२४ जेठ शहिनशाही सम्मत ६ किशन सिँघ दे गृह पिण्ड अल्लड़पिण्डी ज़िला गुरदास पुर
चौवी जेठ दिवस सुभागा, भगवन भाग समझाईआ। खेले खेल प्रभ ग़रीब निवाज़ा, मेहरवान दया कमाईआ। किरपा निधान साजण साजा, साहिब सुल्तान बेपरवाहीआ। शब्दी धार विचों किहा गोबिन्द आपणा सुत तोहे निवाज़ा, थित इक्को इक वड्याईआ। नाम सुणाया अगम्म रागा, रागां तों बाहर कीती पढ़ाईआ। शब्द वजाया शब्द अनादा, शब्दी शब्द सुर हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। चौवी जेठ गोबिन्द सुत निवाज, हरि करते दिती वड्याईआ। नौ दाणे दिते खाज, गंदम चने तों बाहर जवी हथ्थ फड़ाईआ। दु:ख भुक्ख तेरा समाज, समग्री दिती दृढ़ाईआ। फेर शब्द दी मार अवाज़, शब्द विच समझाईआ। औह वेख बगीचा बाग़, बाग़बान दरसाईआ। औह वेख तेरे बंस दा बुज्झया चराग़, तत्तां वाला नज़र कोए ना आईआ। औह वेख मेरे चार जुग दे साध, बाले धुर दे दयां वखाईआ। क्यों गोबिन्द तूं नौ साल दा जिस वेले तेग़ बहादर दा सिर तों लथ्था ताज, जगत वाली नज़र कोए ना आईआ। एह उस दे साथी जिन्हां दे अन्दर आया सी वैराग, नैणां रो के नीर वहाईआ। अट्ठे पहर रो के करन याद, अन्दरे अन्दर ध्यान लगाईआ। पुरख अकाल दिती दाद, मेहर नज़र उठाईआ। तेग़ बहादर कीती अरदास, सीस दिता झुकाईआ। कुझ नहीं मेरे पास, प्रभ तेरा तेरे हथ्थ फड़ाईआ। पुरख अकाल किहा मैं शाह पातशाह दो जहानां करां राज, रईयत निरगुण निरगुण आप बणाईआ। तेग़ बहादर गोबिन्द तेरा सुत नहीं मैं आपणा सुत ल्या निवाज, आयू वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। तेग़ बहादर किहा एह मेरा सज्जण मीत, गोबिन्द राह तकाईआ। गोबिन्द किहा मैं नौ साल दा नव नौ चार तों बाहर मेरी
❋
❋
तारीख, भेव सके ना कोए खुल्हाईआ। मैनूं उस प्रभू दी उडीक, जो पुरख अकाल मेरा पिता माईआ। नाले हस्स के किहा ख़ुशी विच मेरा पारब्रह्म प्रभ मैनूं बख्श दए ओह चीज़, जेहड़ी हथ्थ किसे ना आईआ। फिर लाह के गलों कमीज़, रौला दिता पाईआ। नेत्र रो के किहा मैं तेरा अज़ीज़, छोटा नन्हा वेख वखाईआ। फिर खड़्ह गया विच दलीज़, अन्दर बाहर चरण रखाईआ। ख़ुशी विच मार के चीक, चीक चिहाढ़ा दिता पाईआ। फिर मार के अग्गे लीक, दोवें हथ्थ दिते उठाईआ। प्रभू तेरा मेरा नहीं कोई शरीक, शिरक्त विच कदे ना आईआ। बिना कलम तों पुरख अकाल कर तस्दीक, शहादत आपणी दे भुगताईआ। तेग़ बहादर दे जो दिसदे तैनूं मीत, इहनां मित्रां आपणे नाल मिलाईआ। श्री भगवान हस्स के किहा ठीक, ठाकर हो के जोड़ जुड़ाईआ। गोबिन्द तेरा दसवां जामा ते इहनां दे सिर ते मेंढी दस होवे ते नौ साल तों घट्ट उमर तेरी पिछली दस्सण प्रीत, प्रीतम हो के मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। गोबिन्द किहा क्यों मेंढी होवे दस, मैंडे साहिब देणा जणाईआ। पुरख अकाल किहा ओह गोबिन्द तूं पंजां दे पैणा वस, पंज प्यारे तेरी धार रखाईआ। मैं फेर खेल वेखणा वत, वतन बेवतन हो के आपणी कार कमाईआ। तेरी लेखे ला के रत, रत्न अमोलक लैणे प्रगटाईआ। तेरी धार दा खोल्ह के हट्ट, वस्त अमोलक देणी वरताईआ। इक्ट्ठे कराउणे झीवर छींबे नाई जट्ट, ज़ात पात दा डेरा ढाहीआ। गोबिन्द नौ साल दा नौ वार ख़ुशीआं विच गया टप्प, नौ दाणे जवी दे खा के दन्दां हेठ दबाईआ। फिर ज़िमीं दे उते दिते सट्ट, ज़िमीं असमान वल्ल वेख वखाईआ। फेर पंजे उँगलां लईआं तक, पंज प्यारा नज़र कोए ना आईआ। फेर मुख विच पाईआं झट, रसा चूस के आपणा रस बणाईआ। फेर पुरख अकाल शब्द अगम्मी मारी सट्ट, ज़िमीं असमान वल्ल वेख वखाईआ। चपेड़ मारी टक टक, टकयां दा झगड़ा दिता मुकाईआ। फेर खोल्ह के वेख्या अक्ख, प्रतख मिल्या बेपरवाहीआ। गोबिन्द पुठी पैरीं प्या नट्ठ, भज्जया वाहो दाहीआ। नाले मारया पट्ट ते हथ्थ, ललकार के दिता सुणाईआ। मैं तेरा पुत रहां तेरे विच, सति सच विच समाईआ। मेरे प्रभू एह भाण्डा तेरा काया दा बण जाणा कच्च, तन वजूद रहे ना राईआ। श्री भगवान किहा ओह मेरे दुलारे कुझ शक, नेड़े आउणा चाँईं चाँईंआ। गोबिन्द ग़ुस्से विच किहा पहलों मेरा दे दे हक, हकीकत मेरी झोली पाईआ। फेर हथ्थ रखया उत्ते नक्क, सहिज नाल दबाईआ। पुरख अकाल रखणी पति, परमेश्वर तेरा राह तकाईआ। कौल इकरार कर ला पक्क, नौ साल दी आयू मेरी दए गवाहीआ। ओह तत्तां वाला पिता तेग़ बहादर गया छड, सीस कटार नाल कटाईआ। मेरा सरीर तन वजूद माता पिता दी रत्त, मेरा नूर तेरी रुशनाईआ। मैं चाहुंदा अग्गे वास्ते तेरा होवे साथ, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप
❋
❋
हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द तेरी नौ साल दी उमर, अम्बर वेख थांओं थाँईंआ। गोबिन्द ख़ुशीआं विच पाई घुंमर, नच्च के दिता वखाईआ। आपणे अंगूठे लग्गा चुम्मण, जीभ दन्दां हेठ दबाईआ। फेर इशारे नाल सब दी चोटी लग्गा मुन्नण, बचया रहिण कोए ना पाईआ। फिर हथ्थों कड़ा लाह के कंगण, उँगलां विच पवाईआ। फेर बांह दी पा के झुम्बल, झट दिती खुल्हाईआ। फेर चारों कुण्ट लग्गा सुंघण, गुरमुख वेखे थांओं थाँईंआ। फेर उँगल रख के उत्ते बुल्ल्हण, ज़ोर नाल दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द मेरा खेल जुग जुगी, आपणी कार कमाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं देवां सुधी, सुध आपणे नाल रखाईआ। खेल करावां परे बुद्धी, बुध मन ना कोए चतुराईआ। लाड लडावां विच युद्धी, शस्त्र शस्त्रां नाल टकराईआ। गोबिन्द ख़ुशी विच पाई लुड्डी, कदम कदम नाल बदलाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल चार जुग गुर अवतार पैग़म्बर जगत वासना विच खेल कराउँदा रिहा गद्दीआं वाली दे के गुड्डी, नाम जगत वाला समझाईआ। मैं तेरा सुत दुलारा बिना तेरे शब्द तों कोई धार नहीं करनी उग्घी, आपणा नाम ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गोबिन्द किहा प्रभू मैं चार जुग दा बेटा सुणदा रिहा कन्नीं, अगम्म आवाज़ बेपरवाहीआ। तूं दाता बड़ा धनी, देवणहार अख्वाईआ। जिस नूं नाम दिता ईमान दिता मातलोक बेड़ा आया बन्न्ही, जगत जुगत विच चतुराईआ। ओह दीनां मज़्हबां दी वासना चार जुग दी काया गुडीआ वांग अन्न्ही, अक्खीं वेखण कुछ ना पाईआ। मेरी इक अर्ज़ांई मन्नी, दर तेरे सीस झुकाईआ। जिस वेले तूं मेरा होवें तनी, इक घर विच रह के दोवें झट लँघाईआ। उस वेले मेरयां सिक्खां दा आपणे भगतां दा बेड़ा बन्न्ही, कलयुग दी माया पोह सके ना राईआ। दीन्हां मज़्हबां विच मायाधारी सोहणी बणनी चन्नी, जगत शृंगार दए कराईआ। काम वासना विच सब दी आसा जाणी डंनी, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहर नज़र उठाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द एह गुडीआ समझ ना अंधी, नेत्रहीण अख्वाईआ। एह काम वासना विच नहीं गंदी, जगत तृष्ना ना कोए हल्काईआ। एह कलयुग दी धार सोहणी सुचज्जी चंगी, भगती वाल्यां ल्ए प्रनाईआ। एह हो जाए इक टंगी, लंगड़ी लूल्ही करे लोकाईआ। इहने दीनां मज़्हबां दी तोड़ देणी डण्डी, अग्गे चले कोए ना चाँईं चाँईंआ। इहने सिर तों हो जाणा नन्गी, रंडी कन्त ना कोए हंढाईआ। उस वेले मैं होवां ते तूं होवें भगत सुहेले होवण संगी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सब दी आत्मा करां ठंडी, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। गुडीआ कहे क्यों गोबिन्द मेरे नाल कीता धक्का, हाए उफ़ दुहाईआ। मेरा कौल इकरार पक्का, जुग चौकड़ी चलया आईआ। मेरा मुहम्मद यार बणाया सका, चार यार देण गवाहीआ। जिस वेले तेग़ बहादर ने सी फ़रंगीआं वल्ल तका, उँगली हथ्थ उठाईआ। जिस वेले नानक सतिनाम सितार दा राग दस्सा, मेरी सिफ्त आवाज़ सुणाईआ। जिस वेले हरि गोबिन्द ग्वालीअर विच लिखा पटा, पटने वाले आपणी कार कमाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां सहाई हो के रखा, रखया करी थांउँ थाँईंआ। सच पुछें मैनूं सब ने टेक्या मथ्था, मेरे अग्गे सीस निवाईआ। मेरा खेल यथार्थ यथा, मैं सच दयां समझाईआ। जिस वेले ब्रह्मा ने पहली वेर सुणाई चार वेद दी कथा, मेरी मूर्ती बणा के अग्गे लई टिकाईआ। मैं उस दे नाल पा ल्या रट्टा, अग्गे हो के कीती लड़ाईआ। मखौल विच कीता ठट्ठा, चार मुख वाल्या तूं इक मुख दी सार की पाईआ। सीस उतों हिला के छत्ता, मुक्खों किहा मैं छत्रधारी देणे रुलाईआ। ब्रह्मा टड के वेख्या मेरे वल्ल अक्खां, मैं ताड़ी दिती लगाईआ। मैं लुक गई विच कक्खां, लम्भयां हथ्थ फेर ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गुड्डी कहे मैं कोई नहीं कोझी कमली, कमलापात दए वड्याईआ। मैं बुद्धहीण नहीं यमली, मूर्ख मति ना कोए रखाईआ। मैं नहीं कोई गोरी काली सवली, रंगत रंग ना कोए दरसाईआ। मेरा नूर इलाही अवल्ली, आलमीन वड्याईआ। मैं जुगां पिच्छों जद आवां धवली, जुग जुग