१५ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल
भगवन दे थाँ माण दवाया भगौती, भगवती आपणा हुक्म वरताईआ। काज रचाया अदौती, झगड़यां विच वड्याईआ। खेल खिलाया बनौटी, लोकमात राह चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करनहार अख्वाईआ। भगवन थाँ भगौती कराई पूजा, सिल पाहन संग मिलाईआ। इष्ट इष्ट दा रूप दूजा, दुतीआ भाउ जगत लोकाईआ। आपणा भेव रखाया गुज्झा, चार जुग समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अन्दर हुक्मी हुक्म बदलाईआ। भगवन थाँ भगवती कीती सिद्ध, साधना समझ किसे ना आईआ। चण्डी चंडिका बणा के ज़िद, ज़ेर ज़बर विच रखाईआ। अछल छल आपणा कारज करके सिद्ध, सिद्धांत जगत वाला वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। भगौती होई मात प्रधान,
❋
❋
पृथम रूप दिता दरसाईआ। एह सब तों वडा खेल श्री भगवान, अछल छलधारी आप कराईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु बणा बलवान, तन वजूद घाउ एसे नाल लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच पर्दा आप चुकाईआ। भगवन थाँ भगवती होई प्रगट, प्रगट आपणा आप कराईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां बदलदी रही करवट, निरगुण सरगुण धार हिलाईआ। मार्ग पैंडा राह दस्सदी रही मरघट, आप आपणा बल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल इक वखाईआ। भगौती कहे मेरा नाम अनोखा, शक्ती जोत गुर गए समझाईआ। मैं प्रगट होणां समें अनुसार जगत मौका, मुकम्मल आपणा हुक्म दरसाईआ। मैं खेल खिलावां जगत जीव खउ का, भउ विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। भगवती कहे मेरा नाता नाल भवानी, भुजां बाहवां नाल वड्याईआ। मेरी गोबिन्द नाल निशानी, निशाना गोबिन्द गया समझाईआ। जिस ने बच्चयां दी लई कुरबानी, कर हथ्थां नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा आदि जुगादि घर, गृह आपणा आप प्रगटाईआ। भगौती कहे मैनूं झुकदे रहे सीस, जगत जीव ध्यान लगाईआ। मेरे पिच्छे भुल्ल गया इष्ट जगदीश, जगदीश्र भय ना कोए रखाईआ। मेरी धार जगत जवारी रीत, जुग जुग आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। भगौती कहे मेरा रूप जगत धात, मानव रंग ना कोए रंगाईआ। मैं जुग जुग हिस्से वंडे प्रांत, दीन दुनी वेख वखाईआ। भरम भुलेखे पाए भरांत, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगौती कहे मेरी लेखे लाउणी गोबिन्द वाली ओह रात, जिस रात तन नालों लाह के माछूवाड़े प्रभ चरणां विच टिकाईआ।
१६ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल
अवतार पैग़म्बर गुर कहिण सौणा नहीं सोलह हाढ़ दी रैणा, सचखण्ड सच धार विच आपणा आप प्रगटाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दा मन्नणा शब्द अगम्मी कहिणा, जिस नूं दो जहान सुणन कोए ना पाईआ। अन्त अख़ीर सति सच दा लहिणा, लहिणेदार दए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल इक प्रगटाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण रैण सबाई जागणा, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। चार जुग दा पिछला
❋
❋
कीता त्यागणा, त्रैगुण दा लेखा रहे ना राईआ। आप आपणा आप साधणा, दुतीआ भउ देणा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण अज्ज दी रैण ना होए आलस, दरगाह साची असल दईए जणाईआ। असां सब ने रूप धारना ख़ालस, ख़ाकी तन वंड ना कोए वंडाईआ। जगत शरअ बणे ना कोए सालस, विचोला मज़्हब ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण भिन्नड़ी रैण आवे सद्दा, सदके वारी घोल घुमाईआ। करे खेल पुरख समरथा, साहिब स्वामी वड वड्याईआ। जिस दा चार जुग नाम कलमे विच सिफ्ती खेल खेलया यथार्थ यथा, यदी आए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण अज्ज दी रैण विष्न ब्रह्मा