३ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ गुरमुख सिँघ दे घर पिण्ड भलाई पुर डोगरां
तिन्न अस्सू कहे मुहम्मद सजदा कीता लहिंदिउँ चढ़दा, चढ़दी दिशा ध्यान लगाईआ। नज़ारा तक्कया गुरमुख घर दा, गृह मन्दिर वेख वखाईआ। जिथ्थे खेल अगम्मी हरि दा, परवरदिगार रिहा कराईआ। भगत सुहेला रूप अगम्मा धरदा, धरनी धरत धवल होए रुशनाईआ। सब दी आसा मनसा पूरी करदा, पूरब लेखा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप मिलाईआ। मुहम्मद कहे मेरी सच सच तकबीर, तकवा इक रखाईआ। परवरदिगार की करे तदबीर, शाह पातशाह आपणा हुक्म वरताईआ। बौहड़ी मेरी शरअ दे तोड़न लग्गा ज़ंजीर, चौदां तबक खोज खुजाईआ। मेरी मंज़ल होई अख़ीर, आख़र रो के दयां सुणाईआ। शरअ दा रिहा ना कोई फ़कीर, फ़िकरा हक ना कोए सुणाईआ। दुहाई तोबा गुरमुख दवारा होया तामीर, तामील सब तों लई कराईआ। मेरे नेत्र वगे नीर, नैण छहिबर रहे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। मुहम्मद कहे मेरी अन्त अख़ीर सलाम, अलैकम इक जणाईआ। मेरा कलमा धुर कलाम, कायनात दी करे बेवफ़ाईआ। नाता तुटण लग्गा नालों अवाम, आम दा लेखा रहे ना राईआ। मेरा रहे ना कोए ग़ुलाम, बन्धन बंध ना कोए खुल्हाईआ। किरपा करे श्री भगवान, परवरदिगार नूर इलाहीआ। मेरा विगड़न लग्गा निज़ाम, इंतज़ाम ना कोए रखाईआ। चारों कुण्ट होई अंधेरी शाम, तारा चन्द दए गवाहीआ। मेरा सदमे विच अन्तर होया हैरान, हैरानी मेरे उत्ते आईआ। अगला खेल श्री भगवान, भगवन आपणे विच छुपाईआ। मुहम्मद कहे गुरमुख दवारे वल्ल मेरा संदेशा इक पैग़ाम, पीर पीरां देणा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल वड अमाम, अमाम अमामा नौजवाना, मर्द मर्दाना शाह सुल्ताना, आपणा हुक्म हिकमत नाल वरताईआ।
५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ दरबार विच जसबीर सिँघ जलालबाद दे नवित जेठूवाल
नौं महीने अठारां दिन गए बीत, जसबीर जन्म ल्या शब्दी धार जग। पुरख अबिनाशी अवल्लड़ी रीत, किरपा करी
❋
❋
सूरे सरबग। दासी दी सच वेख प्रीत, धार होण नहीं दिती अलग्ग। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा जाणे जन्म जन्म दे कग्ग। कग्ग कहे मैं कीती कुरबानी, आपणा आप तजाईआ। मेरे साहिब दी होई मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। मैं दासी दा भ्रा मेरा नाँ जानी, देव कहि के सारे बुलाईआ। मेरा खेल खेल महानी, भेव अभेदा दयां दृढ़ाईआ। मैं वी हस्स के किहा प्रभू मेरी भैण दी रहे निशानी, आपणे जीवन दी लोड़ ना कोए रखाईआ। पर सच दस्सां अन्त अख़ीर मेरे अन्तर आई बेईमानी, बेवा आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। दासी दा भराता कहे मैं दस्सां कहाणी सची, सच दयां जणाईआ। मेरा खेल जाणे पुरख समर्थी, जो दाता बेपरवाहीआ। मैं मन्दिर जादां सां वार अठी, अट्ठ अठ नाल दरसाईआ। इक दिन प्रशाद चढ़ा के भोग लगा के खा ल्या आपणी हथ्थीं, चोरी चोरी मुख लगाईआ। फेर रगड़ के मथ्थी, भुल्ल लई बख्शाईआ। झट हुक्म आया ओ वेख तेरे कर्मां दी धार आउंदी नट्ठी, भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। भराते किहा मैं रसना लाया प्रभू दा भोग, आपणे मुख छुहाईआ। मेरे अन्दरों उठया रोग, हउमें लई अंगड़ाईआ। हरख़ रिहा ना सोग, चिन्ता ना कोए जणाईआ। फेर मैं सुणया इक सलोक, संदेशा अगम्म अथाहीआ। तेरी अन्त नहीं होणी मोख़, चुरासी विच भवाईआ। तेरा लहिणा देणा मातलोक, चौथे जुग नाल समझाईआ। जन्म लैणा पए कोटन कोट, त्रेता द्वापर रूप बदलाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर तेरी करे ना कोए छोट, चुरासी विच्चों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। जिस वेले प्रगट होवे पुरख अकाल निर्मल जोत, जोती जाता फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। भराता कहे मेरे मुक्खों निकल्यां ना नाँ, प्रभू ध्यान ना कोए रखाईआ। मैनूं याद आई की लेखा भैण भ्रा, भेव कवण खुल्हाईआ। जे दासी सुत मरा, रोवे मारे धाईंआ। मैं डिग्ग के विच दरा, ठाकर अग्गे सीस निवाईआ। डण्डावत विच पड़ा, नैण मूंद वेख वखाईआ। मैनूं दु:ख बड़ा, सहि सकां ना राईआ। जां तक्कया निरगुण धार नूर खड़ा, जोती जाता सोभा पाईआ। उस हुक्म कीता उठ वेख नरायण नरा, नर हरि आपणा कर्म समझाईआ। जिस वेले सतिजुग त्रेता द्वापर पार परा, परा पसन्ती मद्धम बेखरी तों परे मेरी पढ़ाईआ। जेहड़ा दासी सुत तूं कदे नहीं मरा, मर जीवत रूप वटाईआ। उठ निगाह मार ज़रा, पड़दा दयां चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर हुक्म इक जणाईआ। शब्दी धार किहा जेहड़ा रसना लाया प्रशाद, चोरी चोरी खाईआ। इस दा लैणा प्या स्वाद, आपणा मन परचाईआ। एसे कुकर्म पिच्छे
