पुस्तकालयभाग २२

पहली अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल दरबार विच

पहली अस्सू कहे छे सम्मत मेरी आस पुराणी, पूरन सतिगुर दिती सुणाईआ। मैं तकी इक्को जोत नुरानी, नूर नूरी नज़री आईआ। जो आदि जुगादि दा बानी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। जिस दा सचखण्ड मकानी, मुकामे हक रुशनाईआ। जिस दी सध्धरां भरी जवानी, इक्को रंग रखाईआ। जिस दी धार आदि शक्ति भवानी, अग्गे पिच्छे भज्जे वाहो दाहीआ। जिस दी तेई अवतार निशानी, निशाना धुर गए समझाईआ। जिस दी पैग़म्बर पढ़न कलामी, कलमा हक सुणाईआ। जिस दी गुरुआं गाई बाणी, ब्रह्म खेल खिलाईआ। जिस दा विष्नूं रूप महानी, विश्व नाल प्रनाईआ। जिस दी ब्रह्म जोत महानी, ब्रह्म ब्रह्म वड्याईआ। जिस दा शंकर रंग निधानी, वेखण कोए ना पाईआ। जिस दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान बाणी निकली ज़बानी, जगत मनसा ज़िबह कराईआ। ओह शहिनशाह सुल्तानी, सूरबीर वड वड्याईआ। ओह दाता धुर दा दानी, दयावान अख्वाईआ। जिस दी लख चुरासी राणी, आत्म आप प्रनाईआ। जिस दा खेल जीव प्राणी, पूरब आप समझाईआ। जो वसे ज़िमीं असमानी, इस्म इक दरसाईआ। जो हर घट जाण जाणी, जानणहार अख्वाईआ। जो जुग चौकड़ी करे फ़ानी, फ़नाह रूप दरसाईआ। जिस दा खेल सदा गुमनामी, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। ओह खेल करे सचखण्ड मैदानी, सच सच समझाईआ। सारे वेखो जीव इन्सानी, पर्दा अक्ख खुल्हाईआ। तक्को अमृत पाणी, तट किनार खोज खुजाईआ। मंज़ल तक्को रुहानी, रूह बुत दरसाईआ। क्यों जगत आई तुज्ञानी, कूड़ लहर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं आ गया, आया तेरे दरबार। मैं सोया सोया जागया, जागरत हो उज्यार। सरन सरनाई लागया, धूढ़ी लावां चरण छार। मैं सतिजुग त्रेता

❋

❋

द्वापर मारी आवाज़िआ, वेखो खेल अपार। गुर अवतार पैग़म्बर कीतिआ हास्या, तेरी हस्ती कर निमस्कार। फिर अक्खां पुट पुट झाक्या, झाकी मारी सर्ब संसार। फिर कुण्डा खोल्हया ताक्या, पर्दा अगम्म उतार। फेर वेख्या तेरा भविक्ख्त वाक्या जो जणाया पैग़म्बर गुर अवतार। फेर मैं सृष्टी अन्दर नास्या, कीती अगम्म विचार। जिद्धर तकां ओधर मदिरा मास्या, मानव होए खूंखार। अजब तेरा तमाश्या, तमां दी मारी मार। फिर नानक वल्ल खोल्हया नेत्र नैणां ताक्या, पलक पलक उठाल। दिसे कोए ना साचा हाटया, मैं हस्स के किहा नानक तक कमाल। फेर गोबिन्द वेख्या बाटया, अमृत सक्या ना कोए संभाल। कलयुग कहे फिर मैं ख़ुशीआं दे विच नाचिआ, सोहणा बणाया ताल। फिर ताली मार के किहा अवतार पैग़म्बर गुरु जगत दे चाचिआ, उठो वेखो सुरत संभाल। तुहाडा लेखा साहिब ने वाचिआ, वाचक बणया आप अकाल। फिर नानक उठ के किहा दासी दास्या, तेरा खेल बेमिसाल। फेर गोबिन्द वेखी आपणी पातीआ, जो शब्दी धार रखी संभाल। फिर तक्कया पाणी आटया, जो लंगर चलाया विच जहान। फेर संदेशा सुणया पुरख समराथिआ, सच सुणाया दीन दयाल। आपणा लेखा तक्को मस्तक माथिआ, अगम्म अगम्मड़ा खेल कमाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि साहिब सच्ची सरकार। अस्सू कहे मेरी आसा पिछली रखी, रक्षक दिती वड्याईआ। मैं खेल वेखणा अक्खीं, अक्खरां विच देणा समझाईआ। भेव खोल्हणा अलख अलखी, अलख अगोचर दया कमाईआ। तेरी गोबिन्द नाल पक्की, पक्की गंढ ना कोए खुल्हाईआ। सदी चौधवीं जांदी टप्पी, टप्पा आपणा दे दृढ़ाईआ। तैनूं मन्नया कमलापती, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस तकाईआ। अस्सू कहे गुर अवतार पैग़म्बरो निगह मार लओ ख़ास, बिन नैण नैण उठाईआ। तक्को पुरख अबिनाश, जो मालक धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस तकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो जिस ने तुहानूं दिता लबास, तत्तां वाला तन सुहाईआ। जोत दे प्रकाश, नूर दिता चमकाईआ। शब्द दे आवाज़, धुन दिती प्रगटाईआ। ओह लेखा मंगे हिसाब, लहिणा दयो दृढ़ाईआ। अमृत दस्सो दस्सो हयाते आब, किथे रखया टिकाईआ। जां वेखण लग्गे सब दे मूधे होए ग्लास, भरया नज़र कोए ना आईआ। मुक्खों कहिण वाह रे साडे बाप, की तेरी बेपरवाहीआ। प्रभू कहे जपो आपणा आपणा जाप, मैनूं दयो सुणाईआ। इक दूजे नाल करो टाक, टंग जेहवा नाल सुणाईआ। इक दूजे नाल करो वाक, वाकिफ़कार बण के दयो समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशा इक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण वेखीए केहड़ा बाटा, धरनी ध्यान लगाईआ। क्यों सब नूं

