पुस्तकालयभाग २२

१८ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं

अवतार पैग़म्बर गुर जोती नार कहे पुरख अकाल नाल हुन्दा रिहा हासा, हस्स हस्स ख़ुशी बणाईआ। तेरा की खेल लख आकाश आकाशा, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। झट जोती धार दी पा के रासा, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड दिते हिलाईआ। फेर शाहो भूप बण शाही पहन लिबासा, सुल्तान मेहरवान हुक्म सुणाईआ। सुणो जिस साहिब दीआं करदे आए बातां, अक्खरां हरफ़ां विच वड्याईआ। लोकमात मारदे आए वाटां, जुग जुग पन्ध मुकाईआ। जगाउँदे आए हवनां विच लाटां, दीपक घृत दरसाईआ। सुणाउँदे आए सिफ्त अगम्मी गाथा, गा गा शुकर मनाईआ। उस दा खेल वेखो हुण साचा, सच आपणा हुक्म वरताईआ। सृष्टी उत्ते सतिजुग विच रहे कोए ना चाचा, पिता पुरख अकाल इक्को सोभा पाईआ। तुहाडा लहिणा देणा पिछला वाचा, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। अवतार पैग़म्बर कहे जोती नारी मैं हस्स के कीता मखौल, वाह प्रभू तेरी बेपरवाहीआ। उस झट इशारा कीता उत्ते धौल, धरनी दिती वखाईआ। औह वेखो सब दा पूरा कीता कौल, इकरार आपणे नाल निभाईआ। इक्को दस्स अगम्मा बोल, अनबोलत राग सुणाईआ। नाम दे कंडे धर्म दा तोल के तोल, तराज़ू शब्द गुरु हथ्थ टिकाईआ। जोती जाता हो के गया मौल, मौला आपणा हुक्म वरताईआ। किसे नज़र ना आवे गोरा ना चिट्टा ना काला ना सौल, साँवल सुन्दर समझ कोए ना पाईआ। तुहाडे सब दे नाल मार के रौल, रोल आपणा ना किसे समझाईआ। वेखो भगत दवारा दिता खोल्ह, खुल्ल्हा दर इक दरसाईआ। जिथ्थे दीन मज़्हब ज़ात पात दा वज्जे कोए ना ढोल, ढोला प्रभ दा सारे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। जोती नार कहे मैं खिड़ खिड़ हस्सी, हस्ती तकी शहिनशाहीआ। फिर मैं इरद गिरद चारे कूटां नस्सी, भज्जी वाहो दाहीआ। फिर हौका भरया किस दे प्रेम विच फसी, जो फैसला, हक सुणाईआ। जां निगाह बदली उसे दे चरणां उत्ते झुकदे लख चार अस्सी, दो जहान बैठे सीस निवाईआ। फिर तक्कया उस दे भगतां दी बस्ती वसी, दूजा खेड़ा सोभा कोए ना पाईआ। फेर मैनूं वेख के पै गई गशी, हाए उफ़ दिता सुणाईआ। फिर याद आ गया एह ते पिछली कथा कहाणी पक्की, जो भविक्ख्तां विच आए दृढ़ाईआ। ज़रूर एसे कर के डोर गई कटी, कटाक्ष प्रभ ने दिता लगाईआ। फेर वेख्या गोबिन्द वखा दिती पट्टी, पटने वाले दिती वखाईआ। फेर मैनूं ख़ुशी आई मट्ठी मट्ठी, प्रेम रस रस प्रगटाईआ। फेर मुहब्बत आई कट्ठी, मैं आपणा आप ल्या दबाईआ। फेर साहिब सतिगुर वल्ल नट्ठी, भज्जी वाहो दाहीआ। मैं हस्स के किहा वे प्रभू तूं पातशाह कि शहिनशाह मैनूं मातलोक बणा दिता जट्टी, जट्टां दे वस पाईआ।

❋

❋

पुरख अकाल ने किहा ओह कमलीए मैं एसे कर के तुहाडा लेखा पाया नट्टी, पौं आपणे शब्द हथ्थ रखाईआ। जिंना चिर तुसां मैनूं नहीं बणाया कमलापती, पतिपरमेश्वर हो के तुहानूं अजे गोद ना कोए टिकाईआ। तुहाडी निक्की निक्की लोकमात मैं जगाउंदा रिहा मोमबत्ती, बुतख़ान्यां विच रखाईआ। क्यों मुहम्मदा तूं मुहम्मद कि फत्ती, कि फ़तवे वाला सोभा पाईआ। उस सच्ची कहाणी दस्सी, दस्स के रिहा जणाईआ। ओने चिर नूं ईसा बोलया आह वेख मेरे गल विच रस्सी, बिन तेरे तों रस्ता नज़र कोए ना आईआ। मूसा किहा मेरी भज्ज गई काया मट्टी, मटक मटक चलण वाली तोर रही ना राईआ। नानक गोबिन्द किहा तेरी बणया कोए ना सख़ी, सख़ी सुख़न तोड़ ना कोए निभाईआ। धन्न भाग जे हुण खेल वखाया अक्खीं, आख़र आपणी कार कमाईआ। अग्गे भगतां नूं भगती कराउंदा रिहा कुल्ली कक्खीं, जंगलां विच भवाईआ। तपाउंदा रिहों अग्नी वाली भट्ठी, ईंधन नाल चतुराईआ। दस्सदा रिहा माला मणक्यां वाली रट्टी, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। हुण खेल अनोखा कथा कहाणी अच्छी, अच्छी तरह दिता दृढ़ाईआ। जिस आत्मा नूं इक वार प्रेम नाल कहि ल्या आ मेरी बच्ची, बच्चयां वांग गोद उठाईआ। ओह तेरे सचखण्ड दवारे वसी, वास्ता तेरे नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। जोती नार कहे अज्ज मेरे स्वामी हथ्थ ला दिता उत्ते मेरी ठोडी, उँगल सहिज नाल छुहाईआ। मैं सिर दे ल्या विच गोडीं, नेत्र नैण शरमाईआ। चरण रखया उत्ते मेरी मोढी, सहिज नाल दबाईआ। जां नेत्र खोल्हया मैं बैठी विच गोदी, गोदावरी दे कन्ढ्ढे वाला गोबिन्द दए गवाहीआ। फेर वेख्या ना मैं सवाणी ना मेरे सीस ते मेंढी ते ना सीस ते दिसी बोदी, मूंड मुंडाया वेस ना कोए कराईआ। जां मालक तक्कया निरगुण धार जोती, जोती जाता नज़री आईआ। मैं आपणा आप उसे दी गोती, ओसे विच्चों प्रगट के ते ओसे विच आपणा झट लँघाईआ। ना कोई पढ़नी पई पोथी, पुस्तक बग़ल ना कोए टिकाईआ। मैं सोच कीती बहुती, ध्यान ध्यान विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी ख़ुशी बणाईआ। जोती नार कहे पुरख अकाल कीती निक्की जेही शरारत, शरअ चार जुग दी दिती वखाईआ। आह वेख आपणी अक्खरां वाली इबारत, की सबक रही पढ़ाईआ। आह वेख इट्टां पथ्थरां वाली इमारत, रूप मेरा नज़र कोए ना आईआ। आह वेख नाम कलमे वाली आड़्हत, हट्ट धर्म ना कोए चलाईआ। आह वेख मेरा खेल विच भारत, खण्ड ब्रह्मण्ड दयां दरसाईआ। थोड़ा जेहा इशारा दिता नारद, बोदी हिलाउंदा आ गया चाँईं चाँईंआ। प्रभू जे तेरी जोती स्त्री उत्ते कोई चाहीदी गारद, ते मैं सूरमा पहरेदार बड़ा अख्वाईआ। क्यों तूं सब तों वड्डा लारड, मैं तेरे दो जहान दा लैंड लाॅर्ड नज़री आईआ। क्यों तेरे पंजां दरबारीआं ने तेरी भेंटा कीते पंज कारड, पंज पंज

❋

❋

तेरे हथ्थ फड़ाईआ। उन्हां उत्ते तूं दस्सया नारदा तूं वसणा केहड़ी विच वारड, कवण घराने डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। नारद कहे प्रभू मैं कोई नौकरी करनी ए चंगी, चंगी तरह दयां सुणाईआ। भावें मैनूं बहुती होवे तंगी, तंगी कट के ख़ुशी बणाईआ। पर इक गल्ल याद कर लै आपणी जोती राणी नूं दस्स दे जे किते अचानक हो जाए रंडी, बिना नारद तों होर ना किसे प्रनाईआ। क्यों तूं दाता जुग जुग गुरुआं अवतारां पैग़म्बरां नूं इक इक नार ज़रूर वंडी, ते मेरा हिस्सा अजे तक रखया छुपाईआ। मेरा जीअ करदा इस चहु जुगां दी धार नूं चुक्क लवां आपणी कंधीं, मोढ्ढयां उत्ते लवां टिकाईआ। फेर पै जावां तेरे भगतां दे भगत दवारे दी डण्डी, डण्डावत करके सब नूं सीस निवाईआ। पर याद कर लै आपणी घर वाली नूं दस्सदे जे नारद नाल जाणा ते गल कदे ना पावे अंगी, मटक नाल चले चाँईं चाँईंआ। फेर वेखीं मेरी बोदी दी हवा आउँदी ठंडी, ते जदों हिलावां उनन्जा पवण अक्ख शरमाईआ। पर होर गल्ल उहनूं कहि देवीं सिध्धी पुट्ठी ते दोवें धारां दी वाहवे कंघी, ऐवें सिध्धा चीर कढ के ना देवे वखाईआ। होर दस्सां किते सुत्ती ना रहे उत्ते पलँघी, सुख आसण डेरा लाईआ। मैं चाहुंदा उहनूं उथे सवावां जेहड़ी कल भगतां ने चुक्की सी अलाणी मंजी, ते सुक्के टुकड़े खवा के ग़रीबां विच देवां रलाईआ। पर जे किते गुरसिक्खां दी लग्गी होवे मंडी, उथे जा के दयां वखाईआ। ओ गुरमुखो गुरसिखो जे तुहानूं पसंद है ते कीमत मैनूं दयो चंगी, मैं रज्ज पुज के ब्राह्मण आपणा झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। जोती नार कहे ओ ब्राह्मणा ना कर गुस्ताख़ी, झट गौतम अक्ख खुल्हाईआ। उस किहा कमलया मंग लै माफ़ी, हथ्थ बन्न्ह सीस निवाईआ। नारद किहा मेरा खेल दो जहानां दी साखी, सख़ावत दयां दृढ़ाईआ। ओ मैं तेरी मन्नां कि उस प्रभू दी आखी, जो अक्खरां तों बाहर करे पढ़ाईआ। वेखीं मैनूं कदी ना कहीं पापी, मैं पतित पुनीत बण के प्रभ दी सेव कमाईआ। मैं जदों करां ते इक्को इक दा पाठी, पाठशाला आपणे अन्दर इक टिकाईआ। धन्न भाग जे मेरी मुक गई वाटी, पैंडा रिहा ना राहीआ। ते मैनूं इक अमृत बूंद मिली जिस वेले गोबिन्द ने रस भरया सी विच बाटी, जगत विसाखी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग चमकाईआ। बोदी कहे ओ प्रभू दीए राणीए, धर्म दीए सवाणीए, सच सच सुणाईआ। इधर वेख अग्गे तूं रूप धरदी रहीउँ ब्राह्मण खत्री ते बाणीए, ईसाई मुस्लिम पारसी वंड वंडाईआ। नी इक अक्ख नाल वेखण वालीए अक्खों काणीए, दीन्हां मज़्हबां तों आपणा मुख छुपाईआ। तूं चढ़ के बैहंदी रहीउँ लहिंदे चढ़दे दक्खण पहाड़ जगत बिरछ दीए टाहणीए, प्रभ दा नाम वक्खरा वक्खरा रागां विच सुणाईआ। बणदी रही एं पवण स्वासी

