लिखारी तकणे, तकणे नाल ध्यान, हरि करता आप जणाईआ। ओन्हां दी वक्खरी होवे शान, शहिनशाह आपणा रंग वखाईआ। मस्तक उत्ते बद्धी होवे किरपान, नौ इंच विच लम्बाईआ। कंधे रखया होवे धनुष कमान, कमान सत्त रंग चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। पुरख अकाल किहा शंकर वेखीं किस बिध बदल देवां बुध, दीन दुनी बदलाईआ। हाढ़ सतारां रात बारां भगतां दा भगतां नाल हुक्म नाल करावां युद्ध, रसना जेहवा नाल लड़ाईआ।

❋

❋

माझा मालवा दुआबा जम्मू इक दूजे नूं पैण कुद्द कुद्द, डरावे देण थांउँ थाँईंआ। पड़दा ओहला रहे ना लुक, सन्मुख सब नूं देणा जणाईआ। फेर सृष्टी दी सृष्टी दा बदल देवां रुख़, दीन दुनी करां हल्काईआ। अगला लेखा उह दस्सां जिस नूं जुग चौकड़ी सारे रहे पुछ, पुच्छयां अंक ना इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी सुहाए आप रुत, सुत दुलारे आपणे नाल मिलाईआ।

११ जेठ शहिनशाही सम्मत ६ डाकटर पाल सिँघ दे गृह
पिण्ड दाऊद पुर ज़िला कपूरथला

शंकर कहे मैं आवां केहड़े राह, रहिबर हो के देणा समझाईआ। चार जुग दे अवतार पैग़म्बर गुरु ल्यावां गवाह, शहादत तेरे नाम वाली भुगताईआ। तन ते राख मलां कि स्वाह, साहिब सुल्तान देणा समझाईआ। केहड़ा जपदा आवां नाँ, ओअँ हरीअँ तत सति राम कृष्न अल्लाह सतिनाम वाहिगुरु की चतुराईआ। कवण सुहञ्जणा वेखां थाँ, थान थनंतर ज़िमीं असमान ब्रह्मण्ड खण्ड फोल फुलाईआ। किस बिध उच्ची कूकां कर के बांह, दो जहानां करां शनवाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला तूं ही पिता तूं ही माँ, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। विष्न ब्रह्मा नाल ल्यावां चाअ, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। नगर खेड़ा वेखां ग्रां, धाम सम्बल फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। पुरख अकाल किहा सुण शब्द अगम्मी भोले नाथ, जटा जूट दयां जणाईआ। निरगुण धार तेरा होवे साथ, गुर अवतार पैग़म्बर ब्रह्मा विष्न नाल मिलाईआ। सीस झुकाउणा पुरख समराथ, धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सब ने गाउंदे आउणा गाथ, जो आदि अन्त दी इक पढ़ाईआ। पिच्छा परत ना वेखणा उपर कैलाश, केशव आपणा हुक्म वरताईआ। फेर लख चुरासी जीव जंत साध सन्त दी वेखणी लाश, तन माटी फोल फुलाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल दी तकणी रास, मण्डल पड़दा इक उठाईआ। दीन दुनी दा झगड़ा वेखणा ज़ात पात, की मज़्हब मज़्हब नाल लड़ाईआ। फेर कलयुग तकणी अंधेरी रात, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। शंकर कहे मेरे स्वामी, पुरख अकाल परवरदिगार तेरी सरनाईआ। आदि अन्त दे अन्तरजामी, जुगा जुगन्तर तेरा खेल वेख वखाईआ। चार जुग