❋
❋
तैनूं जन्म लैणा पैणा काग, काग रूप समझाईआ। उस रो के मारी अवाज़, कूक कूक सुणाईआ। किरपा कर आज, मेहर नज़र उठाईआ। शब्दी धार किहा जुग चौकड़ी वेख तमाश, त्रेता द्वापर पार कराईआ। जिस वेले निरगुण नूर होया प्रकाश, जोती जाता डगमगाईआ। तेरी भैण दा तेरे भणेवे नाल फेर बणावां साक, मात पित पुत्त मिलाईआ। दूजी दासी दा लेखा होवे साथ, सगला संग बणाईआ। जन्म विच्चों जन्म बख्श के पूरी करां आस, तृष्ना दूर कराईआ। उस वेले दासी ने बदल लैणा लबास, कपड़े ओढण संग वखाईआ। अग्गे लेखे लग्गे स्वास, साह साह आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक सुणाईआ। भ्राते किहा कलयुग अन्तिम जे मेरा रूप होवे काग, मानस समझ कोए ना पाईआ। शब्दी धार किहा मेरा खेल आदि जुगादि, जुग चौकड़ी चलया आईआ। वेखां दीन दुनी समाज, दो जहानां खोज खुजाईआ। जिस वेले पुरख अकाल दा होया राज, पंछी पंखी संग रलाईआ। जन्म कर्म दा धो के दाग़, पतित पुनीत दए कराईआ। बेशक तूं उस वेले होणा काग, काग रूप दरसाईआ। तेरे जीवण दा बुझाउणा चराग़, नूर नज़र कोए ना आईआ। तेरी भैण दा फेर वेखणा बग़ीचा बाग़, पत्त टहिणी फूल वेख वखाईआ। सच नाम वजाउणा नाद, धुंन इक शनवाईआ। अग्गे बख्श के दाद, सुत दुलारा झोली पाईआ। जिस दा प्रशाद कराउणा पए पहली माघ, गुरसिख पंज नाल रलाईआ। फेर अगला खेड़ा होणा आबाद, तत्ती वा ना लागे राईआ। नौ गन्ने ल्याउणे नाल कमाद, साढे तिन्न हथ्थ लम्बाईआ। ऊधम सिँघ बण के आउणा रूप साध, केस खुल्ल्हे पिछांह सुटाईआ। फेर अगली कुल नूं लग्गे भाग, भगवन आपणी दया कमाईआ। हुक्म संदेशा शब्दी धार दिता आप, आप आपणा पड़दा लाहीआ। दोवें कट्ठे आउण जसबीर सिँघ ते उसदा बाप, थित वार वार समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बल दवार दा पूरा करे वाक, दासी दास दासन दासा वेख वखाईआ।
११ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ सुखदेव सिँघ दे घर पिण्ड कल्ला
दस्म दुआर कहे मेरी अरदास, अर्ज़ बेनन्ती इक सुणाईआ। मेरे साहिब पुरख अबिनाश, हरि करते तेरी बेपरवाहीआ। खेल खिला के हड्ड नाड़ी मास, पंज तत बणत बणाईआ। त्रैगुण माया पा के रास, प्रकृती रंग रंगाईआ। नौ दवारे दे के साथ, जगत संग जणाईआ। ईड़ा पिंगल सुखमन बणा के घाट, मंज़ल मंज़ल विच अटकाईआ। कँवली बख्श के बूँद
❋
❋
सवांद, नाभी नाभ टपकाईआ। शब्द अगम्मी जणा के नाद, धुन धुन शनवाईआ। सुरती सुरत अराध, रसना रस चखाईआ। आपणा भेव रख के बोध अगाध, अगाध बोध बोध बेपरवाहीआ। कँवल कँवला बुझा के आग, तृष्ना तृखा गंवाईआ। मन मनूए दे वैराग, वैरी अन्तर निरन्तर मिटाईआ। मेरे घर विच निक्का जेहा आपणा जगा के चराग़, सूर्या चन्न तों परे कीती रुशनाईआ। जगत साधूआं वास्ते ख़ुशीआं वाला बाग, बगीचा दिता प्रगटाईआ। इस विच वड़ के कहिण एथे करीए राज, अग्गे कदम ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी सरनाईआ। दस्म दुआर कहे मेरा निक्का जेहा घराना, घर घर विच टिकाईआ। जिस नूं माण जगत जहाना, जीव ईश समझाईआ। जिथ्थे पंचम पंच सुण धुन्काना, शब्द शब्द वड्याईआ। जिथ्थे मस्ती मस्त दीवाना, ख़ुमारी ख़िमां विच रखाईआ। धर्म धर्म दा ईमाना, अमलां तों बाहर दृढ़ाईआ। तेरी मंज़ल दा पहला निशाना, निशानेबाज़ तेरी सरनाईआ। एथे दरस हुन्दा तेरा नूरी नूर दा कान्हा, राम तेरी वड्याईआ। तेरी मंज़ल मंज़ल दा मिले बहाना, रहिबर तेरा राह दरसाईआ। कलमा कलमे विच दस्से कलामा, संदेशा अगम्म अथाहीआ। साचा नूर नूर नुराना, रवि ससि सीस निवाईआ। दूसर दिसे ना कोए बेगाना, वैरी मीत ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच आपणा रंग रंगाईआ। दस्म दुआर कहे मैनूं अक्खरां विच पढ़दे, सिफ्तां विच वड्याईआ। अभ्आसां विच लड़दे, नैण मूंद ध्यान लगाईआ। पाणी विच ठरदे, जल धारा सीस कराईआ। अग्नी विच सड़दे, हवन हवन समझाईआ। इष्ट जगत वाला देव मूर्ती धरदे, धर्म धार दरसाईआ। ढोले गाउण नरायण नर दे, बिन रसना रसन हिलाईआ। सुरती शब्द नाल