दयां उलटाईआ। शाह सुल्तानां हथ्थ फड़ा दयां बग़ली, बग़लगीर रहिण कोए ना पाईआ। चार जुग लँघदयां लँघदयां मेरी बोदी वध गई, बोदी जञ्ञू दा झगड़ा देणा मुकाईआ। मेरी प्रीत इक नाल लग्ग गई, लग मात्रा दा डेरा ढाहीआ। हुण आई मैं कलयुग जग लई, जुग आपणा फेरा पाईआ। मैं भज्जी फिरदी चार कुण्ट अग्ग लई, नट्ठां वाहो दाहीआ। बौहड़ी मेरी टंग भज्ज गई, सिर धड़ होई जुदाईआ। पर मैनूं इक ख़ुशी मैं उस दी भेंटा चढ़ गई, जिस दा बेटा गोबिन्द माहीआ। जिस सच दवारे सद्द लई, आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुड्डी कहे जन भगतो तक्को मेरी धार, सच दयां सुणाईआ। मेरे वांग सब कुछ आपणे साहिब तों दयो वार, तन वजूद दी लोड़ रहे ना राईआ। मैं जगत अंधी जोबनवन्ती मुटयार, वेखो सोहणे वाल वधाईआ। साफ़ सुथरे कपड़े डार, अंगी अंग नाल छुहाईआ। मैं सदी चौधवीं दी मुटयार, जोबनवन्ती रंग वखाईआ। मैं भज्जी नट्ठी चार कुण्ट वेख्या संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। पर मैनूं मेरे साहिब वरगा लम्भया नहीं कोई यार, मीत नज़र कोए ना आईआ। मैं फेर वेख्या गोबिन्द वरगा नहीं कोई सूरबीर योद्धा सच्ची सरकार, सच सेव ना कोए कमाईआ।
❋
❋
मैं फेर तक्कया आपणी कर विचार, विचर के दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर पर्दा आप उठाईआ। गुडीआ कहे मैं सीस विच वाहुणी कंघी, कंघा गोबिन्द दए समझाईआ। जेहड़ी सृष्टी होई बहुरंगी, बहुमत विच कुरलाईआ। अफ़ीमी पोसती हो गई भंगी, मध पान विच समाईआ। सीस तों हो गई रंडी, कन्त सुहाग ना कोए हंढाईआ। मज़्हबां दी पै गई डण्डी, प्रभ मिले ना धुर दा माहीआ। चार कुण्ट होई अंधी, अंध अंधेरा ना कोए गंवाईआ। मैं वेले नाल मूल ना संगी, शर्म हया दिता मिटाईआ। होका देवां विच वरभण्डी, ब्रह्मण्ड दयां सुणाईआ। वेख्यो गुरमुखो बिना पुरख अकाल तों मंनिउ ना कोए पखण्डी, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। मेरे मुख विच है नहीं दन्दी, बिना ज़बान दयां सुणाईआ। मैं वेखो सीतल धार हो गई ठंडी, सीस जगदीश भेंट कराईआ। एहदी आदि तों धार आदि तों खेल चंगी, चंगी तरह सुणाईआ। जिस वेले दुर्गा दे हथ्थ फड़ाई सी चण्डी, गुडीआ कहे ओह मेरे तन वजूद छुहाईआ। फेर आप साहमणे बाणा पहर के जंगी, अष्टभुज दिता वखाईआ। नी तूं मेरी धारों जम्मी, जम्मण वाली कोए ना माईआ। तेरा तन नहीं कोई चम्मी, चम्म ना कोए वखाईआ। कौल कर ना हरख़ ना ग़मी, चिन्ता विच कदे ना आईआ। मेरा खेल जद वेखे ते वेखे खेल नवीं, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। सच दा हुक्म सति मन्नी, संदेशा इक दृढ़ाईआ। झट गुडीआ बोली मैं जगत वास्ते अन्न्ही, नेत्रहीण दुखदाईआ। पर मैं इक्को तकां आपणा पिता मंमी, अम्मी इक्को इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा खेल वखाईआ। गुडीआ कहे पुरख अकाल गुर अवतार पैग़म्बरां देंदा रिहा दात, जुग जुग हुक्म वरताईआ। युद्ध कराउण तों पहलों वखाउंदा रिहा तमाश, आपणा पड़दा लाहीआ। रूप धरदा रिहा पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर रंग रंगाईआ। पहलों शस्त्रधारी हो के सचखण्ड आपणा वखाउंदा रिहा लबास, खड़ग तरकश नाल वड्याईआ। फिर हुक्म मनाउँदा रिहा ख़ास, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर पर्दा आप चुकाईआ। गुडीआ कहे जुग जुग गुर अवतार पैग़म्बरां दे के आपणी झलक, निशाना इक समझाईआ। फेर ओहले हो के पलक, आपणा आप लुकाईआ। फेर झगड़ा पा के ख़लक, दीन दुनी नाल टकराईआ। फेर अमृत दे के कलस, सच सच वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणी कार कमाईआ। गुडीआ कहे युद्ध होण तों पहले चार जुग करदा रिहा कार, हरि करता बेपरवाहीआ। सच सचखण्ड आपणे चरणां उत्ते पवाउंदा रिहा प्रेम दी धार, विष्न ब्रह्मा शिव इन्द कुबेर नाल मिलाईआ। सब तों कराउंदा रिहा निमस्कार, हुक्म विच दृढ़ाईआ। फिर दरसाउंदा रिहा आपणा रूप साकार, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ।
❋
❋
