पुस्तकालयभाग २२

२५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ६ सदन मल कौड़ा मल दे गृह इटारसी

जन भगत कहे मेरी आसा पुन्नी, पूरन ब्रह्म भेव खुलाईआ। शब्दी अगम्मी अवाज़ सुणी, सुरत समाधी दिती खुल्हाईआ। नाम निधान अगम्मी वज्जी धुनी, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। मंज़ल मिल गई उपर ·षी मुनी, मोन रहिण दी लोड़ रहे ना राईआ। झूठी दिसी दीन दुनी, मज़्हब ज़ात दा डेरा ढाहीआ। प्रकाश होया काया कुल्ली, काअब्यां परे रुशनाईआ। मालक मिल्या सुलह कुली, कुल मालक बेपरवाहीआ। जिस मुहब्बत दिती नाम अनमुल्ली, कीमत हट्ट ना कोए लगाईआ। मेरी आशा फली फुल्ली, पत्त टहिणी मात महकाईआ। मेरी सुरत रहे ना भुल्ली, अभुल्ल लई जगाईआ। अमृत पीणा प्या ना चुल्ली, निझर झिरना दिता झिराईआ। मेरी कल्पणा मातलोक मूल ना रुली, चुरासी विचों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। जन भगत कहे मेरा पूरा होया भरवासा, भरम रिहा ना राईआ। घर मिल्या पुरख अबिनाशा, अबिनाशी करता दया कमाईआ। जिस मानस जन्म कीता रहिरासा, रहमत आपणा नाम कमाईआ। भाग लगा के काया कासा, किस्मत किस्मत विच्चों बदलाईआ। चरण कँवल कँवल चरण करके दासी दासा, सेवक सेवा सच समझाईआ। आत्म परमात्म जोड़ के नाता, जुग जन्म दे विछड़े आप मिलाईआ। हरिसंगत बणा के भैण भ्राता, प्रेम मुहब्बत इक सिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा इक वर, इक इक दरसाईआ। जन भगत कहे मेरा पूरा होया जोग, जुगती अवर रही ना राईआ। पुरख अबिनाशी कीता सच संजोग, विछोड़ा विछोड़े विच्चों कटाईआ। आत्म परमात्म करके भोग, भस्मड़ आपणा रंग रंगाईआ। लेखा मुका के लोक परलोक, सच दवार दिती सरनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स सलोक, जगत विद्या डेरा ढाहीआ। निर्मल नूर जगा के जोत, अंध अंधेरा दिता गंवाईआ। एकँकार इक्को दस्स के ओट, ओड़क आपणे नाल मिलाईआ। लेखा मुका के जन्म कोटी कोट, कंचन गढ़्ह इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धर्म दवार इक वखाईआ। जन भगत कहे मोहे चाओ घनेरा, घनईया मिल्या धुरदरगाहीआ। जिस ने भेव चुकाया सञ्झ सवेरा, दिवस रैण ना कोए वड्याईआ। माया मोह मिटाया अंधेरा, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। इक्को घर दरसाया गुरु गुर चेरा, चेला गुर इक घर बणाईआ। हउमे हंगता ढाह के डेरा, डण्डावत इक्को दिती समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत सुहेला भगतां बन्न्हे बेड़ा, बेड़ा शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ।

❋

❋

२५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ६ जसवंत सिँघ दे गृह इटारसी

जन भगत कहिण प्रभ तेरा सच दरबारा, दरगाह साची सचखण्ड सोभा पाईआ। जिथ्थे अगम्म नूर उज्यारा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। बिन सीस जगदीश झुकदे गुर अवतारा, पैग़म्बर सजदयां विच सोभा पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादारा, निरगुण धार तेरी सेव कमाईआ। एका शब्द सतिगुरु तेरा जै जैकारा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी अपरम्पर तेरा खेल अपारा, पारब्रह्म प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर बीत्या विच संसारा, दीन दयाले परवरदिगार आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त चार कुण्ट दहि दिशा वेख धूंआँधारा, धरनी धरत धवल धौल ध्यान लगाईआ। सच स्वामी साचा दिसे ना कोए दवारा, दर दर घर घर अंध अंधेरा छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। जन भगत कहिण प्रभू तेरा साचा खण्ड, सच सच सोभा पाईआ। निगाह मार आपणे विच ब्रह्मण्ड, ब्रह्माद खोज खुजाईआ। वेख खेल सूर्या चन्द, मण्डल मण्डप डेरा लाईआ। जो दीन दुनी दिती वंड, मानव मानव हिस्से मात रखाईआ। जगत दी धार बणा के कंध, द्वैत दूई वाली रखाईआ। मन मनुआ करे जंग, कूड़ी क्रिया शस्त्र हथ्थ उठाईआ। सदी चौधवीं तेरी सृष्टी दृष्टी तेरे प्यार नालों होई रंड, सुहागी कन्त ना कोए हंढाईआ। दर ठांडा तेरा रहे मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। तेरा नाम कलमा देवे केहड़ा अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाईआ। केहड़ा ढोला गीत गाईए छन्द, कवण अक्खर अक्खर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, भेव अभेदा अन्त खुल्हाईआ। जन भगत कहिण प्रभू तेरा दरबार सुहञ्जणा, सोभावन्त सुहाए। पुरख वेख आदि निरँजणा, निरगुण नूर कर रुशनाए। मातलोक रिहा ना कोए दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार ना कोए कराए। साचा नाम मिले ना अंजणा, अंध अंधेर ना कोए मिटाए। कूड़ी क्रिया विच कलयुग सदी चौधवीं वंञणा, वञ्झ मुहाणा दए समझाए। सति दवार तेरी मंज़ूर होए बन्दना, डण्डावत सजदा ना कोए वडयाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे सीस निवाए। जन भगत कहिण प्रभ तेरा दवारा सच, सच मिले वड्याईआ। उठ वेख काया माटी कच्च, पंज तत फोल फुलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी नौ दवारे रही नच्च, नव रस नाल दुहाईआ। तेरा रूप अनूप दिसे किसे ना सति, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी तेरा भेव ना कोए खुल्हाईआ। जिधर तक्कीए ओधर मन मति, गुरमति सारे गए भुलाईआ। नाड़ बहत्तर उबले रत्त, हाडी तिन्न सौ सट्ठ सट्ठ कुरलाईआ। तेरा नूर ज़हूर मिले ना किसे उपर शाह रग, शहिनशाह तेरा दरस कोए ना पाईआ। कूड़ कल्पना सारे रहे भज्ज, भजन बन्दगी विच ना कोए समाईआ।