जड़दे, शब्द सुरत वल्ल रखाईआ। बौहड़ी मेरे घर मूल ना वड़दे, राह विच बैठण पत गंवाईआ। दस्म दुआर कहे मैं कोटन कोटि वेखे लोभ मोह हँकार विच लड़दे, दिवस रैण करन लड़ाईआ। कोई मुख करदे चढ़दे, कोई लहिंदे सीस निवाईआ। कोई दक्खण पहाड़ नट्ठदे, भज्जण वाहो दाहीआ। कोई राह तकण निज नेत्र अक्ख दे, जगत नैण नैण शरमाईआ। कोई बूँद स्वांत अमृत रस चक्खदे, कँवली कँवल कँवल उलटाईआ। दस्म दुआर कहे प्रभू मेरे दवारे बिना तेरे भगतां तों मूल कोए ना वसदे, विद्या जगत ना कोए वड्याईआ। कर किरपा जिस नूं आपणी मति दे, मति मतांतर डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। दस्म दुआरी कहे मेरा घर छोटे तों छोटा, साहिब तेरी वड वड्याईआ। मैनूं लभ्भदे कोटी कोटा, कोटन कोटि भज्जण वाहो दाहीआ। मैं उच्ची कूक सुणावां लोका, धुर दा नाम इक जणाईआ। बिना सतिगुर किरपा मेरे घर दा किसे नूं नहीं मिलदा मौका, दर चढ़न कोए
❋
❋
ना आईआ। गोबर नाल मेरा कदे किसे साफ़ कीता नहीं चौंका, जगत पोच ना कोए लगाईआ। वस्त्र तन किसे नहीं धोता, अन्तर करे ना कोए सफ़ाईआ। छत्तां वाला नहीं कोई कोठा, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। मेरे विच मेरे प्रभू ने रखी निक्की जेही आपणी जोता, जोती जोत नाल जगाईआ। मेरा कोई माण नहीं वड्डा बहुता, घर विच घर दिता बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच भेव आप खुल्हाईआ। दस्म दुआर कहे मेरा दरवाज़ा किसे ना लभ्भा, हाए उफ़ मेरी दुहाईआ। मेरे अन्दर सति सरूप इक्को बग्गा, जोती धार सोभा पाईआ। जिथ्थे हँस बण गए कग्गा, काग हँस रूप वखाईआ। त्रैगुण लग्गे कोए ना अग्गा, तत्व तत ना कोए जलाईआ। मेरा कोई सकेअर नहीं विच गज़ां, फ़ुट्टां विच ना कोए लम्बाईआ। मेरे घर दी किसे अग्गे ब्यान नहीं कीती पूरी वज़ह, चार जुग दे शास्त्र इशारे दे के गए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सच लेखा आप दृढ़ाईआ। दस्म दुआर कहे मेरा मुहीत मज़ले मुज़लू मीज़ान मज़्हब ना कोए लगाईआ। जिथ्थे आफ्ताब ना होवे कोए तलूह ग़रूब गिरहा ना कोए समझाईआ। सैलाने सलल रूहाने रूह, रहमत यकसू अख्वाईआ। जिथ्थे बिना रूप रंग रेख तों शब्द गुरु, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा भेव खुल्हाईआ। दस्म दुआर कहे मेरा कर्ज़ा बू इरद गिरद, कबीर नानक मुहम्मद ज़हूरे ज़ाहर जीव समझाईआ। कोई जाण ना सके बाल बिरध, जोबनवन्त ना कोए चतुराईआ। भेव पा ना सके सुरत निरत, नैण अक्ख ना कोए दरसाईआ। जिथ्थे मनुआ करे कोए ना किरत, कृतघन ना कोए वड्याईआ। मिरतू विच होवे कदे ना मिरत, मिरतक रूप ना कोए दरसाईआ। वेखणा पए ना दीप घृत, जोती जगत ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा दर, दर दरबारा इक दरसाईआ। दस्म दुआर कहे मेरा गृह निक्के तों निक्का, नक्का सूई ना कोए चतुराईआ। जिस दा मालक इक्को इका, एकँकार इक रखाईआ। जो मेरे अन्तर मन्त्र निरन्तर हो के टिका, घर घर दिती वड्याईआ। मैं कदे हथ्थ नहीं आया विच्चों पथ्थर इट्टां, पाहन पूजस मिलण कोए ना पाईआ। मेरा आदि तों लै के अन्त तक इक्को गृह ते इक्को मन्दिर इक्को जुग चौकड़ी सिट्टा, दूजा रूप ना कोए दरसाईआ। सच दवार एकँकार किरपा धार अपर अपार मेरा दवार जद वखाया वखाया भगतां सिक्खां, सहिज नाल समझाईआ। जिथ्थे इक्को धुर धार दी मिलदी भिच्छा, दूजी वस्त ना कोए वरताईआ। तृष्ना तृखा रहे ना इच्छा, निरइच्छत रंग रंगाईआ। मेरा कोई लम्मा चौड़ा हरफ़ां हरूफ़ां वाला नहीं किस्सा, सतरां वाली ना कोए लिखाईआ। मेरा गृह मन्दिर टकयां विच कदे ना विका, कीमत हट्ट ना कोए पवाईआ। मेरा
❋
❋
इक्को मालक इक्को पिता, इक्को देवणहार वड्याईआ। पुत कहे प्यो नूं की तैनूं पहले वी कदे दिसा, जे अग्गे वेखणा ई बेनन्ती विच मंग मंगाईआ। जिथ्थे साहिब दा दर्शन होए निता, जागत सोवत नूर दए चमकाईआ। कोई चुक्कणी पए ना चिका, कुण्डी हथ्थ ना कोए खुल्हाईआ। प्रभ दी किरपा नाल भगतां दा पहला इहो हिस्सा, दस्म दुआरी विच पहलां दरस दिखाईआ। फेर दस्म दुआरी नूं दे के पिछा, अग्गे ल्ए कढ्ढाईआ। इस तों अग्गे मंज़लां चार होर जिथ्थे साहिब सतिगुर बैठा अनडिट्ठा, अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। ओथे दस्म दुआरी तके बिट बिटा, दूर दुराडी ध्यान लगाईआ। जन भगतां कहे मेरी अर्ज़ांई हिका, इक दयां सुणाईआ। जिथ्थे तुहाडा साहिब स्वामी वसे पिता, ओथे मेरी मंज़ल मूल रहे ना राईआ। मैं तां साढे तिन्न हथ्थ विच हां टिका, नौ दवारयां उपर आपणा घर रिहा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित सब दी पूरी करे इच्छा, निरासा रहिण कोए ना पाईआ।