❋

❋

मसाणीए, कबरां मढ़ीआं रंग रंगाईआ। भरदी रहीउँ पाणीए, अट्ठां सट्ठां खेल खिलाईआ। जे हुण कुछ करे तां जाणीए, की आपणी कल वरताईआ। मैनूं ऐं दिसदा एह खेल अगम्म महानीए, जिस दी समझ किसे ना पाईआ। साडी छोटी छोटी दस्सदे आए निशानीए, निशाना इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। जोती नार कहे एह ब्रह्मण पखण्डी कर जा चुप, बोल कबोल ना कोए सुणाईआ। नारद किहा ग़ुस्से ना हो अम्बड़ीए मैं तेरा पुत्त, लाडां नाल मैनूं गोद लै टिकाईआ। उस किहा वेख कलयुग अंधेरा घुप्प, नूर नज़र कोए ना आईआ। नारद किहा बीबी राणीए किते तुहाडा पैंडा ते नहीं गया मुक, अग्गे राह ना कोए वखाईआ। ओन्हे ग़ुस्से विच किहा मूर्खा परे हो के लुक, क्यों तुहमतां रिहा लाईआ। नारद कहिंदा मैनूं इहो दु:ख, मेरे पुरख अकाल तों बिना निक्के निक्के नाँ सारे आए जपाईआ। सृष्टी दे मानव नूं किसे गल नाल लाया नहीं घुट्ट, गलवकड़ी इक्को वार पाईआ। जोती रो पई बिन नैणां फुट्ट फुट्ट, एह फुटकल कीती तेरे माहीआ। नारद ढिल्ले करके बुल्ल्ह ते बुट्ट, मूंह दिता बदलाईआ। बीबीए राणीए हुण खोल्ह दे गुत्त, मेंढी क्यों मेंढी उत्ते चढ़ाईआ। एस मेंढी दीआं तिन्न धारां ते त्रिलोकी विच आप बैठा लुक, एह गुत्त करनी लच्छमी नूं पहले दिन आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। पुरख अकाल कहे मैं कीता थोड़ा थोड़ा चोल्ह, चोले सर्ब बदलाईआ। हौली जेही बोलया बोल, अनबोलत राग सुणाईआ। जोती धारी आ गई कोल, नेड़े हो के सीस निवाईआ। मैं सहिज नाल मारी धौल, चरणां उत्ते मूंह दे भार सुटाईआ। नी चार जुग दे लेखे दस्स दे बोल, जो लिख लिख जगत जणाईआ। ओह कहिंदी प्रभू तेरा खेल सदा गोल, एसे करके गोल धरती दिती बणाईआ। जिधर वेखीए उधर रविआ होवे मौल, मौला हो के रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा संग वखाईआ। जोती नार कहे मेरा सोहणा रूप सुहावणा, सोभा विच वड्याईआ। मैं ते इक्को कन्त हंढावणा, दूजी सेज ना वेखण पाईआ। इक्को ढोला गावणा, गा गा ख़ुशी वखाईआ। इक्को इष्ट मनावणा, जो मेरा मालक धुर दा माहीआ। इक्को चरण धूढ़ी न्हावण न्हावणा, दूसर जल ना कोए वरताईआ। इक्को पीणा इक्को खावणा, तृष्ना अग्न बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। झट बोल प्या नारद, की किहा, हैं, मैनूं दे सुणाईआ। सच दस्स प्रभू चंगा कि मैं, मेरे तों चंगी प्रभ ने शकल ना कदे बणाईआ। नी हौली जेही कहि दे मुक्खों तैं, फिर मालवे वाले सारे देण गवाहीआ। जोती नार किहा ना कर कैं कैं, काग वांग कुरलाईआ। उस किहा मैं प्रभू नूं जाणा लै, मातलोक दा राह वखाईआ। जिथ्थे सारे मन्नदे उहदा भय, भउ विच सीस निवाईआ। उथे

❋

❋

वखाउणा भगतां दा गृह, जिथ्थे गुरमुख सोहणे सोभा पाईआ। जे प्रभू ना आया ते तेरा सचखण्ड जाए ढह, बिना साहिब तों सचखण्ड कम्म किसे ना आईआ। हुण वेखीए किस तरह कलयुग अन्तिम वहिंदी नैं, नाउँ निरँकारा हड़्ह वगाईआ। नी जोती राणीए चार जुग नूं खाणीए आपणे अन्दरों करदे कै, दीन मज़्हब सारे बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धुर दी राणी किहा ओ मुनी, जी की रिहा सुणाईआ। नारद किहा अजे तूं ओह गल्ल नहीं सुणी, जो सुण के भज्जे वाहो दाहीआ। अज्जे प्रभ ने खेल करना इक दे नाल नौ जोड़ के जिस नूं कहिंदे उन्नी, मुस्लिम सुन्नी डेरा ढाहीआ। जोती कहे वेख ओ कमलया की मेरा मालक सब तों वडा ख़ूनी, ख़ूंखार नज़री आईआ। नारद किहा ना बीबा जुग उलटाउणा उस दे वास्ते मामूली, मामले सब दे साफ़ कराईआ। ओह कदे नहीं करदा बेअसूली, असल आपणा हुक्म वरताईआ। पर याद रख लै तुहाडे नाम कमल्यां दी करे वसूली, लेखा पिछला सर्ब कढ्ढाईआ। क्यों ओह जाणदा अर्ज़ ते तूली, तूल अर्ज़ आपणे विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति दी समझ रिहा समझाईआ। पुरख अकाल कहे ओए नारद पांधे, बोदी दे हिलाईआ। सच दस्स कलयुग जीव की खांदे, भेव अभेद दृढ़ाईआ। नारद कहे प्रभू मैनूं इयों दिसदा जेहड़े तूं बणाए पशू ढांडे, ओन्हां मुख विच रखाईआ। तेरा नाम मूल नहीं गांदे, राग जगत वाले सुणाईआ। जदों कोई भीड़ पए फिर तैनूं अल्ला वाहिगुरु राम सतिनाम कृष्न देवा इष्ट देवा दुर्गा कहि के ध्याउंदे, झोलीआं तेरे अग्गे डाहीआ। ते जे ओन्हां नूं ख़ुशी रखें ते फेर आपणे पुट्ठे पैर तैनूं वखाउंदे, तेरे चरणां दी लोड़ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार भुगताईआ। पुरख अकाल कहे पंडता किते झूठ ते नहीं मारया, सच दे सुणाईआ। प्रभू तूहीएं दस्स अज्ज तक तेरे बिना किसे गुर अवतार पैग़म्बर ने भगत रूप नहीं किसे ने तारया, सिख मुरीद सारे आए बणाईआ। बिना भगतां तों तेरा नाम नहीं किसे उच्चारया, अक्खरां विच कीती ना किसे लिखाईआ। तेरा लेखा नहीं किसे विचारया, मन बुद्धी रही हल्काईआ। मैनूं इक याद आ गई जिस वेले तूं मुहम्मद नूं तारया, ग़ुस्से नाल डराईआ। ओस वेले ओन्हे निगह मारी उत्ते चन्द सितारया, एसे करके तारा चन्द निशान दिते जणाईआ। फिर नौ वारी ओन्हे आपणा सीस तेरे चरणां उतों वारया, सजदे कर कर के धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। फिर कूक पुकारया, उफ हाए दुहाईआ। तूं मेरा परवरदिगारया, जल्वागर नूर इलाहीआ। जिस वेले आवें विच संसारया, कलि कल्की वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा राह वखाईआ। नारद कहे प्रभू कलयुग जीव बड़े चलाक, चलाकी तेरे नालों वद्ध रखाईआ। अमृत वेले उठ के नहा के हुंदे पाक, तेरी पूजा

❋

❋

करके सब नूं देण सुणाईआ। कूक के दस्सण साडा अन्दरों खुल्ह गया ताक, पड़दा रिहा ना राईआ। सानूं धुर दे शब्द दी आउंदी डाक, चिट्ठी रसैण हलकारा तैनूं कहि रहे सुणाईआ। जिस वेले हुन्दी अंधेरी रात, फिर वेखण चारों कुण्ट थांउँ थाँईंआ। मन कल्पणा हो जांदी जिवें नार कमज़ात, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। तेरे अग्गे अरदासे करदे बेनन्तीआं करदे प्रभू कितों माया दी मिल जाए दात, कोई सुख चंगा साडी झोली दे भराईआ। एसे करके पढ़दे रहे रहिरास, अरदास सोध के झट लँघाईआ। पुरख अकाल किहा वाह नारदा शाबाश, सच दिता दृढ़ाईआ। नारद किहा प्रभू जे किते मैनूं भेजें हुण लोकमात, ते धरती माता वेख वखाईआ। जेहड़ी कोई चंगी होवे रूप शृंगारन ते मैं लै के आवां साथ, तेरे सचखण्ड विच सोहणीआं सवाणीआं दे रूप दयां दरसाईआ। मेरा जीअ करदा मैं पिछल्यां जुगां दे वंडे दा इक्को वार बण जावां कमलापात, पती हो के आपणी ख़ुशी बणाईआ। पुरख अकाल ने इशारा दिता बिना हाथ, हथेली ना कोए वखाईआ। नारद झट टेक्या माथ, मस्तक चरणां उत्ते छुहाईआ। फेर वेख्या स्त्री मर्द सब प्रभू दी ज़ात, दूजा रूप ना कोए दरसाईआ। फेर वेख्या झगड़ा काग़ज़ात, जो नाम हिस्से रिहा वंडाईआ। फेर निउँ के तक्कया नाल इत्फ़िाक, नज़र नज़र विच्चों बदलाईआ। जां मातलोक मारी झाक, झाकी इक उठाईआ। साचे भगतां दी नज़री आई जमात, जो इक्को राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणी धार वखाईआ। नारद कहे वाहवा किड्डी सोहणी सवाणी, चार जुग दी जोती राणी नज़री आईआ। पर मेरे वरगा इहनूं होर कोई लभ्भणा नहीं हाणी, दो जहानां नज़र कोए ना आईआ। मैं पढ़ानी तूं मेरी मैं तेरा मैं तेरा तूं मेरी बाणी, बाण निराला तीर तेरे हिरदे दयां लगाईआ। तेरे भगवान ने बणाई चारे खाणी, ते आपां दोवें रल के चारे खाणी दईए मिटाईआ। फेर मैं होवां ते तूं होवें ते मैनूं प्यावें ठंडा पाणी, ते मैं गट गट पी के तेरे वल्ल अक्ख उठाईआ। ते तूं मैनूं कहिणा नारदा तूं सब दा जाण जाणी, जानणहार अख्वाईआ। मेरा जीअ करदा मैं तेरी बण जावां पंडताणी, मथ्थे तिलक लगा के फिरां चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा भेव खुल्हाईआ। झट आ गया पुरख अकाल, जोती जोत कर रुशनाईआ। जोती नार ने कीता सवाल, सहिज नाल दृढ़ाईआ। प्रभू एह तेरा किडा चंगा बाल, बड़ी सेव कमाईआ। कदी मैनूं माता कहे कदी कहे उठ के चल मेरे नाल, ते दोवें रल के झट लँघाईआ। तूं मेरी दीन ते मैं तेरा दयाल, दोवें मिल के वज्जे वधाईआ। मेरा प्रेम ते तेरा प्यार सच्ची धर्मसाल, इस तों चंगा सचखण्ड नज़र कोए ना आईआ। तूं मैनूं ना मारीं ते मैं तैनूं ना मारां ते ना कोई काल रहे ना महाकाल, बिना साथों दूजा नज़र कोए ना आईआ। ते असीं प्रभू नूं कहीए जाह कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड भाल, लख पातालां आकाशां