❋

❋

दे शास्त्र तेरी सिफ्तां वाली बाणी, वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान अक्खरां नाल अक्खर मेला मेलया सहिज सुभाईआ। तेरा फ़रमाना कलमा कायनात शाह सुल्तानी, शहिनशाह हुक्म हुक्म विच्चों प्रगटाईआ। चार जुग दे अवतार पैग़म्बर गुर मेरे नाल करन ध्यानी, निगह निगह विच्चों उठाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सदी चौधवीं वेखीं आपणी धर्म निशानी, सृष्टी दृष्टी अन्दर फोल फुलाईआ। फिर हैरत विच सब दे अन्दर आवे हैरानी, परेशानी विच सारे देण दुहाईआ। जिन्हां सिक्खां मुरीदां दे पिच्छे दे के गए कुरबानी, तन वजूद माटी ख़ाक मिलाईआ। नाम निधाना दे के गए बण के दानी, शब्द अगम्मी दात वरताईआ। आबेहयात अमृत रस बख्श के गए पानी, पतिपरमेश्वर तेरा जाम प्याईआ। ओह दीन दुनी चारों कुण्ट दहि दिशा करे बेईमानी, बेवा रूप होई लोकाईआ। कलयुग अन्त नव नौ चार दिसे फ़ानी, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा इक अख्वाईआ। पुरख अकाल कहे सुण शंकर हुक्म मेरा अगम्म, अगम्मढ़ी कार कमाईआ। दीन दुनी दा झगड़ा वेखणा काया माटी चम्म, चम्म दृष्टी विच दुहाईआ। चार कुण्ट हरख सोग चिन्ता ग़म, ग़मखार मिले किसे ना माहीआ। माया ममता हउमें हंगता वधी तम, चित तृष्ना तृखा ना कोए बुझाईआ। सदी चौधवीं बेड़ा सके कोए ना बन्न्ह, पैग़म्बर बैठे मुख भवाईआ। कलमा कायनात आवे ना कम्म, हू हू नाअरा सारे रहे लाईआ। धरनी धरत धवल धौल बिन नेत्र रोवे छम्म छम्म, शमां दीपक जोत ना कोए रुशनाईआ। निरगुण नूर प्रकाश चढ़े जोत कोए ना चन्न, सूर्या चन्द दए दुहाईआ। भगत सुहेला जनणी दए कोए ना जण, लोकमात मिले ना कोए जणेंदी माईआ। अन्तर निरन्तर कूड़ कल्पना वधी सब दी मन, बुध बिबेक ना कोए वखाईआ। त्रैगुण माया अग्नी लग्गी तन, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। भाण्डा भरम भेव जगत विद्या सके कोए ना भन्न, भ्रांन्त दूर ना कोए कराईआ। करे खेल श्री भगवंन, हरि करता आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। शंकर सारयां मिल के आउणा बण के संग, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आप जणाईआ। फिर अवतारां कहिणा जिस कारन गोबिन्द छड्डया पुरी अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों वखाईआ। फिर खेल जणाउणा क्यों मुहम्मद बख्श्या निशान तारा चन्द, चन्द सतार मिली वड्याईआ। फेर पड़दा लौहणा किस बिध सदी चौधवीं जावे लँघ, अन्त लोकमात रहिण ना पाईआ। फेर वेखणा किस बिध पैग़म्बर सूफ़ी नच्चदे वांग मलंग, मुतहिरा कंध्याँ उत्ते टिकाईआ। फेर वेखणा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दीन दुनी दा जंग, मज़्हब मज़्हब विच टकराईआ। एह खेल सूरा सरबंग, सन्मुख सब दे दए वरताईआ। शंकर कहे मेरा ख़ुशी होवे बन्द बन्द, रोम रोम वज्जे वधाईआ। जोती जोत

❋

❋

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे लख चुरासी पवण स्वासी दम, दामनगीर हो के आपणा खेल खिलाईआ।

११ जेठ शहिनशाही सम्मत ६ जुगिन्दर सिँघ दे घर पिण्ड फ़तहगढ़्ह ज़िला कपूरथला

पुरख अकाल कहे शंकर खेल वेखणा उपर धरत, धरनी धरत धवल खोज खुजाईआ। निगह मारनी उपर अर्श, आलीशान रिहा समझाईआ। ब्रह्मा विष्न तेरे नाल वंडण दर्द, दर्दी हो के वेख वखाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव वेखणी फ़रद, चार जुग दा लेखा फोल फुलाईआ। साहिब सुल्तान नौजवान मर्द मर्दान सब दी आसा मनसा पूरी करनी पूरब वेखणी ग़रज़, गृह मन्दिर खोज खुजाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग होण देवे कोए ना हरज़, हरि जू आपणा पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, हरि करता नूर इलाहीआ। शंकर कहे प्रभू मेरे मेरा कवण होवे लिबास, बिन तत तत वड्याईआ। की खेल वेखां पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर खोज खुजाईआ। किस दवारे होवे रास, किस मण्डल सोभा पाईआ। कवण दवार होवे जोत प्रकाश, निरगुण नूर नूर चमकाईआ। विष्न ब्रह्मा पूरी करनी आस, भेव अभेद इक खुल्हाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु होवण साथ, सगला संग बणाईआ। दरगाह साची सच दवार निरगुण धार सर्ब करन अरदास, बेनन्ती बिनै इक जणाईआ। तूं करनी दा करता कुदरत दा मालक प्रगट होवें आप, आप आपणा भेव चुकाईआ। सारे तेरा गावण जाप, तूं मेरा मैं तेरा दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। पुरख अकाल कहे मैं खेल वखावां भेव खुल्हावां कलयुग अंधेरी रात, रैण भिन्नड़ी इक समझाईआ। झगड़ा रहे ना शंकर ते कैलाश, कला कल आपणी इक वरताईआ। मेरा लेख लिख्या नहीं कलम दवात, शास्त्र सके ना कोए जणाईआ। उस दा भेव खोल्हां बहु भांत, बातन भरम रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता वड वड्याईआ। पुरख अकाल कहे शंकर गल होवे बाशक तशका, तशक मिले वड्याईआ। बिना अक्खां तों वेखणा रस्ता, रहिबर इक्को दए वखाईआ। मुख सिफ्त सालाही आवे हस्सदा, हस्ती तक बेपरवाहीआ। ढोला गाउण इक्को जस दा, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। नूर तकणा अगम्मी अक्ख दा, दोए लोचन डेरा ढाहीआ। सच दवारा वेखण वसदा, जिथ्थे निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। राग सुणना शब्द अगम्मी नद दा, अनहद नादी आप वजाईआ। जिथ्थे इक्को दीपक होवे जगदा, जागरत जोत डगमगाईआ। उथे लेखा नहीं धूंणीआँ वाली अग्ग दा, ख़ाक तन ना कोए रमाईआ। मेरा राह तकणा सूरे सरबग

