पुस्तकालयभाग २२

पहली हाढ़ शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल

अवतार पैग़म्बर गुर कहिण सचखण्ड करीए त्यारी, निरगुण तों बाहर खेल खिलाईआ। हुक्म मन्नीए पुरख अकाल इक निरँकारी, नर नरायण नर हरि जणाईआ। सति सतिवादी हो के सति दा करीए शृंगारी, सति सरूप वेस बणाईआ। सच दवार सच दी मंज़ल चढ़ीए खारी, ख़ालस आपणा आप रखाईआ। बिन नेत्र नैण सच प्यार बणाईए कज्जल धारी, आप आपणे विच्चों प्रगटाईआ। थान थनंतर सोहे अगम्म अपारी, पृथ्मी आकाश ना कोए चतुराईआ। रवि ससि ना कोए उज्यारी, एका निरगुण नूर जोत जोत रुशनाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड महल्ल अटल ना कोए अटारी, गगन गगनंतर ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरि वडा वड वड्याईआ। अवतार पैग़म्बर कहिण गुर आउंदा वक्त सुहेला, सचखण्ड मिली वड्याईआ। एका रूप बणना गुरु गुर चेला, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सति सति दा होणा मेला, जोत जोत जोत प्रनाईआ। धुरदरगाही लाड़ा तकणा इक अकेला, अकल कलधारी नूर इलाहीआ। जेहड़ा जुग चौकड़ी हथ्थ ना आया दो जहान जंगल बेला, पृथ्मी आकाश खोज ना कोए खुजाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी लख चुरासी नालों हो के वेहला, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण मेला मिलणा प्रभू प्रभ कन्त, हरि स्वामी सोभा पाईआ। सब ने इक्को गाउणा मंत, तूं मेरा मैं तेरा राग अलाहीआ। चार जुग दी नाम कल्मयां वाली छडणी बणत, दीन मज़्हब छडणी

❋

❋

जगत चतुराईआ। इक्को बोध अगाधा पुरख अकाला मन्नणा पंडत, जो शरअ तों बाहर करे पढ़ाईआ। जिस झगड़ा मिटाउणा उत्भुज सेत्ज जेरज अण्डज, चारे खाणी पन्ध मुकाईआ। सतिजुग सच बणाए बणत, सति सतिवादी पड़दा लाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म बणा के संगत, सगला संग वखाईआ। हउमे गढ़्ह तोड़ के हंगत, हँ ब्रह्म इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निरगुण दाता नूर इलाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण साडा आउणा इक स्वामी, साहिब सुल्तान बेपरवाहीआ। जो आदि अन्त दा अन्तरजामी, घट निवासी धुरदरगाहीआ। जिस दी चार जुग सिफ्तां वाली गा के आए बाणी, निरअक्खर अक्खर धार विच प्रगटाईआ। सो खेल करे मालक ख़ालक दो जहानी, सरगुण निरगुण आपणी कार कमाईआ। अवतार पैग़म्बर झगड़ा मेट ज़िमीं असमानी, असल आपणा आप समझाईआ। जेहड़ा लेखा लिख्या नाल कलम कानी, कायनात दए दरसाईआ। हर घट अन्तर बण के जाण जाणी, जानणहार दया कमाईआ। सब दे उत्ते करे मेहरवानी, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जिस नाम कलमे दी दे के आए कुरबानी, जगत विच दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच आपणा हुक्म वरताईआ। तेई अवतार कहिण असीं सोहणा वक्त सुहाउणा, सुहञ्जणी रुत वड्याईआ। पैग़म्बर कहिण असीं कलमा नूर इलाही गाउणा, अलिफ़ ये ना कोए वड्याईआ। गुर दस कहिण इक्को नाम ध्याउणा, दूसर लोड़ रहे ना राईआ। पुरख अकाल कहे मैं सब दा पिछला वक्त चुकाउणा, चार जुग दा लेख रहे ना राईआ। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा, राह इक्को इक प्रगटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म निरगुण निरगुण सब ने गाउणा, गाणा गा गा ख़ुशी बणाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात दा झगड़ा सर्ब मिटाउणा, मिट्टी ख़ाक ना कोए उडाईआ। सांझा कन्त श्री भगवन्त निरगुण नूर जोत प्रनाउणा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी दी लोड़ रहे ना राईआ। ज़िमीं असमानां वक्त चुकाउणा, ब्रह्मण्ड खण्ड दा डेरा ढाहीआ। दरगाह साची सच गृह इक्को घर सुहाउणा, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। जिथ्थे पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार बण के आउणा, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। साडा चार जुग दा भविक्ख्त करे परवाना, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर नाम इक जणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण हरि आवे दूल्हन दूल्हा, निरवैर रूप वड्याईआ। जिस उत्ते वरखा होवे फूलन फूला, सत्त रंग चतुराईआ। सतिजुग साचा मार्ग दस्से रूला, असूल इक समझाईआ। चार जुग दा कौल इकरार जेहड़ा नहीं भूला, अभुल्ल दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभ आउणा कमलापती,

❋

❋

पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। असां सब ने बणना सती, सति सतिवन्ती रूप धराईआ। झगड़ा रखणा नहीं कोई रती, रत्ती रत ना कोए तपाईआ। निरगुण नूर वेखणा अक्खी, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। तेई अवतारां बणना सख़ी, सुख़न पिछला पूर कराईआ। पैग़म्बरां इक्को ख़ावंद खट्टी लैणी खट्टी, खटका जगत चुकाईआ। गुरुआं पढ़नी इक्को पट्टी, पटने वाला दए समझाईआ। पिछली आसा सब ने जाणा छड्डी, तृष्ना रहे ना राईआ। जेहड़ी खेल खिलाई मास नाड़ी हड्डी, तन वजूद वंड वंडाईआ। ओह दीनां मज़्हबां वाली छड देणी गद्दी, माण अभिमान रहे ना राईआ। मुहम्मदा होका दे दे मेरी बीतदी चौधवीं सदी, सदमे विच दुहाईआ। परवरदिगार ने पिछली कीती करनी रद्दी, इरादा आपणा ल्या बदलाईआ। अगला खेल करे यद्दी, यदी आपणी कार कमाईआ। सानूं सब नूं निरगुण धार बणा के काया नढ्ढी, निरवैर ल्ए प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, मेहरवान बेपरवाहीआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़म्बरो मैं लाड़ा इक अनोखा, सच दयां सुणाईआ। किसे नाल करां कोए ना धोखा, भरम भुलेखा रहे ना राईआ। मेरे ब्याह विच मेरे नकाह विच पढ़या जाए कोए ना पोथा, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। पाणी जल दा भरया जाए कोए ना लोटा, वुज़ूआं विच ना कोए चतुराईआ। अरदासा जाए कोए ना सोधा, हवन अग्न ना कोए तपाईआ। संदेश जणाया जाए कोए ना लोका, सलोकां विच ना कोए पढ़ाईआ। उच्ची कूक दए कोए ना होका, सौहरे पईए ना कोए समझाईआ। इक्को निरगुण निरगुण धार मिलण दा रखणा शौंका, दूजा वेस ना कोए वखाईआ। नव नौ चार पिच्छों निरगुण धार मिलदा मौका, मुकम्मल बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण असीं वेखणा ओह ख़ावंद, जिस नूं ख़सम कहे लोकाईआ। जिस दे हुक्मे होए पाबन्द, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। जिस ने निशान दिते तारा चन्द, चौदां तबक तबक समझाईआ। जिस ने नानक निरगुण धार करया अनन्द, कारज आपणा इक दृढ़ाईआ। उस दे नाल जाईए हंढ, सद आपणा मेल मिलाईआ। पहलों सारे इक्ट्ठे हो के दीन मज़्हब दी खोल्हीए गंढ, दुतीआ नज़र कोए ना आईआ। फेर वेखीए साहिब बख्शंद, जो मालक शहिनशाहीआ। जिस ने भेव खुल्हाया ब्रह्म हं, हँ ब्रह्म समझाईआ। उस दवारे जाईए लँघ, जिथ्थे दीन मज़्हब दी मंज़ल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच संदेशा इक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे मेरी निरगुण धार जोती, जोत जोत रुशनाईआ। जुग बीते कोटन कोटी, कुटीआ मेरी समझ किसे ना पाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर मातलोक मंज़ल चढ़ के आए चोटी, तन वजूद वज्जी वधाईआ। गुज़ारा कीता खा के रोटी, तृष्ना तृखा अमृत जल बुझाईआ। मेरी निरअक्खर धार दी पढ़ के पोथी, अक्खर