❋

❋

विच आपणा डेरा लाईआ। फेर साडा कदे विंगा ना होवे वाल, मिल के वज्जदी रहे वधाईआ। जे किते साडी पूरी हो जाए दोहां दी चाल, प्रभू विचारा की करे आपणी चतुराईआ। मेरे कोल सुगंध सुगंध नाल धन माल, ख़ज़ाने बोदी हेठ दबाईआ। ते मैं बड़ा सूरबीर बलवान योधा इक अख्वाईआ। मैं इक वेरां इक सख़ी मंगण गया कोलों काहन, ओहने हीं हीं कर के दिता वखाईआ। वेख वे आह लेखा तूं ब्राह्मण ते मैं जजमान, ते मेरे इड़क्के आया ते सारे लेखे दउँ मुकाईआ। अज्ज उहो काहन ना रिहा इन्सान, तूं बण गई जोत नूर महान, ते मैं पंडत तेरा पती रूप सोभा पाईआ। आ मैनूं पहलों करा इश्नान, अमृत जल दे सुटाईआ। फेर मेरे चरणां दा धर ध्यान, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। फेर मेरी विद्या दा सुण ज्ञान, मैं तैनूं दस्सां बिना नारद तों दूजा प्रभ नज़र कोए ना आईआ। फेर तेरी मेरी आपे हो जाए जाण पछाण, इक दूजे नूं तक्कीए चाँईं चाँईंआ। तूं वी चार जुग दी कुँवारी ते मैं वी चार जुग दा बलवान, बिना शादी तों दोवें रोंदे फिरदे मारदे धाईंआ। धन्न भाग जे वक्त पहुँचया आण, प्रभ ने मेला दिता मिलाईआ। झट शब्द गुरु आ गया सुणो हुक्म फ़रमान, परवरदिगार रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा नाम समझाईआ। नारद कहिंदा उए शब्द गुरु ना तेरा तन ना वजूद, वेख्या नज़र किसे ना आईआ। ऐवें चार जुग कहिंदा रिहों सचखण्ड वसे उच्च अरूज, मुहब्बत दा मालक बेपरवाहीआ। ना मंज़ल लभ्भी ना पाया हक महिबूब, मुकम्मल गृह ना कोए वखाईआ। जेहड़े गुर अवतार पैग़म्बर गए ओह वी कर दिते नेस्तोनाबूद, जड़ नज़र कोए ना आईआ। मैनूं इयों जापदा तूं आदि तों लै के अन्त ते मध तक ऊत दा ऊत, उत्तम श्रेष्ट रूप ना कोए दरसाईआ। लख चुरासी बणा के पंज भूत, विष्न ब्रह्मा शिव सेव दिती लगाईआ। फेर तन वजूद दस्स के झूठ, नाते दिते तुड़ाईआ। जो आया सो करके गया कूच, चार जुग दे गली कूचे ख़ाली रहे कुरलाईआ। इक बचन मेरे कोलों पूछ, मैं ब्राह्मण दयां समझाईआ। दस्स ब्राह्मणा आपणे विच्चों मूख, मुख नाल सुणाईआ। ब्राह्मण कहे शब्द गुरु ओए तेरयां अवतारां पैग़म्बरां नूं मज़्हब दी लग्गी रही भूख, ओह भुक्खे बण के सारी दुनिया आए खाईआ। इहो मैनूं दूख, दिलबर यार ना कोए मिलाईआ। मैं रो के मारी कूक, कूक कूक दिता सुणाईआ। मैं किहा पुरख अकाल जे मैं शब्द गुरु होवां ते तेरा दो जहान देवां फूक, क्यों जेहड़े तैनूं गए भुलाईआ। ओए तेरे हुन्दयां क्यों कलयुग जीव सुत्ते घूक, आलस निंद्रा ना कोए मिटाईआ। तूं क्यों फिरदा चारे कूट, भज्जें वाहो दाहीआ। नाम जपण वाल्यां दे अन्दरों अजे नहीं गया जूठ झूठ, मैं सच दयां सुणाईआ। प्रभ दा बणया नहीं कोई सपूत, पुत पोतरे सारे रहे हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं ठीक बड़ा बलकारी, सूरबीर अख्वाईआ।

❋

❋

पर मेरे उत्ते हुक्म इक निरँकारी, बिना हुक्म तों कदम ना कोए टिकाईआ। जिस हुक्म दे विच ब्रह्मा विष्न शिव वगारी, गुर अवतार पैग़म्बर निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पर सच दस्सां जदों प्रभू किरपा करे मैं भगतां नूं ज़रूर आवां तारी, तारनहारा हो के दया कमाईआ। सच पुछें मातलोक विच्चों प्रेमीआं दी सिर ते चुक्क के खारी, दो जहानां पार कराईआ। जिथ्थे मेरे साहिब दी जोत होए उज्यारी, उथे जावां चाँईं चाँईंआ। बण के दर दा दरबारी, निउँ निउँ सीस निवाईआ। आह सांभ आपणे भगत तेरे चरणां तों बलिहारी, तेरे अग्गे टिकाईआ। पुरख अकाल कहे इहो मेरे मीत इहो मेरे सज्जण इहो मेरे करते इहो मेरी नारी, ते नर नरायण इक्को सोभा पाईआ। ते सदा सदा सद इक्को नाल रखां यारी, यराने कूड़े सर्ब तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा सच इक प्रगटाईआ। शब्द गुरु कहे पंडता तूं बड़ा देवी देवा, देव आत्मा तेरा रूप दरसाईआ। नारद कहिंदा नहीं उए तूं मैनूं कहि तूं बड़ा अलख अभेवा, लख ना लख्या जाईआ। शब्द सतिगुरु ने चपेड़ मारी जाह मूर्खा प्रभू दे भगतां दी जा के कर सेवा, बिना सेवा तों फल मिलण कोए ना पाईआ। नारद हस्स के किहा गुरु जी मेरी कोई नहीं रसना जेहवा, मैं की दयां सुणाईआ। केहड़ा रस ते केहड़ा मेवा, की चक्ख के ख़ुशी मनाईआ। मैनूं ऐं दिसदा जिथ्थे मेरा साहिब वसे उही निहचल धाम निहकेवा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा घर वखाईआ। नारद किहा शब्द गुरु दस्स शब्द वडा कि जोती, कि जोत विच वड्याईआ। शब्द कहे एह गल्ल कही अनोखी, की दयां सुणाईआ। नारद कहिंदा ओए शब्द गुरु तूं जदों प्रगट होवें कदी नन्गा ते कदी तेड़ बन्न्हे धोती, कदी बोदी रख के मुक्ट सीस टिकाईआ। कदी मुच्छ दाढ़ी कटा के सूरत बणाएं आपणी खोदी, मुहम्मद दए गवाहीआ। कदे बण के प्रीतम चोजी, गोबिन्द रूप दरसाईआ। तैनूं की कहिण लोकी, वलीआ छलीआ सब नूं धोखे विच फसाईआ। किसे नूं पढ़न लाया पढ़ाई पोथी, आपणा भेव ना कोए खुल्हाईआ। किसे नूं पगड़ी किसे दे सीस ते रखाई टोपी, किसे दे बोदे दिते कटाईआ। किसे नूं ख़ाक विच रुलाया किसे नूं चाढ़्ह दिता चोटी, चोटया क्यों सारी दुनिया दिती भुलाईआ। किसे दी गुर अवतार पैग़म्बरां कोलों कराई बोटी बोटी, धनुष बाण शस्त्र खण्डे हथ्थ फड़ाईआ। किडी खेल कीती होछी, बच्चे बच्चयां नाल दिते लड़ाईआ। नारद कहे जे किते रविदास चमार मैनूं आर फड़ा दए मोची, प्रभू तेरा नक्क विंन्ह के नकेल देवां पाईआ। पर एह मेरी गल्ल थोथी, मैं प्यार विच सुणाईआ। झट जोती राणी ने हथ्थ रख ल्या उत्ते ठोडी, हाए मेरे पती नूं रिहा डराईआ। नारद किहा नहीं मईआ एह ते गल्ल साडी घरोगी, घर विच रल मिल के एसे तरह झट लँघाईआ। नहीं ते ओह वेख लै नामा छींबा ते धोबी, ओह