शिव उठणा, निरगुण धार धार विच्चों लैणी अगंड़ाईआ। सब ने प्रभ दी चरण धूढ़ धोणा मुखड़ा, सति सरूप इक्को सोभा पाईआ। नेत्र खोल्ह वेखणा साडा पैंडा अन्तिम मुकणा, चार जुग दी शरअ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण विष्न ब्रह्मा शिव होश संभालो, सम्बल वेखणा बेपरवाहीआ। दो जहान निरगुण धार बिन सरगुण रूप भालो, ज़िमीं असमानां तों परे खोज खुजाईआ। इक संदेशा नानक धार देणा लालो, लाल रंग दा मस्तक कर के मस्तक नानक ल्ए लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण रैण सबाई सुणना गीत, सचखण्ड गृह वज्जे वधाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दो जहान बदल देणी रीत, रीतीवान आपणी कार कमाईआ। सति धर्म दा मार्ग ला के ठीक, रास्ता बरास्ता इक्को देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग वेख अंधेरा तारीक, तारीख तवारीख पिछली दए बदलाईआ। अवतार पैग़म्बर कहिण रैण सबाई चंगी, गुरु गुरदेव दए समझाईआ। गोबिन्द पिछली कढणी संधी, जेहड़ी सँध्या वेले पुरख अकाल समझाईआ। संदेशा दिता कलयुग अन्त आवे सूरा सरबंगी, शाह सुल्ताना धुरदरगाहीआ। ओस वेले तेई गुरमुखां आपणी पिट्ठ करनी नन्गी, पुश्त उत्ते गोबिन्द लैणा लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। रैण कहे मेरे हथ्थ जोड़े, दो जहानां सीस निवाईआ। जिस वेले पुरख अकाला साहिब सतिगुर शब्दी धार चढ़े घोड़े, अगम्म अगम्मड़ा वेस वटाईआ। उस वेले विष्न ब्रह्मा शिव सारे होवण कोले, नेरन नेरा सीस निवाईआ। पंज गुरमुख बच्चे बाल अवस्था रंग दे होण गोरे,
❋
❋
हथ्थ गोडयां उत्ते टिकाईआ। पंजां गुरमुखां पिट्ठ ते बध्धे होण जोड़े, तला बाहर सोभा पाईआ। तेई गुरमुख बणे होण ढोरे, बुद्धी समझ ना कोए चतुराईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वर पाउणा जेहा लोड़े, लोड़ींदा सज्जण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल करे दोहरे, दूए दा एका रूप दरसाईआ।
१७ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल दुपिहर इश्नान दे समें
सचखण्ड सच दवार सच धार होई सवाधान, एका एक रूप दरसाईआ। तेई अवतार कहिण वेखो धुर दा राम, राम राम रूप वड्याईआ। पैग़म्बर कहिण तक्कीए इक अमाम, जल्वागर नूर इलाहीआ। गुर दस कहिण साडा शहिनशाह सुल्तान, पुरख अकाला बेपरवाहीआ। जिस दे जुग चौकड़ी गाउँदे आए गाण, सिफ्तां विच सिफ्त सालाहीआ। ओह नव नौ चार पिच्छों सब दा बदलण लग्गा विधान, पिछली रेखा रिहा बदलाईआ। सतिगुर साचा सच कर परवान, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर रिहा समझाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता साडा सब दा इक्को बण के काहन, काहन कान्हा रंग रंगाईआ। धन्न भाग सचखण्ड सख़ीआँ करे परवान, साख्यात आपणी कल धराईआ। जोती धार तक्कीए लोकमात खेल महान, महासार्थी आपणी कार कमाईआ। लहिणा देणा चुकाए तेई अवतारां आण, आण आपणी इक मनाईआ। धर्म दे खारे चढ़ के नौजवान, सूरबीर सुल्तान पड़दा दए उठाईआ। तेई गुरमुख कराउण इश्नान, इशारा सचखण्ड समझाईआ। तेई बीबीआं गावण गाण, गीत सुहागी सतिगुर पूरा धुर दा माहीआ। इस ने दो जहानां बणना हुक्मरान, नाम संदेसा इक दृढ़ाईआ। सतिजुग सच बणाए विधान, ज़ात पात दीन मज़्हब दा डेरा ढाहीआ। जिस वेले अनन्द कारज होया करन विच जहान, सृष्ट सबाई एका खेल खिलाईआ। पंज गुरमुख लाड़े लाड़ी नूं सदा कराया करन इश्नान, दूसर भेख ना कोए बणाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै बोलण नाल ज़बान, मुक्खों कूक कूक सुणाईआ। दरगाह साची सचखण्ड होवण परवान, परवाने गुरमुख आपणे घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। अवतार पैग़म्बर कहिण साडा आया सगन दिहाढ़ा, जोती जोत वज्जे वधाईआ। असीं तक्कीए धुर दा लाड़ा, जिस लाड़ी जोती धार लैणी प्रनाईआ। सब नूं बणाए सति सच दी नारा, नर नरायण आपणी दया कमाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग मातलोक अवतार पैग़म्बर गुर रिहा कुँवारा, प्रगट साख्यात हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। किरपा निधान ठाकर
