१७ जेठ शहिनशाही सम्मत ६ ज्ञानी गुरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड भलाई पुर ज़िला अमृतसर
विष्न ब्रह्मा शिव कहिण निरगुण धार जोत निरँकारी, निराकार निरवैर तेरी सरनाईआ। जुग चौकड़ी आदि पुरख अपरम्पर स्वामी वेखी तेरी खेल न्यारी, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी बेपरवाहीआ। सरगुण सरगुण बणया रिहा पुजारी, पूजा तन वजूद इष्ट जणाईआ। खेल हुन्दा रिहा पैग़म्बर गुर अवतारी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी खेल खिलाईआ। साहिब सुल्तान नौजवान मर्द मर्दान तेरी कोए ना पावे सारी, साहिब सुल्तान पर्दा पर्दे विच्चों ना कोए उठाईआ। अक्खर धार तेरे सिफ्तां वाले बणे रहे पुजारी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान रागां नादां विच ढोले गाईआ। निरगुण जोत बिन वरन गोत, तेरी सरन चरण करे ना कोए निमस्कारी, पाहन पाथर सिल पूजस वेखी जगत लोकाईआ। पढ़ पढ़ रसना जेहवा सारे रहे उच्चारी, उस्तत तेरा नाम जणाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी तेरी मंज़ल मिली ना इक वारी, एकँकार तेरी ओट ना कोए तकाईआ। कलयुग अन्त दो जहान सृष्ट दृष्ट होई दुख्यारी, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी सांतक सति ना कोए कराईआ। चार कुण्ट दहि दिशा मानव मानव होई ख्वारी, ख़ालस तेरा रूप ना कोए दरसाईआ। मन कल्पणा विच दीन दुनी हँकारी, ज़ात पात दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। तेरे नाम दी झगड़यां वाली लग्गी अखाड़ी, अल्ला वाहिगुरु राम ओम हरी ओम तत सति करे लड़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण साडी आशा कलयुग अन्तिम वेख हारी, हरि हरिजू सीस निवाईआ। आत्म ब्रह्म पारब्रह्म बिन तेरे करे कोए ना दारी, अन्तर निरन्तर मेल ना कोए मिलाईआ। तेरे प्यार अन्दर आई इक विचारी, विचर के दईए सुणाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले निरगुण नूर जोत कर उज्यारी, पारब्रह्म प्रभ आपणा खेल खिलाईआ। जिस दी गुर अवतार पैग़म्बर भविक्ख्तां विच कर के गए इज़हारी, रागां नादां विच दृढ़ाईआ। जिस दी सारे मन्नण ताबयादारी, सीस जगदीश ना कोए उठाईआ। सब दा लहिणा देणा वेख पा सारी, महासार्थी आपणी कार
❋
❋
कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पुरख अकाल कहे विष्न शिव सुण ब्रह्म, ब्रह्माद दयां जणाईआ। आदि जुगादि मेरा इक्को धर्म, सति सच दी बाण समझाईआ। लख चुरासी मेरी धार तों ल्ए जरम, आत्म मेरा नूर इलाहीआ। जगत करनी बणा के कर्म, कांडां विच खेल खिलाईआ। दीन मज़्हब बणाया भरम, ज़ातां विच कीती लड़ाईआ। झगड़ा पा के माटी चर्म, सृष्टी दृष्टी दिती बदलाईआ। जो आए मेरी सरन, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। नाता तोड़ के जन्म मरन, मर जीवत रूप समझाईआ। मालक बण के तरनी तरन, निरगुण जोत विच समाईआ। ओह मंज़ल साची चढ़न, दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, सच संदेशा इक सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बिन सीस जगदीश झुके, सचखण्ड सीस निवाईआ। पुरख अकाले सब दे पैंडे मुके, अन्तिम वेख थांउँ थाँईंआ। तेरा भाणा कदे ना रुके, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। सृष्ट सबाई कलयुग अन्तिम दुक्खे, दर्दीआं दर्द ना कोए वंडाईआ। जीव जहान वेख भुक्खे, आत्म रस ना कोए चखाईआ। भाग लग्गा किसे ना कुख्खे, भगत जन्मे