❋

❋

आया घाटा, घाटी मंज़ल रही ना राईआ। किसे ना मन्नया आखा, बैठा मुख भवाईआ। कवण छड्डया साका, आत्म परमात्म गंढ तुड़ाईआ। कवण सौं गया खाटा, लेफ तलाई अंग लगाईआ। कवण वड़ गया ज़ाता पाता, दीनां मज़्हबां संग निभाईआ। सारे कढीए आपणा आपणा खाता, लेखा पूरब हथ्थ उठाईआ। क्यों सब दे हुन्दयां होई अंधेरी राता, सच चन्द ना कोए रुशनाईआ। क्यों पुरख अकाल ने सब दे उत्ते मारया छापा, छप्पा आपणा ल्या पाईआ। क्यों सृष्टी कटदी फ़ाका, भुक्खी मरे लोकाईआ। क्यों कूड़ी क्रिया लग्गी माथा, मस्तक दए दुहाईआ। क्यों नहीं किसे दा पूरा होया जापा, जपत जपत सहिज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, धुर आपणी खेल खिलाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण अमृत रिहा कोए ना भरया, भरम विच दुहाईआ। साचा रिहा कोए ना सरया, सरोवर देण गवाहीआ। तीर्थ तट कोए ना तरया, गंगा गोदावरी रोवे मारे धाईआ। मंज़ल सच कोए ना चढ़या, पड़दा दर ना कोए खुल्हाईआ। जीवण जी कोई ना मरया, मर जीवत रूप जणाईआ। की खेल करे हरि हरया, हरि वड्डा वड वड्याईआ। की लेखा नरायण नरया, नर हरि की समझाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण की खेल कीता प्रभ छड़या, इकल्ले आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पुरख अकाल कहे क्यों मैनूं कहिंदे छड़ा, सहिज दयो जणाईआ। मैथों केहड़ा कन्त बड़ा, जो सब नूं ल्ए प्रनाईआ। वेखो साहमणे तुहाडे खड़्हा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सारे कहिण हुण केहड़ी मारीए तड़ा, आकड़ नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल कहे मैं तुहाडा चार जुग दा लेखा पढ़ा, सब किछ वेख वखाईआ। केहड़ीआं दीनां मज़्हबां वालीआं लाईआं जड़ां, उन्हां सहिजे दयां उखड़ाईआ। जेहड़ा दीन दुनी दा खोदिआ गढ़्हा, ओह तुहाथों दयां भराईआ। तुसां सारयां फड़या इक दा लड़ा, नारी रूप नूर दरसाईआ। बच्चू हुण चला के दस्सओ ज़रा शरअ, आपणा हुक्म वरताईआ। तुहाडा हुक्म रहिणा नहीं ज़रा, ज़र्रं ज़र्रं विच्चों इक्को नज़री आईआ। मेरा हुक्म शब्द हक खरा, खोटा रंग ना कोए रंगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो हुण रहिण नहीं देणा किसे दा धड़ा, वक्खरी वंड ना कोए कराईआ। इक्को प्रगट होया नरायण नरा, नर नरायण इक अख्वाईआ। नाम कलमा कोए जपे ना तरह तरह, इक्को हुक्म देणा सुणाईआ। भज्जणा पए ना दर दरा, घर इक्को देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच पड़दा आप चुकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभू अन्त इक अरदास, सीस जगदीश झुकाईआ। सारे बण गए तेरे दास, दासी रूप अनूप वटाईआ। इक्को तेरा रूप नूर प्रकाश, जोती जाते तेरी रुशनाईआ। असीं तेरी निक्की निक्की साख, लोकमात महक महकाईआ। असीं सब

❋

❋

नूं आए आख, अन्तिम आए धुर दा माहीआ। जो दो जहानां पावे रास, गोपी काहन रूप जणाईआ। साडी तेरे नाल सुहञ्जणी होवे रात, रुतड़ी तेरे नाल महकाईआ। अठारां हाढ़ दे पिच्छों साडे नाल तूं करी नहीं कोई बात, उडीकां विच तेरा राह तकाईआ। सानूं ताअने देवे तेरी सचखण्ड दी खाट, खटीआ रही सुणाईआ। वे गुर अवतार पैग़म्बरो किथे तुहाडा कमलापात, पतिपरमेश्वर अंग ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, इक तेरी ओट तकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण असीं तेरे तेरी नारी, साहिब तेरी सरनाईआ। जे तूं छड़ा ते जोत तेरी कुँवारी, दोहां दा खेल बेपरवाहीआ। की अगली करे त्यारी, त्रैगुण अतीते दे सुणाईआ। सानूं सच दस्स दे यार चंगा कि यारी, यराना कवण निभाईआ। पुरख अकाल कहे पहलों पूजा करो हमारी, इक्को नाम ध्याईआ। इक्को चरण करो प्यारी, इक्को सीस झुकाईआ। इक्को मस्ती लओ ख़ुमारी, इक्को रंग रंगाईआ। इक्को करो हार शृंगारी, इक्को भूसण वस्त्र सोभा पाईआ। इक्को तक्को नैण दातारी, दाता इक दरसाईआ। फेर वेखो खेल लोकमात न्यारी, निरँकार दए दृढ़ाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिछो हुण जिस दी आई वारी, वारता अगली दए जणाईआ। इक नाम नाम जैकारी, शब्द शब्द इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेहर नज़र नाल तराईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण असीं तेरा नूर महानी, तेरे विच समाईआ। साडे उत्ते कर मेहरवानी, महिबूब रहे जणाईआ। की कलयुग विच तेरा खेल महानी, सतिजुग धार दृढ़ाईआ। पुरख अकाल किहा सारे वेखो निगाह नाल नुरानी, जगत नेत्र ना कोए रखाईआ। मैं बण के धुर दा दानी, गोबिन्द दा लेखा अगला पूर कराईआ। पंजां प्यारयां दे कोलों पुठे ग्लास उत्ते रखाया पाणी, पुट्ठी रीती दिती चलाईआ। सवा रती केसर थोड़ा थोड़ा मिलाणा इक्को करनी जानी, रंग रंग बदलाईआ। इक इक पतासा विच पाउणा नाल असानी, जो गुरदास गया लिखाईआ। दर्शन सिँघ लै के आया ख़ुशी बहुती माणी, माण नाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक दरसाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर वेखे अजब नज़ारा, नज़र तों बाहर दरसाईआ। प्रभू दा भगत गोबिन्द दा प्यारा, गुरमुख दोवें रूप बणाईआ। आत्म परमात्म दा ला जैकारा, जागरत जोत दिती जगाईआ। एह पिछला पूरब दा इशारा, कलम शाही तों बाहर लिखाईआ। पिछला सब दा होया किनारा, अन्त आपणे विच टिकाईआ। पंजां प्यारयां होणा ख़बरदारा, संदेशा इक दृढ़ाईआ। एह तिलक गुरमुखां नूं लाउणा सारा, वड्डा छोटा वंड ना कोए ना वंडाईआ। वेख्यो तुहाडा साहिब हुन्दा हुण ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिस गोबिन्द ल्यांदा दुबारा, दोहरी धार दए वखाईआ। तुहाडे नाल मिल के दो जहानां लाउणा अखाड़ा, सूरबीर आपणा बल प्रगटाईआ। जेहड़ा