❋

❋

वी प्रभ दी जोत विच समाईआ। फेर लेट के चरणां विच ते सिर रख ल्या विच गोदी, हस्स के दिता वखाईआ। नौ वार सिर मार के हलाई बोदी, ताड़ी दिती लगाईआ। फेर भज्ज के चढ़ गया जोत नार दी मोढीं, हथ्थ सीस उत्ते टिकाईआ। नाले किहा मंमी हो ते नहीं गई औखी, मेरा भार सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। पुरख अकाल कहे सारा दिन सचखण्ड हुन्दी रही ख़ुशी, साढे तिन्न घंटे वज्जदी रही वधाईआ। पूरन सिँघ सुत्ता नहीं सी ते लग्गी सी उस दवारे रुची, जिथ्थे आपणा नूर नूर विच रलाईआ। जिस दी खेल अजे नहीं मुकी, मुकम्मल आपणी कार भुगताईआ। आवाज़ सुणदी रही दो तुकी, तूं मेरा मैं तेरा इक्को नाद शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। नारद कहे प्रभू मेरी इक अरदास निक्की, सन्मुख हो के दयां सुणाईआ। गोबिन्द ने किहा मेरी सिक्खी इक्की, इक इकीस तेरी वड्याईआ। पर ओह वी कथा कहाणी नहीं कोई लिखी, तेरे सहारे गया तजाईआ। सो वेला वक्त पहुँचया मिती, मित्र प्यारे वेख वखाईआ। सोहणी सुहाउणी करदे रुती, रुतड़ी रंग रंगाईआ। जेहड़ा सरीर हो जाणा सी मिट्टी, उहनूं बख्श दे वड्याईआ। जन्म कर्म दी रेखा करदे चिट्टी, काला दाग़ धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। नारद कहे प्रभू तेरे शरीर उत्ते हुन्दा सी चन्दन चन्दोआ, सोहणा नज़री आईआ। मैनूं ऐ दिसदा तेरा शरीर ना रिहा जिहनूं कहिंदे सी शेर सिँघ ते शेर सिँघ मोया, ते शेर सिँघ रूप प्रगटाईआ। फेर सचखण्ड विच्चों लै के आया ढोआ, जन भगतां झोली पाईआ। इस दा भेव ना जाणे कोआ, कूक कूक ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। चन्दोआ कहे मेरा चीथड़ पुराणा, लोकमात नज़री आईआ। शेर सिँघ तन रिहा ना, जिस दे उत्ते सोभा पाईआ। ओए जन भगतो जग करयो कोए ना माणा, हँकार विच ना कोए वड्याईआ। वेखो जेहड़ा छत्र करदा सी उत्ते श्री भगवाना, आपणा बल प्रगटाईआ। अज्ज ओह तुहाडे दर ते होया निमाणा, आपणा अंग अंग रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार भुगताईआ। चोला कहे मेरे विच रही कोए ना ताकत, सारे गुरमुख वेखो हथ्थ लगाईआ। ना अक्ल रही ना ल्याकत, बुद्धी कम्म किसे ना आईआ। मैं आया सां जिस दी बाबत, ओह मातलोक गया तजाईआ। भगतो मेरी करो सफ़ारश, तुहाडे अग्गे सीस निवाईआ। जे ओह करे सच अदालत, इन्साफ़ इक वखाईआ। मैनूं बणा देवे आपणी अमानत, चरणां विच टिकाईआ। पंज प्यारे इस दी दयो ज़मानत, निव के सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। चन्दोआ कहे मेरा वक्त चुक्क गया अख़ीरी, आख़र दयां जणाईआ। अग्गे किसे दी

❋

❋

रहिणी नहीं पीरी फ़कीरी, माण ताण ना कोए रखाईआ। शरअ दी टुट्ट जाणी ज़ंजीरी, कड़ी कड़ी दए गवाहीआ। बेशक प्रभू दे मिलण दी गली भीड़ी, औखा राह दिसे लोकाईआ। पर याद कर लओ भगत तारया सी रूप धार के कीड़ी, फिर निक्कयों वड्डा आप बणाईआ। तुहाडी रहिण नहीं देणी दिलगीरी, दिलां दा मालक हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म सुणाईआ। चोला कहे मैं विक गया उस हाट, जिस दर मिले मूँहों मंग्गया तोट रही ना राईआ। मिट गई मेरी वाट, पैंडा दिता चुकाईआ। मिट गई मेरी ज़ात, आपणा आप गंवाईआ। वेखो अठारां हाढ़्ह दी रात, सम्मत शहिनशाही छे दए गवाहीआ। जन भगतां बख्श्या साथ, सगला संग बणाईआ। करया खेल कमलापात, पतिपरमेश्वर होया सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। चोला कहे प्रभू मेरा अन्त अख़ीरी होया विहार, तेरे चरण मिली सरनाईआ। मैं चाहुंदा इक्की भगत जन कर त्यार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ओह अन्दरों होण संगत दे सेवादार, द्वैत वाला नज़र कोए ना आईआ। ओन्हां दे सीस बन्न्ह दस्तार, एह इक्की देण गवाहीआ। आप बण यारां दा यार, यराना तोड़ निभाईआ। पहलों माझे विच्चों कर विचार, फौजा सिँघ मलूवालों लैणा उठाईआ। फेर मंगल सिँघ होवे हुश्यार, सारंगढ़े वाला संग बणाईआ। नरैण सिँघ कर ख़बरदार, पुर गुमान वज्जे वधाईआ। मोता सिँघ दे उधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कुंदन सिँघ बख्श प्यार, मालचक्क जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। चोला कहे मालवे कर ध्यान, मेहर नज़र उठाईआ। जरनैल सिँघ कर परवान, राम सिँघ नाल मिलाईआ। साधू सिँघ दे ज्ञान, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जागीर सिँघ होवे बलवान, हरबंस सिँघ मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चोला कहे दुआबे वेख आपणा रूप, दोहरी धार समझाईआ। तारू सिँघ बणा सपूत, अर्जन सिँघ संग वखाईआ। लाल सिँघ बणा सूच, हेरां पिण्ड देणी वड्याईआ। प्रीतम सिँघ भाग लगा पंज भूत, प्रीतम सिँघ जंडयाले वाला नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा पूर कराईआ। चोला कहे जम्मू चाढ़्ह दे रंग, आपणी दया कमाईआ। तेज भान दे अनन्द, लक्षमण सिँघ मिल के वज्जे वधाईआ। अंर्गेज़ सिँघ चमका चन्द, देवी सिँघ होवे रुशनाईआ। गुरदित सिँघ तेरे नाम दा होए पाबन्द, सिर पंजां हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सद आपणा रंग रंगाईआ। चोला कहे मेरा रूप चन्दोआ, बिन चन्दन वास महकाईआ। तेरे जोगा होआ, दूजा नज़र कोए ना पाईआ। मैं जगत जहान मोआ, गुरमुख आपणे लैणे प्रगटाईआ। प्रकाश होवे त्रै लोआ, पुरीआं लोआं वज्जे

❋

❋

वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। चन्दोआ कहे मेरे साहिब सतिगुर महाराज, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। इक्कीवीं दस्तार अमरजीत सिँघ दे सिर ते रख दे ताज, तख्त निवासी दया कमाईआ। तेरा सतिजुग दा बणे समाज, समग्री इक वरताईआ। जेहड़ा झगड़ा पए कोई ना बाद, बाद दा लेखा देणा गंवाईआ। मंगूपूरों जो आई सौगात, मनजीत भज्जी चाँईं चाँईंआ। एह शब्द गुरु वजाए नाद, संदेशा आया सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग इक वखाईआ। चन्दोआ कहे इक्की गुरमुखो सतिगुर बणन दी रखणी कदे नहीं आस, भगवन रूप ना कोए बणाईआ। इक्को शब्द गुरदेव सब दे वसे पास, मालक हर घट थाँईंआ। पूरन विच पूरन जोत प्रकाश, बिना पूरन तों दूजा नज़र कोए ना आईआ। कन्नां विच सुणयो ना किसे दी बात, झगड़े विच कूड़ लोकाईआ। मेरा ठग्गां चोरां नाल साथ, बदमाशां विच वड़ के झट लँघाईआ। काहनां गोपीआं अन्दर वड़ के पावां रास, एह मेरी बेपरवाहीआ। नमाज़ीआं विच बहि के पढ़ां नमाज़, सजदा सीस झुकाईआ। शाह सुल्तानां विच सीस ते रखां ताज, शाह पातशाह हो के आपणा हुक्म सुणाईआ। जद चाहोगे दिन रात मारां आ आवाज़, हुक्म हुक्म विच्चों प्रगटाईआ। पिच्छे जे सुत्ते रहे ते हुण पैणा जाग, आलस निंद्रा लैणी गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। चन्दोआ कहे प्रभ दा खेल सदा बहु भांती, मैं जुग जुग सेव कमाईआ। निरगुण सरगुण खेल करे दिवस राती, जुग जुग फेरा पाईआ। जगत साक सनबंध बणाए मात पित भैण भाई पिता पूत ताई चाची, फुफ्फी मासी नाल वड्याईआ। ते ओन्हां दी फेर करे राखी, जिन्हां पुत तों हो के पिता रूप बणाईआ। इहो औखी मंज़ल ते औखी घाटी, जेहड़ी चार जुग समझ किसे ना आईआ। साहिब दीन दयाल जिस नूं चाहे कोझे कमले नूं देवे दाती, भुक्खे नन्गे नूं दाता दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। इक्की भगत जन हो जाउ खड़े, खड़े दोवें हथ्थ कराईआ। मुक्खों कहो प्रभू असीं इक्को अक्खर पढ़े, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरे शब्द बेड़े चढ़े, जगत नईया नौका दिता तजाईआ। इक्को जाणा तेरे घरे, दूजे मन्दिर ना कोए वड्याईआ। तैनूं होण नहीं देणा परे, पलकां दे पिच्छे लैणा छुपाईआ। जे तूं साडे अवतार पैग़म्बर गुरु वरे, क्यों साथों करें जुदाईआ। असीं अग्गे नहीं रहिणा छड़े, आत्म तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। चोला कहे पंजे प्यारे जोड़ो हथ्थ, सीस जगदीश निवाईआ। पंज लिखारी लिखो पुरख समरथ, इहो पिता इहो माईआ। पंजे दरबारी चरण जाओ ढट्ठ, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। पंजे पुजारी चरण लओ चट्ट, रही ना माण वड्याईआ।

