९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ६ भाग सिँघ दे गृह पिण्ड माहल ज़िला अमृतसर
कलयुग कहे प्रभ मेरे अन्तरजामी, अन्तष्करन वेख जगत लोकाईआ। मैं चौथा जुग तेरा सुत अनामी, मांगत हो के झोली डाईआ। मैं साबत रहिण नहीं दिता किसे दा ईमानी, धर्म दी धार ना कोए समझाईआ। सारी सृष्टी कीती क्रोधी कामी, हँकार विकार विच तड़फाईआ। किसे दे अन्दर अवतार पैग़म्बर गुरुआं दी वसण नहीं दिती बाणी, कूड़ दा अणयाला तीर चलाईआ। चारों कुण्ट तक लै प्रभू दिसे अंधेरी शामी, शमां नूर ना कोए चमकाईआ। मन मति दी दुनी होई ग़ुलामी, गहर गम्भीर ज़ंजीर सके ना कोए तुड़ाईआ। झगड़ा वेख उम्मत इस्लामी, इस्म आज़म नज़र किसे ना आईआ। सीता राम दी भुल्ली कहाणी, राधे शाम रूप ना कोए दरसाईआ। वाहवा गुरु सतिगुरु तेरी खेल किसे ना जाणी, जानणहार तेरी बेपरवाहीआ।
❋
❋
तेरी किरपा नाल मैं घर घर अन्दर कीती बेईमानी, बेवा रूप कीती ख़लक ख़ुदाईआ। सति सच दे नालों करके ना फ़रमानी, जूठ झूठ दिता अपनाईआ। सब दी काया बस्ती कर बेगानी, सुरत शब्द गाना धागा दिता तुड़ाईआ। मैं चार कुण्ट दहि दिशा फिरां नाल शानी, शहिनशाह तेरा हुक्म मन्नां चाँईं चाँईंआ। अठसठ तीर्थ पवित्र रहिण नहीं दिता पाणी, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नेत्र रोवे मारे धाईंआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ सति दी नज़र ना आए निशानी, निशाना कूड़ दिता चलाईआ। झगड़ा पावां अञ्जील कुरानी, वेद पुराणी संग ना कोए रखाईआ। किसे मंज़ल चढ़न ना देवां रुहानी, रूह बुत पतित पुनीत ना कोए कराईआ। तूं साहिब सुल्तान मर्द मर्दान मेरे उत्ते करीं मेहरवानी, मेहरवान महिबूब तेरी आस रखाईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरी कला दी इक शैतानी, शरअ नाल शरअ देणी टकराईआ। तेरी कायनात करनी दीवानी, बुध बिबेक ना कोए वखाईआ। जिस सृष्टी नूं सब ने दस्सया फ़ानी, फ़नाह करके देणा वखाईआ। सदी चौधवीं सब नूं देणी पैणी कुरबानी, मुहम्मद बैठा आस रखाईआ। झगड़ा पाउणा विच अवामी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं आदि अन्त सब दा जाण जाणी, जानणहार इक अख्वाईआ।
९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ६ हजारा सिँघ दे गृह पिण्ड घनूकपुर ज़िला अमृतसर
कलयुग कहे प्रभ मैं खेल खिलाउणी बजर कपाटी सिल दी, सिलसिला अन्दर देणा बदलाईआ। मैं कल्पणा वधाउणी मन नाल दिल दी, दलील दलील विच्चों समझाईआ। कोई आत्मा मेरे अन्त तैनूं ना होवे मिलदी, ब्रह्म पारब्रह्म ना कोए समझाईआ। मैं खेल मिटाउणी इल्ललाह दी, रसूल रसूलां करां सफ़ाईआ। मेरे हुक्म नाल मेरे साहिब धरती होवे हिलदी, पापां भार नाल कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं तेरे हुक्म दा फड़ना खंजर, खंजीर सृष्टी देणी बणाईआ। कूड़ नगारा वजाउणा सब दे अन्दर, सति सच नज़र कोए ना आईआ। प्रकाश होण देणा नहीं काया मन्दिर, काअबा हक ना कोए वखाईआ। अंधेरा होणा सदी चौधवीं दी कन्दर, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। कलयुग जीव नचाउणे वांग बन्दर, माया डोरी गल लटकाईआ। झगड़ा मुकाउणा सूर्या चन्द्र, चन्द सितार निशान गवाहीआ। तेरे दर ते आया मंगण, भिखारी हो के झोली डाहीआ। मेरे प्यार नाम दा छब्बी पोह बख्श दे कंगण, कंघा इक्कीआं दन्दां वाला नाल रखाईआ। मैं होका देवां विच वरभण्डण, कूक कूक सुणाईआ।
❋
❋
ख़बर करां जेरज अंडन, उत्भुज सेत्ज आप उठाईआ। इक सौ इक गुरमुखां मस्तक लग्गा होवे चन्दन, चन्दन नाल निम वास महकाईआ। हुक्म देणा सूरे सरबंगण, साहिब सुल्तान तेरी ओट रखाईआ। मेरा तिन्न रंग दा काला होवे बदन, लाल सूहा पीला रंग रंगाईआ। खड़ग नन्गी होवे कंधन, कटार धार चमकाईआ। पुट्ठा डट्ठा होवे पलँघन, सोहणी सेज बणाईआ। नौ अवधूत करदे होण बन्दन, आपणा सीस झुकाईआ। मैं अगला होर भण्डारा आवां मंगण, आपणी आसा नाल प्रगटाईआ। रूप धरया होवे गुरमुख दुष्ट दमन, दामनगीर तेरी सरनाईआ। नौ रंग दा ग़ुंचा बणया होवे चमन, बाग़वान वेख वखाईआ। पंजां लिखारीआं दे मस्तक लिख्या होवे अमन, अक्खर इक्को रंग वखाईआ। चौदां गुरमुख लहिंदी दिशा कम्बण, दन्द दन्दां नाल टकराईआ। चौदां चार कुण्ट लभ्भण, भज्जण वाहो दाहीआ। चौदां पुट्ठी करन बन्दन, सोहणा सीस झुकाईआ। चौदां डंगोरीआं फड़ के खंघण, उभे साह साह दबाईआ। चौदां इक दूजे तों लँघण, पिठ धरत उत्ते छुहाईआ। चौदां प्रभ दी धारों जम्मण, जन्म जन्म विच्चों बदलाईआ। चौदां दे हथ्थ विच फड़े होण संमण, पंजाबी हिन्दी विच वखाईआ। पंजां दे मस्तक लग्गे होण खम्बण, गरड़ गरड़ नाल