❋

❋

सब दा सतारां हाढ़ नूं बण गया लाड़ा, नारी रूप सर्ब जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहारा तेरी चतुराईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण पुट्ठा ग्लास मारे आवाज़ां, ज़ोर ज़ोर नाल सुणाईआ। ख़बरदार हुण पढ़नीआं पैण ना किसे नमाज़ां, रोज़यां वक्त चुकाईआ। हथ्थ लाउणे पैण ना साजां, सितार ना कोए हिलाईआ। बन्धन रहिण ना कोए समाजां, झगड़े देणे चुकाईआ। शहिनशाह करे कोए ना राजा, रईयत देणी बदलाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा इक्को फिरना वाला बाज़ां, बाज़ी सब दी दए उलटाईआ। ओह प्रगट हो गया देस माझा, माझे वाल्यो भुल्ल रहे ना राईआ। किसे दे सीस ते रहिण नहीं देणा ताजा, तख्त ताज देणे उलटाईआ। फेर सब नूं कहिण ओ मानव इक दी सरनी आ जा, अजामल वांग सब पार कराईआ। फिर नौ खण्ड दे फिरना विच बाग़ा, सत्त दीपां फेरा पाईआ। फिर हँस बणाउणा कागा, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। फेर शब्द दा मारना दाबा, सुत्ते सारे लैणे जगाईआ। फिर पुट्ठे चरण करने विच काअबा, मक्के हाल दुहाईआ। फिर बण के बुढ्ढा बाबा, देस परदेसां फिरना रूप वटाईआ। फेर गुरमुखां दी बहि के उत्ते ढाबा, अमृत रस देणा भराईआ। फिर तख्त निवासी हो के धर्म दा कंडा फड़ के तोलणा छाबा, चुरासी आपणे तोल तुलाईआ। फेर लहिणा देणा वेखणा सब दा पीता खाधा, खादम खोजे थांउँ थाँईंआ। फिर सब ने कहिणा एह किथ्थों आ गया निरगुण रूप डाहढा, आपणा हुक्म वरताईआ। फेर सब ने कहिणा बच्चयां वांग लडावे लाडा, आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण, उए सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नाल लओ मिलाईआ। सारे खेल वेखो आपणे नैण, अक्ख अक्ख लओ उठाईआ। जिस ने तारे सदना सैण, कबीर जुलाहे दिती वड्याईआ। जिस ने बटवारे कोलों लिखाई रमाइण, रामा रूप रूप समझाईआ। जिस ने भेव जणाया ऐन ते ग़ैन, नुक्ता नून नाल मिलाईआ। जिस ने तत्तां दिता चैन, गुरु गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण असीं हुण वेखीए केहड़ी कलास, ए टू ज़ैड ध्यान लगाईआ। हज़रत मूसा कहे मेरे ते करो विश्वास, मैं आपणा भेव दयां खुल्हाईआ। ईसा कहे मेरा वेखो धरवास, धरनी उत्ते दयां दृढ़ाईआ। मुहम्मद कहे मैनूं दयो शाबाश, ताड़ी दो हथ्थां वाली लगाईआ। कलयुग आख्या ओ मैनूं सारे कहो बदमाश, बदी दा मालक इक अख्वाईआ। मैं चार जुग दे सारे बणा दिते पत्ते ताश, इक दा रूप नहिले दी धार विच नौ दवारयां विच वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणी कार कमाईआ। कलयुग कहे गुर अवतार पैग़म्बरो वेखो पंज दरबारी,

❋

❋

सज्जा हथ्थ उपर रहे उठाईआ। जिन्हां दी प्रभू दे नाल यारी, यराना इक्को नाल जणाईआ। अज्ज ओह करके आए त्यारी, त्रैगुण तों बाहर डेरा लाईआ। तुसीं उन्हां दी वेखणी हुश्यारी, हुश्यारी नाल ताश खेडण चाँईं चाँईंआ। उन्हां नूं एह खेड बड़ी प्यारी, क्यों कलयुग दी रीती सोहणी सुचज्जी सोभा पाईआ। कलयुग कहे ओ बस गुर अवतार पैग़म्बरो मैनूं पहलां थल्ले फेर लैण दयो बहारी, जिथ्थे पत्ते थल्ले सुट्टणे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। कलयुग कहे दरबारीओ सुट्टो पहलों इक इक यक्का, इक दूजे दे उत्ते दयो टिकाईआ। पंज प्यारयो आपणी उँगली नाल पुट्ठे ग्लास तों पाणी दा इक इक दयो छिट्टा, दूर दूर सुटाईआ। ओए लिखारीउ इस दे उत्ते सुट्टो टुकड़ा चाक दा निक्का जेहा चिट्टा, सुट्ट के दयो वखाईआ। पई गुर अवतार पैग़म्बरो हुण इंनां तिन्नां दा कढो सिट्टा, की प्रभ ने खेल रचाईआ। तेई अवतार कहिण ताश दा पत्ता इयों जापदा, ज्यों पिछला चिट्ठा, इक नूं इक रिहा दरसाईआ। पैग़म्बर कहिण इयों जापदा अमृत दा छिट्टा, ज्यों आबेहयात मिट्ठा ख़ुद ख़ुदा ने दिता चुआईआ। गुरु कहिण लिखारीआं दे हथ्थ दा चाक चिट्टा, चिट्टी धार दा रूप सतिगुर सोहणा रिहा समझाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण, वाहवा किड्डा सोहणा कढ्ढया सिट्टा, लेखा सहिजे दिता समझाईआ। दुक्की कहे मैनूं पंजे ज़ोर नाल सिट्टण ते वेखण जिवें सरगुण रूप प्रभ दा टिका, इक तों दो सोभा पाईआ। पंज प्यारे कहिण उन्हां दोहां दा इक्को ही पती ते इक्को पिता, दूजा नज़र कोए ना आईआ। पंज लिखारी कहिण जुग जुग उसे दा लेख लिखा, जो मालक इक गुसाँईंआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण कलयुग वाह ओए वाह आपणी करनी दिआ सिखा, तेरी बेपरवाहीआ। पंजां दरबारीआं कढ ल्या तिका, पुट्ठा देण रखाईआ। पंज प्यारे कहिण त्रैगुण तों बाहर गुरमुख सतिगुर दे घर विका, त्रैभवण धनी विच समाईआ। पंज लिखारी कहिण इहो सब दी करदा रिच्छा, रच्छक हो के होए सहाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण ओ चार जुग पिच्छों साडा कीता पिछा, अचनचेत सानूं ल्या उठाईआ। कलयुग कहे एथे सब दा इक्को जेहा हिस्सा, वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, त्रैगुण दा लेखा दए मुकाईआ। पंज दरबारी कहिण असीं सुट्ट दिता चौका, चौथा सज्जे खब्बे सोभा पाईआ। पंज प्यारे कहिण जे सतिगुर मिल जाए ते पढ़ना पए ना पोथा, अक्खरां दी लोड़ रहे ना राईआ। लिखारी कहिण प्रभू दा प्यार बड़ा सौखा, बिना कीमत तों बिना टक्या तों लोकमात दए वरताईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण हुण दीनां मज़्हबां दा लेखा बण गया औखा, वेला वक्त दए गवाहीआ। कलयुग कहे मेहरवानो अग्गे सुख माण ल्या चोखा, चार जुग गए विहाईआ। ओए बौहड़ी ओए बौहड़ी ओए मेरा अन्दर हो गया खोखा, सच रहिण कोए ना पाईआ।