फेर मारदा रिहा मार, खड़ग खण्डा चमकाईआ। फेर वसदे रिहा उजाड़, चार कुण्ट दुहाईआ। गुडीआ कहे मेरी दुहाई मेरे बचन दा करयो एतबार, बेएतबारी ना कोए जणाईआ। पंजे गुरमुख चरणां उत्ते जल दयो डार, सोहणा रस बणाईआ। साहिब सुल्तान होण लग्गा त्यार, त्रैगुण अतीता आपणी कार कमाईआ। प्रगट होण लग्गा परवरदिगार, सांझा यार नूर इलाहीआ। लेख मुकण लग्गा जुग चार, चौथा दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। गुड्डीआ कहे गुर अवतार पैग़म्बरो विष्न ब्रह्मा शिव अवधूतो, दौड़ो भज्जो थांउँ थाँईंआ। वेखो आपणा गली कूचो, कूचा कूचा फोल फुलाईआ। अन्दर वेखो पंज भूतो, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश फोल फुलाईआ। सोझी करो चार कूटो, कुटीआ रहिण कोए ना पाईआ। फेर आपणयां कोलों पूछो, पुछो चाँईं चाँईंआ। उठो हज़रत ईसा मूसो, मुहम्मद नाल चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण सानूं अमृत लैण दे चख, बिन रसना रस चखाईआ। वेख लैण दे अलखणा अलख, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। निरगुण धार लैण दे तक, जोती जोत जोत रुशनाईआ। चरण झुक लैण दे सच, सच सच मिले वड्याईआ। हुक्म मन्न लैण दे कमलापति, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दा चार जुग चलाया रथ, रथवाही बण के सेव कमाईआ। कहि के आए पुरख समरथ, हरि वड्डा वड वड्याईआ। ओह लोकमात होए प्रगट, प्रगट हो के आपणी कार कमाईआ। कूड़ क्रिया मेट के हद्द, धर्म दवारा इक सुहाईआ। गोबिन्द दी लज्जया ल्ए रख, नौ साल दे बाले देण गवाहीआ। जिस दा नाता होया पक्क, कच्ची तन्द ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभ दा खेल अपार, अपरम्पर आपणी कार कमाईआ। जन भगतां बण के पहरेदार, रच्छया करे थांउँ थाँईंआ। तलवार रख के सीस चम्यार, दुखड़ा सब दा दए मिटाईआ। जन भगतो हो जाणा हुश्यार, हुश्यारी नाल सुणाईआ। प्रभ दा मेल हुन्दा नहीं जुग चौकड़ी चार, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों आपणा रंग रंगाईआ। अग्गे शब्द दी करनी कार, शब्दी हुक्म वरताईआ। खण्डा खड़के विच संसार, खण्ड ब्रह्मण्ड देण दुहाईआ। सृष्टी रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। तुसां करना बैठ दीदार, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। जिस गोबिन्द बणाया दुलार, दुलारे गोबिन्द आपणी गोद टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण पुरख अकाल की तूं जंग जू बहादर, सूरबीर अख्वाईआ। पुरख अकाल कहे मैं करता करीम कादर, कुदरत आपणा हुक्म चलाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो तख्त निवासी हो के करां आदल, इन्साफ़ सब नूं दयां जणाईआ।
❋
❋
तुसीं दीनां मज़्हबां दे बणे कातिल, नाम शस्त्र मेरा हथ्थ उठाईआ। आपणा पड़दा खोल्ह के वेखो बातन, भेव रहे ना राईआ। कवण संगी ते कौण साथण, कवण मेला ल्ए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। पुरख अकाल कहे औह वेखो प्रभ दा खेल न्यारा, हरि हरि आप कराईआ। मुख लै के तिक्खी धारा, दन्दां हेठ दबाईआ। सृष्टी दा लग्गे अखाड़ा, खण्डा खड़के थांउँ थाँईंआ। एह वेखो खारे चढ़दा लाड़ा, आपणी कार कमाईआ। जेहड़ा आ गया दुबारा, जल थल महीअल कार कमाईआ। अमृत रहे ना किसे दवारा, खण्डा धुर दा विच फिराईआ। झगड़ा मुक जाए इट्टां पथ्थर गारा, इक्को नूर होए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच पड़दा आप चुकाईआ। गुरमुखो सतिगुर शब्द करे मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। खण्डा रख आपणी पेशानी, तिक्खी धार धार विच फिराईआ। किसे नूं देणी ना पए कुरबानी, करबले वांग ना कोए कुरलाईआ। प्यास्सयां लभ्भणा पए ना पाणी, अमृत रस मुख चुआईआ। प्रभ दे नाल तुहाडी सदा जवानी, बुढापे विच कदे ना आईआ। एह शब्द गुरु दी बाणी, बाण निराला तीर चलाईआ। जिस नूं लभ्भदे उत्ते असमानी, ओह सन्मुख तुहाडे सोभा पाईआ। प्रभ नूं मिलणा मंज़ल रुहानी, इस तों अग्गे ना कोए रुशनाईआ। झगड़ा मुक जाए चारे खाणी, पैंडा दिता मुकाईआ। इक्को आया धुर दा बानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। खड़ग कहे मैं हो गई पुट्ठी, पुट्ठी मति जगत लोकाईआ। बौहड़ी सृष्टी जाणी लुट्टी, लुटेरा बणया धुर दा माहीआ। शृंगार रहिणा नहीं किसे बुती, मेंढी सीस ना कोए रखाईआ। सुख वेखणा नहीं किसे माँ पुत्ती, पती कन्त होए जुदाईआ। सदी चौधवीं जेहड़ी दुनिया सुत्ती, सुत्तयां ना कोए उठाईआ। ओ गुरमुखो तुहाडी धार सिर्फ़ दो तुकी, सोहँ पढ़ के झट लँघाईआ। तुहाडी आत्मा आपणे परमात्मा तों नहीं जे लुकी, अन्दर वड़ के तुहाडी सेज हंढाईआ। तुहानूं दिवस रैण फिरदा चुक्की, चुकन्ना हो के