❋

❋

दा, शहिनशाह पड़दा दए उठाईआ। तैनूं खेल वखाउणा लख चुरासी कलयुग जग दा, जगजीवण दाता पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। शंकर प्रेम प्रीती विच झुकाया सीस, नमों नमों सरनाईआ। मेरे साहिब साहिब जगदीश, जगदीश्र तेरी बेपरवाहीआ। तेरा खेल बीस इकीस, एकँकार तेरी वड्याईआ। मेरा झगड़ा मुकाया राग छत्तीस, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा डेरा ढाहीआ। मेरा अन्तिम रिहा बीत, थिर रहिण कोए ना पाईआ। तूं शाह सुल्ताना इक अतीत, त्रैगुण तों बाहर सोभा पाईआ। उच्ची कूक मारी चीक, नेत्र नैण नीर वहाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त तुध बिन करे कोए ना हक तस्दीक, शहादत हक ना कोए भुगताईआ। अवतार पैग़म्बर गुर सारे करन तेरी उडीक, सचखण्ड बैठे दरगाह साची सारे राह तकाईआ। मेहरवान महिबूब लख चुरासी परख नीत, घट घट अन्दर फोल फुलाईआ। झगड़ा प्या मन्दिर मसीत, काअबे रो रो मारन धाईआ। अट्ठ सठ पाणी करे कोए ना ठांडा सीत, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। सदी चौधवीं रही बीत, मुहम्मद वेखे नैण उठाईआ। हज़रत ईसा आपणी वेखे लीक, सदी बीसवीं नाल गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। शंकर किहा मेरे शाह पातशाह शहिनशाह, शाह सुल्तान तेरी वड्याईआ। नमस्ते विच सीस झुका, जुग जुग तेरी सेव कमाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पन्ध मुका, मुकम्मल आपणी कार कमाईआ। वेला वक्त पहुँचया आ, आमद विच वज्जे वधाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु नेत्र नैण रहे उठा, बिना अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। की खेल करे हरि करता आप ख़ुदा, ख़ुद मालक नूर इलाहीआ। जिस दे उतों सारे होए फ़िदा, फ़ैसला हक दए सुणाईआ। सब दी कबूल करे दुआ, दो जहानां वेख वखाईआ। कलयुग विच सतिजुग देवे ला, मार्ग आपणा इक दरसाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स नाँ, निरगुण धार इक समझाईआ। सरगुण पड़दा देवे उठा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर सारे मन्नण इक रज़ा, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। पुरख अकाल कहे शंकर अन्त रखणा चाओ घनेरा, घड़ी पल नाल वड्याईआ। कलयुग चार कुण्ट तकणा अंधेरा, सच नूर ना कोए रुशनाईआ। मानव बन्न्हे कोए ना बेड़ा, नईया शौह दरया पार ना कोए कराईआ। वरनां बरनां प्या झेड़ा, शरअ ज़ंजीर ना कोए कटाईआ। भाग लग्गे किसे ना खेड़ा, काया महल्ल ना कोए रुशनाईआ। सच धर्म दा दिसे ना कोए वेहड़ा, कूड़ी क्रिया होई हल्काईआ। पुरख अकाल परवरदिगार सांझे यार निरगुण धार तेरा अगम्मी फेरा, फिरत वेखी जगत लोकाईआ। साबत रिहा कोए ना चेरा, मुरीद गए मुख भवाईआ। इक्को इक

