पुस्तकालयभाग २२

पहली सावण शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल

सो पुरख निरँजण कहे शंकर सचखण्ड दवारा वेख ठीक, ठाकर आपणी दया कमाईआ। हरि पुरख निरँजण कहे जिस दी करदे गए उडीक, जुग चौकड़ी बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। एकँकार कहे जिस दी मन्नदे रहे हदीस, हुक्म हुक्म विच शनवाईआ। आदि निरँजण कहे जिस दी निरगुण जोत सदा अतीत, नूर नुराना नूर रुशनाईआ। अबिनाशी करता कहे जो आदि जुगादी साचा मीत, मित्र प्यारा बेपरवाहीआ। श्री भगवान कहे जो मिटावणहारा जुग जुग लीक, लाईन ऐन आपणी इक समझाईआ। पारब्रह्म कहे जिस दी ब्रह्म धार सच प्रीत, प्रीतम धुरदरगाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुर जिस दी करन तस्दीक, शहादत शब्द कलमा नाम भुगताईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी सब दी आसा मनसा पूरी करे उम्मीद, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त परखे नीत, चारे खाणी पड़दा आप उठाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान मजीद, गीता ज्ञान चारे खाणी पड़दा आप उठाईआ। परमात्म आत्म ब्रह्म पारब्रह्म निरगुण धार निरगुण वेखे वलदीअत, वलद वालदा खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। शंकर सुण हुक्म अगम्म अथाह, अलख अगोचर आप सुणाईआ। पर्दा ओहला दयां चुका, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। धुर संदेशा दयां सुणा, अनबोलत राग अल्हाईआ। जिस नूं अवतार पैग़म्बर गुर राम अल्ला वाहिगुरु कहिंदे आए ख़ुदा, ख़ुद मालक नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर,

❋

❋

सच हुक्म इक वरताईआ। पुरख अकाल किहा शंकर कलयुग लेखा वेख अख़ीर, अन्तष्करन तक ख़लक ख़ुदाईआ। चार कुण्ट शरअ ज़ंजीर, दीन मज़्हब बन्धन ना कोए तुड़ाईआ। अट्ठ सट्ठ नेत्र रोवे नीर, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रोवे मारे धाईंआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ लथ्थे चीर, चीरा सीस ना कोए टिकाईआ। साध सन्त होए दिलगीर, भगत भगवान ना कोए मिलाईआ। शाह सुल्तान दिसण कीर, कीट हस्त ना कोए वड्याईआ। अल्फ़ी पाटी दिसे फ़कीर, फ़िकरा हक ना कोए सुणाईआ। सूफ़ीआं बन्न्हे कोए ना धीर, गुरमुख गुर गुर गोद ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच हुक्म इक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे शंकर की मंगणा कलयुग अन्त, अन्तिम देणा जणाईआ। शंकर किहा मेरे भगवन्त, भगवन तेरी बेपरवाहीआ। मैं दर भिखारी मंगत, चाकर रूप दरसाईआ। पुरख अकाल कहे मेरा भण्डारा अनन्त, नखुट कदे ना जाईआ। शंकर कहे मेरी झोली तेरा लख चुरासी जीव जंत, पूरब लहिणा चलया आईआ। पुरख अकाल कहे नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग मेरा सुणया नहीं नाम मंत, पूरा नाम ना किसे दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणा हुक्म सुणाईआ। पुरख अकाल किहा शंकर पहलों तक लै मेरा नूर नूरी, नूर नुराना नज़री आईआ। फेर मस्तक ला लै चरण धूढ़ी, धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। फेर नाम दी मस्ती लै ज़रूरी, ज़रूरत आपणी पूर कराईआ। फेर झोली डाह के मंग मज़दूरी, गल पल्लू वास्ता पाईआ। नक्क नाल लीक कढ के कहि दे मेरा दुनिया नाल नाता नहीं कूड़ी, कूड़ा नाता ल्या तुड़ाईआ। शंकरा जेहड़ा तेरा इष्ट मन्नदे उन्हां नूं कहि दे मूर्ख मूढ़्ही, चतुर सुघड़ नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पुरख अकाल किहा सुण धुर दा अगम्म असूल, असलीअत दयां जणाईआ। इक्को हुक्म कर कबूल, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। कलयुग अन्त ना जाणा भूल, अभुल रिहा सुणाईआ। चरण कँवल ला धूल, धरनी धरत धवल धौल दे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। शंकर होणा ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। नाल मिलाउणा ब्रह्मा ब्रह्म दा यार, यारी यारां नाल निभाईआ। विष्नूं नूं कहिणा होए त्यार, विश्व दा लेखा हथ्थ उठाईआ। हुक्म मिलणा सच्ची सरकार, फ़रमाना दए धुरदरगाहीआ। लख चुरासी पाउणी सार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज बचया रहिण कोए ना पाईआ। औह वेख मुहम्मद रोंदा ज़ारो ज़ार, सदी चौधवीं ध्यान लगाईआ। ईसा कूक के कहे पुकार, सदी बीसवीं मेरी दुहाईआ। मूसा कहे मेरे परवरदिगार, जल्वा नूर कोहतूर तेरी रुशनाईआ। नानक कहे उतरया आपणी धार, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। गोबिन्द कहे सम्बल