कोए ना माईआ। मानव ज़ाती उलट रुक्खे, गेड़ा गेड़ा ना कोए पवाईआ। भाग लग्गे ना काया पंज तत बुत्ते, बुतख़ाने पई दुहाईआ। सानूं इयों जापदा गुरु अवतार पैग़म्बर पुरख अकाल तेरी जोत विच सुते, धरनी धरत धवल धौल उत्ते लवे ना कोए अंगड़ाईआ। आपणयां मुरीदां सिक्खां शब्द गोदी कोए ना चुक्के, फड़ बाहों गले ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। पुरख अकाल कहे विष्न ब्रह्मा शिव तुहाडी सच सुणां अरदास, बेनन्ती आपणी झोली पाईआ। मेरा खेल अगम्म तमाश, जुग चौकड़ी समझ किसे ना आईआ। कलयुग अन्तिम पावां रास, निरगुण निरगुण गोपी काहन नचाईआ। वेला वक्त दस्सणा ख़ास, थित वार दयां दृढ़ाईआ। सतारां हाढ़ सब ने बणाउणा साथ, संग इक्को इक जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाउणी गाथ, ढोला अगम्म अथाहीआ। सोहणी सुहञ्जणी सुहाउणी रात, रुतड़ी आपणी इक महकाईआ। शंकर पिट्ठ ते बन्न्ह के लिआउणी कलम दवात, जो जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। तैनूं खेल वखावां साख्यात, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। चार जुग सिर्फ़ मेरे नाम दी हुन्दी रही अरदास, मेरा दरस कोए ना पाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु गा के गए गाथ, सिफ्तां वाले ढोले जगत सुणाईआ। मैनूं मन्न के गए पुरख समराथ, सचखण्ड दा वासी धुरदरगाहीआ। दीन मज़्हब विच्चों मैं किसे ना आया हाथ, सन्मुख हो ना मेल मिलाईआ। जुग जुग जद किरपा कीती जन भगतां दिती दात, ज़ात पात ना कोए वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मेरी चलदी आई शाख़, शनाख़त आपणे हथ्थ रखाईआ। मेरा
❋
❋
खेल पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर आपणी कार कमाईआ। तुसां तिन्नां बिना हथ्थां तों जोड़े हाथ, नमों नमों सीस झुकाईआ। ब्रह्मा तेरी विद्या होवे पास, चारे वेद ना कोए चतुराईआ। विष्नूं तेरा धर्म दी धार भण्डारा होवे ख़ास, ख़ालस आपणी कार कमाईआ। तिन्नां ने मेरा नाम गाउणा बण के भाट, बिन रागां राग अल्हाईआ। मंज़ल मार के आउणा वाट, भगत दवार पहुंचणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। शंकर कहे मेरे प्रभू प्रभ नाथ, अनाथां होएं सहाईआ। जे शब्द अगम्मी दिता आख, आख़र सीस झुकाईआ। तेरे चरण कँवल निरगुण धार जोड़ीए नात, नाता इक्को नाल जुड़ाईआ। साडी सब दी पुच्छी वात, वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। तूं साहिब स्वामी कमलापात, पतिपरमेश्वर तेरी बेपरवाहीआ। असां भगत दवार आ के जन भगतां लई मंगणी दात, ख़ाली झोली आपणी डाहीआ। ग़रीब निमाणयां पुछ वात, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। धर्म दी धार चला साच, सच दी करनी कार कमाईआ। प्रकाश कर काया माटी काच, कंचन गढ़्ह दे वड्याईआ। तेरा खेल अलखणा अलाख, अलख अगोचर तेरी बेपरवाहीआ। असां तिन्नां सचखण्ड दवारयों तेरी चरण धूढ़ दा लै के आउणा प्रशाद, तेरी किरपा किरपा नाल रखाईआ। तूं मालक ख़ालक आदि दा आदि, अन्त तेरी वड वड्याईआ। असीं चाहुंदे तूं जन भगतां बणा याद, आपणा रंग रंगाईआ। तेरयां गुरमुखां खेड़ा रहे आबाद, लोकमात उजड़ ना जाईआ। अन्दर वड़ के खोल्ह जाग, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। चार जुग तैनूं लभ्भदे रहे सन्त साध, हुण भगतां प्रगट हो के आपणा दरस दिखाईआ। सतिजुग तेरा वेखणा चाहुंदे बगीचा बाग़, फुल्ल फुलवाड़ी अगम्म महकाईआ। जिधर जाईए ओधर तेरे