वड्याईआ। चौदां मस्तक ला के रंगण, नीली धार धार दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच मेला आप मिलाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं कंगण करना गोबिन्द भेंटा, आपणी ख़ुशी बणाईआ। जिस नीहां हेठ दबा के बेटा, मेरी जड़ दिती हिलाईआ। मैनूं अजे ना भुल्लया चेता, जिस वेले तेग़ बहादर सीस कटाईआ। मैनूं अज्जे वी आउंदा सेका, जिस वेले अर्जन तत्ती लोह आसण लाईआ। मैं अजे वी देखदा तेरया देसा, जिथ्थे दस दशमेश सोभा पाईआ। मेरा पूरा करना लेखा, लिख्त भविक्ख्त ना कोए दृढ़ाईआ। इक्को वार चुरासी दा लैणा तैथों ठेका, ठेकेदारी अवर ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा गृह बणाउणा भगत दवारे कोल गेटा, मेहर मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग कहे मेरे लई होवे काली कम्मली, कफ़न काला नाल रखाईआ। नाल गुरमुख चौदां होवण अमली, नाम ख़ुमारी अमल चढ़ाईआ। इक दी आशा होवे यमली, मूर्ख मुग्ध रूप दरसाईआ। चौदां तेरी सिख्या होवे मन्न लई, मन मनसा विच छुपाईआ। चौदां आवण जगत दे धन लई, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। चौदां आवण चुग़ली दे कन्न लई, निंदिआ विच सुणाईआ। चौदां आवण पवित्र तन लई, दुरमति मैल दूर कराईआ। चौदां आवण दर्शन श्री भगवन लई, नैण लाल रंग रंगाईआ। चौदां आवण जन्म कर्म दे डंन लई, कूड़ कुड़यारा नाल रखाईआ। चौदां आवण शब्द धार दे दम लई, दामनगीर सीस निवाईआ। चौदां आवण तृष्ना तम लई, हउमे रोग वखाईआ। चौदां गुरसिख आवण कलयुग अन्तिम ग़म लई, काली कफ़नी गल विच पाईआ। चौदां आवण नूरी चन्न
❋
❋
लई, चन्द हथ्थ विच उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी आस वखाईआ। कलयुग कहे चौदां आवण गुरमुख पक्के, छब्बी पोह वज्जे वधाईआ। चौदां भगत सुहेले होण सके, रिश्ता रिश्ते विच्चों प्रगटाईआ। चौदां ल्यावण चौदां चौदां टके, टके हथ्थां विच उठाईआ। चौदां नाम दी धार विच होवण रते, रत्न अमोलक रूप दरसाईआ। चौदां जैकारा बोलण फ़तिह, वाहिगुरु तेरी बेपरवाहीआ। चौदां वास्ता आवण घत्ते, दोए जोड़ सीस निवाईआ। चौदां बाज़ू कीते होण इक्ट्ठे, गंढ इक्को इक पवाईआ। चौदां छाती बन्न्ह के आवण पटे, पटने वाला अक्खर वखाईआ। चौदां आपणे कर्म दे लै के आवण खते, खाता आपणे हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। कलयुग कहे प्रभू चौदां गाउंदे आउंण तराने, तर्ज़ तरह तरां सुणाईआ। चौदां खांदे आवण खाणे, मन भाउंदी ख़ुशी बणाईआ। चौदां चुक्की आवण अंञाणे, वडे छोटे ना कोए वड्याईआ। चौदां चब्बदे आवण दाणे, दाढ़ां दन्दां हेठ दबाईआ। चौदां अक्खों होवण काणे, इक इक अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। चौदां बणे होण राणे, शाही लबास नाल सजाईआ। चौदां बुढ्ढे होण पुराणे, बिरध अवस्था वेख वखाईआ। चौदां चलण नाल शाने, मुक्खों कहिण शहिनशाह तेरी बेपरवाहीआ। चौदां बैठे होण घोड़यां उत्ते अलाणे, पाखर ज़ीन ना कोए वखाईआ। चौदां खड़्हे होण सरहाणे, छब्बी पोह रैण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। कलयुग कहे प्रभू चौदां तबक दर तेरे आवण नट्ठे, भज्जण वाहो दाहीआ। चौदां अग्गों इक्की साल दे गुरमुख मिलण इक्ट्ठे, जोबनवन्ते सोभा पाईआ। चौदां हथ्थ विच भवाउण लट्ठे, साढे तिन्न हथ्थ लम्बाईआ। चौदां हथ्थ विच फड़े होण कट्टे, नन्हे बच्चे संग रखाईआ। चौदां छुरी हथ्थ कसाई उठावण इक दूजे दे बण के सके, साजण मीत मीत अख्वाईआ। चौदां भार होवण चक्के, सवा पंज सेर समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग कहे मेरी अन्तिम पति रखे, रखणहार धुरदरगाहीआ।
२० भाद्रों शहिनशाही सम्मत ६ जुगिन्दर सिँघ दे गृह इटारसी
कलयुग कहे नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप पाउणा ग़दूर, चारो कुण्ट दहि दिशा देणा हिलाईआ। दीन दीन कोलों कराउंणा मक्तूल, कत्ल तकणी ख़लक ख़ुदाईआ। सति धर्म दा रहिण नहीं देणा असूल, असल वसल यार ना कोए वखाईआ। नाउँ
❋
❋