फिरे थांउँ थाँईंआ। भावें तुसीं आपणे साहिब तों किन्ने हो गए दुखी, दुक्खां विच झट लँघाईआ। ओह फेर वी तुहाडा उज्जल करे मुखी, नूर जोत रुशनाईआ। जे सतिगुर दे हुन्दयां तुसीं फेर आ जाउ कुख्खी, पहरेदार बण के की चतुराईआ। चुरासी दी जड़ जाए पुट्टी, मेहर नज़र नाल तराईआ। ओह तुसीं ज़रा गाने बन्न्हे गुट्टीं, आपणी लओ अंगड़ाईआ। तुसीं हुण लुकिओ खां आपणी गुट्ठीं, फड़ बाहों बाहर कढ्ढाईआ। जे तुहाडी टुट्ट गई ते मेरी नहीं जे यारी टुट्टी, टुटयां नाल जुड़ाईआ। तुसीं मैनूं गाया बुल्ल्हां ते बुट्टीं, मैं अन्दर वड़ के वेख वखाईआ। वेखो अजे पौह ते नहीं फुट्टी, वेखणा किस तरह चार कुण्ट होवे रुशनाईआ। तुहानूं ते आपणे नाल रखया रुक्खी रुक्खी, बहान्यां नाल आपणे नाल चलाईआ। अजे
❋
❋
पिता हो के रखया नहीं कोई सुखी, सुख दे विच ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी हो के वेख वखाईआ। तलवार कहे कुछ मेरी तल्ब, ख़ाहिश दयां समझाईआ। जन भगतो सृष्टी भावें किन्नी हो जाए अरब खरब, हिन्दस्सयां विच लिख सके कोए ना राईआ। ते भगत कोटां विच्चों इक नूं दे के जरब, गिणती प्रभ दी दए वधाईआ। इहो खेल प्रभ दा असचरज, जुग जुग आपणा पड़दा लाहीआ। जे तुसीं सूरबीर बहादर बणना योधे मर्द, इक पुरख अकाल नूं सीस निवाईआ। जो आदि तों अन्त तक लै के वंडे तुहाडा दर्द, आत्मा दा परमात्मा हो के ल्ए मिलाईआ। तुहानूं कोहे ना शरअ वाली छुरी करद, · करता सिर तुहाडे हथ्थ टिकाईआ।
तुसां सिर्फ़ हथ्थ जोड़ के बेनन्ती करनी अर्ज़, प्रभ तेरी ओट रखाईआ। फिर सतिगुर पूरा शब्द हो के आवण जावण दे गेड़यां विच्चों तुहानूं लवे वरज, राय धर्म चित्रगुप्त नेड़ कोए ना आईआ। सच कर मन्नणा जिस ने पंज वार सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जैकारा लाया गरज, ओह ग़रज़ आपणी पूर कराईआ। क्यों उस दे कोल जुग चौकड़ी दी फ़रद, पिछला कीता भुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। चौवी जेठ कहे प्रभू मैनूं क्यों बणाया जेठा, सच दे समझाईआ। गोबिन्द किहा उस दिन मैनूं मन्नया सी पुरख अकाल दा बेटा, दूजा पिता ना कोए रखाईआ। कमलया मैनूं मिल्या भगतां दे उधारन दा ठेका, गुरमुख आपणे संग रखाईआ। ज़रा याद कर लै पिछला चेता, चेतन हो के अक्ख खुल्हाईआ। सतारां सौ बत्ती जिस वेले मैनूं मिल्या सी मेरा नेता, निरगुण धार नूर रुशनाईआ। उस मेरे हथ्थ मारया सी उत्ते केसा, केस गढ़्ह दिता सुहाईआ। फेर किहा तूं मेरा दस दशमेशा, दहि दिशा तेरी वड्याईआ। मैं रहां ते तूं रहें मेरे नाल हमेशा, वर दे के मेरी झोली दिती भराईआ। एसे दिन गोबिन्द कहे मेरी बदल गई सी रेखा, मेरा गृह मिल गया सी सचखण्ड देसा, दरगाह साची सोभा पाईआ। मैनूं मिलण आए सी विष्न ब्रह्मा शिव शंकर जो सेवा करन नर नरेशा, नर नरायण कार लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। चौवी जेठ कहे इक होर करां बेनन्ती, बिनै दयां सुणाईआ। जिस वेले गोबिन्द ने आसा रोकी सी सिक्खां दे मन दी, मनसा आपणे विच छुपाईआ। उस वेले खेल वरताई सी सवा रुपईए अन्न दी, भण्डारा इक्को वार चखाईआ। नाले हस्स के किहा गुरमुखो जनणी अनेक बच्चे जणदी, सतिगुर इक्को वार जम्म के सब नूं बच्चे ल्ए बणाईआ। क्यों सतिगुर नूं लोड़ नहीं दूजे तन दी, स्त्री पुरख ना कोए रखाईआ। एह खेल श्री भगवन दी, जो आदि अन्त आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे
❋
❋
खेल साचा हरि, सच मेला ल्ए मिलाईआ। लंगर कहे मेरी कीमत कोई ना जाणिओ जग, कीमत सके ना कोए चुकाईआ। मैं गुरमुखो सड़दा उत्ते अग्ग, आपणा आप दयां तपाईआ। फेर प्रेम नाल तुहाडे कोल आवां भज्ज, फेर आपणा तन तुहाडे अग्गे टिकाईआ। ते मैनूं खाओ रज्ज, ते बचया शूकरां अग्गे सुटाईआ। मैं कमल्यो तुहानूं दस्सां इक चज्ज, सहिज नाल सुणाईआ। वेख्यो कदी ख़ुदा परमात्मा नूं लभ्भओ ना मक्के मदीने वास्ते हज्ज, हाज़र हज़ूर तुहाडे अन्दर बैठा धुर दा माहीआ। इक प्रेम प्यार मुहब्बत विच जायो बज्झ, बन्धन इक्को नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। लंगर कहे मेरी धार सवा रुपईआ, रुपा सोना चांदी ना कोए जणाईआ। जिस वेले आपणी पूजा आपे कीती सी दुर्गा मईआ, आपणी भेंटा आपणे अग्गे टिकाईआ। फेर आपणी ज़बान दी कढ के वहीआ, लेखा नाखुन नाल लिखाईआ। जिस वेले बुल्ल्हे ने गाया सी दईआ दईआ, धाह मार के दिता