१२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ हरदीप सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
धरनी कहे मेरीआं निकलीआं चीकां, पापां भार दिता दबाईआ। मैं रो के किहा प्रभू आपणे भविक्ख्त दीआं वेख तरीकां, जो अवतार पैग़म्बर गुरु गए जणाईआ। तेरे विच हक तौफ़ीकां, साहिब सुल्तान तेरी सरनाईआ। सब दीआं आसा मनसा पूरीआं कर उम्मीदां, तृष्ना विच ना कोए बिल्लाईआ। सृष्टी अन्तर निरन्तर बदलीआं नीतां, नीतीवान नज़र कोए ना आईआ। आत्म परमात्म टुट्टीआं प्रीतां, प्रीतम प्रेम ना कोए वधाईआ। काया होए ना ठांडी सीता, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। कलमा रिहा ना जगत हदीसा, हज़रतां भय ना कोए दरसाईआ। अवतार गुरु करन तस्दीका, शहादत रहे भुगताईआ। छत्र झुल्ले किसे ना सीसा, जगदीश तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद
❋
❋
तेरी आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा अन्तष्करन करे पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। मैं चारों कुण्ट गई हार, दहि दिशा ना कोए चतुराईआ। तेरी सृष्टी हो गई ठग्ग चोर यार, धर्मी धर्म ना कोए कमाईआ। गुर चेले रिहा ना कोए प्यार, मुरीद मुर्शद ना संग रखाईआ। पिता पूत करे ख्वार, स्त्री मर्द पई लड़ाईआ। तेरी मंज़ल चढ़े ना कोए दुष्वार, दुश्मण अन्दरों पंज ना कोए कढ्ढाईआ। मैं रो रो करां गिरयाज़ार, गृह गृह आपणा ध्यान रखाईआ। किरपा कर सच्ची सरकार, शाह पातशाह धुर दे शहिनशाहीआ। कलयुग वेला अन्त संभाल, सम्बल बहि के हुक्म वरताईआ। झगड़ा मेट के शाह कंगाल, दूई द्वैत दा डेरा ढाहीआ। तेरा हुक्म बेमिसाल, जिस दी मिसल ना कोए दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर दे के गए अहिवाल, भविक्ख्तां विच तेरी लिख्त लिखाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले सच आपणा दस्स अहिवाल, अहिल आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरनी धरत धवल उपर वेख आपणे लाल, भगत सुहेले गुरु गुर चेले आपणे रंग रंगाईआ।
१२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ मस्सा सिँघ दे गृह पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर
कलयुग कहे अवतारो मेरी नमस्ते, नमों नमों नाल वड्याईआ। क्यों तुहाडे नाम होए ससते, काग़ज़ हट्टां विच विकाईआ। मार्ग प्रेम क्यों नहीं दस्सदे, दहि दिशा कर शनवाईआ। भेव खुल्हण ना निज नेत्र अक्ख दे, प्रतख मिले ना किसे गुसाँईंआ। क्यों तुहाडे मन मनूए अन्दर नच्चदे, नटुआ रूप वखाईआ। आपणे भाण्डे वेखो काया माटी कच्च दे, साढे तिन्न हथ्थ फोल फुलाईआ। जो विवहार चलाए मन्दिर मट्ठ दे, शिवदवाल्यां नाल कुड़माईआ। उथे राम नाम कोई ना रटदे, रट्टा वेखो थांउँ थाँईंआ। तुसीं क्यों नहीं उठ उठ नच्चदे, भज्जो वाहो दाहीआ। मेरी कूड़ी क्रिया क्यों नहीं कटदे, कटाक्ष आपणा नाम लगाईआ। किथे धर्म दी धार रखदे, रक्षक हो के दयो समझाईआ। बिना निगह तों क्यों नहीं तक दे, जोती नूर नूर चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग कहे पैग़म्बरो आपणी मंज़ल तक्को रुहानी, रूह बुत वेख वखाईआ। क्यों सदी चौधवीं आई हानी, हान लाभ दयो दृढ़ाईआ। क्यों उम्मत उम्मती होई फ़ानी, आबे हयात ना कोए प्याईआ। केहड़ी तुहाडी आलमे ज़ावदानी, ज़रा पर्दा दयो उठाईआ। क्यों शरअ दी आई तुग्यानी, जगत जहान रही रुढ़ाईआ। किधर गई तुहाडी मेहरवानी, महिबूब नाल मेल ना कोए मिलाईआ। भेव दस्सो मणक्यां वाली गानी, इक ज़ीरो इक की चतुराईआ। चौदां तबक होई अंधेरी शामी, शमां नूर ना कोए रुशनाईआ।
❋
❋
सच संदेशा दस्सो पैग़ामी, पैग़म्बरो करो की पढ़ाईआ। क्यों उम्मत होई हरामी, हुरमां विच कुरलाईआ। किधर कलमा गया कलामी, कुल्ली ख़ाक ना कोए वड्याईआ। केहड़ा डंक वजाउणा दमामी, दामनगीर दयो दरसाईआ। क्यों तम्हां होई तमामी, तृष्ना संग रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे दस गुरु गुरु सतिगुरु धार, दर ठांडे सीस निवाईआ। सारे वेखो निगह मार, तक्को थांउँ थाँईंआ। धर्म दा रिहा ना कोए दवार, धुर दा डंक ना कोए वजाईआ। अन्तर करे ना कोए प्यार, प्रीतम प्रीत ना कोए निभाईआ। झगड़ा मुक्कया नहीं वरन चार, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को रंग ना कोए समाईआ। क्यों अठारां बरन करन हाहाकार, हउमे अग्नी तत जलाईआ। अमृत मिले ना ठंडा ठार, सांतक सति ना कोए कराईआ। उठो वेखो दीन दुनी संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। सतिनाम दा मन्त्र कवण रिहा उच्चार, उच्चर के सति विच समाईआ। कवण वाहिगुरु फ़तिह बोले जैकार, ख़ालसा गोबिन्द रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा मालक सच्ची सरकार। कलयुग कहे मेरी डण्डावत, गुर अवतार पैग़म्बरो सीस निवाईआ। मेरी कूड़ दी वेखो बग़ावत, घर घर अन्दर दिती टिकाईआ। शरअ दी शरअ नाल अदावत, मज़्हब दीन नाल लड़ाईआ। करके रैण अंधेरी शामत, शमा सब दी गुल कराईआ। किसे कोल नाम कलमा रहिण नहीं दिती न्यामत, अमृत रस ना कोए चखाईआ। धर्म दी धार दिसे ना कोए दिआनत, अमानत हक ना कोए समझाईआ। मेरी क्रिया दा वेखो खेल कूड़ बणी बनावट, सोहणी बणत जणाईआ। क्यों तुहानूं आई थकावट, सवाधान हो के वेखो आपणी ख़लक ख़ुदाईआ। ज़रा मुच्छ दाढ़ी केस तक्को बोदी जञ्ञू तक्को मूंड मुंडाए तक्को हजामत, हुजरा हक ना कोए वखाईआ। वेख्यो तुहाडे हुंदिआ सब ते आई क्यामत, कामल मुर्शद खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं आपणयां सिक्खां मुरीदां दी दयो ज़मानत, ज़ामन हो के लैणा बचाईआ। प्रभ दा खेल ना कोए अनजानत, भरम विच ना कोए छुपाईआ। भेव खोल्ह मानुख मानव मानस, मनसा सब दी नाल रलाईआ। जगत दी तृष्ना तक लओ तामस, तमां कूड़ लोकाईआ। क्यों तुहाडे हुन्दयां सब दे अन्दर आया आलस, निंद्रा गूढ़्ही नींद सवाईआ। कलयुग कहे मेरे अन्त सारे बण जाओ सालस, समां समें नाल टकराईआ। मैं वी उस साहिब दा बालक, जिस तुहानूं दिती माण वड्याईआ। मेरा उहो इक प्रितपालक, पारब्रह्म नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे अवतार पैग़म्बर गुरु मेरी आदि अन्त दी बन्दना, सीस बिन सीस झुकाईआ। वेखो मेरी जगत दी रंगणा, रंगण कूड़ दिती रंगाईआ। मेरे हुक्म नाल तुहाडा दर किसे ना लँघणा, अग्गे
❋
❋
कदम ना कोए टिकाईआ। मैं सब दा जन्म कर्म कीता भंगणा, धर्म दी धार ना कोए समझाईआ। बिना प्रभू दी किरपा तों कलयुग कहे मेरे विच भगत कोए ना जम्मणा, जम्मण वाली कोए ना माईआ। क्यों संदेशा दे के गया दुष्ट दमना, जल धारा विच आपणा ध्यान लगाईआ। जिस दा रूप सति सरूप गोबिन्द धार अनना, अनक कलधारी आपणी कार दरसाईआ। उस दा भाणा सब ने मन्नणा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। इक्को प्रकाश होणा चन्नणा, चन्द नूर जोत रुशनाईआ। जिस दे कोलों दो जहानां कम्बणा, विष्न ब्रह्मा शिव सिर सके ना कोए उठाईआ। अन्तिम सब दा बेड़ा बन्न्हणा, बन्न्हणहार हो आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे गुर अवतार पैग़म्बरो मेरी इक सलाम, अलैकम विच सरनाईआ। आपणा तक्को नाम कलमा कलाम, सृष्टी दृष्टी दुनिया कायनात खोज खुजाईआ। वेखो की खेल करे अमाम, अमलां तों बाहर कार भुगताईआ। जिस झगड़ा मेटणा तमाम, शरअ ज़ंजीर शाह हकीर कटाईआ। मज़्हब दा रहिण देणा नहीं कोई ग़ुलाम, बन्धन हद्द ना कोए रखाईआ। नाम दे नाल लग्गण देणा नहीं बनाम, इक्को मार्ग पन्थ देणा दरसाईआ। खेल वेखणा जगत जहान, कुंठ बेकुंठ फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर धर्म धार समझाईआ। कलयुग कहे मेरी नमो नमो चरण कँवल, कमलापति सरनाईआ। लेखा वेखो उपर धवल, धरनी ध्यान लगाईआ। जिस नूं किहा इलाही अवल्ल, आलमीन समाईआ। जिस दी धार दिती पाहुल, अमृत रस वड्याईआ। जिस दा रूप समझया साँवल सवल, मुक्ट बैण नैण अख्वाईआ। जो हर घट रिहा मवल, मौला रूप नूर इलाहीआ। ओह सब कुछ मेरे अन्तिम देवे बदल, बदला दए चुकाईआ। सच स्वामी हो के करे अदल, इन्साफ़ इक दृढ़ाईआ। शरअ नाल शरअ नूं करके कत्ल, मक्तूल दा लेखा दए मुकाईआ। इक्को धार उपजा के मुक्दस, बैतुल धाम जणाईआ। जिथ्थे चार कुण्ट दहि दिशा चल के आवे पैदल, आपणा पन्ध मुकाईआ। कूड़ी क्रिया रहिण ना देवे बेअक्ल, बुद्धी बुद्ध नाल बदलाईआ। झगड़ा मुकाउणा तन वजूद शकल, रंगत रंग ना कोए लड़ाईआ। कलमा दस्स हकीकी हकल, नाम निधान देणा उपजाईआ। किसे दा चलणा नहीं कोई यतन, यथार्थ पुरख अकाल आपणा हुक्म वरताईआ। अवतार पैग़म्बर गुर मातलोक वेखो आपणा वतन, बेवतन ध्यान लगाईआ। जिथ्थे सब दा सांझा होणा पत्तन, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार सब दी आए पति रखण, रखया करे थांउँ थाँईंआ। तुहाडा भविक्ख्तां दा पूरा करे कौल इकरार बचन, वायदा सब दा वेख वखाईआ। अग्गे सतिजुग बणाए साची रचन, रचना आप जणाईआ। भाग लगा के पंज तत कंचन, कंचन गढ़्ह दए वड्याईआ। जिस विच भगत
❋
❋
