१७ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं
धर्म धार दी लक्षमी संख विच उठ के मारे फूक, आवाज़ अगम्म सुणाईआ। शंकर भोले नाथ कोल आ के मार कूक, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। ख़बर हो जाए चारे कूट, ख़ाली कुटीआ रहिण कोए ना पाईआ। निरगुण धार उठो दूत, सति सरूपी आप जगाईआ। लख चुरासी वेखो काया भूत, पंज तत फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच हुक्म इक सुणाईआ। सुण शंकर भोले नाथा, क्यों नहीं लई अंगड़ाईआ। चरण कँवल पहलों टेक माथा, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। फेर माझे वाल्यां दा वखा दे वस्त्र पाटा, ढाई गज़ लम्बाई चुड़ाईआ। दुआबे वाल्यां दा वेख लै आटा, सवा सेर अन्न तकाईआ। किथ्थे मालवे वाला बाटा, पिट्ठ दे बदलाईआ। केहड़ा जम्मू वाल्यां दिता छाता, छत्रधारी दे उत्ते दे लगाईआ। फेर वेख पृथ्मी आकाशा, उपर नीचे ध्यान लगाईआ। औह वेख गुर अवतार पैग़म्बरां दीआं आसा, आहिस्ता नाल अक्ख खुल्हाईआ। जेहड़े कलयुग करदे हासा, दन्दीआं दन्द वखाईआ। हुक्म सुण सतारां हाढ़ दी राता, जटा जूट दे हिलाईआ। भोलया मुकीआं पिछलीआं वाटां, अगला हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। भोले नाथ गल तेरे विच सेली, सब नूं दे सुणाईआ। सद्द लै विष्नूं ब्रह्मा बेली, उच्ची आवाज़ इक लगाईआ। क्यों नहीं धरती होई वेहली, मनमुखां नाल लदाईआ। क्यों नहीं विष्नूं खेल खेली, आपणा छल प्रगटाईआ। ब्रह्मा किथे तेरी धार नवेली, आत्म नज़र किसे ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
❋
❋
आपणी किरपा कर, अचरज खेल आप कराईआ। ओह तैनूं कहिंदे जगत सँघारी, ... ... ... ...। ... ... ... ... ... घर घर रिज़क पहुंचाईआ। किथे ब्रह्मा तेरी जोत उज्यारी, जोती जाता पुछ पुछाईआ। तिन्ने रल के करो निमस्कारी, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। किधरों आ गई तेरी सतारां हाढ़्ही, बाहां चुक्क के कहो बौहड़ी तेरी दुहाईआ। औह वेख गुर अवतार पैग़म्बर बण के लाड़ी, सोहणा रूप चढ़ाईआ। फेर तक्कया तेरी भगतां नाल यारी, यराना मातलोक रखाईआ। जां वेख्या तेरी धार आपणी आप कुँवारी, कन्त भगवन्त ना कोए हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म सुणाईआ। शंकरा किथे तेरी त्रशूल, छेती दे समझाईआ। की बचन ग्यों भूल, भबूत ख़ाक रमाईआ। प्रभ दा अर्ज़ ना जाणें तूल, कीमत बाज़ी वंड वंडाईआ। जुग जुग बदलण वाला असूल, असल आपणे हथ्थ रखाईआ। की विष्नूं तैनूं होया वसूल, चौथे जुग दे दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप सुणाईआ। ओ ब्रह्मे केहड़े तेरे चार मुख, चारों कुण्ट दे वखाईआ। एह सृष्टी भरी सारी दु:ख, आत्म ब्रह्म ना कोए समझाईआ। सुफल होई किसे ना कुख्ख, मिले माण ना जणेंदी माईआ। कलयुग वेख अंधेरी रुत, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। इन्हां भगतां कोलों पुछ, तेईआं क्यों नहीं दीपक ल्ए जगाईआ। एह लेखा मूल नहीं जाणा छुट, जो लिखारीआं कोलों दिता लिखाईआ। भावें किन्ने बहो लुक, लुक्या रहिण कोए ना पाईआ। तुसीं पंजां तत्तां वाले बुत, प्रभ दाता नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा घर वखाईआ। ओ शंकरा किथे तेरा बाशक तशक नाग, तन डंग लगाईआ। तेरे हथ्थ सृष्टी फड़ाई वाग, क्यों सँघारी दिती भुलाईआ। जेहड़े प्रभ नूं भुल्ल के हो गए काग, क्यों नहीं फड़ फड़ दएं सज़ाईआ। औह वेख गोबिन्द दा उडदा बाज़, बाजां वाला वेख वखाईआ। ब्रह्मा चार वेद तों परे दा सुण लै राग, मुख चारों कुण्ट भवाईआ। आह वेख जिस पातशाह पहनया ताज, मालक दो जहान अख्वाईआ। विष्नूं की वरतावे प्रशाद, घर घर रिज़क सबाईआ। किस दा हुक्म ते किस दा राज, रईयत कवण रूप दरसाईआ। किस दी धार ते किस दी औलाद, मात पित कवण अख्वाईआ। किस दा शब्द हुक्म सुणो आवाज़, कवण राह दरसाईआ। किस दा लख चुरासी बगीचा बाग़, मालक कवण रूप वटाईआ। क्यों नहीं तेई बीबीआं जगाए चिराग़, उठ के भुल्ल लओ बख्शाईआ। एह कोई कलयुग दा नहीं रिवाज, सतिजुग धार राह बणाईआ। इस विच प्रभ दा नहीं कोई मुफ़ाद, भगतां दए माण वड्याईआ। जिन्हां पोह ना सके कलयुग त्रैगुण अग्नी आग, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। अन्तिम सब दी मुकी मुन्याद, मुन्यादी ब्रह्मा विष्न शिव रहे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी धार प्रगटाईआ। तिन्ने कट्ठे हो गए
❋
❋
बण गए सच्चे याचक, याद फेर कराईआ। क्यों सृष्टी होई नास्तिक, मुक्खों बचन दयो अल्हाईआ। की हुक्म सुणना वास्तक, वास्ता इके नाल पाईआ। क्यों नहीं मन कल्पणा होई सांतक, सति सति विच समाईआ। दीन दुनी काम वासना होई आशक, प्रभ प्रेम ना कोए प्रगटाईआ। बिना भगतां तों दिसे ना कोए उपाशक, सीस जगदीश ना कोए निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक वखाईआ। पुरख अकाल कहे शंकर की तेरे अन्तर शंका, शरअ तों बाहर जणाईआ। भय भयानक दा वजा दे डंका, डौरु हथ्थ फड़ाईआ। ओह तुहानूं इक दिता इंनां जेहा तिनका, ओम रूप प्रगटाईआ। निशान वखाया जोती चिन्न्ह का, चित्तर ना कोए दरसाईआ। हुण खेल नहीं कोई दिन का, रैण अंधेरी कलयुग आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। ब्रह्मा तूं वी दस्स दे भेदा, भेव भाउ खुल्हाईआ। किथे गए चारे वेदा, विद्या शास्त्र ना कोए चतुराईआ। रस्ता मिले ना किसे सेधा, मार्ग इक ना कोए दरसाईआ। क्यों दीन दुनी दा बदलया मेधा, आत्म ब्रह्म ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। किथे गया आत्म ब्रह्म, ब्रह्म वेते की चतुराईआ। केहड़ी नीती केहड़ा कर्म, की कलयुग जीव रहे कराईआ। केहड़ा धरनी उत्ते धर्म, सच सच दे समझाईआ। तेरे ब्रह्म दे क्यों बण गए जगत वरन, तत्तां वाली वंड वंडाईआ। इक दी क्यों नहीं पै गए शरन, इक इष्ट ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा ओहला दे चुकाईआ। क्यों विष्नूं बणया नहीं दर्दी, दीन दुनी वेख वखाईआ। चारों तरफ़ सृष्टी मरदी, भुक्ख दु:ख नाल कुरलाईआ। क्यों नहीं खेल दस्सी मैनूं कलयुग कल दी, कद रिहा वरताईआ। धी माँ नूं वेख छल दी, पिता पूत नाल लड़ाईआ। गुरु सिख दी प्रीती निभे ना घड़ी पल दी, विछोड़ा होया थांओं थाँईंआ। क्यों नहीं शंकरा तेरी गढ़वी भरी जल दी, ऊणी क्यों रखाईआ। ब्रह्मा तेरी धारा क्यों नहीं फल दी, विकार हँकार बाहर कढ्ढाईआ। सृष्टी दी आत्म परमात्म नाल क्यों नहीं रलदी, की तेरा भय गई मिटाईआ। किथे तेरी खेल गई वल छल दी, अछल छल ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद आपणी कार कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव खड़्हे तिन्ने, तिन्न लोक सेव कमाईआ। दस्सो किन्ने बीते जुग ते तुसां वेखे किन्ने, की की कार कमाईआ। नहीं ते निउँ के कर दयो बिनै, सीस जगदीश झुकाईआ। प्रभू असीं ते इहो जाणदे तेरी जोत दा छिन्न ए, छोटा रूप अपणाईआ। प्रेम प्यार विच आपणा आप बैठे विंन्हे, आर पार तेरी धार रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। शंकर ओह केहड़ी बद्धी तेड़ कुशा, कुशा दीप वेख वखाईआ। प्रभ तों केहड़ा भेव छुपा, क्यों छुप छुप झट लँघाईआ। ओ विष्नूं
❋
❋
की तेरा भण्डारा मुका, भुक्ख्यां ना सके रज़ाईआ। ओ तैनूं पता नहीं कि प्रभ दा नाम दो तुका, चार मुख वाले चारे अक्खरां दा वेला रहिण ना पाईआ। बच्चू करयो कोए ना ग़ुस्सा, जुग चौकड़ी तुहाडी सेव दयां बदलाईआ। किसे नूं धफ्फा मार किसे नूं मुक्का, ओ ब्रह्मा किसे नूं कहां मेरया पुत्ता, सृष्टी देणी चलाईआ। ख़ुशी विच चरण धूढ़ी दी सुट्ट के तुहाडे सिर तों मुट्ठा, मुट्ठी भर सृष्टी चुरासी लख जून तुहाडे हथ्थ फड़ाईआ। आप फेर लुक जावां आपणी उस गुट्ठा, जिथ्थों मेरी किरपा बिना तुसीं वेखण कोए ना पाईआ। तुहानूं पता नहीं मेरे भगत ते खावण टुक्कर सुक्का, किथे भण्डारे रखे छुपाईआ। एसे दु:ख विच उन्हां दी इक इक हेठां हो गई मुच्छा, क्यों भुक्खे रह के झट लँघाईआ। हुण याद कर लै पंजां प्यारयां ने गाना बन्न्ह दिता नाल गुट्टा, सत्त रंग दा सति दयां वखाईआ। हुण कोई राकश नहीं जेहड़े लाल करनगे बुल्ल्ह ते बुट्टां, गुरमुखां नूं प्रेम विच दिता रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। ब्रह्मे की कहिंदा तेरा वेद अथर्बण, क्यों रो के अथ्थरू रिहा वहाईआ। की संदेशा दे के गया कृष्ना अर्जन, वेले अन्त सुणाईआ। मेरे काहन ने कोई चुक्कणा नहीं उँगलीं उत्ते गवर्धन, जगत विच ना कोए चतुराईआ। ओह जद आवे दो जहानां करे मर्दन, सोया रहिण कोए ना पाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडे दर्दन, दुखियां आपणे गले लगाईआ। आपणा पूरा करे फर्ज़न, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों कलि कल्की वेस वटाईआ। एसे करके अवतार पैग़म्बरां गुरुआं लाई शर्तन, शरअ तों बाहर गए समझाईआ। जेहड़े दुआबे वाल्यां प्रेम विच भेंटा करने बरतन, उन्हां नूं ख़रीदण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। ब्रह्मे की कहिंदा अथर्बण दा ऐड़ा, ऊड़े तों परे सुणाईआ। ओ विष्नूं, किस तरह सृष्टी तों छुट्टे खहिड़ा, खेड़ा वसदा नज़र कोए ना आईआ। शंकरा तैनूं सारे कहिंदे भैड़ा, क्यों शाह सुल्तानां दी करें सफ़ाईआ। पुरख अबिनाशी तुहाडीआं करनीआं दीआं दो जहान वेखे पैड़ां, बिना खुरे तों खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा पड़दा लाहीआ। भोले सवाधान हो के उठ, आकाश दे उत्ते लै अंगड़ाईआ। कलयुग वेख सब दे बुत, बुतख़ाने खोज खुजाईआ। हुण रहिण नहीं देणा चप्प, चुप चपीते ताड़ी देणी खुल्हाईआ। औह क्यों हो गया अंधेरा घुप्प, कन्न विच मुन्दरां पाईआं देण दुहाईआ। जगत विकार पाई लुट्ट, लुटेरा बणया कलयुग भज्जे वाहो दाहीआ। की तैनूं नहीं आया दु:ख, मनमुखां करें सफ़ाईआ। अज्ज वेला ई झुक के लै पुछ, कूड़ कुड़यार रहिण कोए ना पाईआ। जे नहीं कोल ते होर मंग लै कुछ, ख़ाली झोली दयां भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म हुक्म विच्चों सुणाईआ। ब्रह्मा कहे प्रभू तूं बड़ा दयाल, दयालू सदा
❋
❋
अख्वाईआ। पर बौहड़ी तेरी समझ नहीं आउंदी चाल, जुग चौकड़ी अवल्लड़ी चाल चलाईआ। मैं वी आपणा आप ना सकां संभाल, क्यों, जां तक्कया ते सम्बल बैठा धुरदरगाहीआ। जिस दा जोती जल्वा नूर जलाल, दो जहान करे रुशनाईआ। जिस ने मेट देणा झटका हलाल, हर हिरदे करे सफ़ाईआ। आपणे हथ्थ विच फड़ के काल महाकाल, चारों कुण्ट सेवा देणी लगाईआ। इस तरह जुग जुग वजाए ताल, तलवाड़ा आपणा नाम खड़काईआ। जे मेहर करे पापीआं अपराधीआं जावे तार, मेहर नज़र इक उठाईआ। हुण कोटां विच्चों भगतां दी आ गई वार, वारस आपणे रिहा बणाईआ। सच दा कर प्यार, प्रेम प्रीती इक बणाईआ। राती सुत्तयां अन्दर कर गुफ़तार, गुफ़त शनीद करे शनवाईआ। अग्गे वेख्यो तुहाडे साहिब दी किस तरह चलदी तेज़ रफ़तार, रफ़ता रफ़ता सारे दए उठाईआ। हुक्मे अन्दर सारे कर गिरफ्तार, पाबन्दी नाम वाली वखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर बण जावे इक्को वार उसदी नार, नर नरायण ल्ए प्रनाईआ। जिथ्थे इक्को इक एकँकार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। आपे जवान ते आपे मुटयार, बुढापा वेस ना कोए वखाईआ। आपे अन्दर ते आपे बाहर, आपे भज्जे चाँईं चाँईंआ। आपे सहेली आपे अकेली आपे भैण भाई ते आपे साक सज्जण करे प्यार, आपे खेल आपणे रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी आपणी बणत बणाईआ। शंकर औह वेख प्रभू दी शान, शहाना रूप दरसाईआ। बण के आउंदा सख़ीआँ दा काहन, जिन्हां दा तन वजूद वेखण कोए ना पाईआ। ओह ख़ुशीआं विच ओसे दा गीत गाण, जिस नूं सारे आए गाईआ। ओसे दा दर्शन करके आपणा मन रिझाण, जिथ्थे मन दी अवस्था नज़र कोए ना आईआ। बच्चयो तुहानूं उसे