❋

❋

सिफ्तां वाले सुणाईआ। जिस नूं गा गा गुज़ारा करदे जीव लोकी, लोक परलोक राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो तुसां हुक्म अनोखा मन्नणा, सच दयां दृढ़ाईआ। प्रगट होणा नूरी चन्नणा, चन्न नूर रुशनाईआ। संदेशा सुणना बिना कन्नणा, अनबोलत राग दृढ़ाईआ। दीन मज़्हब दा भाण्डा भन्न्हणा, भरम देणा गंवाईआ। झगड़ा छडणा माटी चम्मणा, तन वजूद ना कोए लड़ाईआ। हरख सोग ना रखणा ग़मणा, चिन्ता चिखा ना कोए तपाईआ। नाम कलमा ना रखणा तमणा, तामस देणी मिटाईआ। सब ने आपणा आपणा बेड़ा बन्न्हणा, भार आपणे कंध उठाईआ। तन वजूद तों बिना आपणा नूर रंगणा, रंगत रंगणी इक्को माहीआ। सच दवार मूल ना संगणा, जगत हया ना कोए चतुराईआ। झगड़ा रिहा ना स्वास दमणा, दामनगीर हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल कहे सारे हो जाओ ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। संसारी भण्डारी सँघारी होवो हुश्यार, आलस निंद्रा ना कोए वखाईआ। खेल करे आप निरँकार, हरि करता वड वड्याईआ। जिस ने सतिजुग त्रेता द्वापर कीता पार, कलयुग अन्तिम ल्ए अंगड़ाईआ। सब दा लहिणा देणा ल्ए विचार, पूरब लेखा फोल फुलाईआ। दीन दुनी दा झगड़ा विच संसार, शरअ शरीअत करे लड़ाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर वेखो निगह मार, बिन नैणां नैण तकाईआ। सच दा रिहा ना कोए प्यार, प्रीती प्रेम ना कोए वधाईआ। ख़ादम रिहा ना कोए ख़िदमतगार, ख़ालस रंग ना कोए चढ़ाईआ। चारों कुण्ट धूंआँधार, निरगुण नूर ना कोए रुशनाईआ। बेशक लख चुरासी ब्याह करे संसार, सच रूप ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। पुरख अकाल कहे निरगुण धार दया कमावांगा। जोती जोत डगमगावांगा। बिन वरन गोत खेल खिलावांगा। पूरब सब दी समझ सोच, आपणी झोली पावांगा। जो भविक्ख्तां विच रखी आसा लोच, लोचन नैणां नाल वखावांगा। जुग बीते कोटी कोट, कोटन आपणा हुक्म वरतावांगा। अवतार पैग़म्बर गुरु निरगुण धार बणा के धुर दी गोत, दीन मज़्हब दा डेरा ढाहवांगा। नाम सुणा के इक सलोक, पिछले कलमे सर्ब मिटावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक प्रगटाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभ साचा हुक्म सुणाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। सदी चौधवीं वेख वखाएगा। सदी बीसवीं पर्दा आप उठाएगा। गोबिन्द लहिणा पूर कराएगा। हाज़र हज़ूर नूर रुशनाएगा। आसा पूर वेख वखाएगा। जिस दे बणदे रहे मज़दूर, सो सेवा सब दी झोली पाएगा। कलयुग अन्तिम प्रगट होए ज़रूर, कलि कल्की वेस वटाएगा। सब दा तोड़ माण ग़रूर, निरगुण नूर जोत चमकाएगा।

❋

❋

इक्को नाम कर मशहूर, ब्रह्मण्ड खण्ड आप सुहाएगा। पन्ध मुका के नेड़ा दूर, घर इक्को इक वखाएगा। जिथ्थे जोत जोत दा नूर, दूजा नज़र कोए ना आएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मेला आप मिलाएगा। सच मेला मेल मिलावांगा। निरगुण नूर नूर रुशनावांगा। ज़ाहर ज़हूर दया कमावांगा। आसा मनसा पूर आप अख्वावांगा। कलयुग कूड़ो कूड़ कूड़ मिटावांगा। साची बख्श चरण धूढ़, चतुर सुघड़ मूढ़ आप उठावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दवारा इक दरसावांगा। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण साडी इक अर्ज़ांई, बेनन्ती इक जणाईआ। पुरख अकाल परवरदिगार तेरा नाम दरोही, दो जहान दुहाईआ। तुध बिन अवर ना दीसे कोई, निरगुण नज़र कोए ना आईआ। सदी चौधवीं सृष्टी दृष्टी अन्दरों रोई, रो के दए दुहाईआ। सुरती उठी किसे ना सोई, सतिगुर शब्द ना कोए मिलाईआ। आत्म जाए कोए ना मोही, मुहब्बत विच ना कोए रखाईआ। जिधर तक्कीए बिन तेरे मिलदी कोए ना ढोई, दरगाह बहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़म्बरो वेखो आपणी धरती, ध्यान मातलोक लगाईआ। किसे नूं मिले ना प्रीतम अर्शी, साचा मेला ना कोए मिलाईआ। सदी चौधवीं तुहाडी अक्खरां वाली पर्ची, पर्चा अग्गे ना कोए जणाईआ। झट खोल्हो बस्ते ते वेखो आपणी अर्ज़ी, जिस विच आरज़ू आप सुणाईआ। कलयुग अन्त खेल होणी इक्को नरायण नर दी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दे कोलों सब दी आशा डरदी, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस नूं लख चुरासी वरदी, वर इक्को इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। तेई अवतार कहिण इक दूजे नूं किस नूं कहीए चंगा, चंगा नज़र कोए ना आईआ। ना कोई पंडत रिहा पंडा, ना कोई शास्त्र सिफ्त सालाहीआ। ना कोई सुहागी रिहा रंडा, कन्त कन्तूहल ना कोए हंढाईआ। ना कोई अमृत रस रिहा ठंडा, जल धार ना कोए वहाईआ। ना कोए लहर दिसे गंगा, गंगोतरी मारे धाईआ। ना कोई सूर्या ना कोई चन्दा, मण्डल मण्डप ना कोए वड्याईआ। ना कोई बन्दगी वाला दिसे बन्दा, चारों कुण्ट दुहाईआ। मन वासना विच होया गंदा, कूड़ कुकर्म विच कुरलाईआ। जो आदि तों अन्त तक प्रभू दा साचा छन्दा, सो सके कोए ना गाईआ। साची मंज़ल कोए ना लँघ, पढ़ पढ़ थक्की लोकाईआ। किसे ने चूड़ा पा ल्या किसे ने पाईंआ वंगां, कोई कंगण हथ्थां विच लटकाईआ। आत्म सेज सुत्ता कोए ना आपणे मंजा, सेज सुहञ्जणी ना कोए हंढाईआ। किसे ने केस वधाए किसे ने वाह ल्या कंघा, कोई बोदीआं रिहा हिलाईआ। किसे पाया तम्बा, कोई कछिहरे रिहा सुहाईआ। जां वेख्या बिना प्रभू तों सारयां दा सीस