सुहेले नच्चण, टप्पण कुद्दण चाँईं चाँईंआ। सच दवारे साचे वसण, जिथ्थे मालक इक इलाहीआ। मनुआ मन रहे ना मतन, मन का मणका दए भवाईआ। हरिजन लाल अनमुलड़े बणा के रत्न, गुरमुख आपणी गोद उठाईआ। कलयुग कहे मेरा मूल रहे ना हठण, हठ दए मिटाईआ। मैनूं याद आउंदा जो संदेशा दिता पुरख अकाल गोबिन्द विच पट्टण, पटने वासी दया कमाईआ। ओह शब्दी धार मारे अगम्मी सट्टण, सुत्तयां ल्ए जगाईआ। मेरी डोरी नूं आवे कटण, कटाक्ष इक्को नाम लगाईआ। कलयुग कहे मैं अन्त उस नूं टेकणा मथ्थण, निउँ निउँ लागां पाईआ। जिस दा ढोला नाम गीत एथे उथे दो जहानां जपण, गुर अवतार पैग़म्बर विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर गण गंधर्ब किन्नर यशप राग अल्हाईआ। मेरा ख़ुशीआं विच निकले हस्सण, हस्ती तकां बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी जुग चौकड़ी जिस दे सब किछ हथ्थण, समरथ अकथ आपणा हुक्म वरताईआ।
१३ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ मक्खण सिँघ दे गृह पिण्ड नौरंगाबाद
कलयुग कहे प्रभ मैनूं कहि दे लाडले चन्ना, चन्न मेरे तेरी वड्याईआ। मैं तेरा हुक्म फ़रमाना मन्ना, मन्न के तैनूं सीस झुकाईआ। मैं कोई लूल्हा लंगड़ा नहीं लंङा, अंगहीण अख्वाईआ। मेरे विच लिख्या गया दसवां अक्खर ”ङ”, जिस दा बहु गिणती विच लेख ना कोए लिखाईआ। मेरे विच सिफ्त सालाही चौदां सौ तीह बणया पन्ना, सफ़ा सफ़े नाल वड्याईआ। मेरे विच गोबिन्द ने लाया तेरे प्यार दा कन्ना, कन्नी तेरे नाल रखाईआ। मेरे विच दीन मज़्हब दा बणया बन्ना, हद हदूद दिती रखाईआ। मेरे विच तेरा कलमा उम्मत उम्मती चल्ला, कायनात सुहाईआ। मेरे विच तेरा नूर प्रगटाया अल्ला, आलमीन अख्वाईआ। मेरे विच शब्द गुरु फड़ाया पल्ला, पल्लू लोकमात फिराईआ। मेरे विच जगत हँकार दा चढ़या दला, आपणा बल प्रगटाईआ। मेरे विच कपट विकार वध्या छला, अछल छल धारी हो सहाईआ। मेरे विच माण रिहा ना जला थला, तीर्थ तट रहे कुरलाईआ। मेरे विच प्रभू तेरी प्रगटी कला, कलधारी ख़ुशी देणी बणाईआ। मेरे विच तेरा गोबिन्द सूरबीर पला, जो पलक ना झले जुदाईआ। मेरे विच काम क्रोध लोभ मोह हँकार फला, फलीभूत नज़री आईआ। मेरे विच दूई द्वैती लग्गा सल्ला, सिल पाहन ना कोए चतुराईआ। मेरे विच ढोरां लथ्थदी खल्ला, गऊ ग़रीब ना कोए सहाईआ। मेरे विच नज़र ना आए कोई टला, अटल पदवी कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल
❋
❋
धुर दा हरि, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। कलयुग कहे प्रभू बुद्धी बख्श दे अक्ल, मति दे दृढ़ाईआ। सब तों वक्खरी दे दे शकल, हुसीन देणा बणाईआ। मैनूं बणा दे पीर मवक्कल, मेहर निगह उठाईआ। मैं सब नूं आवां तकण, वेखां थांउँ थाँईंआ। पड़दा लाहवां मदीना मक्कन, काअब्यां खोज खुजाईआ। मेरा बिरथा ना जाए यतन, यथार्थ होणा सहाईआ। मैं घर सुहावां पत्तन, कन्ढ्ढी रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं आवां कटण, कटाक्ष तेरा नाम लगाईआ। उम्मती जड़ आवां पट्टण, पटने वाला नाल मिलाईआ। सब दे हिरदे आवां फट्टण, फट्टड़ करां जगत लोकाईआ। सब दा रस आवां चट्टण, कूड़ क्रिया नाल लगाईआ। स्वांगी बणां नट्टण, घर घर वेस वटाईआ। मैं लेखा जाणा बाले शिकम विच बतन, अनभव आपणी खेल खिलाईआ। चारों कुण्ट मेरे अंग्यारे तपण, बिन तेरी किरपा सके ना कोए बुझाईआ। जगत सन्त फ़कीर मैथों छपण, सिर सके ना कोए उठाईआ। जम के दूत चारों कुण्ट टप्पण, कुद्दण वाहो दाहीआ। मेरा लहिणा दे दे हकण, हकीकत विच सुणाईआ। मैं खेल वेख्या पूरब उत्तर दक्खण पच्छम, दहि दिशा खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो तेरा नाम जपण, तिन्हां जम नेड़ कोए ना आईआ।
१३ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ करनैल सिँघ दे घर पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर
कलयुग कहे प्रभू मैं तेरा सुत दुलारा चंगा, चंगी बख्श माण वड्याईआ। तेरा नाम जपां इक टंगा, इक टंग कीती लोकाईआ। उलटा वहिण वहाया गंगा, कूड़ विकार लहर नाल मिलाईआ। जीव जंत साध सन्त कीता भुक्खा नन्गा, धीरज धरवास ना कोए बणाईआ। पिता पूत कराया दंगा, एह मेरी बेपरवाहीआ। तैनूं कोई आ ना लावे अंगा, नाता आत्म परमात्म दिता तुड़ाईआ। तैनूं दुनिया कहिंदी मंदा, भागहीण जणाईआ। मैं कोई पंज तत नहीं बन्दा, तन वजूद ना जगत रखाईआ। मेरा संग तेरे संदा, जोती धार तेरी वड्याईआ। इक्को वस्त अगम्मी मंगां, मांगत हो के झोली डाहीआ। घर घर कूड़ विकार दा देवां अनन्दा, अनन्द ममता विच समाईआ। मेरे विच तेरे नाम दा दीन मज़्हब उगराउंदे चन्दा, शास्त्र चुंगीख़ाना ल्ए बणाईआ। मन वासना उडे पंतगा, डोरी शब्द ना कोए रखाईआ। कीता प्रधान लुच्चा लंडा, धर्म दी धार ना कोए रखाईआ। हउमें हंगता फड़ा के खण्डा, जगत खड़ग दिती खड़काईआ। हाए मेरा अन्तिम कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी बैठे वेख वखाईआ। की खेल होणा अचंभा, आपणा दे समझाईआ। औह वेख मुहम्मद पहन के हरा तम्बा, कदम चौदां रिहा उठाईआ। मेरा
❋
❋
लूं लूं वेख के कम्बा, कम्बणी गई आईआ। की हुण उम्मत दा हाल होणा मंदा, मंदभाग दिसे लोकाईआ। फिर नज़र आ गया सुल्तानपुर नानक फेरया रम्बा, धरनी धरती उत्ते चलाईआ। फेर दिसया जो तेग़ बहादर डाहया कंधा, लुबाणा पार कराईआ। फेर तक्कया जो गोबिन्द वन्डया मंडा, गुरमुखां जंगलां विच खवाईआ। फेर वेख्या खेल तेरा विच वरभण्डा, ब्रह्मण्ड अक्ख खुल्हाईआ। नज़री आया बिना भगतां तों जगत जहान रंडा, सुहागी कन्त ना कोए हंढाईआ। मैं चाहुंदा मेरा सफ़र करीं ना लम्बा, पन्ध छेती देणा मुकाईआ। अग्गे पावे कोए ना फंदा, फांदगी तैनूं रिहा सुणाईआ। वेख तेरा जग नेत्रहीण अन्धा, तेरा दरस करन कोए ना आईआ। मैं चाहुंदा अन्तिम लेखा मुकावां जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज डेरा ढाहीआ। मैनूं फेर पवे ठंडा, जिस वेले पूरी सृष्टी तेरी झोली दयां सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैनूं जगत कहे मुशटंडा, मैं मछन्दा तेरा नज़री आईआ।
१३ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ दारा सिँघ दे घर पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर
कलयुग कहे प्रभ मेरे कोल तेरे हुक्म दा पटा, जिस दा लेख ना कोए मिटाईआ। जिस विच सारी सृष्टी करनी बटा, धुर हुक्म कार कमाईआ। ज़िंदगी जीवण विच सब नूं लाउणा ठप्पा, कूड़ कुकर्म मोहर लगाईआ। माया डसणी घर घर डस्से सप्पा, सप्त सुरिख देण दुहाईआ। जो नानक कहि के गया तपा, तपदे हिरदे शांत ना कोए कराईआ। मैं तेरे उस बचन ते पक्का, सारी दुनिया दिती हिलाईआ। बण के नेक सपूत बच्चा, साहिब स्वामी तैनूं दिता वखाईआ। मेरा खेल नहीं कोई कच्चा, डोरी तन्द ना कोए तुड़ाईआ। मैं मानसा सूर गाँ खवाया कट्टा, पंखेरूआं खल्ल लुहाईआ। ममता मदि प्याई गट गटा, अमृत रस हथ्थ किसे ना आईआ। मैं काम क्रोध दा ला के झट्टा, ख़ाली घराने दिते भराईआ। जगत सन्यास सिर विच पा के घट्टा, बेआस दिते रुलाईआ। दिवस रैण फिरां नट्ठा, भज्जा वाहो दाहीआ। मैनूं सारे करदे ठट्ठा, मख़ौल रहे उडाईआ। मैं तेरे हुक्म विच रत्ता, रत्न अमोलक रूप बणाईआ। मैनूं अगला दस्स दे पता, पतिपरमेश्वर हुक्म सुणाईआ। केहड़ी धरनी उत्ते होवे सुत्ता, सुत्तयां कवण उठाईआ। भेव खुल्हा दे यथार्थ यथा, यदप यदी दे जणाईआ। मैं सुणना नहीं चाहुंदा पिछली जगत दी कथा, बीती कहाणी कम्म किसे ना आईआ। खेल वेखणा नहीं चाहुंदा खण्डा तीर कमान भथ्था, खड़ग खड़ग खड़काईआ। मैनूं इक्को दस्स दे तेरा शब्द खिलाड़ी केहड़ा पट्ठा, जो दो जहानां कार कमाईआ।
❋
❋
सूरबीर योधा हट्टा कट्टा, बलधारी नज़री आईआ। जिस दा नाम होवे इक्को टप्पा, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। कलयुग कहे मैं तेरा बच्चा होणहार, होणी आपणे संग रखाईआ। मैं बण के खूंखार, सृष्टी सृष्ट जावां चबाईआ। मैं वेखां चार यार, यारी मुहम्मद नालों तुड़ाईआ। मैं फड़ के कंडा खार, गृह गृह दयां चुभाईआ। मैनूं बख्श दे नाम कटार, धारां दोवें दे दरसाईआ। मेरी चरण कँवल निमस्कार, सीस जगदीश झुकाईआ। मेरी आई अन्तिम वार, सदी चौधवीं संग रखाईआ। तूं इकल्ला मेरा यार, दूजा याराना ना कोए बणाईआ। ज्यों भावे मैनूं लैणा तार, तेरे हथ्थ मेरी वड्याईआ। किरपा कर सच्ची सरकार, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। मेरा बिरथा जाए ना वार, ख़ाली हथ्थ मेरी दुहाईआ। दीन दुनी नूं मारां मार, शरअ शरअ नाल टकराईआ। तेरे तेरे नालों करां ग़द्दार, गदा कूड़ हथ्थ फड़ाईआ। किरपा कर आप निरँकार, मेहर नज़र उठाईआ। मैं हो गया हुश्यार, आलस निंद्रा दिती तजाईआ। मैं वेखां सर्ब संसार, अन्तर निरन्तर फोल फुलाईआ। मंग मंगां तेरे दरबार, दर ठांडे सीस झुकाईआ। मेरी नमों नमों निमस्कार, डण्डावत विच कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लहिणा देणा लेखा अगम्म अपार, अगम्मड़े आपणा हुक्म वरताईआ।
१३ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ सोहण सिँघ दे गृह तरनतारन
कलयुग कहे मेरे वड अमाम, परवरदिगार तेरी सरनाईआ। मैनूं ख़ुशी विच दे इनाम, ख़ालक ख़लक दया कमाईआ। मैं भुलाई पैग़म्बरां दी कलाम, तेरा नूर ना कोए रुशनाईआ। तेरा झगड़ा वेखणा विच इस्लाम, इस्म आज़म ना कोए जणाईआ। सदी चौधवीं मैं लेखा मुकाउणा तमाम, तमन्ना मुहम्मद नाल मिलाईआ। शरअ दा रहे ना कोए गुलाम, कूड़ ज़ंजीर देणी तुड़ाईआ। खेल करना विच अवाम, आम आपणी कार भुगताईआ। नौ खण्ड पृथ्मी ख़ाक देणी छाण, सत्तां दीपां धूढ़ उडाईआ। हुण आउणा विच मैदान, बलधारी रूप प्रगटाईआ। दीन मज़्हब कराउणा घमसान, ज़ात ज़ात नाल टकराईआ। धर्म दा रहिण नहीं देणा निशान, कलमा हक ना कोए सुणाईआ। सांझा रहे ना पीण खाण, पिता पूत देणे टकराईआ। मैं करनां खेल तमाम, मेहरवान तेरी ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब तेरी वड्याईआ। कलयुग कहे मैं तेरा नाम ध्याउँदा, हरि हिरदे विच टिकाईआ। मैं सदा तेरी ओट रखाउँदा,
❋
❋
दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। तेरे अग्गे वास्ता पाउँदा, रो रो नैणां नीर वहाईआ। ख़ाली झोली अग्गे डाहुंदा, मेहरवान देणी भराईआ। मैं तेरा इक्को हुक्म चाहुंदा, जगत जहान दयां लड़ाईआ। शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाउँदा, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। मायाधारी दल फिराउँदा, गृह गृह अलख जगाईआ। चम्म दृष्टी पन्ध मुकाउँदा, ऊच नीच ना कोए चतुराईआ। धुर संदेशा इक सुणाउँदा, सुणावां इक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी ओट रखाईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरी वेख नीत, नीतीवान दया कमाईआ। मेरी काया कर ठांडी सीत, अग्नी तत कूड़ बुझाईआ। झगड़ा मेट मन्दिर मसीत, काअबे पए ना कोए दुहाईआ। सतिजुग साची दस्स रीत, मानव ज़ाती दे समझाईआ। इक्को तेरे चरण होवे प्रीत, अवतार पैग़म्बर गुरु पन्ध मुकाईआ। लेखा रहे ना ऊच नीच, ज़ात पात ना कोए वंडाईआ। इक्को कलमा सच दस्स हदीस, हज़रतां तों परे कर पढ़ाईआ। तूं हर घट वसया बीच, अन्तर पड़दा दे उठाईआ। जिस दी चार जुग शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान करन तस्दीक, शहादत अक्खरां वाली भुगताईआ। सो स्वामी हक कर तबलीक, यक मुर्शद वाहिद खेल खिलाईआ। मेरी आसा मनसा इक उम्मीद, मेहरवान वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड निवासी दया कमाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं तेरा फ़रमांबरदार, फ़रमान मन्नया चाँईं चाँईंआ। सारी सृष्टी कीती ख्वार, ख़ालस रूप ना कोए वखाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई रोंदे ज़ारो ज़ार, पतिपरमेश्वर पारब्रह्म मिलण कोए ना पाईआ। सतिगुर इष्ट गए विसार, विषयां कूड़ भरी लोकाईआ। सब दे अन्दर धुआँधार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। सुरती शब्द ना करे प्यार, सुरत शब्द ना कोए मिलाईआ। अमृत मिले ना ठंडा ठार, झिरना निझर ना कोए झिराईआ। निज नेत्र सके ना कोए उग्घाड़, लोचन नैण ना कोए खुल्हाईआ। शब्द नाद सुणे ना कोए धुन्कार, अनहद नादी नाद ना कोए शनवाईआ। निरगुण जोत ना होए उज्यार, दीआ बाती घर ना कोए डगमगाईआ। मेरा प्रभू खेल अपर अपार, लख चुरासी विच गया समाईआ। जिधर तकां धुंआंधार, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। मैं चाहुंदा लेखा मुका दे संग मुहम्मद चार यार, सदी चौधवीं वेख वखाईआ। तेरे अन्तर निरन्तर मेरी गुफ़तार, गुफ़त शनीद भेव खुल्हाईआ। तूं पतिपरमेश्वर परवरदिगार, सांझा यार नूर इलाहीआ। तेरी महिमा कागत कलम ना लिखणहार, शाही शहादत ना कोए भुगताईआ। तेरी ओट रखदे गए अवतार पैग़म्बर गुरु विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी बैठे ध्यान लगाईआ। कलि कल्की तेरा खेल होवे अपार, अपरम्पर स्वामी आपणा भेव खुल्हाईआ। मेरी नमस्ते डण्डावत बन्दना सजदे विच मस्तक लावां छार, धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। कलयुग कहे प्रभू कर किरपा एकँकार,
❋
❋
अकल कलधारी आपणी कल प्रगटाईआ। सब दा लहिणा देणा पूरब लै विचार, विचर के सके ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सच्ची सरकार, जुग चौकड़ी धुर दा हुक्म नाम वरताईआ।
१६ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ लाल सिँघ दे गृह पिण्ड डल्लेवाल ज़िला जलन्धर
कलयुग कहे प्रभू अस्सू आ गया सोलह, सोलह कल रहे ना कोए चतुराईआ। मैनूं तक लै आपणे कोला, कुल मालक दया कमाईआ। मैं तेरे हुक्मे अन्दर बोला, अनबोलत राग सुणाईआ। चार कुण्ट तक लै साचा रिहा कोए ना ढोला, ढोल मेरे धुर दे माहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी पावे रौला, सत्त दीप रहे कुरलाईआ। धरनी धरत धवल धौल लभ्भे किसे ना मौला, मौला विच ना कोए समाईआ। आपणा कौल इकरार तक लै रहे ना पड़दा ओहला, भेव देणा खुल्हाईआ। सच दी धार रहे कोए ना तोला, तक्कड़ नाम ना कोए उठाईआ। साचे घर दा बणे कोए ना गोला, गोलक माया रहे भराईआ। तेरे मिलण दा दिसे ना कोए विचोला, विचला भेव ना कोए खुल्हाईआ। सब दी शक्ती अन्तर खोह ला, भगती रहिण कोए ना पाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त टोह ला, साढे तिन्न हथ्थ फोल फुलाईआ। धुर दे प्यार विच फ़र्के किसे ना डौला, योधा सूरबीर ना कोए अख्वाईआ। तेरे नाम विच खेले कोए ना होला, लाल गुलाला रंग ना कोए रंगाईआ। मेहरवान महिबूब निरगुण आपणा वेख मातलोक विच चोला, चौबीसवें अवतार दया कमाईआ। तेरा मानस मानव मानुख इन्सान होया बोला, धुर संदेशा सुणन कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर निउँ निउँ लागा पाईंआ। कलयुग कहे प्रभ मैं नट्ठा भज्जा थक्का, नैण लै उठाईआ। मैं बचन करां हका, हकीकत विच सुणाईआ। तेरी सृष्टी लँघाई विच्चों ज्यों सूई नक्का, निक्का वडा बचया रहिण कोए ना पाईआ। साधां सन्तां कीमत पा के टका, टक्कयां विच दिते रुलाईआ। ओह वेख मुहम्मद दा सदी चौधवीं दा पटा, पटने वाला लै जगाईआ। सूरबीर योधा बणा हट्टा, हठ इक्को इक प्रगटाईआ। पिछला नाम सब दा जाए कटा, कटाक्ष अगला दे लगाईआ। दीन मज़्हब दा रहे कोए ना रट्टा, झगड़ा ज़ात कोए ना पाईआ। कलयुग चीथड़ पुराणा फटा, सतिजुग वस्त्र सति दे पहनाईआ। लख चुरासी आपणे नाम तों करके बटा, ज़ीरो सिफ़र दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब तेरी सरनाईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरे मालक धुर दे अब्बा, या मुबीन तेरी सरनाईआ। मेरा
❋
❋
वेखीं कोए ना धब्बा, सच दी धार इक सरनाईआ। मेरा कदम वेख लै सज्जा, सहिज सहिज उठाईआ। जिथ्थे मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ गुरदवार दी होवे जगह, ओथे ओथे दयां टिकाईआ। कलयुग जीव हँस बणा के कग्गा, माया ममता विच रुलाईआ। साधां सन्तां दे अन्दर ला के अग्गा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार विच तपाईआ। मेहरवान महिबूब अन्तिम सब नूं दे दे सज़ा, सज्जण हो के हो सहाईआ। मैं चलदा विच तेरी रज़ा, राज़क रिज़क रहीम ओट तकाईआ। सदी चौधवीं सब दे सिर ते वखा दे कज़ा, कातिल मक्तूल दिसे लोकाईआ। कोई दरस तेरा करे ना उपर शाह रगा, नौ दवार सृष्ट दृष्ट होए हल्काईआ। चौथा मिले ना किसे पदा, पतिपरमेश्वर मेरी आसा पूर कराईआ। धुन आत्मक सुणे कोए ना नद्दा, अनादी नाद ना कोए शनवाईआ। मेरा कूड़ निशाना चार कुण्ट होवे गड्डा, गाॅड गुड मेरा रीमाकर्स देणा बणाईआ। तीर्थ तट्टां लावां अड्डा, तट किनारे वेख वखाईआ। सदी बीसवीं डूंग्घा कर दे आपणा होर खड्डा, हज़रत ईसा नैण उठाईआ। मुहब्बत विच लडावे कोए ना लड्डा, गोदी गोद ना कोए टिकाईआ। पुरख अकाल मैं तेरे हुक्मे अन्दर बध्धा, बदी दा मालक आपणा रूप बणाईआ। साची कारे जगत लग्गा, करनी करते तेरी सेव कमाईआ। मैनूं जगत विकार विच कर दे मगा, मग्न आपणा आप कराईआ। विषे विकार दा सब नूं चखावां मज़ा, जो मज़ाक तैनूं करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस टिकाईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरी वेख लै करनी, करतब दयां जणाईआ। तेरी हकीकी मंज़ल किसे नहीं चढ़नी, चढ़दा लहिंदा वेख वखाईआ। आत्म परमात्म तुक किसे ना पढ़नी, सति विच ना कोए समाईआ। सृष्टी दीनां मज़्हबां विच लड़नी, एह मेरी वड चतुराईआ। मैं धान वांग सृष्टी छड़नी, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। मेरे अग्गे बुद्धी ना किसे दी अड़नी, मूर्ख मुग्ध देणे बणाईआ। सब दी अक्ल कूड़ विच हरनी, सच नाल ना कोए मिलाईआ। बिना भगतां तों तेरे आए कोए ना चरणी, चरणोदक मुख ना कोए चुआईआ। कलयुग कहे मैं ऐसी घाड़त घड़नी, घड़न भन्न्हणहार देणी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच मेला लै मिलाईआ। कलयुग कहे प्रभू तेरा दर सच्चा दुआबा, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। गुर अर्जन इशारा कीता बुढ्ढे बाबा, शब्द शब्द विच्चों शनवाईआ। जिस वेले पुरख अकाल आया गुरमुखां दा धुर दा दादा, पिता गोबिन्द शब्द नाल मिलाईआ। दो जहानां बणे राजन राजा, शाहो भूप आप अख्वाईआ। सब दा लहिणा देणा पूरा करे देस माझा, मालवा संग बणाईआ। गुरमुख हँस बणावे कागा, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। जो आशा रखी कृष्न कोल राधा, रिदे विच ध्यान लगाईआ। जिस कारन राम नूं सीता मारीआं आवाज़ां, सुती उठ के दिती दुहाईआ। की मनुषां पढ़नीआं नमाज़ां,
❋
❋
राम कृष्न दा इष्ट भुलाईआ। राम हस्स के किहा सब दे पिच्छे वेखीं गोबिन्द वाला बाज़ां, गोबिन्द शब्द रूप दरसाईआ। जिस ने जगत जहान रचणा काजा, करनी धुर दी नाल रखाईआ। माण रहिणा नहीं सन्त साधा, साधना सच ना कोए कमाईआ। कोटां विच्चों भगतां दा होणा नहीं वाधा, वायदे सब दे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल आदि जुगादा, जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण सद आपणी खेल खिलाईआ।
१६ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ केहर सिँघ रुढ़का दे नवित
पिण्ड डल्लेवाल ज़िला जलन्धर
कलयुग कहे मैं संदेशा देवां ज़रा, ज़ाहर ज़हूर रिहा जणाईआ। भगत सुहेला वेखणा खरा, ख़ालस धुर दा रंग रंगाईआ। तन मन्दिर वेखणा घरा, गृह अन्तर फोल फुलाईआ। धर्म दी धार तकणी शरअ, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। प्रेम वेखणा नरायण नरा, की नर हरि रंग रंगाईआ। धर्म दी धार तकणा धड़ा, सच सच नाल टकराईआ। दुआबे वाल्यो लेखा बड़ा, कलयुग कूक कूक सुणाईआ। जेहड़ा मैं गोबिन्द दी भेंटा करना कड़ा, ओह तुहाडे हिस्से आईआ। मैं भगत दवारे अग्गे होणा खड़्हा, पलँघ दो रंग विछाईआ। फेर मेरी वेख्यो तर्ज़ ते तरह, की अगला हुक्म दृढ़ाईआ। लहिंदी दिशा लिख के लग्गी होवे मुहम्मद दी शरअ, काने कलम नाल वड्याईआ। चढ़दे ढाई फ़ुट दा बणया होवे थड़्हा, तपा नानक मंग मंगाईआ। दक्खण नौ इंच दा होवे गढ़्हा, धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। पहाड़ भरम लिख के लाया होवे मरा, मुरीद मुर्शद नाल रलाईआ। नौ फ़ुट अग्गे होवे दरा, पुट्ठा रूप देणा दरसाईआ। जिथ्थे धार चलणी नहीं मद्धम बैखरी पसन्ती परा, पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एकँकार इक हरा, हरी हरि आपणी कार कमाईआ।
१७ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ कर्म दे घर पिण्ड गुड़ा ज़िला लुध्याणा
कलयुग कहे प्रभू मैं चार कुण्ट भज्जा दौड़ा, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण वाहो दाहीआ। जगत जहान जीव जंत साध सन्त मार्ग तक्कया सौड़ा, अग्गे कदम ना कोए टिकाईआ। नाम निधान नौजवान मर्द मर्दान तेरे प्यार दा दिसे कोए ना
❋
❋
पौड़ा, पौड़ी डण्डा चढ़न कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म मिल्या रहिण नहीं देणा जोड़ा, जोड़ी तेरे नाल ना कोए बणाईआ। साहिब खेल वेख लै मोरा, मेहरवान आपणी अक्ख उठाईआ। जगत जीव कर के अन्तर कौड़ा, मिट्ठा रस दिता गंवाईआ। मैनूं दूर दुराडा नज़र आउंदा गोबिन्द वाला घोड़ा, नीला नीली धारों सोभा पाईआ। जिस दा दो जहान सुणदे शोरा, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल ध्यान लगाईआ। तेरा सूरबीर बहादर दिसदा बांका छोहरा, नौजवान नूर इलाहीआ। जिस ने खेल करना झगड़ा मेटणा पंज चोरा, तत्व तत तत बदलाईआ। तेरे नाम दा इक्को गाउणा दोहरा, दोहरी चोट लगाईआ। मेहरवान मेरे ते किरपा करदे भोरा, वस्त अगम्म देणी वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर घर साचे मंग मंगाईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरा खेल तक इत्फिाकी, इख्तलाफ़ कीता जगत लोकाईआ। आबेहयात दा रिहा कोए ना साकी, साख्यात तेरा दरस कोए ना पाईआ। मंज़ल मिले ना किसे तन ख़ाकी, हकीकत हक ना कोए जणाईआ। सब दा मनुआ कीता आकी, अक्ल बुद्धी दा डेरा ढाहीआ। बजर कपाटी कोई खोल्ह सके ना ताकी, नाभी कँवल ना कोए उलटाईआ। धुन शब्द सुणे कोए ना गाथी, नादी नाद ना कोए वजाईआ। निर्मल जोत ना किसे प्रकाशी, अंध अंधेर ना कोए मिटाईआ। मेरे साहिब पुरख समराथी, तेरी सेवा सच कमाईआ। सदी चौधवीं मन्नणी आखी, उम्मत नबी रसूलां लवां उठाईआ। उम्मत उम्मती खेल करावां जगत तमाशी, तमां तमां नाल टकराईआ। तूं किरपा करनी पुरख अबिनाशी, सो पुरख निरँजण तेरी सरनाईआ। हरि पुरख निरँजण करीं मेरी राखी, एकँकार तेरी वड्याईआ। आदि निरँजण मेरी पूरी करीं घाटी, श्री भगवान वेख वखाईआ। अबिनाशी करते वेखीं मेरी वाटी, पारब्रह्म होणा आप सहाईआ। मैं अन्त अख़ीर बेनज़ीर कथा कहाणी आखी, कहि के दिता सुणाईआ। मेरी मुआफ़ करनी गुस्ताख़ी, ग़ुस्सा गिला ना कोए जणाईआ। मेरा खेल वरतणा धर्म धार दी गोबिन्द वाली विसाखी, वसाह के सब नूं देणा हिलाईआ। शब्द अगम्मा तकणा पाती, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। तेरी किरपा नाल चार कुण्ट कीती अंधेरी राती, रुतड़ी सच ना कोए महकाईआ। खेल वेख्या तत आठी, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध नाल मिलाईआ। नव दवार जगत वासना राखी, कूड़ कुटम्ब बणाईआ। हउँ सेवक नाथ अनाथी, दीनन तेरे अग्गे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं तेरे दर दा मंगता, मांगत इक अख्वाईआ। मैनूं बख्श दे हउमे हंगता, कूड़ी क्रिया गढ़्ह जणाईआ। मैं जगत जहान करना भुक्खा नन्गता, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। झगड़ा पाउणा काया मन का, ममता कूड़ नाल रलाईआ। हुण निशान रहिण देणा नहीं तारा चन्द दा, मुहम्मद चार यारी नाल कुरलाईआ। तेरा
❋
❋
खेल श्री भगवन दा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। कलयुग कहे मैं तेरे दर ते जम्मदा, जम्मण वाली अवर कोए ना माईआ। तूं जुग जुग सब दा बेड़ा बन्न्हदा, मेरा होणा अन्त सहाईआ। मैं शुकराना करां तेरा धन्न धन्न दा, सिफ्तां विच सिफ्त सालाहीआ। इशारा दे दे आपणी गल्ल दा, संदेशा इक अगम्म अथाहीआ। फेर खेल तकणा कलयुग कल दा, कल काती लै उठाईआ। झगड़ा पावां पंच विकारे दल दा, तत तन वजूद लड़ाईआ। माण रहिण देणा नहीं अठसठ तीर्थ जल दा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रोवे मारे धाईआ। लेखा याद कर लै राजे बल दा, जो बावन रूप गया समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे धुर दा वर, हरि साहिब तेरी सरनाईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरे अन्तर दे दे ताकत, ताकतवर तेरी वड्याईआ। मैं साबत रहिण देणी नहीं किसे ल्याकत, अक्ल बुद्धी ना कोए चतुराईआ। मुहब्बत विच करे ना कोए रफ़ाकत, निफ़ाक विच ख़लक ख़ुदाईआ। माया ममता लाउणी अलामत, आलमां इलम देणा भुलाईआ। सृष्टी दृष्टी कर अणजाणत, नाता तेरे नालों तुड़ाईआ। सच दी रहे ना कोए अमानत, धर्म दी धार ना कोए वखाईआ। घर घर विच पा के बग़ावत, झगड़ा वेखां ख़लक ख़ुदाईआ। तेरे नाम कलमे दी रहिण ना देवां ल्याकत, हउमे हंगता नाल भराईआ। फेर वेखीं मेरी रैण अंधेरी शामत, शम्हा जोत नूर ना कोए रुशनाईआ। मैं तेरा सुत दुलारा सही सलामत, तेरे चरण कँवल सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरी तेरे अग्गे अरदास, बेनन्ती इक जणाईआ। मैनूं देणी इक शाबाश, शहिनशाह पुश्त पनाह हथ्थ इक रखाईआ। मैं तेरा सुत दुलारा ख़ास, ख़ाहिश मेरी वेख वखाईआ। सति धर्म दा कीता नास, कूड़ कुड़यार दिता चलाईआ। झगड़ा पा के ज़ात पात, दीन मज़्हब दिता टकराईआ। अग्गे वेखीं मेरा होर हालात, हालत बदले सर्ब लोकाईआ। कूड़ कुड़यार कुकर्म पाउणी वफ़ात, मकबरा कायनात रूप दरसाईआ। सच दी रहिण देणी नहीं कोई जमात, जुमला अक्खर ना कोए शनवाईआ। तेरी किरपा नाल नव सत्त होणी अंधेरी रात, नौ दवारे पन्ध ना कोए मुकाईआ। तैनूं करे ना कोए तलाश, सारे बैठण मुख भवाईआ। उठ वेखे शंकर उपर कैलाश, की कला कल वरताईआ। ब्रह्मा अन्तर होवे हरास, हैरानी विच दुहाईआ। विष्नूं तके ख़ास, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। की खेल प्रभू तमाश, कलयुग आपणी कार कमाईआ। मैं जोड़ने दोवें हाथ, दर ठांडे सीस निवाईआ। सब दा पूरा कर दे वाक, जो भविक्ख्तां विच सुणाईआ। होणा पए ना किसे निरास, आसा सब दी पूर कराईआ। कलयुग कहे मेहरवान मेहरवान मेहरवान मैनूं बख्श दे मेरी दात, दाते दानी झोली देणी भराईआ। अन्त कन्त भगवन्त दईं शाबाश, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा
❋
❋
साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग कहे सतिजुग दा चिट्टा होवे लबास, चिट्टी धार धार विच्चों प्रगटाईआ।
१८ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ मेहर सिँघ दे घर जगराउं शहर
कलयुग कहे प्रभ ध्यान दे यदी, शाह पातशाह दया कमाईआ। मुहम्मद तकदा आपणी सदी, चौधवीं चौदस अक्ख खुल्हाईआ। धार वहा दे नूह नदी, नर नरायण बेपरवाहीआ। सृष्टी तेरे हुक्म अन्दर बद्धी, बदी दा झगड़ा खोज खुाईआ। तेरी जोत निरालम जगी, जगत दे मालक हो सहाईआ। दीन दुनिया वेख लग्गी अग्गी, अग्न रही जलाईआ। जगत विकारी होई मधी, मदि मास अहार बणाईआ। मंज़ल मिले ना किसे पदी, पतिपरमेश्वर पड़दा दे उठाईआ। तूं नूर इलाही रब्बी, रहमत सच कमाईआ। झगड़ा मेट दे सुदी वदी, इक्को पक्ख देणा दृढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया चुका दे तन मास हड्डी, कल्पणा काया रहे ना राईआ। जीव जहान मेट दे गद्दी, गदागार कर लोकाईआ। निरगुण धार दस्सदे बग्गी, बग बपड़यां डेरा ढाहीआ। मैं मंग अगम्मी मंगी, मांगत हो के झोली डाहीआ। देवणहार मूल ना संगीं, सगले साथी तेरा दरस कोए ना पाईआ। चढ़या चन्द ना दिसे नवचन्दी, नव सत्त रही कुरलाईआ। दीन मज़्हब तोड़ पाबन्दी, पाबन्द आपणे लै कराईआ। वासना रहे किसे ना गंदी, अन्तर दुरमति मैल धुआईआ। एह खेल तेरे संदी, सनद पिछली दए गवाहीआ। मेरी मंज़ल किसे तों मूल जाए ना लँघी, कोटन साध सन्त बैठे धूंणीआँ ताईआ। सब दी आत्मा होई रंडी, परमात्म कन्त ना कोए हंढाईआ। तेरी जगत जहान दी घड़ी लँघी, वेला वक्त रिहा सुणाईआ। किरपा कर सूरे सरबंगी, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। प्रगट हो विच वरभण्डी, ब्रह्मण्ड दे समझाईआ। जन भगतां पवण दे ठंडी, तत्ती वा ना लागे राईआ। जुग जन्म दे पिछले लईं गंढी, गंढणहार दया कमाईआ। तेरी धार चण्ड प्रचण्डी, प्रचण्ड रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत जहान मेट दे तंगी, तंगदस्त नज़र कोए ना आईआ।