दी नहीं पहचान, जो तुहाडा पिता माईआ। पुछे की तुहाडी जगत विच आण, की भय रहे दृढ़ाईआ। क्यों शरअ बण गई शैतान, घर घर करे लड़ाईआ। क्यों मानव ज़ाती होए वैरान, वैरी पंज बैठे अन्दर डेरा लाईआ। किधर गए तुहाडे निशाने वाले बाण, की अणयाले तीर चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण प्रभू असीं तेरे पुजारी, पूजा विच समाईआ। तेरी वेखी खेल न्यारी, निरगुण धार तेरी रुशनाईआ। तेरी किरपा नाल निगह सचखण्ड मारी, ओथे मारू राग ना कोए सुणाईआ। जिधर वेखीए तेरे चरणां तों जाण बलिहारी, बलि बलि सीस निवाईआ। किसे हिरदे अन्दर नहीं ग़द्दारी, गदागर ना कोए दरसाईआ। जिधर तक्कीए उधर तेरा नूर तेरा ज़हूर तेरा रूप शृंगारी, इक्को रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग इक रंगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण प्रभ सानूं फिर लैण दे विच ब्याह, सेवा करीए नट्ठीए भज्जीए चाँईं चाँईंआ। नाले वेखीए पैग़म्बरां दा किस तरह हुन्दा नकाह, बिना नकाब
❋
❋
तों नकाब वाला ल्ए प्रनाईआ। उस दे केहड़े बणन गवाह, शहादत देण भुगताईआ। जिस दे सिंघासण दे पहरेदार ते सेवादार ओह जिन्हां मुख नूं मली स्वाह, सूत्रधारी आपणा खेल वखाईआ। जिस ने सब दा सांझा बणाउणा राह, रहिबर हो के सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नाले उसे नूं किहा ख़ुदा, ख़ुद मालक आपणा जोत नूर करे रुशनाईआ। जिस ने मज़्हब दी मेटणी वबा, अदा पिछली दए गंवाईआ। इक नाम दी करके सत्हा, सद्दा घर घर देणा जणाईआ। आपणा र्फ्ज़ करके अदा, जन भगत सचखण्ड दए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा मेल मिलाईआ। अवतार कहिण विष्न ब्रह्मा शिव छेती करो छेती, चारों कुण्ट वेखो नैण उठाईआ। वेखो जेहड़ा प्रभू मातलोक विच बण गया परदेसी, की परदेसक ख़बरां रिहा सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण साडे कन्न फड़ी औह बौहड़ी ओह आदि जुगादि दा भेती, दूर दुराडा वेखे थांउँ थाँईंआ। हुण ओह वेखण गया दीनां मज़्हबां वाली नेकी, की निक्के वड्डे कार कमाईआ। सानूं इक्को पता ओह इक्को आप ते इक्को उहदा पुत शब्द पलेठी, दूजा जम्मण वाला नज़र कोए ना आईआ। शहिनशाहां दा शाह पातशाहां दा पातशाह ते धर्म ख़ज़ाने दा सेठी, नाम दा भण्डारा आपणे हथ्थ उठाईआ। उस ने आपे लाड़ा बणना नारी बणना ते आपे बणना बेटा ते बेटी, ते आपे आपणा घर लैणा प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, की सचखण्ड कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण ओ ब्रह्मा विष्न शिव चारों कुण्ट मारयो नज़र, बिना अक्खां अक्ख उठाईआ। पता नहीं की साडे उत्ते होण लग्गा फ़ज़ल, रहमत हक कमाईआ। मुहम्मद बोलया बौहड़ी सृष्टी उत्ते आउण वाली अज़ल, इहो मेरी दुहाईआ। दीनां मज़्हबां विच कर के पज़ल, किसे नूं पलीत ते किसे नूं पाक दिता समझाईआ। अल्ला वाहिगुरु राम ओम सतिनाम दी दस्स के ज़ज़ल, अक्खरां विच परचाईआ। ते इक दूजे दी मारन नहीं दिती नकल, वक्खरा वक्खरा अक्खर पढ़ाईआ। जिहनूं बणाया उहनूं आख्या तूं मेरा असल, वसल तेरे नाल रखाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई बणा के फ़सल, रबी ख़रीफ़ दा झगड़ा दिता पाईआ। वक्खरी वक्खरी बणा के नस्ल, हिस्से मानुख ज़ाती दिते कराईआ। ते कोटां विच्चों जुग जुग आपणे प्रगटा के भगत सुहेले रत्न, अमोलक आपणी गोद टिकाईआ। ते गुर अवतार पैग़म्बर कहिण हुण भावें किन्ने करीए यतन, यथार्थ साडा हुक्म रहे ना राईआ। क्यों असीं मातलोक विच्चों आ गए सचखण्ड दे वतन, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिथ्थे इक्को गृह ते इक्को मन्दिर ते इक्को पत्तन, दूजा घाट ना कोए दरसाईआ। इक्को नाम ते इक्को कलमा रटण, रट्टा होर ना कोए समझाईआ। जिथ्थे सन्त सुहेले लाहा खट्टण, ओह दर रिहा दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ।
❋
❋
विष्न ब्रह्मा शिव कहिण गुर अवतार पैग़म्बरो इक दूजे दीआं बण जाओ सख़ी सहेलीआं, अंक अंक नाल जुड़ाईआ। दीनां मज़्हबां तों हो जाओ वेहलीआं, झगड़ा रहे ना राईआ। गलवकड़ीआं पाओ विछड़े बेलीआं, जो मालक इक अख्वाईआ। ओसे नूं मिल के साडीआं लेखे लगदीआं सेलीआं, जो सिर ते हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कर कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण तूं मालक नर नरेशे, तेरी सति सरनाईआ। की मातलोक विच्चों दए संदेशे, फ़रमाना इक प्रगटाईआ। जिथ्थे जुग चौकड़ी बीत गए केते, कोटन कोटि काल विहाईआ। तेरा किसे नहीं पाया भेते, अन्त कहिण कोए ना आईआ। सानूं इक्को शब्द चेते, जो नानक गया समझाईआ। उस लालो नूं किहा सी जिस वेले वाड़ खाएगी खेते, राखा नज़र कोए ना आईआ। माता कच्चे करावण पेटे, सति धर्म ना कोए वखाईआ। भाई भैण दी सेजे लेटे, कलयुग कूड़ कूड़ कुरलाईआ। पिता कन्या दा मास वेचे, कीमत टक्या वाली पाईआ। गुर अवतारां रहिणे नहीं कोई लेखे, पैग़म्बरां ना कोए चतुराईआ। उस वेले पुरख अकाल वटाउणा भेसे, भेखाधारी रूप दरसाईआ। ना उहदी मुच्छ दाढ़ी ना केसे, ना कोई मूंड मुंडाईआ। सिर्फ़ एह नाल रखे दस दशमेशे, जिस नाल दहि दिशा करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण अवतार पैग़म्बर गुरुओ गुरदेवो औह आ गया हलकारा, शब्दी रूप वटाईआ। तुहानूं प्रनावण वाला पिच्छे गया दुबारा, दुआरकावासी आपणी लओ अंगड़ाईआ। अग्गे ते तुसीं हंढा के आए तत्तां वालीआं नारां, विषयां विच आपणा झट लँघाईआ। पुरख अकाल नूं मन्नदे आए भतारा, पतिपरमेश्वर कहि के सीस निवाईआ। दूरों दूरों करदे रहे निमस्कारा, नेड़े हो सेव ना किसे कमाईआ। अक्खरां विच दस्स के आए इज़हारा, सिफ्तां विच सालाहीआ। मिन्नता दा बणा के पुजारा, पूजा विच आए दृढ़ाईआ। पथ्थर इट्टां दा बणा के मुनारा, पुरख अकाल आए वखाईआ। जिस दीआं दीनां मज़्हबां वाले ढाह देंदे दीवारा, निशाना देण मिटाईआ। लेखा लिखदे विच अख़बारा, ख़बरां घर घर वखाईआ। हुण वेख्यो अग्गे दा नज़ारा, नज़रीआ सब दा दए बदलाईआ। तुसीं चार जुग दीआं मुटयारां, अज्जे तक खावंद हथ्थ कोए ना आईआ। सिर्फ़ तत्तां वाले सरीर दा कर के शृंगारा, सोहणा रूप वखाईआ। हुण एथे तेई ते तिन्न छब्बी ते दस छत्ती ते नानक दे छत्ती जुग दीआं बद्धीआं पईआं कतारां, कतारां दा मालक सोभा पाईआ। जिस ने रहिण नहीं देणी दोफाड़ा, इक्को रंग देणा रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा मेल मिलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण गुर अवतार पैग़म्बरो आ गई सतारां हाढ़ दी तारीख, तवारीख पिछली रिहा मिटाईआ। तुहाडी भगत सुहेले करदे उडीक, बैठे राह तकाईआ। सुहाग दे गाए गीत, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ।