नाम दा वज्जे नाद, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर बर्बाद, बेपरवाह हुक्म सुणाईआ। सतिजुग साचा कर आबाद, गुरमुख साचे विच टिकाईआ। हर हिरदे अन्दर हो विस्माद, बिस्मिल आपणी कार कमाईआ। झगड़ा मुका दे इश्क हकीकी ते मिजाज़, मिसल आपणी इक समझाईआ। जिस नूं समझे बुद्धी अक्ल ना कोए दिमाग़, अनभव आपणी कार कमाईआ। गृह गृह दीपक जोत जगा चिराग़, काया चरागाहां अन्दर होए रुशनाईआ। हरिजन हँस बणा काग, दुरमति मैल धुआईआ। किसे दा रहे ना सवाल जवाब, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। तेरे दवारयों सब नूं होवे लाभ, गुर अवतार पैग़म्बर बैठण सीस निवाईआ। जेहड़ा अमृत झिरना झिरदा दस्स के आए कँवल नाभ, सो बूँद स्वांती मेहर नज़र नाल प्याईआ। जेहड़ा नूर दस्सदे आए सूर्या चांद, काया अन्तर करे रुशनाईआ। सो पड़दा लाह दे जन भगतां बन्धनां तों कर अज़ाद, सति सरूप आपणा दरस दखाईआ। राती सुत्तयां दिने जागदयां सतिगुर शब्द हो के मार आवाज़, तत्तां वाले गुरु दा झगड़ा दे मुकाईआ। पुरख अकाले नवीं साजणा साज, अवतार पैग़म्बर गुरु
❋
❋
जिस दी भविक्ख्तां विच दे के गए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सुणो शब्द त्रैगुण अतीत, त्रैभवण आप जणाईआ। आदि जुगादी धुर दी रीत, नित नवित खेल वखाईआ। जुग चौकड़ी खेल खेलया ठाकर दुआरा मन्दिर मसीत शिवदुआले मट्ठ गुरदवारयां वंड वंडाईआ। अन्त लेखा सब दा तुसां करना तस्दीक, शहादत वक्ख वक्ख भुगताईआ। सच दवारे कवण होया वसनीक, वसणहार कवण हो जाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर की रखण उम्मीद, आसा की जणाईआ। किस दी सिफ्त कीती तौहीद, भेव अभेद खुल्हाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण प्रभू असीं सारे तेरे अज़ीज़, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। बिना तेरे नाम कलमे तों किसे ना आई तमीज़, सति सच ना कोए बणाईआ। पर सानूं जुग चौकड़ी पिच्छों इहो आई रीझ, जो निउँ के दईए दृढ़ाईआ। औह वेख भविक्ख्तां तेरी सदी चौधवीं रही बीत, बीसवीं आपणा पन्ध मुकाईआ। दो जहान तेरे नाम दा इक्को गावे गीत, दूजा नाम ना सिफ्त सालाहीआ। इक्को कलमा होवे हदीस, इक्को तेरी हक पढ़ाईआ। तिन्नां रो के मारी चीक, कूक कूक दिता सुणाईआ। बौहड़ी तेरी सारे करन उडीक, चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। कलयुग अंधेरा बदल दे तारीक, तारीख आपणी दे समझाईआ। लख चुरासी बदल दे नीत, नीतीवान फेरा पाईआ। तेरे दर ते मंगदे भीख, भिक्खक हो के झोली ढाहीआ। चरण कँवल तेरे सीस, जगदीश इक टिकाईआ। लेखा वेख बीस इकीस, गोबिन्द धार धार दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। पुरख अकाल कहे विष्न ब्रह्मा शिव रखणा याद, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों समझाईआ। सच दा मार्ग करां आबाद, धरनी धरत धवल धौल दयां वड्याईआ। गुरमुखां दी गुरमुख सिँघ नाल बणावां मुन्याद, मुन्यादी आपणा नाम कराईआ। तिन्न अस्सू नवीं साजणा साज, सच सच दा खेल वखाईआ। नौ गुरमुख लगा के राज, राजन राज हुक्म वरताईआ। पन्द्रां पन्द्रां आपणी धार लाध, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। निरगुण धार हो विस्माद, वेखां चारों कुण्ट थांउँ थाँईंआ। फेर हुक्म सुणावां जिस ने बदल देणा समाज, समां समें विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सद आपणा हुक्म सुणाईआ। गुरमुख दुआरा पन्द्रां पन्द्रां वंद, इक पंज समझाईआ। हरिसंगत तूं मेरा मैं तेरा गा के छन्द, ख़ुशी ख़ुशी लैणी मनाईआ। आत्म धार प्रेम प्यार सोहे पलँघ, सेज सुहञ्जणी इक चतुराईआ। अन्दर निशान बणाउणा तारा चन्द, लहिंदी दिशा वेख वखाईआ। अगला खेल सूरा सरबंग, समां समें नाल दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जन भगतां भगत दुआर सुहाउणा, देवे