❋

❋

दिसदा नन्गा, ओढण उपर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच स्वामी वेख वखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो वेखो आपणी धरनी धवल धरत, धर्म दी धार वखाईआ। तुसीं जा के फेर ना आए परत, सुत्तयां ना कोए उठाईआ। की करदे उत्ते अर्श, जोत जोत विच मिलाईआ। सृष्टी बिहबल होए उत्ते फ़र्श, फैसला हक ना कोए सुणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कीता ग़रक, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। तुहाडे नाम कलमे कर गए तरक, पल्लू गंढ ना कोए रखाईआ। ज़रा उठो वेखो आपणी भविक्ख्तां वाली फ़रद, जो शरअ तों बाहर आए दृढ़ाईआ। की प्रभ ने खेल करना असचरज, अचरज लीला की वरताईआ। सदी चौधवीं पुट्ठी करनी नरद, नर नरायण फेरा पाईआ। सब दा वंडे दर्द, दुखियां होए सहाईआ। तुहाडी शरअ दी तोड़े करद, कत्लगाह दा लेख मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर इक्को इक दरसाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो क्यों कलयुग होया झेड़ा, झगड़ा कवण मुकाईआ। क्यों धर्म दा दिसे ना खेड़ा, कूड़ होया हल्काईआ। क्यों हक ना करो नबेड़ा, दूई द्वैत डेरा ढाहीआ। क्यों चारों कुण्ट होया अंधेरा, सच चन्द ना कोए रुशनाईआ। क्यों सिक्खां मुरीदा उत्ते नहीं करदे मेहरा, मेहर नज़र टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वर दाता इक अख्वाईआ। गुरु अवतार पैग़म्बर आपणे आपणे कढ के वेखणे पटे, की पूरब हुक्म लिखाईआ। जां तक्कया सब दा लहिणा देणा मुक गया विच बटे, अग्गे अवर ना कोए वधाईआ। जेहड़े दीन मज़्हब दे पाए रट्टे, झगड़े विच रखी लोकाईआ। ओह हुण साडे लेखे जाणे कटे, कायम अग्गे ना कोए कराईआ। चारों कुण्ट फिरदे नट्ठे, भज्जण वाहो दाहीआ। हुण करीए की इक दूजे नूं कहिण काया भज्जे सब दे मट्टे, तन वजूद रिहा ना राईआ। जेहड़े पैग़म्बर अवतारो गुरुओ सुणा के आए प्रभ दे नाम दे टप्पे, टापूआं विच जणाईआ। उस दे उत्ते इक्को प्रभ दे लग्गण लग्गे ठप्पे, ठप्पा इक्को इक वखाईआ। हुण हो जाईए सारे इक्ट्ठे, पिछला लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सति सच सच सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण करीए हक इक्ट्ठ, इक्को रंग रंगाईआ। पिछला खेड़ा हुन्दा दिसे भट्ठ, अग्गे रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाल दी चरणी जाईए ढट्ठ, निव निव सजदा सीस निवाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, दर तेरे मंग मंगाईआ। सदी चौधवीं सब दे ख़ाली हथ्थ, झोली ख़ाली अग्गे टिकाईआ। असीं पिच्छे रहे वक्ख वक्ख, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी सेव कमाईआ। अग्गे ज्यों भावे त्यों लैणा रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। इक्को तेरा नाम कलमा लईए रट, पिछला रट्टा दईए चुकाईआ। सानूं समझ आ गई तूं वसें घट घट, हर घट अन्तर तेरा नूर रुशनाईआ।

❋

❋

तूं सब दा इक्को जेहा करें पक्ख, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग देणा वखाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़म्बरो इक्को मारो झाकी, झलक दयां वखाईआ। लख चुरासी मेरा रूप ख़ाकी, जल्वागर नूर रुशनाईआ। मैं सब दा सांझा साकी, प्याला नाम जाम प्याईआ। अग्गे रिहा कोए ना आकी, जो घड़या सो भन्न वखाईआ। तुसीं मेरे नाम दे पाठी, पढ़ पढ़ आए सुणाईआ। दीन मज़्हब दी खोल्ह के हाटी, सौदा जगत विच विकाईआ। चार दिन दी कट के राती, थिर रहिण कोए ना पाईआ। किसे नूं कथा सुणाई किसे नूं कलमा धार आखी, अक्खरां विच बदलाईआ। सब दे कोलों कराई गुस्ताख़ी, गुस्सयां विच कीती लड़ाईआ। मेरा खेल अलखणा अलाखी, कोई लख ना सक्या राईआ। तुहाडी इक्को नूर विच्चों वक्खरी वक्खरी कीती ज़ाती, जुमले अक्खर कर पढ़ाईआ। किसे नूं अमृत वेला दस्सया किसे नूं दस्सी प्रभाती, किसे नूं सँध्या दिती सुहाईआ। किसे नूं किहा करनी बन्द खुलासी, किसे नूं चुरासी गेड़ समझाईआ। किसे नूं किहा सचखण्ड दा वासी, किसे नूं दरगाह दए जणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो तुसीं आपणे प्रभू दी समझ नहीं सके चलाकी, की जुग जुग कार कमाईआ। हुण अन्तिम सब दी मुकणी वाटी, पन्ध रहिण कोए ना पाईआ। अग्गे वास्ते इक्को रखणा नाती, साचा संग बणाईआ। इक मंज़ल चढ़ना घाटी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। तुसीं धरनी उत्ते जो दीन मज़्हब दे बणे अलाटी, अन्त फैसला दिता कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो छड दयो जगत समाज, समग्री इक वरताईआ। इक्को हुक्म ते इक्को राज, रईयत इक अख्वाईआ। इक्को सीस ते इक्को ताज, साहिब सुल्तान रखाईआ। इक्को शब्द ते इक आवाज़, सृष्टी दृष्टी अन्दर दृढ़ाईआ। इक्को रखणहारा लाज, सिर आपणा हथ्थ दरसाईआ। जिस नूं कहि के आए सम्बल प्रगट होवे देस माझ, मजलस भगतां नाल रखाईआ। दो जहानां करे राज, हुक्म आपणा इक दृढ़ाईआ। उस दा सारा खोल्हो राज़, जो कलमे गया पढ़ाईआ। जिस पढ़ाई नमाज़, सजदयां विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, जुग चौकड़ी आपणी कार कमाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़म्बरो वेखो आपणा आपणा कायदा, कानून विच जणाईआ। किस बिध नाल होए अलहिदा, प्रभू नूं दयो समझाईआ। की सब ने कीता वायदा, पड़दा दयो उठाईआ। की दीन दुनी दा तुसीं ल्या जाइज़ा, अंकड़यां विच दयो गिणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणी कार कमाईआ। तेई अवतार कहिण प्रभू साडी इक्को बात, बातन दईए जणाईआ। तेरे हुक्म अन्दर जो आए आख, अक्खरां वाली कर पढ़ाईआ। भावें प्यार समझो ते भावें समझो फ़साद,