❋
❋
छड के शिवदुआले मट्ठ ते मन्दिर मसीत, गुरदवारयां आए तजाईआ। सारे कहिंदे असीं प्रभू दी वेखणी रीत, की आपणी कार कमाईआ। किस बिध जोती धार करे प्रीत, प्रीतम आपणा जोड़ जुड़ाईआ। साचा कलमा दस्से हदीस, हज़रतां तों परे करे पढ़ाईआ। लेखे लाए ऊच नीच, राउ रंक इक्को घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो औह आउंदा जे फ़रमाना, शब्दी शब्द सुणाईआ। सब नूं मातलोक पैणा जाणा, आपणा आपणा धर्म उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाउणा गाणा, गा गा शुकर मनाईआ। वेख्यो प्रभ ने हथ्थ नहीं आउणा किसे पलँघ गलीचे पैंद ते सरहाणा, दुशाल्यां वाली सेज ना कोए हंढाईआ। पहले उहदयां भगतां दा दर्शन पाणा, जो बैठे आसण लाईआ। फेर कहिणा तेरा नूर जोत निमाणा, हँकार विच ना कोए चतुराईआ। साडा दीन मज़्हब होया पुराणा, पुराणे चीथड़ माझे वाल्यां दे देण गवाहीआ। फेर तक्कया नौ खण्ड पृथ्मी दा किरसाणा, ते दो जहानां हल चलाईआ। टिल्ले पर्बत समुंद सागर लोआं पुरीआं फिरदा विच वाहणा, भज्जे चाँईं चाँईंआ। जद किरपा करे ते जुग दा अन्तिम वेखे जिस वेले जीव होया निमाणा, निताणयां खोज खुजाईआ। हुक्मे विच हुक्म देवे ते सृष्टी कहे वरत गया भाणा, प्रभ दा भेव कोए ना पाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जोती धार पहर के बाणा, बाण अणयाला तीर चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर आउंदे जोती धार, विष्न ब्रह्मा शिव वेख वखाईआ। वेखो बणे इक कतार, अग्गे पिच्छे ना कोए चतुराईआ। गल वेखो ओह फुल्लां दे हार, जेहड़े हार हर हिरदे विच फुल्लां दी महक देण महकाईआ। आए ओस दवार, जिथ्थे बैठा धुरदरगाहीआ। ओसे दा रूप ओसे दा शृंगार, ओसे दे विच समाईआ। इक दूजे नूं करो निमस्कार, दर दवार मिले माण वड्याईआ। ओ यारां दे यार, यराने पिछले वेख वखाईआ। की लेखा नाल सिरजणहार, जो सिर सिर रिज़क सबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा लेखा दए वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव औह वेखो निरगुण धार आपणे साथी, जोती जोत रुशनाईआ। कोई दिसदा नहीं ऐराप्त हाथी, दक्खण दिशा वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को प्रेम प्यार ते मुहब्बत वाला साकी, सच प्याला जाम रिहा प्याईआ। सचखण्ड दरगाह साची दी खोल्ह के ताकी, पर्दा दिता उठाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर सब दी मन्न के आखी, भविक्ख्त पिछला पूर कराईआ। आप चढ़ के चिट्टे अस्व घोड़े राकी, पाख़र जीन सुहाईआ। जेहड़ी हरदेव सिँघ दी पोशाकी, ओह दुशाला सिंघासण उपर टिकाईआ। भगतो तुहाडी मेट के पिछली वाटी, वटणा आपणे तन छुहाईआ। अज्ज सुहाग भरी राती, रुतड़ी गुर अवतारां पैग़म्बरां नाल महकाईआ। सब दी इक्को कर के ज़ाती, दीन मज़्हब दा झगड़ा रहे ना राईआ। लेखा मुक
❋
❋
गया तन वजूद ख़ाकी, ख़ाक नूं ख़ाक विच रुलाईआ। जिस दा इक्को नूर इक्को जोत प्रकाशी, प्रकाशवान हो के वेखे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करो आराम, सिंघासण लओ लगाईआ। तेई अवतारां दी अग्गे निमस्कार, कृष्न राम रमईआ सीस निवाईआ। पैग़म्बरां कीती सलाम, सजदे विच वड्याईआ। गुरुआं कीती प्रणाम, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। साडा पूरन होवे काम, पूरन साहिब तेरी बेपरवाहीआ। तूं साहिब सच्चा सुल्तान, शहिनशाह अख्वाईआ। पुरख अकाल कहे मैं आदि दा हुक्मरान, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। पंजे लिखारीओ आपणे अदालती कढ लओ अशटाम, हथ्थां विच सब नूं दयो वखाईआ। वेखो अवतारां दे होण लग्गे ब्यान, पैग़म्बरां दा सुणना पैग़ाम, दस गुरु की लिखाण आपणी आशा देणी प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण साडा ब्यान होवे कलम बन्द, बन्दश अवर ना कोए रखाईआ। असीं सचखण्ड दवारयों मार के आए पन्ध, पाँधी बण के भज्जे वाहो दाहीआ। साडे बोलण वाले नहीं ज़बान ते दन्द, तेरा हुक्म शब्द शनवाईआ। अज्ज तों असीं दीन मज़्हब दा झगड़ा छड्डया ते करना नहीं जंग, लड़ाई तेरे हथ्थ फड़ाईआ। पंजां लिखारीआं दे रूबरू साडा हो जाए तेरे नाल कारज अनन्द, अनन्द तेरे विच्चों आईआ। तेई अवतार हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद दस गुरु सारे कट्ठे हो के गाईए इक्को छन्द, तूं मेरा मैं तेरा ते दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिधर वेखीए तूं साडा नूर ते असीं तेरे चन्द, चन्द नूर तेरा रुशनाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तेरे अग्गे साडी सब दी इहो मंग, साडी झोली देणी भराईआ। जेहड़ा नाम कलमा सानूं तूं पिच्छे दिता वंड, तेरयां भगतां दे साहमणे तेरयां कदमां विच सुटाईआ। असीं चाहुंदे अग्गे सारी सृष्टी नूं चाढ़्ह दे इक्को रंग, इक्को इष्ट देणा वखाईआ। तेरे चरणां दी धूढ़ अट्ठ सट्ठ तीर्थ ते उत्तम श्रेष्ट चंग, जिथ्थे विष्न ब्रह्मा शिव नहा नहा ख़ुशी मनाईआ। असीं पिण्डे तों हो जाईए नंग, तेरे अग्गे दुहाईआ। कोई मार ना सकीए दम, दामनगीर तेरी इक सरनाईआ। क्यों हुण असीं छडदे झगड़ा माटी ते चम्म, तेरी जोत विच तेरा रूप समाईआ। ना कोए ख़ुशी ते ना कोए ग़म, चिन्ता रही ना राईआ। ना कोए भेख करीए ना कम्म, ना डौरु डंक खड़काईआ। जो घड़या सो देवीं साहिब तूं भन्न, भन्न्हणहार सब किछ तेरे हथ्थ फड़ाईआ। इक बेनन्ती ज़रूर मातलोक विच आपणयां भगतां दा बन्न्ही मन, मनसा बाहर ना कोए हल्काईआ। वेखीं चुगली वाले रहिण ना देवीं किसे दे कन्न, गुरसिख दी निंदिआ गुरसिख ना कोए सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण असीं दस्स के आए बिना सतिगुरु दे नाम तों चंगा नहीं जे कोई धन, ओह धन देणा वरताईआ। क्यों कलयुग चोर डाकू बथेरे ते लावण वाले संन्ह,