१२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ दर्शन सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
फ़क्कर कहे शाह तक्की, तकीआ मेरा दए दुहाईआ। दो सौ सट्ठ साल दी मेरी आसा पक्की, माज़ी लेखा दयां जणाईआ। मैं राह तकदा सां मालक हकी, जो हकीकत दए जणाईआ। बावन साल मेरी आसा रही शकी, पर्दा भेव ना कोए खुल्हाईआ। मेरी अन्तर अज़ां बांग ख़ाहिशां विच नट्ठी, भज्जी वाहो दाहीआ। हुण सदी जांदी टप्पी, चौधवीं पन्ध मुकाईआ। मेरी बुझण लग्गी बत्ती, जगत नूर रहे ना राईआ। मैं इक सौ अठारां साल रिहा एथे दिन अस्सी, आसा विच ध्यान लगाईआ। ढाई वार मेरी जगह एह वसी, जगत रूप बणाईआ। मैं सब कुझ वेखदा रिहा अक्खी, नेत्र नैण खुल्हाईआ। अर्ज़ांई करदा रिहा अग्गे साहिब अलखी, लखमी नरायण तेरी सरनाईआ। मेरी धार तेरी मुहब्बत विच फसी, फैसला तेरे हथ्थ रखाईआ। हुण रमज़ रही ना छपी, छप्पा अवर दिता चुकाईआ। मेरी पिछला कलमा कलाम जपी, जगजीवण दाते तेरी झोली पाईआ। पूरब लेखा करदे नफ़ी, वाधा आपणे नाल बणाईआ। मेरा साथी इक होर मुहम्मद शफी, जो शाह सुल्तान दा नूर रूप दरसाईआ। जिस दे हथ्थ प्याला कफ़ी, कफ़न ओढण नाल मिलाईआ। मेहरवान महिबूब कथा कहाणी साची दस्सी, परवरदिगार दिती सुणाईआ। साडा लेखा मुका दे लख चार अस्सी, चुरासी रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतां आपणे रंग विच रती, साडा झगड़ा देणा मुकाईआ। ओन्हां वा ना लग्गे तत्ती, जेहड़े तेरा नाम ध्याईआ। तूं साहिब पुरख समर्थी, हरि वड्डा वड वड्याईआ।
❋
❋
साडी आसा पूरी करदे इक्ट्ठी, इक्को वार दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वसणहारा घट घटी, घट अन्तर गुरमुखां करे सफ़ाईआ।
१२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
धरनी कहे एथे अंगद लकीर खिच्ची सी नाल चीची, चीचक दा रोग गया गंवाईआ। फेर निगह कीती नीची, धरनी धरत धवल ध्यान लगाईआ। फेर आपणे पल्लू गंढ पीची, घुट्ट के दिती बंधाईआ। फेर पिछली वेखी बीती, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। त्रेते बाल्मीक एथे दब्ब के गया सी गीटी, उँगलां पंज पंज छुहाईआ। उत्ते लेख लिख्या कलयुग अन्त चले भगत भगवान दी रीती, अंगद वेख के ख़ुशी बणाईआ। फेर निगाह मारी की अग्गे हुक्म हदीसी, हरि सतिगुर आप जणाईआ। जां खेल तक्कया बीस बीसी, चौदस चौदां अंक बणाईआ। इक्को छत्र दिसे सीसी, जगदीश सोभा पाईआ। अंगद सृष्टी वेखी नीती, निगाह नैण उठाईआ। चार कुण्ट तक्कया बिना भगतां तों रहे ना कोए प्रीती, भगवन मिलण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अंगद ला के गया अंगूठा, खब्बा हथ्थ हथ्थ उठाईआ। जिस वेले जगत भण्डार दा मूधा होया ठूठा, नाम वस्त ना कोए टिकाईआ। सतो गुण दा रिहा कोए ना बूटा, सिंमल होए जगत लोकाईआ। सतिगुर प्रेम मिले ना हूटा, दो जहानां पार ना कोए कराईआ। फिरे दरोही चारे कूटा, कुटीआ शांत ना कोए रखाईआ। अवतार पैग़म्बर होवे रूठा, रुठयां सके ना कोए मनाईआ। माण रहे ना किसे अवधूता, साध सन्त ना कोए चतुराईआ। ओस वेले पुरख अकाल किरपा करनी आपणे भगत सपूता, सुत दुलारे गोद टिकाईआ। चौदा तबक पैणीआं कूकां, कुरह कायनात सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत विकार दीआं कल रहिण ना माशूकां, आशक दा इश्क इश्क दा आशक इक्को एक एक दरसाईआ।
१२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ जगीर कौर दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
धरनी कहे गुर अंगद आख्या, शब्दी हुक्म सुणाईआ। मेरे अन्तर अगम्मी भाख्या, भजन बन्दगी तों बाहर दरसाईआ। किरपा करे अलखणा अलाख्या, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस ने कलयुग अन्तिम वेखणा वाक्या, वाक्या आपणा रूप प्रगटाईआ।
❋
❋
