पुस्तकालयभाग २२

३० हाढ़ शहिनशाही सम्मत ६ लैफ़टीनैंट चेला सिँघ दे गृह जम्मू

पुरख अकाल कहे अवतार पैग़म्बर गुर तक्को ज़िमीं असमान, बिन नेत्र लोचन नैण अक्ख उठाईआ। पर्दा खोल्ह के वेखो दो जहान, जागरत जोत बिन वरन गोत जगाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त धरो ध्यान, अन्तर अन्तष्करन खोज खुजाईआ। मुरीद शिश तक्को हो मेहरवान, महिबूब मुहब्बत विच अक्ख खुल्हाईआ। कवण साचा कलमा नाम गाए

❋

❋

गाण, हिरदे हरि कौण वसाईआ। कवण अमृत रस पीए खाण, कवण जगत तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। कवण वेखे धर्म निशान, निशाना दीन मज़्हब बदलाईआ। कवण जाणे धुर दा काहन, जो लख चुरासी गोपी आत्म रिहा हंढाईआ। कवण लभ्भे अगम्मा राम, जो सीता सुरत सर्ब प्रनाईआ। कौण पढ़ के कलमा कलाम, कायनात विच्चों पल्लू रिहा छुडाईआ। कवण गा के सतिनाम, सति सति विच समाईआ। कवण पी के वाहिगुरु जाम, अमृत गोबिन्द रस चखाईआ। सुणो संदेशा इक फ़रमान, फरमांबरदारो रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैग़म्बरो तक्को दीन मज़्हब जगत ज़ाती, जुगती नाल दयो दृढ़ाईआ। क्यों नहीं मिलदा किसे नूं अमृत बूँद स्वांती, निझर झिरना अंमिउँ रस ना कोए चुआईआ। क्यों तुहाडे हुंदिआ होई कलयुग अंधेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। क्यों भुल्ली परम पुरख दी गाथी, रसना जेहवा बत्ती दन्द सिफ्त ना कोए सालाहीआ। क्यों सृष्टी दृष्टी अन्दर तुहाडी मन्ने कोए ना आखी, आख़र अक्खरां करन पढ़ाईआ। क्यों आत्म परमात्म सब नूं भुल्ली साखी, साख्यात तेरा दरस कोए ना पाईआ। क्यों धर्म दवारे कूड़ कुड़यारा विके विच हाटी, सच तराज़ू कंडा नाम हथ्थ ना कोए उठाईआ। क्यों मंज़ल चढ़े कोए ना घाटी, दरगाह साची मिलण कोए नाँ आईआ। उठो वेखो ग़ौर करो हर हिरदे अन्दर मारो झाती, काया मन्दिर फोल फुलाईआ। तुहाडा नाम जप के क्यों मेल नहीं होया कमलापाती, पतिपरमेश्वर मिलण कोए ना आईआ। की संदेशा दिता सँध्या प्रभाती, भाण्डा भरम भरम भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेशा इक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़म्बरो तक्को दीन दुनी दी हद्द, हदूद आपणी वेख वखाईआ। मज़्हबां वाली तक्को यद, यदी पड़दा देणा उठाईआ। जुग चौकड़ी केते गए लद, नव नौ चार दए गवाहीआ। की ढोला गाया सद, शब्द नाम जणाईआ। किथे राग गया नाद गया अनहद, धुन आत्मक ना कोए वड्याईआ। आपणी दुनी वेखो जग, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ हउमे लग्गी अग्ग, हंगता रही जलाईआ। क्यों शास्त्र सिमरत वेद पुराण पढ़न वाले होए कग, हँस रूप ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर पर्दा आप चुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर वेखो अन्तिम अन्त किनारा, नईया डोले थांउँ थाँईंआ। साचा देवे ना कोए सहारा, खेवट खेटा रूप ना कोए प्रगटाईआ। सति धर्म दा लाए कोए ना नाअरा, धर्म जैकार ना कोए वखाईआ। चारों कुण्ट दीन दुनी मनमति होई दुराचारा, दिव्य दृष्ट ना कोए खुल्हाईआ। मन मनुआ होया अवारा, चारों कुण्ट दहि दिशा भज्जे वाहो दाहीआ। साचा देवे कोए ना पाहरा, बाहों फड़ ना कोए जगाईआ। कलयुग