❋
❋
साध सन्त इहो चोरी रहे कमाईआ। प्रभू कोई स्त्री बणदा कोई नार बणदा कोई वाईफ़ असीं बण गए तेरी ओह रंन, जेहड़ी शर्म हया विच आपणा आप तेरे विच छुपाईआ। हुण किरपा कर के सब दा बेड़ा लवीं बन्न्ह, तेरा तेरी झोली दिता सुटाईआ। जेहड़ा तेरे चरण झुक जाए उहनूं कोई सके ना डंन, चुरासी दा लेखा देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण साडा ब्यान हल्फ़ी, तस्दीक भगतो देणे कराईआ। साडे गल नहीं कोई अल्फ़ी, अलिफ़ रूप नन्गे सोभा पाईआ। तूं साडा शरफ़ी, क्षत्रीया तेरी ओट तकाईआ। नाले तेरीआं मिन्नतां कीतीआं नाले तैनूं किहा मालक अर्शी, अर्शी प्रीतम तेरे ढोले गाईआ। ओए सानूं उडीकदयां उडीकदयां ओह वक्त आ गया ते तूं आयों उपर धरती, धरनी उत्ते सोभा पाईआ। हुण बण जा सब दा इक्को निध परती, एह पंजां लिखारीआं दी पत्रका दए गवाहीआ। भगतो तुहाडे साहमणे लेख लिखाया शर्ती, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मेला ल्ए मिलाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभू तेरा मुखत्यारनामा तेरे अग्गे दिता रख, मज़्हबां दा झगड़ा दिता मुकाईआ। असीं हो के लखों कक्ख, तेरे अग्गे सीस निवाईआ। इक हुक्म सच्चा दस्स, की आपणा खेल भुगताईआ। पुरख अकाल किहा जोती मेरे नूर वल्ल तक्क, तकवा इक रखाईआ। जे तुहानूं अजे शक, दरगाह साची नूं पिच्छे भज्जो चाँईं चाँईंआ। जे हुक्म मन्नणा यक, सीस जगदीश देणा निवाईआ। फेर वेला ना आवे हथ्थ, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों आवे बेपरवाहीआ। तुहाडा सब दा लहिणा देणा देवे ठप्प, ठप्पा आपणा नाम लगाईआ। जेहड़ा चार जुग दा नाम दिता रफ़, जगत वसीक्यां ते काग़ज़ां उत्ते दिता लिखाईआ। उस दा बदल दिता मति, हुक्म संदेशा इक सुणाईआ। क्यों प्रभ दी जोत जिस दी उबले कदे ना रत, अग्नी अग्ग ना कोए वखाईआ। सौण वाल्यो कुझ नहीं आउणा हथ्थ, नैण खोल्हो आपणी लओ अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा मेला रिहा कराईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण अशटाम उत्ते लायो मोहर, मोहरा नाम बणाईआ। अज्ज तों आपणे हुक्म अन्दर सानूं तोर, तुरत आपणी सेव समझाईआ। जेहड़े बणे सां बांके छोहर, लोकमात धराईआ। जेहड़े असीं वंडां पा के आए सां सूर गाँ ते उत्ते ढोर, मज़्हबां विच टकराईआ। नाले दस्स के आए सां आउणा ब्राह्मण गौड़, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। सानूं एह नहीं सी पता तूं सब दी पट्टी कर देणी चौड़, चार जुग दा लेखा देणा मुकाईआ। किसे ने राम किहा किसे ने कृष्न किसे ने अल्ला किसे ने सतिनाम वाहिगुरु दा मारया फौड़, होके दे दे दृढ़ाईआ। ते केहड़ा तूं किथ्थों प्रभू गुर अवतार पैग़म्बरां दे विच्चों काया तौड़, जेहड़ा कच्चा ठीकर अन्त भन्न वखाईआ। ज़रा हुण असां कीता गौर, जिस
❋
❋
वेले तूं गहर गम्भीर दिता समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा पूर कराईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो तुसां वक्त ल्या संभाल, सम्बल आ के वेख वखाईआ। किते करनी ना पई भाल, खोजणा प्या ना बण के राहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव नाल दिता वखाल, सोहणा रंग बणाईआ। अग्गे सतिजुग दी चले चाल, कलयुग दा लेखा देणा मुकाईआ। जे कोई अख़ीरी है सवाल, मैनूं दयो सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां निउँ के कीता प्रणाम, इक्को वार सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा रखणा आपणे घर, दूजा घर ना कोए वखाईआ। लच्छमी कहे मैं प्रभू दी दासी, जुग जुग सेव कमाईआ। जगत माया मेरी रासी, पूजा विच सर्ब सीस निवाईआ। जन भगतां दस्सां खेल तमाशी, सहिज नाल सुणाईआ। तेरा खेल पृथ्मी आकाशी, गगन गगनंतर तेरी रुशनाईआ। मेरी इक अर्ज़ांई, मेरे साहिब तेरा भगत धर्म राए दी चढ़े कोई ना फाँसी, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। लेखे ला के सब दी अज्ज दी राती, रुतड़ी आपणे नाल इक महकाईआ। तूं सब दा सांझा कमलापाती, पतिपरमेश्वर नूर इलाहीआ। भावें मैनूं सारे करदे हासी, ज़बान दुनी वाली चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। लच्छमी कहे मेरे वेख लओ नौ दवारयां वाल्यो नौ फूल, सब नूं रही दरसाईआ। प्रभू भगत बण के जगत वासना विच जायो कोए ना भूल, कूड़ा जोबन कम्म किसे ना आईआ। सतिगुर चरण प्रीती इक असूल, नियम इक सुणाईआ। सब कुझ ओथों हुन्दा वसूल, जिस दी वसूली किसे वही खाते उत्ते ना जाए लिखाईआ। लहिणा देणा मिले माकूल, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल वखाईआ। गुरमुखो आह वेख लओ आ गई प्रेम धार बुनाइण, बुन्याद सब दी दए बणाईआ। हरिसंगत विच बुरा उठाए कोए ना नैण, कुँवार कन्या रही समझाईआ। सुनेहड़ा दए सतारां हाढ़ दी रैण, भिन्नड़ी इक सुणाईआ। सच दा भण्डारा सच दा नाम सच दा गहिण, साचे तन छुहाईआ। तुहानूं घर बैठयां नूं प्रभू मिल गया ओह रसैण, जेहड़ी खोज्जयां हथ्थ कदे ना आईआ। इक दूजे नूं समझयो ना कोए त्रफ़ैण, भगत भगतां मिलणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा पड़दा लाहीआ। लच्छमी कहे मैं वेखी जोत निरँकारी, निरगुण नूर रुशनाईआ। जिस दा लेखा बन्द विच पटारी, रुढ़के वाले देण गवाहीआ। एह खेल शब्द दी न्यारी, बुद्धी तों परे आप जणाईआ। जिस नूं अक्ल ना करे विचारी, मन मनसा ना कोए दरसाईआ। पंजे उठ खलोवो दरबारी, किरपानां उपर लओ उठाईआ। साडी प्रभ दे नाल सदा त्यारी, चारों कुण्ट रहीए चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। जन भगतो आह वेख लओ गुरमुखां ल्यांदा सगण,