❋

❋

कुत्ते वाला शिकारी भजन सिँघ आवे नस्स, पिछली भुल्ल रहे ना राईआ। इक्कीआं दा वेखो सथ, सोहणा दिता बणाईआ। छब्बी पोह फिर होर मिलणी वथ, जो सब दी झोली पाईआ। अज्ज तों जिस तरह गुरमुखो तुहानूं दर्शन होवण ओह लिख के रखणा ते आ के देणा दस्स, ते फेर प्रभू दे दर्शनां दा लेखा लैणा पाईआ। वेख्यो मैं इक ते तुहानूं मिलदा किस तरह नस्स नस्स, रातीं सुत्तयां लवां उठाईआ। पर याद कर लओ प्रभू दे विहार विच प्यार विच सतिकार विच दरबार विच अग्नी विच ना जायो मच्च, हसद विच कोए ना आईआ। बाहर दा खेल काया कच्च, काची वंग भन्न वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, पतिपरमेश्वर अगम्म अथाहीआ। सतारां हाढ़ कहे प्रभू चार जुग तेरी चलदी रही गड्डी, नाम दे पईए दिते लगाईआ। इक गल्ल पुछां वड्डी, गल पल्लू वास्ता पाईआ। ओह केहड़ी धार जिस नाल सृष्टी बद्धी, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। ओह केहड़ी आवाज़, जिस नाल गुर अवतार पैग़म्बरां बख्शें गद्दी, लोकमात माण ताण वधाईआ। पुरख अकाल किहा एह सारी खेल मेरयां चरणां हेठ दब्बी, बिना किरपा तों नज़र किसे ना आईआ। पर एह दात बख्शदा कदी कदी, सदा हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जिस दी प्रीत प्रीतम नाल लग्गी, सो प्रीतम विच समाईआ। जन भगतो हुण उहो दात तुहाडीआं पिट्ठां उत्ते बद्धी, क्यों गोबिन्द दिता लिखाईआ। अग्गे गोबिन्द दा दर्शन करदे सी अक्खीं, साहमणे हो के ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। जन भगतो गोबिन्द बहि गया तुहाडी उत्ते पिट्ठ, पिठू मज़्हब दे दिते लाहीआ। जेहड़ी साधां ने मंज़ल दस्सी सवा गिट्ठ, ओह बिना नाप तों दिती मुकाईआ। तुहाडे कोल इक्को मेरे नाम दी चिट, चिट्टी धार विच्चों पार लँघाईआ। कदी ना पूजिओ पथ्थर ते इट्ट, इट्टां पथ्थरां वाला गुरु कम्म किसे ना आईआ। जे चंगा कम्म एह ना हुन्दा ते ज़रूर मारदा कोई छिक, एह जगत दी रीती पिछली चली आईआ। पर मैनूं ऐं जापदा सारे प्रभू दे दवारे गए विक, कीमत आपणी गए मुकाईआ। जन भगतो सज्जा हथ्थ मारो उत्ते हिक्क, असीं प्रभू दे भगत ते ओह साडा भगवन सोभा पाईआ। साडे अन्दर मारे सदा खिच्च, विच वड़ के आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती नारी दी फेर आ गई वारी, चार जुग दी ख़ुशी बणाईआ। प्रभू साहिब हुण करीए अगली त्यारी, त्रैगुण तों बाहर खेल खिलाईआ। जिस तरह मैं तैनूं लग्गी प्यारी, प्रेम विच आपणा प्रेम वधाईआ। मैं चाहुंदी मेरे नालों चंगी तेरी तेरयां भगतां नाल होवे यारी, बिना भगतां तों यराना कम्म किसे ना आईआ। बिना सहिब कन्त तों सृष्टी सर्ब कुँवारी, आत्म सेज ना कोए हंढाईआ। मैं सदके घोली वारी, आपणा आप घोल घुमाईआ। वेखीं किते वितकरा ना पावीं मुच्छ केस ते

❋

❋

दाढ़ी, मूंड मुंडाया हिस्सा ना कोए रखाईआ। मैं चाहुंदी जो तेरे चरण करे निमस्कारी, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। उहो तेरे सचखण्ड विच आ के प्रेम दी दए बहारी, बहार रुत आपणी दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा घर वसाईआ। नारद कहे मेरा इक्को होका, हुक्कयां वाल्यो दयां सुणाईआ। प्रभू दा खेल जुग चौकड़ी धोखा, अछल छल सब दे नाल कराईआ। एसे तरह वक्त लँघ गया बहुता, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग लँघाईआ। हुण गोबिन्द दा पूरा कर के ढईआ वाला ढौंका, आपणी लई अंगड़ाईआ। रविदास दा साढे तिन्न हथ्थ लेखा पूरा कीता औंटा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। अन्त अख़ीर सब दा मालक ख़सम ख़ावंद बण के खौंता, अवतार पैग़म्बर गुरु ल्ए प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। नारद कहे जन भगतो इक्की पगड़ीआं लओ बन्न्ह, जुगिन्दर कौर देणीआं वरताईआ। मनजीत ने नाल तुरना कहिणा धन्न धन्न, प्रभू तेरी बेपरवाहीआ। सब ने बोलणा हरिसंगत दा बेड़ा लैणा बन्न्ह, सतिगुर आपणे कंध उठाईआ। कोई मन्दिर वसे ते कोई भावें वसे छन्न, सब नूं इक्को घर बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक चढ़ाईआ। पगड़ी कहे मैनूं सारे कहिंदे पग्ग, पग्ग कहि के मैनूं पाग़ल दिता बणाईआ। मैं वेख्या सारा जग, जुग जुग सेव कमाईआ। मैं जिस दे सिर ते आई उहदे अन्दर वेखी दीन मज़्हब दी अग्ग, सांतक सति ना कोए कराईआ। मैं भज्ज के चली गई मक्के मदीने दा करन हज्ज, हाजीआं वेख वखाईआ। जिन्हां दे सिरां उत्ते कुल्ले रहे सज, कुल मालक ना कोए सीस निवाईआ। ओन्हां दे अन्दर द्वैत सब नालों वद्ध, आबेहयात ना कोए प्याईआ। मैं सारे दिते छड, भज्जी वाहो दाहीआ। इक भगत सुहेला ल्या लभ्भ, उस नूं दिता सुणाईआ। मैनूं लै चल उथे जिथ्थे नहीं कोई हद्द, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। मैं सब तों वक्खरी रहां अलग्ग, वक्खरा घर सुहाईआ। जिथ्थे सारे भगत होण होवे कोए ना कग, हँस गुरमुख सोभा पाईआ। नाम ख़ुमारी पी के मध, मधुर धुन राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद दिती माण वड्याईआ। पग्ग कहे जन भगतो प्रभ ने कीती बड़ी मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। जिस दे भगत सदा निशानी, जुग जुग सोभा पाईआ। आदि जुगादि बणया रिहा बानी, सदा सदा सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पिछली रीती चुक्की पुराणी, अग्गे आपणा हुक्म वरताईआ। जिस जोती धार अवतार पैग़म्बर गुरु बणा ल्ए महाराणी, राउ रंक रिहा ना राईआ। सो जन भगतां सच दवारे खवा महिमानी, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। नारद कहे प्रभू जेहड़ी खेल कीती आदि, मैनूं दे सुणाईआ। मैनूं आ गया याद, याददाशत ना कदे भुलाईआ। जुग चौकड़ी

❋

❋

जगत वस्तूआं दा वरताउँदा रिहा प्रशाद, प्रशादे खवा के सब दे झट लँघाईआ। पर आपणे नाम दी प्रगट हो के साख्यात हरिसंगत कर के वंडी कदे नहीं दात, इक इक नूं चोरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। नारद कहे प्रभू अज्ज प्रशाद दे दे उह, जो आदि झोली पाईआ। जेहड़े गुरमुख आउण छब्बी पोह, ओन्हां दे अन्दर वज्जदी रहे वधाईआ। सब दे हथ्थ विच लिख के फड़या होवे सोहँ सो, सुनिहरी अक्खरां विच सोभा पाईआ। तेरे चरणां दा होवे मोह, नाता दीन दुनी तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच नाम देणा वरताईआ। साचा नाम दे दे गफ्फा, आपणी गंढ खुल्हाईआ। ऐवें ना होवीं ख़फ़ा, ग़ुस्से विच सुणाईआ। ज़रा हुण बदल दे आपणा पिछला सफ़ा, अग्गा दे दृढ़ाईआ। अजे तक भगतां नूं महिसूस हुन्दा असीं अजे तक कोई नहीं कीता वाधा, वाधा नज़र कोए ना आईआ। हुण इन्हां दे अन्दर वड़ के इन्हां दी आत्म नूं मारना जफ्फा, गलवकड़ी विच्चों निकल कोए ना जाईआ। इक्को तेरा गावण टप्पा, टापूआं दा डेरा ढाहीआ। इक्को पा दे सब दे उपर छप्पा, सिर सके ना कोए उठाईआ। जेहड़े तैथों ओहले हो के मारदे गप्पां, गपौड़ीआं रहे सुणाईआ। उन्हां दे गल्ल विच पा दे नाम दा पटा, पटे वाला कुत्ता दए गवाहीआ। बिना तेरे तों दूजे नाल होवे कदे ना मता, मति मतांतर दा डेरा ढाहीआ। जे तूं अमृत वरताया सी नाल लप्पां, हुण बुकड़े दे भराईआ। पीणा पए ना नाल कप्पां, रसना जेहवा ना मुख हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वस्त झोली पाईआ। पुरख अकाल कहे मेरा प्रशाद सदा प्रशादी, परस परस परसाया। तरसदे रहे कृष्ना राधी, रामा सीता राह तकाया। पैग़म्बर झोलीआं रहे आडी, नेत्र नैण उठाया। गुर गुर गाउंदे रहे बण के ढाडी, सिफ्तां विच सालाहया। मैं इक ख़बर सुणाई साची, सहिज नाल दृढ़ाईआ। जिस वेले आप आवां ते दीनां मज़्हबां तों देवां आज़ादी, झगड़े सर्ब मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति दी धार बख्श के सांझी, सांझीवाल भगत जन बणाया।

२९ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ६ र्शी आर ऐल शरमा दे नवित धर्म अरथ रोड कोठी नं० १०२, श्रीनगर कश्मीर

अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभ पाया कमलापती, पतिपरमेश्वर पारब्रह्म धुरदरगाहीआ। जिस ने आदि अन्त दी कथा कहाणी दस्सी सच्ची, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणा भेव खुल्हाईआ। दरगाह साची सचखण्ड दवारे निरगुण जो कबूल

❋

❋

कर के सख़ी, सख़ावत धुर दा नाम आपणा आप वरताईआ। दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल वेख्या बिना अक्खीं, नेत्र लोचन ना कोए वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो नाम भण्डारा देंदा रिहा रती, रत्न अमोलक धुर दा हीरा साडी झोली पाईआ। सरगुण धार लोकमात विच गा के गाथी, रसना जेहवा बत्ती दन्द सिफ्त सालाहीआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी धुर दी धार आखी, आख़र निरअक्खर धार विच्चों मात प्रगटाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी पुरख अबिनाशी अन्त वेखे कलयुग अंधेरी राती, दो जहान नौजवान मर्द मर्दान फोल फुलाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला जन भगतां अन्तर आत्म रिहा वाची, निरंतर हो के पर्दा आप चुकाईआ। सज्जण सुहेला इक इकेला सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर सब दी पूरी करे आसी, आहिस्ता आहिस्ता मेला मेलया सहिज सुभाईआ। जिधर तक्कीए चार कुण्ट दहि दिशा इक्को नूर जोत प्रकाशी, प्रकाशवान मेहरवान महिबूब नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा इक सुहाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण वेख्या सच घर सुहञ्जणा, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। प्रभ पाया आदि पुरख निरँजणा, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस दे चरण कँवल कर के धूढ़ी मजणा, आपा आप कीती सफ़ाईआ। ठाकर पा के धुर दा सज्जणा, मीत ल्या पाईआ। जिस दे पिच्छे जगत जहान दीन तजणा, ज़ात पात दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दवारे वेखे चाँईं चाँईंआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभ पाया साहिब सुहेला कन्त, ख़समाना धुरदरगाहीआ। जिस दा जाण ना सके आदि अन्त, बेअन्त कहि के झट लँघाईआ। सो महिमा दस्से अगणत, लेखा लिख सके कोए ना राईआ। जिस दे ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ अनन्त, कलम शाही दस्से ना कोए चतुराईआ। जिस नूं ध्याउंदे लख चुरासी जीव जंत, साध सन्त भगत सुहेले सीस निवाईआ। सो साहिब सतिगुर सच दवारे एकँकार एका नाम दस्स के मणीआ मंत, मन्त्र अन्तर निरन्तर दिता जणाईआ। साडी दीन मज़्हब दी मेट के चिन्त, द्वैत अग्नी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभ पाया सति स्वामी, साहिब सुल्तान दिती वड्याईआ। ख़ावंद तक्या अन्तरजामी, ख़ुद मालक नूर इलाहीआ। जिस दी मंज़ल इक रुहानी, रूह बुत तों परे करे शनवाईआ। जिस नूं लभ्भदे उपर असमानी, सो हर घट रिहा समाईआ। जिस दे चार जुग दे शास्त्र सिफ्तां वाली बाणी, बाण अणयाला तीर लगाईआ। सो मालक ख़ालक प्रितपालक दो जहानी, जोती जाता पुरख बिधाता अगम्म अथाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त करे सावधानी, आलस निंद्रा ग़फ्लत विच सोया रहिण कोए ना पाईआ। जिस ने झगड़ा मेटणा