❋

❋

वेखो ओए रब्ब दयो बंदयो किसे ने पगड़ी हैट पहन लई किसे ने पहन ल्या टोपा, ओह टोपीआं वाल्यो टाप दा मालक नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। ताश कहे ओह मैनूं कहिंदे क्यों ताश, अज्ज तक सक्या ना कोए समझाईआ। ओह याद करो जिस वेले शंकर नूं सिख्या दिती सी उपर कैलाश, कला आपणी इक समझाईआ। इक तों नौ तक जगत तमाश, एह मेरी बेपरवाहीआ। पंजां तत्तां दा मेरा खेल तमाश, तत तत नाल जुड़ाईआ। पंज दरबारीओ सुट्ट दयो उत्ते पंजे नूं वाच, आपणा हथ्थ उठाईआ। पंज प्यारे ख़ुशीआं नाल पए नाच, पंचम पंचम पंचम दिती वड्याईआ। पंज लिखारी कहिण धुर दा लेख साच, सच सच रिहा दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण पंजां तों बाहर केहड़ा समाज, लेखा अवर रिहा ना राईआ। कलयुग कहे मेरे वी वड्डे भाग, भाग प्रभ ने दिता लगाईआ। अग्गे तुसीं सवाल समझदे रहे ते हुण सब नूं देणा प्या जवाब, नतीजा अगले साल वखाईआ। छे कहिण साडा सब तों वक्खरा हिसाब, छिक्की छिक्की उत्ते टिकाईआ। पंज प्यारे कहिण ओ गुरमुखो कोए ना रिहो काग, बुद्धी हँस रूप बणाईआ। लिखारी कहिण प्रभू दे प्यार बिना कोई बण नहीं सकदा साध, साधना विच कोए ना आईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण अग्गे सानूं कोई ना ल्यो अराध, इक्को अराधना धुरदरगाहीआ। कलयुग कहे मैनूं ख़ुशी होई आज, निउँ के सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। ताश कहे जिस वेले शंकर नूं दस्सया साता, सति दिता समझाईआ। उस वेले थल्ले प्या इक दाता, ते सति सरूप उपर दिता दरसाईआ। दस्सया इक्को पिता ते इक्को माता, इक्को जम्मण वाली माईआ। इस तों अग्गे मेरी धार दीआं शाख़ां, शनाख़त आपणे विच रखाईआ। पंज दरबारी इक दूजे नाल सलाह कर के साते नूं रख के उपर मारो हाथा, हथेली नाल दबाईआ। पंज प्यारे कहिण ओ गुरमुखो इक्को मीत ते इक्को साका, दूजा सज्जण ना कोए अख्वाईआ। पंज लिखारी कहिण असां लेख लिख दिता अग्गे रहे कोए ना चाचा, पिता पुरख अकाल सर्ब मनाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण साडा खुस गया हाटा, वणज ना कोए वखाईआ। कलयुग ख़ुशीआं दे विच नाठा, भज्जया चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। शंकर कहे मैनूं समझ आई की खेल तत अठ, हरि सहिज दिता समझाईआ। मैं आपणे अन्दर बन्न्ह लई गट्ठ, जुग चौकड़ी ना कदे खुल्हाईआ। धुर दे हुक्म नाल रखी ठप्प, मोहर नाम वाली छुहाईआ। हुण हुक्म मिल गया झट, संदेशा अगम्म अथाहीआ। शंकरा लोकमात नूं नठ, भज्जणा वाहो दाहीआ। भगतां दा तकणा इक्ट्ठ, सोहणे सोभा पाईआ। पंज दरबारी तकणे प्रभ दे झीवर छींबे नाईं जट्ट, सोहणा रूप दरसाईआ। ओह अट्ठां तत्तां