सुणाईआ। लंगर कहे जिस वेले गोबिन्द ने मंग मंगी सी ढईआ, नौ दाणे खा के प्रभ दा शुकर मनाईआ। उच्ची बांह कढ के बहीआ, बाजू दिता वखाईआ। इक्को राम ते इक्को रमईआ, हर घट नज़री आईआ। इक्को काहन इक्को घनईया, जो घर घर सोभा पाईआ। इक्को सज्जण इक्को सैण इक्को सईआ, साहिब सुल्तान इक अख्वाईआ। फेर ख़ुशी विच किहा उस ने चार जुग दा बदल देणा रवईआ, रवादार रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। लंगर कहे जिस वेले गोबिन्द चढ़या सी नैणां दी चोटी, देवी देव खेल खिलाईआ। उस वेले आपणे अग्गे इक प्रशादा रख के रोटी, भोग दिता लगाईआ। फेर पुरख अकाल अग्गे किहा प्रभू तोट ना आवे तोटी, अतुट्ट देणा वरताईआ। भावें खा के जाण कोटन कोटी, भुक्ख्यां देणा रजाईआ। याद रखीं तेरा भगत मेरा सिख खावे किसे दी ना बोटी, मास शराब ना मुख रखाईआ। उहदे किसे कम्म नहीं आउणी पढ़ी पोथी, मेरा खण्डा ना होए सहाईआ। जेहड़ी आवाज़ मारी सी तेग़ बहादर ने आउंदे वाले टोपी, भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच रंग इक वखाईआ। रोटी कहे जिस वेले रविदास मेरा करदा सी टुकड़ा, हथ्थां नाल बणाईआ। वेखदा सी पूरब उत्तरा, पच्छम दक्खण नैण उठाईआ। हथ्थ वजाउंदा सी ज्यों डण्डे खड़कावे सुथरा, सोहणा ताल बणाईआ। फेर कर के उपर मुखड़ा, प्रभ नूं वेखे चाँईं चाँईंआ। आ यार मेरा मेट जा दुखड़ा, अन्दर वड़ के खेल खिलाईआ। पुरख अकाल कहे ओ चम्यार मेरे पुत्रा, एह मेरी बेपरवाहीआ। हुण तूं चमड़े दीआं करदा कुतरा, रम्बी ज़ोर नाल दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। पर्दा
❋
❋
कहे रविदास गया उत्ते गंगा, गंगोतरी वेख वखाईआ। सिरों बहि के नन्गा, निगह जल विच टिकाईआ। अग्गों पुरख अकाल बण गया ओह बन्दा, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। हस्स के किहा तूं मेरा मैं तेरा चम्यारा गा छन्दा, मैनूं दे सुणाईआ। फेर मेरे चरणां उत्ते घसा के तिक्खा कर लै रम्बा, आर पदम विच चुभाईआ। रविदास उस वेले कम्बा, नैणां नीर वहाईआ। पुरख अबिनाशी आपणे रंग रंगा, मेहर नज़र उठाईआ। कढ के शब्द धार दा खण्डा, सीस उत्ते दिता फिराईआ। रविदास औह वेख कलयुग दा अन्त कन्ढ्ढा, रावी राह तकाईआ। जिस वेले कोई पंडत रहिणा नहीं पंडा, जगत विद्या ना कोए चतुराईआ। उस वेले आउणा सूरा सरबंगा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस ने छडणा पुरी अनन्दा, अनन्द नाल उसे दा जोड़ जुड़ाईआ। सदी चौधवीं वक्त लँघ, अन्त अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। रविदास किहा मैं कलयुग वेखां घाट, अन्तर अन्तर खोज खुजाईआ। पुरख अकाल किहा औह तक बटवारे दी पिछली मुकी वाट, अग्गे तेरा मेल मिलाईआ। तुसां दोहां ने मेरे बणना भाट, सिफ्तां विच सालाहीआ। फेर होर दस्सां सज्जण साक, गुरमुख नाल रलाईआ। फेर पंजां लिखारीआं दे हथ्थ फड़ा के कलम दवात, कलमा नवां दयां समझाईआ। जेहड़ा चार जुग दा मेरे नाम दा प्या इखतलाफ़, झगड़ा सब दा दयां मिटाईआ। रविदास किहा प्रभू उस वेले किस करें मुआफ़, मैनूं दे समझाईआ। पुरख अकाल किहा रवी जेहड़ा तूं मेरा मैं तेरा करे जाप, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। उन्हां नूं बच्चे बणावां आप, आपणी गोद टिकाईआ। रवी किहा की दर्शन देवे साख्यात, भेव अभेद खुल्हाईआ। श्री भगवान किहा सम्मत शहिनशाही छे चौवी जेठ दी होवे रात, वायदा तेरे नाल कराईआ। झट रवी दे अन्दरों निकली लाट, नूर जोत रुशनाईआ। ओह भुल्ल गया तीर्थ आठ साठ, गंगा माई गुरचरणां विच सोभा पाईआ। फेर किहा ओ प्रभू तूं पा के भरम भरांत, मैनूं जलधारा विच फिराईआ। ते जलधारा विच प्रगटें आप, ऐंवें दूज्जयां दएं वड्याईआ। अग्गे वास्ते एह कदे ना करीं बात, भगत औझड़ राह फिराईआ। प्रगट हो के दर्शन देवीं ते रखीं आपणे साथ, सगला संग बणाईआ। की तैनूं लभ्भण उत्ते आकाश, जिथ्थे वेखण कोए ना जाईआ। की तैनूं खोजण विच भरवास, जंगलां विच दुहाईआ। की तैनूं जलधारा विच्चों वेखण किथे साडा बाप, समुंद सागर डेरा लाईआ। इक्को बचन ते इक्को कर वाक, कौल इकरार इक रखाईआ। जिस वेले प्रगट होवें दर्शन देणा बण के कमलापात, पतिपरमेश्वर हो के आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। रविदास किहा पंज लिखारी की करन लिख्त, लिख्त देणा समझाईआ। श्री भगवान किहा ओह नाता मेरा प्रेम दस्सण ऐ मानव तेरा पुरख अकाल नाल