❋
❋
स्वामी अचरज़ खेल कीआ दुबारा, सरगुण निरगुण रूप बणाईआ। तेई अवतार कहिण साडी निमस्कारा, नमो नमो सीस झुकाईआ। धन्न वड्याई साडा लेखा पूरा कीता जिस नूं कहिंदे चौबीसा कल्की अवतारा, अवतर आपणी कल वरताईआ। जिस लोकमात विच्चों शब्दी घल्ली अमृत धारा, सचखण्ड दिती पहुंचाईआ। सानूं कर के ठंडी ठारा, ठाकर आपणा रंग रंगाईआ। साडा ख़ुशीआं दा विवहारा, विवहारी हो के आपणा आप समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कीते ख़बरदारा, लागी दीन दुनी उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच पड़दा आप उठाईआ। अवतार पैग़म्बर कहिण जो सरगुण धार नहाता केसी, केसगढ़्ह दा लेखा पूर कराईआ। जो वायदा कीता दस दशमेशी, दीन दयाला पुरख अकाला झोली रिहा पाईआ। उहने खेल अगम्मी सति सरूपी वेखी, जिस नूं वखावणहारा दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती धार असीं अग्गे रहिणा नहीं परदेसी, परदेस दा झगड़ा दिता मुकाईआ। सेवा करनी करनी नाल नेकी, दुतीआ भाउ दिता मिटाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सच दवारे रिहा वेखी, वेखणहारा जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। सौहरा पईआ आपे बण के बेटा बेटी, नार कन्त आपणा रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण असीं सगण मनाईए सच, सच मिली वड्याईआ। साडा लेखा मुकणा अज्ज, घड़ी सुलखणी सोभा पाईआ। असां गीत सुहागी सुणने रज्ज, बिन कन्नां कन्न लगाईआ। धन्न वड्याई जे साहिब स्वामी अन्तरजामी सानूं मातलोक ल्ए सद्द, शब्द संदेशा इक सुणाईआ। असीं आईए भज्ज भज्ज, सगन मनाउण थाँईं थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा रूप दरसाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण सानूं चढ़या तेल अपारा, अपरम्पर दिता चढ़ाईआ। जोती धार किरन किरन कर शृंगारा, रूप अनूप दिता समझाईआ। नूर नुराना मार चमत्कारा, जोबन सोहणा दिता बणाईआ। सति सरूप बणा के नारा, मेला मेले सहिज सुभाईआ। नाम निधाना कज्जल पा के धारा, बिन नैण नैण मटकाईआ। सोहणा सीस बणा रंग चढ़ा अपारा, अपरम्पर आपणा पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण साडे नानक दादक दो जहान, सोहणी ख़ुशी मनाईआ। सच झूठ दा दोवें लै के आए दान, झोली सब दी रहे भराईआ। झूठे सच्चे गाउंदे गाण, गा गा रहे सुणाईआ। कौड़े मिट्ठे खा पकवान, मन आत्मा रहे भरमाईआ। असीं हो गए हैरान, हैरानी विच सुणाईआ। केहड़ा रखीए दान, कवण अंग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण दो जहान ल्याए साडे वस्त्र, सोहणा रंग रंगाईआ। जगत शृंगार ल्याए
❋
❋
शस्त्र, शस्त्र नाल वड्याईआ। फेर वेख्या अन्तर, अन्तश खोज खुजाईआ। प्रभ दा खेल निरन्तर, निरवैर रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण साडे आए सूट, सोहणा रूप दरसाईआ। लै के आए उत्तर पूरब पच्छम दक्खण चारे कूट, बचया रहिण कोए ना पाईआ। पंज विकारी नाल रलाए दूत, हँकारी संग बणाईआ। जां असां कपड़े फोले विच्चों निकली दीन मज़्हब दी छूत, ज़ात पाती आपणा रंग बदलाईआ। असां हस्स के किहा इन्हां वस्त्रां नालों चंगी प्रभ चरणां दी धूढ़ी विभूत, विभूती धुर दी सोभा पाईआ। हुण असीं लोकमात विच्चों कर के आ गए कूच, कूचे गली तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाम आप वरताईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण चार जुग दी वासना साडा आया जेवर, जगत सुन्यार घड़ाईआ। प्रभ दा नाम कलमा साडे बण गए जेठ देवर, इशारे इशारे नाल बदलाईआ। दीन मज़्हब दी शरअ बण गई