❋

❋

उत्ते मारन लग्गे सट्ट, अठा खब्बे हथ्थ नाल सुटाईआ। पंज प्यारे कहिण अट्ठां तत्तां दी रहिण नहीं देणी वट्ट, झगड़ा दूई देणा मुकाईआ। पंज लिखारी कहिण असां लेख लिखणा सच, जो पुरख अकाला रिहा लिखाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण इक दूजे नूं दईए दस्स, सहिज नाल सुणाईआ। साडा रिहा कोए ना वस, वास्ता इक्को नाल जुड़ाईआ। कलयुग कहे तुहाडा पूरा होण लग्गा हक, प्रभ पूरब लेखा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा पड़दा लाहीआ। नहिला कहे मैं आ गया सूरबीर बहादर, नौ दर दा मालक इक अख्वाईआ। मैनूं माण बख्श गया नौवीं पातशाही तेग़ बहादर, ख़ुशी नाल हथ्थ छुहाईआ। ओ धर्म दिआ नहिलया तूं होणा मात उजागर, चार कुण्ट कुण्ट रुशनाईआ। नहिले रो के किहा मेरा बणे ना कोए सौदागर, मेरी कीमत कोए ना पाईआ। मेरा ना कोए पिसर पिदर ना कोए मादर, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। सतिगुर किहा ओ वेख करीम कादर, मेरा साहिब धुरदरगाहीआ। जिस कलयुग अन्त खेल करना वाजब, वजूहात आपणे विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर मेला सहिज सुभाईआ। नहिला कहे मेरा नाम बड़ा खोटा, नौ दवार पई दुहाईआ। मैनूं कहिंदे सारे चोटा, शरारती नाउँ धराईआ। मैनूं गिणदे उत्ते पोटा, जेहवा नाल हिलाईआ। मैनूं इहो प्रभू ते रोसा, सहिज नाल सुणाईआ। मैं तकदा ओधरों तेग़ बहादर ने हथ्थ विच फड़या लोटा, · ओधरों दयाले दा पाणी हुन्दा सी कोसा, गुरमुख ख़ुशीआं विच समाईआ।

फेर मैनूं आया जोशा, मैं कीती हाल दुहाईआ। मेरे पुरख अकाला की तेरा खेल काया पोशा, तत्तां नाल वड्याईआ। पहनें हड्ड मास नाड़ी दा चोगा, बूँद रक्त नाल सुहाईआ। शब्द आवाज़ आई जिस तरह तेग़ बहादर मेरीआं माणदा मौज़ां, ध्यान मेरे विच लगाईआ। फेर मेरे दुलारे दीआं गुरमुख होणीआं फ़ौजां, हथ्थ मेरे वल्ल रखाईआ। फेर कलयुग अन्त मैं उन्हां दे कोल पहुंचां, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। नहिला कहे मैनूं अट्ठे उत्ते मारो, आपणा बल रखाईआ। पंज दरबारी प्रभू नूं रिदे चितारो, तुहाडे नौ दरां करां सफ़ाईआ। पंज प्यारे अमृती बूँद इक इक डारो, प्रेम नाल सुटाईआ। पंज लिखारी चाकू नाल मेरे दुआले इक इक लकीर मारो, ज़िमीं नाल ना कोए छुहाईआ। नहिला कहे फिर सारे बोलो पंज जैकारो, प्रभ तेरी ओट तकाईआ। इक्को वार पुरख अकाल नूं करो निमस्कारो, दोए जोड़ के सीस निवाईआ। फेर ख़ुशीआं नाल ताली वजा के कहो असीं आउणा तेरे दरबारो, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। विछड़ जाईए ना तेरी कतारो, इक्को डोरी तन्द बंधाईआ। तूं धुर दा सच्चा प्रीतम यारो, मुहब्बत तेरे नाल बणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर बण गए तेरी नारो, नर नरायण तेरी सेव कमाईआ।

❋

❋

तेरे जोगे हो गए सतारां हाढ़्हो, लेखा अवर रिहा ना राईआ। तूं इक ख़सम हैं इक हैं लाड़ो, नारी सर्ब प्रनाईआ। सानूं दीन मज़्हब दी बाहर कढ दे धाड़ो, कंडा खार लग्गण ना पाईआ। तैनूं लभ्भणा पए ना जंगल पहाड़ो, हर घट अन्दर नज़री आईआ। ओ कोझयां कमल्यां नूं आ के तारो, तारनहार तेरी सरनाईआ। सतिजुग वेखीए सच बहारो, तेरा रूप फुल्ल महकाईआ। आपणा नाम वजा के नगारो, डंका इक शनवाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी बणा के अखाड़ो, खण्डा खड़ग दे खड़काईआ। सब नूं कढ लै फड़ के झाड़ों, लुक्या रहिण कोए ना पाईआ। आपणे चरणां दी धूढ़ दे दे छारो, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। सारे कहि दयो यारां नूं यार मिल गया यारो, यारी इक रखाईआ। गुरमुखो हुण अग्गे वास्ते कुछ विचारो, पिछला वेला हथ्थ ना आईआ। ओह जिस नूं कहिंदे मालक धुरदरबारो, तुहाडे साहमणे सोभा पाईआ। भावें इस नूं चीरो भावे इस नूं फाड़ो, फिर वी तुहाडा तुहाडे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे विच आपणा रंग जणाईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरीआं अक्खां विच आ गए अथ्थरू अथरा हो के दयां जणाईआ। ओह केहड़ा गोबिन्द ते केहड़ा यार ते किस दा हंढाया सथ्थरू, सथ्थरां वाले देण समझाईआ। केहड़ीआं इट्टां केहड़े पूजे पथ्थरू, पाहन की वड्याईआ। पुरख अकाल किहा कलयुग, मेरा आदि दा जुगादि दा जुग जुग वेखो गोबिन्द गभ्भरू, बिरध बाल बुढापा रूप ना कोए वखाईआ। जद तक्को मेरे नाम दा अदलू, इन्साफ़ इक समझाईआ। जिस वेले चाहे ओह गुरमुख सन्त भगत आपणे विच्चों कढ लऊ, फिर आपणे विच समाईआ। जिस वेले चाहे सचखण्ड दवारे सद्द लऊ, दरगाह साची दए टिकाईआ। जिस वेले चाहे आपणी धार नाल आपे बज्झ लऊ, जुग जुग नाल बदलाईआ। जिस वेले चाहे पापीआं अपराधीआं दे पड़दे कज्ज लऊ, जो चरण आया सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैनूं हुलारा दिता पवण उणंजा, चौथे जुग दा नांयां नाल रलाईआ। नाले किहा वे कलयुगा पिच्छे ते सब दा लेखा अवतार पैग़म्बर गुरु भगत शब्द धार बवन्जा, बवन्जा माया विच समाईआ। प्रभ दा किहो जेहा शकंजा, जेहड़ा फस्या उहनूं बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं इक वेरां जोत विच तेई साल दी उमर विच हुक्म दिता सी तेजा सिँघ गंजा, हथ्थ मुख उत्ते लगाईआ। फिर कढ के रुमाल नीला रंगा, हवा विच उडा के फेर खलो के केसां नूं वाहया कंघा, वट पुट्ठे हथ्थ चढ़ाईआ। फेर ख़ुशी विच किहा प्रभू आपे जोत ते आपे बन्दा, बन्दे दी समझ कोए ना आईआ। फेर हस्स के किहा जिस वेले मैं गुरमुखां दी धार आपणे शब्द सिंघासण उत्ते कर दिती बवन्जा तों सवा बवन्जा, बावन दा बावन खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कलयुग