❋

❋

अन्त अख़ीर आख़र कोए कर लओ चारा, चौथा जुग चारे खाणी चारों कुण्ट करे तबाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर धर्म इक दरसाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर निगह करो मातलोक, अलोकिक आपणा ध्यान लगाईआ। प्रभ दा भाणा सके कोए ना रोक, ना कोए मेटे मेटे मिटाईआ। जिस प्रगट कीती इक्को जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। झगड़ा मिटावे वरन गोत, गौतम दी आसा दए गवाहीआ। सति सच सुणा सलोक, ढोला इक्को इक दृढ़ाईआ। जिस नूं लभ्भदे कोटी कोट, सो कोट काया कंचन गढ़्ह दए वखाईआ। जिस दा भाणा कोए ना सके रोक, रुकमणी अर्जन गया सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। पुरख अकाल कहे अवतार पैग़म्बर गुर वेला वक्त लओ संभाल, सम्बल वेखो बेपरवाहीआ। जिस ने त्रैगुण तोड़ना जगत जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सति सच बणा के धर्मसाल, धर्म दवारा इक्को दए प्रगटाईआ। जिथ्थे वसण शाह कंगाल, ऊच नीच ना कोए वखाईआ। इक्को नाम भण्डारा दे के धन माल, सच ख़ज़ीना आप वरताईआ। आ के पुछे मुरीदां हाल, गोबिन्द दाता अगम्म अथाहीआ। कलयुग विच सतिजुग बदल देवे चाल, चाल निराली इक रखाईआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुख सन्त भगत सुहेले ल्ए उठाल, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जिस दा देंदे आए अहिवाल, संदेश्या विच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित एथे ओथे दो जहानां करनहारा प्रितपाल, प्रितपालक ख़ालक इक अख्वाईआ।

३१ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ६ सरदारा सिँघ गुरनाम सिँघ दे गृह पिण्ड सीड़ ज़िला जम्मू

शंकर कहे प्रभू सानूं लाग दे दे नाल चाअ, चाओ घनेरा इक जणाईआ। असीं करीए वाह वा, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। हुक्म संदेशा दे सुणा, शब्द अगम्मी अवाज़ लगाईआ। लख चुरासी झोली दे भ्रा, ख़ाली हथ्थ ना कोए वखाईआ। मैं दीन दुनी करां सफा, सफ़ारश दी लोड़ ना कोए रखाईआ। दर ठांडे मंग लई मंगा, मांगत हो के झोली डाहीआ। वास्ता पा के करां दुआ, निउँ के सीस झुकाईआ। मेरे मेहरवान मेहरवां, मेहर नज़र उठाईआ। मैं ब्रह्मण्ड खण्ड वेखां तेरां थाँ, ज़िमीं असमान खोज खुजाईआ। बख्शिश विच दे दे जेहड़े खांदे सूर गां, सब दा लेखा दयां चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। शंकर कहे प्रभू मज़दूरी पा दे मेरी झोली,

