पुस्तकालयभाग २२

पहली भाद्रों शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल

जोती नार कहे मेरा सच दा होया ब्याह, वाहवा वज्जी वधाईआ। दीन दयाले दया लई कमा, कामल मेहर नज़र उठाईआ। प्रेम संदेशा दिता सुणा, अगम्म अथाह अथाहीआ। साडे अन्दरों बदल सुभा, साहिब दिती वड्याईआ। चरण कँवल ल्या बहा, दर दवार सुहाईआ। निरन्तर दिती इक इतलाह, इतआदक आप जणाईआ। मन्नो सच दी सलाह, साहिब सुल्तान दृढ़ाईआ। सजदा सीस दयो झुका, डण्डावत बन्दना इक वखाईआ। मुहब्बत विच सारे करो हां, नांह ना कोए दरसाईआ। धूढ़ी ख़ाक लओ रमा, रहमत विच सुणाईआ। इक्को धार कहिणा पिछला लेखा दिता गवा, दीन मज़्हब रिहा ना राईआ। झगड़ा मुकाओ सूर ते गां, ढोरां खल्ल ना कोए लुहाईआ। इक्को जपणा सब ने नाँ, निरँकारा सिफ्त सालाहीआ। ख़ुशी विच कहो वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। तुध बिन अवर ना कोए ख़ुदा, ख़ुदी तक्ब्बरी देणी गंवाईआ। सच कलमे दी लाओ सदा, अदा अवाज़ इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे सच वर, सच सच हुक्म सुणाईआ। जोती नार कहे मेरे साहिब ने दिती सलाह, सहिज नाल सुणाईआ। शरअ दा घूँगट देणा लाह,

❋

❋

मुख पड़दा रहे ना राईआ। नार सुहागणे उच्ची कर दे बांह, बाज़ू इक वखाईआ। दो जहानां दस्सदे इहो पिता ते इहो माँ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। इक्को दे चरणी बलि बलि जा, सीस जगदीश इक निवाईआ। इक्को रहिबर इक्को वेखणा राह, रस्ता अवर ना कोए अपनाईआ। इक्को प्राणपत इक्को शाही शहिनशाह, पातशाह इक अख्वाईआ। इक्को सजदा इक दुआ, इक्को मंग मंगाईआ। इक्को आदम इक हव्वा, इक्को नूर अगम्मी माईआ। इक्को मालक दिलरुबा, जो रबाब सितार रिहा वजाईआ। इक्को आलम आलमान उल्मा, आलमीन अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक जणाईआ। जोती नार कहे प्रभ दिता इक संदेशा, सँध्या सरघी ना कोए वड्याईआ। जुग चौकड़ी तक्को वेसा, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। तन वजूद तक्को पेशा, पेशीनगोई दए गवाहीआ। मालक तक्को इक नरेशा, नर नरायण इक वड्याईआ। जिस नूं कहिंदे आए रहे हमेशा, ओह तुहाडा बणया माहीआ। सारे कहि दयो इक्को धार दीन मज़्हब दा छड्डया पेशा, हिसाब वंड ना कोए रखाईआ। झगड़ा रिहा ना मूंड मुंडाए धारी केसा, तत्तां रंग ना कोए रंगाईआ। लेखा रहे ना मुल्लां शेख़ां, शकल प्रभ देणी बदलाईआ। सब ने मन्नणा इक्को नेता, नर नरायण नूर इलाहीआ। जिस दे अन्दर तुहाडा भेता, भेव ना कोए खुल्हाईआ। चार जुग दा सारे कर लओ चेता, चेतन रिहा कराईआ। तुहाडा देस रिहा ना जिस गए विच परदेसा, आपणा पन्ध रखाईआ। पिता पूत नज़र ना आए बेटी बेटा, संगी संग ना कोए बणाईआ। सारे कहो इक्को खेवट इक्को खेटा, ख़ालक ख़लक इक अख्वाईआ। इक्को प्रेम इक्को हेता, मुहब्बत इक रखाईआ। जिस दे वसे सचखण्ड देसा, देस देसन्तर डेरा ढाहीआ। ओह कलयुग अन्तिम आपणा खेल करे उच्चेचा, ऊच अगम्म बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर हुक्म इक उपजाईआ। जोती नार कहे मेरे साहिब ने दिती सिख्या, प्रेम शब्द जणाईआ। ओह वेख जेहड़ी सृष्टी दस्सी मिथ्या, मथण वाला कवण अख्वाईआ। चार जुग दा लेख वखाया लिख्या, जो लेखा कलम शाहीआ। फेर धर्म वखाया कूड़ दवारे विक्या, हट्ट सच ना कोए चलाईआ। मनसा मन किसे ना टिक्या, धर्मी धर्म ना कोए जणाईआ। फेर दीन मज़्हब दा वखाया हिस्सया, पर्दा पर्दे विच्चों चुकाईआ। फेर लेखा दस्सया मित्र प्यारे मितया, जो मेहर नज़र नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हुक्म इक्को इक सुणाईआ। जोती नार कहे मैं सहिज नाल बोली, निम्रता विच सुणाईआ। सदके तैथों घोली, वारी आपणा आप वार कराईआ। क्यों कलयुग अन्त नहीं बदली चोली, चोले वाल्या देणा समझाईआ। सानूं सति सच दी चाढ़्ह के डोली, अनडोलत आपणे घर बहाईआ। साडा वास्ता