❋

❋

कहे सवा बवन्जा केहड़ा तेरा खेल, मैनूं दे समझाईआ। पुरख अकाल किहा शब्द गुरु मेरा मेला ल्ए मेल, एह मेरे हथ्थ वड्याईआ। क्यों इक्को रूप गुरु गुर चेल, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस वेले मैं कलयुग विच अन्त दीन दुनी दा करना खेल, ख़ालक हो के ख़लक वेख वखाईआ। जोबनवन्ता हो के अलबेल, मस्ती विच आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा संग वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे कलयुग उठ वेख प्रभू दी खेल निराली, शब्दी धार पहली अस्सू भुगताईआ। जसवन्त सिँघ नूं शब्द दिता रुपईए ल्याउणे चाली, सिंघासण उत्ते टिकाईआ। गुरदर्शन नूं हुक्म दिता सुखाली, सत्त भेंटा देणे कराईआ। हरिजिन्दर सिँघ काका दुआबिउ ल्या उठाली, सवा पंज नाल मिलाईआ। एह कोई माया नहीं बाहली, चवंनी नाल जवानी सब दी दिती बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणी कार कमाईआ। अस्सू कहे प्रभू चंगी तरह तकीं किते हो ना जावीं अन्न्हा, नैण मूंद अख्वाईआ। दीन मज़्हब दा छड ना जावीं बन्ना, हद्द हदूद वेख वखाईआ। किते कच्चा ना हो जावीं कन्नां, चुग़ली निन्दयां सुण के झट लँघाईआ। पुरख अकाल किहा मेरा सूरबीर गोबिन्द चन्ना, चन्द वांग रुशनाईआ। जिस दे वसां विच तनां, पंज तत डेरा लाईआ। आपणा हुक्म दे के नवां, नवजुग खेल खिलाईआ। दीन मज़्हब दी रखे कोए ना तमां, लालच विच कदे ना आईआ। इक्को मेरा दीपक होवे शमां, इक्को नूर होवे रुशनाईआ। मेरी धारो होवे जम्मा, जनणी कुख्ख ना कोए उठाईआ। जेहड़ा गोबिन्द ने लाया कन्ना, उस दे पिच्छे दीन दुनी उलटाईआ। जेहड़ा अगम्मी हुक्म दिता साहिब दम दमा, दमदमा साहिब दुहाईआ। उस ने बदल देणा बदीआं वाला समां, समाप्त करे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। पुरख अकाल किहा कलयुग मैं अन्न्हां ना होवां निधान, अक्ख ना कोए बदलाईआ। औह वेख मेरा खेल महान, तैनूं दयां वखाईआ। दलीप सिँघ जेहड़ा सुरमा ल्यांदा बणा के नौजवान, अग्गे हो के हथ्थ लै उठाईआ। इक इक सलाई दा करना निशान, सहिज सहिज नाल छुहाईआ। जन भगतो तुहाडे सुरमे नाल तुहाडे अंजण नाल तुहाडी भगती दा होवे ज्ञान, अन्जाणत रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। ओए कलयुग वेख लै पैंदी सलाई, गुरमुख नैणां रंग रंगाईआ। जेहड़ी सताई साल अक्ख रही शरमाई, ओह साहमणे देणी खुल्हाईआ। मेरी खेल बेपरवाही, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। हुण फिरना एसे तरह थांउँ थाँईं, जेहड़ा मर्ज़ी रूप बदलाईआ। हुण बहिणा नहीं पीढ़ा डाही, घूँगट मुख टिकाईआ। खेल करना चाँईं चाँईं, चाओ घनेरा इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे घर वसाईआ।

❋

❋

भगतो सुरमा पाया अक्ख, अक्ख नाल अक्ख लओ मिलाईआ। जद मिलो ते मिलो प्रतख, बाहवां दोवें अग्गे उठाईआ। तुहाडा नाता होया सच, सच मिली वड्याईआ। हुण तुसीं भाण्डा रहे नहीं कच्च, कंचन गढ़्ह दिता जणाईआ। सारे ख़ुशीआं विच इक्को वार पओ नच्च, प्रभू तेरी बेपरवाहीआ। तूं साडी रखणी पत, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। साडा दे दे हक, शर्म हया रहे ना राईआ। जेहड़ा नलेर रखया ढक, उहदी गंढ दे खुल्हाईआ। इस नूं साडे विच दे छड, भज्जे वाहो दाहीआ। कुछ लाची दाणा चब्ब, दन्दां हेठ दबाईआ। असीं दोगले ना रहीए ते साडे विच ना रहे डब्ब, इक्को रूप लैणा बणाईआ। असीं तेरे तेरे हो गए सभ, जो तेरा नाम ध्याईआ। ओ किरपा कर के सानूं आपणे प्यार दी प्या दे मदि, ख़ुमारी इक्को इक चढ़ाईआ। ओ सानूं चंगा नहीं लगदा तूं मस्ती विच इकल्ला फिरें जग, आकड़ विच आपणा आप बणाईआ। असीं चाहुंदे असीं भगत तेरे नालों होईए वद्ध, साडे विच आपणा आप दे प्रगटाईआ। इक दूजे नूं कदी ना जाईए छड, रंडेपा जगत ना कोए हंढाईआ। भगत भगवान हो के कदी ना होईए अड्ड, वक्खरा घर ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल वखाईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरीआं सारीआं पूरीआं कर दे मंगां, मांगत हो के मंग मंगाईआ। मैनूं वखा दे ओह कंघा, जेहड़ा दुआब्ओं ल्या मंगाईआ। मेरे मगर ला दे सत्तरंग डण्डा, गुरमुख हो के सीस ना कोए मुंडाईआ। मैं बन्दयां नूं बणा देवां बन्दा, बन्दगी इक जणाईआ। तेरे हुन्दयां तेरा रहे कोए ना गंदा, गंदगी विच आपणा आप डुबाईआ। सारे तूं मेरा मैं तेरा गावण छन्दा, सोहणा राग सुणाईआ। असीं नहीं चाहुंदे तेरा अग्गे पैंडा हो जाए लम्बा, सिसक सिसक के सारे आपणा आप तरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा मेल मिलाईआ अस्सू कहे पंज प्यारयो करयो मेहरवानी, आपणा बल धराईआ। सारयां दे मस्तक मेरे प्यार दी लायो निशानी, मेरे साहिब नूं देणी वखाईआ। पंज दरबारीओ ताश दे पत्ते लड़न वाले कट्ठे हो के इक तों नौ तक सारे बण गए इक दूजे दे जानी, प्यार प्यार नाल रलाईआ। पंज लिखारीओ लिखण विच कोई अक्खर रह ना जाए ख़ाली, ख़ाली नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ताश वाल्यो ताश दी अगली खेल होणी चाली, किस तरह दहिले तों पातशाह किंग तांईं आपणी कार कमाईआ।