निरँकारा सृष्टी दृष्टी अन्दर जाए भूल, सुरती सिफ्त ना कोए सालाहीआ। आत्म नारी तैनूं कोई वरे ना कन्त कन्तूहल, सुहञ्जणी सेज ना कोए वड्याईआ। सच पंघूड़ा ल्ए कोए ना झूल, कूड़ी क्रिया विच हल्काईआ। तेरे नाम दा बरखे कोए ना फूल, सुगंधी सति ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब तेरी सरनाईआ। कलयुग कहे प्रभ मेरी पूरी कर दईं मंग, दर मांगत सीस झुकाईआ। किसे दे अन्दर रहिण नहीं देणा अनन्द, सांतक सति ना कोए वखाईआ। मैं झगड़ा वेखणा तारा चन्द, सदी चौधवीं मुहम्मद नाल मिलाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर अन्तर पए किसे ना ठंड, अग्नी तत जलाईआ। तेरे हुक्म दी चले चण्ड प्रचण्ड, खण्डा खड़ग कूड़ खड़काईआ। सदी चौधवीं तेरे हुक्म दी रही लँघ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। कलयुग कहे प्रभ मेरी आसा होर वड्डी, वड दाते दयां जणाईआ। मैं चार जुग दी पुश्त रहिण नहीं देणी यद्दी, यथार्थ साहिब दयां दृढ़ाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं दी अन्त रहे ना गद्दी, गदागर करां लोकाईआ। अन्त वेख लै आपणे हुक्म वाली सदी, सदमा गृह गृह समझाईआ। तेरी नूर जोत दीपक अगम्म हो के जगी, बिन तेल बाती रुशनाईआ। मेरे साहिब सूरे सुल्तान अलखणा अलखी, तेरा नूर लख्या कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहरवान महिबूब मुहब्बत विच मंग मंगाईआ। कलयुग कहे मेरा पूरा हो लैण दे चा, चाओ घनेरा इक दरसाईआ। वक्त सुहञ्जणा सुहावा रिहा आ, आमद विच रही वड्याईआ। मैं शाह सुल्तानां देणी पत्त गवा, पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। अन्त कन्त भगवन्त मेरा शब्द गुरु गवाह, शहादत इक भुगताईआ। मैं सब दे मस्तक लाउणी सुआह, शहिनशाह तेरा नूर नज़र किसे ना आईआ। हँस बुद्धी करनी काँ, सृष्टी काग वांग कुरलाईआ। झगड़ा पा के सूर गां, धर्म दी धर्म धार ठुकराईआ। फिर तूं मैनूं कहीं वाह वा, चौथे जुग सुत दुलारे तेरी वड वड्याईआ। मैनूं मन्नण तों सारे कर गए नांह, नाम निधान कोए ना गाईआ। ना कोए पिता रहे ना माँ, पूत कपूत सपूत नज़र कोए ना आईआ। भाई भैण ना पकड़े बांह, सज्जण मीत ना संग रखाईआ। दीन मज़्हब देवे कोए ना थाँ, रहिबर नूर ना कोए चमकाईआ। तूं मालक ख़ालक वाहिद इक ख़ुदा, ख़ुद मालक तेरी ओट तकाईआ। मैं चाहुंदा तेरी लख चुरासी करां जिबाह, छुरी तेरे नाम कलमे वाली चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निउँ निउँ लागां पाईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरे अन्तर उठी अगम्मी आवाज़, बिन रसना जेहवा सुणाईआ। मैं तेरा चार जुग दा वेखां साज़, असमान तकां पंज तत ख़लक ख़ुदाईआ। दीन दुनी दा बदल देवां समाज, समग्री तेरी कूड़ वरताईआ। काया मन्दिर अन्दर
❋
❋
बहि के करां राज, हुक्म मनुआ मन सुणाईआ। सुरती किसे ना जाए जाग, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक लावां दाग़, दुरमति मैल सके ना कोए धुआईआ। तेरे नाम बिना ख़ाली करां लंगड़े लूल्हे अपाहज, साबत रहिण कोए ना पाईआ। धर्म दी धार दिसे कोए ना साध, सांतक सति ना कोए समाईआ। जो तेरे अवतार पैग़म्बर गुरुआं दीनां मज़्हबां दा लाहया पाप, सब दा लेखा दयां मुकाईआ। तेरी जोत दा जगे ना कोए चराग़, चरागाहां करे ना कोए रुशनाईआ। सच दर ते ना कोए सवाल ना कोए जवाब, जवाब तल्बी ना कोए वखाईआ। मेरे पुरख अकाले साहिब महाराज, दीन दयाल सीस झुकाईआ। मैं दिवस रैण तैनूं रिहा अराध, सिमर सिमर सिमर तेरा ध्यान लगाईआ। तूं मेरी झोली पा दे वाद विवाद, विख आपणी आप टिकाईआ। मैं नाम विहूणी सृष्ट करां बर्बाद, जनणी जन भगत जन्मे कोए ना माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दवारे आस रखाईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरी आशा लम्मी, अन्त तेरे विच रखाईआ। मैं झगड़ा पावां काया माटी चम्मी, चम्म दृष्टी सब दी दयां बदलाईआ। मैं तेरा नाम जपण ना देवां दमी, स्वास स्वास कोए ना गाईआ। गगन पातालां रहिण ना देवां थंमी, थरथराहट करे लोकाईआ। सन्त फ़कीर बणावां डंभी, निरगुण नूर ना कोए चतुराईआ। घर घर अन्दर वखावां ग़मी, ग़मखार तेरी सरनाईआ। तूं मालक ख़ालक हो के मेरा बेड़ा बन्न्हीं, मेहरवान सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। तूं दाता आदि जुगादि धन धनी, धनाढ इक अख्वाईआ। कूड़ कुकर्म नाल मेरी ख़ाली होण देवीं ना कन्नी, पल्लू गंढ देणी पवाईआ। मैं तेरे हुक्म दी धार संदेशा रही मन्नी, मन मनसा पूर कराईआ। अन्त कोए रहिण ना देवां छप्पर छन्नी, शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लेखा लिख्या जाए ना उपर पंनीं, सफिआं विच ना कोए जणाईआ।
२१ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ६ भगत सिँघ दे गृह इटारसी