साडे सगनां वाले तेवर, त्रैगुण नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणा हुक्म वरताईआ। अवतार पैग़म्बर कहिण गुर गुरु गुर सतिगुर दीख्या, देख्या अगम्म अपार। जिस दा भविक्ख्तां विच लेख लिख्या, कलम शाही कर त्यार। जिस ने सृष्टी दस्सी मिथ्या, थिर रहे ना कोए संसार। सो खेल खेले रूप धर के वड्डा निक्कया, निरगुण नूर जोत उज्यार। जिस दा लेख कदे ना मिटया, ना कोए मेटे मेटणहार। अन्त अख़ीर सब दा कढे सिट्टया, सिट्टेबाज़ी दस्स संसार। जिस शेर सिँघ दे निशान लगाया गिट्टया, पूरन विच पूरन जोत कर उज्यार। सब दा बण के मितया, पिता पुरख अकाल। जगत जहान वेख्या, हो के नदरी नदर निहाल। गोबिन्द बणा के बेटया, धरनी धरत सुहाए सच्ची सरकार। बण के खेवट खेटया, बेड़ा चलाए दो जहान। जेहड़ा नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा लेखा आपणे विच लपेटया, ओह सब नूं दए वखाल। निरगुण धार कर के हेतया, सम्बल खेल करे कमाल। छड के जंगल जूह उजाड़ पहाड़ रेतया, साढे तिन्न हथ्थ वसे दीन दयाल। सचखण्ड दवारे खोल्ह के भेतया, गुर अवतार पैग़म्बर कहिण सानूं ल्या उठाल। पिछला भविक्ख्त कराया चेतया, चेतन कर के सवाधान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वड दाता मेहरवान। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर गाउंदे, गा गा ख़ुशी बणाईआ। सुर नर फुल्ल बरसाउंदे, विष्न ब्रह्मा शिव भज्जण चाँईं चाँईंआ। जोती धार सीस निवाउंदे, बिन सीस सीस सरनाईआ। दूर दुराडे राह तकाउंदे, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जो वेला वक्त सुहाउंदे, सो गुरमुख प्रभ दा रूप जणाईआ। सो सन्मुख दर्शन पाउंदे, दरस दीदार नूर इलाहीआ। धुर दा लाड़ा विच
❋
❋
बहाउंदे, चारों कुण्ट घेरा पाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा लेखा पूर कराउंदे, अगला भेव रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण गुरमुख सारे ला लओ चरण धूढ़ी, बैठे बैठे ध्यान लगाईआ। तुहाडी साडी आसा होवे पूरी, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। तुहाडा हज़ूर बैठा तुहाडी विच हज़ूरी, हज़रत देण गवाहीआ। साडे अनन्द कारज दी भगतो दे दयो मंज़ूरी, हथ्थ दोवें उपर उठाईआ। जिस वेले सचखण्ड आओगे आपणे व्याह दी तुहानूं सब नूं नाम दी खवावांगे चूरी, चार जुग दा झगड़ा पिछला मुकाईआ। जेहड़ी मंज़ल समझो दूरी, ओह नेरन नेरा नज़री आईआ। एह सृष्टी वेखो कूड़ी, सगला संग ना कोए बणाईआ। तुहाडे प्रेम दी तुहाडी झोली ज़रूर पए मज़दूरी, शहिनशाह लेखा सब दा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म सब नूं दए सरूरी, सरूर आपणा आप चढ़ाईआ।
१७ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल इश्नान तों बाद मूँह मिट्ठा कराउण समें
गुरमुख प्यार सदा रस मिट्ठा, घृत खण्ड गवाहीआ। जेहड़ा चार जुग किसे नहीं डिट्ठा, गुर अवतार पैग़म्बर सिफ्तां विच सुणाईआ। मेहरवान हो के पुरख अकाल सन्मुख किसे नहीं दिता , हथ्थो हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। शब्द संदेशे विच सुणा के चिट्ठा, सब दे हथ्थ गया परचाईआ। धुर दा लेखा मातलोक किसे ना लिखा, ना कोए लेखणी दए गवाहीआ। सिर्फ़ नौ वार गोबिन्द ने किहा ओह गुरमुख मेरया सिखा, सिँघ तेरी चतुराईआ। जिस वेले आवे मेरा पुरख अकाल पिता, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। ओह तुहाडा अन्न खा के रुक्खा मिस्सा, मिसल दो जहान दए बणाईआ। तुहाडे प्रेम प्यार दा आपणे अन्दर रखे मिट्ठा, मिठत तुहाडे विच्चों प्रगटाईआ। जन भगतो तुहाडा लेखा सब दा कर के चिट्टा, चिट्टे उत्ते आपणे चिट्टे दी मोहर लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा सब दा पूर कराईआ।
१७ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल घोड़े दी वाग गुंदण समें