❋

❋

झूला प्रेम देणा झुलाईआ। मैं परवान करां तेरी बोली, सच दी धार देणी सुणाईआ। जेहड़ा सति चढ़ के आया तेरी डोली, उस नूं वेखां चाँईं चाँईंआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटां रौली, रोवण वाला नज़र कोए ना आईआ। साडी आसा तेरी सेवा विच बणी रही पराहुणी, घर तेरे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे धुर दा वर, वर दाते दया कमाईआ। शंकर कहे प्रभू असीं सेवा कीती चंगी, एसे करके मंग मंगाईआ। वस्त्र दे दे अगम्मी जंगी, जंगजू आपणी दया कमाईआ। खेल वेखीए शमीना फ़रंगी, फ़ारस दा भेव खुल्हाईआ। ओढण सीस दे दे पुश्त होवे ना नन्गी, आपणी दया कमाईआ। पिछली हथ्थ फड़ा दे संदी, जो बिन अक्खरां आपणे कोल रखाईआ। दीन दुनी दी वासना कढीं गंदी, कूड़ कुड़यारा डेरा ढाहीआ। मैं चाहुंदा जेहड़ी आत्मा तैनूं भुल्ली ओह सदा सद रंडी, सुहागण रूप ना कोए दरसाईआ। मैं बेनन्ती करनी करनी उस कन्ढ्ढी, जिस कन्ढ्ढे दी ख़बर किसे ना पाईआ। किरपा निधान तेरी किरपा नाल सदी चौधवीं जांदी लँघी, भज्जे वाहो दाहीआ। हुण मेटणी दीन मज़्हब दी पाबन्दी, पाबन्द आपणा इक कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर साहिब सदा बख्शंदी, बख्शिश आपणी दे वरताईआ।

३१ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ६ लक्षमण सिँघ दे गृह सई कैंप ज़िला जम्मू

शंकर कहे प्रभ लाग लैणा नहीं सोना रुपा, धन दौलत कम्म किसे ना आईआ। मैं इक्को मंग मंगां मुखा, बिन रसना जेहवा कहि कहि सुणाईआ। चौथे जुग मेरी दूर करा दे भुक्खा, कलयुग ख़ाहिश दे मिटाईआ। धरनी सुफल करा दे कुख्खा, लख चुरासी मेरी झोली पाईआ। मैं कूड़ कुड़यारयां टुक्कर खावां रुक्खा, अन्त आपणी ख़ुशी बणाईआ। झगड़ा मिटा देवां पंज भूता, तन वजूद डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। शंकर कहे लाग लैणा नहीं माया ममता, मोह जगत ना कोए जणाईआ। मैं वेखणा चाहुंदा तेरा सम्मती सम्मता, सम्मत शहिनशाही चतुराईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच बण मंगता, मंगां चाँईं चाँईंआ। जो तेरे नाम बिना भुक्खा नन्गता, उस दा लेखा दयां गंवाईआ। अन्तिम वेला जाए लँघदा, कलयुग कूड़ रिहा कुरलाईआ। प्यार दे दे आपणे रंग दा, रंगत इक्को इक चढ़ाईआ। मैं वक्त सुहावां धौल उत्ते लड़ाई जंग दा, जंगजू हो के हुक्म वरताईआ। लेखा पूरा करावां पुरी अनन्द दा, जो गोबिन्द आस धराईआ। ख़ून धार लेखा मुके अस्व तंग दा, दुल दुल ऐली सीस निवाईआ।

❋

❋

झगड़ा रहे ना मानव वाली वंड दा, दानव देव देव मिटाईआ। जो तन वजूद ख़ाकी मानस रिहा जम्मदा, तत्व तत रूप वटाईआ। लेखा पूरा करां दम दा, दामनगीर हो के खोज खुजाईआ। झगड़ा मेटां माटी चम्म दा, चम्म दृष्टी दयां गंवाईआ। इक्को लेखा होवे तेरे ब्रह्म दा, पारब्रह्म मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। शंकर कहे लाग दे दे आपणा अगम्म अनमोल, वस्त दस्त फड़ाईआ। धर्म कन्ढ्ढे तराज़ू तोल, जगत तुले दी लोड़ रहे ना राईआ। मेरे अन्तर निरन्तर मौल, मौला हो के दया कमाईआ। फेर मैं हुक्म संदेशा देवां उपर धौल, धरनी धरत धवल दृढ़ाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं वखावां पूरा होया कौल, इकरारनामा सब दे अग्गे टिकाईआ। लहिणा चुकावां जगत पांधे रौल, गृह नछत्र डेरा ढाहीआ। सदी चौधवीं पूरा करां बोल, मुहम्मद बैठा सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच सच विच समाईआ। शंकर कहे लाग दे दे चरण विभूत, धूढ़ी धूल ख़ाक रमाईआ। फेर मैं वेखां चारे कूट, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण फोल फुलाईआ। हर हिरदे अन्दर वेखां जूठ झूठ, तन वजूद पड़दा आप चुकाईआ। लहिणा मेटां पंज भूत, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। दहि दिशा फिरां बण अवधूत, दुतीआ भाओ रहिण ना पाईआ। सब दी मंज़ल पूरी होई दस्सां इक मकसूद, मसला दीन दुनी हल्ल कराईआ। पुरख अकाल होणा मौजूद, मौजूदा हो के वेख वखाईआ। कलयुग करां नेस्तोनाबूद, जड़ रहिण कोए ना पाईआ। किरपा कर मेहरवान महिबूब, मेहर नज़र इक टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो उपज्या सो जाए झूझ, बचया रहिण कोए ना पाईआ।