कलयुग कहे प्रभू मेरा करना वक्त सुहाउणा, सुहञ्जणा आप बणाईआ। तेरी किरपा मैं आपणा बल प्रगटाउणा, प्रगट होणा थांउँ थाँईंआ। दो जहानां रौला पाउणा, शोरो ग़ुल दुहाईआ। लख चुरासी जीव जंत रुवाउणा, साध सन्त कुरलाईआ। कूड़ कुड़यार दा डंक वजाउणा, कुण्ट कूट शनवाईआ। तेरा सुत दुलारा इक अख्वाउणा, आख़र लवां अंगड़ाईआ। जगत हँकारी बुरज ढाउणा, ढाह ढाह ख़ाक मिलाईआ। तेई अवतार पैग़म्बरां गुरुआं आप हिलाउणा, जड़ रहिण कोए ना पाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहरवान तेरी सरनाईआ। कलयुग कहे औह वेख प्रभू मुहम्मद मैनूं कढदा अक्खां, नैण नैण उठाईआ। मैं तेरे अग्गे जोड़दा हथ्थां, दोवें दस्त दस्त बंधाईआ। ईसा मूसा संग होवे इक्ट्ठा, जगत जोड़ बणाईआ। मैं चाहुंदा इन्हां विच पावां रट्टा, रुटीन विच आपणा खेल खिलाईआ। सब दी ख़ाक उडावां घट्टा, मिट्टी खेत रसाईआ। आपणे वायदे वाला याद कर लै इक टप्पा, जो आदि दिता सुणाईआ। इक नूर ज़हूर प्रकाश वेखां तेरे पप्पा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच वर, सच दे मालक दया कमाईआ। कलयुग कहे प्रभू ओह वेख हज़रत ईसा मारदा झाकी, पड़दा पड़दे विच्चों उठाईआ। वीहवीं सदी दा लेखा वेख के बाकी, हिसाब अंकड़यां विच लगाईआ। झगड़ा दिसदा तन वजूद ख़ाकी, बुतख़ाने रहे कुरलाईआ। मैं उस नूं फिर शब्द कहाणी आखी, कलमा हक दृढ़ाईआ। मेरा संदेशा नहीं गुस्ताख़ी, गिले विच ना कोए जणाईआ। तेरा लहिणा रिहा ना बाकी, वेला वक्त वक्त दृढ़ाईआ। जिस कारन तैनूं चढ़ाया फाँसी, सलीब गल लटकाईआ। ओह लेखा पूरा करे पुरख अबिनाशी, जल्वागर नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक वेख वखाईआ। कलयुग कहे प्रभू ओह वेख मूसा तकदा, तकदीर आपणी नाल मिलाईआ। जिस नज़ारा तक्कया यक दा, वाहिद तेरी ओट रखाईआ। बिन कदमां तेरी कदम बोसी नूं भज्जदा, कदीम दे मालक राह तकाईआ। मेहरवान महिबूब तेरा भाणा कोए ना डकदा, ना कोए रोके रोक रुकाईआ। उस दा लेखा वेख लै लिख्या हथ्थ दा, हथेली अक्खरां नाल भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच साजण वेख वखाईआ। कलयुग कहे प्रभू की मूसा करदा उजर, आरज़ू की जणाईआ। क्यों मेरा वक्त गया गुज़र, गुज़शता हाल दए गवाहीआ। मैं वेखां अगम्मा मुज़र, मुज़ाहरे विच शनवाईआ। मेरा अन्त अख़ीर रूप रिहा ना सुन्दर, कोहतूर ना कोए चतुराईआ। आपणयां नेत्रां उत्ते फेर उँगल, जो बेज़बान असमान वल्ल उठाईआ। फेर धरती दा तक लै उजर, अन्तर निरन्तर वेख वखाईआ। फेर ज़मीन दा वेख लै कुतर, निशाना कलयुग कवण जणाईआ। फेर तकदा मैं किस धार दा पुत्र, कवण मेरी जणेंदी माईआ। फेर करदा तेरा शुकर, शुकराने विच सीस निवाईआ। फेर सदी चौधवीं वेखदा पूरब उत्तर, पच्छम दक्खण अक्ख उठाईआ। ओह वेख मैनूं इशारा करदा कलयुग तूं ना जावीं मुकर, वाहिदा दाअवे नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मस्तक वेख वखाईआ। कलयुग कहे प्रभू ईसा मूसा मुहम्मद तिन्ने वेखदे नाल ग़ुस्से, मेरे वल्ल ध्यान लगाईआ। मैं हस्स के किहा पैग़म्बरो तुहाडे रहिण नहीं दिते जुस्से, जिस्म ज़मीर ख़ाक मिलाईआ।
❋
❋
अन्तिम तुहाडे पैंडे मुके, मुकम्मल दयां सुणाईआ। उम्मत वल्ल वेख के तुहाडे हिरदे दुखे, मुर्शद मुरीद होणी अन्त जुदाईआ। सब नूं खाणे पैणे टुकड़े रुक्खे, छुरी ज़िबह ना कोए कराईआ। मुहम्मदा उम्मत नूं गाना बन्न्ह दे गुट्टे, मौली तन्द हथ्थ उठाईआ। ईसा वेख लै लहिंदी गुट्ठे, मूसा उँगल इक हिलाईआ। तक लओ पुराणे आपणे जुत्ते, जो मकबरयां बाहर तकाईआ। मेरे परवरदिगार दे भेव रहिणे नहीं लुके, लुकमान रो के गया सुणाईआ। सुलेमान ने बुल्ल्ह कर के सुच्चे, नौ वार दिता दृढ़ाईआ। शाह अली ने नेत्र कर के पुट्ठे, पुश्त पुश्त वेख वखाईआ। जिस वेले अमाम अमामा शाह शहाना उठे, कलमा कलाम आप जणाईआ। उस वेले पिछली गंढी सब दी टुट्टे, टुटयां गंढ ना कोए पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दे लेखे वेखे पुट्ठे, काग़ज़ कलम शाही अक्खर ना कोए चतुराईआ।
२२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ६ टोपन राम दे गृह इटारसी
पुरख अबिनाशी सज्जण सुहेला, परवरदिगार वेस वटाईआ। दरोही फिरी जंगल जूह बेला, कायनात पई दुहाईआ। लेखा जाणे गुरु चेला, मुरीद मुर्शद फोल फुलाईआ। फेर वस के सब तों नवेला, निरगुण आपणा हुक्म सुणाईआ। साडा कलमा अन्तिम होया फेला, लुक रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर हुक्म इक प्रगटाईआ। कलयुग कहे मुहम्मद बस कर यार, मित्र की सुणाईआ। मैं वी होण लग्गा त्यार, त्रैगुण आपणे नाल मिलाईआ। सृष्टी दृष्टी करनी ख्वार, ख़ालस नज़र कोए ना आईआ। कोटां विच्चों साबत रहिण देणे दो चार, जो प्रभ दी ओट तकाईआ। मैं हुक्म मन्ना सच्ची सरकार, जो पातशाह शाह रिहा दृढ़ाईआ। मैं आपणी वेखणी ख़ूब बहार, चारों कुण्ट रंग रंगाईआ। झगड़ा पा के मर्द नार, स्त्री पुरुष देणे लड़ाईआ। खेल करना उस दी धार, जो धरनी उत्ते आवे चाँईं चाँईंआ। तेरा लहिणा देणा लेखा ल्ए विचार, पूरब पड़दा फोल फुलाईआ। उठ दोवें करीए उस नूं निमस्कार, नमो नमो सीस झुकाईआ। जिस दे कोल सर्ब अख्त्यार, मुख़तारनामे साडे आपणे हुक्म विच चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी इक अवतार, अवतर आपणी जोत करे रुशनाईआ।
❋
❋
२३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ६ हरदित सिँघ दे गृह इटारसी
शंकर कहे नानक वेख लै आपणी काली भूरी, भरम रहे ना राईआ। मेरी होई अन्त मजबूरी, मजबूर हो के दयां सुणाईआ। सब दी तृष्ना करनी पूरी, तृखा कूड़ वेख वखाईआ। साचा चन्द दिसे ना नूरी, नुराना नूर ना कोए चमकाईआ। तेरी दिसे ना कोए हज़ूरी, ओह वेख हज़रत देण गवाहीआ। सब दी दृष्टी होई मूढ़ी, चतुर सुजान रूप ना कोए दरसाईआ। मलेछां दी सफा वेख लै कूड़ी, धरनी धरत धवल दुहाईआ। रंगण रही नाम ना गूढ़्ही, कुसंभड़ा रंग गई बदलाईआ। सच्याई सच दी धार होई मफ़रूरी, बेले ममता विच आपणा आप छुपाईआ। चार कुण्ट गढ़्ह ग़रूरी, कलमा सके ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशा इक सुणाईआ। कलयुग कहे नानक वेख लै आपणी खूंडी, खोजत खोजत ध्यान लगाईआ। साची सिख्या मिले ना ढूंडी, ढूंडत ढूंडत ख़लक ख़ुदाईआ। सब दी आसा होई मूधी, कँवली कँवल ना कोए उलटाईआ। हुण खेल वेखणी नबी नूह दी, जो निउँ निउँ सीस झुकाईआ। वड्याई रही ना किसे गुरु दी, गुरदेव देण दुहाईआ। खेल तकणी परवरदिगार शुरू दी, जो शरअ दए बदलाईआ। जिस बिध दीन दुनिया रुढ़¼गी, वहिंदे वहिण वहाईआ। जगत धार कोए ना मुड़ूगी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच पर्दा रिहा चुकाईआ। कलयुग कहे नानक मोढे चुक्क के वेख लै खेस, ख़ालस नज़र कोए ना आईआ। जो सुनेहड़ा दे के गया दस दशमेश, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द धुर दा माहीआ। मैं उस दा लेखा पूरा करना लेख, लेखणी पिछली वेख वखाईआ। जो मेरे कारन बच्चे कर के गया भेंट, बाले नीहां हेठ दबाईआ। आपणा ख़ाली करके पेट, पेटा ताणा वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। माछूवाड़े दी सेज उत्ते वेख, निगह निगह विच्चों बदलाईआ। पुरख अकाले दिता संदेश, सथ्थर यार इक सुहाईआ। मेरा खेल सदा हमेश, जुग चौकड़ी चलया आईआ। कलयुग अन्तिम करा वेस, मेला मेले सहिज सुभाईआ। अन्दर वड़ के खोल्हां भेत, ओहला दो जहान चुकाईआ। नज़री आवां नेतन नेत, निज नैण नैण रुशनाईआ। धर्म दी धार बण के खेवट खेट, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। लहिणा देणा पूरा करे पिता पूत बेट, लेखा पूरब झोली पाईआ। सच स्वामी हो के करां हेत, अन्तर अन्तर जोड़ जुड़ाईआ। जगत निराली वखावां खेड, जिस दी समझ कोए ना पाईआ। प्रगट हो के सम्बल देस, संभल आपणा कदम टिकाईआ। कलयुग कूड़ी बदल देवां रेख, रखया करां थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग कहे नानक तक लै आपणी सेली टोपी, सज्जण सुहेला रिहा जणाईआ। प्रभू
❋
❋
काहन दी साची रही कोए ना गोपी, गोपाल बण गऊआं ना कोए चराईआ। जिधर तकां ओधर हँकार विकार क्रोधी, हउमे हंगता रूप बदलाईआ। साची पढ़े कोए ना पोथी, पुस्तक बग़ल सर्ब चुकाईआ। दीन दुनी दी बुद्धी होई थोथी, मतहीण दिसे लोकाईआ। सच साहिब दी नज़र ना आवे जोती, जोती जाता वेस वटाईआ। जिस नूं लभ्भदे कोटन कोटी, असंख असंखां ध्यान लगाईआ। ओह आपणी खेल करे सृष्टी दृष्टी अन्दर सोती, सोई सुरत ना कोए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच वर, देवणहार इक अख्वाईआ। कलयुग कहे नानक उठ वेख आपणी रबाब, सति सति की सुणाईआ। की संदेसा देवे मित्र अहिबाब, अदाब नाल सीस झुकाईआ। जिस नूं मन्नया हक जनाब, पैग़म्बर धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। उहदा वेख बगीचा बाग, दीन दुनी कूड़ महकाईआ। जो अन्तिम सब दा बणाउण वाला कबाब, काअब्यां पए दुहाईआ। अमृत रस मिले किसे ना नाभ, आबेहयात ना कोए चूआईआ। जो संदेश दिता विच बग़दाद, बग़लगीर हो सुणाईआ। उस ने बदल देणा समाज, समां समें नाल टकराईआ। खेल करने आया इक इकल्ला वाहिद, आपणी कार कमाईआ। जिस ने मेरी खोल्ही जाग, आलस निंद्रा दिती मिटाईआ। मैं उठ उठ रिहा भाग, भज्जा वाहो दाहीआ। सदी चौधवीं जिस उम्मत बुझाउणा चराग़, दीवा गुल कराईआ। ओह बिन अक्खरां वाली वेखे किताब, कुतबख़ाने ना फोल फुलाईआ। उस दा ख़ुशी विच नानक तक्कीए मजाज़, बिन नेत्र अक्ख उठाईआ। जिस ने खेल करना अवतार पैग़म्बर गुरुआं तों बाद, हुक्म हुक्म विच्चों बदलाईआ। मैनूं मेरी करनी दा जिस ने देणा इजाज़, इज़त नाल वड्याईआ। मैं आपणा मंगां खराज, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। खेल वेखीए उस जगत गुरु महाराज, जो शहिनशाह शाह पातशाह अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा साजण रिहा साज, साजण हो के दया कमाईआ।
२४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ६ सुरिन्दर सिँघ दे गृह इटारसी
कलयुग कहे जन भगतो वेख लओ आपणी भगती, भाग भेव फोल फुलाईआ। धर्म दी धार रही ना शक्ती, शख्सीअत नज़र कोए ना आईआ। निगाह मारो उपर धरती, धरनी धवल धौल वेख वखाईआ। वड्याई रही ना किसे घर दी, साढे तिन्न हथ्थ कूड़ दुहाईआ। मन कल्पना सब दी लड़दी, सांतक सति ना कोए वरताईआ। सुरती सुरत किसे ना चढ़दी, शब्दी शब्द ना कोए कमाईआ। तुसीं खेल वेखो मेरी कलयुग कल दी, कलकाती कीती लोकाईआ। जोरू ज़र धार कपट
❋
❋
छल दी, अछल छल आपणा रंग वखाईआ। किसे नूं ख़बर नहीं घड़ी पल दी, पलकां दे ओहले बहि के दिता भुलाईआ। वड्याई रहिण दिती नहीं तीर्थ अट्ठ सट्ठ जल दी, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रोवे मारे धाईआ। मेरी खेल तक्को काम क्रोध मोह हँकार विकार दल दी, दलिद्री सारे दिते बणाईआ। आवाज़ रही ना किसे मन्दिर टल्ल दी, अटल पदवी समझ किसे ना आईआ। जिधर तक्को कूड़ी क्रिया अग्नी बल दी, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। खेल तक्को जल थल दी, महीअल पड़दा लओ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग मेरा हुक्म वरताईआ। कलयुग कहे जन भगतो वेखो सब दी नीती, निरन्तर ध्यान लगाईआ। चढ़े रंग ना किसे मजीठी, कूड़ कल्पना नाल वड्याईआ। काया होवे ना ठांडी सीती, झिरना निझर ना कोए झिराईआ। धुर दी दिसे ना कोए बग़ीची, फुल्ल फुलवाड़ी ना कोए महकाईआ। पुरख अकाल मेरे साहिब मैनूं कीती बख्शीशी, बख्शिश कूड़ क्रिया झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मेरा संग निभाईआ। कलयुग कहे जन भगतो अक्खां खोल्ह के तको, तक्को खेल अथाह। इक दूजे नूं दस्सो, बोलो सहिज सुभा। मेरी करनी वेख के हस्सो, दो हथ्थां ताली वजा। फेर प्रभ दी चरणी ढट्ठो, सीस जगदीश झुका। फेर वेखो खेल समरथो, की करे बेपरवाह। जिस नूं कहिंदे मालक यक्को, वाहिद वाहिद नूर ख़ुदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि सच्चा पातशाह। कलयुग कहे जन भगतो वेखो मेरी अक्ख बदली, नैण नैण मटकाईआ। मैं मातलोक दा अदली, इन्साफ़ रिहा कमाईआ। मेला रहिण नहीं दिता पति पत्नी, परमेश्वर सब नूं देणा भुलाईआ। अन्तिम पत किसे नहीं रखणी, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। मैं नव सत्त लाउणी अग्नी, गृह गृह आंच वखाईआ। मेरी जोत इक्को जगणी, कूड़ कुड़यारे नाल रलाईआ। नहावण देणा नहीं किसे नूं प्रभ चरण धूढ़ मजणी, सरोवर सच ना कोए सुहाईआ। झगड़ा पा के पंज तत काया बदनी, बदला लैणा थांउँ थाँईंआ। तुसीं सारे हो जाओ बेवतनी, वतन हक ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मेरा रंग रंगाईआ। भगत कहिण कलयुग की कहिणा, की रिहा जणाईआ। कलयुग कहे उठ वेख लओ आपणे नैणां, बिन नैणां नैण उठाईआ। धुर दे हुक्म दा वहिण वहिणा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। नेत्र रो के उठया कबीर जुलाहया नाई सैणां, नामा छींबा नाल मिलाईआ। रविदास किहा की कलेश कल पैणा, कलकाती दे दृढ़ाईआ। कलयुग ने हस्स के किहा मेरी करनी ने रूप धरना डैणां, अनोखा इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेरी आसा पूर कराईआ। भगत कहिण कलयुग ओह वेख नानक आउंदा
❋
❋
भज्जा, कदम कदम नाल बदलाईआ। कलयुग कढ के हथ्थ सज्जा, उँगलां पंजे रिहा वखाईआ। नानक उच्ची कूक सुणाया टप्पा, नाअरा अगम्म अथाहीआ। मैं सूरबीर बहादर जुग चौकड़ी टेकां मथ्था, जोबनवन्त अख्वाईआ। तूं अवतार पैग़म्बर गुरुआं भगतां करें इक्ट्ठा, मख़ौल विच दुहाईआ। किसे नूं गाँ खवाई किसे नूं सूर खवाया किसे नूं वच्छा कट्टा, पंखी पंछीआं तनां खल्ल लुहाईआ। ओए तैनूं पता नहीं तूं वस पैणा उस शब्द धार धुरदरगाही जट्टा, जिस नूं जटा जूट सारे सीस निवाईआ। जिस दे हुक्म अन्दर कमलया तेरी आयू हो जाणी बटा, सिफ़र सिफ़र ज़ीरो ज़ीरो विच समाईआ। उठ वेख साहिब सुल्तान समरथा, पारब्रह्म आपणा खेल खिलाईआ। कलयुग नेत्र खोल्ह अक्खां, आख़र अक्खर दयां पढ़ाईआ। जिस ने तेरी मेटणी सफा, मलेछां डेरा ढाहीआ। सारा चार जुग दा लहिणा करना रफ़ा, रफ़ाकत आपणी दे दृढ़ाईआ। उस दे कोलों बिना भगतां तों खट्टणा किसे नहीं नफा, नुकसान विच दो जहान नज़री आईआ। आह वेख ढहिंदा मदीना मक्का, काअबे रहे कुरलाईआ। ओह वेख मुकदा बूरा कक्का, मूसा ईसा नेत्र नैणां नीर वहाईआ। ओह वेख जिन्हां इक्को तेरा नाम जपा, जगजीवण दाता वेख के ख़ुशी मनाईआ। ओह वेख सतिजुग चलदा रथा, रथवाही हो के आपणा हुक्म वरताईआ। ओह वेख तूं मेरा मैं तेरा हुन्दी कथा, कथा कहाणी पिछली दिती मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा हुक्म वरताईआ। नानक कहे कलयुग उठ वेख टप्पदा अख़ीरी, बिन अक्खरां रिहा सुणाईआ। जिस ने शरअ दी तोड़नी ज़ंजीरी, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। रहिण देणी नहीं मीरी पीरी, अपरम्पर स्वामी आपणा हुक्म सुणाईआ। कमलया मैं वी आ गया अज्ज तकदीरी, तदबीर तैनूं रिहा समझाईआ। ना कोई पातशाह ना कोई वज़ीरी, वज़ारत रहिण कोए ना पाईआ। ना कोई चार जुग दी पिछली चले पीढ़ी, रीत सब दी देणी बदलाईआ। लेखा मुका के शाह हकीरी, एका रंग देणा रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। नानक कहे कलयुग आपणा पा लै ज़ोर, जोरू ज़र वेख वखाईआ। जिस ने बदल देणी सब दी तोर, तुरीआ तों परे आपणा हुक्म शनवाईआ। ज़रा निगह मार लै नाल ग़ौर, गोरू हो के वेख वखाईआ। जेहड़े चार जुग विच खाधे पशू ढोर, मानव मानव मुख मुख नाल बदलाईआ। ओह सारे धर्म राए दे अग्गे देणे तोर, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। तूं उस दवारे दा चोर, जिथ्थे ठग्ग चोर बैठे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। कलयुग कहे नानक मैं अंञाणा नहीं बच्चा, सच दयां सुणाईआ। मैं हुक्मे अन्दर सच्चा, प्रभ साचे दी सेव कमाईआ। मेरा वायदा मेरा कौल इकरार मुहम्मद नाल ओह सदी चौधवीं तेरा ढाउणा मदीना मक्का,
❋
❋
काअब्यां विच तेरे नाम दी पए दुहाईआ। कोई रहिण नहीं देणा सका, सज्जण मीत ना कोए अख्वाईआ। उस वेले इक्को पप्पा ते इक्को कूड़ दा होणा टप्पा, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। जिस ने तूं मेरा मैं तेरा जाप जपा, तिस नूं मिले मातलोक विच वड्याईआ। एह खेल करे पुरख समरथा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। कलयुग कहे नानक मैं उस साहिब दा चाकर, चाकरी सच कमाईआ। जिस नूं निरगुण धार सारे आखण, रूप रंग रेख ना कोए दरसाईआ। मैं कोई कीता नहीं पापण, हुक्म मन्न के झट लँघाईआ। मैं घर घर अन्दर कीता वासण, विषयां विच कीती लोकाईआ। जिधर तक्को ओधर अंधेरी रातन, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। ना कोई पूजा रही ना पाठण, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। सब नूं माया डस्से नागण, अग्नी अग्ग तपाईआ। उठ वेख बिना भगतां नार दिसे ना कोए सुहागण, आत्म परमात्म कन्त ना कोए हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा राह इक वखाईआ। नानक कहे कलयुग की आपणा आप रिहों चितार, चित्तर आपणयां वेख वखाईआ। की आपणे सिफ्त दी करें गुफ़तार, गुफ़त शनीद फोल फुलाईआ। की आपणे जुग दी तकें रफ़तार, रफ़ता रफ़ता खोज खुजाईआ। की हुक्म दस्सें आपणी सरकार, शहिनशाह की कार कमाईआ। ओह ज़रा उठ वेख औह गोबिन्द दे खण्डे दी धार, जिस नूं लुहार तरखाण ना कोए घड़ाईआ। ओह प्रगट होया विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी जिस दे अग्गे बैठे सीस निवाईआ। दो जहानां बण शाह अस्वार, पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमानां भज्जे वाहो दाहीआ। उठ हो त्यार, त्रैगुण अतीता तेरा लेखा वेख वखाईआ। आपणा लहिणा कीती करनी दा करतब सर्ब विचार, विचर के देणा सुणाईआ। बेख़बरा हो जा ख़बरदार, खुआब विच वेख मैं आपणा आप भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। कलयुग कहे नारद मैं नहीं कोई भोला भाला, भरम ना कोए रखाईआ। मैनूं हुक्म दिता अल्ला तुआला, ताबया विच सेव कमाईआ। मैं सदी चौधवीं मारनीआं छालां, चौदां तबक भज्जां चाँईं चाँईंआ। मैं सब दे कोलों मंगणा हाला, वसूली करां थांउँ थाँईंआ। मेरी करनी वेखीं सब दा मूँह करना काला, कालख टिक्का ना कोए धुआईआ। मैं दीन मज़्हबां दा कढणा दिवाला, दिवालीए हो के सारे देण वखाईआ। मैं सब नालों हुक्म मन्नणा बाहला, सतिजुग त्रेता द्वापर मेरे अग्गे कर सके ना कोए चतुराईआ। मैं फल रहिण नहीं देणा किसे डाला, सिंमल रुक्ख दीन दुनी देणी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरा सगला संग निभाईआ। नानक कहे कलयुग मैं वेखे जुग चौकड़ी बीतदे, पूरब ध्यान लगाईआ।
❋
❋
