पुस्तकालयभाग २२

२५ जेठ शहिनशाही सम्मत ६ बलाका सिँघ दे गृह बाबूपुर ज़िला गुरदास पुर

अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभ इक्को कमलापती, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। जिस ने आपणे नाल मिलाई ज़ाती, ज़ात आपणे विच रलाईआ। इक्ट्ठी बख्श के सच दी दाती, दाते दानी झोली दिती भराईआ। साडी पुछी वाती, चार जुग दे इक्को घर टिकाईआ। सच प्रेम दी बख्श सौग़ाती, आसा तृष्ना दिती गंवाईआ। गृह मन्दिर जगा के बाती, नूर ज़हूर दिता वखाईआ। सानूं सब नूं इक ख़ुशी ख़ुशीआं विच कटी वाटी, पिछला पन्ध रहे ना राईआ। दीन दयाल दया करनी हाढ़ सतारां राती, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। सब नूं लगाउणा आपणी नाल छाती, शहिनशाह गुर अवतार पैग़म्बर आपणी सेज सुहाईआ। इक गृह दे बण के वासी, दर इक्को वज्जे वधाईआ। लोकमात वांगूं मौत दी मिले कोए ना फाँसी, नाता कूड़ ना कोए वखाईआ। सचखण्ड दवारे इक्को जोत प्रकाशी, प्रकाश आपणा इक रखाईआ। साडी सब दी पूरी करे आसी, तृष्ना अवर रहे ना राईआ। साचा काहन बण के साडे नाल पावे रासी, सख़ी काहन रूप दरसाईआ। धुर दी धार प्रेम प्यार करे भोग बिलासी, नूर नूर नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वडा वड वड्याईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण साडा इक्को होवे मालक, आदि अन्त इक अख्वाईआ। जिस नूं कहिंदे

❋

❋

आए ख़ालक, निरगुण धार नूर इलाहीआ। जिस दे बणे रहे बालक, नन्हे बच्चे रूप धराईआ। जिस दी सृष्टी दस्सदे रहे हालत, सिफ्तां विच सिफ्त सालाहीआ। जिस नूं कहिंदे आए करे सच अदालत, अदल इन्साफ़ आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस दी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बणे रहे अमानत, अमन नाल आपणा झट लँघाईआ। सो स्वामी सच गृह देवे इक न्यामत, वस्त इक्को इक वरताईआ। जिस नाल दीन मज़्हब दी रहे ना कोए बग़ावत, बग़लगीर सर्ब जणाईआ। चरण धूढ़ी दे सख़ावत, झोली सब दी दए भराईआ। इक दूजे दी करे ना कोए मज़ाहमत, झगड़ा दुनी ना कोए वखाईआ। साचे गृह पिछली करे ममानत, हुक्म संदेशा इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण शरअ दी साडे अन्दर रहे ना कोए अलामत, दीन वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सही सलामत, साहिब सुल्तान इक अख्वाईआ।

२५ जेठ शहिनशाही सम्मत ६ हज़ारा सिँघ दे गृह बाबूपुर ज़िला गुरदास पुर

गुर अवतार पैग़म्बरो सतारां हाढ़ आवे रात सुहाग, सुहाग भरी वेस वटाईआ। निरगुण धार सब ने जाणा जाग, जागरत जोत इक रुशनाईआ। तेई गुरमुखां दे हथ्थ विच होण चराग़, चौमुखीए आपणा रूप दरसाईआ। तेई बीबीआं होण साध, साधना धुर दी इक समझाईआ। तेई गुरमुखां वजाउणा नाद, धुन इक्को इक सुणाईआ। तेई बीबीआं हथ्थ विच फड़या होवे लिख के गाॅड, फ़िगर इंगलिश विच जणाईआ। तेई गुरमुखां उच्ची कूक के देणी बांग, ज़ोर ज़ोर नाल सुणाईआ। तेई बीबीआं केस खुल्ल्हे गल विच पाए होण नाग, आप आपणा वेस वटाईआ। तेई गुरमुखां सब तों वक्खरा गाउणा राग, शब्द पुरख अकाल सुणाईआ। तेई बीबीआं इक खेड़ा करना आबाद, मिल के बैठण चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक दया कमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण हाढ़ सतारां सुहञ्जणी होणी रुत, रुत मिले वड्याईआ। तेई गुरमुखां गोबिन्द दे बणना सुत , सुत दुलारे नज़री आईआ। तेई बीबीआं मस्तक लिख्या होवे चुप्प, मुख विच्चों करन ना कोए लड़ाईआ। तेई गुरमुखां उपर नीचे इक इक कीती होवे मुच्छ, वट्ट ज़ोर नाल चढ़ाईआ। तेई बीबीआं नौ साल दे बच्चे गोदी चुक्क, बाज़ू ख़ुशीआं नाल उठाईआ। तेई गुरमुखां हथ्थ विच फड़या होवे सुक्का टुक्क, भुक्खे नन्गे रूप जणाईआ। तेई बीबीआं लाल रुमाल बध्धे होण सज्जे गुट्ट, गंढ तिन्न तिन्न पवाईआ। तेई गुरमुखां चार कुण्ट फिरना उठ, दहि दिशा सेव कमाईआ। तेई बीबीआं खुल्ही छडी होवे गुत्त, वाल चोटी