❋
❋
शब्द विच समझाईआ। किसे दे हिरदे लग्गे कोए ना अग्न, बुद्धी तों परे कार कमाईआ। जिन्हां गुरमुखां दे दीपक जगण, लोकमात होए रुशनाईआ। उन्हां दा सड़े कदे ना बदन, तामस विच ना कोए वखाईआ। इक्को प्रभ दे नाल होवे लग्न, अन्तर अन्तर ध्यान रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। लच्छमी कहे एह गिरी, खोपा कौडीआं नाल वड्याईआ। एह प्रभू दी प्रीती निरी, हरिसंगत रही समझाईआ। पर गुरमुखो मिलदी चिरीं चिरीं, चिरीं विछुंन्यां ल्ए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म सुणाईआ। लच्छमी कहे एह माझा मालवा दवाबा जम्मू दा दरम्यान, सोहणा सोभा पाईआ। जिथ्थे फिरे मेरे काहनां दा काहन, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमान, ब्रह्मण्ड खण्ड सीस निवाईआ। ओह आ गया भगतां नूं सगण पाण, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दा बण जजमान, फिरे थांओं थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा ओहला दए चुकाईआ। गिरी कहे मैनूं कहिंदे खोपरा, वेखो मेरे जुट्ट दा जोड़ बणाईआ। गुरमुखो भगत भगवान रहे कोए ना ओपरा, रविदास दा कसीरा दए गवाहीआ। तुहाडा साहिब सुल्तान जद तक्को ते जगत जहान छोकरा, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। कदे ना समझयो एह माटी दा लोथड़ा, ख़ुशीआं विच तुहानूं गिरीआं बादाम छुहारे दए खवाईआ। तुहाडे पिच्छे वेखो किड्डा फड़या टोकरा, आपणे हथ्थ उठाईआ। तुहाडा धर्म दवारा करके मोकला, रस्ता इक्को दए चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हुक्म देवे धर्म धार दे नौकरां, विष्न ब्रह्मा शिव आप सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण प्रभू तेरे शगण बड़े बहुते, मैहन्दीआं रंग रंगाईआ। पर असीं इक्को चाहुंदे तेरे भगत भव सागर विच खाण ना गोते, वहिंदी धार ना कोए वहाईआ। सब नूं तार देवीं जेहड़े तेरा नाम जपदे ते लाउंदे जट्टां वाले जोते, जोतरा आपणे नाम लगाईआ। क्यों ओह तेरे पिच्छे गोबन्द ने भेंट कराए जिगर दे टोटे, टुटयां ल्या जुड़ाईआ। कदी आपणे प्यार विच रखीं ना खोटे, सदा खोट्टयां खरे बणाईआ। तैनूं मिलण विच तेरयां प्यारयां नूं कोए ना रोके, रुकावट कोए ना आईआ। जिन्हां बीबीआं सज्जे नक्क नाल पाए कोके, एह गोबिन्द दी सेवा पिच्छे आईआं कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। लच्छमी उठ कर अरदास, बेनन्ती इक सुणाईआ। प्रभू सदा वसीं भगतां पास, तेरे नालों ना होवे जुदाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां दा ब्याह होया ख़ास, निकाह तेरे नाल पढ़ाईआ। की अजे वज्जे नहीं साढे बारां रात, लिखारीओ दयो सुणाईआ। माझे मालवे दुआबे जम्मू वाल्यो हो जाउ गुस्ताख़, आपणा बल लओ प्रगटाईआ। मुखो कढो ग़ुस्से वाले वाक, इक दूजे नूं दयो सुणाईआ। इन्हां तों पिच्छों पंजां दरबारीआं
❋
❋
ने पंज पंज कढणे काड, जिन्हां दा लेखा नाल गोबिन्द सच्चे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक वखाईआ। भगतो तुहाडी लड़ाई ने लड़ाउणे चार कूट, ज़रा ज़ोर दयो लगाईआ। मेल मेलणा जूठ झूठ, क्रोध क्रोध नाल टकराईआ। इक शब्द गुरु दा हुक्म वाला जूत, चौथे जुग दए खड़काईआ। लेखा वेखे ताणा पेटा सूत, सूत्रधारी खोज खुजाईआ। कूड़ी क्रिया कराउणा कूच, कूचा गली कर सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जन भगत बणा के आपणे पूत, पिता पुरख अकाल गोद सुहाईआ। जन भगतो सारे ढको अक्खीं, अक्खां पोटयां नाल दबाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर इक रूप बण जाए सख़ी, सति विच समाईआ। अंगी नाल किसे दी नन्गी नहीं वक्खी, हथ्थ पैर वेखण कोए ना पाईआ। हाढ़ महीना फड़े कोए ना पक्खी, गर्मी सके ना कोए सताईआ। सच प्यार विच बण के सच्ची, सच विच्चों प्रगटाईआ। सोहणा रूप दरसावे पड़दा लाहवे विच्चों नज़री आवे सुनक्खी, घूँगट आप उठाईआ। जेहड़ी जोबनवन्ती नक्क ते बहिण नहीं देंदी मक्खी, दीन मज़्हब दी गल्ल सहि सके ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। नी वेखो प्रभ दी नार सुहागण, सोहणा रूप बणाईआ। पीआ दे वैराग विच फिरे वैरागण, बौहड़ी बौहड़ी दुहाईआ। जिस ने मैनूं कीता वड भागण, वड भागी आपणे नाल मिलाईआ। मैं हैरान होई गुरमुख हँस बणाए कागण, कागों हँस उडाईआ। जेहड़े साढे बारां वजे तक जागण, पिछला लेखा आए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। जोत कहे मैनूं सारे कहिंदे कोझी कमली, प्रभ कमला कन्त हंढाईआ। मैनूं कहिंदे राम दी सीता यमली, जिस नूं राम रावण गया उठाईआ। मैनूं कहिंदे सारे कँवली, बौरी खुल्ल्हे केस गल विच पाईआ। जां तक्कया मेरा माही प्रेम प्रीती दा अमली, अमलां तों रहित नज़र कदे ना आईआ। जद आया ते भगतां दे दम लई, आप आपणा फेरा पाईआ। जां प्रगटया जुग चौकड़ी कम्म लई, कोझयां गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। नार कहे मेरा वेखो मथ्था, पेशानी सोभा पाईआ। जिथ्थे धूढ़ी लग्गे पुरख समरथा, ख़ाकी ख़ाक रमाईआ। इथे इक हरफ़ तूं मेरा मैं तेरा होवे कथा, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। मैं ख़ुशीआं विच नट्ठां, भज्जां वाहो दाहीआ। दीन मज़्हब दा मेटां रट्टा, घट्टा सब दे सिर विच पाईआ। जे किसे मेरे साहिब दा पुछणा पता, भगतां दे दवारे धुर दा माहीआ। जिस दे कोल ना कोए गाँ ना कोए वच्छा, कटयां सीस ना कोए कटाईआ। अज्ज सब दा पिछला पूरा करके पटा, ते पटने वाले दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। मैनूं कहिंदे कमली