❋
❋
माण वड्याईआ। रविदास चमारा गुरमुख रंग रंगाउणा, सिँघ सिंघ वज्जे वधाईआ। दूजा हुक्म हुक्म फेर समझाउणा, समझ समझ विच्चों बदलाईआ। सच दा मार्ग सतिजुग इक रखाउणा, सति सति नाल कुड़माईआ। ब्रह्म ब्रह्म दा पड़दा लाहुणा, ब्रह्म मति इक उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणी कार कमाईआ। गुरमुख सिँघ नूं दे के दाद, शब्द शब्द नाल वड्याईआ। फेर बणाउणी भगत दवारे सच समाध, जोगिन्दर तृप्त जिस विच जाण समाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल निरगुण धार रखणी लाज, सरगुण आपणी कार कमाईआ। जिथ्थे लेखा मुकणा कलयुग लूल्हे लंगड़े अपहाज, बलहीण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दी करनी कार कमाईआ। शंकर कहे मैं कलम दवात ल्याउणी, थित सतारां हाढ़्ह समझाईआ। की साहिब खेल खिलाउणी, निरगुण निरवैर दे दृढ़ाईआ। पुरख अकाल किहा मैं नवीं लिख्त लिखाउणी, जिस नूं गुर अवतार पैग़म्बर समझ सक्या कोए ना राईआ। नवीं नवीं धार प्रगटाउणी, विष्न ब्रह्मा शिव सब ने निउँ निउँ लग्गणा पाईंआ। इक्की धामां वंड वंडाउणी, जिन्हां सतिजुग सच सच करनी रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। शंकर तेरी कलम दवात भरी होवे नाल स्याही, स्याह रूप ना कोए दरसाईआ। कलम बणाउणी जेहड़ा गोबिन्द बूटा पुट्टया काही, कायनात नात विच्चों प्रगटाईआ। लहिणा देणा पूरा करना जो माछूवाड़े सिफ्त सालाही, महिमा कथ कथ सुणाईआ। जो संदेशा दिता पाँधी राही, रहिबर हो के आप दृढ़ाईआ। पुरख अकाला बण के धुर दा माही, महिबूब हो के मुहब्बत विच आपणी कार कमाईआ। जन भगतां लख चुरासी जम दी फाँसी कटे फाही, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। लेखा लिखणा इक्को वार दूजी लोड़ रहे ना राई, रहमत आपणी आप कमाईआ। जन भगत सुहेले पार उतारे फड़ के बांहीं, बल आपणा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर संदेशा इक समझाईआ। शंकर किहा मेरी कलम दवात की होवे वडी निक्की, साहिब दे समझाईआ। पुरख अकाल किहा सरगुण धार निरगुण दूआ एका बण के होवे इक्की, इक्को वार जणाईआ। जिहदी धार नोक होवे तिक्खी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। पुरख अकाल सतिजुग सच धर्म दी तेरे नाल लिख के बणाउणी सिक्खी, सिख सतिगुर रूप समाईआ। नाल ल्याउणी गोबिन्द वाली ओह चिट्ठी, जिस दा अक्खर नज़र कोए ना आईआ। जिस विच लख चुरासी इक्को रूप दस्सया हाहे उत्ते टिप्पी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस नूं वेख के कलयुग दी धार आसा पिट्टी, रो रो रो कुरलाईआ। अग्गे नूं खहिड़ा छुट्टणा दीन दुनी दा पथ्थर इट्टीं, काग़ज़ां सीस ना कोए निवाईआ। सतिजुग दी धार सतारां हाढ़्ह दी होणी
❋
❋