❋

❋

एह तेरी बेपरवाहीआ। तेरा खेल अन्त आदि, जुग जुग वेख वखाईआ। असीं तैनूं रहे अराध, तुध बिन दूजा ना कोए ध्याईआ। जो बणाया सो तेरे हुक्म दा समाज, आपणी दस्सी ना कोए चतुराईआ। जो गाया तेरे नाम दा राग, रागणीआं विच समझाईआ। जो सुणाया तेरे शब्द दी अवाज़, अगम्मी अगम्म दृढ़ाईआ। जो वजाया तेरे प्रेम दा नाद, अनादी कीती शनवाईआ। जो वड्याआ बोध अगाध, बुद्धी तों परे कीती पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पैग़म्बर कहिण तेरा नाम कलमा नाअरा लाया हक, हकीकत विच जणाईआ। तेरे वल्ल ल्या तक, तकवा इक्को इक रखाईआ। फैला के दोवें हथ्थ, मंग मंगी थांओं थाँईंआ। जे तूं आपणी दिती वथ, झोली दिती भराईआ। असीं गाया सच, सच आए सुणाईआ। जे तूं साडा भाण्डा भन्नया काया कच्च, लोकमात आए तजाईआ। तेरी जोत विच गए रच, तेरे नूर विच समाईआ। अन्तिम रख के आए इक्को आस, आसा दईए सुणाईआ। सदी चौधवीं तेरा नूर ज़हूर होवे प्रकाश, अमाम अमामा फेरा पाईआ। तेरी याद विच आपणे लेखे लाया स्वास, साह साह तेरी कीती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। गुरु गुरदेव कहिण तेरे हुक्म दा कीता खेल, ख़लक ख़लक दृढ़ाईआ। तेरे शब्द दा कीता मेल, नाम नाम समझाईआ। जोत जगा बिन बाती तेल, गृह मन्दिर कीती रुशनाईआ। तैनूं दस्स के सज्जण सुहेल, पुरख अकाल आए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग देणा दरसाईआ। पुरख अकाल कहे पिछली छडो कहाणी, कहिण दी लोड़ रही ना राईआ। मैं वेखी चारे खाणी, चारे बाणी फोल फुलाईआ। वेखे तीर्थ तट अट्ठ सट्ठ पाणी, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती पड़दा लाहीआ। परा पसन्ती मद्धम बैखरी चार जुग दी वेखी बाणी, अक्खरां अक्खरां जोड़ जुड़ाईआ। मंज़ल तकी जिस्म ज़मीर रुहानी, नौ दवारे पन्ध मुकाईआ। नाम कलमा तक्कया तक्की ज़बान कलामी, शब्द शब्द वाली शनवाईआ। बाल बुढेपा तक्कया तक्की जगत जवानी, गोबिन्द खोज खुजाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो तुहाडी तक्की मेहरवानी, जो मेहर आए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो पिछली छडो कथा, कहि के की जणाईआ। हुक्म सुणो यथार्थ यथा, यदी दयां दृढ़ाईआ। निज नेत्र वेखो अक्खां, नूर जोत रुशनाईआ। जो आदि जुगादी सखा, सज्जण मीत अख्वाईआ। जिस नूं सारे टेकदे मथ्था, मस्तक सीस झुकाईआ। साहिब पुरख समरथा, निरगुण नूर धुरदरगाहीआ। जुग चौकड़ी फिरे नट्ठा, भज्जे वाहो दाहीआ। ओह सब नूं करके इक्ट्ठा, हुक्म इक सुणाईआ। दीन मज़्हब दा छड दयो रट्टा, झगड़ा रहे ना राईआ। सब दा पिछला पूरा होया पटा, पटने वाला दए

❋

❋

सफ़ाईआ। इक्को याद कर लओ टप्पा, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो छड दयो पिछला ख्याल, अन्तष्करन रहिण ना पाईआ। बण जाउ धुर दे लाल, लालन वेख वखाईआ। मन्नो इक दलाल, विचोला नूर इलाहीआ। जो जल्वागर जलाल, अंध अंधेरा दए मिटाईआ। सारे कन्नां नूं हथ्थ लाओ ना कोए झटका खाओ हलाल, सूर गाँ वंड ना कोए वंडाईआ। सतिजुग साची चले चाल, चाल निराली आप समझाईआ। सब दा हल्ल होए सवाल, सवाली मंगो थांओं थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो पिछला छड दयो झेड़ा, झगड़ा रहे ना राईआ। सतिजुग सच धर्म दा वसे खेड़ा, काया खिड़की दयो खुल्हाईआ। धरनी धरत धवल दा खुल्हा होवे वेहड़ा, दीन मज़्हब दी रहे ना कोए लड़ाईआ। नाता छुट जाए तेरा मेरा, तूं मेरा मैं तेरा सारे गाईआ। कलयुग कूड़ मिट जाए अंधेरा, सतिजुग नूर करे रुशनाईआ। इक्को रूप दिसे गुर चेरा, चेला गुर इक रूप दरसाईआ। सारे वड्डा कर लओ जेरा, ज़ेर ज़बर दा झगड़ा दयो मुकाईआ। सतिगुर शब्द सिँघ शेरा, भबक इक्को इक सुणाईआ। पिछला लेखा सब दा होवे ढहि ढेरा, धर्म दी धार इक वड्याईआ। इक दूजे दे आ जाउ नेड़ा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। आपणा मिल के सारे बन्न्हो बेड़ा, बेड़ी जगत ना कोए डुबाईआ। पुरख अकाला करे हक नबेड़ा, हक हक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण तेरा खेल अपारी, अपरम्पर बेपरवाहीआ। सारी सृष्टी दिसे दुख्यारी, दु:ख दर्द ना कोए कटाईआ। कलयुग अन्तिम आई तेरी वारी, वारस हो के वेख वखाईआ। प्रगट कर जोत निरँकारी, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। एह आसा सब हमारी, हम साजण दईए जणाईआ। प्रगट हो कलि कल्की अवतारी, निहकलंक तेरी सरनाईआ। हउ सेवक तूं मालक पति पतिवन्ता हउ नारी, दर तेरे सीस झुकाईआ। साडी धार अजे कुँवारी, चार जुग ना किसे प्रनाईआ। ना मुच्छ दिसे ना दाढ़ी, ना मूंड कोए मुंडाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण असीं बणीए तेरी लाड़ी, लाड़ा इक्को नज़री आईआ। सुख वेखीए सतारां हाढ़्ही, वदी सुदी ना वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच सच्ची आस रखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभ सब नूं लै प्रना, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। घर इक्को लै वसा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु दा झगड़ा दे मुका, इक्को नूर जोत रुशनाईआ। दीन मज़्हब दा हिस्सा ना कोए वखा, वंडन वंड ना कोए जणाईआ। तेरे अग्गे सीस दईए झुका, जगदीश तेरी सरनाईआ। साडा चार जुग दा पिछला वेख रुक्का, जो बिन अक्खरां दिता दृढ़ाईआ। अन्तिम सब दा पैंडा