❋

❋

होया उज्यार, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जिस ने कलयुग करना अन्त ख़ुआर, दो जहानां फोल फुलाईआ। नाम खण्डा अगम्म कटार, तरकश तीर कमान ना कंध उठाईआ। सब दा लहिणा देणा ल्ए विचार, विचरण दी लोड़ रहे ना राईआ। कलि कल्की ल्ए अवतार, कल कलेश दए मिटाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर रहे ना धूंआँधार, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। भगत सुहेले कर प्यार, पारब्रह्म ब्रह्म पड़दा दए उठाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारयां शब्दी डोरी करे गिरफ्तार, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पुरख अकाल किहा शंकर कलयुग अन्त अन्त ना संगीं, सगला भेव खुल्हाईआ। निधड़क हो के मंग मंगीं, मंगदयां लज्जया रहे ना राईआ। शब्द कटार करनी नन्गी, तिक्खी धार धार वहाईआ। जेहड़ी सृष्टी हो गई अंधी, नेत्र लोचन नैण दयां खुल्हाईआ। जेहड़ी वासना हो गई गंदी, अन्दरों बाहर देणी कढ्ढाईआ। जेहड़ी दीनां मज़्हबां विच हो गई बहुरंगी, इक्को आत्म ब्रह्म देणा समझाईआ। इक ढोला गाउणा छन्दी, इक्को ढोला सिफ्त सलाहीआ। इक हुक्म दी होए पाबन्दी, दूजा बन्धन ना कोए रखाईआ। उठ वेख सदी चौधवीं जांदी लँघी, भज्जे वाहो दाहीआ। रविदास चमारा आपणी पुट्ठी सिध्धी करे रम्बी, जो ढोरां खल्ल लुहाईआ। उठ उठ वेखे गुर अर्जन रावी कन्ढ्ढी, कन्ढ्ढा आर पार ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त रहिण देणा नहीं कोई पखण्डी, कूड़ कुड़यारा नज़र कोए ना आईआ। जेहड़ी आत्मा परमात्मा बिना रंडी, राय धर्म हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। शंकर कहे प्रभू मेरीआं आदि आदि दीआं मंगां, आसा इक दृढ़ाईआ। बौहड़ी किवें दर तेरा लँघां, कदम सचखण्ड टिकाईआ। की गीत गावां छन्दा, कहि के की सुणाईआ। की प्रेम करां अनन्दा, किस रस विच समाईआ। की माढ़ा कहां कि चंगा, की तेरी बेपरवाहीआ। तूं साहिब सूरा सरबंगा, शहिनशाह इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी अवतार पैग़म्बर गुरु तेरे नाम दा ला के आए चन्दा, तारा चन्द निशान दए गवाहीआ। तूं रूप धरदा रिहों सरगुण पंजां तत्तां वाला बन्दा, आपणी बन्दगी कर के झट लँघाईआ। तूं इधर उधर फिरदा रिहों मानस वांग दो टंगा, कदम कदम नाल बदलाईआ। बौहड़ी हुण पिछला समां लँघ, वेला वक्त रिहा जणाईआ। तूं जोत सरूप तेरा खेल बहुरंगा, रंग रेख ना कोए वड्याईआ। हुण ना कोए तेरा वस्त्र ना कोए तीर तलवार तुफंगा, तरकश नज़र कोए ना आईआ। ना कोए भथ्था टिकाए कंधा, ना कोए अस्व पाखर ज़ीन डेरा लाईआ। ना कोए दीन मज़्हब दीआं वंडां, ना कोए अक्खरां विच नाम बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। शंकर कहे मेरी आशा इक पुराणी, पुराण वेद कहिण ना