ज़ीन पाखर चरण धरया रकाब, हरि कृष्न रकाब गंज जणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं करना अदाब, सीस सिलसिले
❋
❋
वार निवाईआ। खेल करना परम पुरख प्रभ आप, आपणी धार प्रगटाईआ। जिस नूं सब ने मन्नया बाप, पिता पुरख अकाल ख़ुद ख़ुदाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के जाप, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। दो जहानां खेल करना साख्यात, पर्दा ओहला रहे ना राईआ। अवतार पैग़म्बरां पूरा करना भविक्ख्त वाक, गुरु गुरदेव राह तकाईआ। झगड़ा मेटणा ज़ात पात, दीन मज़्हब दी शरअ गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा आप हुक्म वरताईआ। सतिगुर अर्जन किहा बुढ्ढे बाबे, निरगुण शब्द जोत समझाईआ। निगह मार विच काअबे, करबले तों परे अक्ख उठाईआ। पुरख अकाल खेल खिलाउणा धरनी धरत धवल उत्ते वाघे, रावी दए गवाहीआ। जोती शब्दी धार चरण धर विच रकाबे, भगवन आपणा हुक्म वरताईआ। सम्बल सुहाउणा देस माझे, सोहणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ।
१७ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल जलूस दरबार विच पुज्जण ते
अवतार पैग़म्बर गुर कहिण वेख्या खेल कमलापाती, जोत शब्द धार दो जहान वज्जी वधाईआ। धरनी धरत धवल धौल भगत सुहेले जिस दे बणे बराती, बरादरी आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। दीन मज़्हब दा झगड़ा छड्डया लेखा मुक्कया ज़ात पाती, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला गाया गाथी, आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दी सिख्या आए समझाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा मुकी सब दी वाटी, पैंडा पन्ध रिहा ना राईआ। ख़ुशी होणी हाढ़ सतारां राती, सम्मत शहिनशाही छे दए गवाहीआ। हुक्म मिलणा पृथ्मी आकाशी, गगन गगनंतर आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म समझाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण सचखण्ड दवारे साडी शादी, नकाह नकाह निरगुण जोत नूर कराईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर लोकमात होणी बर्बादी, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। जो संदेशा दे के गई अजीत जुझार दी दादी, गुज़री गुज़रया हाल सुणाईआ। कलयुग अन्त बिना श्री भगवन्त रहिणा नहीं कोई गाडी, गाईड नज़र कोए ना आईआ। इक्को शब्द गुरु गुरदेव सब दा बणना ढाडी, लख चुरासी अन्दर वड़ के नाम सोहला दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण वेखे धर्म धार दे जांञी, जञ्ञू बोदी टिक्का मुच्छ दाढ़ी केस वंड ना कोए वंडाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई धर्म दी धार बरात सांझी, दीन मज़्हब रूप ना कोए दरसाईआ। जिस ने खेल खेलणा झगड़ा मुकाउणा रुपा चांदी, तारा
❋
❋
चन्द वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण सुणो अगम्म फ़रमान, फ़ुरन्यां तों बाहर जणाईआ। शब्द संदेशा दए श्री भगवान, हरि भगवन बेपरवाहीआ। जिस दा लेखा ज़िमी असमान, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। ओह सब दी करे पहचान, बेपहचान पर्दा आप उठाईआ। जिस ने विष्न ब्रह्मा शिव वल्ल कीता ध्यान, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। सारे होवो सवाधान, सृष्टी दृष्टी वेखो थांउँ थाँईंआ। अवतारो आपणयां प्रेमीआं दी लाओ मीज़ान, लेखा लिख के दयो जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। धुर फ़रमाना अगम्म अथाह, हरि करता आप दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं हाढ़ सतारां धुर दा साह, थित वार मिले वड्याईआ। भगत सुहेले बणन गवाह, हरिजन साचे नाल मिलाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर हरि कन्त सुहागी ल्ए प्रना, परम पुरख आपणे कंठ लगाईआ। दीन