❋
❋
होवे इश्क, इश्क माशूक दा डेरा ढाहीआ। धुर दा नाअरा लिखण जिस नूं सुण के मैथों विछड़े जाण खिसक, नेड़ रहिण कोए ना पाईआ। सतारां हाढ़ मस्तक लग्गा होवे तिलक, सम्मत छे नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणी खेल खिलाईआ। चौवी जेठ कहे क्यों आए अल्लड़पिण्डी, अल्लड़ जवाना दे दरसाईआ। गोबिन्द कहे औह चौवी जेठ जेहड़ी गुरमुखां दी संगत अजे खिण्डी, ओह अग्गे लैणी मिलाईआ। सब दे मस्तक सुहाग दी लाउणी बिन्दी, कन्त कन्तूहल लैणा प्रभ हंढाईआ। झगड़ा रहिण नहीं देणा एशीआ योरप हिन्दी, नव सत्त वेख वखाईआ। धुर दे नाम वजाउणी किंगी, मृदंग शब्द लैणा उठाईआ। पूजा रहिण नहीं देणी लिंगी, शिव झगड़ा रहे ना राईआ। जेहड़ी सृष्टी प्रभ नूं रही निन्दी, निंदिआ विच समाईआ। उन्हां दी किसे कम्म नहीं आउणी जिंदी, राय धर्म दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। हुक्म कहे प्रभू पहर के जंगी बाणा, बाणी खाणी वेख वखाईआ। निरगुण धार बण के धुर दा राणा, रईयत दो जहान वेखे थांउँ थाँईंआ। जिस ने हुक्म शब्द वरताणा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। जन भगतो तुहाडा लेखे ला के पीणा खाणा, आउणा आपणी झोली पाईआ। होए सहाई माण निमाणा, निताणयां दए वड्याईआ। सब ने ख़ुशीआं विच ख़ुशीआं विच जैकार लगाउणा, ढोला धुरदरगाहीआ। गुरसिखो ना कोई नवां ते ना कोए पुराणा, प्रभ दर ते आए ते इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सब दा जाणी जाणा, जानणहारा जुग जुग आपणी दया कमाईआ।
२५ जेठ शहिनशाही सम्मत ६ दलीप सिँघ दे गृह
बाबूपुर ज़िला गुरदास पुर
कलयुग कहे मैनूं ख़बर संदेशा मिली ख़बर, हुक्म धुर दा इक सुणाईआ। भय जणाया जाबर जबर, ज़बरदस्त नैण उठाईआ। चार कुण्ट मढ़ी गोर वेख कबर, मकबरयां पन्ध मुकाईआ। संदेशा दिता नाल धुन मधुर, प्रीतम प्रेम विच शनवाईआ। नव सत्त पा ग़दर, गदागर कर लोकाईआ। क्यों मेरे नाम दा रिहा कोए ना कदर, कुदरत भुल्ली जगत लोकाईआ। तेरे उत्ते करां मेहर नज़र, नदरी नदर उठाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं पूरी होवे सध्धर, सदा इक्को देणी लगाईआ। चारों कुण्ट दहि दिशा होवे पद्धर, एका रंग देणा रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा हुक्म
❋
❋
सुणाईआ। कलयुग कहे मेरे अन्दर वज्जा नगारा, नौबत नाम सुणाईआ। मेरे आकाश दा तुटा सतारा, सिआरा बणया पाँधी राहीआ। ज़िमीं असमानां इक इशारा, बिन सैनत आप दृढ़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे हुलारा, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। आलस मेट गुरु अवतारा, पैग़म्बरां पड़दा लाहीआ। सब दा लेखा लेखे विच्चों विचारा, विचला भेव खुल्हाईआ। उठो वेखो कलि कल्की अवतारा, अवतर आपणा हुक्म मनाईआ। जो निरगुण धार आया दुबारा, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। शब्द सतिगुरु शब्द जैकारा, शब्द नाम सिफ्त सालाहीआ। सब नूं करे ख़बरदारा, खुआब पिछले वेख वखाईआ। अन्त अख़ीर मन्ने किसे ना हाढ़ा, हाढ़्ह सतारां दए वड्याईआ। धुरदरगाही रूप धरना धरनी धरत धवल उपर लाड़ा, सेहरा सीस जगदीश सुहाईआ। जन भगतां मंगण आउणा वाड़ा, ख़ाली झोली दे भराईआ। नूरी रंग चाढ़्हना गाड़्हा, गढ़्ह हउमे इक तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। कलयुग कहे मैं सुणी अगम्म सुणाउणी, हरि करता आप जणाईआ। प्रभ अचरज़ खेल रचाउणी, रचना वेखे थांउँ थाँईंआ। धर्म दी धार धार प्रगटाउणी, प्रगट हो के धुर दे माहीआ। गुर अवतार पैग़म्बरां जोती जोत आप प्रनाउणी, परम पुरख आपणे लड़ बंधाईआ। सति सच दी डोली इक रखाउणी, चारे जुग कहार उठाईआ। मुख वखाई रुपईआ इक रखाउणी, सोहणा सगन मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कलयुग कहे खेल करे बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। पैग़म्बरां नाल होवे नकाह, नकाब मुख ना कोए टिकाईआ। जन भगत सुहेले बणाए गवाह, जिन्हां छब्बी पोह आपणे रंग रंगाईआ। अवतारां अन्तर नाल रला, जोड़ा जोड़ी जोड़े सहिज सुभाईआ। गुरुआं आपणे रंग रंगा, रंगत चाढ़्हे धुरदरगाहीआ। सब नूं इक सिंघासण ल्ए बहा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। अन्तर प्रेम प्रीती बख्श के चा, चाओ घनेरा इक दृढ़ाईआ। नारी रूप सर्ब दरसा, दर्शन देवे अगम्म अथाहीआ। धुर