❋

❋

जिस्म ज़मीर जिस्मानी, जिस्म ज़मीर आपणा आप समझाईआ। सति धर्म विच रहिण ना देवे ग़ुलामी, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। लेखा जाणे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। मेहरवान महिबूब हो के मुहब्बत विच देवे आबेहयात पाणी, अमृत इक्को रस चखाईआ। दीन दुनी दा बण के जाण जाणी, जानणहार इक अख्वाईआ। झगड़ा मेट के वेद पुराणी, अञ्जील कुरानी लहिणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मालक बेपवाहीआ। अवतार पैग़म्बर कहिण ठाकर पाया इक ख़ावंद, ख्वाहिश अवर रही ना राईआ। जिस दे हुक्म अन्दर हो पाबन्द, पाबन्दी दीन मज़्हब वाली गंवाईआ। जिस दा निशान तारा चन्द, चौदां तबक देण गवाहीआ। सो सुणाए आपणा अगम्मी छन्द, सोहँ ढोला धुरदरगाहीआ। जिस दी चार जुग करदे आए मंग, भविक्ख्तां विच ध्यान लगाईआ। सो साहिब सूरा सरबंग, हरि करता वेस वटाईआ। जिस ने गोबिन्द तों छुडाया पुरी अनन्द, अनन्द आपणा इक जणाईआ। शस्त्र खण्डा करा के जंग, जगत विच दिती वड्याईआ। अगला लेखा करके कलमबन्द, पर्दा परदयां विच छुपाईआ। जिस दे हुक्म अन्दर सदी चौधवीं रही लँघ, मुहम्मद उठ के ल्ए अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण साडा वसया सच महल्ला, महिफ़ल प्रभ दे नाल रखाईआ। मालक मिल्या इक इकल्ला, जोती जाता धुरदरगाहीआ। जिस दा खेल जलां थलां, महीअल आपणी कार कमाईआ। जो लख चुरासी अन्दर रला, आत्म परमात्म हो के सोभा पाईआ। जिस ने शब्द संदेशा घल्ला, सुनेहड़ा अगम्म अथाहीआ। जिस दा हुक्म कदे ना टला, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। सो कलयुग अन्तिम धर के आपणी कला, कलकाती दए खपाईआ। चारों कुण्ट बोल के हल्ला, शब्दी धार इक उठाईआ। जो गोबिन्द दस्स के गया डल्ला, सहिज सहिज सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभ पाया बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जिस दा लेखा अगम्म अथाह, अगोचर कहिण कोए ना आईआ। जेहदी चार जुग दी सिफ्त सालाह, अक्खरां विच वड्याईआ। सो लहिणा देणा जाणे थांउँ थाँ, थान थनंतर फोल फुलाईआ। वेखणहारा मानव ज़ाती साढे तिन्न हथ्थ ग्रां, मास नाड़ी भेव रहे ना राईआ। जिस दा चार जुग अक्खरां विच हरफ़ां विच हरूफ़ां विच जपदे आए नाँ, दीन दुनी दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवार इक सुहाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभू पाया पुरख समरथ, मिल के वज्जी वधाईआ। जिस चार जुग चलाया रथ, रथवाही हो के सेव कमाईआ। जिस कोल अगम्मी वथ, भण्डारा बेपरवाहीआ। जिस दे पिच्छे

❋

❋

गोबिन्द बैठा सथ्थर घत, माछूवाड़े सेज सुहाईआ। उस ने खेल करना वत, बेवतनां वेखे थांउँ थाँईंआ जिस दे लेखे लग्गी अजीत जुझार दी रत, बच्चे नीहां हेठ दबाईआ। सो जोती जाता हो प्रगट, पर्दा ओहला दए जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया देवे कट, कटाक्ष आपणा नाम लगाईआ। सतिजुग साचा अंगड़ाई ल्ए झट्ट, आलस निंद्रा अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा इक सुहाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभ पाया एकँकार, इक इकल्ला सोभा पाईआ। जिस दा खेल विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी सेव कमाईआ। जिस दा रूप तेई अवतार, ईसा मूसा मुहम्मद नूर इलाहीआ। जिस दा दस गुरु जोत चमत्कार, उजाला कीता थांउँ थाँईंआ। सो पुरख अकाला धुर दा परवरदिगार, सांझा यार इक्को इक अख्वाईआ। सचखण्ड बणा सानूं आपणी नार, भतार हो के इक्को सेव कमाईआ। असीं मिल के गाया मंगलाचार, तूं मेरा मैं तेरा नूर इलाहीआ। दीन मज़्हब दा झगड़ा दिता वसार, विसरी वस्त पराईआ। दर ठांडा कर दरबार, सजदा इक्को सीस झुकाईआ। जिस दा लेखा कागत कलम ना लिखणहार, शास्त्र सिमरत कहिण कोए ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर जिस दे बणे रहे पनहार, जगत किनारे परगणे उत्ते आपणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा एकँकारा इक इकल्ला आप वखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभ पाया मुहब्बत विच पारब्रह्म मुबाइन, महिबान बीदो बीख़ैर या अलाह नूर इलाहीआ। जिस दा रूप आदि अन्त ऐन दा ऐन, रेख सक्या ना कोए बदलाईआ। जो मालक ख़ालक सज्जण सैण, जोती जाता पुरख बिधाता इक अख्वाईआ। जिस ने दीन मज़्हब विच सानूं बणा दिता तरफ़ैन, तरफ़दारी विच नाम कलमा यारी दिती वखाईआ। हुक्म संदेशे दिन्दा रिहा बिना आपणे साइन, दसख्त नज़र कोए ना आईआ। कुछ लेखा लिख के गया बाल्मीक विच रमाइण, राम दा राम बेपरवाहीआ। कुछ अर्जन कृष्न लग्गा कहिण, कहि के दिता दृढ़ाईआ। कुछ करबले दा लेखा हसन हुसैन, मुहम्मद दी धार दए गवाहीआ। कुछ अर्जन ने तक्या नैण, तत्ती तवी सोभा पाईआ। तेग़ बहादर दे के लहण देण, लेखा अगला गया सुणाईआ। गोबिन्द किहा पुरख अकाला दीन दयाला अन्त प्रगट होवे जिस वेले कूड़ी क्रिया वहे वहिण, सति धर्म दवारा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दवारा इक वड्याईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण घर पाया गृह एक, महल्ल अटल वज्जी वधाईआ। जिथ्थे इक्को इक टेक, दूजा इष्ट नज़र कोए ना आईआ। त्रैगुण माया ना लग्गे सेक, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। भेव रहे कोए ना भेत, अभेव आपणा दए खुल्हाईआ। तन माटी ख़ाक ना होवे खेत, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। जद तक्कीए

❋

❋

हरि करता नेतन नेत, बिन नेत्र सोभा पाईआ। सद दर्शन लईए पेख, पेखत आपणी ख़ुशी बणाईआ। जिस दी शब्द सतिगुर बदल देवे रेख, अप वाए तेज पृथ्मी आकाश आपणी कार कमाईआ। नाम कलमा धरनी धरत धवल जगत देस, निरअक्खर धार विच्चों अक्खर अक्खर प्रगटाईआ। खेल खिलाए मूंड मुंडाए रंग रंगाए मुच्छ दाढ़ी केस, केसगढ़्ह दा लेखा पूर कराईआ। जिस दा खेल पंडत पांधे वाच ना सकण मुल्ला शेख़, आपणा हुक्म आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दवारा धुर दरबारा इक्को इक सुहाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण सानूं बणा धुर दी सवाणी, सोहणा रंग दिता रंगाईआ। पतिपरमेश्वर बणा के अगम्मी राणी, मेल मेलया सहिज सुभाईआ। जोत धार बण के जोत दी राणी, रंग महल्ल अटल दिता चढ़ाईआ। जिथ्थे ना कोए शब्द ना कोए बाणी, ना कोए कलमा सिफ्त सालाहीआ। ना कोए अमृत ना कोए पाणी, अबेहयात ना कोए बरसाईआ। ना कोए वेद पुराण शास्त्र ना कोए घाड़त घड़े चारे खाणी, विष्न ब्रह्मा शिव दूर दुराडे सीस निवाईआ। मेहरवान महिबूब साडे उत्ते कीती मेहरवानी, मेहरवान मेहरवान मेहरवान आपणी दया कमाईआ। सति धर्म दी दे के निशानी, निशाना आपणा दिता वखाईआ। जिस दे पिच्छे दे के आए कुरबानी, शस्त्र खण्डा कमान कंध उठाईआ। सो लेखा मुका जगत अवामी, आम दा खहिड़ा दिता छुडाईआ। साडा झगड़ा मुका जिस्मानी, अवतार पैग़म्बर इक्को रंग वखाईआ। जिस नूं समझे ना कोए जीव प्राणी, प्राणपति समझ कोए ना पाईआ। विद्या वाले विद्वानां दी चले ना रीत पुराणी, सचखण्ड चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवार गृह इक्को इक वखाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण सानूं मिल्या गहर गम्भीरा, गुणवन्त बेपरवाहीआ। जिस ने कलयुग बदल देणा वतीरा, वातावरन दए बदलाईआ। जिस ने लेखे लाया रविदास दा इक कसीरा, कबीर जुलाहा दए गवाहीआ। नामे दा दुद्ध पी के सीरा, भोग लगाया चाँईं चाँईंआ। सो साहिब स्वामी बण के पीरन पीरा, पारब्रह्म प्रभ आपणा फेरा पाईआ। सदी चौधवीं सब दी अन्दरों कढ देवे दिलगीरा, दिल दलील दए बदलाईआ। शरअ शरीर तोड़ ज़ंजीरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। लेखा मुका के ग़रीब अमीरा, फ़कीरां फ़िकरा इक्को दए समझाईआ। जिस कारन गोबिन्द धरनी उत्ते मुखी छुहाई तीरा, तीर तरकश दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सुहेला इक अकेला आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण सानूं बणा दे नार सुलखणी, सुख सागर विच समाईआ। सानूं खेल वखाई उत्तर पूरब पच्छम दक्खणी, चारे कुण्ट राह तकाईआ। हुक्म संदेशा दे के अलख अलखणी, अगम्म अथाह करे पढ़ाईआ। जिस ने सब दी पति रखणी, पतिपरमेश्वर दए खेल जणाईआ।