❋

❋

पाईआ। पुरख अकाल कर मेहरवानी, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। तूं आदि जुगादी बड़ा दानी, दाता इक अख्वाईआ। तेरा खेल ज़िमीं असमानी, गगन गगनंतर वज्जे वधाईआ। तेरी मंज़ल इक रुहानी, रूह बुत तों परे शनवाईआ। तेरा खेल नौजवानी, मर्द मर्दानी वड वड्याईआ। मैं चाहुंदा मैनूं दे दे इक निशानी, निशाना सब नूं दयां वखाईआ। उठो वेखो जिस दे पिच्छे गोबिन्द बच्चयां दी दे के गया कुरबानी, करबला विच हसन हुसैन शहीद कराईआ। ओह सब दे नाल करे नाफ़रमानी, हुक्म आपणा इक प्रगटाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड दे आवे विच मैदानी, पुरी लोअ दा डेरा ढाहीआ। जिस दा आदि अन्त कोए ना सानी, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल इक वरताईआ। शंकर कहे प्रभू कोई माण रिहा ना गंगा, जटा जूट ना कोए वड्याईआ। मैं तन भबूती ख़ाक रमावां नन्गा, पोशन भूषन सोभा कोए ना पाईआ। मेरे वेंहदयां जुग चौकड़ी लँघ, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं हुक्म संदेशा सुणां तेरा जिस नूं झुकदे सूर्या चन्दा, मण्डल सीस निवाईआ। मैनूं याद आ गया जिस वेले गुर गोबिन्द मंग्गया कंघा, इक्की दन्दे वंड वंडाईआ। तूं माण बख्श के पुरी अनन्दा, अनन्द आपणा दिता वखाईआ। जोती धार हो के उस दी काया मन्दिर अन्दर लँघ, महल्ल अटल कीती रुशनाईआ। अन्दर कुफल खोल्ह के जंदा, ज़िंदगी आपणे लेखे पाईआ। पिठ उत्ते धर्म दा ला के पंजा, पंज प्यारे दिते प्रगटाईआ। अमृत रस दे के ठंडा, अग्नी तत बुझाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश चारे वरन पा के गंढा, झीवर छींबे नाई जट्ट जोड़ जुड़ाईआ। फिर हुक्म संदेशा दिता जिस वेले गोबिन्द तेरा ढईआ लँघ, आपणा पन्ध चुकाईआ। उस वेले धर्म दा सिर होणा नन्गा, ओढण सीस ना कोए रखाईआ। कलयुग साध होणा गंदा, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। किसे ने धोती तहिमत बन्न्हणी किसे ने पाउणा तम्बा, जगत वंडां वंड वंडाईआ। कोटां विच्चों लभ्भणा नहीं कोई बन्दगी वाला बन्दा, जो बन्धन कट के प्रभ दे विच समाईआ। शंकर कहे मैं उस वेले मंग मंगणी जे दाता एं ते मैनूं बख्श दे सत्त रंग दा डण्डा, जो डण्डावत सब नूं दए कराईआ। साढे तिन्न हथ्थ होवे लम्बा, सीआं सब दी पूर कराईआ। भेव खुल्हाए हँ ब्रह्मा, पारब्रह्म पड़दा दए चुकाईआ। उस दा रूप होए अचंभा, जिस दी सिफ्त ना कोए सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मालक दया कमाईआ। शंकर किहा बख्श दे सत्त रंग दा डण्डा, डाहढे तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं बन्न्हां जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज लेखा दयां मुकाईआ। मैं भय जणावां विच ब्रह्मण्डां, लोआं लोचन अक्ख बन्द रहिण ना पाईआ। मैं सदी चौधवीं अन्तिम वेखां कन्ढ्ढा, चार यारी नाल दुहाईआ। मैं लेख वेखां तेग़ बहादर संदा, जो बिन अक्खरां माछूवाड़े गया दृढ़ाईआ। मैं तेरा निरगुण धार तकां साहिब

❋

❋

स्वामी तेरा खण्डा, जिस नूं लुहार तरखाण ना कोए घड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। पुरख अकाल किहा शंकर सत्त रंग दा डण्डा बड़ा बहादर, तेग़ बहादर गया जणाईआ। जेहड़ा धर्म दी बण के चादर, ग़रीब निमाणयां उत्ते रिहा छाईआ। जिस दा हुक्म मेट ना सके करीम कादर, हरि करता शहिनशाहीआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों ख़ुद ख़ुदा गाॅड देवे आदर, संदेशा इक सुणाईआ। सत्त रंगया चार जुग दीन मज़्हब दा रहिण नहीं देणा बाडर, हद्दां वाली वंड ना कोए रखाईआ। जिस वेले पुरख अकाल आवे ते तूं वी मातलोक होणा उजागर, उजाला करना थांउँ थाँईंआ। तेरे प्यार विच मेरे भगत होण सौदागर, वणज वेखां चाँईं चाँईंआ। जिस वेले तख्त ते बैठ के करां सच दा आदल, उस वेले विष्न ब्रह्मा शिव सारे तैनूं सीस निवाईआ। सत्त रंगया शरअ दा रहिण नहीं देणा कोए कातिल, मक्तूल दा झगड़ा देणा मुकाईआ। गुरमुखां दे अन्दरों पड़दा खोल्हणा बातन, नूर नुराना करीं रुशनाईआ। जिस नूं सारे कहि के गए पुरख समराथन, समरथ धुरदरगाहीआ। तेरा सदा उस दे नाल साथन, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच भेव आप चुकाईआ। सत्त रंगा कहे शंकरा पहलों मेरे प्रभ नूं कर निमस्कार, फेर मेरा ध्यान लगाईआ। मैं उस प्रभू दा यार, जेहड़ा विछड़ कदे ना जाईआ। आदि तों लै के अन्त तक सदा रहवां त्यार, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। मैं हथ्थ नहीं आया किसे पैग़म्बर गुर अवतार, विष्न ब्रह्मा शिव दूरों सीस निवाईआ। मैं सब नूं सचखण्ड बैठा कर देवां ख़बरदार, डंका नाम वाला शनवाईआ। ओह मैनूं वेख के संग मुहम्मद रोवे चार यार, चारों कुण्ट हिलाईआ। तोबा तोबा करदे रोंदे धाहां मार, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। चौदां तबक भज्जण वारो वार, पाँधी हो के पन्ध मुकाईआ। मैं उन्हां नूं हस्स के किहा वेखो मेरा अगम्मा यार, परवरदिगार नूर इलाहीआ। जिस दे कलमे आए उच्चार, सिफ्तां वाली कर पढ़ाईआ। ओह शहिनशाह शाह पातशाह दरगाह साची दा सिक्दार, सिर सिर हुक्म सुणाईआ। मैं उस दा पहरेदार, जुग चौकड़ी आलस निंद्रा विच कदे ना आईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु भेजदा रिहा वारो वार, वारस हो के हुक्म सुणाईआ। अन्त एसे दे भय विच बणा के उस दी नार, सचखण्ड दवार दिते बहाईआ। शंकरा तूं की जाणें मेरी सार, समझ कोए ना पाईआ। मैं सति जोत दी धार, सत्त रंग रंग प्रगटाईआ। मरां जम्मां ना विच संसार, जुग चौकड़ी समां ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। शंकर कहे सतरंगे सुण लै मेरे मीत, मित्रा दयां जणाईआ। जिंना चिर तूं साडा साथ ना दिता सारी सृष्टी गाउणा नहीं सोहँ गीत, हरी ओम तत सति इष्ट अन्दरों ना कोए कढ्ढाईआ।