३१ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ६ बचन सिँघ दे गृह सई कैंप ज़िला जम्मू

शंकर कहे लाग दे दे नाम दा खण्डा, खड़ग अगम्म फड़ाईआ। बख्शिश करदे चण्ड प्रचण्डा, परब्रह्म प्रभ दया कमाईआ। मैं रहिण ना देवां बिना बन्दगी तों कोए बन्दा, बन्धन कूड़ा दयां तुड़ाईआ। मूर्ख रहे कोए ना अन्धा, अज्ञानीआं करां सफ़ाईआ। दोज़ख़ दा दोहरी धार खोल्ह के जिंदा, कुंजी मेरे हथ्थ फड़ाईआ। लख चुरासी जिस दे अन्दर टंगा, राय धर्म नाल मिलाईआ। पुरी लोअ आकाश पाताल लँघ, तबक चौदां पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्त अख़ीर वेखां कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी बहि के ध्यान लगाईआ। क्यों तेरा ख़ुशीआं नाल होया कारज अनन्दा, अनन्द सानूं देणा वरताईआ। दर दरवेश हो के मंगा, मांगत हो के झोली

❋

❋

ढाहीआ। बेशक कलयुग समां लम्बा, बहुत्यों थोड़ा दयां कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एह खेल तेरा साहिब सदा बख्शंदा, बख्शिश आपणी नाल कराईआ।

३१ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ६ कुलवन्त सिँघ दे गृह सई कैंप ज़िला जम्मू

शंकर कहे लाग विच दे दे कमंदा तीर, तीर अणयाला हथ्थ फड़ाईआ। मैं कलयुग करां अख़ीर, आख़र तेरी सेव कमाईआ। कूड़ कुड़यारा कट ज़ंजीर, शरअ शरअ विच्चों बदलाईआ। सति धर्म करा तामीर, जूठा झूठा पन्ध मुकाईआ। साहिब स्वामी तेरे हुक्म दी होए तदबीर, तरीका इक दृढ़ाईआ। खेल करां बेनज़ीर, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। सच विच रहिण ना देवां ख़मीर, झूठा पन्ध दयां मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं शहिनशाह मैं ख़ादम तेरा वज़ीर, हुक्म मन्न के ख़ुशी बणाईआ।

३१ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ६ देवा सिँघ दे गृह सई कैंप ज़िला जम्मू

शंकर कहे लाग दे दे नाम कटार, दो धारी सोभा पाईआ। झगड़ा मेट देवां चार यार, यारी जगत वाली तुड़ाईआ। सति धर्म दे अधार, सच तेरा इक प्रगटाईआ। मज़्हबां दी रहे कोए ना खार, ख़ालस तेरा ब्रह्म समझाईआ। तेरे चरण कँवल बलिहार, बलिहारी सीस निवाईआ। तूं साहिब सच्चा दातार, दातार तेरी वड्याईआ। निउँ निउँ करां निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। सब दा लहिणा देणा पूरा कर उधार, कर्ज़ा मकरूज़ दे चुकाईआ। तेरा राह तकदे रहे जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अक्ख उठाईआ। धन्न भाग जे आई तेरी वार, वेला वक्त ख़ुशी बणाईआ। लेखा पूरा करा साहिब सच्ची सरकार, हुक्म आपणा इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ।

