१८ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल सवेरे व्याहां दे समें
अवतार पैग़म्बर गुर कहिण सुहाग रात होई सुहञ्जणी, प्रभ दिती माण वड्याईआ। साडा नेत्र तक के अंजणी, नैण नैण मिलाईआ। चरण धूढ़ी दे के मजनी, दीन मज़्हब दी मैल दिती लाहीआ। निरगुण धार दस्स निरँजणी, निराकार ल्या मिलाईआ। सति दवार दा बण के सज्जणी, सज्जण रंग वखाईआ। झगड़ा मुका के बदनी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार भुगताईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण मिल्या प्रभ अबिनाशी कन्त, रैण वज्जदी रही वधाईआ। असीं महिमा करदे रहे अगणत, सिफ्तां विच सालाहीआ। नज़ारा तकदे रहे बेअन्त, बेपरवाह आपणी कार कमाईआ। जिस मात बणाए भगत सन्त, गुरमुख गोद उठाईआ। देवे नाम निधाना मंत, सोहँ ढोला करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण हाढ़ सतारां रैण होई सुहावी, सोहणा रूप दरसाईआ। लेखे लग्गी सब दी लावी, चौथा जुग पूर कराईआ। साडी धार कोझी कमली बावी, बवरी लई प्रनाईआ। आपणे नाल करके सावीं, साची सेजे लई टिकाईआ। हुक्म संदेशा दिता नार सुहागण एका कन्त रावीं, दूसर अक्ख ना कोए उठाईआ। फिर चुक्के आपणी बाहवीं, भुजां उत्ते टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा राग सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण साडे सगन लगाया बुल, पहली रैण ख़ुशी मनाईआ। इक्को मालक समझणा कुल, कुल मालक इक अख्वाईआ। पिछली रीती जाणी भुल्ल, अभुल्ल दिता दृढ़ाईआ। प्रेम प्रीती सेज ते सुट्टे फुल्ल, फूलन सेजा उत्ते लिटाईआ। फेर मुहब्बत विच गया भुल्ल, रूप रंग ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण सेजे सुत्ता पुरख अबिनाशी, अंगीकार आप कराईआ।
❋
❋
प्रेम प्यार दी दस्स के रासी, मण्डलां उपर खेल खिलाईआ। चार जुग दी पूरी कर के आसी, आसा आपणी नाल मिलाईआ। दीनां मज़्हबां विच्चों होई बन्द ख़ुलासी, बन्दी छोड़ दया कमाईआ। झगड़ा मेट के जगत स्वासी, रसना नालों कीती जुदाईआ। इक्को नूर जोत प्रकाशी, कन्त सुहागी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होया सहाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण तिन्न वार बदली रात करवट, पती पतिवन्त कार कमाईआ। असीं अंगड़ाई लई झट पट, पटने वाला दिता हिलाईआ। उठो वेखो वसया घट घट, घर घर डेरा लाईआ। जिस दा नाम रहे रट, रट्टा जगत रिहा मुकाईआ। दीन मज़्हब दी डोरी दिती कट, कटाक्ष आपणा नाम वखाईआ। मार्ग दस्स के इक सच, साची मंज़ल इक चढ़ाईआ। झगड़ा मेट के माटी कच्च, साडी जोत धार लई प्रनाईआ। साडे अन्दर गया रच, लूं लूं विच समाईआ। अग्गे विछोड़े विच ना सकीए बच, बचपन एसे दी झोली पाईआ। इक्को ख़ावंद मन्नणा हक, पाबन्द हो के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण सानूं लाया नाल छाती, छत्रधारी दया कमाईआ। सीतल हो गए मिल के कमलापाती, पति परमेश्वर आपणी गोद उठाईआ। चरण चरणोदक दिता बूँद स्वांती, दीन मज़्हब दी अग्नी दिती बुझाईआ। आपणे घर बणा के हयाती, हया शर्म दिता मिटाईआ। सानूं सौणा मिल्या नहीं सारी राती, गल्लां कर कर झट लँघाईआ। बड़े चिरां पिच्छों मुकी वाटी, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा संग रखाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण साडे तन ना कोए लिबास, अल्फ़ आपणा रूप दरसाईआ। चरण प्रीती दे विश्वाश, विषयां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। खेल करे उपर आकाश, धरनी धरत धवल दिता वखाईआ। साढे बारां सद्द के आपणे पास, पासा दीन दुनी बदलाईआ। इक प्यार विच कीता वाक, हुक्म दिता सुणाईआ। शब्द अगम्मी दस्स के बात, बातन पड़दा दिता खुल्हाईआ। तुहाडा लेखा रिहा ना ज़ात पात, पुरख अकाल नूर नज़री आईआ। माझा मालवा दुआबा जम्मू चौदां किलो वंडा के प्रशाद, चौदां तबक दिते हिलाईआ। इक्को हुक्म मन्नणा वाहिद, दूजा इष्ट ना कोए बणाईआ। तुहाडा लेखा मुक्कया इक दूजे तों बाद, बावजूद आपणा हुक्म सुणाईआ। फेर असां कीती फ़रयाद, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तेरी सेजे नींद ना आवे सदा रहीए जाग, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। तेरे प्यार दी वजाउंदे रहीए रबाब, नानक निरगुण धार सुणाईआ। सानूं ख़ुशी होई दीन मज़्हब तों होए आज़ाद, आज़ादी विच तेरा दर सुहाईआ। जे तूं सच स्वामी जाएं बराज, तेरे सुत्तयां तेरी सेव कमाईआ। चार जुग तों वक्खरी तेरी सतारां हाढ़ दी रात, भिन्नड़ी आपणा रंग वखाईआ। साडी शहादत होई नाल कलम दवात, पंज लिखारी देण गवाहीआ। भगत भुल्लदे
❋
❋
नहीं जेहड़े चढ़ के आए बरात, जांञी लाड़े नाल वड्याईआ। सानूं इक ख़ुशी ते इक्को अन्तर खाहिश, ख़ालस दईए सुणाईआ। तूं सदा वसणा साडे पास, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। तेरी जोत तेरा प्रकाश, तेरी नज़रे नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा रंग रंगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण साडे रखया हथ्थ उत्ते पुश्त, हलूणा दिता लगाईआ। ज़रा हो जावो हुण चुस्त, हुश्यारी विच दृढ़ाईआ। अग्गे लेखा करना दरुस्त, दरुस्ती सब दी आपे वेख वखाईआ। जेहड़ा नाम मिलदा रिहा मुफ्त, मुफ्तीआं झोलीआं आए पाईआ। सुहा के आए उरस, असमानां राह तकाईआ। खेल खेलदे आए नारी पुरुष, जगत नार कन्त हंढाईआ। हुण हुक्म सुणना तुरत, तुरीआ तों परे आप जणाईआ। जिस नूं कहिंदे आए अकाल मूर्त, ओह तुहाडा ख़सम ख़समाना बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा दर सुहाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण जिस वेले शाह सुल्तानां आया अग्गे, आपणा रूप प्रगटाईआ। साडे सीने धड़कण लग्गे, बेवसी विच दुहाईआ। जिस वेले चरण रखया शब्द सिंघासण उपर मंजे, मंज़ल आपणी पन्ध मुकाईआ। प्यार विच किहा तूं मेरा मैं तेरा गा के छन्दे, सोहणा राग दृढ़ाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर हुण तुसीं तत्तां वाले नहीं बन्दे, रस लिंगां ना कोए वखाईआ। मल मूत्र वाले नहीं गंदे, विष्टा वंड ना कोए वंडाईआ। शस्त्र पहरे नहीं चण्ड प्रचण्डे, कमंद कंध ना कोए उठाईआ। दीन मज़्हब कोए ना वंडे, ज़ात पात ना कोए जणाईआ। इक्को घर दे कुफ़ल खोल्ह दिते जिंदे, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। करया खेल विच हिन्दे, हरि करते बेपरवाहीआ। जिस नूं कलयुग जीव रहे निन्दे, निंदिआ विच दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण जिस वेले असीं साहिब नूं वेख्या अक्खीं, आपणी अक्ख लई मटकाईआ। उस ने हथ्थ रखया साडी वक्खी, सुत्तयां दिता हसाईआ। फेर बोल जैकारा अलखी, अलख अलखणे विच दृढ़ाईआ। तुसीं इक प्रभू दी सख़ी, इक्को सेज लैणी हंढाईआ। तुहाडा फ़र्क रिहा ना रती, रत दा झगड़ा दिता गंवाईआ। प्यार करना कमलापती, पतिपरमेश्वर अंग लगाईआ। जिस दी दरगाह साची वसी, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। जिस ने लेख मुकाउणा लख चार अस्सी, असल आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण असीं वेख्या नूर जोत उज्यारा, नज़र लई बदलाईआ। प्रभू कीता सच प्यारा, करवट करवट विच्चों बदलाईआ। दे के शब्द हुलारा, झूला दिता झुलाईआ। बोल के सच जैकारा, मेला ल्या मिलाईआ। असां कीती निमस्कारा, चरणां उत्ते सीस झुकाईआ। अबिनाशी करते फेर किहा दोबारा, दोहरा हुक्म सुणाईआ। तुहाडा मालक इक निरँकारा, निरवैर नूर ख़ुदाईआ। झगड़ा छड दयो
❋
❋
पथ्थर इट्टां गारा, अक्खरां वाली ना रहे लड़ाईआ। मेरा वेखो सर्ब पसारा, पसर पसारी हो के रिहा जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादारा, सेवक हो के सेव कमाईआ। तुहाडा सब दा इक्को घर बाहरा, दर इक्को दिता वखाईआ। तुहाडा लेखे लाया इक शृंगारा, सोहणा मोहणा रूप वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा संग रखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण साडे कोल आ गया सच्चीं, सच दईए दृढ़ाईआ। असीं शर्म विच अक्ख ना पट्टी, फेर पटने वाले दिता उठाईआ। हुण शक रिहा ना रती, शिकवा दयो गंवाईआ। साहिब सुल्ताना श्री भगवाना तुहाडा लहिणा देवे हथ्थो हथ्थी, हथेली लाल रंग रंगाईआ। एह बचन सुण के लच्छमी खिड़ खिड़ा के हस्सी, ताली मथ्थे उत्ते लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा राह चलाईआ। लच्छमी हस्स के किहा वेखो खेल पुरख समरथ, विश्व धार दृढ़ाईआ। जिस ने मैहन्दी नाल रंगे मेरे हथ्थ, जगत रूप दरसाईआ। महिमा जणाए अकथना कथ, जिस नूं लिख सके कोए ना राईआ। जो जुग चौकड़ी चलावे रथ, नानक निरगुण सरगुण आया समझाईआ। ओह मालक कमलापति, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। तुहाडे कोल आ गया वत, वतन आपणा इक सुहाईआ। झगड़ा मुका के काया रत, नूर जोत विच समाईआ। तुहाडा रिहा कोए ना तत, तत्व झगड़ा दिता चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेख वटाईआ। लच्छमी कहे मेरे संख दी आवाज़, गुर अवतार पैग़म्बरां रही हिलाईआ। मेरे संख दी आवाज़, सुख़न प्रभ दा नज़री आईआ। मेरे संख दी आवाज़, धुंन दो जहान शनवाईआ। मेरे संख दी आवाज़, दो जहान रही उठाईआ। मेरे संख दी आवाज़, गोबिन्द शब्द बाज़ उडाईआ। मेरे संख दी आवाज़, साहिब सुल्तान सुण के ख़ुशी बणाईआ। मेरे संख दी आवाज़, तख्त निवासी सीस निवाईआ। जिस दे सीस उत्ते ताज, ताजां वाले दए मिटाईआ। जिस दा इक्को होणा राज, रईयत होवे जगत लोकाईआ। सति धर्म चलाउणा रिवाज, कलयुग क्रिया कूड़ मिटाईआ। मुख़ातब हो के देणा ख़ताब, खता सब दी वेख वखाईआ। मित्र प्यारा बण अहिबाब, मेहरवान होए सहाईआ। सति धर्म दा बदल देणा समाज, समग्री सति सति वरताईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो तुहाडा पूरा करना काज, अनन्द आपणे नाल रखाईआ। मेरे संख दी आवाज़, सुहागी रैण दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा पड़दा लाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण हरि पाया कन्त सुहागी, सुहागी कन्त घर राम जीउ। जिस दे विष्न ब्रह्मा शिव लागी, सेवक सेवा करन गुणवान जीउ। भगत सन्त समाजी, गुरमुख गुरसिख संग निभाउण जीउ। प्रेम प्यारे शब्द धार मारन आवाज़ी, धुन नाद शनवाई जीउ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वैराग जीउ।
❋
❋
वैरागी सतिगुर डिट्ठड़ा, गहर गम्भीरा मीत। जिस दा बोला मिट्ठड़ा, नाम सुणाए गीत। वसे सदा चीतड़ा, चाढ़्हे रंग बसीठ। जोती धारो नितरा, स्वामी ठांडा सीत। आदि जुगादि कदे ना विछड़ा, सचखण्ड दा वसनीक। जिस सोहँ शब्द सुणा के फ़िकरा, सतिजुग सच बणाई रीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साची देवे भीख। घर स्वामी सहिज सुख, पाया कन्त भतारा। दर्शन पाया अगम्म मुख, होया नूर दीदारा। लेखा पिछला गया चुक्क, हरि मिल्या कन्त भतारा। कूड़ा नाता गया टुट्ट, सुणया शब्द नज़ारा। दीन मज़्हब दी रही ना फुट्ट, सचखण्ड वेख आए एकँकारा। जिस दा नाम अगम्मा अमृत घुट, दो जहानां ठंडा ठारा। जिन भगत बणाए साचे सुत, नाल रलाए गोबिन्द शब्द दुलारा। चार जुग दयां विछड़यां ल्या पुछ, वेखे विगसे पावे सारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सहारा। धन्नभाग गुर देख्या, दीख्या होई अपार। जिस पाई साची भिख्या, भिच्छया नाम विचार। बख्शी सच प्रीतया, प्रीतम सिरजणहार। साडा पिछला लेख बीतया, अग्गे मार्ग दिता सुखाल। सतिजुग चलाउणी साची रीतया, एका रंग रंगाउणा शाह कंगाल। लख चुरासी अन्तर पवित्र करे नीतया, नेत्र आपणा खोल्ह कमाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सानूं कीता सब बहाल। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण हरि पाया कन्त सुहेला, स्वामी सहिज सुखदाई जीउ। जिन जोती धार कीता मेला, संजोगी रूप दरसाई जीउ। इक्को घर बहा गुरु गुर चेला, दर साचा इक वड्याई जीउ। रंग नवेले वसया, वसणहार गोपाल। जिस सतिजुग मार्ग दस्सया, दीनां बंधप दीन दयाल। कलयुग मेटे रैण अंधेरी मस्सया, सतिजुग साचा देवे नाम मशाल। सन्त सुहेला आवे नस्सया, खेले खेल मात कमाल। जो हर हिरदे अन्दर वसया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दी सुरत रिहा संभाल। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण आया देस सम्बल, संभल खेल खिलाईआ। जिस नूं दो जहान लभ्भण, खोजण थांउँ थाँईंआ। ओह मूर्त गोपाल मदन, मध सूदन नूर इलाहीआ। जिस दे दीपक जोती जगण, गुर अवतार पैग़म्बर जुग जुग कर के गए रुशनाईआ। अन्त ओसे दी सरनी लग्गण, जिस नूं कन्त सुहागी कहि के गाईआ। नाता तोड़ के माटी बदन, बदला दीन दुनी बदलाईआ। सच दवारा लगा के सगण, सगला साथी इक प्रनाईआ। ख़ुशीआं नाल सारे वसण, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। दिन दी वारता फेर रैण नूं दस्सण, किस बिध प्रभ नाल हस्स के ख़ुशी बणाईआ। नच्चण कुद्दण टप्पण, टप्पे देण सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, सच आपणी कार भुगताईआ।
❋
❋