चार जुग दा लहिणा जानणा साक्या, साक सज्जण मीत हो के वेख वखाईआ। नाम अस्व चढ़ना राक्या, रकबा वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जन भगतां खोल्हणा ताक्या, पर्दा पर्दे विच्चों लाहीआ। कलयुग मेटे अंध अंधेरी रातया, रुत आपणे नाल महकाईआ। सचखण्ड निवासी सच दवारे करे वास्या, दर इक्को इक रखाईआ। जिथ्थे निरगुण नूर जोत होवे प्रकास्या, प्रकाश्त रूप सहिज सुखदाईआ। मेरी पूरी करे आस्या, तृष्ना आपणे विच मिलाईआ। जिस दी जोत धार होणी दस शाख्या, गोबिन्द गोबिन्द कार भुगताईआ। सो वेला वक्त सुहाए देस माज्झया, मजलस धर्म गया समझाईआ। धरनी कहे सो स्वामी आ गया, आगमन विच ख़ुशी बणाईआ। मेरे गृह जगे चरागया, चरागाहां होए रुशनाईआ। मेरा अज्ञान अंधेरा भागया, भज्जया वाहो दाहीआ। सोहणा वक्त सुहञ्जणा आप सुहागया, कन्त सुहागी दया कमाईआ। धन्न वड्याई जो जन साहिब सरनाई लागया, लगमात्रा रहे ना राईआ। जगत विकार हँकार त्यागया, त्रैगुण दा डेरा ढाहीआ। सच दवारा एका पा गया, पवण पाणी तों बाहर समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तर देवे नाम वैराग्या, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ।
१२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ गुरबख्श सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
गुर अंगद कहे एथे बाल्मीक ने उँगल सी गड्डी, पोटे ढाई ज़िमीं विच दबाईआ। थोड़्ही आपणी नन्गी कर के हड्डी, खल्ल दिती लुहाईआ। फेर माचस लै के डब्बी, अग्नी दिती जलाईआ। फेर टाकी कढ के बग्गी, चिन्दी उत्ते छुहाईआ। फेर निगह मारी उपर शाह रगी, शहिनशाह तक्कया बेपरवाहीआ। फेर कलयुग तक्कया अग्न लग्गी, चारों कुण्ट रही जलाईआ। फेर वेख्या भगत भगवान प्रीती लग्गी, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। फेर जल्वा तक्कया रब्बी, नूर नुराना नूर इलाहीआ। फेर वेखी चौधवीं सदी, सदमे विच दुहाईआ। फेर चार जुग धर्म दी वेखी गद्दी, तख्तनशीन ना कोए चतुराईआ। फेर दीन मज़्हब दी तकी हद्दी, वंडण वेखी थांओं थाँईंआ। फेर आपणे अन्दरों आवाज़ कढी, उच्ची कूक के दिता जणाईआ। जे तूं मेरा साहिब समर्थी, राम राम तेरी दुहाईआ। तूं कलयुग अन्तिम आप पति रखीं, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। मैनूं खेल वखाउणा अक्खीं, आख़र चरणां सीस निवाईआ। फेर लकीर कढी नक्की, नक्क रगढ़ के दिती दुहाईआ। वास्ता पा के किहा हकी, हकीकत दे मालक होणा सहाईआ। आपणयां भगतां दी पति रखीं, जिस वेले पतिपरमेश्वर नज़र किसे ना आईआ। कोझयां कमल्यां पावीं घुट्ट के जफ्फी, ज़फ़ाकश आपणा रंग रंगाईआ। उन्हां दा जन्म कर्म सारा कर देवीं नफ़ी,
❋
❋
वाधा आपणे नाल बणाईआ। तेरी लिख्त लेख सिफ्तां विच लिख्या ना जावे सफ़ी, वरक्यां विच ना कोए वड्याईआ। तूं जुग चौकड़ी सब नूं करदा रफ़ी, रफ़ता रफ़ता आपणा हुक्म वरताईआ। मैं वास्ता पावां जोड़ के दो हथ्थीं, हथेली हथेली नाल मिलाईआ। बाल्मीक किहा पुरख समर्थी, तेरी बेपरवाहीआ। अंगद किहा एह खेल पुराणी पुरातन दस्सी, दस्स के दिता समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दो जहानां फिरदा टप्पी, टापूआं तों परे आपणी कार कमाईआ।
१२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ प्यारो दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
धरनी कहे एथे नौ घंटे बैठा रिहा बाल्मीक, आसण घुटने भार लगाईआ। आपणयां पैरां दे पिच्छे मारी लीक, आर पार दिती खिचाईआ। फेर प्रभू दी कीती उडीक, तृष्ना लई वधाईआ। मेहरवान कर बख्शीश, वस्त अगम्म दे वरताईआ। पुरख अकाल वस के चीत, चेतन सुरती दिती वखाईआ। उठ वेख कलयुग अन्तिम रीत, रीतीवान दिती समझाईआ। भगत भगवान इक्को मीत, दूजा संग ना कोए रखाईआ। लेखा छुटणा मन्दिर मसीत, मट्ठां वंड ना कोए वंडाईआ। बाल्मीक किहा मैं बटवारा नीच, नीचो नीच अख्वाईआ। आपणे गलों लाह कमीज़, प्रभ दे चरणां अग्गे टिकाईआ। नाले हस्स के किहा नाले रो के किहा प्रभु सदा बख्शीं आपणी तामीज़, तमां विच ना कदे कुरलाईआ। मैनूं तेरे मिलण दी सदा रहे रीझ, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। पुरख अकाल किहा ओ कलयुग वेख नाल नीझ, ध्यान ध्यान विच्चों बणाईआ। जिस वेले भगतां दी लँघां दहिलीज़, दर दरां देवां वड्याईआ। उस वेले तेरी आसा मनसा पूरी करां उम्मीद, तृष्ना तृखा तृप्त कराईआ। धरनी कहे सो वेला वक्त पिछला गया बीत, जगत सुहञ्जणी दए वड्याईआ। मेरी काया होई ठंडी सीत, पुरख अबिनाशी चरण टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी सरनाईआ।
१२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ कर्म सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