❋

❋

मुका, अग्गे होर ना कोए वधाईआ। असीं चाहुंदे साडा मालक तूं इक अबिनाशी अचुता, प्रभ अबिनाशी अख्वाईआ। साडी सब दी बणा दे सुहञ्जणी रुता, रुत आपणे नाल महकाईआ। सतारां हाढ़्ह साडा अन्तर निरन्तर कर दे सुच्चा, संजम आपणा इक जणाईआ। भेव रहे कोए ना लुका, ओहला अन्दरों देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा फेरा पाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण आपणी नार बणा लै जल्दी, वक्त वक्त विच्चों बदलाईआ। प्रभू कला मेट दे कलयुग कल दी, कलकाती दे खपाईआ। धार मेट दे काम क्रोध दल दी, दलिद्रीआं डेरा ढाहीआ। खेल मुका दे कपट छल दी, अछल छलधारी हो सहाईआ। बिन तेरी किरपा दर कोए ना मल्लदी, घर सच ना कोए सुहाईआ। किसे नूं ख़बर नहीं घड़ी पल दी, की पलकां दे पिच्छे बहि के करे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मेला आप कराईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण करदे वक्त सुहञ्जणा, सोभावन्त श्री भगवान। तूं मालक आदि निरँजणा, जोती जाता नौजवान। दाता दानी दर्द दु:ख भय भञ्जणा, पतिपरमेश्वर नूर महान। सब दे नेत्र पा दे आपणे नाम दा अंजणा, अवतार पैग़म्बर गुर मंगदे दान। चरण धूढ़ चाढ़्ह दे रंगणा, मिले ख़ुशी ज़िमीं असमान। इक्को वार प्रभू तों ही मंगणा, दूजा अवर ना कोए निशान। सदी चौधवीं मूल नहीं संगणा, बोलीए बिना ज़बान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा कर धुर दे काहन। धुर दे काहन किरपा करदे, गुर अगतार पैग़म्बर कहिंदे आपणा इक्को सब नूं वर देहु, झगड़े मुक जाण चढ़दे लहिंदे। शब्द स्वामी धुर दा दर दे, दीन मज़्हब रहिण ना खहिंदे। सचखण्ड दवारा आपणा गढ़्ह दे, मन्दिर मसीत शिवदुआले जुग जुग रहिंदे ढहिंदे। जोती धार आपणा लड़ दे, इक्ट्ठे हो के सच दवार तेरे बहिंदे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे चरणी पैंदे। पुरख अकाल कहे सारे रहो त्यार, त्रैगुण तों बाहर जणाईआ। सतारां हाढ़्ह करो इंतज़ार, अग्गे अवर ना कोए वधाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सब दा लहिणा देणा दए उतार, मकरूज़ कर्ज़ ना कोए रखाईआ। तुसीं जोबनवन्ते जोबन विच करना हार शृंगार, धर्म दा सगन मनाईआ। उच्ची कूक के कहिणा इक्को वार, तूं मालक धुरदरगाहीआ। मैं पावां सब दी सार, सार शब्द नाल समझाईआ। वखावां इक दवार, जिस दर मिले वड्याईआ। गुर अवतार पैग़म्बरों आपे कन्त आपे भतार, पीत पीतम्बर आप सुहाईआ। आपे विचोला बण संसार, तुहाडा मेला लवां मिलाईआ। तुसां सब ने आउणा भगत दवार, दवारा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाईआ। हाढ़ सतारां सब ने आउणा नाल चाअ, चाओ घनेरा इक जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मिलाउणे विच्चों राह, रहिबर रिहा दृढ़ाईआ। अन्त बणाउणे जगत

❋

❋

गवाह, भगवन भगत भगत वखाईआ। एह आदि तों विष्न ब्रह्मा शिव तुहाडा सुधाया साह, थित घड़ी पल वंड वंडाईआ। चारे वेदां विच लेखा लिख ना सक्या राअ, ब्रह्मा ब्रह्म ना कोए जणाईआ। सिर्फ़ शब्द अगम्मी दिता सुणा, लिखण दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस वेले नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग गए विहा, आपणा पन्ध मुकाईआ। उस वेले प्रगट होवे बेपरवाह, हरि करता धुरदरगाहीआ। तुहाडा झगड़ा दए मुका, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। सच दवार सब नूं ल्ए प्रना, पतिपरमेश्वर आपणा घर वखाईआ। भगत सुहेले नाल रला, इक्को दर दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा पड़दा लाहीआ। गुर अवतार पैग़म्बरो शंकर मारे आवाज़, शिव रिहा सुणाईआ। मेरी भोले दी खुल्ही जाग, नाथ रिहा दृढ़ाईआ। ब्रह्मा आवे विच समाज, समग्री हथ्थ उठाईआ। विष्नूं वेखणा एह काज, भज्जणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच संदेश सुणाईआ। शंकर कहे मेरे हथ्थ होणी त्रिशूल, पर्दा रहे ना राईआ। ब्रह्मा कहे मैं हुक्म दस्सणा माकूल, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। विष्नूं कहे मैं विश्व दा कराउणा इक असूल, नियम नियम विच्चों बदलाईआ। पुरख अकाल कहे मैं कदे ना जावां भूल, सब दा लेखा झोली पाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु कहिण साडा इक कन्त कन्तूहल, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सतिजुग कहे सब ने प्रभ दे चरणां दी लाउणी धूल, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। हाढ़ सतारां जिस वेले भगतां दी भगतां नाल लड़ाई होवे तेई बीबीआं बरसाउणे प्रभ दे उतों फूल, बरखा इक लगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां सच पंघूड़ा लैणा झूल, हुलारा इक्को नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच रंग आप वखाईआ। फूल कहिण साडी बिखरे पत्ती पत्ती, पतिपरमेश्वर सेव कमाईआ। गुरमुखो सब नूं नाम मिलणा अगम्मी रती, जिस दा वज़न ना कोए जणाईआ। उस वेले सब ने आपणा हथ्थ सज्जा रखणा मस्तक मथ्थी, झगड़े दे पिच्छों ख़ुशी मनाईआ। फिर जोत अकालण फिरे नट्ठी, भज्जे वाहो दाहीआ। हरिसंगत उच्ची अवाज़ लगाउणी इक्ट्ठी, सच जैकारा देणा सुणाईआ। पंजां प्यारयां मुहम्मद दी गलों लाह के अट्टी, असमान वल्ल देणी वखाईआ। तेई बीबीआं मथ्थे तों चुप वाली लाह के पट्टी, चरणां हेठां लैणी दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। करनी कहे मैं वेखणा करनी करता, करता पुरख ध्यान लगाईआ। जेहड़ा आदि अन्त नहीं मरता, मर जीवत ना रूप वटाईआ। जो निरगुण हो के परता, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं पूरीआं करे शर्तां, भविक्ख्त वेखे थांउँ थाँईंआ। बेनन्तीआं सुणे अर्ज़ां, ख़ाहिशां खोज खुजाईआ। सब दीआं पुट्ठीआं करे नरदां, नर नरायण बेपरवाहीआ। औरतां रूप बणा के मर्दां,