मज़्हब दा झगड़ा मुके थांउँ थाँ, नौ खण्ड पृथ्मी इक्को हुक्म वरताईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला सब ने लैणा गा, ज़िमीं असमानां इक्को रंग अल्हाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान वेखे थाँ थाँ, थान थनंतर खोज खुजाईआ। सति स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी परवरदिगार सांझा यार सब दी पकड़े बांह, बाज़ू आपणे हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद आपणा खेल वखाईआ। अवतार कहिण साडी रीती वेखी बेदी, वेदी वेद शास्त्र फोल फुलाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला बण के भेदी, पड़दा अन्दरे अन्दर उठाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो लेख लेखणी लेखी, लिख लिख आए समझाईआ। अन्त लोकमात बण परदेसी, बेवतन हो के आपणा वतन तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पुरख अकाल कहे विष्न ब्रह्मा शिव धर्म दवारे बणना लागी, थित हाढ़ सतारां वज्जे वधाईआ। दस बीस अन्तर निरन्तर सुरती सब दी होवे जागी, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। निरगुण जोत परम पुरख जोत नाल होवे शादी, शादिआना धर्म देणा वजाईआ। सचखण्ड विच प्रभ भगतां दी थोड़ी जेही आबादी, आबादकार सन्त सुहेले सोभा पाईआ। सारे निगाह मार के वेखो दीन दुनिया अवतार पैग़म्बर गुरुआं तों हो गई बागी, भय भउ ना कोए रखाईआ। अनहद शब्द दा बणे कोए ना रागी, पुस्तक पढ़ पढ़ झट लँघाईआ। धुन आत्मक शब्द दा बणे कोए ना ढाडी, ढोलक छैणे रहे खड़काईआ। मन कल्पणा जावे किसे ना साधी, साध सन्त रहे कुरलाईआ। चार जुग दा खेल वेखणा माज़ी, पड़दा हाल दए चुकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप कोई करयो ना मूल नाराज़ी, राज़ी निराकार निरँकार रिहा सुणाईआ। वेखो कलयुग सब तों वड्डा
❋
❋
ग़ाज़ी, ग़रज़ सब दी मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म सुणाईआ। पुरख अकाल कहे सुणो हुक्म फ़रमाना, फरमांबरदारो दयां जणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं मन्नणा भाणा, सिर सके ना कोए उठाईआ। सदी चौधवीं कलयुग अन्त श्री भगवन्त आपणा खेल खिलाउणा, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा जीव जगत जहान रवाउणा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। झगड़ा मेटणा वेद पुराणां, अञ्जील कुरान शरअ दए गवाहीआ। इक्को परम पुरख परमात्म परवरदिगार धुर दा गाॅड सब ने गाणा, दूजा इष्ट नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण असीं परम पुरख तेरी जोत जोत दी नारी, नर नरायण तेरी सरनाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों निहकलंक आई कल तेरी वारी, कलि कल्की वेस वटाईआ। अमाम अमामा तेरी सिक्दारी, सिर सके ना कोए उठाईआ। लख चुरासी तेरी पनहारी, पुनह पुनह सीस निवाईआ। असीं चार जुग तेरे नाम दी दस्सदे आए कारी, जुग जुग सिफ्तां विच सिफ्त सालाहीआ। तूं खेल खिलाउंदा रिहों निरगुण जोत बण मदारी, मुद्दा आपणा ना किसे समझाईआ। थोड़ी जेही मस्ती दे के नाम ख़ुमारी, आप आपणा रंग चढ़ाईआ। दीनां मज़्हबां दी कराउंदा रिहा त्यारी, त्रैगुण अतीता आपणी धार समझाईआ। मानव मानव मानव असीं करदे रहे खुआरी, तेरी शरअ दे नाम लड़ाईआ। तेरा हुक्म खण्डा बणदा रिहा कटारी, अल्ला वाहिगुरु नाम सति राम राम युद्ध जंग जगत बणाईआ। तेरी कला चलदी रही अपारी, अपरम्पर समझ किसे ना आईआ। अन्त वेखी सृष्टी सारी, दृष्टी अन्दर ध्यान लगाईआ। मंज़ल चढ़े ना कोए दुष्वारी, दरगाह सच सच टिकाणा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग देणा वखाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़म्बरो हंढाउणा साहिब सुहागी कन्त, कन्तूहल बेपरवाहीआ। जिस दा इक्को नाम इक्को मंत, इक्को कलमा दए पढ़ाईआ। इक्को साध इक्को सन्त, सूफ़ी इक्को रंग रंगाईआ। इक्को धार जीव जंत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। इक्को आदि इक्को अन्त, इक्को मध वेख वखाईआ। इक्को बणाए तुहाडी बणत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तत शरीर वजूद दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा राग अल्हाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण जिस्म छड्डया ख़ाकी, तन वजूद रिहा ना राईआ। दीन मज़्हब छड्डी जमाती, झगड़ा मुक्कया ख़लक ख़ुदाईआ। पवण स्वासी छुट्टी हयाती, साह साह ना कोए वड्याईआ। इक्को बख्शिश दे अगम्मी दाती, दयावान तेरी सरनाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु बणा दे जमाती, नाम अक्खर इक पढ़ाईआ। कल्मयां वाली रहे ना गाथी, अक्खरां जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। निरगुण धार बण जा साथी, सगला संग आप निभाईआ। तूं साहिब
❋
❋
पुरख समराथी, प्रभ दाता धुरदरगाहीआ। जेहड़ी भविक्ख्तां विच तेरी कथा आखी, कहि के आए सुणाईआ। सब दी अन्तिम कट के वाटी, वटणा मले चाँईं चाँईंआ। मंज़ल रहे कोए ना घाटी, मार्ग इक्को देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा ओहला दए चुकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो खावो इक दवारे कसम, गुरुआं किस्म रहे ना राईआ। तुहाडी कम्म आई कोई ना भस्म, तन वजूद ना कोए चतुराईआ। इक्को मेरा अगम्मी इस्म, आज़म जल्वागर नूर इलाहीआ। मैं खेल वेखणा उत्तर पूरब पच्छम, दक्खण आपणी कार कमाईआ। बिना भगतां तों सच दवारे मूल कोए ना वसण, वसल मिले ना धुर दे माहीआ। पुरख अकाला दीन दयाला कलयुग कूड़ी क्रिया निरगुण धार जड़ आया पुट्टण, पटने वाला नाल मिलाईआ। सतिजुग साचा खोल्हे हट्टण, दवारा इक्को इक वखाईआ। जिथ्थे तूं मेरा मैं तेरा सारे ढोला रटण, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। पुरख अकाल दे चरणां उत्ते सीस सुट्टण, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ रहे ना कोए चतुराईआ। कलयुग खेल वेखण बाज़ीगर नट्टण, सतिजुग साचा लैणा प्रगटाईआ। जिथ्थे सन्त सुहेले हस्सण, गुरमुख गुर गुर वज्जे वधाईआ। निज नेत्र खोल्ह के अक्खण, लोचण नैण करन रुशनाईआ। चुरासी विच्चों वरोल के मक्खण, हरिजन आपणी गोद टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा पड़दा लाहीआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभ असीं होईए वडभागी, निउँ निउँ दर ते सीस निवाईआ। इक्को बणना रागी, नाम संदेशा दे सुणाईआ। दीन मज़्हबां दी मेट के वाटी, वायदा सब दा पूर कराईआ। साडे सिख मुरीद साथों हो गए बाग़ी, मन मनका ना कोए भवाईआ। सब दी काया हो गई दाग़ी, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। हउमे हंगता बणी कागी, माणक मोती तेरा नाम चोग ना कोए चुगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण अन्त अख़ीरी हो जाणा निकाह, नाता बिधाता आपणे नाल जुड़ाईआ। जिस नूं सतिगुर नानक किहा चौथी लांव ते चौथी मंज़ल दा ब्याह, उस दा लेखा पूर देणा कराईआ। चौदां सौ तीह पन्ना जिस दी शहादत देवे ते गुरु अर्जन होवे गवाह, कलम शाही वंड ना कोए वंडाईआ। गोबिन्द ने माछूवाड़े पुरख अकाल नाल सतारां हाढ़्ह दा मिथ्या सी साह, सोहणी रुत बणाईआ। मेरे दीन दयाले पुरख अकाले जोत सरूपी जावीं आ, आमद आपणी आपणे विच छुपाईआ। चार वरन अठारां बरन दा झगड़ा देवीं मुका, दीन मज़्हब दा अग्गे डेरा ढाहीआ। जे तूं आप इक ते तैनूं कहिंदे इक ख़ुदा, ख़ुद मालक धुरदरगाहीआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई क्यों दिती वंड वंडा, ते नाम सिफ्त इक सालाहीआ। मेहरवान महिबूब मुहब्बत विच फेरा जावीं पा, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। गोबिन्द किहा मैं जिधर तकां तूं मेरा मैं तेरा सृष्टी दी दृष्टी गाउंदी होवे नाँ, दूजा