मिती, मित्र प्यारा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक दया कमाईआ। शंकर कहे दवात ऊणी होवे कि भरी, मेरा भरम देणा चुकाईआ। पुरख अकाल किहा इस गल्ल तों मूल ना डरीं, डर तेरा दयां चुकाईआ। तूं चरण कँवल निगाह करीं, नेत्र नैण नीर वहाईआ। अमृत धार वहे सरी, सरोवरां लेखा दे मुकाईआ। एह खेल नरायण नर हरी, हरि करता आप कराईआ। जिस दी धार कदे ना मरी, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। उस दी सरनी सच दवार परीं, धूढ़ी चरण ख़ाक रमाईआ। दीन दयाला इक्को वरीं, वर दाता अगम्म अथाहीआ। तेरी खेल होवे खरी, ख़ैरखाही विच समझाईआ। शंकरा तैनूं करके बरी, तेरा लेखा दए मुकाईआ। अग्गे सतिजुग धार नवीं उठावे खड़्ही, खड़ग खण्डे दी लोड़ रहे ना राईआ। मेरी इक्को तुक लैणी पढ़ी, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। फेर अन्त अख़ीरी मंज़ल चढ़ीं, चढ़ के मिलणा नूर इलाहीआ। तेरी पिछली सेवा बड़ी, अग्गे तों लेखा दे बदलाईआ। ख़ुशीआं विच निमस्कार करीं, करते अग्गे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दुनी दा लेखा कलयुग अन्तिम रहिण ना देवे शरी, दीन मज़्हब ज़ात पात ऊच नीच दा झगड़ा दए चुकाईआ।
१८ जेठ शहिनशाही सम्मत ६ ऊधम सिँघ दे गृह पिण्ड जलालाबाद
विष्नूं कहे विश्व धार दा होवे मेरा बाणा, बाणी खाणी तों बाहर दयां दृढ़ाईआ। दर्शन करां पुरख अकाल धुर दे राणा, दो जहानां रईयत वेखां थाँईं थाँईंआ। नाम निधान अगम्म बिन रसना गावां गाणा, निरगुण निरगुण सिफ्त सालाहीआ। सच संदेशा देवां धर्म धार महाना, महिमा अकथ कथ सुणाईआ। जुग चौकड़ी तों वक्खरा पुरख अकाल पहिरया बाणा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जिस भगतां दा लेखे लाउणा इक इक दाणा, दाता दानी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। विष्नूं कहे मेरा होवे धर्म दी धार लिबास, जग नेत्र नज़र ना आईआ। पुरख अकाल दए शाबाश, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं सच संदेशा देवां आख, बिन अक्खरां अक्खर दृढ़ाईआ। वेखो खेल प्रभू तमाश, शिव ब्रह्मा ध्यान लगाईआ। निरगुण नूर नूर प्रकाश, जोती जाता डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। विष्नूं कहे मेरा खेल होणा अलखणी, अलख अगोचर दए वड्याईआ। मेरी धार चलणी दक्खण पच्छमी, पश्चाताप विच दुहाईआ। कलयुग
❋
❋
कूड़ी क्रिया करनी सक्खणी, सख़ावत प्रभ दा नाम दरसाईआ। दीन दुनी धार मच्चणी, अग्नी अग्ग अग्ग लगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु पति रखणी, वेखणहार थांउँ थाँईंआ। लेखा जाण यथार्थ यथणी, यदी आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। विष्नूं कहे मेरा होवे सति सरूप, सति सति विच समाईआ। महिमा प्रभ दस्सां अनूप, भेव अभेद खुल्हाईआ। फिर के चारे कूट, दहि दिशा वेख वखाईआ। प्रभ चरण चरण दवार बण अवधूत, दूती हो के कार कमाईआ। सति सच दा समझ सति सपूत, पिता पूत खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। विष्नूं कहे लख चुरासी धार मेरी चोली, चेला प्रभ दा रंग रंगाईआ। अगम्म अगम्मढ़ी बोल बोली, अनबोलत राग सुणाईआ। निरगुण धार रुतड़ी होवे मौली, सरगुण सरगुण वज्जे वधाईआ। खेल वेखणा उपर धौली, धरनी धरत धवल चतुराईआ। नव सत्त पावे रौली, नव नौ चार दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा हुक्म वरताईआ। विष्नूं कहे विश्व धार होवे प्रकाश, विशेष विष्न दए जणाईआ। पार कर कर आकाश, धवल धौल धर्म धार बणाईआ। जुग जुग दी पूरी कर आस, आस आसा विच समाईआ। सेवक सेवादार बण दास, दासी दास रूप समझाईआ। इक इक दी प्रगट कर ज़ात, ज़ात अज़ाती डेरा ढाहीआ। मंज़ल मंज़ल दस्स घाट, घाटी पिछली रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। विष्नूं