❋

❋

सुहा दे वेला, वक्त आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच संदेशा इक सुणाईआ। शंकर आउणा पैर दब्बे, आपणी पिट्ठ बदलाईआ। हुक्म संदेशे सुणने हब्बे, हमसाजण दए जणाईआ। एह वक्त मिलदा कदे कदे, कदीम दा मालक आप सुणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया रहिण नहीं देणे दग़े, जगत फ़रेब ना कोए वखाईआ। तेरे दोवें हथ्थ होवण बध्धे, डण्डावत करके सीस निवाईआ। तन मूल पाउणे नहीं झग्गे, कपड़ा ढाई गज़ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा इक समझाईआ। शंकर आउणा लोकमात, मता विष्न ब्रह्मा पकाईआ। सतारां हाढ़ सुहञ्जणी रात, सम्मत शहिनशाही छे वड्याईआ। पिठ उत्ते बद्धी होवे कलम दवात, जिस दा रूप ना कोए दरसाईआ। निमस्कार करनी निउँ निउँ उस अगम्मे नाथ, जो त्रिलोकी नाथ दए वड्याईआ। नाम निधाना गाउणा बण के भाट, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। पिछली पिच्छे छडणी वाट, अगला हुक्म सुणना चाँईं चाँईंआ। खेल खेले पुरख अबिनाश, हरि करता धुरदरगाहीआ। सब दी पुछणहारा वात, वातावरन वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जिस ने झगड़ा मेटणा ज़ात पात, दीन दुनी दा पड़दा लाहीआ। प्रगट होणा साख्यात, साहिब स्वामी भेव ना राईआ। तेरा लहिणा देणा पूरा करना बन्द ख़ुलास, बन्दी तोड़ होए सहाईआ। अग्गे बदल देवे समाज, समग्री इक्को इक वरताईआ। दीन दुनी दा बदल देवे राज, रईयत वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस दे चार जुग मुहताज, दूर दुराडे बैठे अक्ख उठाईआ। ओह साहिब सुल्तान मर्द मर्दान नौजवान शब्द अगम्मी मार अवाज़, सोई सुरती सब दी दए उठाईआ। अन्तर निरन्तर रहे कोए ना नाराज़, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। झगड़ा मेटे शरअ नमाज़, वुज़ू रंग ना कोए वखाईआ। शंकर दोए जोड़ के हाथ, वास्ता देणा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सच आपणा हुक्म वरतावांगा। निरगुण नूर जोत चमकावांगा। शब्द अगम्मी नाद वजावांगा। सो पुरख निरँजण खेल वखावांगा। हरि पुरख निरँजण पड़दा लाहवांगा। एकँकार वेस वटावांगा। आदि निरँजण जोत चमकावांगा। अबिनाशी करता हो के वेख वखावांगा। श्री भगवान डंक वजावांगा। पारब्रह्म प्रभ आपणी धार वखावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव सर्ब उठावांगा। इन्द इन्द्रासण करोड़ तेतीसा नाल हिलावांगा। गण गंधर्ब किन्नर यशप राग सुणावांगा। अवतार तेई भेव खुल्हावांगा। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद नाल मिलावांगा। नानक गोबिन्द जोत चमकावांगा। कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड फोल फुलावांगा। शब्द शब्द दी ला के चोट, चोटी चढ़ के वेख वखावांगा। इक्को पुरख अकाल दी दस्स के ओट, ओड़क इक्को विच मिलावांगा। कलयुग कूड़ी क्रिया रहे ना खोट, खोटे खरे वेख वखावांगा। जंगल जूहां विच वेखां लंगोट, रिषीआं मुनीआं फोल फुलावांगा। त्यागी

❋

❋

वैरागी सब दी वेखां सोच, समाजी पड़दे आप चुकावांगा। जेहड़े भगत सुहेले प्रभ नूं रहे लोच, तिन्हां निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हावांगा। जिस प्रभू दी माणदे मौज, मजलस तिन्हां विच रखावांगा। लख चुरासी विच्चों गुरमुख सन्त सुहेले चंगे थोड़े बहुत, बहु गिणत ना कोए चतुरावांगा। जेहड़े मिले प्रभ दी जोत, जोत जोत विच समावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे लोक परलोक, दो जहान श्री भगवान परवरदिगार सांझा यार एकँकार कल आपणी इक प्रगटावांगा।