❋

❋

तेरी आत्म परमात्म तेरे नालों होई अड्ड, गृह मन्दिर मिलण कोए ना पाईआ। तेरी मंज़ल सारे गए छड, नाता जुड़या कूड़ लोकाईआ। तेरा नाम ख़ुमारी पीए कोए ना मध, मधुर धुन ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच मेला ल्ए मिलाईआ। जन भगत कहिण तेरा दरबारा चंगा, साहिब तेरी सरनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया लहर वेख धार गंगा, गोदावरी जमना सुरस्ती बैठी नैण शरमाईआ। मानव मानस मानुख नेत्र नैण हीण होया अन्धा, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मन मनसा विच गंदा, बुध बिबेक ना कोए कराईआ। सदी चौधवीं लेखा तक तारा चन्दा, मुहम्मद चार यारी नाल दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। जन भगत कहिण तेरा दरबारा अगम्म अथाह, अथाह तेरी वड्याईआ। कलयुग अन्तिम दिसे ना कोए मलाह, बेड़ा कंध ना कोए उठाईआ। सारे तेरे नाम कलमे दी देंदे सदा, सिफ्तां वाले ढोले गाईआ। अग्गे हो के पकड़े कोए ना बांह, दो जहानां पन्ध ना कोए चुकाईआ। जिधर तक्कीए झगड़ा सूर गां, धर्म दी धार रूप ना कोए दरसाईआ। कलयुग जीवां बुद्धी होई काँ, काग वांग सर्ब कुरलाईआ। तेरे प्यार मुहब्बत विच मिले कोए ना थाँ, थान थनंतर देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर दर तेरे सीस निवाईआ। जन भगत कहिण तेरा दरबारा उच्च अगम्मा, हरि अगम्म तेरी वड्याईआ। उठ वेख खेल काया माटी चम्मा, चम्म दृष्टी इष्टी फोल फुलाईआ। तेरा प्यार रिहा ना पवण स्वासी दमा, दामनगीर ना कोए अख्वाईआ। सदी चौधवीं बदल दे समां, समाप्त कर कूड़ ख़लक ख़ुदाईआ। अगला हुक्म दे नवां, नव जोबन तेरी बेपरवाहीआ। माया ममता मोह विकार हँकार रहे कोए ना तमां, तामसगीरी देणी गंवाईआ। झगड़ा मुका दे हउँ हमां, हँकार विकार देणा मिटाईआ। सतिजुग सद्द जगा दे शमां, नूर जोत कर रुशनाईआ। कल्पना रहे कूड़ ना मनां, बुद्धी बुद्धी कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे धुर दा वर, जन भगत सुहेले झोली डाहीआ। जन भगत सुहेले कहिण प्रभू तेरा दरबारा सचा, सच सच तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर संदेशा दे के गए सच हका, हकीकत इक इक दृढ़ाईआ। अन्तिम सब दा पैंडा मुका, लेखा अवर रिहा ना राईआ। किरपा निधान साहिब स्वामी आदि अन्त बेअन्ता, बेअन्त तेरी बेपरवाहीआ। निरगुण धार मेल साचे कन्ता, कन्त कन्तूहल तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। जन भगत कहिण साडी अर्ज़ांई, अर्ज़ बेनन्ती इक सुणाईआ। कलयुग मिले किसे ना ढोई, धर्म दी धार ना कोए जणाईआ। सुरती किसे (उठे) मूल ना सोई, शब्दी चोट ना कोए लगाईआ।

❋

❋

जगत दुहागण बण के रोई, बिन नैणां नीर वहाईआ। पति सब दी गई खोही, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे सच वर, दर आपणा वेख वखाईआ। जन भगत कहिण साडी इक इक अरदास, बेनन्ती सच सुणाईआ। सतिगुर शब्द शब्द वसणा पास, पासा दीन दुनी उलटाईआ। लेखे लाउणा स्वास स्वास, साह साह आपणे रंग रंगाईआ। भेव खोल्हणा पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर डेरा ढाहीआ। निरगुण नूर कर प्रकाश, जोती जाते नज़री आईआ। कलयुग मेट अंधेरी रात, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। चार वरन अठारां बरन बणा इक जमात, जुमला अक्खर इक पढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा होवे गाथ, ढोला दस्सणा सिफ्त सालाहीआ। झगड़ा मुका के लोकमात, मात्रा भूमी रंग रंगाईआ। तेरा दरस करीए इकांत, इक गृह इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। पुरख अकाल दया कमाउंदा ए। शब्द अगम्मी इक सुणाउंदा ए। भेव अभेदा आप खुल्हाउंदा ए। अछल अछेदा वेस वटाउंदा ए। चारे वेदां वेख वखाउंदा ए। पुराण अठारां खोज खुजाउंदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाउंदा ए। सच दा पड़दा आप चुकावांगा। निरगुण नूर जोत चमकावांगा। जोती जाता डगमगावांगा। निरगुण सरगुण खेल खिलावांगा। लख चुरासी खेल खिलावांगा। गुर अवतार पैग़म्बर कोल बहावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलावांगा। कलयुग कूड़ा पकड़ उठावांगा। दो जहानां वेख वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशा इक सुणावांगा। सच संदेशा इक सुणाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। जोती जाता डगमगाएगा। कलयुग कूड़ा वेख वखाएगा। प्रभू दी धार इक प्रगटाएगा। निरगुण नूर जोत रुशनाएगा। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी भेव खुल्हाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाएगा। सच करनी कार कमावांगा। बोध अगाधा भेव खुल्हावांगा। सदी चौधवीं वंड वंडावांगा। मुहम्मद लेखा झोली पावांगा। अगला हुक्म हुक्म प्रगटावांगा। दीन दुनी आप समझावांगा। रिषी मुनी मुनीश्र आप उठावांगा। धुर संदेशा नर नरेशा हो के इक सुणावांगा। जो आदि जुगादी रहे हमेशा, सो पुरख अबिनाशी रूप धरावांगा। भगत उधारना जिस दा पेशा, पेशतर आपणा पड़दा लाहवांगा। सच स्वामी हो के देवां संदेशा, फ़रमाना इक्को इक सुणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर ठांडा इक दरसावांगा। दर ठांडा इक प्रगटाएगा। निरगुण नूर जोत रुशनाएगा। पारब्रह्म प्रभ वेस वटाएगा। देस परदेस खोज खुजाएगा। नर नरायण नरेश इक अख्वाएगा। जन भगतां कर के हेत, हितकारी मेल मिलाएगा। दर्शन दे के नेतन नेत,

❋

❋

निज नेत्र अक्ख खुल्हाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणा मार्ग लाएगा। सच मार्ग इक लगावांगा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप हुक्म मनावांगा। मानव ज़ाती आप उठावांगा। शब्द अनादी नाद सुणावांगा। निरगुण जोती जोत जगावांगा। सोई सुरती आप उठावांगा। गुर अवतार पैग़म्बरां लहिणा लेखा पूर करावांगा। आत्म परमात्म रच सुअम्बर, सोहणा जोड़ा जगत जुड़ावांगा। कलयुग कूड़ मेट अडम्बर, सतिजुग सति सति वरतावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर इक्को इक खुल्हावांगा। दर इक्को इक खुल्हाएगा। सो पुरख निरँजण दया कमाएगा। हरि पुरख निरँजण वेख वखाएगा। आदि निरँजण सोभा पाएगा। इक एकँकार रंग रंगाएगा। अबिनाशी करता पड़दा लाहेगा। श्री भगवान डंक वजाएगा। पारब्रह्म प्रभ वेस वटाएगा। ब्रह्म आपणा संग रखाएगा। विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाएगा। गुर अवतार पैग़म्बर निउँ निउँ सीस झुकाएगा। भगत भगवान मेल मिलाएगा। शब्द निशान इक झुलाएगा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप, धुर दा हुक्म इक वरताएगा। तूं मेरा मैं तेरा लेखा मुका के मन्दिर मसीत, काया काअबा इक वडयाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला आप मिलाएगा। सच मेला मेल मिलावांगा। बिन तेल बाती जोत रुशनावांगा। बिन वरन गोती गोत चलावांगा। सब दी चढ़ के चोटी, चोट शब्द नाम लगावांगा। जिस नूं लभ्भदे कोटन कोटी, ओह भगत सुहेले वेख वखावांगा। झगड़ा कर के गोष्ट गोष्टी, हउमे हंगता जड़ उखड़ावांगा। नाम सुणा के इक सलोकी, सोहला धुर दा इक सुणावांगा। एथे ओथे दो जहानां बख्श के ओटी, ओड़क इक्को रंग रंगावांगा। रसना रहिण देवां ना किसे दी खोटी, खोटे खरे सर्ब बणावांगा। भगत सुहेले बणा के माणक मोती, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच आपणी कार कमावांगा। सच आपणी कार कमाएगा। सो पुरख निरँजण दया कमाएगा। गृह मन्दिर फोल फुलाएगा। तन मन्दिर पड़दा लाहेगा। ममता मोह विकार जन्दर आप तुड़ाएगा। भाग लगा के मेरी कन्दर, दीपक जोती जोत रुशनाएगा। भगत दूजे घर ना जाए मंगण, वस्त अगम्म नाल झोली भराएगा। दूई द्वैती ढाह के कंधन, दर साचा इक सुहाएगा। तूं मेरा ते मैं तेरा इहो नाम ते इहो बन्दन, सजदा सच सच समझाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा राह वखाएगा। जन भगत कहिण प्रभ हउँ दासी दास तेरे, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। घर स्वामी वसणा नेड़े, दूर दुराडा पन्ध चुकाईआ। कूड़ कल्पना रहिण ना देवे झेड़े, झगड़ा देणा मुकाईआ। चुरासी कट कट के गेड़े, चारे खाणी डेरा ढाहीआ। जो सुत दुलारे बण गए तेरे, तेरे विच समाईआ। उन्हां लेखा मुका दे गुरु गुर चेरे, चेला गुर आप हो आईआ। इक्को वार निरँकार चाढ़्ह लै बेड़े,

❋

❋

दूजी नईया दी लोड़ रहे ना राईआ। सतिजुग सच वसा लै आपणे खेड़े, जिथ्थे खण्डा खड़ग ना कोए चमकाईआ। दीन मज़्हब दे दिसण कोए ना झेड़े, झगड़ा शरअ ना कोए लड़ाईआ। तेरे चरण कँवल कँवल होण प्रभ तेरे, गृह इक्को सोभा पाईआ। मुड़ के मातलोक मारने पैण ना फेरे, फिरत फिरत ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर सच मिले सरनाईआ। जन भगत कहिण प्रभ असीं तेरे बणे बालक, बाले नन्हे रूप धराईआ। तूं सृष्ट सबाई ख़ालक, तेरे हथ्थ वड्याईआ। एथे उथे दो जहानां मालक, मेहरवान तेरी ओट तकाईआ। बिन तेरे साडा अवर कोए ना सालस, सुल्हकुल तेरी इक सरनाईआ। साडी कूड़ कल्पना मेट दे आदत, अदल इन्साफ़ इक कमाईआ। तेरे नाम दी करीए इबादत, कलमा इक्को देणा पढ़ाईआ। आपणी बख्शिश कर सख़ावत, सुख़न पिछले पूर कराईआ। साडी आत्मा तेरी अमानत, अमानत आपणी झोली लै टिकाईआ। साचा नाम निधाना गुण निधाना (दे) न्यामत, रस इक्को इक वखाईआ। मन मनुआ करे ना कोए बग़ावत, झगड़ा अवर रहे कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा इक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे जन भगतो सुणो आप, हरि आपणा भेव खुल्हाईआ। इक्को धुर दा मन्नो बाप, पिता पुरख अकाल वड्याईआ। इक्को धुर दा करो जाप, तूं मेरा मैं तेरा सबक पढ़ाईआ। इक्को आत्म परमात्म बणो साक, दूजा संग ना कोए रखाईआ। इक्को वेखो धुर दा वाक, सो संदेशा हक सुणाईआ। इक्को नूर इक्को बणो ज़ात, अज़ाती डेरा देणा ढाहीआ। इक्को अन्तर रखो ख़ाहिश, प्रभ मेला सहिज सुभाईआ। इक्को गृह करो विश्वास, जो विषयां दा डेरा ढाहीआ। इक्को विको हाट, दूजे हट्ट ना कोए विकाईआ। इक्को वेखो पुरख अबिनाश, जो जन्म मरन विच ना आईआ। सो आपे मेटे अंधेरी रात, कलयुग कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। प्रगट हो के दर्शन देवे साख्यात, सच स्वामी सोभा पाईआ। जिस दा लेखा लिख सके ना कोए कलम दवात, काग़ज़ सिफ्त ना कोए सालाहीआ। सो वसे तुहाडे पास, सच दवारे नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। पुरख अकाल कहे जन भगतो रख लओ ओट, ओड़क इक सरनाईआ। जो काया अन्दरों कढे खोट, खोटे खरे दए बणाईआ। नाम शब्द दी ला के चोट, चोटी चढ़ के वेख वखाईआ। निरगुण नूर जगा के जोत, अंध अंधेरा दए मिटाईआ। जिथ्थे मन बुद्धी दी रही नहीं सोच, सो अनभव पड़दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे नाम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस विच सब दी होई लोच, लोचा अवर रहे ना राईआ।

❋

❋

२७ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ६ हरबंस सिँघ दे गृह गुड़गाउं

जन भगत कहिण प्रभ किरपा कर अगम्म, अगम्मड़े आपणी दया कमाईआ। भाग लगा दे काया माटी चम्म, पंज तत चम्म दृष्टी दे बदलाईआ। पवण स्वासी जपीए जाप दम, दामनगीर हो के दया कमाईआ। कलयुग हरख सोग मेट दे ग़म, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। कूड़ विकार रहे ना तम, तृष्ना मोह देणा मिटाईआ। दहि दिशा ना भटके मन, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। जोत प्रकाश दे चन्न, अंध अंधेर दे गंवाईआ। जगत जुगत दा बेड़ा दे बन्न्ह, जगत धार ना कोए रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी आपणी दया कमाईआ। जन भगत कहिण किरपा कर धुर दे ठाकर, ठोकर आपणा नाम लगाईआ। निर्मल कर्म कर उजागर, दुरमति मैल मैल धुआईआ। पड़दा लाह दे काया गागर, गहर गम्भीर वेख वखाईआ। भँवरी रहे कोए ना सागर, जगत भँवर पार कराईआ। सच नाम बणा सौदागर, वणज इक्को इक वखाईआ। तूं करता करीम कादर, दर तेरे अलख जगाईआ। दर घर साचे दे आदर, चरण कँवल मिले सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा नाम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, योधा सूरबीर शब्द शब्द गुर बहादर, भय आपणा इक वखाईआ।

२७ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ६ सेवा सिँघ दे गृह गुड़गाउं

जन भगत कहिण प्रभ किरपा कर अपार, अपरम्पर आपणी दया कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया ना करे ख्वार, मोह विकार ना कोए हल्काईआ। साचा नाम धुंन दे धुन्कार, अनहद नादी नाद सुणाईआ। अमृत झिरना झिरा ठंडा ठार, बूँद स्वांती दे झिराईआ। निर्मल नूर जोत कर उज्यार, बिन तेल बाती होवे रुशनाईआ। साचे मन्दिर खोल्ह दवार, घर घर पड़दा दे उठाईआ। आत्म परमात्म मेला घर मीत मुरार, हरि सज्जण सहिज सुभाईआ। सच दवार एकँकार तेरा दरस होवे दीदार, दूसर नज़र कोए ना आईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी किरपा धार, पारब्रह्म ब्रह्म मेहर नज़र उठाईआ। जन भगत कहिण साडी निव निव नमों नमों निमस्कार, सजदा सीस जगदीश झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। जन भगत कहिण प्रभ धुर दा दे दे नाम भण्डारा, जगत मंगण दी लोड़ रहे ना राईआ। शब्द सुणा दे अगम्म अपारा, जिस नूं चार जुग दे शास्त्र कहिण कोए ना पाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी घर अन्दर वखा दरबारा, दरगाह साची सचखण्ड दवार इक जणाईआ। जिथ्थे आदि अन्त जुगा जुगन्त

❋

❋

तेरा नूर जोत उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। सो पुरख निरँजण दर मंगीए एका वारा, बेनन्ती इक इक सुणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अंध्यारा, अंध आत्म मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। जन भगत कहिण प्रभ साचे नाम दी भर दे झोली, झूला दो जहान झुलाईआ। आत्म परमात्म दस्स दे बोली, अनबोलत आपणा राग दृढ़ाईआ। तेरे प्रेम दी खेलीए होली, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। उलटी कर दे नाभ दी कँवली, कँवल कँवला रूप दरसाईआ। सुरती रहे किसे ना बवली, बुध बिबेक देणी बणाईआ। साडी आशा कोझी कमली, कामल मुर्शद तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा नूर अलाही अवल्ली, अमलां तों रहित तेरी बेपरवाहीआ।

२८ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ६ रेशम सिँघ दे गृह मेरठ छाउणी

जन भगत कहिण प्रभू कलयुग बड़ा ठग्ग, घर घर ठगौरी पाईआ। साढे तिन्न हथ्थ पंज तत ला के अग्ग, सरगुण तत रिहा जलाईआ। चढ़ना मिले ना किसे उपर शाह रग, जीव जंत साध सन्त रहे कुरलाईआ। निझर झिरना बूँद स्वांती अमृत मिले किसे ना रस, कँवली कँवल ना कोए उलटाईआ। धुन आत्मक शब्द सुणे कोए ना नद, अनहद नादी नाद ना कोए शनवाईआ। हँस रूप होए कग, तेरा नाम माणक मोती चोग ना कोए चुगाईआ। तिन्न सौ सट्ठ ख़ाली दिसे हड्ड, नाड़ बहत्तर ना वज्जे वधाईआ। तेरी आत्मा तेरे नालों कीती अड्ड, गृह गृह मिलण कोए ना पाईआ। साहिब सुल्तान नौजवान सारे तैनूं रहे सद्द, सद्दा होका इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं तेरा सुत दुलारा, जोबनवन्ता सोभा पाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर पावां सारा, इष्ट सब दा रिहा बदलाईआ। घर घर अन्दर वधा के काम क्रोध लोभ मोह हँकारा, हउमे गढ़्ह दिता बणाईआ। सुरत शब्द करे ना कोए प्यारा, प्रीतम रंग ना कोए रंगाईआ। अंर्मत रस मिले ना किसे ठंडा ठारा, बूँद स्वांत ना कोए टपकाईआ। साढे तिन्न हथ्थ कीआ अंध्यारा, तेरा नूर नज़र किसे ना आईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द पढ़ पढ़ थक्का सर्ब संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी देण गवाहीआ। तेरी मंज़ल मिले ना किसे नर निरँकारा, बन्द कवाड़ ना कोए खुल्हाईआ। तेरी मेहर नाल महिबूब मैं नौ खण्ड पृथ्मी पावां सारा, नौ दवार आपणा बल धराईआ। हरि हिरदे अन्दर कीआ धूंआँधारा, अंध अंधेर कीता लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सेव कमाईआ। जन भगत

❋

❋

कहिण प्रभ कलयुग कीता अंध घोर, घोरी नज़र कोए ना आईआ। अन्दर वसा के आपणे चोर, चोरी चोरी तेरा नाम ल्या चुराईआ। मनुशां कोलों खुआए पशू ते ढोर, पंछीआं खल्ल लुहाईआ। सच धर्म दी कट के डोर, डोरी कूड़ नाल बंधाईआ। झगड़ा पा के मढ़ी गोर, अवतार पैग़म्बर गुरु दिते लड़ाईआ। अवतार पैग़म्बर बणदे बांका छोहर, दर दर आपणा रूप दरसाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी अन्तिम तेरी पई लोड़, लुड़ींदे साजण हो सहाईआ। तुध बिन आत्म परमात्म सके कोए ना जोड़, सुरत शब्द ना कोए समाईआ। जगत विद्या तेरा भेव खोल्ह ना सके होर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, श्री भगवान तेरी सरनाईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरी तेरे चरण कँवल निमस्कार, डण्डावत बन्दना सीस झुकाईआ। मैं चाहुंदा चारों कुण्ट होवे हाहाकार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। सच मिले ना किसे दवार, पड़दा अन्दरों ना कोए उठाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द गावण गाए विच संसार, सहिँसा अन्दरों ना कोए मिटाईआ। मैं तेरे प्रेम प्यार दी वज्जण ना देवां सितार, सति सतिवादी तेरा भेव ना कोए खुल्हाईआ। मेहरवान महिबूब मुहब्बत विच दे इक इशार, धुर संदेशा इक दृढ़ाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्तर खेल करां अपार, अपरम्पर आपणी कार कमाईआ। जेहड़ी मेरी आयू लख चार बत्ती हज़ार, छिन भंगर तेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। जन भगत कहिण मेरे साहिब स्वामी, हरि वडे तेरी वड्याईआ। तूं आदि जुगादी निरगुण धार निहकामी, निरन्तर तेरी शरनाईआ। लख चुरासी अन्तरजामी, घट घट अन्तर फोल फुलाईआ। लेखा वेख लै आपणी चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। पड़दा लाह के आपणी बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी भेव रहे ना राईआ। तेरी मंज़ल मिले ना किसे रुहानी, रूह बुत देण दुहाईआ। झगड़ा मेट जिस्म जिस्मानी, ज़मीर अन्दरों आप बदलाईआ। जिस कलयुग विच गोबिन्द बच्चयां दी दे के गया कुरबानी, उसे दा लेखा करबला रिहा सुणाईआ। किरपा कर शहिनशाह सुल्तानी, सति पुरख तेरी वड्याईआ। जो भविक्ख्तां विच अवतार पैग़म्बर गुर दे के गए ब्यानी, सदी चौधवीं संग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, पारब्रह्म तेरी वड्याईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरा खेल वेख लै चंगा, चंगी तरह कराईआ। जूठ झूठ वहाई धार गंगा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती माण रिहा ना राईआ। घर घर पवाया दंगा, स्त्री पुरुष दिते लड़ाईआ। सब दा सीस कर के नन्गा, ओढण पर्दा दिता चुकाईआ। बन्दगी विच साबत रहिण दिता नहीं कोई बन्दा, बन्दन सीस ना कोए निवाईआ। लेखा वेख के जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज आपणी कार कमाईआ। इक डर आउंदा जिस वेले तकां शब्द गोबिन्द दा खण्डा, खड़ग अगम्म अथाहीआ। फेर तकां सदी

❋

❋

चौधवीं दा नज़र आवे तम्बा, तोबा तोबा नाल दुहाईआ। फेर वेखां लेखा हज़रत ईसा संगा, सदी बीसवीं नाल रलाईआ। फेर तकां मूसा होया अन्त इक टंगा, दोहरी धार ना कोए जणाईआ। मैं चाहुंदा मेरा अन्तिम छेती आवे कन्ढ्ढा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। धर्म शास्त्र विच पूरा रहिण ना देवां कोए पंडा, पिण्डी दा भेव ना कोए खुल्हाईआ। आत्म तेरे नालों करन रंडा, कन्त सुहाग ना कोए हंढाईआ। मन मनुआ कर मुशटंडा, दीन दुनी दी आदत देणी बदलाईआ। मेरा समां रहे ना लम्बा, लम्मा पै के सीस निवाईआ। उठ वेख खेल मेरे संगा, जो कलयुग कहे लोकमात कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत कहिण प्रभ कलयुग सब नूं लाई जांदा कालख, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। चार वरन रिहा कोए ना ख़ालस, अठारां बरन कूड़ दुहाईआ। धर्म दी धार बणे ना कोए सालस, सगला संग ना कोए जणाईआ। सारी सृष्टी एस नूं कहिंदी अजे बालक, जगत शास्त्र नाल गवाहीआ। की अंधेरा पाया ख़लक दे ख़ालक, मख़लूक चारों कुण्ट रुआईआ। जिधर तक्को उधर जहालत, अक्ल बुद्धी ना कोए चतुराईआ। सच दी रहे ना कोए अदालत, अदल इन्साफ़ ना कोए कमाईआ। दीन मज़्हब करे बगावत, बग़लगीर ना कोए अख्वाईआ। धुर दा नाम करे ना कोए सख़ावत, अक्खरां वाली सारे करन पढ़ाईआ। मन मनसा करे ना कोए ममानत, मन का मणका ना कोए भवाईआ। तेरी आत्मा तेरे हथ्थ फड़ाए ना कोए अमानत, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। दीन दुनी होई अणजाणत, अनभव तेरा पड़दा कोए ना लाहीआ। समझ आए किसे ना मानस, मानव मानुख चरण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, जन भगत सुहेले दर तेरे ओट रखाईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरी पिठ ते मार दे थापी, पुश्त पनाह हथ्थ रखाईआ। मैं रूह बुत रहिण देणा नहीं कोई पाकी, सदी चौधवीं फोल फुलाईआ। मन मनुआ सब दा कर के आकी, घर घर देणा लड़ाईआ। तेरे नाम दा रहिण देणा नहीं कोई साकी, आबे हयात ना कोए प्याईआ। पवित्र रहिण देणा नहीं बन्दा ख़ाकी, धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। लहिणा तकणा ज़ात पाती, ऊच नीचां नाल टकराईआ। प्रभू एह मेरी बख्श देणी गुस्ताख़ी, ग़ुस्सा गिला ना कोए जणाईआ। मैं तेरी मन्नणी साची आखी, साबत नज़र कोए ना आईआ। मैनूं ओह वेला याद जिस वेले माछूवाड़े गोबिन्द नूं बिन अक्खरां शब्दी दिती पाती, बिन हरफ़ हरूफ़ दिती लिखाईआ। गोबिन्द तेरे ढईए तों पिच्छों दीन दुनी दी बदल जाणी हयाती, सति रहिण कोए ना पाईआ। सो पूरा करना भविक्ख्त वाकी, वाक्या वेखणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कलयुग कहे मैं ढहि प्या सरनाईआ। जन भगत कहिण प्रभू ओह वेख कलयुग पाउंदा शोर, ज़ोर

❋

❋

ज़ोर सुणाईआ। कलयुग कहे मैं कोई ठग्ग नहीं चोर, सन्मुख हो के दयां दृढ़ाईआ। पुरख अकाल कहे तुहानूं सब नूं मेरी लोड़, ख़ाली कोई नज़र ना आईआ। जन भगत कहिण पुरख अकाल आपणे नाल जोड़, जोड़ी धुर दी लै बणाईआ। कलयुग कहे प्रभू सब दी प्रीती लग्गी तोड़, तेरी मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। पुरख अकाल कहे मैं सब दा मालक ख़ालक सचखण्ड निवासी शौहर, खावंद इक्को नज़री आईआ। जन भगत कहिण सानूं आपणे संग तोर, तुरीआ तों परे कर रुशनाईआ। कलयुग कहे बेड़ा सब दा शौह दरयाए रोड़्ह, नईया नौका नाम चढ़न कोए ना पाईआ। पुरख अकाल कहे मेरा सांझा इक्को पौड़, पौड़ी डण्डा अवर ना कोए रखाईआ। जन भगत कहिण अन्तिम छेती कर ग़ौर, गहर गम्भीर वेख वखाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैनूं होर बख्श दे ज़ोर, जोरू ज़र ख़ाक दयां रुलाईआ। पुरख अकाल कहे मैं आदि अन्त जुगा जुगन्त अवर का और, होर दा होर रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द करे प्रकाश काया मन्दिर अन्दर विच अंधघोर, निरगुण नूर जोत बिन वरन गोत कर रुशनाईआ।

२९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ६ सरमैल सिँघ दे गृह मेरठ छाउणी

जन भगतो इक्को इक रखो सहार, सहायक इक्को नज़री आईआ। कलयुग करे ना किसे ख्वार, कूड़ क्रिया ना कोए समझाईआ। सिर हथ्थ रखे निरँकार, निरवैर आपणी दया कमाईआ। कूड़ी क्रिया मेट विच संसार, सहिँसा अगला दए चुकाईआ। जन्म लैणा ना पए दुबार, चुरासी फाँसी आप कटाईआ। घर मन्दिर वखा दवार, दरगाह साची इक सरनाईआ। जिथ्थे निरगुण नूर जोत उज्यार, दीआ बाती ना कोए रुशनाईआ। सचखण्ड मेल मिलाए मेलणहार, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। तिस साहिब करो निमस्कार, नमो नमो बन्दना इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद आपणा रंग रंगाईआ। जन भगतो इक्को रखणी ओट, ओड़क इक्को नज़री आईआ। कलयुग मार ना सके चोट, चोटी चढ़ ना दए दुहाईआ। सतिगुर शब्द अन्दरों कढे खोट, खोटे खरे ल्ए बणाईआ। आत्म परमात्म जणा के गोत, वरन बरन दा डेरा ढाहीआ। जन्म कर्म दी करनी पए ना सोच, समझ बुद्धी तों परे दए समझाईआ। सब दी आसा मनसा पूरी करे लोच, लोचन नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। नाम ख़ुमारी करे मदहोश, मधुर धुन इक सुणाईआ। झगड़ा मिटा के काया पोश, आत्म ब्रह्म दए दृढ़ाईआ। पढ़ना पए ना विद्या वाला कोश, अक्खर वक्खर इक समझाईआ।

❋

❋

पन्ध मुका लोक परलोक, दो जहानां चरणां हेठ दबाईआ। जिस तूं मेरा मैं तेरा गाया इक सलोक, तिस कलयुग माया पोह सके मूल ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निर्मल नूर जगाए जोत, जोती जाता दया कमाईआ।

२९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ६ मुलख राज दे गृह मेरठ छाउणी

जन भगतो इक्को मन्नो पुरख अकाल, अकल कलधारी दया कमाईआ। कलयुग पोह ना सके काल, कलू कल ना कोए वड्याईआ। साहिब सतिगुर दे बणो लाल, लालन आपणी गोद टिकाईआ। जिस दी जुगां अवल्लड़ी चाल, जुग चौकड़ी समझ कोए ना पाईआ। सो वेखणहारा मुरीदां हाल, मुर्शद दाता बेपरवाहीआ। जन भगतां बेनन्ती मन्ने सवाल, सवाली वेखे थांउँ थाँईंआ। कलयुग अन्तिम हो दयाल, मेहर नज़र इक उठाईआ। जिधर तक्को उधर नाल, हाज़र हज़ूर सोभा पाईआ। चरण प्रीती नाम देवे सच्चा धन माल, ख़ज़ीना अतोट अतुट वरताईआ। लेखा जाणे सब दा माज़ी हाल, ओहला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सदा करे प्रितपाल, प्रितपालक हो के सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।

२९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ६ हँस राज दे गृह मेरठ छाउणी

जन भगतो अन्दर तक्को आपणा मीत, मित्र प्यारा नज़री आईआ। जिस ने कलयुग बदल दिती रीत, मन्दिर मसीत दा पन्ध मुकाईआ। तुहाडी काया करे ठांडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गीत, सोहँ ढोला दिता पढ़ाईआ। दीन दुनी चों बदल के नीत, नीतीवान होया सहाईआ। इक्को रंग रंगा के हस्त कीट, ऊचां नीचां मेल मिलाईआ। धुर संदेशा दे हदीस, हज़रतां तों परे करे पढ़ाईआ। आसा मनसा पूरी करे उम्मीद, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। सब दी लेखे लाए दीद, दो जहानां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन सदा वसे चीत, चितवित जगत ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ।

❋

❋

२९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ६ प्यारे लाल दे गृह मेरठ छाउणी

जन भगतो पुरख अबिनाशी अन्दर वसे, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारया नस्से, दूर दुराडा भज्जे वाहो दाहीआ। तुहाडी मिटे रैण अंधेरी मस्से, जोती नूर करे रुशनाईआ। अमृत धार बख्शे रसे, निझर झिरना इक झिराईआ। साचा मार्ग सतिजुग दस्से, कलयुग क्रिया विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। चार वरनां रहिणा इक्ट्ठे, ज़ात पात ना कोए चतुराईआ। जो इक्को साहिब दी चरणी ढट्ठे, उन्हां दा इक्को पिता माईआ। मज़्हबां दे रहिण नहीं देणे रट्टे, झगड़ा तुसां देणा मिटाईआ। तुसीं मंज़ल ओह टप्पे, जिथ्थे टप्पयां वाले पुज्ज सकण ना राईआ। तुहाडे चीथड़ नहीं रहिणे फटे, ओढण इक्को इक पहनाईआ। नाम ख़ुमारी विच रहिणा रते, रत्न अमोलक रूप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुहानूं भगती विच रहिण ना देवे कच्चे, भगवन हो के सच दी बख्शे माण वड्याईआ।

२९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ६ हरभजन सिँघ दे गृह दिल्ली

पुरख अकाल कहे जन भगतो अन्तर आत्म माणो मेरा रंग, रंगत इक्को अगम्म अथाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया टुट्टे संग, माया ममता मोह विकार हँकार रहिण कोए ना पाईआ। सेज सुहञ्जणी सुहाओ आत्म पलँघ, जिस दा पावा चूल नज़र कोए ना आईआ। घर शब्द नाद सुणो मृदंग, धुन आत्मक राग अथाहीआ। जोत प्रकाश तक्को बिन सूर्या चन्द, अंध अंधेर मिटाईआ। आत्म परमात्म माणो साचा अनन्द, रसना जेहवा रस ना कोए वखाईआ। हउमे हंगता माया ममता कूड़ी क्रिया ढाओ कंध, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी गाओ छन्द, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। जगत जहान मंज़ल धर्म धार दी जाओ लँघ, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। सच गृह सच दवारा वेखो सचखण्ड, दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर इक्को इक वखाईआ। पुरख अकाल कहे जन भगतो मेरा अन्तर आत्म माणो रस, जगत दवारे तृखा बुझाईआ। कलयुग कूड़ कल्पणा जाए नस्स, तन वजूद माटी ख़ाक रहिण ना पाईआ। मन मनुआ होए वस्स, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। शब्द निराला तीर मारो कस, अणयाला अगम्म चलाईआ। बिन रसना जेहवा मेरा गावो जस, अजपा जाप विच वड्याईआ। शब्द रथवाही चढ़ो रथ, दो जहानां पार कराईआ। इक्को ओट रखो पुरख समरथ, दूजा इष्ट ना कोए समझाईआ। जो वसे घट घट, सो तुहाडा पिता माईआ।

❋

❋

झगड़ा मेटे तीर्थ अट्ठ सट्ठ, गृह मन्दिर काया सरोवर इक नुहाईआ। निरगुण जोत जगाए लट लट, अंध अंधेर दए मिटाईआ। इक जैकारा शब्दी सुणो अलख, अलख अगोचर आप सुणाईआ। शाह सुल्तान मेहरवान करो प्रतख, प्रतख आपणा दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा नाम सुणाईआ। पुरख अकाल कहे जन भगतो मेरा अन्तर करो ध्यान, धरनी धरत धवल धौल दयां वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मिटे निशान, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेल मिलावां आण, मेहरवान हो के आपणी दया कमाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द गाणा पए कोए ना गाण, अनहद नादी धुन दयां सुणाईआ। पर्दा लाह के जोती धार देवां पहचान, बेपहचान आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। जन भगत कहिण प्रभ तेरा जपीए नाम, नर निरँकार तेरी सरनाईआ। कलयुग कीती अंध अंधेरी शाम, शमा नूर ना कोए चमकाईआ। मन मनसा कर ग़ुलाम, ग़ुरबत अन्दर देणी भराईआ। नज़र आए ना धुर दा राम, रमईआ रमज़ ना कोए वखाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले निरगुण धार हो मेहरवान, महिबूब आपणा पड़दा लाहीआ। तुध बिन दूजा दिसे ना कोए विच जहान, इष्ट देव आत्मा ना कोए मिलाईआ। सदी चौधवीं चार कुण्ट दहि दिशा होई हैरान, हैरानी घट घट अन्तर छाईआ। शरअ छुरी बणी शैतान, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। सच मार्ग दिसे ना कोए निशान, निशाना दीन दुनी गए भुलाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु दे के गए नाम कलमे दा गाए गाण, दर दीदा दानिस्ता नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शहिनशाह सुल्तान सूरे सरबग सीस जगदीश तेरे चरण कँवल सरनाईआ।