❋

❋

उत्ते बंधाईआ। तेई गुरमुखां प्रेम प्यार दी भरी होवे मुट्ठ, मुट्ठी ज़ोर नाल दबाईआ। तेई बीबीआं इक दूजी नूं लैण लुट्ट, वस्त वस्त नाल बदलाईआ। तेई गुरमुखां लाल कीते होण बुट्ट, बुल्ल्ह सोहणे रंग रंगाईआ। तेई बीबीआं आपस विच कीते होण जुट, बाज़ू बाज़ू नाल बंधाईआ। तेई गुरमुख प्रभ दे उतों करन सुट्ट, टके पंज पंज सुटाईआ। तेई बीबीआं नैणां तों होण ख़ुश, कज्जल धार विच वखाईआ। तेई गुरमुख प्रभ धूढ़ी लैण सुच, मस्तक विच लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण तेई गुरमुखां गाउणा इक तराना, धर्म राग सुणाईआ। तेई बीबीआं हथेली चुक्कया होवे खाणा, वस्तू तिन्न तिन्न रखाईआ। तेई गुरमुखां ग़रीबी पहरया होवे बाणा, लीरो लीर नज़री आईआ। तेई बीबीआं हथ्थ विच फड़या होवे काना, कायनात वखाईआ। तेई गुरमुखां मन्नया होवे भाणा, निउँ निउँ सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण तेई गुरमुखां हथ्थ होवे गंडासा, शस्त्रधारी सोभा पाईआ। तेई बीबीआं कोल लिख्या होवे गोबिन्द साका, सिध्धा पुट्ठा रूप जणाईआ। तेई बीबीआं जेवर पाया होवे सज्जी नासा, छोटा वडा ना कोए वखाईआ। तेई गुरमुखां दन्द कढ के करना हासा, कलयुग देणा वखाईआ। तेई बीबीआं सिर ते ओढया होवे छाता, छत्रधारी रहिण कोए ना पाईआ। तेई गुरमुखां करदे आउणा धुर दा पाठा, मणका माला इक सौ इक इक बणाईआ। तेई बीबीआं जोत जलावण निकलण लाटां, दूर दूर रुशनाईआ। तेई गुरमुखां चुक्की होवे इक खाटा, वार वार बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण तेई गुरमुख प्रभ नूं आप नहाउण, ख़ुशीआं नाल वड्याईआ। तेई बीबीआं गीत सुहागी गाउण, खारे चढ़या धुर दा माहीआ। तेई गुरमुख जाञीं जगत सदाउण, हार शृंगार विच चतुराईआ। तेई बीबीआं वस्त्र सोहणे पाउण, सच प्रेम वधाईआ। तेई गुरमुख सच प्रेम दे घोड़े सर्ब दुड़ाउण, भज्जण चाँईं चाँईंआ। तेई बीबीआं धर्म दी वाग गुंदाउण, नाता धर्म दा भैण भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप मिलाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण जन भगतो पहलों तुहाडा होया ब्याह, लोकमात ख़ुशी बणाईआ। एसे कारन तुहानूं बणाउंदे गवाह, शहादत देणी भुगताईआ। सचखण्ड दवारे पुरख अकाल साडे नाल करे निकाह, नकाबपोश पड़दा लाहीआ। तुसीं सारे करो दुआ, सीस जगदीश अग्गे झुकाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले सब नूं आपणी नारी लै बणा, कन्त कन्तूहल तेरी वड्याईआ। सेज सुहञ्जणी लै सुहा, सच सिंघासण आप बिठाईआ। द्वैत दुनी रहे ना कोए वबा, मज़्हब दीन ना कोए रखाईआ। सारे तैनूं

❋

❋

करन वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण जन भगतो प्रभ दे चरण कँवल करना सलवारना, सीस उपर हथ्थ ना कोए रखाईआ। मन हँकारी विच्चों मारना, हउमे हउँ रहे ना राईआ। जिस ने सब नूं फड़ फड़ तारना, त्रैगुण लेखा दए मुकाईआ। उस ने कलयुग काल संवारना, कल करता खेल खिलाईआ। माण वड्याई देवे सतारां हाढ़्हना, सोहणा रंग रंगाईआ। ख़ुशीआं वाली ख़ुशी वेखणी बहारना, आपणा आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा हुक्म सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण तेई गुरमुखां प्रभ नूं बन्न्हणा सेहरा, सेह आपणी कार कमाईआ। अग्गों नज़र ना आवे चेहरा, चिन्न्ह रूप ना कोए दरसाईआ। भगत दवार सुहाउणा खेड़ा, बेड़ी कंध उठाईआ। कलयुग अन्तिम दे के गेड़ा, सतिजुग सच दए लगाईआ। दीन मज़्हब मुका के झेड़ा, गुर अवतार पैग़म्बर ल्ए प्रनाईआ। भरम भरांत दा कर निखेड़ा, निरगुण आपणा रंग रंगाईआ। साहिब हो के करे मेहरा, मेहर नज़र उठाईआ। एह खेल नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों इक वेरा, फेर लोकमात ना कदे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। तेई जांझी होण घोड़ सवार, वागां हथ्थ विच उठाईआ। तेई बीबीआं होवण पहरेदार, तलवारां कंध्याँ उत्ते टिकाईआ। तेई गुरमुख बोलण जैकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। तेई बीबीआं फुल्ल बरसावण वरखा धार, मेघला रूप जणाईआ। एह खेल सच्ची सरकार, हरि करता आप समझाईआ। विहार होवे सतारां हाढ़्ह, थित अवर ना कोए वधाईआ। जन भगतो सब ने हो के आउणा त्यार, त्रैगुण दा डेरा ढाहीआ। भगत दवार पहुंचणा बण के चार चार, चार यारी दा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग अन्त चौवीवां अवतार, अवतरी आपणा हुक्म वरताईआ।

२५ जेठ शहिनशाही सम्मत ६ बाबूपुर घरों निकल के वापसी ते
घरों नज़दीक ही ज़िला गुरदास पुर

किरपा करे श्री भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। बाबूपुर अल्लड़पिण्डी घर घर पक्के पकवान, पंझी जेठ ख़ुशी बणाईआ। साहिब सतिगुर पंज गुरमुख नाल लै के मंगण आए दान, इक इक फुलका झोली देणा पाईआ। अचार गंढा नाल नूं देणा खाण, होर वस्त ना कोए उठाईआ। मेहरवान होए मेहरवान, मेहर नज़र नाल तराईआ। जोती जोत सरूप

❋

❋

हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। जन भगतो भगवन बणे दर भिखारी, मांगत हो के दर मंगण आईआ। लोक लज्जया लाह के सारी, आपणी आप छडे वड्याईआ। तुहाडे गृह वेख जाए बलिहारी, बलि बलि आपणा आप कराईआ। सब ने भिच्छया पाउणी ढहि के चरण दवारी, धूढ़ी ख़ाक लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भिच्छया मंगे परम पुरख प्रभ राती, दर दर अलख जगाईआ। मुक्खों कहे खैर पाउ मैं तुहाडा साथी, जुग जुग दा चलया आईआ। अग्गे मुश्किल रहे ना वाटी, चुरासी पन्ध चुकाईआ। तुसीं मेरे ते मैं तुहाडी ज़ाती, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जो खैर पाए सो हथ्थ मारे उत्ते प्रभ दी छाती, उँगलां पंज छुहाईआ। एह अचरज खेल तमाशी, हरि करता आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सच दा बण के साकी, सज्जण धुर दा इक अख्वाईआ।

२५ जेठ शहिनशाही सम्मत ६ प्यारा सिँघ दे गृह बाबूपुर ज़िला गुरदास पुर

अवतार पैग़म्बर गुर कहिण साडा शगन दा होया विहार, जन भगतां गंढ पवाईआ। धुर दा नाता जुड़या नाल निरँकार, घर साचे वज्जी वधाईआ। ख़ुशी विच खा के गंढा अचार, ख़ुशीआं रहे मनाईआ। भुक्ख्यां कर जा पार, दुखियां दु:ख गंवाईआ। अग्गे जे भगत जन्मे जन्मे तेरी धार, धुर दी धार विच्चों प्रगटाईआ। दर दर ना करें ख्वार, घर घर ना कदे भवाईआ। अगला कर कौल इकरार, धुर दा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण शगन प्या रावी कन्ढ्ढा, रवी दए गवाहीआ। खेल वेखे सूर्या चन्दा, सितार अक्ख टिकाईआ। वेस धर वासी पुरी अनन्दा, अनन्द आपणा इक जणाईआ। उस ने खेल दस्सया पिछला लहिणा जो गोबिन्द नाल संगा, सगला संग वखाईआ। जिस वेले पुरी अनन्द छड्डया ते गुरमुखां हथ्थ फड़ाया टुकड़ा अचार ते कच्चा गंढा, भोजन माता गुजरी आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण सत्तर सिक्खां ने लै के दान, झोली लई भराईआ। नाले किहा गोबिन्द तेरा पकवान, सानूं दए रजाईआ। चारों कुण्ट मार ध्यान, वेखण नैण उठाईआ। फेर आउणा नहीं एस अस्थान, पुरी अनन्द ना कोए सुहाईआ। माता गुजरी शब्द सुणया बिना कान, कन्नां विच जणाईआ। छत्ती जुग दा जगत ज्ञान, नानक निरगुण

❋

❋

सरगुण दए दृढ़ाईआ। खेले खेल श्री भगवान, हरि करता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण जिस वेले पुरी अनन्द छड्डया, छडी आसा जग। गोबिन्द मुख ते पड़दा पा के गज्जया, वड बण सूरा सरबग। पुरख अकाले रखीं लज्जया, मैं तेरा नूरी अगम्मा चन्द। जिस कारन मैनूं लोकमात सद्दया, नाम दमामा वजा मृदंग। उस विच ना पवे भंगया, ख़ुशी करना बन्द बन्द। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा इक सुणाईआ। पुरख अकाल कीता इशारा, शब्द नाल समझाईआ। गोबिन्द तेरा वेख्या जगत भण्डारा, बिन नैणां नैण उठाईआ। अज्ज ख़ाली होए दवारा, दर नज़र किछ ना आईआ। ज़रा इस दी कर विचारा, विचर के दे जणाईआ। इक हलूणा ज़ोर दी मारा, गोबिन्द नूं दिता हिलाईआ। जोती जोत दा दे चमत्कारा, नूर कीता रुशनाईआ। गोबिन्द किहा पुरख अकाल मेरी निमस्कारा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जिस वेले सतारां सौ छपंजा कीता सी पन्थ त्यारा, सिख समाज बणाईआ। बणया सी वरतारा, आपणी दया दया वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर आपणा हुक्म वरताईआ। गोबिन्द किहा प्रभू मेरे विच इक वारी इक छिन्न आया सी हँकार, मैं बोल के दिता सुणाईआ। गुरसिखो मैं तुहाडा दातार, देवणहार बेपरवाहीआ। पुरी अनन्द दे भरे भण्डार, राणे महाराणे सीस निवाईआ। खिच्च के नन्गी तलवार, कटार दिती चमकाईआ। सब नूं देवां सँघार, शतरू रहिण कोए ना पाईआ। फेर हथ्थ मार उत्ते दस्तार, कल्गी दिती हिलाईआ। मैं रूप सच्ची सरकार, निरगुण सरगुण रंग रंगाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल झट तूं उस वेले मेरे उत्ते पाया भार, शब्द शब्द नाल दबाईआ। नाले हस्स के किहा गोबिन्द तूं पुरी अनन्द दा चार दिन दा मुख्त्यार, अन्त भण्डारा रहिण कोए ना पाईआ। मैं झट नौ वार चरणां ते कीती निमस्कार, फिर फिर सीस झुकाईआ। प्रभू तूं फेर ल्या उठाल, फड़ बाहों गले लगाईआ। ज़िमीं तों चुक के इशारा कीता औह वेख कलयुग अन्त काल, चारों कुण्ट नगार लगाईआ। फेर वखाया औह वेख मेरे भगत दुलारे लाल, लाल आपणे रंग रंगाईआ। बिन मेरी किरपा मेरयां भगतां नूं कोई ना सके खवाल, अवतार पैग़म्बर गुरु ना कोए वड्याईआ। आदि जुगादि दा मैं दलाल, विचोला इक अख्वाईआ। सचखण्ड मेरा सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक उपजाईआ। जिथ्थे मंगते शाह कंगाल, देवणहार धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गोबिन्द औह वेख कलयुग अन्त नज़ारा, सच दयां वखाईआ। तैनूं छडणा पए पुरी अनन्द दवारा, अनन्द पुरी रही कुरलाईआ। एह खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर आप समझाईआ। संदेशा देवां शब्द दी धारा, धार धार विच्चों प्रगटाईआ। जिस