❋

❋

मर्द मर्दाना खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच वर, सच करनी कार कमाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण जिस वेले साडा पती सानूं प्रणावे, हरि करता दया कमाईआ। हरिसंगत तूं मेरा मैं तेरा ढोला गावे, नौ वार सिफ्त सालाहीआ। धर्म धार दी गोली नौ चक्र प्रभ दे चार कुण्ट लगावे, भज्जे वाहो दाहीआ। विष्नूं वेख वेख बिगसावे, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। लच्छमी कपड़े रंग रंगावे, लाल लाल चतुराईआ। सच स्वामी खेल खिलावे, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। सब दे पूरे करे दाअवे, दाअवेदार वड वड्याईआ। चार गुरमुख पहरेदार होण शब्द सिंघासण चार पावे, चारों कुण्ट सोभा पाईआ। मुख स्वाह नाल भरे होण बणे होण बावे, बावा आदम सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा खेल खिलाईआ। खेल कहे मैं प्रभ दा खेल खिलाउणा, ख़बर किसे ना आईआ। सतारां हाढ़्ह दे बारां वजे वक्त सुहाउणा, सोहणा रंग रंगाईआ। पंजां प्यारयां चरण कँवलां उत्ते सीस झुकाउणा, नाल खड़ग नोक छुहाईआ। पंजां दरबारीआं धुर दा ढोला गाणा, गा के देणा सुणाईआ। शिकारी ने आपणा कुत्ता फड़ के भज्ज के अग्गे आउणा, पटा गल विच रखाईआ। पंजां लिखारीआं उठ के लिख वखाणां, बैठा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा खेल कराईआ। खेल कहे मैं होणा विच जग, जगत दयां वखाईआ। भगत सुहेले वेखां उपर शाह रग, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। सन्त सुहेले सद, गुरमुख जोड़ जुड़ाईआ। गुरसिक्खां मिलां अग्गे वध, वायदा पिछला पूर कराईआ। सब ने बणना विश्व यद, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। गुरमुख रहिओ कोए ना कग, हँस लैणे प्रगटाईआ। त्रैगुण पोह ना सके अग्ग, अमृत मेघ देणा बरसाईआ। सब ने ताड़ी वजाउणी गज्ज, जैकारा देणा लगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां इक्को करना हज्ज, हज़ूर इक मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर सारे खोल्हण अक्ख, बिन नैण नैण उठाईआ। प्रभू नूर प्रतख, जोत जोत रुशनाईआ। रहिण ना देवे वक्ख, सब नूं ल्ए प्रनाईआ। जिस दा गाया जस, अन्त दए वड्याईआ। सच दवारे ल्ए रख, दरगाह आप सुहाईआ। नाम दस्स अलख, अलखणा आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण सब दी इक्को होणी बोली, अनबोलत राग सुणाईआ। सब दी इक्को होणी चोली, बिन तत्तां वेख वखाईआ। सब दी इक्को होणी डोली, चारे जुग कहार उठाईआ। सब दी इक्को सूरत होणी मोहणी, मोहण माधव वेख वखाईआ। सब दी इक्को होवे रोणी, बिरहों विछोड़े विच कुरलाईआ। सब दी इक्को होवे सौणी, पतिपरमेश्वर सेज हंढाईआ। सब दी इक्को आसा होवे पराहुणी, दूसर घर ना कोए वखाईआ। जोती जोत

❋

❋

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी धार दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण साडी आवे सुहाग रात, भिन्नड़ी रैण वड्याईआ। इक्को होवे ज़ात, इक्को विच समाईआ। इक्को होवे गाथ, इक्को हक पढ़ाईआ। इक्को होवे जमात, इक्को रंग रंगाईआ। इक्को जोड़े नात, इक्को घर वसाईआ। इक्को देवे दात, देवणहार इक अख्वाईआ। इक्को पुछे वात, इक्को होवे सहाईआ। इक्को पति ल्ए राख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा घर वसाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण घर वेखणा पुरख अबिनाशी, गृह मन्दिर इक सुहाईआ। जिथ्थे ना कोई मण्डल रासी, सूर्या चन्द ना कोई रुशनाईआ। ना कोई सँध्या ना कोई प्रभाती, घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। ना कोई दिवस ना कोई राती, वार थित ना कोई रखाईआ। ना कोई पूजा ना कोई पाठी, इष्ट देव ना कोए मनाईआ। ना कोई मंज़ल ना कोई घाटी, ना कोई पाँधी पन्ध चुकाईआ। ना कोई सज्जण ना कोई साथी, मीत मुरार ना कोई अख्वाईआ। ना कोई तृष्ना ना कोई आसी, ना कोई वासना विच हल्काईआ। जां तक्कया इक्को नूर जोत प्रकाशी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। फेर वेख्या घनकपुर दा वासी, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। फेर वेख्या जो करे बन्द खुलासी, खुलासा आपणा आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु कहिण असीं दईए इक संदेशा, शब्द शब्द विच सुणाईआ। साडा सतारां हाढ़्ह रोज़ दा लेखा, सतारां दिवस मंग मंगाईआ। नौ शब्द लिखे जाण हमेशा, विच्चों दिन ना कोए भुलाईआ। लिखारीआं रखणा चेता, चेतन सुरती आप समझाईआ। लिखण तों पहलां पीला कपड़ा रखणा हेठा, सवा सवा गज़ लम्बाई चौड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा मेल मिलाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण दो लिखारी लिखण ज़रूर, सतारां दिन चतुराईआ। असीं अगला भविख दस्सणा ज़रूर, जो पिच्छे चार जुग आए छुपाईआ। मुहम्मद कहे मैं भेव खोल्हणा केहड़ी बहिश्तीं मिले हूर, हुलीआ दयां जणाईआ। मूसा कहे मैं दस्सणा की जल्वा कोहतूर, नूर नूर रुशनाईआ। ईसा कहे मैं बोलणा क्यों फाँसी चढ़या हो मजबूर, सलीब गल लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच पड़दा दए उठाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण असीं कर देणी मन्यादी, मन्याद मुकी थांउँ थाँईंआ। सतिगुर शब्द करनी बर्बादी, बदी दा झगड़ा देणा मुकाईआ। जो संदेशा दे के गई अजीत जुझार दी दादी, गुजरी गोबिन्द गोबिन्द विच सुणाईआ। कदी ते प्रभ दे भगतां दी वधेगी अबादी, लोकमात वज्जे वधाईआ। पुरख अकाल किहा जिस वेले निरगुण धार दी निरगुण धार नाल होवे शादी, शरअ तों बाहर शादिआने दयां वजाईआ। ओस वेले विष्न ब्रह्मा शिव बण के आउणगे लागी, सेवादार सेव कमाईआ। धुर