❋

❋

साडी पिछली कथा ना फोलीं, वरका जुग वाला उलटाईआ। असीं जाणया तेरा शब्द गुरु तेरे नाम दा ढोली, ढोलक जगत साडे गल विच पाईआ। असीं तेरे सिफ्त दी सिफ्तां वाल्या पा के आ गए रौली, रौणक मनां नाल बणाईआ। जुग चौकड़ी खेल खिलाया हौली हौली, सहिज सहिज दृढ़ाईआ। साडा वास्ता वेखीं हुण करी ना तौली, जल्दी जल्दी कार भुगताईआ। सानूं कुछ वेख लैण दे उपर धौली, धर्म दी धार ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हक संदेशा इक जणाईआ। जोती नार कहे मैं बिना सीस तों कीता सजदा, कदमबोसी बोस्सयां विच रखाईआ। बण के रूप दासी दास बरदा, सेवक चाकर वेस वटाईआ। मैं प्रेम विच पुच्छया माही मैनूं भेत दस्स दे आपणे घर दा, जो जुग चौकड़ी ल्या लुकाईआ। तत्तां वाला गुरु अवतार पैग़म्बर तैथों रिहा डरदा, भाणा मन्न के सीस निवाईआ। किसे नूं किहा सीस निवा लहिंदा किसे नूं किहा चढ़दा, चढ़दीआं कलां वाले तेरी समझ किसे ना पाईआ। किसे नूं किहा मेरा अक्खरां वाला नाम रहीं पढ़दा, मातलोक मकतब विच सारे पढ़ने दिते पाईआ। किसे नूं दस्सया मेरा रूप नरायण नर दा, नर हरि बेपरवाहीआ। अन्त फ़ैसला दे दिता मैं मातलोक होवां कलयुग कल दा, कलकाती वेख वखाईआ। जेहड़े गुर अवतार पैग़म्बर रिहों घल्लदा, हुक्मी हुक्म सुणाईआ। ओह सिफ्त सुणांदा रिहा तेरे महल्ल अटल दा, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। जोती नार कहे आपणे घर दा दस्स दे घेरा, जिथ्थे रह के झट लँघाईआ। इक वार आपणे नाल लगा दे गेड़ा, मुड़ के फिरन दी लोड़ रहे ना राईआ। किड्डा वडा लम्मा वेहड़ा, सहिज नाल सुणाईआ। मेहरवान कर दे मेहरा, मेहर नज़र उठाईआ। पुरख अकाल किहा मेरी जोत तक लै धार केरा, इक्को वार इक समझाईआ। जिथ्थे कदे ना होवे नबेड़ा, आदि अन्त कहिण कोए ना आईआ। मेरा सति सरूप मेरा वेहड़ा, चार दीवार छप्पर छन्न कोए ना छाईआ। मेरी धार विच रहिणा करके वड्डा जेरा, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज नज़र कोए ना आईआ। जिथ्थे ना प्रकाश ना अंधेरा, चन्न सूर्या ना कोए चमकाईआ। मेरे प्यार विच मार लै फेरा, मुहब्बत विच फिरन दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। जोती नार कहे मैनूं संदेशा दिता होर, सहिज नाल सुणाईआ। ओह वेख अंधेरा घोर, कलयुग दयां दृढ़ाईआ। मन मनसा होई चोर, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। शब्द प्रीती गए तोड़, सुरती सति ना कोए मिलाईआ। जगत वासना रहे दौड़, कलयुग जीव भज्जण वाहो दाहीआ। दीन मज़्हब सके कोए ना मोड़, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जगत साध बणे चोर, ठग्गां पई दुहाईआ। धुर दा नाम किसे ना कोल, वस्त सच ना कोए वरताईआ।

❋

❋

सिफ्ती ढोले रहे बोल, अनबोलत राग ना कोए सुणाईआ। फिरी दुहाई उपर धौल, धर्म दी धार ना कोए वखाईआ। पूरब करे किसे ना कौल, इकरार समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर संदेशा इक सुणाईआ। पुरख अकाल किहा मेरा गृह तकणा तकणा चारे कूट, कुटीआ आपणी फोल फुलाईआ। मेरा खेल तकणा तकणा जूठ झूठ, जो कलयुग काया भरम भुलाईआ। मेरा धर्म तकणा मोह विकारा तकणा पूत, पिता पुरख अकाल ना कोए मनाईआ। मेरा खेल तकणा सति धर्म करके गया कूच, कूचा गली रोवे मारे धाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। जोती धार कहे मेरे साहिब हथ्थ जोड़े, जोड़ी तेरे नाल बणाईआ। अगम्म अगम्मड़े चढ़ घोड़े, वागां निरगुण हथ्थ उठाईआ। कलयुग जीव वेखे मिट्ठे कौड़े, कूड़ी क्रिया फोल फुलाईआ। मोह विकार कोए ना होड़े, सस्से दा होड़ा दए दुहाईआ। आत्म परमात्म कोए ना जोड़े, दीन दुनी मेल ना कोए मिलाईआ। कुछ याद कर लै नानक धार किहा जिस वेले सेजा सुत्ता रोड़े, कंकरां सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वर साचा इक वखाईआ। जोती धार कहे मेरे धरनापति, पति तेरी सरनाईआ। सानूं साची सिख्या दिती मति, मति मतांदर डेरा ढाहीआ। साडी दीन मज़्हब नाल उबले रत्त, रत्ती रत्त दिती सुकाईआ। आपणी आप जणा के मित गत, गतमित आपणी आप बणाईआ। सच दवारे करके हित, हितकारी ल्या प्रनाईआ। तेरा हुक्म मन्नीए नित, नवित तेरी सेव कमाईआ। तूं सब दे आवें चित, चित ठगौरी रहे ना राईआ। तूं स्वामी मालक पित, पतिपरमेश्वर वड वड्याईआ। साडी इक बेनन्ती आपणे भगत सुहेले खिच्च, शब्दी शब्द शब्द मिलाईआ। वक्त सुहञ्जणा सुहञ्जणी करदे थित, थित वार वज्जे वधाईआ। तैनूं खोजदे गए केते कित, कोटन कोटि ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडा खहिड़ा छुडाउणा पथ्थर इट्ट, पाहन रूप ना कोए बणाईआ। जोती धार कहे मेरा झगड़ा रहे ना अक्खर, आख़र दयां सुणाईआ। मेरा इष्ट रहे ना पथ्थर, इट्टां वंड ना कोए वंडाईआ। मेरी ज़ात रहे ना टक्कर, शरअ रहे ना कोए लड़ाईआ। मेरी शरीणी रहे खण्ड ना शकर, जगत रस ना कोए चखाईआ। मेरा भाग रहे ना वक्खर, हिस्सयां वंड ना कोए वंडाईआ। मेरी वड्याई रहे ना सतर, लाईनां रंग रंगाईआ। मेरा संदेशा रहे ना पत्र, पत्रका जगत पढ़ाईआ। मेरा गृह रहे ना नछत्र, हिस्सयां रंग चढ़ाईआ। इक्को तेरे प्रेम दा प्रभू प्रीतम होवे असर, असलीअत इक समझाईआ। तेरे प्यार विच अग्गे सारे करीए बसर, विस्तर इक्को सेज हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती नार कहे सानूं बख्शीं सिदक सबूरी, प्याला सबर जाम प्याईआ। इक नूर तक के नूरी, नूर

❋

❋

नुराने विच समाईआ। दर बरदी बण हज़ूरी, हज़ूर अग्गे सीस झुकाईआ। मैं तेरी करां मज़दूरी, मांगत हो के झोली ढाहीआ। कलयुग शरअ मेट के कूड़ी, क्रिया कुकर्म देणी गंवाईआ। बुद्धी रहे कोए ना मूढ़्ही, मूर्ख मुग्ध देणे तराईआ। इक्को चरण बख्शणी धूढ़ी, टिक्के ख़ाक रमाईआ। मैं चाहुंदी प्रभू दिने जागदयां रातीं सुत्तयां तेरा शब्द तेरे नाम दी करे मशहूरी, लख चुरासी अन्दर आवाज़ सुणाईआ। तैनूं लभ्भदी फिरे मंज़ल कोहतूरी, तुरीआ तों परे ध्यान लगाईआ। पर इक किरपा करीं मेरे वल्ल वट्टीं कदे ना घूरी, ग़ुस्से नाल डराईआ। जे मैं तेरा रूप तूंहे मेरा नूरी, नूर नुराना सोभा पाईआ। मेरे कसूर नूं सदा समझीं बेकसूरी, कसर अशारीए नाल देणा उडाईआ। निगह मार लै किस बिध कलयुग पाउणी फ़तूरी, फ़तवा की लगाईआ। की मति होणी हूड़ी, बुद्धहीण कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वर आपणा आप जणाईआ। जोती नार कहे मैं होवां तेरी सुलखणी, सोहणी सोभा पाईआ। मेरी झोली रहे ना सक्खणी, भगतां प्रेम नाल भराईआ। मेरी मुहब्बत उन्हां नाल रखणी, जेहड़े तेरा ढोला गाईआ। मैं तेरा रूप अलख अलखणी, जन्म मरन विच ना आईआ। जे प्रभू तूं मैनूं बणाया पत्नी, पतिपरमेश्वर हो के देणा वखाईआ। जेहड़े तेरे भगत सुहेले कलयुग हो गए बेवतनी, उन्हां नूं आपणे वतन देणा पहुंचाईआ। मैं आ गई तेरे पत्तनी, कन्ढ्ढे बैठी सोभा पाईआ। मेरे साहिबा उन्हां दी पति रखणी, जो तेरा नाम ध्याईआ। मैं ओह सख़ी नहीं जिसने काहन नूं खवाई मक्खणी, दुद्धां धार वहाईआ। मैं तत्तां वाली नहीं जो तेरे अग्गे नच्चणी, नेत्र नैणां अक्ख मटकाईआ। मैं ते इक जाणदी तेरा मेरा कौल ते तूं पूरा रहीं उत्ते बचनी, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। मेरे महिबूब तेरी सदी चौधवीं कदे नहीं टप्पणी, टापूआं दे टप्पे देणे गंवाईआ। मैं नैण उग्घाड़ के तकणी, · किस वेले तेरे भगतां दी हाढ़्ही पक्कणी, हाढ़्हा कढ के दयां सुणाईआ। तेरे भगतां दी

बस्ती वसणी, सच दवारे बहि के ख़ुशी वखाईआ। मैं खेल तकणा आपणी अक्खणी, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जे तेरा हुक्म पूरा ना होवे ते मैं मर जावां नक्क डोब के विच चप्पणी, जगत कहाणी पिछली चली आईआ। फेर तेरी कथा कहाणी किसे नहीं रटणी, तेरा ढोला कोए ना गाईआ। जे तूं लाड़ा बणया शृंगार कीता ला के वट्टणी, सोहणा रूप दरसाईआ। मेरा वास्ता मेरे महिबूब ज़रूर कलयुग दी जड़ पुटणी, पटने वाला तेरा सोभा पाईआ। फेर मैं ख़ुशीआं दे विच तेरी हस्ती तक के हस्सणी, हस्स हस्स के दयां वखाईआ। मैं फिरां उत्तर पूरब पच्छमी, दक्खण वाहो दाहीआ। तेरी खेल वेखणी रसमी, कलयुग रसमो रिवाज देणा बदलाईआ। मैनूं तेरी सुगंद ते तेरी कसमी, कसम खा के रही दृढ़ाईआ। तेरे चरणां दी धूढ़ लाउणी भस्मी, भस्म कर दे कूड़ लोकाईआ। तूं इक्को नज़र आवें इस्मी, आज़म तेरा नूर ख़ुदाईआ। मानव ज़ाती

❋

❋

तेरी किस्मी, किस्म सब नूं देणी समझाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले झगड़ा मेट दे जिस्मी, जिस्म ज़मीर अन्दरों देणी बदलाईआ। तूं मालक आदि जुगादि दा मिशनी, मिशन आपणा देणा चलाईआ। की करे राम ते कृष्नी, की पैग़म्बर सिफ्त सालाहीआ। इक्को तेरी धार दो जहानां दिसणी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तूं मेरा सतिगुर ते मैं तेरी सिखणी, सिख सतिगुर विच समाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों तेरी लेख लेखणी पंजां लिखारीआं लिखणी, गोबिन्द दे के गया गवाहीआ। तेरे वैराग विच मैं सारी दुनिया पिटणी, दुहथ्थड़ मार के दयां सुणाईआ। वे मेरे प्रभू तेरे हुन्दयां मैनूं सारे करदे टीका टिप्पणी, मूर्ख मूढ़्ह उँगलां रहे उठाईआ। बेशक मैं तेरे नालों वड्डी ते तेरे नालों निकणीं, तेरे विच समाईआ। मैनूं आपे दस्स दे मैं चार जुग दी धार तेरे वास्ते कितनी, की मेरी वंड वंडाईआ। बिन तेरी किरपा तेरे दर सुरती किसे ना टिकणी, टिक्कयां वाले रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच वर, सच दवारे आस रखाईआ। जोती धार कहे मेरे मालक करां की बेनन्ती, बिनै की सुणाईआ। कलयुग घर घर वेख महंती, दर दर डेरे लाईआ। गढ़्ह बणया हउमे हंगती, हँ ब्रह्म ना कोए समझाईआ। पंडत पांधे खांदे पंगती, रसां मुख भराईआ। तृष्ना पूरी होई ना अन्न दी, विष्नूं रिहा कुरलाईआ। इक गल्ल याद कर लै गुज़री गोबिन्द चन्न दी, जेहड़ा तेरे अन्दर वास्ता पा के गया सुणाईआ। जिस वेले सृष्टी चोर हो गई कन्न दी, चुग़ली निन्दयां विच सुणाईआ। उस वेले जनणी भगत होणी कोई नहीं जणदी, सांतक सति ना कोए समाईआ। तृष्ना वधणी तम दी, तामस विच कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। जोती धार कहे मैं नार सुहागण चंगी, सच साहिब सेव कमाईआ। जो मंग अगम्मी मंगी, सो मंग दयां समझाईआ। जिस वेले कल काती वासना होई गंदी, मंद भाग दिसे लोकाईआ। साची मंज़ल चले कोए ना डण्डी, डण्डावत बन्दना ना कोए दरसाईआ। सृष्टी नेत्र हो जाए अंधी, प्रभ दा दरस कोए ना पाईआ। कलयुग अन्तिम आवे कन्ढ्ढी, सदी चौधवीं नाल रलाईआ। मन वासना होवे पाखण्डी, दुतीआ भाउ वधाईआ। सदी चौधवीं जाए लँघी, वेला वक्त अन्त समझाईआ। पुरख अकाल खेले खेल साहिब बख्शंदी, बख्शणहार दया कमाईआ। गोबिन्द धार कर के नन्गी, पर्दा ओहला दए चुकाईआ। जन भगतां सीस दस्तार जाए रंगी, लाल गुलाला रंग वखाईआ। करनैल सिँघ फड़ा दे हथ्थ बन्न्ही, बन्दना कर के सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। पगड़ी कहे मेरा रंग लाल गुलाला, गोबिन्द हथ्थ वड्याईआ। मेरा साहिब सदा प्रितपाला, प्रितपालक इक अख्वाईआ। जिस दा नाम सति सुखाला, सहिज सहिज दृढ़ाईआ। जन भगतां तोड़ के कूड़ जंजाला, जागरत जोत करे

❋

❋

रुशनाईआ। लेखा जाण के माज़ी हाला, अग्गे आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग रंगाईआ। पगड़ी कहे धर्म दी धार दे दयो खद्दर, माँ पुत्त हथ्थ उठाईआ। जिस ने सृष्टी दृष्टी करनी पद्धर, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। जन भगतां आसा मनसा पूरी करे सध्धर, सदमा रोग रहिण ना पाईआ। कलयुग अन्तिम चारों कुण्ट पाए ग़दर, गदागर करे लोकाईआ। जन भगत इक्ट्ठा कर के टब्बर, शब्दी रस्सा डोरी हथ्थ उठाईआ। सदी चौधवीं कर के अदल, इन्साफ़ ल्ए कमाईआ। कलयुग विच सतिजुग जाणा बदल, बदला देवे शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच वर, सच करनी कार कमाईआ। पगड़ी कहे मैं लाल इक, इक दिती वड्याईआ। इक दे नाल इक्की लैणे लिख, शब्दी शब्द हुक्म लिखाईआ। छब्बी पोह मर्यादा दस्सणी किस बिध बणदा सिख, सिख सतिगुर विच समाईआ। जिस वल्ल कदे ना होवे पिठ, पिछा दे ना मुख भवाईआ। जेहड़ा पैंडा सवा गिठ, मेहर नज़र नाल पार कराईआ। घर वस अबिनाशी अचुत, चेतन सुरती दए कराईआ। सच सुहञ्जणी कर के थित, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। भाग लगा के काया बुत, बुतख़ाने करे रुशनाईआ। जो लेखा लेख पिछला सीस चुक्क के लिआया गुरमीत सिँघ सुत्त, सुत दुलारे गुरमुख आप उपजाईआ। कुछ रस लगाउणा मुख, काले जामन दयो फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। पगड़ी कहे मेरा प्यार नाल रस्से, जो रस्ता रिहा वखाईआ। जिस ने सृष्टी करनी बेवसे, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। कूड़ी क्रिया गंढ कसे, बिन सतिगुर शब्द ना कोए खुल्हाईआ। चारों कुण्ट करके रैण अंधेरी मस्से, धुर दा चन्द चन्द दए छुपाईआ। जेहड़ा तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला जपे, जगजीवण दाता दए मिलाईआ। इक्को वड्याई मिलणी पूरन अक्खर पप्पे, पारब्रह्म रंग रंगाईआ। झगड़ा रहे ना चूंके चुनांचे अलबत्ते, फ़िकरे सब दे दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच वर, सच मेला ल्ए मिलाईआ। जोती नार कहे मैं करां इक अरदास, बिनै बेनन्ती इक जणाईआ। वाह मेरे साहिब गुणतास, गुणवन्त तेरी वड्याईआ। जन भगतां रहिणा साथ, सगला संग बणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्सणी गाथ, ढोला अगम्म अथाहीआ। तूं दीन दयाला रघुनाथ, रघुपति तेरी सरनाईआ। तैनूं लभ्भणा पए ना पृथ्मी आकाश, जन भगतां अन्दर डेरा लाईआ। सच स्वामी हो के करना वास, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। भरम मेटणा ख़ास, पहली भाद्रों इहो मंग मंगाईआ। बिना भगतां तों तेरी चले कोए ना साख, शनाखत वाला नज़र कोए ना आईआ। पर इक गल्ल याद कर लै पहली अस्सू नूं पंजां प्यारयां कोल होवे इक इक ग्लास, जल पुट्ठे पासे भराईआ। पंजां दरबारीआं कोल होण नौ नौं पत्ते ताश, नहिले तों अग्गे हथ्थ ना कोए उठाईआ।

❋

❋

पंजां लिखारीआं कोल पुट्ठा फड़या होवे इक इक चाक, चाकू मुख खुल्ल्हे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। जोती नार कहे प्रभू मैं तेरी कोझी कमली, बुधहीण अख्वाईआ। तूं मेरा साहिब अमली, अमलां तों रहित कार ख़ुदाईआ। मैं यथा यथार्थ यमली, यादाशत ना कोए जणाईआ। सिर्फ़ आई ते आई तेरे कम्म लई, काज आपणा देणा समझाईआ। जे आई ते आई भगतां दे दम लई, दामनगीर लैणा बणाईआ। जे आई ते आई तेरे नाम लई, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। जे आई ते आई अगम्मे राम लई, जिस राम नूं जन्मे कोए ना माईआ। जे आई ते आई सोहणे शाम लई, जिस शाम दी शमा ना कोए बुझाईआ। जे आई ते आई उस अमाम लई, जिस दा भेव पैग़म्बर ना सके खुल्हाईआ। जे आई ते आई उस भगवान लई, जो भगतां दए वड्याईआ। जे आई ते आई जगत जहान इन्सान लई, दीन मज़्हब दा डेरा ढाहीआ। जे आई ते आई आत्म परमात्म मिलाण लई, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। जे आई ते आई इक पहचान लई, जो बेपहचान धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच संदेशा इक सुणाईआ। जोती नार कहे तेरा सत्तरंगा वेख के डरदी, लुक लुक झट लँघाईआ। हौक्यां विच मरदी, हाए हाए सुणाईआ। मैनूं समझ ना आई तेरे घर दी, की बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। मैं सिफ्त कीती सी नरायण नर दी, रागां विच सुणाईआ। मैनूं समझ नहीं सी पल दी, की आपणा हुक्म वरताईआ। मैनूं छोटा जेहा पता सी किस तरह तेरी धार राजे बल नूं छलदी, बावन हो के खेल खलाईआ। मैनूं पता नहीं सी की कीमत पावें गल्ल दी, जो अवतार पैग़म्बर गुर मुक्खों सहिज नाल उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे धुर दा वर, धुर दे मालक हो सहाईआ। प्रभू तेरा सत्तरंगा बड़ा मोटा, जगत जहान नज़री आईआ। जिस दे हुक्म नाल असां संसार कीता टोटा टोटा, टुकड़यां वंड वंडाईआ। जिस तों डरदयां तेरे नाम नूं दस्स के खरा ते खोटा, दोवें राह चलाईआ। जिस तों डरदयां माला मणक्यां घसाया पोटा, पोटे पोटे दिती दुहाईआ। जिस तों डरदयां खेल खलाया चौदां लोका, चौदां तबकां कार कमाईआ। जिस तों डरदयां नाम सुणाया विच सलोका, अक्खरां विच सालाहीआ। जिस तों डरदयां तेरे हुक्म दा दिता होका, हौका हक हक इलाईआ। जिस तों डरदयां सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा संभालया मौका, मुकम्मल तेरी सेव कमाईआ। जिस तों डरदयां दीन दुनी नाल कीता धोखा, मानव मानव नाल टकराईआ। जिस तों डरदयां वक्खरा वक्खरा साफ़ कीता चौका, हिस्से काया वाले वंडाईआ। जिस तों डरदयां तेरा भाणा मन्नया नाल शौका, सिर सक्या ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी

❋

❋

वड्याईआ। प्रभू तेरा सत्तरंगा उठे नाल बल, बलधारी ल्ए अंगड़ाईआ। जिस ने कलयुग मेटणा छल, छलीए तेरी कार कमाईआ। जिस ने वरोलणे अठसठ जल, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती बचया रहिण कोए ना पाईआ। जिस ने फोलणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ थल, सरोवर अस्गाह पड़दा लाहीआ। जिस ने कूड़ी क्रिया लौहणी खल्ल, छुरी कसाईआं हथ्थ फड़ाईआ। जिस ने चारों कुण्ट तेरे हुक्म नाल उठाणे दल, रूसा चीना चीना रूसा नाल लड़ाईआ। जिस ने जगत चुरासी नूं देणा फल, कर्मां वाला झोली पाईआ। जिस प्रभू अवतार पैग़म्बरां दा मसला करना हल्ल, भविक्ख्त गुरुआं वाले वेख वखाईआ। जिस ने भगतां अन्दर जाणा रल, रल मिल आपणा झट लँघाईआ। वखाउणा निहचल धाम अटल, दरगाह साची इक सुहाईआ। जिथ्थे तेरा दीपक दीआ अगम्म जोत रिहा बल, अग्नी अग्ग ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच वर, साहिब तेरे हथ्थ वड्याईआ। सत्तरंगा कहे ओ जोती धार मैं कोई नहीं वाधू, वादल रूप ना कोए वखाईआ। मेरा लेखा समझा के गया गोबिन्द कोल दादू, दाअवे नाल दृढ़ाईआ। जिस वेले अवतार पैग़म्बर गुरुआं तों मानव ज़ाती नहीं आउणी काबू, मन कल्पणा विच कुरलाईआ। उस वेले मेरा पुरख अकाल आपणी कला सब नूं सांभू, साहिब सतिगुर बेपरवाहीआ। भय विच चारों कुण्ट लग्गणे लांबू, अग्नी सके ना कोए बुझाईआ। रहिणा नहीं कोई नाढू, सिर सके ना कोए उठाईआ। चौदां तबकां दो जहानां सदी चौधवीं अन्त अख़ीर इक्को निशाना गाडू, गाईड हो के गाॅड आप अख्वाईआ। कोई रहिण नहीं देणा कूड़ी क्रिया वाला साधू, साधना सब दी दए कराईआ। गुर अवतार पैग़म्बर जगत इष्ट होणा नहीं कोई आगू, नेड़े नज़र कोए ना आईआ। जिस वेले सत्तरंगा उठया ते सृष्ट सबाई अन्दरों जागू, जुगती नाल रखाईआ। प्रभ ने शस्त्र फड़ना नहीं कोई बाज़ू, बाजां वाला गया समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सच आपणा खेल वखाईआ। सत्तरंगा कहे मेरे विच नहीं कोई ताकत, ताकतवर दी ओट रखाईआ। मेरे विच नहीं कोई ल्याकत, लायक बण ना कोए चतुराईआ। मैं प्रभू तों मंग मंगी तेरे भगतां नाल मेरी होवे रफ़ाक्त, सोहणा संग बणाईआ। जिस वेले दुनिया उत्ते आवे आफ्त, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। मैं प्रगट होवां ते तेरयां भगतां दी बाबत, बाबल तेरी सेव कमाईआ। तेरे हुक्म नूं करां साबत, सच दयां वरताईआ। दीन दुनी दी बदल के आदत, तेरा इष्ट दयां मनाईआ। तेरे कलमे दी होवे वाहिदत, वाहिद तेरा नाम ध्याईआ। मेरे गोबिन्द दे शहादत, तेरा सूरबीर अख्वाईआ। इक्को तेरी होवे इबादत, दूजा नाम ना कोए पढ़ाईआ। सृष्टी दृष्टी दा होवे मालक, मालक नूर नूर इलाहीआ। प्रभू मैं सत्तरंगा तेरे धर्म दा सालस, सालसी जगत विच कमाईआ। मैं चाहुंदा इक तूं होवें इक

❋

❋

तेरा भगत होवे ख़ालस, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोे कोई मेरे हुंदयां जूठयां झूठयां दी करे सफ़ारश, मुख तोड़ के दन्द भनाईआ। जे तेरे नाम दे हुन्दयां कोई होर लिखावे इबारत, कलम शाही ना कोए चतुराईआ। बिना तेरे प्यार तों होवे ना कोए ज़मानत, ज़ामनी अवर ना कोए जणाईआ। मेरी तेरे नाल इक हमाकत, हमसाजण लैणी निभाईआ। प्रभू मैं इस कर के आया कि तेरयां भगतां दी मेरे विच होवे शनाखत, समझ समझ विच प्रगटाईआ। तेरा रूप दस्सां वास्तक, वायदा पिछला पूर कराईआ। गुरमुख होवे कोए ना नास्तिक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच वर, सच सच नाल मिलाईआ। सत्तरंगा कहे मैं तेरा इक दुलारा, दो जहानां देणी वड्याईआ। चारों कुण्ट देवां पाहरा, सेवक हो के सेव कमाईआ। मैं उहदे शाह रग ते वज्जणा जेहड़ा तूं मेरा मैं तेरा ना लावे नाअरा, आत्म परमात्म राग अल्हाईआ। इक्को गृह इक्को मन्दिर दस्सणा दवारा, जिथ्थे द्वारकावासी सीस झुकाईआ। जिथ्थे झुकण पैग़म्बर अवतारा, गुरु गुर रंग वखाईआ। मेरी नमो नमो निमस्कारा, डण्डावत बन्दना सजदे विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा आदि अन्त जुगा जुगन्त साचा दवारा, दूजा दर नरायण नर नज़र कोए ना आईआ।

२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल दुपहर नूं

धरनी कहे मेरी आसा होई सवाधान, निंद्रा कल रही ना राईआ। मैं उठ के लग्गी तकाण, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। वेख्या ज़िमी असमान, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु मंगदे दान, दासी हो के झोलीआं डाहीआ। जिस बदल दिता विधान, तरमीम करीम आप कराईआ। झुला दिता सच निशान, धर्म निशाना इक प्रगटाईआ। सन्त सुहेले भगत बणा नौजवान, जोबन आपणा रंग रंगाईआ। सूरबीर बण पहलवान, दो जहान दे बन्ने भज्जे चाँईं चाँईंआ। किसे दी रहिण नहीं देणी शान, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। खेल वेखदे सूर्या भान, चन्द सितार ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मार्ग इक रखाईआ। सूर्या कहे मैं तक्कया सूरबीरा, धरनी उत्ते ध्यान लगाईआ। जिस दी चरण छोह मंगदे अवतार पैग़म्बर गुर पीरा, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। जो शरअ कटे ज़ंजीरा, कड़ी कड़ी नालों बदलाईआ। रूप धर के बेनज़ीरा, नज़र सब दी रिहा बदलाईआ। धर्म दी धार बंधा चीरा, चीर दुफाड़ दा लेखा रिहा मुकाईआ। दो जहानां चुक्क के बीड़ा, पहलवान आपणा बल धराईआ। चार जुग दी जोती धार नार

❋

❋

बणा बहाई उत्ते पीढ़ा, रंगला गृह इक वखाईआ। जिस दे ओढण सीस देणा सत्त रंग दा लीड़ा, पोह छब्बी वंड वंडाईआ। इक मार्ग बणाउणा भीड़ा, गुरमुख विरला लँघ के ख़ुशी बणाईआ। इक लक्कों बन्न्ह के ल्याउणा कीड़ा, लम्मीआं टंगां वाला सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। धरनी कहे मैं वेख्या नाल फुरती, फुरतीला रूप बणाईआ। जिस दा खेल आपणी आप जुगती, जुग चौकड़ी हुक्म वरताईआ। कलयुग अन्दर सतिजुग करनी दरुस्ती, दुरसत आपणा हुक्म सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर धार वेखणी पुश्ती, पुश्त दर पुश्त फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे प्रभ वेख्या पहलवान उत्ते खड़्हा पब्बां, पंजां सहिज नाल दबाईआ। सदी चौधवीं दे मुक्खों निकलया हाए रब्बा, यामबीन तेरी बेपरवाहीआ। मेरे उत्ते पैण लग्गा दब्बा, सिर सकां ना कोए उठाईआ। मैं वेखणा की लेखा कबरां विच हड्डां, मकबरयां की दुहाईआ। किस बिध जगत जहान छडां, छुट्टे कूड़ लोकाईआ। चारों कुण्ट उठ उठ भज्जां, भज्जां वाहो दाहीआ। साहिब स्वामी धुर दा लभ्भा, पर्दे ओहले जगत चुकाईआ। नाम ख़ुमारी लवां मधा, मधुर आपणी धुन बणाईआ। जिस दे हुक्म अन्दर गुर अवतार पैग़म्बर विष्न ब्रह्मा शिव बध्धा, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। उस ने कदम चुक्या सज्जा, साजण हो के दया कमाईआ। शेर रूप हो के गज्जा, गज हाथी देण दुहाईआ। जो खेल करदा जन भगतां नाल मिल के आपणी वजह, वजूहात ना किसे दरसाईआ। आपणी धार विच वेखे आपणा मज़ा, मज़ाक दस्से जगत लोकाईआ। जिस ने सब नूं देणी अन्तिम सज़ा, बचया नज़र कोए ना आईआ। सो लेखा जाणे आपणी रज़ा, राज़क रहीम अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा आप चलाए अग्गा, अग्गे किसे दी लोड़ रहे ना राईआ।

२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठवाल रात नूं

दो भाद्रों त्रेता खेल कीता, प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। राम ने पाणी मंग्गया कोलों सीता, सुत्ती लई उठाईआ। औह वेख कृष्न धार लिखाउणी गीता, भगतन देणी वड्याईआ। औह तक कलयुग अन्तिम नीता, मानव ज़ाती फोल फुलाईआ। औह वेख अवतार पैग़म्बर गुरुआं पैंडा बीता, वेला वक्त सोभा पाईआ। औह तक लेखा ऊचा नीचा, नीचां ऊचां वेख वखाईआ। औह वेख मेरा राम सब दा प्यारा मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। औह तक चार जुग दा लहिणा देणा कीता, लेखा

❋

❋

खोज खुजाईआ। औह वेख देवे रस मीठा, अगम्मा आप वरताईआ। औह तक जिस वेले सब ने दे जाणी पीठा, पुश्त हथ्थ ना कोए टिकाईआ। औह तक आख़री गोबिन्द वाला अंगीठा, अग्नी अग्ग जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। दो भाद्रों कहे राम पाणी हथ्थ विच फड़या, फड़ के निगाह टिकाईआ। फेर तक्कया मैं किस मंज़ल ते चढ़या, वसया केहड़ी थाँईंआ। फेर वेख्या मैं किस जगत विच अड़या, बन विच साथी नज़र कोए ना आईआ। फेर वेख्या राम ने राम दा ढोला पढ़या, तूं मेरा मैं तेरा दूजा संग ना कोए निभाईआ। फेर तक्कया मैं पंजां तत्तां विच्चों मरया, तत वजूद ना कोए वखाईआ। फेर वेख्या मैं उस दी सरनी पड़या, जिस दी परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे पढ़ाईआ। फिर तक्कया निरभउ तों भय विच डरया, सहिज विच हथ्थ छाती ते टिकाईआ। फिर तक्कया जगत जहान डूँग्घा गड़या, जिस लख चुरासी लई दबाईआ। फेर उठया राम राम दे नाल लड़या, राम तेरे राम दी राम दुहाईआ। पुरख अकाल ने किहा ओह राम छड़या, तेरी सीता संग ना कोए रखाईआ। किस वहिण विच हड़्हया, जगत धार समाईआ। फेर राम ने राम दे चरणां उत्ते सीस धरया, धर के ख़ुशी मनाईआ। राम ने किहा राम औह वेख अड़या, सहिज नाल सुणाईआ। मैं ज़रूर भन्नां जो घड़या, घड़न भन्न्हणहार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। राम फड़या ग्लास हथ्थ, बरतन माटी हथ्थ उठाईआ। फेर तक्कया पुरख समरथ, दाता बेपरवाहीआ। फेर नज़र आया गोबिन्द सुत्ता विच सथ, सूलां सेज हंढाईआ। फेर नेत्र वहा के अथ्थ, हथ्थ मस्तक उत्ते रखाईआ। फिर निगह मारी विच काया नाड़ी मास हड्ड, बिना राम तों पिंजर कम्म किसे ना आईआ। फेर जाणया एह सब कुझ जाणा छड्ड, सगला संग ना कोए रखाईआ। तन नालों होणा अड्ड, घर मन्दिर देणा ढाहीआ। फेर वेख्या पुरख अकाल सुणाया सद, ढोला अगम्म अथाहीआ। ओह वेख राम आपणे राम दी हद्द, हदूद हदूद विच्चों समझाईआ। जिस वेले अवतार पैग़म्बर गुरु सारे जाणे लद, तत्तां वाला रहिण कोए ना पाईआ। सीता सवाणी जाए छड्ड, अंगी अंग ना कोए कराईआ। फेर धर्म निशाना देवां गड्ड, इक्को इक प्रगटाईआ। प्रगट होवां झब्ब, मालक बण के बेपरवाहीआ। तुहाडे लेखे पूरे करां सभ, सबब नाल आपणा मेल मिलाईआ। पुरख अकाल ने राम नूं राम दा आपणा वखाया कद्द, जिस दा आकार ना कोए जणाईआ। ख़ुशी विच गया वध, बेअन्त बेपरवाहीआ। सूरबीर हो के गया गज्ज, भय ज़ोर नाल जणाईआ। फेर ब्रह्मण्ड खण्ड वखा के पंजां तत्तां वाले कोल पंज बैठकां लईआं कढ, राम ने राम नूं दिता डराईआ। राम चरणी गया लग्ग, की प्रभू खेल वरताईआ। पुरख अकाल ने किहा जिस वेले आवां विच जग, जागरत

❋

❋

जोत कर रुशनाईआ। भगत सुहेले लवां लभ्भ, खोजां चाँईं चाँईंआ। नाम ख़ुमारी दे के मध, मधुर धुन राग सुणाईआ। राम तुहाडे सब दे इष्ट वाले धर्म राए दा होणा वग, मैं भगतां दा राखा इक्को नज़री आईआ। गुरमुख रहिण नहीं देणा कोए कग्ग, कागों हँस उडाईआ। उस वेले कलयुग दी अग्नी लग्गणी अग्ग, चारों कुण्ट तपाईआ। धुर दे राम ने राम तों ग्लास फड़ ल्या झट, पाणी आपणे हथ्थ वखाईआ। फेर किहा राम उस वेले भगतां उत्ते अमृत देणा सट्ट, धुर दा मेघ बरसाईआ। जुग चौकड़ी दे लेखे देवां कट, जन्म मरन रहे ना राईआ। कीमत पा के आपणे हट्ट, खरीददार बणां थांउँ थाँईंआ। लोकमात विच्चों सचखण्ड दवारे देवां सट्ट, फड़ बाहों आप उठाईआ। राम ने राम नूं टेक्या मथ्थ, एह तेरी बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी तूं चलावणहारा रथ, रथवाही इक अख्वाईआ। मेरे साहिब इक गल्ल दस्स, झोली डाह के मंग मंगाईआ। दस्स तूं होवें कि भगत होण तेरे वस, पड़दा देणा उठाईआ। राम ने किहा राम उस वेले किसे दा चले कोए ना वस, अक्ल बुद्धी ना कोए चतुराईआ। ओह मेरा ते मैं उहनां दा लवां रस, रस्ता इक्को लैणा बणाईआ। ओह मेरे अन्दर ते मैं उन्हां दे अन्दर जावां वस, दूजे घर ना कोए वड्याईआ। ओह मेरे ते मैं उहनां दा गावां जस, इहो मेरी सिफ्त सालाहीआ। बाकी कीती करनी सब दी हो जाए रफ, रफ़ता रफ़ता लेखा दए मुकाईआ। अन्त मलेछां दी उठणी सफ, सफ़ गोबिन्द शब्द धार विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप मिलाईआ। राम किहा राम पाणी ग्लास थोड़ा ऊणा, भरया नज़र कोए ना आईआ। फड़ मोढिउँ दिता हलूणा, ज़ोर नाल दबाईआ। सीता तूं नहीं मुक्खों कूणा, कहि के दिता सुणाईआ। एहदा रस अजे अलूणा, मिट्ठा रूप ना कोए प्रगटाईआ। राम किहा मेरे राम इयों दिसदा जिस वेले कलयुग तपणा धूणां, धूंआँधार होणी लोकाईआ। पाप वधणा दूणा, पतित होए लोकाईआ। जगत होवे तेरे नाम विहूणा, साचा नाम ना कोए ध्याईआ। तेरे गुरमन्त्र नूं जगत समझे टूणा, जादूआं वाली दुहाईआ। एह लेखा नामालूमा, समझ ना कोए समझाईआ। धुर दे राम किहा ओह राम मेरे मासूमा, उठ नैण अक्ख खुल्हाईआ। कलयुग विच मैं ओन्हां भगतां दे मुखड़े चूमां, जिन्हां नूं बुरा कहे लोकाईआ। राम किहा वाह ओए प्रभू सूमा, बिना इक भगत तों तूं तारन दी हिम्मत ना कोए रखाईआ। धुर राम किहा राम जे मैं किरपा करां इक तों बणा देवां हजूमां, इक्ट्ठे भुक्खे नन्गे सर्ब कराईआ। जिस वेले चाहवां ते आपणे भगतां दे अन्दर घूमां, घुंमण घेरी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जदों चाहवां मैं मिट्ठा कर देवां तुंमा, कुड़त्तन विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। सृष्टी दे वेंहदयां उन्हां दे विच गुम्मां, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा हुक्म वरताईआ। राम किहा, राम,

❋

❋

की दो भाद्रों रह जाऊ याद, सच दे सुणाईआ। धुर राम किहा मैं मालक अन्त ते आदि, जुग जुग मेरी बेपरवाहीआ। तैनूं पंजां तत्तां वाली दिती दाद, जिस वेले चाहां उस वेले खोह के आपणी झोली पाईआ। मैं दो जहानां करन वाला राज, लख चुरासी आपणी रईयत भुल्ल कदे ना जाईआ। उस वेले तुहाडे सारे बदल देणे समाज, समग्री आपणा नाम वरताईआ। सन्त भगत बणा के साध, गुरमुख लैणे उठाईआ। इक्को दस्स के आपणा राग, वैराग अन्दर देणा रखाईआ। जिथ्थे ना कोए सवाल ना जवाब, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। ना कोए तन्द सतार रबाब, ना कोए किल्ली ल्ए भवाईआ। इक्को इक उपजा के नाद, शब्द धुन देणी सुणाईआ। जन भगतां सन्मुख हो के आप, आपणा मेला लैणा मिलाईआ। लेखा रहिण नहीं देणा पुन्न पाप, इक्को रंग देणा रंगाईआ। सो ओह वेला वक्त लहिणा देणा लेखा पूरा कीता आप, राम दा राम भुल्ल कदे ना जाईआ। जन भगतो तुहाडी एसे कर के खोल्ही जाग, आलस निंद्रा विच्चों बाहर उठाईआ। बैठकां कढण दा राम ने राम नूं दस्सया सी रिवाज, प्रभास विच सुत्ता आप जगाईआ। एसे कारन ओह खेल कीती कीती साख्यात, भरम रिहा ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एसे कर के सौण नहीं दिता तक अद्धी रात, जब तक पिछला लेखा ना झोली पाईआ।