❋

❋

वेले कलि कल्की बण के आवां अवतारा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। खेल करां अपर अपारा, अपरम्पर हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि करता इक अख्वाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द गुर अवतार पैग़म्बर कोई ना कहे मैं दाता दानी, दाता इक्को इक अख्वाईआ। तुसीं सारे मेरे नाम दी पढ़दे बाणी, शब्द शब्द नाल सालाहीआ। मैं मालक चारे खाणी, लख चुरासी मेरा नूर रुशनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव हुक्मे अन्दर भरन पाणी, सेवक हो के सेव कमाईआ। आदि जुगादि जुग मेरी मेहरवानी, मेहर नज़र नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आप उठाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द सोहणा वक्त सुहञ्जणा आउणा विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी वेख विखाईआ। मैं निरगुण नूर करां उज्यारा, जोती जाता वेस वटाईआ। कलि कल्की ल्ए अवतारा, अवतरा आपणा फेरा पाईआ। सतिजुग रीती मात संसारा, धुर दा राह इक प्रगटाईआ। किसे दे अन्दर रहे ना कोए हँकारा, साध सन्त ना कोए चतुराईआ। जन भगतां दवारे बणां आप भिखारा, भिक्खक हो के मंग मंगाईआ। इक निशानी तेरी रखां पुरी अनन्द दा अन्त गंढा ते अचारा, शहादत सच देणी भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धर्म दी धार इक समझाईआ। गोबिन्द कहे गंढा अचार दा वड्डा आचरण, सच सच सुणाईआ। जिस खाधा तिस लेखा मुक्कया जीवन मरन, चुरासी फाँसी ना कोए लटकाईआ। झगड़ा मुक्कया वरन बरन, ज़ात पाती ना वंड वंडाईआ। गुरमुख साची मंज़ल चढ़न, जिथ्थे मिले धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। गंढा अचार कहे साडा मेल होया नाल रोटी, तिन्नां मिल के वज्जी वधाईआ। तेई गुरमुखां तेड़ बद्धी होवे धोती, लांगढ़ पिच्छे तांईं खिचाईआ। तेई बीबीआं हथ्थ विच फड़ी होवे सोटी, नौ नौं हथ्थ लम्बाईआ। तेई गुरमुखां पढ़दे आउणा पोथी, पुस्तक हथ्थ विच उठाईआ। तेई बीबीआं गल विच गानी पाउणी मोती, चिट्टे रंग नाल सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। गोबिन्द कहे हुक्म संदेशा ख़ास, धुर दा इक जणाईआ। पंजां दरबारीआं सुणनी अगम्मी बात, बातन पड़दा आप खुल्हाईआ। सब दे कोल पंज पंज होण काट, जेबां विच लुकाईआ। साढे बारां वजे देणे सतारां हाढ़्ह दी रात, लड़ाई पिच्छों सफ़ाई दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक मनाईआ। गोबिन्द कहे पंजां दरबारीआं खुल्ही छड्डी होवे दाढ़ी, मुच्छां वट्ट चढ़ाईआ। इक्को जेही सर्ब होवे त्यारी, त्रैगुण दा डेरा ढाहीआ। लाल नोक कीती होवे कटारी, उँगलां नौ नौं रंगाईआ। ओन्हां नाल होण पंज पुजारी, समान पूजा वाला उठाईआ। इक

❋

❋

गुरमुख कोल होवे कुत्ता शिकारी, जो शरअ दी करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मेला ल्ए मिलाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण साडा शगन सुहावा, सोहणी ख़ुशी बणाईआ। साडा प्रभ दे नाल दाअवा, दाअवे नाल जणाईआ। जन भगतां आपणे दवार ला के नावां, नव नौ चार दा डेरा ढाहीआ। सब दा भार कर लै सावां, वद्ध घट्ट ना कोए वखाईआ। तेरे नाल लैणीआं लावां, चौथे घर वज्जे वधाईआ। घरों सतारां हाढ़ नूं पुत्रां दा मुख मिट्ठा करके आवण मावां, गुड़ शकर नाल चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत सुहेला रहिण देवे ना कोए निथावां, दरगाह साची सचखण्ड घर आपणे आप बहाईआ।