दा सगन ल्ए मना, मानव समझ कोए ना पाईआ। पड़दा ओहला दए चुका, दीन मज़्हब दा मुख घूँगट रहे ना राईआ। हाढ़्ह सतारां तेई अवतारां हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद दस गुरुआं आपणी सेजे ल्ए लिटा, आप आपणे अंग लगाईआ। रात सुहाग दए विखा, सुहञ्जणी सोभा पाईआ। दीन मज़्हब पईए दए छुडा, सौहरा सईआ साहिब सतिगुर इक्को घर नज़री आईआ। अग्गे सब नूं मन्नणी पए रज़ा, सिर सके ना कोए उठाईआ। पुरख अकाला बण गवाह, आप आपणी कार कमाईआ। खेले खेल ख़ुद ख़ुदा, ख़ुदी तक्ब्बरी डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दा मार्ग ल्ए लगा, लग्न आपणे नाल रखाईआ।
❋
❋
२५ जेठ शहिनशाही सम्मत ६ प्यारा सिँघ दे गृह बाबूपुर ज़िला गुरदास पुर
अवतार पैग़म्बर गुर कहिण इक्ट्ठे बणना इक प्रभू दी नारी, नर नरायण जो अख्वाईआ। जुग चौकड़ी जिस दी खेल दस्सदे रहे संसारी, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कार कमाईआ। ओह कलयुग अन्त श्री भगवन्त शाह पातशाह शहिनशाह बण सिक्दारी, सिर सिर आपणा हुक्म मनाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात दी तोड़ के यारी, यराना आपणे नाल लगाईआ। महल्ल अटल बख्श अटारी, सचखण्ड साचा इक सुहाईआ। जिथ्थे जगे जोत निरँकारी, निरगुण निरवैर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप मिलाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण सब दा इक्को होणा कन्त, हरि करता वड वड्याईआ। पतिपरमेश्वर वेखणा भगवन्त, भगवन जोत नूर रुशनाईआ। जिस ने सानूं वक्ख वक्ख कलमे दस्से मंत, चार जुग लोकमात विच भवाईआ। वंड वंडाई विच जीव जंत, अक्खरां वाली दस्स पढ़ाईआ। तन वजूद बणाउंदा रिहा बणत, शरअ शरअ विच्चों प्रगटाईआ। खेल कराउंदा रिहा अगणत, गिणती गिण ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि दाता इक अख्वाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण साडा सांझा इक्को ख़सम, प्रभ ख़समाना इक अख्वाईआ। जिस दा मुछ दाढ़ी वाला नहीं जिस्म, मूंड मुंडाया नज़र कोए ना आईआ। आदि जुगादी इक्को इस्म, इस्म आज़म नूर इलाहीआ। साडी वक्खरी रहिण नहीं देणी किस्म, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए वंडाईआ। शब्द दी धार चलाउणा मिशन, जोत नूर कर रुशनाईआ। साडे लागी बणाउणे शिव ब्रह्मा विष्न, सोहणी सेव कमाईआ। अग्गे पिच्छे सारे दिसण, दहि दिशा भज्जण वाहो दाहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल एका सेजा सब नूं आउणा मिलण, दूसर पलँघ ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण माही आउणा साडे गृह, घर मन्दिर इक सुहाईआ। सच सिंघासण आपणे बहि, सुख आसण डेरा लाईआ। प्यार मुहब्बत इक्को दए, देवणहार दया कमाईआ। धुर संदेशा इक्को कहे, कहि कहि रिहा सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो तुहाडा दीन मज़्हब ना रहे, लोकमात जो वंड वंडाईआ। मेरे नाम कलमे दी शै, सो शाह सुल्तानां आए वरताईआ। उठो वेखो अन्त इक्को मेरे नाम दी जै, जै जैकार करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण माही नूं मिलणा केहड़े शौक, शौकीन कवण अख्वाईआ। जगत वेस वेखे बहुत, बहु गिणती खोज खुजाईआ। तन वस्त्रां वाले गए औंत, अन्त रहिण ना पाईआ। किस बिध रीझाईए आपणा खौंत, हरि करता धुरदरगाहीआ। किस मंज़ल
❋
❋
जाईए पहुंच, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। अवतार पैग़म्बर कहिण पहलों करीए इक सलाह, मता आपणा आप बणाईआ। उस दे अग्गे करीए दुआ, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। तूं परमात्मा हक ख़ुदा, ख़ुद मालक इक अख्वाईआ। सब नूं ल्या प्रना, परम पुरख आपणे अंग लगाईआ। साडा दीन मज़्हब दा झगड़ा देणा मुका, सौंकणां वाली करीए ना कोए लड़ाईआ। मिल के जपीए इक्को तेरा नाँ, नाउँ निरँकारा इक्को सिफ्त सालाहीआ। तूं साडी पकड़ी बांह, बाहमी नाता ल्या जुड़ाईआ। सदा रखीं ठंडी छाँ, द्वैत दी अग्न ना लागे राईआ। तेरे चरण कँवल बल जां, बलिहारी सीस निवाईआ। अवतार पैग़म्बर कहिण तेरा चरण कँवल इक थाँ, साहिब तेरी सरनाईआ। नारी कन्त श्री भगवन्त प्रभ आपणी आप लईं हंढा, आपणा संग रखाईआ। दरगाह साची सचखण्ड विच तुध बिन दूजा कोई ना, नेत्र नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दवारे होईं सहा, सहायक तेरी ओट तकाईआ।