❋

❋

बिन तेरे कलयुग बदलणी नहीं रीत, कलयुग कूड़ी क्रिया पन्ध ना कोए मुकाईआ। सतिजुग साचा उठणा नहीं अतीत, त्रैगुण पन्ध ना कोए मुकाईआ। झगड़ा मुकणा नहीं ऊच नीच, ज़ात पात दा लेखा ना कोए मुकाईआ। इष्ट छुटणा नहीं मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ ना कोए तजाईआ। बिन तेरी किरपा इक पढ़नी नहीं किसे हदीस, हज़रत सारे देण गवाहीआ। सत्तरंगा कहे शंकरा, मेरे साहिब ने मेरे विच बख्शी इक तौफ़ीक, जो तोहफ़े घर घर दए पहुंचाईआ। जिस वेले मैं निगाह करां जिस दे बणे होण फ़रीक, ओह रफ़ीक बण के देण वखाईआ। मेरा साहिब जदों चाहवे सब दे अन्दर बख्श देवे आपणी प्रीत, प्रीतम हो के प्रेम वधाईआ। जिस दी आत्मा उसे परमात्मा दा गाउणा गीत, सोहँ अवर ना कोए पढ़ाईआ। पर इक दु:ख, सत्तरंगा कहे, मैं सचखण्ड वसदा धाम अगम्मे अनडीठ, जिथ्थे जग नेत्र वेखण कोए ना जाईआ। मेरा प्यार नहीं किसे पथ्थर ईंट, चिक्कड़ गारे ना कोए चतुराईआ। मैं उस दी सहायता करदा जेहड़ा मेरे प्रभ नूं मन्ने ठीक, ठाकर सहिजे दयां मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सत्तरंगा कहे मेरे विच प्रभू दी ख़ूबी, ख़ूबसूरती निरगुण जोत दिती चमकाईआ। मैं फिरना शरकण ग़रबन शमालन जनूबी, चारों कुण्ट वाहो दाहीआ। मैं इष्ट तकणा मुहब्बत विच महिबूब वाला महिबूबी, अन्तर निरन्तर फोल फुलाईआ। मंज़ल वेखणी इक मनसूबी, जिथ्थे जल्वागर नूर रुशनाईआ। जिन्हां पिच्छे अजीत जुझार दी काया झूजी, रण भूमी खेल खिलाईआ। उस गोबिन्द दी रमज़ किसे ना बूझी, बुज्झया दीपक ना कोए जलाईआ। सृष्टी खोजदी विच बुद्धी, अक्ल नाल चतुराईआ। उस दी ढूंडदी विच्चों युद्धी, शस्त्र शस्त्रां नाल टकराईआ। सत्तरंगा कहे गोबिन्द दी मंज़ल सब तों उच्ची, उच्च अगम्म दिती बणाईआ। जिथ्थे धार सदा सुच्ची, संजम दी लोड़ ना कोए वखाईआ। मैं उस दे प्यार दी सदा करां बुती, बुतख़ाने वेख वखाईआ। मैनूं इयों दिसदा मेरे मालक दी हुण आउंदी जांदी रुती, रुतड़ी पिछली देणी बदलाईआ। इक वार साहिब तों पुच्छी, निउँ के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वडा वड वड्याईआ। पुरख अकाल किहा शंकर सत्तरंग की कहिंदा, मैनूं दे सुणाईआ। फेर कन्नों फड़ के किहा उठ वेख दिशा लहिंदा, की मुहम्मद राह तकाईआ। क्यों कलमा उठ उठ बहिंदा, भज्ज भज्ज रिहा वखाईआ। की मानव मानव नाल खहिंदा, तन तन नाल टकराईआ। ओह वेख मकबरयां वाला बुरज ढहिंदा, काअबा रोवे मारे धाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक होए सहाईआ। शंकर कहे मैं आपणी उठाई निगह, बिन नैणां अक्ख खुल्हाईआ। मैनूं रस्ता दिसया सिध्धा, जिस दी कुतब सतार दए गवाहीआ। दो सौ पैंठ डिगरी विच सिध्धा,

❋

❋

निशाना धुर दा सोभा पाईआ। जिथ्थे खेल होणा इका, वाहिद आपणी कार भुगताईआ। जिस दा गुर तेग़ बहादर इशारा दिता सी उठ वेख दयाले सिखा, मतीदास गवाहीआ। ओथे ज़रूर बणनी कलयुग दी अन्तिम चिक्खा, अग्नी सेक ना कोए बुझाईआ। जेहड़ा गोबिन्द दा लेख सस्से वाला किसे ना लिखा, ओह छब्बी पोह नूं देणा लिखाईआ। जेहड़ा अजे तक बुद्धी दे हट्ट नहीं विका, अक्ल विच सक्या ना कोए समझाईआ। उस दा लेख दस्सणा खंडयों तिक्खा ते वालों निक्का, निक्कयों वडा वड वड्याईआ। कुझ भेत खोल्हणा की गोबिन्द ने पंज प्यारयां मस्तक लाया टिक्का, जिस दी शहादत ग्रन्थ ना कोए भुगताईआ। की गोबिन्द ने हुक्म सुणाया कि सतिजुग विच चलणा प्रभू दे नाम दा सिक्का, दूजी मोहर ना कोए रखाईआ। फिर हस्स के किहा ताली मार के किहा उस वेले पुरख अकाल इक्को होणा सब दा पिता, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस दा नाम रस होणा अगम्मी मिट्ठा, शकर गुड़ ना कोए चतुराईआ। मंज़ल मार्ग दस्सणा इक्को चिट्टा, रंगत रंग कूड़ बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग अन्तिम शब्दी सतिगुर हो के कढे सिट्टा, सिट्टेबाज़ी वेखे ख़लक ख़ुदाईआ।

१४ सावण शहिनशाही सम्मत ६ कपूर सिँघ बराड़ दे गृह मोगा ज़िला फ़िरोज़पुर

चौदां सावण कहे मैं फिरया चौदां लोक, तबक सबक वेख वखाईआ। नाम कलमा सुणया सलोक, सोहला धुरदरगाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभ दा भाणा कोए ना सके रोक, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। आदि जुगादि पुरख अकाल एका ओट, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दा खेल जुग चौकड़ी कोटन कोट, बेअन्त अन्त कहिण ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आया विच किसे ना सोच, समझ विच ना कोए समझाईआ। जिस दी भविक्ख्तां विच सारे करदे आए लोच, लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला वेस वटाए मातलोक, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी कार कमाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना करे रुशनाईआ। नाम ख़ुमारी दे करे मदहोश, मधुर धुन अगम्म सुणाईआ। चौदां लोक कहिण असीं होए ख़ामोश, ज़बां सके ना कोए हिलाईआ। जिस मंज़ल ते असीं ना सके पहुंच, सो मंज़ल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। चौदां सावण कहे कहे मैं वेख्या दीन दुनी दा चौदस चन्द, चांदनी नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट अंधेरा अंध, सच नूर ना कोए चमकाईआ। अन्तर मिले ना किसे अनन्द, आत्म परमात्म विच ना कोए समाईआ। तूं

❋

❋

मेरा मैं तेरा गाए कोए ना छन्द, पढ़ पढ़ थक्की जगत लोकाईआ। मिले मेल ना सूरा सरबंग, शाह पातशाह शहिनशाह होए ना कोए सहाईआ। सदी चौधवीं रही लँघ, भज्जे वाहो दाहीआ। कलयुग कूड़ वज्जे मृदंग, चार वरन रिहा सुणाईआ। माया ममता मोह विकारा नच्चे वांग मलंग, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण आपणी कार कमाईआ। अमृत धार वही किसे ना गंग, गोदावरी जमना सुरस्ती रोवे मारे धाईंआ। गुर चेला मुरीद मुर्शद बणे कोए ना संग, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। आवण जावण लख चुरासी मेटे कोए ना पन्ध, चित्रगुप्त दा लेख ना कोए चुकाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी चाढ़्हे कोए ना रंग, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। पूरब लेखा करे कोए ना खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग नाम ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। चौदां सावण कहे मेरे अन्तर आई हैरानी, हैरत विच दुहाईआ। मैं जुग चौकड़ी खेल तक्कया महानी, अवतार पैग़म्बर गुर ध्यान लगाईआ। अक्खरां वाली सुणी बाणी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान जगत वड्याईआ। दीन दुनी दी मंज़ल तकी रुहानी, रूह बुत खोज खुजाईआ। दीन मज़्हब सति धर्म दी धरनी धरत तकी निशानी, निशाने जगत वंड वंडाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग धर्म धार दी किसे करे ना कोए मेहरवानी, मेहर नज़र ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। चौदां सावण कहे मैं सुणया शब्द अनोखा, अगम्म अगम्मड़े दिता सुणाईआ। जिस दे विच नहीं कोई धोखा, भरम विच ना भरम भुलाईआ। शब्दी धार संदेशा निरगुण जोता, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जिस दा भाणा किसे ना रोका, चार जुग दे रुक्के देण गवाहीआ। सो जुग चौकड़ी जाणे आपणा मौका, मुकम्मल आपणी कार कमाईआ। मैं उच्ची कूक के देवां होका, हुक्म सुणावां धुरदरगाहीआ। बेनकाब होवण चौदां लोका, चौदां तबक अक्ख उठाईआ। उठो वेखो मार्ग सौखा, सहिज नाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा आप सुणाईआ। चौदां सावण कहे मैं दस्सां अगम्मी बात, बातन दयां जणाईआ। की खेल कमलापात, पतिपरमेश्वर की आपणा हुक्म सुणाईआ। मैं सोहणी सुहञ्जणी रात, भिन्नड़ी आपणे नाल महकाईआ। जन भगत सुहेले पुछ के वात, वातावरन दिता बदलाईआ। जीवण ज़िंदगी बख्श के दात, दातार आपणा रंग वखाईआ। लहिणा देणा वेख लोकमात, पाताल आकाशां डेरा ढाहीआ। निरगुण धार हो के साथ, सगला संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणी कार कमाईआ। चौदां सावण कहे गुर अवतार पैग़म्बरो परम पुरख दी मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। शब्दी धार बख्श ज़िंदगानी, जीवण आपणे लेखे पाईआ।

❋

❋

पढ़नी पई ना अक्खरां वाली बाणी, ढोले गीत ना कोए शनवाईआ। लेखा मुक्कया दो जहानी, एथे ओथे दया कमाईआ। झगड़ा चुक्कया चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज डेरा ढाहीआ। जुग चौकड़ी झगड़ा चुक्कया दीवानी, चुरासी लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। चौदां सावण कहे मेरा सोहणा सुहावणा दिहाढ़ा, दिवस वज्जी वधाईआ। जिस ने जाणा सी विच भरवास जंगल उजाड़ा, मढ़ी मसाणां डेरा लाईआ। कूड़ क्रिया दा वज्जणा सी नग़ारा, नौबत दुनी वाली सुणाईआ। नाता टुटणा सी सज्जण मित्र यारा, साक सज्जण सर्ब तजाईआ। प्यार रहिणा नहीं सी पुत्र धीआं मात पित सहारा, सगला संग तजाईआ। नार कन्त देणा नहीं सी अधारा, जीवण जगत ना कोए वड्याईआ। दीन दुनी विच्चों होणा सी किनारा, वेला वक्त दए गवाहीआ। तिस दा शब्द गुरु गुर बण वणजारा, होका दे के गया सुणाईआ। बेख़बरां करे ख़बरदारा, आलस निंद्रा विच्चों उठाईआ। बिना साहिब सतिगुर दूजा अवर ना कोए सहारा, बख्शणहारा नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाला सब किछ करनेहारा, करनी दा करता बेपरवाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिस दे सेवादारा, दर बैठे सीस निवाईआ। ओथे शंकर करे की विचारा, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। राय धर्म चित्रगुप्त दूर दुराडे रोवण ज़ारो ज़ारा, जग नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जम का दूत नेत्र अक्ख ना सके उग्घाड़ा, रहिबर राह ना कोए दरसाईआ। जिस उत्ते किरपा करे आप करतारा, हरि करता होए सहाईआ। उस दा जन्म विच्चों जन्म दए दुबारा, आप बणे जणेंदी माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप कराईआ। चौदां सावण कहे मैं सच दस्सां अग्गे हज़ूर, हरिजन हरि जणाईआ। दिवस दिहाढ़े लहिणा मुकणा सी सिँघ कपूर, काया कपड़ देणा तजाईआ। नाता तुटणा सी ज़रूर, तन वजूद माटी ख़ाक संग ना कोए वखाईआ। मैं हैरान होया किस बिध फेर बख्श्या नूर, नूर नूर विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक वखाईआ। चौदां सावण कहे हरि भगत जाणा सी प्रभ दा सुत दुलारा, प्रभ आपणी दया कमाईआ। सच दस्सां की अगम्मी होया इशारा, बिन सैनत सैनत लाईआ ,। सुत दे घर सुत अजे सुत होणा दुलारा, लारा पिछला पूर कराईआ। अगला जन्म जन्म तों बाहरा, बिध नाल लेखा दिता चुकाईआ। दरगाह साची सचखण्ड खण्ड सच सच (दवारा), हरिजन सच्ची सरनाईआ। जिथ्थे झुकदे पैग़म्बर गुर अवतारा, विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मंगण वारो वारा, दर ठांडे झोलीआं डाहीआ। सद देवणहार इक दातारा, दयावान दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दवार इक वखाईआ।

❋

❋

चौदां सावण कहे मैं वेखां चारे कूट, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण ध्यान लगाईआ। जिधर तक्कया उधर जूठ झूठ, सच सुच रूप ना कोए दरसाईआ। फेर वेख्या किस बिध प्रभ भगत उधारया पूत, पिता पुरख अकाल हो सहाईआ। जां निगाह मारी आत्म परमात्म एका धागा एका सूत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मैं सहिज नाल गया चूक, निम्हीं निम्हीं अवाज़ सुणाईआ। शब्दी शब्द किहा औह वेख नौ खण्ड पृथ्मी सुत्ती घूक, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला मेले सहिज सुभाईआ। सावण कहे मैं चौदां आया जग, सम्मत शहिनशाही छे दए वड्याईआ। जिस ने बंस सरबंस तों होणा सी अलग्ग, वक्खरा आपणा घर सुहाईआ। उस नूं ख़ुशी दा बन्न्हा तग, तन्दन प्रभ दा नाम सुणाईआ। जिस दा सरीर जलणा सी विच अग्ग, चिखा जगत वाली तपाईआ। उस दा मेल नाल सूरे सरबग, साहिब सतिगुर आपणे रंग रंगाईआ। पिछले जन्म दी मंज़ल गया लँघ, अगला जन्म सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। तेती साल ना जाए वंञ, ख़ुशी ख़ुशी नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा जोड़ जुड़ाईआ। नवीं आरजू आयू बख्शी तेती साल, चौदां सावण दए गवाहीआ। नवें जन्म दा जोबनवन्ता होवे बाल, घर गृह वज्जे वधाईआ। पिछली लिख्त पढ़नी ते रखणी मात संभाल, सम्बल दा मालक दए जणाईआ। जिस ने लेखा चुकाया काल महाकाल, भय भयानक होया सहाईआ। सो बख्शे सच्चा धन माल, मालक हो के झोली पाईआ। जन्म जन्म दी लेखे ला के घाल, कर्म कम दा मूल वखाईआ। अन्तिम अन्त कर संभाल, मेला मेलया सहिज सुभाईआ। सतिगुर शब्द बण दलाल, अजमेर सिँघ दिता दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा पूर कराईआ। चौदां सावण कहे मेरी नमो नमो निमस्कार, नमस्ते कहि के सीस निवाईआ। मेरा अज्ज दा विहार, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी दी ख़ुशी नाल वड्याईआ। मेरी मुहब्बत दी बहार, बसन्त तों परे सोभा पाईआ। मेरे साहिब दी गुलज़ार, फुल्ल फुलवाड़ी आपणा रंग वखाईआ। खेल वेख सच्ची सरकार, सच कहाणी दयां सुणाईआ। जन भगतां भगतां ल्ए उबार, चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। जन्म मरन तों कर के बाहर, दर घर साचे दए वड्याईआ। लेखा लहिणा पूरा कर संसार, संसारी भण्डारी सँघारी दा कर्ज़ा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा इक वखाईआ। चौदां सावण कहे मेरी बेनन्ती अन्त, अन्तरीव दयां जणाईआ। किरपा करी साहिब भगवन्त, श्री आपणी दया कमाईआ। आत्म दा मालक बण के कन्त, कन्तूहल आपणे अंग लगाईआ। आपणी खेल दस्स कला अनन्त, अनन्त आपणी कार कमाईआ। जन भगत उधार गुरमुख धुर दा सन्त, गुरसिख आपणा जोड़ जुड़ाईआ। हरख़ सोग रिहा

❋

❋

ना चिन्त, ग़मी ग़मखार दिती गंवाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक दी बणा के बणत, घड़नहार आपणा रंग रंगाईआ। लहिणा देणा लेखा पूरा कर के अन्त, अन्त आत्मा पंज तत विच रखाईआ। जेहड़ी वस्त चार जुग मिली नहीं किसे साध सन्त, सतिगुर शब्द हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। चौदां सावण कहे मेरी अन्त अन्त अर्ज़ांई, अर्ज़ देवां सुणाईआ। तूं कोटां विच्चों प्रभ दर परवान होई, जो परवाना धुर दा नज़री आईआ। बिना पुरख अकाल तों मिले किसे ना ढोई, ढोआ ज़िंदगी हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। पैग़म्बर कहिण साडी दरोही, तोबा तोबा कर सुणाईआ। जिन्हां भगतां आत्मा सदा नरोई, मरन विच मरन ना कोई बदलाईआ। अवतार कहिण जो आत्मा ओसे दी होई, ओह वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। गुर कहिण निरगुण जोत जोती जाते दी लोई, लोयण नेत्र दए गवाहीआ। जिस नूं चौदां सावण कहे अज्ज नेत्र अक्ख कोए ना रोई, जलधार ना वहिण वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा पर्दा आप चुकाईआ। चौदां सावण कहे मेरी अरदास, अर्ज़ दयां सुणाईआ। सतिगुर शब्द शब्द दी पावे रास, गोपी काहन आपणा खेल वखाईआ। मेहरवान हो के बख्शे पवण जगत स्वास, साह साह आपणा खेल खिलाईआ। लहिणा देणा पूरा करे पृथ्मी आकाश, धरनी धरत धवल धौल दी गोद सुहाईआ। जन्म विच्चों जन्म बदल दे आज, अज्ज दी थित थित नाल वड्याईआ। जेहड़ी विधवा होणी सी राज, राज तख्त उत्ते फेर दिता बहाईआ। अग्गे पूरा करे ज़रूर काज, जो करनी करता पिच्छे गया लिखाईआ। पहले आपणे भगत दी रखी लाज, भगवन हो के होया सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नवें जीवण दा नवां साजण साज, सज्जण हो के अगली ख़ुशी ख़ुशी विच्चों दए वखाईआ।

३० सावण शहिनशाही सम्मत ६ बीबी रजिन्दर कौर दे नवित फ़िरोजपुर छाउणी

तीजी पत्रका तीजा अंक, रजिन्दर अन्तष्करन विच्चों समझाईआ। पूरब लेखा सीता सपुत्री जनक, जन भगत भेव खुल्हाईआ। जिस दा लेखा पूरा कराए वासी पुर घनक, घनईया राम धुरदरगाहीआ। जीवण जगत बणाई बणत, कर्म दिती वड्याईआ। हुक्म संदेशा कुमार सन्त, सहिज नाल सुणाईआ। जिस वेले कलयुग आवे अन्त, सदी चौधवीं संग रखाईआ। आत्म परमात्म होणा मंत, मन्त्र इक अल्हाईआ। साहिब सुल्ताना श्री भगवाना आदी कन्त, गहर गम्भीर नूर ख़ुदाईआ। जिस

❋

❋

लेखा चुकाउणा विच्चों जीव जंत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जनक सपुत्री चलदी पगडण्डी, भज्जे चाँईं चाँईंआ। सहेलीआं संग हस्स के कढे दन्दी, ख़ुशीआं रंग वखाईआ। फेर घुट्ट के गल तैनूं लाया मुक्खों किहा चंगी, ठोडी फड़ के दिती हिलाईआ। फेर मख़ौल विच हलूण के किहा तूं रंडी, रंडेपा तेरे संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला ल्ए मिलाईआ। सहेली किहा मेरा नहीं नहीं कोई कन्त, रंडेपा रूप ना कोए दरसाईआ। सीता निगह मारी वेख्या खेल बेअन्त, बेपरवाह दिता जणाईआ। सुणया अगम्मी छंत, ढोला धुरदरगाहीआ। किस दी करां मन्नत, किस अग्गे सीस झुकाईआ। मेरे अन्दर रही नहीं हिम्मत, हौसला दिता मिटाईआ। अचानक आई चिन्त, चिखा रही जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, की आपणी कल वरताईआ। सीता किहा मैं दिता की सराप, मेरी राम दुहाईआ। सहेली किहा मेरा राम करे मुआफ़, तेरे राम सरनाईआ। सीता किहा मेरा नहीं कोई जुआब, जुआबतल्बी मंग ना कोए मंगाईआ। सहेली किहा ओह सब किछ आपणे आप, जो राम रमया हर घट थाँईंआ। सीता किहा की मैं कीता पाप, तैनूं सुख़न दिता सुणाईआ। रंडी वरगा नहीं कोई संताप, दु:ख दर्द ना कोए अख्वाईआ। सीता सिर पैर तांईं गई कांप, रो के नैणां नीर वहाईआ। आत्मा परमात्मा दा कीता जाप, सति सरूप विच समाईआ। झट धुर शब्द ने दिता आख, संदेशा अगम्म अथाहीआ। ओह वेख खेल अलखणा अलाख, जिस दा लेखा ना लख्या जाईआ। जो सब दा माई बाप, पिता पुरख अकाल वड्याईआ। जिस वेले त्रेता द्वापर लँघया इन्हां दा लेख लिखे जगत इतिहास, अक्खरां विच वड्याईआ। कलयुग अन्त करे कराए आप, आप आपणा वेस वटाईआ। उस वक्त इस दा जन्म होवे विच मात, धरनी धरत धवल सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। तीजी चिट्ठी त्रेता द्वापर कलयुग तीजे जुग दी धार, सहिज सहिज सहिज सुणाईआ। जो शब्द गुरु गुर शब्द दिता अधार, बिना उदर तों आप जणाईआ। सो लहिणा देणा लेखा पूरा करे करतार, कुदरत दा करता कादर नूर इलाहीआ। सीता दा बचन ना जाए हार, सहेली अकेली रंग रंगाईआ। रंडी दा रंडेपे वाला वार, रहिबर हो के वेख वखाईआ। जन्म कर्म कर्म जन्म तों बाहर, बाहर आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। सतिगुर शब्द किहा सीता अन्तर आई विचार, अन्तष्करन ध्यान लगाईआ। कलयुग खेल वेख्या संसार, चारों कुण्ट कूड़ दुहाईआ। फेर सहेली उत्ते निगाह लई मार, नेत्र लोचन अक्ख उठाईआ। फेर प्रेम विच कीता प्यार, गलवकड़ी आपणे हथ्थ वखाईआ। फेर प्रभ दे

❋

❋

अग्गे कीती पुकार, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। जे एस दा जन्म होणा आउणा दूजी वार, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। मेला मेलणा सच दवार, दर दरबार इक सुहाईआ। जिस कन्त दी बणे नार, तन वजूद तत समाईआ। ख़सम ख़समाने ओह मरन नहीं देणा भतार, रंडेपा जगत ना कोए वखाईआ। उस वेले शब्द गुरु ने सीता नाल कीता उपकार, बचन बचन नाल मिलाईआ। पूरा करां ज़रूर कौल इकरार, वायदा वायदे विच रखाईआ। एसे कारन एह खेल होया अपार, जिस दा भेव कोए ना पाईआ। जे रजिन्दर ना हुन्दी ते लहिणा हुन्दा ना विच संसार, रणजीत नूं सकदा ना कोए बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं पूरा कीता कौल, आपणा तोड़ निभाईआ। खेल वखा के उपर धौल, धर्म दिता निभाईआ। जे गुरसिख ना जावे डोल, सतिगुर सदा सदा सहाईआ। सहेली दा सहिज सुभाओ दा बोल, अनबोलत पूर कराईआ। जिस नूं समझे कोए ना पंडत पांधा रौल, शास्त्र सिमरत वेद पुराण कहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तीजे अंक दा लेखा पूरा करन आया कौल, गृह मन्दिर मन्दिर आ के अन्दर ख़ुशी बणाईआ।