❋

❋

३१ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ६ कृपाल सिँघ दे गृह सई कैंप ज़िला जम्मू

शंकर कहे लाग दे दे सब तों उतम श्रेष्ट चंगा, चंगी तरह मंग मंगाईआ। जटा जूट दी धार तेरा चरण कँवल होवे गंगा, जमना सुरस्ती गोदावरी रूप समाईआ। लेखा पूरा करदे कौल सुरस्ती वाला ब्रह्मा, ब्रह्मादिक ध्यान लगाईआ। मैं कोई कीती नहीं तमां, तामस वाली आस ना कोए जणाईआ। जेहड़े कलयुग जीव होए जम्हां, जमां दे वस देणे पाईआ। हुण वेख लै आपणा समां, साहमणे हो के सीस निवाईआ। अग्गे वक्त रहे ना लम्मा, लम्हा लम्हा ध्यान लगाईआ। तेरा जुग बदल जाए नवां, चौकड़ी लेखा दयां मुकाईआ। दर दवारे तेरे कहवां, कहि कहि रिहा सुणाईआ। शंकर कहे प्रभू हुण ना करीं मन्हां, अग्गे हो ना कोए जणाईआ। मैं माया ममता रहिण नहीं देणा बन्ना, बन्धन कूड़ा देणा तुड़ाईआ। मेरा साथ हो गया नाल गोबिन्द चन्ना, जो चन्न तेरा रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे हुक्म अन्दर फिरां भन्ना, भज्ज भज्ज आपणी सेव कमाईआ।

३१ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ६ तेज भान दे घर सई कैंप ज़िला जम्मू

शंकर कहे धुर दे लाग दी भिच्छया पा दे ख़ैर, ख़ैरखाह हो के दया कमाईआ। मेहरवान हो के करदे मेहर, मेहरवान तेरी सरनाईआ। सूरबीर बहादर योधा बण के केहर, भबक अगम्म शब्द सुणाईआ। दो जहानां विच रहे कोए ना ग़ैर, कूड़ कुड़यारा लेखा देणा मुकाईआ। तेरा लेखा पूरा होवे सवा पहर, पहरेदार नज़र कोए ना आईआ। आसा पूरी करदे लाहौर शहर, शहिनशाह आपणी कार भुगताईआ। शंकर कहे मेरा किसे दे नाल नहीं वैर, बिना भगतां तों मेल ना किसे मिलाईआ। कलयुग कूड़ी कल्पना वेख ज़हिर, ज़हिरीलापन वेख घर घर लोकाईआ। कूड़ कुड़यारी तक लहर, काम क्रोध नाल टकराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे साचा वर, सच आसा इक रखाईआ। शंकर कहे भिच्छया पा दे देदे आपणा मूल, मुल्ल कीमत ना कोए लगाईआ। मालक बणे कन्त कन्तूहल, करते लेखा देणा चुकाईआ। लहिणा चार जुग दा नहीं जाणा भूल, अभुल्ल पड़दा देणा उठाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर बदलया तेरा असूल, वारी कलयुग अन्तिम आईआ। सब दा लेखा कर वसूल, वसल यार भगतां देणा वखाईआ। तेरा हुक्म इक माकूल, ना कोए मेटे मेटे मिटाईआ। दीन दुनी दा बदल दे असूल, असलीअत आपणी इक समझाईआ। जो तेरा नाम करन कबूल, कबर मढ़ी तों बाहर रखाईआ।

❋

❋

मुहब्बत विच रखणा मशगूल, सिफ्तां नाल सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा इक रखाईआ। शंकर कहे देदे लाग, लग मात्रा रूप रेख ना कोए वखाईआ। तेरी सृष्टी जाए जाग, दृष्टी अन्दरों देणी खुल्हाईआ। दुरमति मैल धो दाग़, पतित पुनीत दे कराईआ। त्रैगुण कूड़ी मिटा आग, तृष्ना अग्न ना कोए जलाईआ। सति दीपक जला चराग़, चारागाहां कर रुशनाईआ। सति धर्म दा बदल दे समाज, कलयुग कूड़ी रीती रहे ना राईआ। जिधर तकां सारे तेरे होण मुहताज, मुफ़िलस हो के झोली ढाहीआ। दीन दुनी ते तेरे हुक्म दा होवे राज, रईयत वेखां ख़लक ख़ुदाईआ। तेरा नाम निधाना होवे बोध अगाध, बुद्धी तों परे परे पढ़ाईआ। भगत सुहेला तेरा होवे साध, गुर चेला रूप दरसाईआ। तेरे नाम दी होवे इक आवाज़, तूं मेरा मैं तेरा ढोला धुरदरगाहीआ। क्यों अवतार पैग़म्बरां गुरुआं तेरे नाल कीता अनन्द काज, अनन्द तेरे विच रखाईआ। अग्गे सृष्टी दा बदल दे समाज, समग्री आपणी इक वरताईआ। जो आशा रख के गया रिषी भारद्वाज, दुतीआ धार देणी मिटाईआ। शहिनशाह शाह बण नवाब, नौबत आपणा नाम सुणाईआ। कूड़ कल्पना कर बर्बाद, बर्बादी होवे थांउँ थाँईंआ। सति धर्म कर आज़ाद, बन्धन नज़र कोए ना आईआ। जो सरन सरनाई प्रभू जाए लाग, लग मात्रा दा डेरा ढाहीआ। अन्दर बख्श के सच वैराग, वैरी अन्दरों देणे कढ्ढाईआ। आपणे प्रेम दी वजा रबाब, धुंन सतार शब्द शनवाईआ। तैनूं सब ने मन्नया गुरु महाराज, राज राजाना वड वड्याईआ। जगत जगदीश तेरे सीस ते ताज, तख्त निवासी सोभा पाईआ। तेरा सुहञ्जणा देस माझ, सम्बल आपणा नूर चमकाईआ। शंकर कहे छब्बी पोह नूं नौ सौ नड़्हिनवे गुरमुखां दे हथ्थ विच होवे फुल्ल गुलाब, नौ सौ नड़्हिनवे नदी धार आपणा आप रुख़ बदलाईआ। सब ने रस बुलां नाल लाउणा लुआब, मिट्ठत धुर दा नाम भराईआ। बवन्जा गुरमुखां हथ्थ विच फड़ी होवे नवीं किताब, जेहड़ी सतिगुर हुक्म नाल छपवाईआ। नौ गुरमुखां मुख ते पाई होवे नकाब, नेत्र नैण ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। शंकर कहे मैं लागी किड्डा वड्डा, दर तेरे सोभा पाईआ। मैं धर्म निशाना गड्डा, गाईड हो के गाॅड तेरी करां रुशनाईआ। झगड़ा चुकावां माटी हड्डा, रक्त बूँद वेख वखाईआ। तेरे भगत बणावां हँस कग्गा, काग हँस रूप दरसाईआ। मैं चाहुंदा नौ खण्ड पृथ्मी लग्गण अग्गां, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। कथा कहाणी सच्ची दस्सां, दस्स दस्स के दयां सुणाईआ। छब्बी पोह नूं इक सौ इक गुरमुखां पीलीआं बद्धीआं होवण पग्गां, लाल बिन्दी मस्तक विच रंगाईआ। फेर खेल दस्सां अगम्मी जग्हा, जिथ्थे जगत दी पए दुहाईआ। शंकर कहे जम्मू वाल्यां ख़ाली ल्याउणा इक डब्बा, जो नारद हथ्थ देणा फड़ाईआ। जिस दे पिच्छे लिख्या होवे अक्खर बब्बा, बाबल वेखे धुर दा

❋

❋

माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दा लेखा जाणे हब्बा, हमसाजण हो के वेख वखाईआ।

३२ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ६ शिव सिँघ दे गृह सई कैंप ज़िला जम्मू

हुक्म लाग देवे तख्त निवासी, तख्त नशीन दया कमाईआ। इक्को तक नूर जोत प्रकाशी, प्रकाश होवे थांउँ थाँईंआ। जिस नूं कहिंदे घनकपुर वासी, ओह घनईया बेपरवाहीआ। उस दी मन्नणी पैणी आखी, आख़र संदेशा इक सुणाईआ। सब दा लेखा पूरा कर दे बाकी, बाकायदा आपणी सेव कमाईआ। शंकर इक्को वार वेख लै खोल्ह के ताकी, पर्दा दो जहान उठाईआ। जेहड़ा प्रभ दा नाम जाम पींदा नहीं साकी, साख्यात दे सज़ाईआ। कलयुग अन्तिम कर सके कोए ना राखी, रक्षक नज़र कोए ना आईआ। हुण हथ्थ मार उपर छाती, छत्रधारी देणे मिटाईआ। इक्को हुक्म कमलापाती, पतिपरमेश्वर रिहा सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर रिहा कोए ना साथी, सगला संग गए तजाईआ। जन भगतां देणी बूँद स्वांती, अंमिउँ अमृत इक चखाईआ। लख चुरासी धर्म राए दी हवालाती, बन्दीख़ाने बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरख अबिनाशी अबिनाश आपणी कार कमाईआ।

३२ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ६ गूढ़ा राम दे गृह सई कैंप ज़िला जम्मू

धुर दा हुक्म सच तख्मीना, तख्त निवासी आप जणाईआ। जो वरते आसमां ज़मीना, ज़मे ज़ाहरे ज़हूर ख़ुदाईआ। पैग़म्बर तस्लीम करन आमीना, अमल ख़लक ख़ुदाईआ। अस्व सोहे पाखर ज़ीना, ज़ीना सीढ़ी वेखे जगत लोकाईआ। जन भगतां ठांडा करे सीना, सीना ज़ोरी दए वखाईआ। लख चुरासी कर अधीना, विष्न ब्रह्मा शिव हुक्म वरताईआ। कोटां विच्चों हरिजन कढ नगीना, कीमत आपणे हट्ट रखाईआ। झगड़ा मेट के नर मदीना, आत्म ब्रह्म दए समझाईआ। भेड़ भेड़ के रूसा चीना, चीना छड़े जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त दा इक रहीमा, रहमत आपणी आप वरताईआ।

❋

❋

३२ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ६ फुम्मण सिँघ दे गृह ज़िला जम्मू

शंकर वस्त लै नाम दी धार, धरनी धरत धवल वेखण कोए ना पाईआ। जिस नाल लहिणा देणा मुके संसार, संसारी भण्डारी सँघारी तुहाडी आसा पूर कराईआ। चारों कुण्ट रहे ना धूंआँधार, अंध अंधेरा अन्त मिटाईआ। सति सच होवे जैकार, वज्जे इक्को पुरख अकाल वधाईआ। तूं लख चुरासी दा दाअवेदार, अन्तिम सब नूं ख़ाक मिलाईआ। उठ वेख हो हुश्यार, सम्बल नैण टिकाईआ। की संदेशा देवे करतार, धुर करता अगम्म अथाहीआ। जिस नूं लभ्भदे रहे जुग चार, सो लहिणा देणा रिहा मुकाईआ। हिम्मत नाल हौसले वाला करना वार, वारता पिछली देणी मिटाईआ। त्रैगुण तों परे रहे त्यार, आप आपणा बल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे करावे करनेहार, करता आपणा हुक्म वरताईआ।