❋

❋

दे भगतां दी भगती होवे जागी, सुरती सुरत विच्चों उठाईआ। दीन दयाला होवे रागी, अनरागी राग सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण सतारां हाढ़ नूं पंज गुरमुख ओह चाहीदे जिन्हां ने आपणे सिर दी लाई होवे बाज़ी, बाजां वाला होए सहाईआ। जे सरीर छुट्ट जाए फेर वी होण राज़ी, चिन्ता ग़म अन्दर ना कोए रखाईआ। जे सारी सृष्टी हो जाए बागी, ओह फिर वी प्रभ नूं सीस निवाईआ। ओहनां दा लिबास ते ज़िदगी होवे सादी, प्रेम दी साधना विच आपणा आप छुपाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण जन भगतो भगत दवारे दओगे की सौगात, सच दयो सुणाईआ। माझा मालवा दुआबा जम्मू जेहड़े मिल के बणने बरात, बराती रूप वटाईआ। उन्हां नाल बचन करना अज्ज तों अधी रात, रुतड़ी नाल रखाईआ। याद रखो लिखारीओ पंजां कोल इक इक वक्खरी वक्खरी होवे कलम दवात, दूसर हिस्सा ना कोए पाईआ। कूड़ कल्पना कल होणी वफ़ात, वफ़ादार लैणे उठाईआ। माझा मालवा दुआबा जम्मू वक्ख वक्ख करयो प्रशाद, वंड वंड के देणा वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। अवतार पैग़म्बर कहिण गुर, सति सति सुणाईआ। जन भगतो तुहाडा भगती दा ओह अनन्द पुर, जो पुरी अनन्द वाला गया समझाईआ। कोटन कोटि इस सृष्टी विच्चों जाणे तुर, थिर रहिण कोए ना पाईआ। तुहाडा नाता जुड़या धुर, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तुसीं उस प्रभू नाल गए जुड़, जिथ्थों सके ना कोए तुड़ाईआ। शौह दरया नहीं जाणा रुढ़, शौह नाल मिल के शौह विच समाईआ। इक्को ताल ते इक्को सुर, सुरत शब्द विच रखाईआ। सच पुछो तुहाडे पिच्छे आया मुड़, मुड़ के फेरा पाईआ। ओह वड़ गया सम्बल दी विच कुड़, कूड़ कुड़यारां नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म रिहा वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बण के आउणा लागी, सेवादार अख्वाईआ। तुहाडी धार होवे सादी, सच नाल मिलाईआ। याद रखयो कोए ना होवे बाग़ी, अन्तर सके ना कोए बदलाईआ। तुहाथों लेखा मंगणा जुआबी, जुआबतल्बी लैणी कराईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां नूं पुछणा क्यों तुहाडे हुंदयां तुहाडे सिख मुरीद करन ख़राबी, लोकमात विच कुरलाईआ। अणगिणत वध गई आबादी, आबाद होया नज़र कोए ना आईआ। क्यों सब दा सांझा दिसे कोए ना वागी, वागां मोड़ ना कोए घुमाईआ। किसे ने इश्क कमाया हकीकी किसे कमाया मिजाजी, सब दी तन दे नाल कुड़माईआ। आत्म परमात्म निरगुण धार ना किसे अराधी, राधा कृष्न दए दुहाईआ। जो आया सो आया बण के पाँधी, सधरां विच आपणा झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अगला पर्दा दए खुल्हाईआ। प्रभू अगला खोल्ह दे पर्दा, पर्दे विच्चों उठाईआ। क्यों नहीं तेरी मंज़ल कोए चढ़दा, चढ़ के दरस कोए ना पाईआ। जगत जहान अक्खरां

❋

❋

वाली सारी विद्या पढ़दा, सिफ्तां विच सालाहीआ। क्यों नहीं तेरा बणया बरदा, बन्दीख़ाना दए तुड़ाईआ। क्यों नहीं दरस करदा तेरे घर दा, गृह मन्दिर सीस निवाईआ। पुरख अकाल किहा मैं सब नूं आदि अन्त आया छलदा, अछल छल आपणा खेल खिलाईआ। कुझ लेखा याद जो वायदा कीता बल दा, बावन अक्ख मिलाईआ। उस दा लहिणा कलयुग अन्तिम फल दा, फलीभूत दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल कराईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभू दस्स आपणा तिवहार, विवहार दे समझाईआ। केहड़ा पुरख ते केहड़ी नार, केहड़ा नूर लवे प्रनाईआ। केहड़ा मन्दिर केहड़ा मुनार, किस महल्ल ल्ए टिकाईआ। केहड़ा दर केहड़ा दरबार, किस गृह वज्जे वधाईआ। सच स्वामी किरपा कर आप निरँकार, निरवैर देणा सुणाईआ। पुरख अकाल किहा नौ सौ चुरान्वे चौकड़ी जुग पिच्छों आई मेरी वार, वारता दयां सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर साहिबानो मेरयां भगतां तों जाओ बलिहार, बलिहारी बलिहार कहि के आपणी ख़ुशी बणाईआ। जिन्हां नूं चार जुग दा विछड़या मिल्या यार, यराना इक नाल लगाईआ। इक दी बण गए सारे नार, दूजा घर ना कोए वसाईआ। सारयां ने बोल्यां इक जैकार, आपणे कलमे देणे भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, पूरब लहिणा देणा चुकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण जन भगतो प्रभू तुहाडे गाउंदा गीत, गोबिन्द नाल मिलाईआ। असीं मन्दिर छड्डे छड्डी मसीत, काअब्यां डेरा ढाहीआ। हुक्म मन्नया त्रैगुण अतीत, त्रैभवन दिता सुणाईआ। जो तुहानूं करे बख्शीश, रहमत नाम नाम वरताईआ। उहदा आदि तों इक्को कलमा इक्को हदीस, इक्को दए जणाईआ। सब दा इक्को दर ते झुके सीस, सजदा इक्को इक वखाईआ। तुहाडी साडी सांझी हो गई रीत, रीत प्रभ ने दिती बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण असां कहिणा अन्त अख़ीरी, आख़र दईए जणाईआ। जन भगतो सच दवार इक्को रूप ग़रीबी अमीरी, जिथ्थे अमरापद मिले वड्याईआ। तुहाडी सब तों उत्तम फ़कीरी, जो फ़िकरा सोहँ ढोला रहे गाईआ। इक्को गृह पातशाह वज़ीरी, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। झगड़ा रहे ना शाह हकीरी, हकीकत दा पड़दा दिता उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच विच समाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण साडी पूरब आशा, आशा विच रखाईआ। खेल करे पुरख अबिनाशा, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। सम्बल करे वासा, · सच दवार इक निरगुण नूर होवे प्रकाशा, जोती जाता डगमगाईआ। जन भगतां दए भरवासा, भाण्डा भरम

भउ भनाईआ। साचे मण्डल पावे रासा, गोपी काहन आपणा खेल वखाईआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर

❋

❋

फोल फुलाईआ। कलयुग उलटाए विच हासा, हस्ती सब दी दए मिटाईआ। सतिजुग बणा के दासी दासा, सेवक सेवा इक दरसाईआ। पूरा कर के मुख वाका, गुर अवतार पैग़म्बरां भविक्ख्त दए भुगताईआ। दीन दुनी दा सांझा कर के इख़लाका, इक इकल्ला रंग रंगाईआ। अन्दर वड़ के खोल्हे ताका, बजर कपाटी पड़दा दए उठाईआ। धुन शब्द सुणाए नादा, नादी नाद वजाईआ। निरगुण नूर करे प्रकाशा, निरगुण नूर डगमगाईआ। सच दवारे कर के वासा, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण वेख्या अस्थान, थनंतर मिले वड्याईआ। जिथ्थे मेला भगत भगवान, भगवन रंग रंगाईआ। सुरती शब्द गोपी काहन, सीता राम सुरत शब्द विच समाईआ। सच दा मिले दान, दाता दानी झोली दए भराईआ। जन भगतो सुण लओ ला के कान, पड़दा अन्दरों देणा उठाईआ। सूरबीर मर्द बणो जवान, आपणी आप लओ अंगड़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जगत वेखो शैतान, शरअ करे लड़ाईआ। बिना प्रभ दी किरपा तों साबत रहिणा नहीं किसे दा ईमान, अमल छड्डे जगत लोकाईआ। प्रभ दा इक्को हुक्म लैणा मान, मन मनसा देणी गंवाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु जिस दा दे के गए फ़रमान, फ़ुरन्यां विच सुणाईआ। सो प्रगट होया वाली दो जहान, निरगुण सरगुण आपणी खेल वखाईआ। ओस ने भगतां दी कीती पहचान, बेपहचान मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाग हिस्सा सब दा झोली पाईआ।

२ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ६ प्यारी, हज़ारा सिँघ दी लड़की दी शादी समें हरि भगत दवार जेठूवाल