गुर अंगद कहे मैं एथे धरनी दब्बी सी नाल अड्डी, ज़ोर तिन्न वेरां लगाईआ। मेरे अन्दर आवाज़ आई रब्बी, धुर शब्द शब्द शनवाईआ। खेल वेखणा चौधवीं सदी, सदमे विच सर्ब कुरलाईआ। उस वेले भगत भगवान दी प्रीती होणी लग्गी,
❋
❋
दूसर इष्ट ना कोए रखाईआ। एह समां जुग चौकड़ी पिच्छों आउँदा कदी, कदीम दा मालक होए सहाईआ। जिस ने सब दी करनी करनी रद्दी, हुक्म आपणा इक वरताईआ। मातलोक विच्चों कढणी बदी, बुतख़ान्यां करे सफ़ाईआ । गुरमुखां देवे उच्च पदवी पदी, पद दा मालक इक अख्वाईआ। सृष्टी अग्नी होवे लग्गी, जगत सके ना कोए बुझाईआ। झगड़ा पऐ सूर गाँ ढग्गी, ढोरां उतों होए लड़ाईआ। आपणी मंज़ल सब ने जाणी छड्डी, जगत साध सन्त फ़कीर चढ़न कोए ना पाईआ। जगत हाकमां खाणी वढ्ढी, हराम खोर रूप दरसाईआ। फेर तिन्नां उँगलां नाल लकीर कढी, लहिंदे चढ़दे दिती वहाईआ। शब्दी बचन किहा जो खावे मच्छी डड्डी, डण्डावत प्रभ ने सब दी देणी बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा मालक बण के तबी, तबीअत वेखे थांओं बाईंआ।
१२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ सरदारा सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
धरनी कहे मेरा भाग वड्डा, हरि वड्डे दिती वड्याईआ। बाल्मीक दे के गया सद्दा, संदेशा प्रभ दी याद सुणाईआ। जिस वेले पिता पुत्त नाल करे दग़ा, सज्जण मीत ना कोए सखाईआ। माया रूपी लग्गणी अग्गा, तत्व तत ना कोए बुझाईआ। आत्म रस दा किसे लैणा नहीं मज़ा, विषयां विच सृष्ट हल्काईआ। सदी चौधवीं आउणी कज़ा, क्यामत आपणा रूप बदलाईआ। जिस दी समझणी नहीं किसे ने वजह, वजूहात ना कोए दृढ़ाईआ। बिना भगतां तों प्रभ दी चले ना कोए विच रज़ा, रज़ामंद ना कोए अख्वाईआ। उस वेले पुरख अकाल ने सब नूं देणी सज़ा, लेखा मंगे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति धर्म दी सति लगावे सभा, सभी आपणे रंग रंगाईआ।
१२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ सरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
अंगद कहे एथे झंगी हुन्दी सी नौ दरख्त, किक्कर बेरी सोभा पाईआ। मैं ध्यान धरया दिन दे बारां वक्त, अन्तर अन्तर मेल मिलाईआ। मेरी दृष्टी विच आया सारा जगत, दीन दुनी खोज खुजाईआ। झट शब्द अगम्मी सुणया फ़कत, फ़िकरा अगम्म अथाहीआ। जिस विच जणाया नानक धार वारने जिगरे लखत, गोबिन्द गोबिन्द खेल खिलाईआ। लेखे लग्गणी
❋
❋
बूँद रक्त, रक्त बूँद सोभा पाईआ। उस दे पिच्छों प्रभू ने प्रगट करने भगत, भगवन आपणा मेल मिलाईआ। जिन्हां आत्मा परमात्मा दी लाउणी शर्त, शरअ दा झगड़ा देणा मुकाईआ। माण देणा वड्याई देणी उपर धरत, मेहर नज़र इक उठाईआ। अन्त वासा कर के उपर अर्श, अर्शी प्रीतम आपणे विच समाईआ। गुर अंगद किहा एह साहिब सतिगुर करना तरस, मेहरवान मेहरवान आपणा रंग रंगाईआ। मेरी इक्को बेनन्ती इक्को अर्ज़, इक्को इक दयां सुणाईआ। उस समें पुरख अकाल दीन दयाल नूं गुरमुखां नाल होवे ग़रज़, लोड़वंद आपणा पड़दा लाहीआ। एह खेल होणा असचरज, अचरज लीला आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ग़रीब निमाणयां वंडे दर्द, दर्दीआं दु:ख आपणी झोली पाईआ।
१२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ हरनाम सिँघ दे गृह
पिण्ड कल्लां ज़िला अमृतसर
धरनी कहे मेरा इशारा कीता सी अब्बूबकर, दूर दुराडा ध्यान लगाईआ। जिस वेले मेरे मालक ने वंड वंडी गुड़ शकर, शिकवा सब दा दए चुकाईआ। दीन दुनी दी लवाउणी टक्कर, मज़्हब मज़्हब नाल टकराईआ। ज़ात ज़ाती करने कट्टड़, निम्रता रहिण कोए ना पाईआ। धर्म धर्म नूं करे फट्टड़, फट्टयां उत्ते दए लटकाईआ। शरअ दा शरअ नूं वज्जे लफ्फड़, तमाचा धुरदरगाहीआ। चारों कुण्ट पैणा रफ्फड़, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। साचा दिसणा नहीं कोई फ़क्कर, फ़िकरे हक ना कोए सुणाईआ। जिस वेले सम्मत छे दा महीना चढ़या कत्तक, कत्तक आपणा रंग बदलाईआ। पंजां दरबारीआं सुहाउणा वक्त, आपणा बल धराईआ। पंजां प्यारयां मस्तक तिलक लाउणा सारे भगत, उँगली सज्जा हथ्थ उठाईआ। पंजां लिखारीआं मस्तक लाउणी आपणी रक्त, ख़ून आपणा आपणा चमकाईआ। फेर दिशा लहिंदी चढ़े कटक, अटक तों पार वेख वखाईआ। कल्ले वाल्यां लिआउणी इक बत्तख़, छब्बी पोह रिहा सुणाईआ। उस दा लाल पासा कीता होवे इक तरफ़, दूजा रूप ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे फ़र्श अर्श, अर्श फ़र्श आपणा हुक्म वरताईआ।