अन्तिम सारे गए चीकदे, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। ओ जिस वक्त नूं अवतार पैग़म्बर गुरु उडीकदे, बैठे अक्ख खुल्हाईआ। ओह आपणयां दीनां मज़्हबां दी गंढ पीचदे, ज़ोर ज़ोर नाल खिचाईआ। धर्म निशाने गए उडीकदे, सिफ्तां विच कर कर सिफ्त सालाहीआ। हुण वेले वक्त आ गए प्रभू दी तस्दीक दे, शहादत शब्द गुरु भुगताईआ। तैथों लेखे मंगण तेरी कर्म कांड रसीद दे, हरफ़ हरूफ़ नाल मिलाईआ। ज़रा खेल वेख उस प्रीतम दी प्रीत दे, जो प्रेम विच लेखा सब दा दए चुकाईआ। जिस ने झगड़े मुकाउणे ऊच नीच दे, नीच ऊच एका रंग रंगाईआ। उस खेल कराउणे इकीस बीस दे, बीस बीसा आपणा हुक्म वरताईआ। झगड़े मुकाउणे राग छतीस दे, छत्ती जुग दा डेरा ढाहीआ। लेखे मुकणे कुरान हदीस दे, हज़रतां तों परे करे पढ़ाईआ। छेती कर तूं दोहां हथ्थां दीआं मुट्ठां मीच दे, खुल्ही नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। कलयुग कहे नानक मैं बड़ा चंगा सुचज्जा, दुलारा दूल्हा नज़री आईआ। मैं पवित्र रहिण नहीं दिती कोई जगह, हर हिरदा वेख वखाईआ। जीव जहान बणाया कग्गा, हँस रूप ना कोए समझाईआ। किसे दा वसण नहीं देणा अग्गा, लेखा अवर रहे ना राईआ। जिस गोबिन्द नूं सिफ्त वाला लाया गग्गा, गहर गम्भीर आपणे विच समाईआ। ज़रा सब दीआं वेख चढ़ के उपर शाह रगां, शहिनशाह नज़र कोए ना आईआ। धर्म दा रिहा कोए ना तगा, शब्दी गंढ ना कोए बन्हाईआ। कूड़ कुड़यार घर घर मेरा अड्डा, नव दर आपणा हुक्म सुणाईआ। मैं धुर दा सेवक आपणे आप दा प्यारा ते सच्चा, सच सच रिहा सुणाईआ। मैं वी चाहुंदा सब दा भाण्डा भन्न्हणा कच्चा, साढे तिन्न हथ्थ नज़रीं नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा मुकाउणा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं चच्चा, इक्को पिता पुरख अकाल लैणा मनाईआ। मैनूं शब्दी हुक्म विच सारा देवे पता, पतिपरमेश्वर आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशा इक वरताईआ। नानक कहे कलयुग ना दे वडीआं दलीलां, जगत जुगत ना कोए चतुराईआ। धुर मालक ने हुण सुणनीआं नहीं अपीलां, अपरम्पर स्वामी इक्को आपणा हुक्म वरताईआ। लोड़ रहिणी नहीं किसे वकीलां, धारा दीन दुनी देणी बदलाईआ। झगड़ा पैणा उत्ते ज़मीना, असमानां उत्ते सर्ब कुरलाईआ। ओ मूर्खा तूं बणिउ रिहा कमीना, होछी मति वखाईआ। तेरे विच सच्चा साहिब किसे नहीं चीना, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। कलयुग हस्स के किहा नानका मैनूं सलाम कर ते कहि आमीना, सजदा सीस झुकाईआ। उठ वेख मेरे विच प्रभू दे भगत ओह नगीना, जिन्हां वल्ल निगाह कर ना कोए वखाईआ। जिन्हां दे वसया हरिमन्दिर हरि चीना, हरि आपणा डेरा लाईआ। ओन्हां दे हो के अधीना, हुक्म विच भज्जे चाँईं चाँईंआ। जिन्हां दा लेखा किसे तों नहीं जाणा छीना, अग्गे हो ना कोए
❋
❋
अटकाईआ। उन्हां दा मालक ओह प्रबीना, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्दी धार शाह सवार अस्व पावे पाखर ज़ीना, ज़ीना ज़ीना वेखे ख़लक ख़ुदाईआ।
२५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ६ पारू मल दे गृह इटारसी
कलयुग कहे मैं भगतां सदा दास, निम्रता विच सीस निवाईआ। जिन्हां दे अन्तर निरन्तर इक निवास, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। मैं निव निव उन्हां दा मंगां साथ, सगला संग बणाईआ। बन्दना करां जोड़ के हाथ, डण्डावत विच राम दुहाईआ। जो तूं मेरा मैं तेरा सोहँ गाउंदे गाथ, रसना जेहवा सिफ्त सालाहीआ। उन्हां दा पूरब लहिणा मस्तक माथ, जन्म जन्म दा लेख समझाईआ। मैं उन्हां दा दास, सेवक चाकर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि करता रूप दरसाईआ। कलयुग कहे मैं भगतां आदि जुगादी सेवादार, दर दर सेव कमाईआ। जिन्हां दे अन्दर प्रभू प्यार, प्रीतम मिल के वज्जी वधाईआ। मैं वेखां आपणी धार, जग नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। वक्खरा हो के सर्ब संसार, सृष्टी दृष्टी तों बाहर आपणी कार कमाईआ। जिन्हां दा तकां इक्को हकीकी यार, हक नूर ख़ुदाईआ। उन्हां दा बण के बरख़ुरदार, बदी दे विच कदे ना आईआ। लहिणा तक के तन मनार, साढे तिन्न हथ्थ वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। कलयुग कहे भगत आदि प्रभू दा मीत, अन्त उसे विच समाईआ। जो हिरदे रखदा चीत, चितवित ठगौरी नज़र कोए ना आईआ। पारब्रह्म प्रभ गाए अगम्मड़ा गीत, सुरत शब्द शब्द समाईआ। अन्दर पवित्र करके नीत, दुरमति पापां मैल धुआईआ। उन्हां वेखां काया ठंडी सीत, अग्नी तत ना लागे राईआ। झगड़ा छड मन्दिर मसीत, पतिपरमेश्वर इक्को रहे मनाईआ। लेखा रहे ऊच ना नीच, ज़ात पात ना कोए चतुराईआ। मेरी सदा सदा सद उन्हां असीस, जो सिर सर प्रभ दे अग्गे निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट दृष्ट अन्तर अन्तर जाए जीत, जगजीवण दाता आपणा हुक्म इक वरताईआ।
❋
❋