❋
❋
राग ना कोए अल्हाईआ। ना कोए सूर खाए ना कोए गां, मध पान रस ना कोए चखाईआ। उत्तर पूरब पच्छम दक्खण सारे पवित्र होवण थाँ, हर हिरदे अन्दर करन सफ़ाईआ। तूं पिता ते तूं ही माँ, हरिसंगत ने ढोला देणा गाईआ। गुरमुखो धुर दा मालक ख़ुद ख़ुदा, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित सदा करे सच न्याँ, न्याँ विच आपणा नाम जपाईआ। जे तुसीं प्रभू दे प्यारे गोबिन्द दे दुलारे दोवें हथ्थ दयो उठा, ख़ुशीआं विच ढोला लओ गाईआ। वेख्यो हँस बुद्धी ना बणिओ काँ, काग रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच कारज आप कराईआ। जन भगतो वेखो कारज करता, कल की की खेल खिलाईआ। जेहड़ा ना जम्मदा ना मरदा, जम्मण मरन विच ना आईआ। मालक हो के सचखण्ड साचे घर दा, दरगाह साची सोभा पाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु आपणी जोत आपे वरदा, कन्त नार आप अख्वाईआ। जिस लेखा मुकाउणा लहिंदा चढ़दा, दक्खण पहाड़ फोल फुलाईआ। भावें सारा जहान होवे सड़दा, गुरमुखां अमृत देणा बरसाईआ। सच दवारे सन्त सुहेला तरदा, भवजल विच ना कोए रुढ़ाईआ। जन भगतो सब दा खोल्ह देणा पड़दा, पड़दा अन्दरों देणा चुकाईआ। जेहड़ा सेहरा सीस उत्ते धरदा, मुख कलयुग कोलों लुकाईआ। एह तुहाडी जोती धार वरदा, आत्म परमात्म संग वखाईआ। वेख्यो लहिंदी दिशा किस तरह अग्ग दा भांबड़ मच्च दा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। मुहम्मद मलंग हो के नच्चदा, चार यारी संग रखाईआ। जो सदी चौधवीं राह तकदा, इक तकवा बेपरवाहीआ। उस दा लहिणा देणा हक दा, हकीकत वेख वखाईआ। जिस धर्म डोला ल्यांदा सति सच दा, सति सच प्रनाईआ। एह मुड़ आपणे देस कदी नहीं वत दा, वतन बेवतन दोवें वेख वखाईआ। लाड़ा नहीं हड्ड मास नाड़ी रत दा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। अग्गे वेख्यो खेल सारे जग दा, जगह जगह पए दुहाईआ। तुहानूं माण मिलणा तिन्न रंग पग्ग दा, त्रैगुण दी धार तलवार दस्त दए गवाहीआ। बड़ा सोहणा विहार होणा अज्ज दा, अज्ज दी घड़ी मिले वड्याईआ। तुसीं लंगर छको ते पुरख अकाल अवतार पैग़म्बर गुरुआं सद्द दा, शब्दी शब्द इक दृढ़ाईआ। फेर सांझा दोहां दा नाता बज्झदा, बन्धन इक रखाईआ। जिस चौथे पद नूं सन्यासी वैरागी त्यागी साधू सन्त फ़कीर सूफ़ी लभ्भदा, उस पद दी हद्द तुहाडे अन्दर दिती मुकाईआ। जिस नूं वास्ते पा पा डण्डावतां कर कर सजदयां विच जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां विच जंगजू जगत जिज्ञासू लभ्भदा, ओह तुहाडे सन्मुख सोभा पाईआ। हुण कोई भेत नहीं रखणा अज्ज ते कल्ल दा, इक्को रंग देणा वखाईआ। वेख्यो एसे साल विच तुहाडा साहिब किवें गज्जदा, ख़बर थाँ थां दए पहुंचाईआ। शब्द दा अगम्मी गोला बिना गोल अंदाज़ तों वज्जदा, जिस दी वजह समझ कोए ना पाईआ। किसे ने कहिणा भाणा होया रब्ब दा, यामबीन तेरी बेपरवाहीआ। किसे
❋
❋
ने कहिणा कूड़ कुड़यारा दगदा, फ़रेब मिले सज़ाईआ। पर साहिब सतिगुर ने कहिणा एह ख़ुशी दा समां ओस पुरख समरथ दा, जो लम्भया हथ्थ किसे ना आईआ। जिस वेले चाहे दो जहान लख चुरासी मथ दा, मथण नाम मधाणा शंकर हथ्थ फड़ाईआ। किसे दा माण नहीं रहिणा कक्ख दा, शाह सुल्तानां कासे हथ्थां विच फड़ाईआ। गुरमुखो तुहाडा नज़ारा होणा कज्जल वाली अक्ख दा, जिस अक्ख उत्ते प्रतख मिले गुसाँईंआ। हुण चंगा नहीं रहिणा वक्ख दा, इक्को घर इक्को दर ते इक्को वर ते इक्को माही मिल के वज्जे वधाईआ। क्यों तुहाडा दवारा धर्म दी धार सच दा, जिथ्थे भगत जन बैठे सोभा पाईआ। तुसां व्याह ते वेखणा उस कमलापति दा, माझा मालवा दुआबा जिस नूं पतिपरमेश्वर कहि के सारे आए गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चौकड़ी ज्यों भावे त्यों रखदा, रखणहार सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।