परवरदिगार कहे मेरा खेल निराला, ख़लक समझ कोए ना आईआ। नित नवित अवल्लड़ी चाला, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। सिफ्ती दस्स के नाम सुखाला, जगत मार्ग इक उपजाईआ। धुर दे नाम दी दे के माला, मन मनका जगत भवाईआ। कलयुग अन्त दृढ़ा सच्ची धर्मसाला, सचखण्ड इक दरसाईआ। जिथ्थे भगत भगवान रहे ख़ुशहाला, ख़ुशी ख़ुशी नाल मिलाईआ। शब्दी सुत दुलारा होवे लाला, लालन इक्को सोभा पाईआ। जिस दा दीपक होवे बाला, निरगुण नूर डगमगाईआ। उस दा दे के अन्त अहिवाला, हालत अगली इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। परवरदिगार कहे मैनूं सारे कहिंदे आमीन, अमन विच सीस निवाईआ। मेरी सिख्या ल्ए तालीम, हरफ़

❋

❋

हरूफ़ जगत पढ़ाईआ। नूरी अलाह कर तस्लीम, तसबी माला सिफ्त सालाहीआ। लेखा वेखण बाहर नर मदीन, नर नरायण नज़री आईआ। मालक इक कदीम, कुदरत दा करता डगमगाईआ। पैग़म्बरां दे के आया यकीन, प्रगट होए अमाम अमामा सहिज सुखदाईआ। जिस नूं सारे करन तस्लीम, सिर सके ना कोए उठाईआ। करता बण रहीम, रहमत आप कमाईआ। खेल खेले उत्ते ज़मीन, असमानां फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा पड़दा लाहीआ। परवरदिगार कहे मेरा लेखा अगम्म अमाम, अमल नज़र कोए ना आईआ। मैनूं झुक झुक सजदे करन सलाम, निउँ निउँ लागण पाईंआ। कलमा पढ़दे नाम, सिफ्तां विच सालाहीआ। जुग चौकड़ी बीते विच जहान, आपणा पन्ध मुकाईआ। सदी चौधवीं होई शरअ शैतान, शरीअत विच कुरलाईआ। धुर संदेशा सुणे ना कोए कान, अन्तर अगम्म ना कोए पढ़ाईआ। चारों कुण्ट दिसे हराम, हैरत विच दुहाईआ। नव नौ चार दिसे शाम, शमां दीप ना कोए जलाईआ। पैग़म्बर होए बदनाम, बदी दा डेरा कोए ना ढाहीआ। सब दा वक्त पहुँचया आण, सदी चौधवीं अक्ख उठाईआ। शरअ दे ज़ंजीर कट रहे ना कोए ग़ुलाम, पैग़म्बर देण दुहाईआ। तेरा तेरे कोल होवे इंतज़ाम, बन्दोबस्त तेरे हथ्थ फड़ाईआ। असीं बाले नढ्ढे अंञाण, दो जहान सार ना पाईआ। गा के सिफ्तां वाले गाण, आपणा झट्ट लँघाईआ। हुण निउँ निउँ करीए सलाम, सजदा सीस झुकाईआ। साडा झगड़ा मेट तमाम, तमां दा लेखा दे मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। परवरदिगार पैग़म्बर तेरे मतीह, मुतला कलमा नाम कराईआ। रो के कहे मसीह, मसला तेरे हथ्थ फड़ाईआ। तेरा खेल वसीह, समझे कोए ना राईआ। तूं आदि अन्त दा तबीअ, तबीअत सब दी दे बदलाईआ। दो जहान तेरी फसल खरीफ रबी, रबीउल तेरे हथ्थ वड्याईआ। सजदे करदे सारे नबी, रसूल सीस झुकाईआ। हुक्म सुणा दे यदी, यक इक दृढ़ाईआ। वेख चौधवीं सदी, सदमे विच दुहाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक करन बदी, बदन दा झगड़ा रहे पाईआ। तेरे नाम दी लैंदे वढ्ढी, कलमे हट्टो हट्ट विकाईआ। अग्गे रहिण ना देणीं किसे दी गद्दी, गदागर दे बणाईआ तेरा हुक्म वहिण जिस नूं कहिंदे नूह नदी, जगत अक्खरां सार ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म देणा सुणाईआ। पैग़म्बर कहिण साडे मौला मौलान, मुश्किल हल्ल कराईआ। कर दे इक ऐलान, ऐलानीआ दे जणाईआ। तेरे कदमां रखी अञ्जील कुरान, तुराइत तुरत अग्गे टिकाईआ। जगत छड्डया ईमान, भरोसा तेरे नाल रखाईआ। तेरा नाम सिफ्त इस्लाम, साहिब सुल्तान तेरी सरनाईआ। तेरी इक्को होवे कलाम, कलमा गाईए चाँईं चाँईंआ। शरअ दा रहे ना कोए ग़ुलाम, ग़ुरबत अन्दरों देणी कढ्ढाईआ। तूं ख़ावंद इक अमाम, ख़समाना बेपरवाहीआ। तेरा तारा चन्द निशान,

❋

❋

तेरी झोली विच टिकाईआ। तूं सब नूं कर परवान, मेहर नज़र उठाईआ। सब कुछ कीता दान, तेरे कदमां विच रखाईआ। साडा नूर ज़हूर तेरी धुर दी बेगम नौजवान, नूर नुराने अंग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल वेख ज़िमी असमान, इस्म आपणा इक दरसाईआ। पैग़म्बर कहिण तेरे कदमां होवे कदमबोसी, सजदा सीस झुकाईआ। तेरा कीता सब किछ होसी, हसन हुसैन रो के गए सुणाईआ। शाह अली बैठ के गोदी, कीती इक दुआईआ। जिस वेले धार बदल गई वेदी सोढी, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। उस वेले फल रहिणा नहीं उम्मत दी डोडी, डूंगर आपणी कार कमाईआ। झगड़ा मुकाउणा जञ्ञू बोदी, बुद्धी तों परे बोध दए समझाईआ। मज़्हब दा रहे कोए ना रोगी, रघुपति इक्को नज़री आईआ। भेस दा दिसे कोए ना जोगी, जुगत इक्को इक समझाईआ। माया दा रहे कोए ना लोभी, ममता साध ना कोए चतुराईआ। प्रभ करे खेल अनोखी, निरवैर वेस वटाईआ। पढ़नी पए कोए ना पोथी, पुस्तक झगड़ा दे चुकाईआ। इक्को नाम सुणा सलोकी, सोहला धुर दा इक उपजाईआ। चरणां हेठ दबा के त्रैलोकी, त्रैगुण दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। पैग़म्बर कहिण परवरदिगार साडा बणना ख़सम, मालक धुरदरगाहीआ। मकबरयां विच्चों जिस लेखे लाउणी भस्म, भस्मड़ आपणा रंग रंगाईआ। जिस दी खा के आए कसम, किस्म सब दी वेख वखाईआ। झगड़ा रहिण नहीं देणा जिस्म, जिस्म ज़मीर दए बदलाईआ। आपणा इक्को दस्से इस्म, इस्म आज़म नूर इलाहीआ। सूफ़ी ओसे दा रूप दिसण, चारों कुण्ट सोभा पाईआ। साडी आसा पूरी करे इच्छन, निरइच्छत दया कमाईआ। धुर कलमे दी पा के भिच्छन, भिक्खक झोली दे भराईआ। उस दा लेखा भगत लिखारी लिखण, लिख लिख लेख बणाईआ। जिस वेले कलयुग आया मिटण, मिट्टी घट्टे विच उडाईआ। अवतार गुरु सब आपणा पिछला लेखा सिट्टण, अग्गे कंध ना कोई उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लेखा दस्स दे मिथन, थिर इक्को इक आप अख्वाईआ।