❋

❋

गुरमुख धार नहीं रखणी सक्खणी, जन भगत ल्ए उपजाईआ। गुरसिख रहे ना कोए बेवतनी, वतन आपणा इक समझाईआ। जो सतिगुर दवारे आए पत्तनीं, नईया नौका नाम चलाईआ। सेवा लगाए जिस दे चरण झस्से लच्छमी, धर्म दवार वेखणा चाँईं चाँईंआ। सतिजुग दी खेल करनी रसमी, रिवाज काज आपणा इक रचाईआ। शंकर दी धार वेख भस्मी, भस्मड़ हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर संदेशा इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर धार बण के इक जोती, दीन दुनी रहे सुणाईआ। जन भगतो प्रभ दे बण जाओ इक्को गोती, गौतम बुद्ध दए समझाईआ। किसे दी आत्म रहे ना सोती, सोई सुरत लैणी उठाईआ। जिस नूं लभ्भदे कोटन कोटी, सो काया कुटीआ अन्दर डेरा लाईआ। जिस दे नाम नाल दुरमति मैल जाए धोती, पतित पुनीत बणाईआ। अन्तर वासना रहे ना खोटी, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। सो मालक ख़ालक वेखे आपणी चढ़ के चोटी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण जन भगतो वेखो कलयुग अंधेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। उठो वेखो मारो झात, चारों कुण्ट नैण उठाईआ। साचा देवे कोए ना साथ, सगला संग ना कोए निभाईआ। चार जुग दे अक्खरां वाली गाथ, पढ़ पढ़ थक्की मात लोकाईआ। अन्तर आत्म मिले किसे ना शांत, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। नाम भण्डारा बख्शे कोए ना दात, दातार हो ना कोए वरताईआ। साचे मण्डल वेखे कोए ना रास, गोपीआं काहन शब्द ना कोए मिलाईआ। साचे मन्दिर होए ना कोए प्रकाश, अंध अंधेर ना कोए मिटाईआ। शब्द नाद धुन सुणे ना कोए आवाज़, नादी नाद ना कोए शनवाईआ। पढ़ पढ़ थक्के पंजे वक्त नमाज़, वज़ूआं बांग विच कराईआ। परवरदिगार दा खोल्हे ना कोए राज़, अक्खां बोध ना कोए जणाईआ। सदी चौधवीं जाओ जाग, जागरत वेला इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण उठो साध सन्त फ़कीर, निरगुण धार लओ अंगड़ाईआ। बिरहों विछोड़े विच नेत्र नैण वहाओ नीर, हन्झूआं हार बणाईआ। आपणी बदल लओ तकदीर, तदबीर धुर दा शब्द दए जणाईआ। जिस दी नज़र ना आए कोए तस्वीर, मुसव्वर खिच्च ना कोए वखाईआ। तिस स्वामी अग्गे आपणी दस्सो पीड़, जो पीआ प्रीतम हो के वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द हो के बन्न्हे बीड़, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। सदी चौधवीं नौ खण्ड पृथ्मी पैणी पीड़, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। जिस ने लज्जया रखी द्रोपती लहण नहीं दिते चीर, चिरी विछुन्ने ल्ए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता इक अख्वाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण जन भगतो प्रभ वेखो

❋

❋

इक्को मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जिस दा राम अल्ला वाहिगुरु ओम तत सति गाउंदे गीत, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द इलाहीआ। सो सच दा मालक बैठा अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। जिस दा खेल सदा अनडीठ, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर हुक्म इक उपजाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण सुणो साडा हुक्म फ़रमान, फ़ुरन्यां तों बाहर जणाईआ। हुक्म मन्नणा इक श्री भगवान, जो भगवन धुरदरगाहीआ। जिस दा सति सच निशान, दो जहानां आप झुलाईआ। जिस नूं असां मन्नया काहन, सो लख चुरासी गोपी ल्ए हंढाईआ। जिस नूं गाया कहि के सीता राम, सुरती शब्द शब्द समझाईआ। जिस ने ईसा मूसा मुहम्मद पैग़ाम सुणाया विच जहान, अलिफ़ ये कीती पढ़ाईआ। कलमा दस्स के अञ्जील कुरान, ईमान आपणा इक समझाईआ। नानक गोबिन्द कर प्रधान, डंका फ़तिह दिता वजाईआ। सदी चौधवीं मेट के शरअ शैतान, शरीअत इक्को इक दरसाईआ। जिस दी लख चुरासी मन्ने आण, सिर सके ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण असीं ओसे दे बाल अंझाण, बाली बुध ना कोए चतुराईआ। नाम कलमे दिते विच जहान, कायनात विच दुनी दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दरबारी इक एकँकारी इक इकल्ला आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण जन भगतो सूफ़ी सन्त फ़कीरो इक्को परवरदिगार कर दयो सजदा, सीस जगदीश झुकाईआ। वेखो खेल आपणे घर दा, घर घर विच होए रुशनाईआ। नज़ारा तक्को नरायण नर दा, जो नारी नर रूप दरसाईआ। जिस झगड़ा मुकाउणा कलयुग कल दा, कालख टिक्के दए धुआईआ। लहिणा देणा लेखा पूरा करना राजे बल दा, जो बावन आया दृढ़ाईआ। तेरां सौ सतासी रिषीआं धाम दस्सया निहचल अटल दा, अटल पदवी इक दरसाईआ। अठासीवां रिषी हुक्म नाल शब्दी धार रलदा, भेव अभेद ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा जाणे कशप वाली डल दा, पर्दा पर्दे विच्चों चुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण जन भगतो मन्नो एका गुर, सतिगुर शब्द शब्द अख्वाईआ। जिस दा लेखा होवे धुर, धुर मस्तक फोल फुलाईआ। सतिनाम वजाए सुर, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। शौह दरया जाए कोए ना रुढ़, चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जो जा के आया मुड़, मुड़ आपणा हुक्म वरताईआ। उस दा मन्त्र नाम कलमा जाणा फ़ुर, फ़ुरने सब दे बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा वेख वखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण भगतो उठो वेखो मारो झाकी, लोचन नैण अक्ख उठाईआ। पतिपरिमेशवर तक्को कमलापाती, पारब्रह्म अगम्म अथाहीआ। जीवण ज़िंदगी बदल देवे हयाती, जन्म जन्म विच्चों

❋

❋

बदलाईआ। मंज़ल चाढ़्हे धुर दी घाटी, घाटा पिछला पूरा कराईआ। आत्म परमात्म बण के साथी, सगला संग वखाईआ। सदी चौधवीं सारे मन्न लओ आखी, बिना अक्खरां करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग इक रंगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण वेखो सच्चा सज्जण, सतिगुर इक अख्वाईआ। जो पर्दे आए कज्जण, ओढण सीस नाम टिकाईआ। जिस नूं कहिंदे अकाल मूर्त गोपाल मदन, मधुसूदन नाम धराईआ। जिस दे खण्ड ब्रह्मण्ड सूर्या दीपक जगण, कोटन कोटि करे रुशनाईआ। सो कलयुग अन्तिम करे अदल, इन्साफ़ आपणे हथ्थ रखाईआ। कूड़ी क्रिया शरअ करे कत्ल, कातिल मक्तूल आपणा हुक्म वरताईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश सच दवारे बणा के रत्न, अमोलक आपणी झोली पाईआ। प्रभ मिलण दा माणस देही यतन, यथार्थ इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण साडी इक अर्ज़ांई, बेनन्ती इक सुणाईआ। प्रभ बिन अवर ना कोई, सच सच सुणाईआ। सृष्टी दी दृष्टी अन्दरों रोई, बिन नैणां नीर वहाईआ। सोई सुरत ना उठाए कोई, आलस निंद्रा दए मिटाईआ। मुहब्बत विच ना जाए मोही, प्यार प्यार विच ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच वर, सच दा मेला आप कराईआ। गुर अवतार पैग़बर कहिण हरि पाया कन्त सुहागी, सहिज सुहेला मीत दूहला। जिस अन्तर दिता इक वैरागी, बण साहिब कन्त कन्तूहला। हउमे हंगता सारी भागी, दीन मज़्हब दा झगड़ा भूला। इक्को नाम कलमा रहे अराधी, लहिणा दरगाह सच वसूला। जिस खेल करया आदी, सो जुगादी कदे ना भूला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे हुक्म माकूला। अवतार पैग़म्बर गुर विलज़ते वज़ीअ ज़लमीनो ज़गाह अर्शे नज़ाअ, ख़ाके गखोश, कलमे नज़ी, तज़ीने नवित कशे नज़ाअ मुहब्बते नवूअ रसूले अज़ाअ, कनिस्ते वनूअ दस्ते दुआ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच पर्दा आप चुकाईआ। पर्दा चुक्के सच महिबूब, मुहब्बत विच वड्याईआ। जिस दा आलीशान अरूज, अर्श फ़र्श धुरदरगाहीआ। जो सब नूं करे नेस्तोनाबूद, आलमे जवाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लहिणा दए चुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण एह धरनी धरत धरत वड भाग, सच मिली वड्याईआ। जिथ्थे भगत भगत चराग़, भगवन नूर नूर रुशनाईआ। सन्त सन्त समाज, समग्री सच वरताईआ। हँस हँस काग, गुरमुख गुर गुर गाईआ। बिरहो बिरहो वैराग, पंचम पन्ध मुकाईआ। सोई सुरती गई जाग, आलस निंद्रा रही ना राईआ। आसा मनसा पूरी होई तांघ, अनदृष्ट दृष्टी दिती गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार

❋

❋

भुगताईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण एथे सप्त रिषी कट के गए रात, आपणी ख़ुशी बणाईआ। भारद्वाज ने रखी आस, अत्री नाल सुहाईआ। उठ वेख पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्तिम मार झात, झाती आपणी इक समझाईआ। जिस वेले चेला गुरु इक दूजे दी पुछे कोए ना बात, वातावरन बदले लोकाईआ। सच धर्म दी करे कोए ना बात, बातन पड़दा ना कोए खुल्हाईआ। मेरा पूरा होणा वाक, वाक्या दए सुणाईआ। एथे खेल होणा इत्फिाक, इत्फिाकीआ आए बेपरवाहीआ। जिस ने प्रगट प्रसिद्ध करनी ब्राह्मण ज़ात, ब्रह्म आपणा पड़दा लाहीआ। शब्द संदेशा दे के आए साच, सच देणा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवार इक खुल्हाईआ। भारद्वाज कहे एह मेरी धर्म निशानी, निशाना इक वखाईआ। खेल करे शहिनशाह सुल्तानी, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस वेले सृष्टी जुग चौकड़ी दिसी फ़ानी, फ़नाह फिला वेखे धुरदरगाहीआ। सो पुरख निरँजण निरगुण धार खाए प्रेम रस महिमानी, वस्त अमोलक आपणी आप वरताईआ। उत्तर पूरब पच्छम दक्खण चारे दिशा होए वैरानी, वैरी घर घर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा इक समझाईआ। भारद्वाज किहा एह धरती सोहणी कछप दी कश्मीर, कछ मछ देण गवाहीआ। जिथ्थे आवे पीरन पीर, पैग़म्बर नूर इलाहीआ। जिस ने खेल करना अख़ीर, आख़र कुदरत कादर वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप समुंद सागर विरोले नीर, धरनी धरत धवल पर्दा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। भारद्वाज कहे धरनी धरत धवल सुहाउणा, सोहणी रुत वड्याईआ। जोती जाते खेल खिलाउणा, ख़ालक ख़लक समझ कोए ना पाईआ। भगत भगवन्त आप उठाउणा, भगवन आपणा पड़दा लाहीआ। शब्दी नाद धुन सुनाउणा, बिन कन्नां कर शनवाईआ। प्रेम प्याला रस प्याउणा, अंमिउँ रस चखाईआ। माणक मोती गुरमुख आप बणाउणा, सोहँ हँसा चोग चुगाईआ। पिछला लेख पूर कराउणा, अग्गे देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा रंग वखाईआ। भारद्वाज कहे अत्री ब्राह्मण होणा ब्रह्म, पारब्रह्म दया कमाईआ। जिथ्थे उपजाउणा साचा धर्म, धर्म दवारा इक समझाईआ। उस दा पिछले जन्म दा होणा कर्म, राजा बल दए गवाहीआ। लेखा लहिणा पूरा करना प्रण, प्राणपत दए समझाईआ। सहारा दे के इक्को चरण, चरणोदक इक प्याईआ। झगड़ा मेट के मरन डरन, चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। एथे उस वेले इक्को ढोला पढ़न, तूं मेरा मैं तेरा दूजा राग ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। भारद्वाज किहा सुण ·षी, रेखा दयां जणाईआ। जिस वेले सच

❋

❋

धर्म दी रहे कोए ना सिक्खी, सिख्या जगत सर्ब तजाईआ। उस वेले शहिनशाही सम्मत छे तेरे धर्म दी होणी मिती, मित्र प्यारा वेख वखाईआ। पिछली कथा कहाणी जाणी लिखी, पूरब लेखा दए दृढ़ाईआ। जिथ्थे सतिगुर परमात्म आत्म मिल के पैणी इक्की, सरगुण निरगुण जोड़ जुड़ाईआ। उस वेले कढ के वेखीं बिना अक्खरां वाली चिट्ठी, जिथ्थे हरफ़ हरूफ़ ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा लेखा दए जणाईआ। अत्री कहे मैं चिट्ठी अज्ज वाची, वाचक हो के ध्यान लगाईआ। निगाह मारी तक्या खेल तमाशी, तमाशा बेपरवाहीआ। निरगुण नूर जोत प्रकाशी, बिन चन्द सूर्या करे रुशनाईआ। मैं होर मारी झाती, निगह निगह विच्चों बदलाईआ। तन तक्कया वजूद ख़ाकी, तत्व तत सोभा पाईआ। जिस दा मेला परमात्म आत्म बणया साथी, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा पड़दा लाहीआ। अत्री कहे जिस वेले मैं अक्खर इक पढ़या, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। मंज़ल उस अगम्मी चढ़या, जिथ्थे मेला साहिब स्वामी धुरदरगाहीआ। मैं भय विच भउ विच डरया, निउँ के सीस निवाईआ। औह वेख जिथ्थे निरगुण निरवैर निराकार निरँकार भगत सुहेले रिहा वरया, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, पूरब लहिणा देणा चुकाईआ। अत्री कहे जां मैं खोल्ह के वेख्या अक्ख, अक्ख उठाईआ। जेहड़ा भगतां तों कदे ना होया वक्ख, वक्खरा गृह ना कोए वसाईआ। जुग चौकड़ी पैज ल्ए रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग खेल करे सच, सच दा मालक फेरा पाईआ। अत्री किहा भगतां दे लूं लूं अन्दर रिहा रच, साढे तिन्न करोड़ दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक फेरा पाईआ। अत्री कहे मैं भगत सुहेला तक्या नाम लीला वन्ती, वतन आपणे सोभा पाईआ। जिस दे अन्दर इक्को रंग बसन्ती, बसन्त रुत मिले वड्याईआ। गढ़्ह रिहा ना हउमे हंगती, हँ ब्रह्म पड़दा दिता चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा पढ़ के पंगती, पंजां दा लेखा दिता मुकाईआ। सति धर्म दी मिल के संगती, सगला संग बणाईआ। जिथ्थे मेल मिलावा जोत अन्ती, अन्त कन्त भगवन्त आपणे विच मिलाईआ। आशा रहे ना फेर तन दी, चुरासी विच्चों चारे कन्नीआं लईआं छुडाईआ। मुक्खों आवाज़ निकले धन्न धन्न दी, धन्न तेरी बेपरवाहीआ। खेल मुक जाए संसार वाले ग़म दी, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। इक्को आशा होवे उस राम दी, जो राम रमया हर घट थाँईंआ। इक्को तांघ होवे उस भगवान दी, जो भगवन भगतां ल्ए मिलाईआ। इक्को तमां ल्ए उस भगवान दी, जो मेहरवान हो के बंस सरबंस पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर

❋

❋

कहिण प्रभ भगतां देणा माण, अभिमाण देणा मिटाईआ। आपणा बख्श के ताण, निताणयां होणा सहाईआ। अमृत रस दे के पीण खाण, निझर झिरना बूँद स्वांत देणा चुआईआ। जोती नूर दस्स महान, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। इक्को दीआ बाती कमलापाती तेरा नज़री आवे विच दो जहान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। धन्न भाग जे किरपा कीती आण, आण आपणी इक समझाईआ। एथे ओथे निरगुण सरगुण करीं ध्यान, ध्यान ध्यान विच्चों प्रगटाईआ। साडा लेखा करीं परवान, (परवाने) आपणे इक बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा घर इक वड्याईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभ होणा आप सहायक, सगला संग निभाईआ। तूं स्वामी आदि नायक, नरायण तेरी वड्याईआ। तेरा कलमा हक हमाइत, हम साजण लैणा बणाईआ। साचा सच कर अनाइत, बख्शिश कर धुरदरगाहीआ। कोझे कमले बणा लायक, मूर्ख मुग्ध अंग लगाईआ। भारद्वाज अत्री दा पूरा कीता आयत, कौल इकरार पूर कराईआ। तेरा हुक्म मन्नीए जाइज़, नाजाइज़ कार ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, सच नाम नाम वरताईआ। पुरख अकाल कहे मेरा जुग जुग खेल अवल्ला, समझ कोए ना पाईआ। वेस अनेक करां जोती धार इकल्ला, कल आपणी आप वरताईआ। कलयुग अन्त शब्दी धार रला, तन वजूद रूप ना कोए दरसाईआ। दो जहानां खेल खेलां घड़ी पला, पल पल आपणा हुक्म वरताईआ। जिस ने ऐड़े तों अक्खर सिफ्त विच बणाया अल्ला, आलमीन आपणी कीती वड्याईआ। घर वखावे निहचल धाम अटला, जिथ्थे निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सृष्टी नाल कर के वल छला, दृष्टी विच्चों दर तों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग इक रंगाईआ। पुरख अकाल कहे भिन्नड़ी रैनड़ीए उठ वेख खेल अपारा, अपरम्पर रिहा जणाईआ। कलयुग जीव सुत्ता विच संसारा, नेत्र लोचन नैण ना कोए उठाईआ। सो जोती जाता पुरख बिधाता हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस दा गोबिन्द दे के गया इशारा, सम्बल वसे धुरदरगाहीआ। तिस गृह मन्दिर निरगुण दीआ बाती कमलापाती इक्को इक दसाए चमत्कारा, चमक चमक विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं निउँ निउँ लागां पाउं, चरण कँवल सरनाईआ। मेरे अन्तर आया चाओ, वज्जी सच वधाईआ। जन भगतो तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला गाओ, आदि अन्त दा गीत प्रभ इक्को गया समझाईआ। इहो गोबिन्द ला के गया दाओ, दस दशमेश आपणा हुक्म समझाईआ। गुरमुखां कहि के वाहो वाहो, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। सो कलयुग अन्तिम खेवट खेटा बणे मलाहो, बेड़ा कलयुग अन्तिम पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा

❋

❋

साचा वर, सच स्वामी इक अख्वाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण साडी अन्त अरदास, बेनन्ती इक सुणाईआ। प्रभू सद वसीं भगतां पास, भगवन आपणी गोद टिकाईआ। गुरमुख कदे ना होवे उदास, गुरसिख लैणा तराईआ। सूफ़ी तेरी शाख़, शनाख़त आपणी देणी समझाईआ। अमृत प्या के आबेहयात, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों प्रगटाईआ। नाम धुन वजा के नाद, अगम्मी राग सुणाईआ। सीता कटे ना कोए बनवास, राम रामा जोड़ जुड़ाईआ। पैग़म्बर जिस दी करके गए वज़ाहत, सिफ्तां विच सालाहीआ। तूं मालक इक्को वाहिद, वाहवा तेरी वज्जदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। पुरख अकाल किहा गुर अवतार पैग़म्बर निरगुण खेल खिलावांगा। जोती जाता पुरख बिधाता हो के, नूर नुराना नूर प्रगटावांगा। सच निवासी पुरख अबिनाशी दो जहानां दाता हो के, नाम निधाना इक वरतावांगा। पारब्रह्म ब्रह्म नाल छोह के, ईश जीव दा रंग रंगावांगा। दस्म दुआरी विच्चों खलो के, नूरी जोत जोत रुशनावांगा। हउमे हंगता सारी खोह के, सच सुच्च इक वरतावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगावांगा। दीन मज़्हब दा पन्ध मुकावांगा। अंध अंधेर कूड़ मिटावांगा। शब्द गुरु शेर बुकावांगा। भय भउ सर्ब दरसावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवार इक खुल्हावांगा। सच दवार इक खुल्हाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। ईश जीव भरम मिटाएगा। अमृत रस जल प्याएगा। तूं मेरा मैं तेरा मार्ग दस्स, मानव ज़ाती इक्को राह वखाएगा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध पिछला मुक्कया नस्स नस्स, सतिजुग आपणा राह तकाएगा। जन जगत सुहेला प्रभ दवारे जाए वस, वास्ता आपणे नाल रखाएगा। जन भगतां लेखे ला के अज्ज दी रात, रुतड़ी धर्म धार महकाएगा। फेर जन्म लैणा पए ना वत, बेवतनां आपणे वतन पहुंचाएगा। जोती धार मेला करके सति, सति सति विच मिलाएगा। प्रभ दा नाम इहो ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निझर धार दे के रस, रस्ता आपणा आप खुल्हाएगा।