कहे शंकर सतारां हाढ़ आउणा, हस्स हस्स दयां जणाईआ। पूरब लेख सर्ब चुकाउणा, चुकन्ना हो के ध्यान लगाईआ। दीन दयाल हुक्म सुणाउणा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। शाहो भूप खेल खिलाउणा, शहिनशाह आपणी कार कमाईआ। पैग़म्बरां संग रखाउणा, मूसा ईसा मुहम्मद नाल वड्याईआ। सदी चौधवीं वास्ता पाउणा, निउँ निउँ सीस निवाईआ। पुरख अकाल जे मेरा वक्त मुकाउणा, अन्तिम अन्त देणा कराईआ। धर्म धार दी गोली लच्छमी रूप दरसाउणा, जगत वस्त्रां नाल सुहाईआ। नक्क काला निशान लगाउणा, कलयुग दी रीती देणी मिटाईआ। हथ्थ संख इक फड़ाउणा, वड्डी छोटी ना कोए लम्बाईआ। मस्तक लाल रंग रंगाउणा, दूजा रंग ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दी धार इक दरसाईआ। विष्नूं कहे उठ ब्रह्मा खोल्ह मुखड़े चार, काल अन्त ल्ए अंगड़ाईआ। वेख पैग़म्बर गुर अवतार, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। शास्त्र सिमरत वेद कर विचार, जो चारे आया अल्हाईआ। सच दिसे ना कोए दीवार, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। निगाह मार विच संसार, पर्दा पर्दे विच्चों उठाईआ। जिधर तके धूंआँधार, निरगुण नूर ना कोए रुशनाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। ब्रह्मा कहे विष्नूं मैं ब्रह्मवेता, ब्रह्म ब्रह्म मेरा रूप दरसाईआ। मेरा इक दा इक नेता, बिन नेत्र नूर रुशनाईआ। जिस दे नाल जुग चौकड़ी हेता, जोती जोत मिल मिल वज्जे वधाईआ। ओह वसे सचखण्ड साचे देसा, दरगाह साची सोभा पाईआ। झट शंकर उठ के बोलया ब्रह्मा तेरा मेरा पूरा हो गया ठेका, लेखा अन्त रिहा ना राईआ। अग्गे पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा शब्दी धार बणा के बेटा, धुर संदेसा इक सुणाईआ। भगत सुहेला जो धुर सिंघासण लेटा, सुत्तयां ल्ए उठाईआ। कुछ याद कर लै नव नौ चार दा चेता, चेतन हो के वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी बदली करना जिस दा पेशा, पेशतर सब नूं रिहा दृढ़ाईआ। जो आदि अन्त रहे हमेशा, जीवण मरन विच ना आईआ। उस ने साडा सब दा पूरा करना लेखा, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। उठ वेख ओह गोबिन्द धार धारी केसा, केसव आपणा खेल खिलाईआ। जिस नूं कहिंदे दस दशमेशा, ओह दस्म दी धार नूर दरसाईआ। कलयुग अन्तिम कर के वेसा, वेसवा वेखे जगत लोकाईआ। खेले खेल दो जहान देस बदेसा, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त दा मालक एका, एकँकार इक अख्वाईआ।
२३ जेठ शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल
विष्नूं कहे मेरे निरँकारा, नर निरँकार तेरी सरनाईआ। सचखण्ड निवासी एकँकारा, अकल कलधारी तेरी बेपरवाहीआ। जोती धार करां निमस्कारा, बिन सीस सीस झुकाईआ। कलि कल्की तेरा अवतारा, जुग चौथे वज्जे वधाईआ। तेरा सोहे इक्को इक बंक दवारा, दवार बंक वज्जे वधाईआ। तेरी चरण धूढ़ मेरा भण्डारा, पतिपरमेश्वर तेरी इक सरनाईआ। कलयुग अन्त बण वरतारा, श्री भगवन्त दयां वरताईआ। तेरे भगतां कर प्यारा, प्रीतम प्रेमी वेख वखाईआ। जेहड़े दिवस रैण करदे कारा, करनी करते कार कमाईआ। निउँ निउँ नमों नमों करां निमस्कारा, नेत्र वेखां चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। विष्नूं कहे प्रभू सति प्रेम दी चाढ़्ह दे रंगत, रंगण इक रंगाईआ। दर भिखारी बैठा मंगत, दरवेश सीस निवाईआ। निगाह मारी जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। मानव ज़ाती मिल्या कोए ना पंडत, बुद्धी तों परे करे ना कोए पढ़ाईआ। नव नव चार गढ़्ह तोड़ हउमे