❋
❋
ने खोल्ह लई गुत्त, बुरा शगन मनाईआ। मैं हो गई ख़ुश, क्यों प्रभ ने कलयुग दा लेखा देणा चुकाईआ। फेर मैं चलां टुप टुप, सहिज सहिज पैर उठाईआ। मैं जां वेख्या ते आपणयां भगतां विच बैठा लुक, लुक्यां नूं आपणे नाल मिलाईआ। मैं चार कुण्ट तक्की कमल्यो मेरे साहिब बिना दिसे अंधेरा घुप, चन्द दा चन्द ना कोए रुशनाईआ। मैं इक्को लभ्भदी इक्को गुज़री दा पुत्त, जिस नूं दूजी जन्मे कोए ना माईआ। जिस दे गुरमुख इक मुठ, दहि दिशा विच सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हाल समझाईआ। मैनूं कहिंदे एह जोबनवन्ती मस्ती, आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। पर मैं वेखणी सब दी हस्ती, सूरबीर देणे उठाईआ। जे मन्नणा ते इक्को प्रीतम अर्शी, दूजा अंग ना कोए लगाईआ। क्यों मैं सदा वसनीक उसे दे घर दी, जिथ्थे इक्को जोत नूर रुशनाईआ। मैं नार नरायण नर दी, जो मालक धुरदरगाहीआ। मैं तां याद करदी सां पर दी, कदे आवे मेरा माहीआ। क्यों ओह सदा भगतां दा दर्दी, दुखियां दु:ख गंवाईआ। किन्ने चिर पिच्छों गुर अवतार पैग़म्बरां दी मंज़ूर कीती अर्ज़ी, अशटाम उत्ते दस्ख्त ल्ए कराईआ। मैं बड़ी कोझी कमली हो के रही डरदी, लुक लुक आपणा झट लँघाईआ। पर मैनूं इक दु:ख जदों दो जहानां नाल प्यार करे ते मैं विचे विच सड़दी, सौंकणा वाला रूप बणाईआ। जे मैं चंगी होवां प्रभ दा भाणा मन्नदी, जो करे सो मन्न के शुकर मनाईआ। क्योंकि एह खेल आदि जुगादि इक्को हरि दी, जो हर हिरदे रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। वेखो केहड़ी नार निकली विच्चों डोली, सति सच नूं प्रगटाईआ। जिस नूं निमस्कार करे सदी चौधवीं दी गोली, सीस चरणां उत्ते रखाईआ। हुण सारे गुरमुख पाउ रौली, वेखो की प्रभ दी बेपरवाहीआ। चुरासीआं विच्चों थोड़्हिआं जिहां भगतां दी रुत मौली, मौला हो के आपणे गुल खिलाईआ। देवे माण वड्याई उपर धौली, धरनी धरत धवल धौल सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक वखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण सानूं मिल गया पति पतिवन्त, दाता बेपरवाहीआ। जिस ने कलयुग करना अन्त, कूड़ी रैण देणी मिटाईआ। भगत बणा के सन्त, गुरमुख लैणे जगाईआ। जन्म कर्म दी मेट के चिन्त, सांतक सति देणा समझाईआ। आपणी महिमा दस्स बेअन्त, बेअन्त आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण पंज प्यारे ल्या दयो पाणी, ग्लास इक्को नज़री आईआ। रविदास चमार कितों पढ़दे बाणी, सतरां नौ नौ सुणाईआ। साडा झगड़ा मुक जाए चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज हुक्म ना कोए सुणाईआ। असीं हुण बण गए ओस साहिब दी राणी, जिस दी रईयत दो जहान अख्वाईआ। अक्ख रही कोए
❋
❋
ना काणी, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। जद वेखो ते सुघड़ सुचज्जी सवाणी, सच तख्त ते बैठी सच दे मालक नाल आपणा अंग छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक चढ़ाईआ। वेखो चढ़या रंग ज़रूर, चरण नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल गया ना भूल, अभुल्ल बेपरवाहीआ। जिस नूं कहि के आए चार जुग कन्त कन्तूहल, सो अन्त ल्ए प्रनाईआ। सब दा सांझा कर असूल, सोहँ ढोला दिता सुणाईआ। चरण प्रीती बख्श के धूल, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा वेस वटाईआ। वेस वटा के आ गया स्वामी, समां दए गवाहीआ। जिस नूं कहिंदे अन्तरजामी, जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। जिस दी शब्द शब्द गुरबाणी, नाम नाम समझाईआ। ओह लेखा जाणे जीव प्राणी, लख चुरासी वेख वखाईआ। कलयुग सब दी पिछली वेखे कहाणी, लेखा फोले थांओं थाँईंआ। आपणी करके तरल जवानी, नौजवाना आपणा हुक्म सुणाईआ। सारी सृष्टी करके फानी, अडोल अडुल आपणा आप धराईआ। जन भगतो अज्ज तों तुहाडी मंज़ल पूरी कीती रुहानी, रूह बुत करी सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण असीं बण गए नार सुचज्जी, सोहणा रूप धराईआ। जन भगतो तुहानूं मिलण आए अज्जी पज्जी, भज्जे वाहो दाहीआ। वेखो किडी सोहणी संगत सजी, सज्जण बैठा धुरदरगाहीआ। तुहाडे वसे उपर शाह रगी, रघुपति दाता बेपरवाहीआ। जिस ने लेखा पूरा करना चौधवीं सदी, सदमा घर घर दए दरसाईआ। जिस नूं कहिंदे मुहम्मद दी वगणी नूह नदी, ओह नदीआं दे वहिण दए वहाईआ। औह वेखो लहिंदी दिशा अग्ग लग्गी, अग्गे हो ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रूप दरसाईआ। ओह पंज प्यारे कहिण धुर दीए राणीए पाणी ते पी ला, की दुपट्टा सिर टिकाईआ। गुरमुखो ओह वेखो कलयुग भगत दवारे बाहर बैठा , निउँ निउँ सीस झुकाईआ। मूँह ते हथ्थ फेर के कहे मैं हो गया हीणा, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। जे अज्ज हुक्म मिल जाए ते मैं जावां विच चीना, चीन वाल्यां दयां उठाईआ। मेरा फेर ठंडा होवे सीना, एशीआ ते योरप देणा लड़ाईआ। जे दुनिया ना लड़े ते मैं शहिनशाह दा पुत कमीना, ते मेरी चौथे जुग दी बुद्धी कम्म किसे ना आईआ। मैं तकदा कुझ खेल करना विच अस्सू महीना, मास सोहणा सोभा पाईआ। जेहड़ा गुरमुखां ने बहि के अज्ज वहाया पसीना, हड्डीआं पसलीआं विच्चों कढ्ढाईआ। पर फिर वी चंगा इन्हां नूं मिल गया दाना बीना, जो मालक इक अख्वाईआ। मैं जाणया शायद इहो राम रहीमा, रहमत रिहा कमाईआ। मैं तकदा जिस भगतां दा अमृत पीणा, मुख बुल्ल्हां नाल छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा घर वसाईआ।
❋
❋