❋

❋

सत्तां लांगरीआं दे नवित

सम्मत छे कहे सुण अस्सू मीत, मित्रा दयां जणाईआ। सृष्टी भुल्ली गोबिन्द दी रीत, ज़ात पात डेरा कोए ना ढाहीआ। माण मिले ना किसे ग़रीब, ऊचां नीचां रंग ना कोए रंगाईआ। मैं खेल तक्कया अजीब, अजब निराला वेख वखाईआ। साची रही ना कोए तरतीब, सिलसिला हक ना कोए जणाईआ। झगड़ा प्या मुर्शद मुरीद, गुर सतिगुर सिख लड़ाईआ। सृष्टी सुत्ती गूढ़्ही नींद, सोई सुरत ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा धुर दा वर, साचा लेखा देणा बणाईआ। अस्सू कहे मैं वेखां सूर्या चन्द्र, चन्न चन्द ध्यान लगाईआ। वेखां मस्जिद मन्दिर, गुरदवारे फोल फुलाईआ। तकां ढोर डंगर, पशू ख़लक ख़ुदाईआ। प्रभू दे नाम ते मंगण, घर घर फेरा पाईआ। धर्म दा चले कोए ना लंगर, सांझा घर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच आसा पूर कराईआ। अस्सू कहे जो लंगर चलाया जग, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। विच्चों कूड़ दी मेटणी अग्ग, हंगता देणी गंवाईआ। सब नूं लैणा सद्द, शब्द कर शनवाईआ। दो जहानां लैणा लभ्भ, खोजणा थांउँ थाँईंआ। आपणा बणा के आप सबब, साहिब सुल्तान लैणा मिलाईआ। तेरे बन्दे दिसण सभ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरयां भगतां रहे कोए ना लब, लालच विच ना कोए कुरलाईआ। भण्डारे विच्चों ल्ए कोए ना कढ, चोरी ठग्गी ना कोए कमाईआ। कदे रिज्झे सूर गाँ ना हड्ड, पंखी पंछी ना वेख वखाईआ। धर्म निशाना देणा गड्ड, धर्म दी धार नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। अस्सू कहे प्रभू किरपा करनी जे, जोबनवन्त तेरी सरनाईआ। मेरी बेनन्ती इह, अहिमक मूर्ख लैणे तराईआ। जिन्हां दा तेरे नाल लग्गा नेह, निहकलंक तोड़ निभाईआ। अमृत बरसणा मेंह, मेघला इक बरसाईआ। पवित्र करनी देह, पंज तत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। अस्सू कहे प्रभू सत्त लांगरी कर त्यार, मैं आपणी मंग मंगाईआ। गिरधारा सिँघ होवे सरदार, बख्शीश सिँघ नाल मिलाईआ। पाल सिँघ लैणा वंगार, मस्सा सिँघ जोड़ जुड़ाईआ। काशी राम देणा प्यार, प्रीती प्रीतम नाल बंधाईआ। चरणी सुरत लैणी संभाल, सम्बल मेलणा सहिज सुभाईआ। वरयाम कौर रहे नाल, जोड़ जोड़ना सहिज सुभाईआ। सत्तां दा इक्को मालक इक्को करे प्रितपाल, प्रितपालक इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दवार इक रखाईआ। कलयुग कहे इन्हां दा हकीकी होवे लबास, तेरे शब्द नाल जणाईआ। गुरमुखां दे सिर ते पगड़ी काली होया करे ख़ास, बीबीआं काले लीड़े रंग रंगाईआ। जिस वेले तेरा हुक्म होवे

❋

❋

ख़ास, उस वेले लैण बदलाईआ। एह मेरी आसा मेरे निकले विच्चों स्वास, साह साह सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ।

३ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ गुरमुख दवारे नींह रखण समें भलाई पुर डोगरां