❋
❋
१२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ प्रीतम सिँघ दे घर पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
धरनी कहे मैं की दस्सां, दस्स के दयां जणाईआ। नाले रोवां नाले हस्सां, हस्ती वेखां बेपरवाहीआ। गुर अंगद एथे जलाया सी नौ कक्खां, अग्नी आपणे हथ्थ लगाईआ। फेर नज़ारा तक्कया अगम्मी अक्खां, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। ध्यान धरया किशना शुक्ला पक्खा, वदी सुदी वंड वंडाईआ। फेर ज़िमीं दे उत्ते सथ्थर लथ्था, डण्डावत रूप ल्या बदलाईआ। फेर मिट्टी नाल छुहाया मस्तक मथ्था, धूढ़ी उँगलां नाल छुहाईआ। फेर छेती तक्कया पुरख समरथा, साहिब स्वामी मेल मिलाईआ। झट मंगी अगली वथा, वास्तक झोली दिती डाहीआ। प्रभ सच सुणा दे कथा, अनुरागी राग सुणाईआ। भेव जणा के यथार्थ यथा, यदी आपणा पड़दा लाहीआ। धुर संदेशा आया जिस वेले कलयुग आयू बीती लखां, हुक्मे अन्दर आपणा हुक्म बदलाईआ। फेर पड़दा लाहवां भेद अगम्मा दस्सां, दहि दिशा करां रुशनाईआ। लेखा चुकावां चार चस्सां, चशम दीद दयां दरसाईआ। जो लहिणा मुहम्मद मसीह यसू यसा, यथार्थ दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे मैं की दस्सां आपणा भेव, पर्दा की चुकाईआ। एथे किरपा कीती सतिगुर सतिगुर गुरदेव, गुरुदेव भेव चुकाईआ। जिस नूं कहिंदे निहचल निहकेव, निहकर्मी धुरदरगाहीआ। सो कलयुग अन्तिम जन भगतां लेखे लाए सेव, सेवक सेवा आपणी झोली पाईआ। जिस नूं कहिणा वड देवी देव, देवत सुर आपणे रंग रंगाईआ। जिस दी सिफ्त कर ना सके रसना जिह्व, शास्त्र सिमरत कहिण किछ ना पाईआ। सो पड़दा खोल्हे अलख अभेव, अपरम्पर आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे सर्ब देवी देव, देव आत्मा परमात्मा आपणे रंग रंगाईआ।
१२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ सवरन सिँघ हरभजन सिँघ दे घर पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
बाल्मीक कहे मैं एथे कलम नूं शाही विच दिता डोबा, तिन्न तिन्न तिन्न वार लगाईआ। मुक्खों किहा प्रभू मैं तेरे जोगा, जोग जुगत ना कोए रखाईआ। आपणे नाम रस दा दे चोगा, चुग़ली निंदिआ तों लैणा बचाईआ। झट शब्द आवाज़ आई जिस वेले पैग़म्बरां कही तोबा, तोबा तोबा कर सुणाईआ। फेर भगतां दयां सोभा, सुबह शाम आपणा रंग रंगाईआ। सूरबीर बण के योधा, लोकमात लवां अंगड़ाईआ। गुरमुखां हिरदे आप सोधां, सुदी वदी दा पन्ध मुकाईआ। नाम निधाना दे के
❋
❋
अगाध बोधा, बुद्धी तों अग्गे करां पढ़ाईआ। खेल करां लोक चौदां, चौदस चन्न वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां बाल्मीक बख्शे ओह मौजां, मजलस सदा आपणे संग रखाईआ।
१२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ साधू सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
गुर अंगद कहे मेरा लेख पंज अक्खर, अक्खरी बावन नाल वड्याईआ। मैं निशाना ला के गया उत्ते इट्ट पथ्थर, पाहन पाहन हेठ दबाईआ। निक्की जेही नाल रखाई पाती पत्र, पत्रका सहिज सुखदाईआ। जिस वेले गोबिन्द यारड़ा हंढाया सथ्थर, सूलां सेज सुहाईआ। नेत्र वरोले नीर ना अथ्थर, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। फेर खेल करना प्रभ उत्तर पूरब पच्छम दक्खण, दहि दिशा पड़दा लाहीआ। जन भगतां आवे पैज रखण, थांउँ थाँईं होए सहाईआ। जो इक्को दा नाम जपण, बिन रसना रस चखाईआ। इक्को दवारे वसण, गृह मन्दिर इक वखाईआ। इक्को पीवण रसण, अमृत रस दए समझाईआ। ख़ुशीआं दे विच सारे हस्सण, ग़मीं ग़मखार दए चुकाईआ। इक दूजे नूं दस्सण, साहिब मिल्या धुरदरगाहीआ। जिस चुरासी विच्चों भगत वरोले मक्खण, छाछ दीन दुनी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को बेड़ा इक्को चलाए नाम पत्तन, घाट इक्को इक दरसाईआ।
१२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ लाल सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