गुरमुखो तुहाडा अमृत बड़ा ठंडा, ठंडा यख नज़री आईआ। ओह वेखो कलयुग दा कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी बैठे ध्यान लगाईआ। याद कर लओ इक बचन भुल्ल गया सी गोबिन्द दा बन्दा, बहादर माधो दास मिली सज़ाईआ। हुण वक्त ओस नालों वी चंगा, चंगी तरह दृढ़ाईआ। जिस ने इक्को वार खहिड़ा छुडा देणा जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत विच रहिण नहीं देणा कोई गंदा, गंदगी दे कीड़े गंदगी विच देणे सुटाईआ। मैं कोई उगराहुण नहीं आया तुहाथों वसूली वाला चन्दा, चन्द सूरज सारे बैठे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। भगतो तुसीं आंहदे होवोगे एह निक्की जेही मुन्नी, कन्ना मन्ना कुरल कर के झट लँघाईआ। कदी सिर तों लहि जावे चुन्नी, सौहरयां पेक्यां दी शर्म हया गंवाईआ। आंहदे होवोगे अक्ल दी गुंनी, सीणे परोणे दी जांच ना किसे सिखाईआ। हथ्थां नाल आटा कदे ना सके गुंन्ही, तौण सके ना कदे बणाईआ। जदों वेखीए पता नहीं कदों दी तिआही झट पाणी ला ल्ए बुल्ल्हीं, आपणे अन्दर लँघाईआ। किडी मोटी झट विच शकल ल्ए बदलाईआ। नी की वेख्या बाहरों होर अन्दरों होर नवीं नकोर दिसे काया कुल्ली, मालक आपणा रूप धराईआ। जद वेखो ते भगतां दे चरणां विच रुली, रुल के आपणा झट लँघाईआ। फेर वेखो सुल्हकुली, सब दा मेला रही मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतो किस ने मेरा सिर तों लाह ल्या लीड़ा, बड़े शैतान नज़री आईआ। मैं भज्ज के बहि जावां विच आपणे पीढ़ा, किते कोई चुक्क के भज्ज ना जाईआ। नी किथे मेरा धर्म दीए गोलीए कलीरा, हथ्थ दे फड़ाईआ। मैनूं लभ्भ लैण दे केहड़ा भगत ते केहड़ा साचा वीरा, ते वीर जी कुँवारी कहि के दयां सुणाईआ। मेरा ओह भ्रा जेहड़ा प्यो माँ मरन तों अक्खां विच ना वहाए नीरा, सतिगुर दा भाणा मन्न के फुल्लां दी वरखा ल्ए कराईआ। उहदा साफ़ ते सुथरा चीरा, ओह गोबिन्द दा सिख सोभा पाईआ। क्यों अग्गे सतिगुर दा वरतीरा, वितकरा रहिण कोए ना पाईआ। भावें तुसीं कहो प्रभू दी नारी ते फिरदी वांग फ़कीरा, फ़िकरे कल्मयां वाले गाईआ। रहां वांग हकीरा, मेंढी विच ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। भगत कहिण क्यों पींदी पाणी दे घुट, प्यासीए सानूं दे समझाईआ। नाले सांभ के अबिनाशी अचुत, ते सोहणी सेज हंढाईआ। सदा रहें आप उस नाल ख़ुश, गलवकड़ी इक्को पाईआ। ओए असीं मर गए लोकमात विच भुक्ख, सुक्के टुक्कड़े हथ्थां विच वखाईआ। दस मास साड़ के मात दी अग्न विच कुख्ख, पुट्ठे दिते लटकाईआ। किसे नूं धी बणा दिता किसे नूं बणा दिता पुत्त, ख़ुशी जगत वाली वखाईआ। आप सब तों बैठी लुक, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। असीं चार जुग इक इक जणा के आउँदे रहे ते
❋
❋
डरदे रहे कर चुप्प, उच्ची कूक ना कोए सुणाईआ। हुण असीं सारे भगत इक्ट्ठे हो गए जे साडे गल वी घुट्टें असीं जाणा रुस्स, वेख्यो किस तरह पए लड़ाईआ। पर असीं चाहुंदे साडे विच्चों अज्ज ई कढ दे फुट्ट, द्वैत दा झगड़ा दे मुकाईआ। प्रभू प्यार ना जावे टुट्ट, गंढ इक्को इक पवाईआ। जे तूं प्रभू दे प्यार दी कीती लुट्ट, साडी झोली देणी भराईआ। इक विच्चों कहिंदा ओए भगता ज़नानी दी मति हुन्दी पिच्छे गुत्त, गिच्ची विच रखाईआ। दूजा कहिंदा नहीं ओए हुण सतिजुग ने बदल ल्या रुख़, पिछली रीती दिती मिटाईआ। सारे स्त्री पुरुष उस प्रभू दे पुत, जो आपणी गोद टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा नाम जपाईआ। भगत कहिण वेखो पी गई ग्लास, गला ल्या फुलाईआ। साडी बुझा दे प्यास, क्यों रही तरसाईआ। दुक्खां दा सारा करदे नास, सिर सब दे हथ्थ टिकाईआ। तूं तेई अवतारां पैग़म्बरां ते गुरुआं दी दात, जोती नूर नारी रूप प्रगटाईआ। ते तेरा पती ते ख़ावंद प्रभ आप, आपणा रंग वखाईआ। जिधर तक्कीए सदा साडे होवे साथ, सगला संग बणाईआ। साडी सब दी मिट जाए वाट, दोहां मिल के लेखा देणा मुकाईआ। असीं पहुंचीए उस घाट, जिथ्थे घाटा रहे ना राईआ। वाह मेरे प्रभू तेरी तेरे दवारे मिलदी दात, दाते इक्को वार देणी वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। पंजे दरबारी कहिंदे साडे काटां उत्ते चाढ़्ह दे लिख्त, लेखे नाल सुणाईआ। अन्त प्रभू दा पूरा हो जाए भविक्ख्त, सब दा लेखा देणा मुकाईआ। सब दा इक्को हो जाए इष्ट, इष्ट इक मनाईआ। जे साहिब सतिगुर खोल्ह देवे सब दी दृष्ट, अन्दरों पड़दा दए उठाईआ। जे रामा कहि के गया राम वशिष्ट, विषयां दा डेरा ढाहीआ। जे तेरे हुन्दयां वी ना आया सिदक, फिर किथे जाए लोकाईआ। जे तूं सच्चा ते सच दा दस्स इश्क, क्यों प्रीती कूड़यां नाल लगाईआ। जन भगतो जे प्यार मंज़ूर नहीं बेशक उठ के विच्चों जाउ ख़िसक, ख़िसक्यां दी लोड़ रहे ना राईआ। भगत दवारे कोई नहीं चाहीदा निन्दक, गुरमुख सोहणे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सोहणा रूप दरसाईआ। तख्त निवासी सीस पहनया ताज, ताजां वाले तेरी वड्याईआ। तेरा जुग जुग चलदा रिहा राज, हुक्म शहिनशाहीआ। कलयुग अन्तिम बदल दिता समाज, समग्री नाम वरताईआ। हर घट अन्तर हो विस्माद, विश्व आपणा पड़दा लाहीआ। भाग लगा दे देस माझ, सम्बल कर रुशनाईआ। जिस खेल खिलाई आज, सो अन्त रिहा वखाईआ। शब्द नाम वजा के नाद, नादी धुंन सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच लेखा लेखे लाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण साडी पूरी हो गई पूजा, वेला वक्त सरनाईआ। दुतीआ भाउ रिहा ना दूजा, दूआ रूप ना कोए दरसाईआ। पिछला कासा कीता मूधा, नैण मूंद
❋
❋
दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच रंग ल्ए रंगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण चरण कँवल सलवारना, सतिजुग रीत बणाईआ। भगत भगवान सदा तारना, इक इक रंग वखाईआ। पंज विकारा विच्चों मारना, ममता मोह मिटाईआ। दरगाह साची घर साचे सचखण्ड वाड़ना, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। लेखे ला के पुरख नारना, नर नरायण होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस ने सब तों वक्खरा छब्बी पोह नूं खेल विचारना, जिस दी नव नौ चार जुग समझ किसे ना आईआ।