अस्सू तिन्न कहे सुण चन्द सितारया, सम्मत शहिनशाही छे ध्यान लगाईआ। तक मुहम्मद वाला नज़ारया, नज़र आपणी इक उठाईआ। जिस ने चौदां तबक वंगारया, वंगार के दिता सुणाईआ। एह हुक्म परवरदिगारया, शाह सुल्तानां रिहा दृढ़ाईआ। चौदां सद मेरा बलकारया, बल इक्को इक वखाईआ। फिर हथ्थ मस्तक उत्ते मारया, उँगलां पंज तिन्न छुहाईआ। फिर उपर नेत्र लैण उग्घाड़या, नेत्र नैण अक्ख लई उठाईआ। जिस वेले मातलोक आवे धुर दा लाड़या, लाड़ी सब नूं ल्ए बणाईआ। लेखा पूरा कर सतारां हाढ़या, हाढ़ा सब दा लेखे लाईआ। नाउँ धरा नर अवतारया, नर नरायण फेरा पाईआ। जगत जहान होवे ज़ाहरया, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। खेल करे अगम्म अपारया, नर नरायण आपणी दया कमाईआ। आपणयां मुरीदां भगतां करे उज्यारया, सिक्खां संग निभाईआ। सतिजुग साचा कर वरतारया, सच सच दए प्रगटाईआ। प्रसिद्ध कर गुरमुख दवारया, गुरसिख आपणे रंग रंगाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा फिर आवे हारया, संभल सके कोए ना राईआ। फेर मुहम्मद ने आपणा काला चोला पाड़या, टुकड़े सत्त दिते कराईआ। फेर मस्तक रंग लावे गाड़्हया, लाल दिता जणाईआ। फेर मैहन्दी ला के दाढ़या, हथ्थां नाल छुहाईआ। फेर आपणा अल्फ़ी कफ़न साड़या, आंच अग्ग जलाईआ। फेर उपर कीता इशारया, उँगलां कन्नां विच पाईआ। फेर रो के ज़ारो ज़ारया, कीती हाल दुहाईआ। फेर तक्कया समुंद सागर पाणी खारया, मिट्ठा रस ना कोए चखाईआ। फेर आपणा आप उभारया, बल ल्या प्रगटाईआ। फेर इक अक्ख मीट के किहा मेरे आसमां असमानी तारया, तार सितार वेख वखाईआ। फेर किहा चन्न चन्न मेरे प्यारया, चन्न तेरी वड्याईआ। दोहां ताली वजा के किहा मुहम्मदा जिस वेले तुहाडा मालक आया विच अखाड़या, अकल कल धारी आपणा फेरा पाईआ। लेखा जाणे नाड़ी नाड़या, तन वजूद खोज खुजाईआ। मैनूं इयों दिसदा उहने तेरा चौदां तबक ख़ुशी विच उजाड़या, मालक नज़र कोए ना आईआ। जन भगतां हिरदा करे ठंडा ठारया, अग्नी तत बुझाईआ। तेरा कीता की होवे खसारया, घाटा की रखाईआ। मुहम्मद कीता हाल पाहरया, दरोही दरोही हाल जणाईआ। किस बिध मेरी उम्मत लग्गे चंगयाड़या, शोले उडण थांउँ थाँईंआ। जगत जुग दीआं उजाड़न वाड़ीआं वाड़ा रहिण कोए ना पाईआ। धूंआँधार होणा उच्च पहाड़ीआं, टिल्ले अस्गाह रोवण मारन

❋

❋

धाईंआ। रूप रहिणा नहीं किसे धी भैण कुँवारीआं, धर्म दी धार कलमा हक ना कोए जणाईआ। सुहाग दीआं सिर ते चुकणीआं नहीं किसे ने खारीआं, ख़ालस रंग ना कोए समझाईआ। जिस वेले जन भगतां गुरमुख दवारे वास्ते चुकणीआं सिरां ते तगारीआं, तेग़ां वाले उठण थांउँ थाँईंआ। कलमां प्रसिद्ध होणीआं पंजां लिखारीआं, पंजां दरबारीआं संग मिलाईआ। पंजां प्यारयां ख़ुशीआं मनाउणीआं सारीआं, ग़मी रहिण कोए ना पाईआ। हरिसंगत दे गुरमुखां ने मुच्छां होण चाढ़्हीआं, सूरबीर आपणा बल प्रगटाईआ। पुरख अकाल खेल करना आपणी वारीआं, वाहिद आपणा हुक्म जणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां उतों उड जाणीआं एतबारीआं, बेएतबारी होए लोकाईआ। जिस कारन दो दरवाज़े ते छे लग्गीआं बारीआं, छे घर दा लेखा दिता मुकाईआ। मुहम्मद जिस प्रभू ने मेहर नाल आपणीआं संगतां तारीआं, तारनहार दया कमाईआ। उस दे पिच्छे गुर अवतार पैग़म्बर फिरने वांग वंगारीआं, दो जहानां थांउँ थाँईंआ। गुरमुखां ख़ुशीआं विच मारनीआं कुदाड़ीआं, भज्जण वाहो दाहीआ। हँकारीआं दीआं भन्न देणीआं चबाड़ीआं, डण्डा शब्द वाला उठाईआ। मुहम्मद तक्कया की हाल होणा ख़ावंद ते लाड़ीआं, ज़नो मर्द सर्ब कुरलाईआ। किसे ने खाणीआं नहीं मुख पान सुपारीआं, खूंखार होए लोकाईआ। क्यों पुरख अकाल ने चार जुग दीआं पेशीनगोईआं उच्चारीआं, अक्खर अक्खर फोल फुलाईआ। ग्रन्थ रखे नहीं रहिणे विच अलमारीआं, प्रगट आपणा नाउँ कराईआ। जन भगतां बख्श के नाम ख़ुमारीआं, ख़िमा विच आपणा रंग रंगाईआ। दीन दुनी रोवे बेशुमारीआं, शमां नूर ना कोए रुशनाईआ। हुण गुरमुख दा जन्म नहीं घर चम्यारीआं, गुरसिख दा बेटा गुरमुख नज़री आईआ। जिन्ह आपणीआं आसां शब्द गोबिन्द उतों वारीआं, जगत तृष्ना ना कोए रखाईआ। मुहम्मदा तेरीआं धारां अन्तिम हारीआं, जित्त नज़र कोए ना आईआ। मुहम्मद कहे मेरी तोबा मैं सुट्ट दितीआं हथ्थों छुरी कटारीआं, ज़िबह कर ना कोए वखाईआ। अन्दर रहिणीआं नहीं ग़द्दारीआं, गदागर होए जगत लोकाईआ। माण रहिणा नहीं किसे अटारीआं, महल्ल अटल ना कोए जणाईआ। क्यों गुरमुख दवारे नौआं मिस्तरीआं ने करनीआं उसारीआं, नौ दर दा लेखा रहे ना राईआ। नौवें मिस्तरी इक इक वार हथ्थ लाउ इट्ट रखो लहिंदी दिशा सारी संगत मुक्खों बोलो सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान पंज पंज जैकारीआं, जै जैकार करे सर्ब लोकाईआ। गुरमुख दवारे सेवा करनगीआं संगतां सारीआं, इकल्ला हक ना कोए रखाईआ। अग्गे माण रहिणा नहीं किसे पुजारीआं, पूजा धान कोए ना खाईआ। एथे आउणा नहीं किसे जगत जुआरीआं, ठग्ग रहिण कोए ना पाईआ। इस दे पिच्छों फेर समाधां दीआं लग्गणीआं उसारीआं, हुक्म धुर दा इक जणाईआ। विआधां दीआं मिटण बीमारीआं, कूड़ी क्रिया रोग गुआईआ। जिस दी सेवा करन पुरख नारीआं, नर नरायण रंग रंगाईआ। सारी हरिसंगत इक इक उँगली

❋

❋

इट्ट उत्ते रखण वारो वारीआ, उँगली ख़ुशीआं नाल छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ।