पुस्तकालयभाग २२

५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ६ हरी सिँघ ते पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड सोल्ह

गुरसिख कदे ना होवे ग़रीब, जिस अन्तर गोबिन्द दया कमाईआ। सतिगुर शब्द सदा रखे चीत, चित वित ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। त्रैगुण तों होवे अतीत, त्रैभवण धनी दया कमाईआ। काया होवे ठांडी सीत, कलयुग अग्नी तत ना कोए तपाईआ। मन कल्पणा बदल जाए नीत, कूड़ी क्रिया कूड़ मिटाईआ। साहिब स्वामी मिले इक्को मीत, मित्र प्यारा धुरदरगाहीआ। जिस दे छत्र झुल्ले सीस, जगदीश इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा नाम वर, भेव अभेदा अन्तर खुल्हाईआ। ग़रीब होवे ना कदे गुरसिख, जिस सिख्या सतिगुर भाईआ। जन्म कर्म तों बाहर लेखा देवे लिख, सतिगुर दाता धुरदरगाहीआ। जिस दा अन्तर आत्म इष्ट इक, एकँकार सीस निवाईआ। सो साहिब सुहेला बणे अगम्मा पित, मीत मुरारा इक अख्वाईआ। जिस दी किरपा नाल सृष्टी दृष्टी जाए जित्त, नौ दवार दा डेरा ढाहीआ। सच दवार जाए विक, कीमत सतिगुर घर पाईआ। जिस मंज़ल ते चढ़े कोए मुन ना रिख, गुरमुख मिले माण वड्याईआ।

❋

❋

जिस दी झोली पए नाम दी भिक्ख, भिच्छया देवे बेपरवाहीआ। उस दी पूरी मनसा इच्छ, निरइच्छत होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा नाम वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। ग़रीब ना होवे गुरसिख सच्चा, सच मिले वड्याईआ। बेशक काया माटी भाण्डा कच्चा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश नज़री आईआ। अन्दर वसे पुरख समरथा, निरगुण नूर जोत इलाहीआ। जो हभ किछ हो के परमात्म देवे वथा, वस्त अमोलक नाम वरताईआ। चुरासी विच्चों रखे दे के हथ्था, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। सच दवारा खोल्ह के हट्टा, गृह आपणा इक समझाईआ। जिथ्थे कीमत सोना रुपा पए कोई ना टका, जगत माया ना कोए चतुराईआ। इक्को एकँकार सिर रखे आपणा हथ्था, मेहर नज़र उठाईआ। आदि तों अन्त तक सिख सदा सतिगुरु दा बच्चा, शब्द गुरु आपणी गोद उठाईआ। जो साढे तिन्न करोड़ लूं लूं अन्दर रचा, रचना आपणी दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा नाम वर, वस्त इक्को इक वरताईआ। गुरसिख ग़रीब होवे ना कदे कंगाल, कौडी हट्ट ना कदे विकाईआ। जेहड़ा शब्द गुरु दा लाल, ओह गुरसिख गोबिन्द गोद उठाईआ। एथे ओथे बणे दलाल, विचोला होवे सभनीं थाँईंआ। नाता तोड़ के काल महाकाल, मेहर नज़र इक टिकाईआ। आत्म परमात्म रखे नाल, विछोड़ा अन्त रहे ना राईआ। लै जाए सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, जिथ्थे इक्को नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा नाम वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। गुरसिख ग़रीब होवे ना जग, जागरत जोत शब्द गुरु रुशनाईआ। जगत तृष्ना मिटे अग्ग, हउमें रोग गंवाईआ। हँस बणे कग, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। सतिगुर दरस करे उपर शाह रग, माया ममता मोह चुकाईआ। शब्दी राग सुणे अनहद, नाद आप सुणाईआ। एका इक दी बणे यद, बंस इक्को इक सुहाईआ। सतिगुर सिख सिख सतिगुर कदे ना होवे अड्ड, सतिगुर गोबिन्द गया जणाईआ। ओह सदा सदा सद लडावे लड, गुरमुखां बण के पिता माईआ। कूड़ी क्रिया कर देवे रद्द, अग्गे मार्ग इक चलाईआ। सच दवारे ल्ए सद्द, सदा हुक्म नाम शनवाईआ। गुरमुख सतिगुर मंज़ल चढ़ना भज्ज, विष्न ब्रह्मा शिव अग्गे दिसण सीस निवाईआ। सचखण्ड दवारे जाणा सज, जिथ्थे सज्जण मिले नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच वर, सच संदेशा नर नरेशा नर हरि आपणा इक सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन डण्डावत, निव निव सीस झुकाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म तेरी वेखी बनावट, लख चुरासी रंग रंगाईआ। सानूं अन्तिम आई थकावट, दर ठांडे दईए दृढ़ाईआ। कलयुग जीवां अन्दर आई जहालत, बुध बिबेक ना कोए कराईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दिसे ना कोई सच अदालत, सत्त दीप हुक्म हाकम ना कोए सुणाईआ। जिधर तक्कीए कूड़ बनावट, कूड़ी

❋

❋

क्रिया नाल समझाईआ। धर्म दी धार ना रही अमानत, अमल रिहा ना जगत लोकाईआ। चारों कुण्ट अंधेरी शामत, शमां दीप ना कोए जलाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले परवरदिगार सांझे यार कर सख़ावत, सख़ी सुख़न इक निभाईआ। कल्पना कूड़ मेट अलामत, अलाह इक्को नूर नूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण प्रभू वेख लै आपणी दुनिया, ख़ालक ख़लक खोज खुजाईआ। नूर रिहा ना ·षीआं मुनीआं, सति सच ना कोए समाईआ। विद्वान रिहा कोए ना गुणीआं, अन्तर भेव ना कोए चुकाईआ। कलयुग सिर उत्ते रहिण नहीं दितीआं चुन्नीआं, नपड़द मेरी दुहाईआ। भाग लग्गे ना साढे तिन्न हथ्थ काया कुलीआं, दीपक दीआ ना कोए जलाईआ। माया ममता मोह विकार विच कान्हा तेरीआं सख़ीआँ रुलीआं, सांतक सति ना कोए कराईआ। बिना हरि के नाम तों जगत लाल करदा बुल्हीआं, धुर दा रंग ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण प्रभ आपणी वेख लै सृष्टी, श्रेष्ट नज़र कोए ना आईआ। साबत रिहा कोए ना इष्टी, ईश जीव पई दुहाईआ। धर्म दा रिहा ना कोए गृहस्ती, नेत्र नैण सर्ब तकाईआ। झगड़ा तक लै दोज़ख़ बहिश्ती, पैग़म्बर कूक कूक सुणाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप साबत रिहा कोई ना सिदकी, सबूरी अन्दर ना कोए टिकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आपणी पूजा करा लै इक दी, एकँकार तैनूं दईए जणाईआ। कलयुग कूड़ी काया वेख लै विकदी, कीमत टकयां वाली पाईआ। किसे नूं ख़बर नहीं परमात्म तेरे मित दी, मित्र प्यारे तेरा प्रेम ना कोए निभाईआ। जिस दा लेख चार जुग कलम शाही रही लिखदी, कातब बण के कीती वड्याईआ। अन्त कल तेरी निशानी जांदी मिटदी, मेटणहारे साडी दुहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहे साडी आशा पुरख अकाल तेरे दवारे पिटदी, रो रो दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल कर दे आपणी वार थित दी, जिस दी थित वार जुग चौकड़ी समझ किसे ना आईआ।

६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ६ महिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड सोल्ह ज़िला अमृतसर

जोत धार कहे मैं चार जुग भज्जी नट्ठी, अवतार पैग़म्बर गुरु रूप प्रगटाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरी बणी रही पट्ठी, निमाणी हो के सेव कमाईआ। दीन मज़्हब तपाउंदी रही भट्ठी, अग्नी तत्तां विच प्रगटाईआ। तेरा खेल दस्सदी

❋

❋

रही हठी, सति सरूप बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। नाम कलमा रही रटी, ढोले सिफ्तां वाले रहे गाईआ। अक्खरां वाली पढ़ाउंदी रही पट्टी, लेखा लिख कलम शाहीआ। जगत वणजारन चलाउंदी रही हट्टी, दर दवार मात खुल्हाईआ। महिमा सिफ्त दी लिखाउंदी रही फट्टी, लाईनां सतरां विच वखाईआ। दस्सदी रही वसया घट घटी, घट अन्तर बैठा डेरा लाईआ। भाग लगावे काया मट्टी, साढे तिन्न हथ्थ पंज तत · तेरे कदमां उत्ते सिर रही सट्टी, नैण अक्ख ना कोए उठाईआ।

जुग चौकड़ी खट्टी खट्टी, खटका मूल रिहा ना राईआ। सिफ्त कीती बिना भट्ट भट्टी, ढोले राग जणाईआ। निरगुण हो के जगदी रही निक्की जेही वट्टी, बुतख़ाने कर रुशनाईआ। मेरे साहिब सुल्तान मैं सृष्टी कर ना सकी इक्ट्ठी, इक रंग ना कोए रंगाईआ। वक्ख वक्ख बन्न्ही गट्ठी, भार जगत वाला उठाईआ। अन्त उलटी गेड़ दे लट्ठी, चार जुग दा झगड़ा दे मुकाईआ। कथा कहाणी इक दस्सी, दहि दिशा देणी पढ़ाईआ। लेखा जाण चार लख अस्सी, चुरासी भेव रहे ना राईआ। जन भगतां राय धर्म गलों लाह रस्सी, फाँसी गल ना कोए लटकाईआ। कलयुग मेट अंधेरी मस्सी, नूर चन्द इक कर रुशनाईआ। तेरी बस्ती इक्को होवे वसी, दूजा गृह नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। जोत धार कहे मैं चार जुग भज्जी दौड़ी, नट्ठी वाहो दाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लाई पौड़ी, डण्डा तेरा नाम लगाईआ। बेअन्त तेरी बेअन्त खेल मुझे ना औड़ी, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। साचे मार्ग सृष्टी चले थोड़ी, धर्म दी धार ना कोए बणाईआ। कलयुग काया होई कौड़ी, अमृत रस ना कोए चखाईआ। सदी चौधवीं सके कोई ना होड़ी, होका दे के दयां सुणाईआ। मेरी आयू रह गई थोड़ी, लोकमात ना कोए चतुराईआ। अग्गे भगत भगवान दी होवे जोड़ी, जोड़ी दो जहान बणाईआ। मेहरवान महिबूब आपणी वस्त दे दे भोरी, भोरे विच पैण दी लोड़ रहे ना राईआ। तेरे अग्गे नहीं कोई ज़ोरी, निउँ निउँ के सीस झुकाईआ। मैं चार जुग दी बांकी छोहरी, वलीए छलीए तेरा भेव कोए ना पाईआ। कलयुग अन्तिम मेरी बौहड़ी, रो रो के दयां सुणाईआ। साहिब सतिगुर बण भोरी, अन्तर आत्म खोज खुजाईआ। एस वेले तेरी लोड़ी, लुड़ींदे सज्जण हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। जोत धार कहे मैं फिर फिर थक्की, थकावट विच दुहाईआ। मैं चार जुग दी अक्की, अक्ल बुद्धी तों परे दयां सुणाईआ। मैं लख चुरासी तकी, वेखां थांउँ थाँईंआ। तेरा प्यार करे कोई ना हकी, हकीकत सच ना कोए समझाईआ। दीन दुनी होई शकी, शिकवा सके ना कोए मिटाईआ। किरपा कर पुरख समर्थी, तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। आपणा दरस दे निज नेत्र नैण अक्खी, अक्ख प्रतख आप खुल्हाईआ। मैं तेरे घर दी

❋

❋

सख़ी, सुख़न सच रही सुणाईआ। तूं साह पातशाह शहिनशाह नाम दा लखी, तोट नज़र कोए ना आईआ। तेरे चरण कँवल सरनाई ढट्ठी, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। सदी चौधवीं जांदी टप्पी, टप्पा आपणा दे पढ़ाईआ। भाग लगा दे काया मट्टी, गृह मन्दिर होए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां अन्दर सदा वसीं, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। जोती नार कहे मैं वेख्या चार चुफेरा, कुण्ट बैकुण्ट ध्यान लगाईआ। दिसया अंध अंधेरा, जोत नूर ना कोए चमकाईआ। वसया कोई ना खेड़ा, घर मन्दिर ना वज्जे वधाईआ। बन्न्हया किसे ना बेड़ा, संसार सागर पार ना कोए कराईआ। भरमां ढाया किसे ना डेरा, हउमें रोग ना कोए चुकाईआ। स्वामी दिसे ना नेरन नेरा, गृह मन्दिर ना कोए रुशनाईआ। मैं वास्ता पाउंदी सतिगुर शब्द शब्द गुर शेरा, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। अगला समां दस्सदा तेरा, तीर्थ तट रहे कुरलाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म ला ना देरा, ब्रह्म तेरी आस रखाईआ। भेव खोल्ह दे तूं मेरा मैं तेरा, आत्म परमात्म परमात्म आत्म मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंग रंगा दे सञ्झ सवेरा, दुतीआ भओ रहे ना राईआ।

६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ६ कर्म सिँघ दे गृह पिण्ड मीआं पुर

पुरख अकाल कहे मैं वेखां कलयुग कल, जोती धार नार दृढ़ाईआ। जो चार कुण्ट दहि दिशा वध्या छल, अछल छलधारी फोल फुलाईआ। नेत्र वरोलां अट्ठ सठ जल, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती भेव रहे ना राईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर लहिणा दस्सां बावन बल, बल धारी आप सुणाईआ। जिस कारन अवतार पैग़म्बर गुरु देवां घल, संदेशा नाम शब्द शनवाईआ। ओह खेल तकां बैठ उपर धाम निहचल अटल, सचखण्ड साचे आसण लाईआ। क्यों जगत जहान कूड़ी क्रिया गया रल, माया ममता मोह विच हल्काईआ। हरि का नाम सिमरे घड़ी ना पल, पलकां पिच्छे प्रभ नज़र किसे ना आईआ। अन्तिम सब नूं देवां फल, लेखा वेखां थांउँ थाँईंआ। सदी चौधवीं धुर दा हुक्म जाए कदे ना टल, अटल आप सुणाईआ। लख चुरासी पावां डूँग्घी डल, समुंद सागर टिल्ले पर्बत देण दुहाईआ। शब्द अगम्मी भेज के दल, कूड़ दलिद्दर दयां गंवाईआ। अन्त अख़ीर लेखा जाणां जल थल, महीअल पड़दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड निवासी आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती नार धार मैं वेखां जगत जहानां, निरगुण सरगुण भेव चुकाईआ।

❋

❋

योद्धा सूरबीर बण बलवाना, बलधारी वेस वटाईआ। कलि कल्की पहरया जामा, नूर नूर कर रुशनाईआ। खेल खिलावां बण अमामा, पैग़म्बरां पन्ध मुकाईआ। धुर दा डंक वजा दमामा, दो जहानां दयां डराईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां ज़िमीं असमानां, आपणा रंग रंगाईआ। हुक्म सुणावां गोपी कान्हा, सीता रामा नाल मिलाईआ। कलयुग मेट अंधेरी शामा, शमां नूर इक चमकाईआ। लेखा तकां साढे तिन्न हथ्थ ग्रामा, काया खेड़ा खोज खुजाईआ। अन्तिम वरत आपणा भाणा, भावी सब नूं दयां वखाईआ। शाहो भूप बण के राणा, रईयत खोजां चाँईं चाँईंआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरि भगत सुहेला वेख निमाणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ शब्द दस्स के गाणा, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह हक हक शनवाईआ। पुरख अकाल किहा जोती नार धार मैं वेखां जगत, सृष्टी दृष्टी इष्टी फोल फुलाईआ। निरगुण धार जामा पहिरया फ़कत, फ़िकरा इक्को इक सुणाईआ। चार जुग दी आपणी विच छुपा के शक्त, शक्तीशाली इक अख्वाईआ। सन्त सुहेले प्रगटा भगत, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। लेखे ला के बूँद रक्त, तन वजूद दए वड्याईआ। कलयुग अन्त सुहा के वक्त, वेला आपणे रंग रंगाईआ। लेखा जाणे अर्श फ़र्श उपर धरत, धरनी धवल धौल भेव रहे ना राईआ। योद्धा सूरबीर बण मर्दाना मर्द, मुद्दा आपणा इक दृढ़ाईआ। शरअ छुरी तोड़ के करद, कत्लगाह दा लेखा दए मुकाईआ। चार वरन अठारां बरन ग़रीब निमाणयां वंडे दर्द, दुखियां आपणी गोद उठाईआ। कलयुग मेट अंधेरा गर्द, सतिजुग सच करे रुशनाईआ। झगड़ा मेटे मन्दिर मस्जिद चर्च, शिवदुआले मट्ठ ना कोए चतुराईआ। गुरमुखां मनसा पूरी कर के हरस, हवस कूड़ी बाहर कढ्ढाईआ। जोती धार दे के दरस, जन्म मरन दी तृखा दए बुझाईआ। अमृत मेघ बूँद स्वांत निझर झिरना बरस, कँवल नाभी आप खुल्हाईआ। गृह मन्दिर अन्दर सच स्वामी आवे परत, पतिपरमेश्वर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच जैकारा बोले इक्को गरज, ग़रज़ दो जहानां पूर कराईआ।

६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ६ बीबी बंती दे गृह पिण्ड मीआं पुर ज़िला अमृतसर

पुरख अकाल किहा जोती नार धार मैं अन्त सब किछ करना, करनी करता इक अख्वाईआ। लख चुरासी मेरे हथ्थ जीणा मरना, गेड़े विच विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर भय भउ विच डरना, देवत सुर सीस सके

❋

❋

ना कोए उठाईआ। हुक्मे अन्दर शब्दी अगम्मी ढोला सब ने पढ़ना, रसना जेहवा बत्ती दन्द सिफ्त सालाहीआ। हरि भगत दवार गृह मन्दिर अन्दर दरसाउणा इक घरना, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा इक खुल्हाईआ। इक्को निमस्कार करना प्रभ दे चरणा, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर्म कांड ने झड़ना, सतिजुग सति सति वरताईआ। माया ममता मोह हँकार विकार हड़्हना, डोरी नाम शब्द बंधाईआ। परवरदिगार सांझे यार दी इक्को दिसे सरना, सरनगति इक रखाईआ। नेत्र लोचन नैण निरगुण धार दरस कर सर्ब ने तरना, हरिजन बेड़ा शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। मंज़ल अगम्मी चढ़ना, पुरी लोअ आकाश पाताल अग्गे हो ना कोए डराईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे नरायण नरना, नर हरि आपणा हुक्म वरताईआ। झगड़ा मेटे दीन मज़्हब ज़ात पात वरना बरना, अन्तर आत्म पड़दा इक चुकाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी भाणा सब ने जरना, जगत जरवाणा सीस ना कोए उठाईआ। सच सुच सच दा मार्ग धरना, घड़न भन्न्हणहार आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। नव सति सति स्वामी आपे खड़्हना, सन्मुख हो के दो जहानां नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा वेखे धरनी धरत धवल धौल उपर धरना, धरनापति हो के पड़दा आप उठाईआ।

६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ६ अवतार सिँघ दे गृह पिण्ड काउंके

पुरख अकाल कहे मैं सब किछ जाणा, जानणहार इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी वरतावां आपणा भाणा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। योद्धा सूरबीर बण मर्द मर्दाना, हुक्म इक्को इक सुणाईआ। कलयुग अन्तिम जोत सरूप पहन के बाणा, बाण अणयाला तीर चलाईआ। तख्तों लाह के राजा राणा, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स के गाणा, ब्रह्म पारब्रह्म मेला देणा मिलाईआ। सचखण्ड दवारा एकँकारा दस्स इक निशाना, निशाने पिछले दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी वड वड्याईआ। पुरख अकाल कहे मैं करां खेल अपार, अपरम्पर आप दृढ़ाईआ। लेखा जाण सर्ब संसार, संसारी भण्डारी सँघारी पड़दा दयां चुकाईआ। सब दा लहिणा देणा वेखां इक्को वार, एकँकार होके पड़दा आप चुकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप रहिण देवां ना धूंआँधार, निरगुण नूर करां रुशनाईआ। माया ममता मोह विकार कूड़ी क्रिया मेट हँकार, हउमे हंगता गढ़्ह दयां तुड़ाईआ। सच दवारे सद्द गुरु अवतार, पैग़म्बरां नाल मिलाईआ। भगत सुहेले नेत्र लोचन नैण कर उज्यार, अक्ख प्रतख खुल्हाईआ। हुक्म संदेशा

❋

❋

देवां आपणी धार, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। उठो सारे करो विचार, विचरण दी लोड़ रहे ना राईआ। क्यों सृष्टी दी दृष्टी अन्दर होई ख़ुआर, ख़ूनखार जगत लोकाईआ। धुर दा नाम कलमा अन्तर निरन्तर सके ना कोए उच्चार, आचरण सच ना कोए जणाईआ। कूड़ वासना सारे होए गिरफतार, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। धर्म दी मौले ना कोए बहार, बसन्त रुत ना कोए महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर हुक्म इक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे मैं वेखां खेल सृष्ट सुबाई जग, जग जीवण दाता हो के फोल फुलाईआ। क्यों आत्म परमात्म इष्ट गई छड, नाता जुड़या कूड़ लोकाईआ। क्यों तिन्न सौ सट्ठ हाडी लग्गी अग्ग, नाड़ बहत्तर दए गवाहीआ। सति दवारा कोई ना सके लभ्भ, गृह मन्दिर ना मिले वड्याईआ। मन वासना सारे रहे भज्ज, सुरत शब्द ना कोए समाईआ। पिछली कीती शब्दी सतिगुर कर देणी रद्द, अग्गे हुक्म हुक्म प्रगटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा अवतार पैग़म्बर गुरुआं गाउणा छंद, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर बोलणा गज्ज, बिना रसना जेहवा जेहवा रसन हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दी धार इक प्रगटाईआ। पुरख अकाल किहा दया कमावांगा। दीनां अनाथां वेख वखावांगा। सगला साथा आप निभावांगा। सतिजुग राथा मात चलावांगा। झगड़ा मेट के ज़ाता पाता, पतिपरमेश्वर इक दृढ़ावांगा। कलयुग रहिण ना देवां अंधेरी राता, सतिजुग चन्द इक रुशनावांगा। दीन दुनी दा बण के दाता, नाम भण्डारा इक वरतावांगा। सब दा बण के पिता माता, लख चुरासी गोद उठावांगा। निरगुण धार हो के राखा, सरगुण सेवा सच कमावांगा। भेव खोल्ह अलखणा अलाखा, अलख अगोचर आपणा रंग रंगावांगा। कलयुग अन्तिम मेट के वाटा, कूड़ी क्रिया पन्ध चुकावांगा। जन भगतां पूरा कर के घाटा, काया रोग सर्ब गवावांगा। धुर दी धार सिर उपर इक्को छाता, छत्रधारी हो के वेख वखावांगा। पूरी मनसा कर के आसा, मनसा पूर करावांगा। निरगुण नूर कर प्रकाशा, अंध अंधेर कूड़ मिटावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर साचा इक वखावांगा। गृह मन्दिर इक उपजावांगा। दीआ बाती डगमगावांगा। अनहद नादी शब्द सुणावांगा। ब्रह्म ब्रह्मादी वेख वखावांगा। हँस कागी काग हँस बणावांगा। जिन्हां भगतां सोई सुरती जागी, जागरत जोत विच रुशनावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच वर, सच दा पड़दा आप उठावांगा। सच पड़दा आप उठाएगा। दयानिध दया कमाएगा। जन भगतां कारज कर के सिद्ध, सिद्धमार्ग इक रखाएगा। मन मनुआ अन्तर विध, अणयाला तीर नाम चलाएगा। कूड़ी क्रिया मेट के चिन्द, ज़िंदगी आपणे लेखे लाएगा। जो लहिणा देणा लिख्या वेद रिग, अथर्बण पूरी

❋

❋

आप कराएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन पार कराएगा। हरिजन प्रभू दा मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। काया करे ठांडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। अन्तर निरन्तर परख के नीत, मेहरवान होए सहाईआ। जोती धार वसे चीत, ठगौरी मन रहे ना राईआ। चरण कँवल बख्श प्रीत, प्रीतम आपणे घर वसाईआ। पिछला लेखा पिच्छे गया बीत, अग्गे गुरमुखां दए वड्याईआ। सतिगुर कदे ना देवे पीठ, पुसत पनाह हथ्थ टिकाईआ। मिट्ठे कौड़े करे रीठ, अमृत नाम रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि साहिब सहिज सुखदाईआ। हरि साहिब सच्चा सुखदायक, सिरजणहार गोपाल। आदि जुगादी नायक, मेहरवान मेहरवान मेहरवान। कलयुग होए सहायक, दाता श्री भगवान। गुरमुख बणाए लायक, देवे नाम निधान। झगड़ा मिटाए माटी ख़ायक, जोती नूर नूर रुशनान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दरस दरस नौजवान। देवे दरस दरस प्रभ ठाकर, हरि वडा वड वड्याईआ। हरिजन पार कराए कलयुग सागर, नईया नौका नाम चढ़ाईआ। एथे ओथे दो जहानां देवे आदर, अदर्श आपणा इक वखाईआ। निर्मल कर्म कर उजागर, दुरमति मैल दए धुआईआ। हरिजन कलयुग कल्पणा विच कदे ना होवे पाग़ल, बुध बिबेक आप कराईआ। भाग लगा के काया गागर, गहर गम्भीर दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच वर, सच पर्दा आप चुकाईआ। सच पर्दा आप चुकाउंदा ए। साहिब सतिगुर दया कमाउंदा ए। नौ दवारे पन्ध मुकाउंदा ए। ईड़ा पिंगल सुखमन डेरा ढाहउंदा ए। कँवल कँवल कँवल उलटाउंदा ए। कँवल नाभी रस चुआउंदा ए। शेष सहँसर मुख खुल्हाउंदा ए। ब्रह्म ब्रह्मादी राग सुणाउंदा ए। दीआ बाती आप जगाउंदा ए। नूर नुराना डगमगाउंदा ए। घर साचा इक वखाउंदा ए। जिस गृह आपणा आसण लाउंदा ए। तख्त ताज इक वडयाउंदा ए। शाहो भूप भूप अख्वाउंदा ए। सति सरूप रूप वटाउंदा ए। महिमा अनूप कोए ना भाउंदा ए। अन्तिम कलयुग करना कूच, कूचा गली साफ़ कराउंदा ए। जन भगतां बणा के आपणा ताणा पेटा सूत, सूत्रधारी वेख वखाउंदा ए। गुरमुख गुरसिख बणा के आपणे सपूत, सुत दुलारे गोद उठाउंदा ए। जन्म जन्म दा कर्म कर्म दा चारों कुण्ट रंग रंगाउंदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंज तत तत काया भूत, भूतक हो के वेख वखाउंदा ए।

❋

❋

७ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ६ नरैण सिँघ दे गृह गुमान पुरा ज़िला अमृतसर

पुरख अकाल कहे मैं तकां लख चुरासी, जोती नार धार समझाईआ। साचे मण्डल पावे कोए ना रासी, सुरत शब्द गोपी काहन रंग ना कोए रंगाईआ। दीन दुनी कूड़ कल्पना होई मधरा मासी, मस्त ख़ुमारी नाम ना कोए चढ़ाईआ। धर्म धार दी रहे किसे ना आसी, कूड़ क्रिया जगत हल्काईआ। आत्म परमात्म बणे कोए ना दासी, पारब्रह्म ब्रह्म सेव ना कोए कमाईआ। चार वरन अठारां बरन नव सत्त करे हासी, हस्ती तके ना कोए बेपरवाहीआ। मैं पूरी करां अवतार पैग़म्बर गुरुआं आखी, आख़र आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं उम्मत रसूलां नबीआं करे कोए ना राखी, ईसा मूसा मुहम्मद नेत्र रोवे मारे धाईंआ। रामा कृष्ना बणे किसे ना साथी, सगला संग ना कोए निभाईआ। अमृत हथ्थ आवे ना गोबिन्द बाटी, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वेख वखाईआ। कलयुग जीव साची मंज़ल चढ़े कोए ना घाटी, पैंडा पन्ध ना कोए मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा पढ़े कोए ना गाथी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान पढ़ पढ़ झट लँघाईआ। धुर दी धार समझे कोए ना भविक्ख्त वाकी, पेशीनगोई सब दी दयां जणाईआ। कलयुग मेट अंध अंधेरी राती, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। करे खेल अलखणा अलाखी, अलख अगोचर धुरदरगाहीआ। जिस दा रूप सदा बहुभांती, कलि कल्की वेस वटाईआ। सच धर्म दी खोल्हे हाटी, हटवाणा इक्को नज़री आईआ। झगड़ा मेटणा ज़ाती पाती, दीन मज़्हब करे ना कोए लड़ाईआ। हुक्म संदेशा देवे कमलापाती, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस दा खेल बाज़ीगर नाटी, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि साहिब बेपरवाहीआ। पुरख अकाल कहे मैं तकणा जगत जहान, जहालत वेखां थांउँ थाँईंआ। दीन दुनी दा तकां ईमान, धर्म दी धार खोज खुजाईआ। मानव रसना जेहवा वेखां ज़बान, अन्तर निरन्तर फोल फुलाईआ। सृष्टी दृष्टी तकां मार ध्यान, भेव अभेदा इक खुल्हाईआ। पड़दा लाह के साढे तिन्न हथ्थ मकान, काया काअबा खोज खुजाईआ। सदी चौधवीं कलयुग अन्त की करे जगत इन्सान, इन्सानीअत वेखां थांउँ थाँईंआ। शब्द अगम्मी मार के बाण, अणयाला तीर इक चलाईआ। प्रगट हो के योधा सूरबीर बलवान, बलधारी कार कमाईआ। धर्म चला के इक निशान, निशाने दो जहान बदलाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर सीस झुकाण, विष्न ब्रह्मा शिव निउँ निउँ लागण पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सच्चा सहिब सुखदाईआ। पुरख अकाल कहे मैं तकां दीन दुनी दा लहिणा, लख चुरासी खोज खुजाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं मन्नां कहिणा, जो कूक कूक गए सुणाईआ। सब नूं भाणा पैणा सहणा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। कलयुग अन्त वखाउणा

❋

❋

नैणां, हरिजन नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। नाता तुटणा भाई भैणां, साक सज्जण सगला संग ना कोए रखाईआ। जो आसा रखी बाल्मीक विच रमाइणा, राम दा राम वेख वखाईआ। जो हुक्म संदेशा दिता काहन कृष्न युधिष्टर दी सैना, सैनापत आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। पुरख अकाल कहे मैं वेखां दीन दुनी दा लेखा, जो जुग चौकड़ी अवतार पैग़म्बर गुर गए जणाईआ। निरगुण धार करके वेसा, रूप अनूप आप प्रगटाईआ। प्रकाश करके सम्बल देसा, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। निरगुण धार करके हेता, सरगुण देवे माण वड्याईआ। आदि पुरख भुल्ले कदे ना चेता, चेतन सब नूं दए कराईआ। अमाम अमामा बण के नेता, पीर पैग़म्बरां वेख वखाईआ। जिस ने गोबिन्द सुत दुलारे ल्ए भेंटा, चारे आपणे रंग रंगाईआ। ओह बण के खेवट खेटा, धुरदरगाही आया धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे दो जहान वसणहारा सचखण्ड साचे देसा, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमी असमानां खोज खुजाईआ।

७ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ६ जीत सिँघ दे गृह पिण्ड गुमान पुरा ज़िला अमृतसर

पुरख अकाल कहे जोती नार धार वेख लै आपणी अक्खां, अक्खरां वाली जगत पढ़ाईआ। दीन मज़्हब दे तक लै पक्खां, जो नाम कल्मयां वंड वंडाईआ। सिख मुरीद तक लै लक्खां, अरबां खरबां विच गणित गणाईआ। किसे दी कीमत रही ना कौडी कक्खां, काया माटी कम्म किसे ना आईआ। कलयुग अन्त अख़ीर सिर्फ़ आपणे भगत रखां, जो इक्को मेरा नाम ध्याईआ। जिन्हां दा इष्ट बण गया पथ्थर वट्टे इट्टां, सिल पूजस पाहन सीस निवाईआ। उन्हां दीआं सचखण्ड दवारे दिसण कोए ना चिटां, पास हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। वेख बावरीआं होईआं लिटां, जटा जूट रोवण मारन धाईंआ। राय धर्म दे खाते, सिट्टां, सिट्टा सब दा वेख वखाईआ। शब्दी हुक्म नाल जुग चौकड़ी जित्तां, एह मेरी बेपरवाहीआ। मेरीआं समझ सके कोए ना वार थितां, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। क्यों आदि तों अन्त अन्त तों आदि मैं सब दा पिता, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। इक्को सुत दुलारा लाडला निक्का, जो गोबिन्द आपणे संग रखाईआ। जिस दा सतिजुग विच पूरन प्रकाश दा चलणा सिक्का, मोहर लग्गे थांउँ थाँईंआ। तूं मेरा मैं तेरा सतिगुर शब्द चिट्ठी रसैण देणा दो जहान चिट्ठा, ब्रह्मण्डां खण्डां आप वरताईआ। आपणा खेल जगत जहान आप नजिट्ठा, दूसर संग ना कोए रखाईआ। जो मंज़ल पिछली ते लेखा

❋

❋

सवा गिट्ठा, जन भगतां मेहर नज़र नाल पार लँघाईआ। एथे ओथे करां हित्ता, हितकारी हो के दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी इका, एकँकार इक अख्वाईआ।

७ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ६ हरनाम सिँघ दे गृह पिण्ड गुमानपुरा ज़िला अमृतसर

पुरख अकाल कहे मेरा हुक्म हुक्म अबिनाश, बिनस कदे ना जाईआ। सतिजुग दी धार लेख होवे पूरन प्रकाश, मोहर इक्को नाम लगाईआ। जिस नूं अवतार पैग़म्बर गुर सारे करन पास, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। वरते वरतावे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल कहे हुक्म हुक्म समराथे, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। निरगुण सरगुण होवे साथे, सगला संग बणाईआ। जोती नार धार सर्ब आखे, अनबोलत बोल जणाईआ। तेरा खेल प्रभू प्रभ साचे, सच तेरी वड्याईआ। धर्म धार दे तेरे नाते, नर नरायण बन्धन इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पुरख अकाल कहे शब्द अणयाला तीर गया छुट, कमंद इक्को इक खिचाईआ। लेखा जाणे अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। भगत सुहेले दुलारे उठाए सुत , अपरम्पर आपणे रंग रंगाईआ। छब्बी पोह नूं पूरन प्रकाश दी मोहर लग्गी होवे सब दे सज्जे उत्ते गुट्ट, लाल रंग रंगाईआ। अग्गे भाग ना जाण निखुट्ट, भगवन देवे माण वड्याईआ। चरण प्रीत ना जाए टुट, टुटयां ल्ए जुड़ाईआ। गलवकड़ी पा घुट्ट, आत्म परमात्म संग वखाईआ। दीन दुनी दी रहिण ना देवे फुट्ट, मज़्हब दी वंड ना कोए वंडाईआ। सच सुहञ्जणी सुहा के रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पर्दा रहिण ना देवे लुक, ओहला सब दा दए चुकाईआ।