❋
❋
हंगत, हँ ब्रह्म ना कोए दरसाईआ। दर तेरे मेरी मिन्नत, धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। तेरे भगतां जन्म जन्म दी रहे कोए ना चिन्त, कर्म कर्म दा लेखा देणा मुकाईआ। सति सच दी देणी हिम्मत, हौसला इक्को इक वधाईआ। मन करे कोए ना इल्लत, सुरती शब्द विच समाईआ। सदी चौधवीं ख्वारी होवे कोए ना ज़िल्लत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस दवारयों भगत भगवान खावे निमक, धुर दी गंढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल कहे सुण विष्नूं विश्व धार, विष्न दयां जणाईआ। मेरा नूर ज़हूर अपार, अपरम्पर स्वामी आप दृढ़ाईआ। जोती धार चौवीआं अवतार, शब्दी धार डंक शनवाईआ। जिस दी महिमा कागत कलम ना लिखणहार, सिफ्तां विच ना सिफ्त सालाहीआ। सो खेल करे अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। जन भगत सुहेले ल्ए उठाल, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। सम्बल बहि के पावे सार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। उठ वेख कर विचार, पर्दा पर्दे विच्चों हटाईआ। भगत सुहेले सेवादार, जो सच दवारे सेव कमाईआ। दिवस रैण करदे कार, किरती किरत कमाईआ। ख़ादम हो के ख़िदमतगार, ख़ालस आपणा रूप दरसाईआ। तिन्हां लेखा लिखां आपणी धार, दूसर अवर ना कोए जणाईआ। नाम प्याला देवां प्याल, निझर झिरना इक झिराईआ। गुरमुख बणा के धुर दे लाल, लालन आपणे गृह वसाईआ। अन्त पोह ना सके काल, महाकाल ना कोए चतुराईआ। चित्रगुप्त लेख ना सके वखाल, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। किरपा करां हो के दीन दयाल, नाथ अनाथां वेख वखाईआ। कलयुग अन्त अवल्लड़ी चाल, निराली इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे विष्नूं सुण लै हुक्म यक्का, यक दयां दृढ़ाईआ। मेरा भगतां नाल नाता पक्का, जो जगत पकवान सेव कमाईआ। अन्त कन्त ना देवे धक्का, दरगाह सच मिले वड्याईआ। नाम भण्डारा दे के रता, रत्न अमोलक हीरे ल्ए उपजाईआ। चरण धूढ़ी दा झोली पा के फक्का, फक कलयुग कूड़ी क्रिया दए वखाईआ। जन्म कर्म दा लहिणा देणा करके रफ़ा, रफ़ाकत आपणे नाल रलाईआ। सच दवारे सति धार दी शफ़ा, साहिब सुल्तान वखाईआ। प्रेम प्यार दा दे के दो जहानां नालों नफ़ा, नुकसान जीवण रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। विष्नूं कहे मैं भगत सुहेले वेखां अक्खीं, बिन नेत्र लोचन नैण नैण नैण उठाईआ। जिन्हां दी साहिब सुल्तान पहलों पति रखी, रक्षक होवे थांओं थाँईंआ। अन्तर दे प्रेम दी रती, रत कूड़ी दिती सुकाईआ। सति धर्म बणा के सख़ी, काहन बंसरी नाम जणाईआ। वस्त अमोलक दे अणचक्खी, बिन रसना रस समझाईआ। निरगुण
❋
❋
जोत जगा के बत्ती, अंध अंधेर करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म मेल मिला के कमलापती, पति रखे थांओं थाँईंआ। जिन्हां सेव कमाई प्रेम प्रीती विच हथ्थीं, ओन्हां हथेली उत्ते टिकाईआ। मंज़ल जगत जहान दी टप्पी, टापूआं विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। मंज़ल मिले हकीकत हकी, हरि करता आप दवाईआ। जन भगत सुहेला रहे कोए ना शकी, शहिनशाह आपणा रंग रंगाईआ। कलयुग अन्तिम सृष्टी जाए मथी, गुरमुख गुर गुर ल्ए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत शब्द दी धार खेल सच्ची, सति सच विच समझाईआ।