धरनी कहे सुलखणी घड़ी, घड़ी पल प्रभ आपणे लेखे पाईआ। किरपा कीती साहिब सतिगुर बड़ी, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। आत्म परमात्म जोड़ी जुड़ी, नाता बिधाता आप बंधाईआ। धुर प्रेम दी ला के झड़ी, अमृत मेघ दिता बरसाईआ। महिबूब हो के किरपा करी, किरपन आपणा रंग चढ़ाईआ। झगड़ा रहिण ना देवे कोई शरई, शरअ दा लेखा रिहा मुकाईआ। जो आत्मा सरन सरनाई परी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी दा लेखा दिता मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत परो के आपणी लड़ी, लड़ आपणे नाल बंधाईआ।
❋
❋
१२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
धरनी कहे मैं फिरां भार पब्बा, चारों कुण्ट चाँईं चाँईंआ। मैनूं साहिब सतिगुर लभ्भा, पुरख अकाल धुरदरगाहीआ। जिस ने मेरा धोणा धब्बा, दुरमति मैल मेटणी शाहीआ। झगड़ा चुकाउणा सबा, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। ज़ात पात मिटा के हद्दा, रंग इक्को देणा रंगाईआ। सति धर्म दी फड़ा के गदा, चक्र सुदर्शन देणा चलाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के अग्गा, अग्नी तत दए बुझाईआ। पवित्र करे जन भगतां दवार जगह, जगह जगह आपणा चरण टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे नाम दा ला के डग्गा, दो जहानां दए जगाईआ।
१२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ कुंदन सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला
धरनी कहे मैं जुग चौकड़ी घुंमां, घुंमण घेर विच्चों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। मैं उस दे चरण चुम्मां, जो हुक्म रिहा वरताईआ। मैनूं संदेशा दिता हज़रत मुहम्मद दिन जुमां, शुक्ररवार जगत कहे लोकाईआ। जिस कारन जिबह कीता दुम्बा, छुरी करद हथ्थ उठाईआ। जिस वेले सृष्टी दृष्टी रिहा कोए ना गुणा, गुणवन्त ना कोए चतुराईआ। वासना होणी वांग तुंमा, अमृत रस ना कोए भराईआ। खेल करना मालक कुल कुंना, कुल आलम वेख वखाईआ। कोटां विच्चों जन भगत सुहेला ल्ए चुणा, चुण आपणे रंग रंगाईआ। साचे नाम दी बख्शे धुना, धुन आत्मक राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा संदेशा हक सुणा, सुण के आपणे विच टिकाईआ।
१२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ गुरदयाल सिँघ दे घर पिण्ड कल्ला
धरनी कहे मेरा भाग होया सुलखणा, गृह वज्जी वधाईआ। निरगुण धार तक्कया अक्खणा, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जिस दा भगत रहिणा नहीं सक्खणा, ख़ाली झोली नाम भराईआ। लोकमात विच माण दे के रखणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। किनारे ला के आपणे पत्तनां, दर साचा देणा जणाईआ। जिस ख़ुशीआं दे विच नच्चणा, भज्जणा वाहो दाहीआ। दीन दयाल वेख के हस्सणा, हस्ती मस्ती विच समाईआ। दरगाह साची विच वसणा, सचखण्ड दवार वज्जे वधाईआ। मेरे
❋
❋
उत्ते उन्हां प्रेमीआं नच्चणा, जिन्हां मिल्या धुरदरगाहीआ। जिन्हां इक्को नाम जपणा, इक्को इष्ट देव रखाईआ। धरनी कहे प्रभ ने कौल इकरार पूरा करना जो गोबिन्द नूं तिन्न साल दी उमर विच दस्सया विच पटणा, पौंटे फेर दिता दरसाईआ। कलयुग अन्तिम होणी दुर्घटना, जिस नूं सके ना कोए अटकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां दा वेला टप्पणा, टप्पयां वाली ना रहे पढ़ाईआ। कलयुग दा फल कूड़ी क्रिया पक्कणा, पक्की तरह दिता जणाईआ। फेर पुरख अकाल दीन दयाल जगत जहान तकणा, चुरासी वेखे चाँईं चाँईंआ। जन भगतां बख्श के साची मतना, मति मतांतर डेरा ढाहीआ। चार वरनां इक्को नाम जपणा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश करे पढ़ाईआ। हर हिरदे अन्दर वसणा, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। धरनी कहे मैं उस साहिब दे चरणी ढट्ठणा, ढहि ढहि धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जिस ने आत्म धार लगा के वटणा, गुर अवतार पैग़म्बर ल्ए प्रनाईआ। मैं ख़ुशीआं दे विच हस्सणा, गुरमुखां देणा समझाईआ। जन भगतो इक्को जपो आपणी रसना, जेहवा इक्को इक इष्ट मनाईआ। अन्त इक्को कन्त दे घर वसणा, दूजा खौंत ना कोए हंढाईआ। सब दा तन माटी ख़ाक होणा भसना, भस्म उडे थांउँ थाँईंआ। जो हज़रत ईसा मुरीदां दे के गया बपुतिसमा, हयाते आब आप प्रगटाईआ। सो मालक मेहरवान महिबूब तुहाडे अन्दर रखणा, सहिज सहिज नाल टिकाईआ। जन भगतो तुसां बिना पीत्यों रस चखणा, रसना जेहवा ना कोए हिलाईआ। मुड़ जाणा आपणे वतनां, जिस वतनों होई जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल खेले अलख अलखणा, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ।