१८ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ महिंदर सिँघ दे घर पिण्ड दाखां ज़िला लुध्याणा
कलयुग कहे प्रभू मैं तेरा धर्म धार दा जोगी, जुगीशर चौथा जुग अख्वाईआ। निरगुण धार निरगुण बण संजोगी, सच
❋
❋
स्वामी आपणा मेल मिलाईआ। विछोड़ा होए ना कोए विजोगी, नाता तुट सके ना राईआ। मेरे ठाकरा मैनूं बणा दे मौजी, मजलस जगत नाल वखाईआ। मैं सारी सृष्टी दृष्टी कीती रोगी, हउमे हंगता नाल मिलाईआ। जगत वासना बण के भोगी, सृष्टी तृष्ना तृखा वधाईआ। किसे दी कीमत रहिण नहीं दिती कौडी, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। मेरी आयू बीते ना बहुती, तेरे अग्गे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरि साहिब तेरी सरनाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं मंगां इक्को इक, सच सच दयां जणाईआ। मेरा लेखा देवीं लिख, लोकमात मिले वड्याईआ। तेरी किरपा नाल मैं धर्म दा रहिण दिता नहीं कोई सिख, सच विच ना कोए समाईआ। मैं सब दी बुद्धी लई जित्त, मन कल्पणा जगत कुरलाईआ। तेरा करे कोए ना हित्त, माया ममता विच हल्काईआ। प्रभू वसया किसे ना चित, कूड़ कल्पना वज्जे वधाईआ। तूं प्रगट होया मेरे नवित, मेहरवान दया कमाईआ। सच स्वामी बण के पित, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। सब दे अन्दरों सति धर्म दी धार लैणी खिच्च, चार कुण्ट कूड़ दिसे हल्काईआ। शब्द शक्त रहे किसे ना विच, साध सन्त ख़ाली रोवण मारन धाईआ। वड्याई रहे ना किसे मुन रिख, ·षी ·षीशर डेरा देणा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सो पुरख निरँजण तेरी आस रखाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं मंगां अन्तिम की, करनी करते दया कमाईआ। सब दा लेखा पूरा कर दे साढे तिन्न हथ्थ सीअ, रविदास चमारा दए गवाहीआ। सति धर्म दी मात रखदे नींह, नर निरँकार हो सहाईआ। कूड़ी क्रिया ख़त्म करदे बी, बीस बीसे बेपरवाहीआ। तेरा नाम निधान दीन दुनी ल्ए पी, अमृत रस देणा चखाईआ। निर्मल कर सब दा जी, जीव ईश दे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लख चुरासी जीव जंत चारे खाणी तेरा पुत्र धी, आत्म परमात्म दूजा नज़र कोए ना आईआ।
१८ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ पाखर सिँघ दे गृह पिण्ड मोही ज़िला लुध्याणा
कलयुग कहे मेरे साहिब परवरदिगारा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी इक सरनाईआ। गहर गम्भीर बेनज़ीर निरगुण धार हो ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर हरि हज़ूर तेरी ओट तकाईआ। निरगुण धार मैनूं मुहम्मद दए इशारा, सदी चौधवीं अक्ख खुल्हाईआ। उम्मत उम्मती दिसदा अन्त किनारा, अन्तष्करन बदलया ख़लक ख़ुदाईआ। हक हकीकत दा लाए कोए ना नाअरा, कलमा कायनात ना कोए वड्याईआ। दीन मज़्हब दा मेट दे दाइरा, हद हदूद रहे ना राईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चौदां
❋
❋
लोक चोदां तबक तेरा होए जैकारा, जै जैकार करे लोकाईआ। शब्द गोबिन्द खेल खेले दुबारा, दोहरी आपणी करनी कार कमाईआ। तूं निरवैर पुरख निराकारा, आदि निरँजण नूर अलाहीआ। सतिजुग साचा कर उज्यारा, सति धर्म सति प्रगटाईआ। कूड़ी क्रिया कर ख्वारा, जगत तृष्ना वासना दे बुझाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच आत्म परमात्म कर प्यारा, शब्द नाद धुन शनवाईआ। कलि कल्की तेरा खेल होवे अपारा, अपरम्पर तेरे हथ्थ सर्ब वड्याईआ। तूं करता करीम करनेहारा, कुदरत दा मालक नूर अलाहीआ। तेरी जागरत जोत जगे विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी बैठण सीस निवाईआ। तैनूं डण्डावत करन तेई अवतारा, रामा कृष्ना धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद तेरा नूर उज्यारा, जल्वागर तेरी रुशनाईआ। नानक धार गोबिन्द तेरा सुत दुलारा, दो जहानां मर्द मर्दाना सोभा पाईआ। तेरा शब्दी शब्द वड बलकारा, बलधारी इक अख्वाईआ। जिस ने सतिजुग त्रेता द्वापर कीता पार किनारा, मेरा अन्तिम लेखा दे मुकाईआ। कलयुग कहे मेरी नमो नमो निमस्कारा, डण्डावत बन्दना सजदा जगत सीस निवाईआ। तूं करनेहार करता पुरख करतारा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी धर्म दी धार दस्स दवारा, जिथ्थे द्वारकावासी सीस निवाईआ। जिथ्थे दीन मज़्हब ज़ात पात ऊच नीच दा नहीं कोई अखाड़ा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को शब्द नाद होवे धुन्कारा, इक्को जोत नूर रुशनाईआ। किरपा कर परम पुरख मैं ढहि प्या तेरे दवारा, निम्रता विच सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी ओट तकाईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरा अन्त अख़ीर पकड़ लै दामन, दामनगीर तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर रिहा कोए ना जामन, नाता बिधाता अन्त ना कोए जुड़ाईआ। चारों कुण्ट वेख अंधेरी शामन, शमा नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। कलयुग कहे मेरा कूड़ बणया रावण, बलधारी बल प्रगटाईआ। साचा दिसे कोए ना कान्हन, बंसरी धुंन ना कोए सुणाईआ। पैग़म्बर नूर ना कोए चमकावण, जल्वा सके ना कोए दरसाईआ। पड़दा खोल्हे ना ज़िमी असमानन, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। जिधर तक्कीए कामनी कामन, कमसिन दिसे लोकाईआ। आत्म ब्रह्म दा रिहा कोए ना ब्राह्मण, पारब्रह्म तेरा भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्दी धार शाह सुल्तानन, शहिनशाह शाह पातशाह दर तेरे मंग मंगाईआ।
❋
❋
१८ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ गुरनाम सिँघ दे घर पिण्ड बुढेल ज़िला लुध्याणा
कलयुग कोलों सो गुरमुख जाए बच, जो बचपन सतिगुर झोली पाईआ। सतिगुर लूं लूं अन्दर जाए रच, साढे तिन्न करोड़ रोम विच समाईआ। मनुआ दहि दिशा ना पवे नच्च, कल्पणा विच भज्जे ना वाहो दाहीआ। भाग लग्गे काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह सुहाईआ। रसना जेहवा बोलणा सच, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत, तत्व तत ना कोए तपाईआ। चरण प्रीती जोड़े नत, हरि चरण कँवल सरनाईआ। धीरज सन्तोख रखे जत, काम क्रोध ना रंग रंगाईआ। हिरदे धारे सतिगुर मति, मनमति दूर कराईआ। दीन दयाला अन्दर जाए वस, हरि गोपाला पड़दा दए उठाईआ। त्रैगुण अग्न विच ना जाए मच्च, सतिगुर अमृत मेघ बरसाईआ। सति धर्म दा साचा इक्को तप, सद चलणा हुक्म रज़ाईआ। गुरु शब्द गाउणा हस्स हस्स, गुर सतिगुर मेल मिलाईआ। निज नेत्र खुल्ल्हे अक्ख, अज्ञान अंधेर दए मिटाईआ। निझर अमृत ल्ए चक्ख, बूँद स्वांती इक टपकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मेला ल्ए मिलाईआ। कलयुग आ ना सके नेड़े, गुरमुख संग ना कोए जणाईआ। जेहड़े सतिगुर चढ़ गए बेड़े, नईया नौका नाम टिकाईआ। कूड़ कल्पना मिट गए झेड़े, झगड़ा रहे ना राईआ। चुरासी विच पैण ना गेड़े, खाणी विच ना कोए भवाईआ। दूर दुराडे पहुंचण नेड़े, जो हिरदे नाम ध्याईआ। पुरख अकाला करे मेहरे, मेहर नज़र इक टिकाईआ। इक्को रंग गुरु गुर चेरे, गुर गोबिन्द गोद उठाईआ। भरम रहे ना सञ्झ सवेरे, एका नूर जोत रुशनाईआ। जो लेखा हक नबेड़े, मालक धुरदरगाहीआ। कलयुग दे कटे झेड़े, झगड़ा ममता दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। जिस कलयुग कोलों आपणा आप बचाउणा, नेत्र नज़र कोए ना आईआ। उस ने इक्को इष्ट मनाउणा, इष्ट गुरदेव स्वामी मिल के वज्जे वधाईआ। आत्म परमात्म ढोला गाउणा, गीत नादी नाद शनवाईआ। महिबूब मुहब्बत विच इक्को पाउणा, पवण पाणी ना कोए चतुराईआ। साची सेजा सेज सुहाउणा, पर्दा आत्म दर खुल्हाईआ। नादी नाद शब्द वजाउणा, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। घर दीपक जोत जगाउणा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सच स्वामी दर्शन पाउणा, जिस नूं मिल के वज्जे वधाईआ। जिस ने कलयुग कोलों छुडाउणा, छुटकारा चुरासी कोलों कराईआ। उस सतिगुर दे चरणी सीस निवाउणा, जो आदि अन्त दा पिता माईआ। जिस ने दरगाह साची सचखण्ड वसाउणा, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां चरणां हेठ दबाईआ। अन्त जोती मेल कराउणा, जोती जोत समाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला एकँकारा इक ध्याउणा, धर्म दी धार धार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा
❋
❋
हरि, सच दा खेल आप कराईआ। कलयुग कहे जन भगतो मैं जणावांगा। भेव अभेदा खोल्ह वखावांगा। पड़दा ओहला सर्ब उठावांगा। धुर दा ढोला इक्को गावांगा। जिस दा शब्द गुरु विचोला, तिस दे नेड़ कदे ना आवांगा। जो नानक घर दा गोला, तिस निउँ निउँ सीस झुकावांगा। जिस दा आत्म परमात्म बोला, उथे धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमावांगा। गुरमुख दवारे कदे ना पावां रौला, दूर दुराडा पन्ध मुकावांगा। जिस ने मेरे साहिब दा गाया सोहला, सुण के उस नूं सीस झुकावागा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक वडयावांगा। कलयुग कहे गुरमुखो मैं सच सुनेहड़ा दस्सां, सच दयां जणाईआ। मैं गुरमुखां कोलों कोटन योजन नस्सां, नेड़ रहिण कदे ना पाईआ। मैं उथे जावां जिथ्थे रैण अंधेरी मस्सा, सतिगुर रिदे ना कोए वसाईआ। मैं ख़ुशीआं विच मारां कच्छां, जिथ्थे प्रभ नूं गए भुलाईआ। मैं लेखा पूर कराउणा जिन्हां खाधा गाँ वच्छा, वलछल आपणी खेल कराईआ। जन भगतो जिन्हां दी मेरा साहिब प्रभ करे रच्छा, उन्हां दर कदे ना आईआ। मेरा इक्को कौल इकरार पक्का, ना कोए तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। जिथ्थे पुरख अकाल दे नाम तों लैंदे पैसा टका, धुर दा नाम हट्टां विच विकाईआ। ओथे मैं आपणे समें दा लाग खट्टां, सब दी सुरती दयां बदलाईआ। कूड़ कुकर्म वाड़ां काया मट्टा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार करां हल्काईआ। नाले हस्स के करां ठट्ठा, मख़ौल विच जणाईआ। दुष्टो प्रभ दे नाम तों धन जो करो इक्ट्ठा, इहो तुहाडी करे सफ़ाईआ। कलयुग कहे मेरे कोल गोबिन्द दा लिख्या पटा, पटने वाला गया समझाईआ। जे मेरे गुरसिक्खां वल्ल तकां, तेरे नैण दोवें बाहर कढ्ढाईआ। कलयुग कहे जो गोबिन्द दा सिख मैं उस दे चरणां उत्ते आपणा सीस सुट्टां, निउँ निउँ लागां पाईआ। जेहड़ा साहिब सतिगुर नूं भुल्लया उस दीआं जड़ां पुट्टां, एह मेरे हथ्थ वड्याईआ। शाह सुल्तानां दी डोरी अन्तिम कटां, कटाक्ष आपणा इक लगाईआ। गुरसिखो जिस दे साहिब सतिगुर दी पूरी सत्ता, सति विच मिल के सति विच समाईआ। उस दे दवारे मैं आ ना सकां रता, सो रत्न अमोलक गुरमुख हीरा रूप गए बणाईआ। मैनूं डर आ जांदा जिस वेले मैं पूरे गुरसिख दे मुक्खों सुणदा जैकारा फ़तह, फ़तिह दा मालक गोबिन्द ने पुरख अकाल दिता बणाईआ। कलयुग कहे इहो मेरी निशानी ते इहो मेरा पता, पतिपरमेश्वर नूं भुल्लण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दी जाणे मित गता, गति मित जानणहार इक अख्वाईआ।
❋
❋
१८ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ पलटू राम दे गृह पिण्ड सुधार ज़िला लुध्याणा
कलयुग कहे प्रभू मैं तेरा शेर बब्बर, बाबर धार देणी मिटाईआ। नबी रसूल पैग़म्बर विच वेखणे कबर, मकबरयां खोज खुजाईआ। उम्मत उम्मती मुहम्मद दा वेखणा टब्बर, रसूलां नाल मिलाईआ। सदी चौधवीं पाउणा अन्तिम ग़दर, गदागर करां लोकाईआ। आपणी पूरी करां सधर, सदमा घर घर विच पहुंचाईआ। जेहड़े तेरी नहीं करदे कदर, कुदरत दे मालक कायनात दयां उलटाईआ। जगत दी धार देणी बदल, जूठ झूठ नाल वड्याईआ। इन्साफ़ करे कोए ना अदल, शाह सुल्तान मुख भवाईआ। शरअ ने शरअ नूं करना कत्ल, मज़्हब मज़्हब नाल टकराईआ। धाम दिसे ना कोए मुक्दस बैतुल, चारों कुण्ट कूड़ हल्काईआ। पिछली कीती सब दी करनी मुअत्तल, अग्गे तेरा राह तकाईआ। धर्म दा रहिण देणा नहीं पत्तन, नौका नाम ना कोए चढ़ाईआ। भगती दा चलण देणा नहीं यतन, यथार्थ तेरी सेव कमाईआ। दीन दुनी कीती बेवतन, तेरे दर मिलण कोए ना आईआ। मन वासना लग्गी नच्चण, चारों कुण्ट उठ उठ धाईआ। गढ़्ह रिहा ना किसे सोना कंचन, पंज तत ख़ाकी ख़ाक उडाईआ। कोटां विच्चों तेरा भगत सुहेला दिसे अमोलक रत्न, जिस दी कीमत जगत ना कोए चुकाईआ। जिस झगड़ा मेटया मन मति बुध बदन, इक्को तेरी ओट तकाईआ। निज दरस पाए अक्खण, लोचण नैण खुल्हाईआ। चरण कँवल सरनाई साची वसण, दर ठांडे सीस झुकाईआ। मैं पूरा करां कौल इकरार बचन, भविक्ख्त लिख्त वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। कलयुग कहे प्रभ तेरा हुक्म संदेशा यक, यदी दयां दृढ़ाईआ। मैं प्रगट होवां जग, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। तेरा दरस कोए पा सके ना उपर शाह रग, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। माया ममता घर घर लावां अग्ग, तत तत नाल टकराईआ। नाड़ बहत्तर उबाल के रत, सांतक सति ना कोए कराईआ। मेरे मालक मेरी रखणी पत, पतिपरमेश्वर तेरे अग्गे दुहाईआ। सदी चौधवीं मेरा पूरा करना हक, हकीकत नाल मंग मंगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां दे दीन मज़्हबां दे पटे करने फक, फैसला आपणा हुक्म सुणाईआ। अग्गे रहे कोए ना शक, शिकवा सब दा देणा चुकाईआ। आदि अन्त जुगा जुगन्त तेरे हथ्थ, नित नवित आपणा हुक्म सुणाईआ। किरपा कर महिबूब समरथ, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। कलयुग कहे मैं चरणी तेरे रिहा ढट्ठ, माण हँकार ना कोए रखाईआ। तेरी किरपा नाल दीन दुनी दे अन्दर लावां सट्ट, सोए जगत लवां उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं वसणहारा घट घट, घाट अन्तर निरन्तर वेखणहारा थांउँ थाँईंआ।
❋
❋
१८ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ सरवण सिँघ दे घर
पिण्ड पक्खोवाल ज़िला लुध्याणा
कलयुग कहे मैनूं हुक्म दिता सूरे सरबगे, शाह पातशाह आपणी दया कमाईआ। किसे नूं चढ़न देणा नहीं उपर शाह रगे, रघुपति रघुबंस हुक्म सुणाईआ। तन वजूद लगाउणी अग्गे, सांतक सति ना कोए कराईआ। जीव जहान बणाउणे कग्गे, हँस रूप ना कोए दरसाईआ। दीपक नूर कोए ना जगे, अंध अंधेर देणा प्रगटाईआ। मेरी मंज़ल वल्ल कोए ना वधे, सच कदम ना कोए उठाईआ। सब दे ख़ाली करने हड्डे, नाड़ बहत्तर नाल मिलाईआ। कूड़ रसना दे देणे मज़े, अमृत रस ना कोए चखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी करने गजे, सत्त दीप तकणा चाँईं चाँईंआ। जिस दी समझ सके कोए ना वज्हे, तिस दा हुक्म देणा सुणाईआ। डंक लगाउणा आपणा कूड़ धार दी डग्गे, हाहाकार सृष्ट दृष्ट दरसाईआ। इक दूजे नालों करने अड्डे, पिता पूत नाल लड़ाईआ। धर्म निशाना कोए ना गड्डे, सत्त रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा इक जणाईआ। कलयुग कहे प्रभू जे तेरी होवे किरपा, कृपानिधान दया कमाईआ। मैं सारी सृष्टी विच पावां बिपता, विपरीत दयां दृढ़ाईआ। तेरा लेखा बिन तेरी किरपा कोए ना होवे लिखदा, अक्खर अक्खर ना कोए जोड़ जुड़ाईआ। सरूप रहिण ना देवां साचे सिख दा, सिख्या कूड़ कूड़ समझाईआ। मैं दीन दुनी होवां जित्तदा, हार विच सर्ब कुरलाईआ। इष्ट भुल्ल जाए तेरे पित दा, पतिपरमेश्वर तैनूं सीस ना कोए निवाईआ। झगड़ा वखावां पथ्थर इट्ट दा, सिल पाहन नाल टकराईआ। मन किसे ना होवे टिकदा, सुरती शब्द ना कोए समाईआ। तेरा खेल दस्सां नित दा, नवित तेरी कार कमाईआ। झगड़ा वेखां चेतन चित दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कहे प्रभू मैनूं बख्श अगम्म अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। मैं वेखां निशान तारा चन्दा, चन्न सितार नाल मिलाईआ। दीन दुनी विच तकां बन्दगी वाला बन्दा, बन्दन वेखां थांउँ थाँईंआ। कवण जगत धार विच गंदा, गंदगी विच आपणा आप फसाईआ। कवण तेरी मंज़ल लँघ, दर तेरे अलख जगाईआ। केहड़ा मानव होया चंगा, मानुख आपणा रूप बदलाईआ। मैं सब दा तकां धोती तहिमत तम्बा, जगत लबास फोल फुलाईआ। कवण बिन ओढण सीस फिरदा नन्गा, चारों कुण्ट हाल दुहाईआ। मैं खोजां जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। इहो वस्त अगम्मी मंगां, चरण कँवल ढहि ढहि सरनाईआ। मेरा कौल इकरार तेरे संदा, संनद पिछली वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वर दाते
❋
❋
दया कमाईआ। कलयुग कहे सदी चौधवीं अन्तिम वेला होया रवां, रवानगी सब नूं देणी कराईआ। जो आसा रखी आदम हव्वा, मुहम्मद सहिज नाल समझाईआ। चारों कुण्ट पैणी वबा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। हाए उफ़ तोबा सब ने करना रब्बा, यामबीन तेरी बेपरवाहीआ। किसे हथ्थ ना आउणा धुर दा मालक अब्बा, अम्मी गोद ना कोए टिकाईआ। तेरा सूरबीर दुलारा कलयुग कहे मैं उठणा हो के शेर बग्गा, बगलगीर इक अख्वाईआ। सब दी बुद्धी करनी वांग कग्गा, सृष्ट काग वांग कुरलाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नव सत्त आपे लँघ, मंज़ल मंज़ल नाल बणाईआ। जगत सिंघासण वेख पलँघा, चरण टिकावां थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पुरख अकाल किहा कलयुग अग्गे आजा मेरे कोल, कुल मालक दया कमाईआ। आपणा अन्तिम कर लै तोल, वजन तेरा तेरे हथ्थ फड़ाईआ। कूड़ कुड़यार वजा लै ढोल, डौरु डंक सुणाईआ। आपणा दस्स लै बोल, अनबोलत रिहा जणाईआ। लख चुरासी नाल कर लै चोहल, मुहब्बत प्यार विच बदलाईआ। आपणा भण्डारा लै खोल्ह, चारों कुण्ट देणा वरताईआ। अन्तिम तेरा लहिणा देणा विस्तर होणा गोल, गोलक कूड़ रहे ना राईआ। पुरख अकाल सब घट अन्तर जावे मौल, मौला आपणी खेल खिलाईआ। जिस विच फ़र्क रहे ना रती चौल, मासा तोला ना कोए जणाईआ। भेव पाए ना कोए पंडत पांधे रौल, अक्ल बुद्धी ना कोए समझाईआ। अन्त अख़ीरी आपणी प्रीती चरण घोल, घोली वारी आपणा आप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। कलयुग प्रभ लेखा वेख वखाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। विष्न ब्रह्मा शिव उठाएगा। करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द नाल मिलाएगा। तेई अवतार पड़दा लाहेगा। ईसा मूसा मुहम्मद जोड़ जुड़ाएगा। नानक गोबिन्द डंक वजाएगा। चार जुग दे शास्त्र, अक्खर अक्खरी फोल फुलाएगा। तेरा वेख के काला वस्त्र, बसन बनवारी हुक्म चलाएगा। जगत शरअ दा तक के शस्त्र, शरीअत कूड़ दा पन्ध मुकाएगा। नाम अगम्मी चढ़ के अस्त्र, दो जहानां आप दुड़ाएगा। जो कहि के गया ईसा मुहम्मद हज़रत, हज़ूर हरि जू पड़दा लाहेगा। जिस दे हुक्म अन्दर जुग चौकड़ी कीती बसरत, सो बिसरत विछड़ कदे ना जाएगा। अन्तिम सब दी पूरी करे हसरत, खाहिश खाहिश विच्चों मिलाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर हुक्म इक सुणाएगा। धुर हुक्म इक सुणावांगा। नाम निधान इक प्रगटावांगा। नौजवान शब्द उठावांगा। श्री भगवान डंक वजावांगा। राउ रंक इक करावांगा। दवार बंक इक सुहावांगा। चार वरन अठारां बरन डेरा ढाहवांगा। आत्म ब्रह्म ब्रह्म दृढ़ावांगा। साची करनी कार कमावांगा। शाहो भूप इक अख्वावांगा। दो जहानां पन्ध मुकावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव हुक्म मनावांगा। अन्तर भगतां ला के लिव, लहिणा
❋
❋
सब दा झोली पावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी देवी देव, देव आत्मा परमात्मा इक्को रंग रंगावांगा।
१९ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ साधू सिँघ दे गृह पिण्ड पक्खोवाल ज़िला लुध्याणा
कलयुग कहे मैं मोटा ताज़ा काला, तख्त निवासी इक अख्वाईआ। मैं जगत जहान दा भूपन राजा, पातशाह बेपरवाहीआ। मेरे कोलों पुछण आया पीर ख्वाजा, खिज़र आपणा पन्ध मुकाईआ। सच दस्स की कहि के गया वाला बाज़ां, बाज़ी तेरे नाल लगाईआ। मैं झट उच्ची कूक के मारीआं वाज़ा, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। मेरे कोल अग्गे आ जा, तैनूं सहिज दयां सुणाईआ। जिस नूं कहिंदे ग़रीब निवाजा, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। उस ने आपणा साजण साजा, सज्जण हो के धुरदरगाहीआ। भेव खुल्हावे बोध अगाधा, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। झगड़ा मेट के सन्तन साधा, सिद्ध मार्ग इक प्रगटाईआ। जिस दा हुक्म आदि जुगादा, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। ओह शाहो भूप बण नवाबा, नौबत आपणा नाम सुणाईआ। उस दा गोबिन्द ल्या खवाबा, भविक्ख्तां विच गया जणाईआ। जिस दा खेल दिसदा माझा, मजलस भगतां नाल बणाईआ। चरण छुहा विच दुआबा, मालवा आपणी गंढ खुल्हाईआ। हुण फेरा पाउणा विच काअबा, शहिनशाह नूर इलाहीआ। जिस वेखणा पैग़म्बर पुन्न सुआबा, पड़दा लाहवे थांउँ थाँईंआ। कौल इकरार पूरा करना विच बग़दादा, जो नानक आस रखाईआ। फेर हुक्म देणा डाहढा, डण्डावत सब दी दए बदलाईआ। फेर तकणा मसीह जिस ने मन्नया गाॅडा, गाईड हो के वेख वखाईआ। फेर तकणा राम सीता कृष्न राधा, रहिबर हो के पड़दा लाहीआ। फेर तकणा लख चुरासी बाग़ा, नव सत्त क्यारी फोल फुलाईआ। कलयुग कहे सतिजुग आउणा मेरे तों बादा, आपणा बल प्रगटाईआ। जिस ने इक वजाउणी रबाबा, रब्बी नूर नाल मिलाईआ। सब दी सुणनी फ़रयादा, दुखीआ रहिण कोए ना पाईआ। देणा हयाते आबा, अमृत रस प्याईआ। नाम वजाउणा वाजा, धुन नाद शनवाईआ। इहो खेल करना पुरख अकाल दीन दयाल सृष्टन सृष्ट लँघाउणी ज्यों सूई नक्के विच दी धागा, तन्द आपणे हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका हुक्म वरताए साचा, सच सच नाल प्रगटाईआ।
❋
❋
१९ अस्सू शहिनसाही सम्मत ६ सरदारा सिँघ दे गृह पिण्ड पखोवाल ज़िला लुध्याणा
कलयुग कहे सुण पीर ख़वाजे खिज़रा, ख़ैरखाही नाल जणाईआ। मुहम्मद लेखा वेख सदी हिजरी हिजरा, चौदस चौदस ध्यान लगाईआ। परवरदिगार ने फोलया सब दा शजरा, शहिनशाह पड़दा आप चुकाईआ। जिस गोबिद ने वारया लख़ते जिगरा, नन्हे नीहां हेठ दबाईआ। ओह लेखा जाणे आदि दा सुरप्त इन्द्रा, इन्द्रासण खोज खुजाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव लाहवे निंद्रा, आलस रहिण कोए ना पाईआ। सवाधान करे जिस रास रचाँई बन बिन्दरा, गोकल रंग रंगाईआ। लेखा जाणे जिस राम फिराया सीता नाल जंगला, जूहां देण दुहाईआ। सो मूसा ईसा वायदा पूरा करे जो कीता उत्ते उँगलां, पोरव्याँ नाल गिणाईआ। आपणे विच कोटन कोटि रख के गुंझलां, पर्दा पर्दे विच छुपाईआ। उस ने लेखा करना सतिजुग मुढला, सति धर्म दा राह प्रगटाईआ। जिस दा शब्द शब्द शब्द गुरु उठणा, इके वार ल्ए अंगड़ाईआ। दीन दयाले धुर दे तुठणा, मेहरवान नज़र उठाईआ। चार वरन करना इक मुट्ठणा, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई डेरा ढाहीआ। बौहड़ी दरोही मेरा पैंडा मुकणा, मुकम्मल दयां जणाईआ। मेरे साहिब दा भाणा कदे ना रुकणा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। इक्को सीस जगदीश झुकणा, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जन भगतां उज्जल होणा मुखणा, दुरमति मैल धुआईआ। किसे दी रहे ना पूजा सुक्खणा, न्याज़ां विच ना कोए चतुराईआ। अन्तिम तैनूं पैणा लुकणा, ख्वाजे ख़बर दयां दृढ़ाईआ। मेरे मालक ख़ालक तांईं पुछणा, ख़लक वेख वखाईआ। जिस दा निशाना कदे ना उकणा, दो जहानां करे सफ़ाईआ। इक गोबिन्द कहि के गया पुतना, प्रीतम आपणी गोद टिकाईआ। कलयुग कहे इक शब्द अनमोल साहिब स्वामी कोलों पुछणा, चरण कँवल सीस निवाईआ। की अन्तिम उम्मत उम्मती होणा दुक्खणा, कवण दर्द विच कुरलाईआ। किस बिध बूटा जगत जहान पुट्टणा, पारब्रह्म देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरनी दी सुफ़ल कराए कुक्खणा, कुक्खीं भाग जगत लगाईआ।
१९ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ कर्म सिँघ दे गृह पिण्ड पखोवाल ज़िला लुध्याणा
कलयुग कहे सुण ख्वाजे पीरा, पीरन पीर रिहा जणाईआ। जिस तेरा वेखणा समुंद सागर नीरा, जल धार फोल फुलाईआ। ओह लेखा जाणे शाह हकीरा, कोझयां कमल्यां पड़दा लाहीआ। जिस ने बदलणीआं सब दीआं तकदीरां, तकदीरी आपणा हुक्म वरताईआ। उस दे अग्गे चलणीआं नहीं तदबीरां, तरीका सके ना कोए अपनाईआ। अन्त कटणीआं शरअ दीआं
❋
❋
ज़ंजीरां, बन्दना कलमा ना कोए वड्याईआ। माण चुकाउणा बवन्जा बीरां, बैताले देण दुहाईआ। खण्डे नाल खड़काउणीआं शमशीरां, जगत शमां गुल कराईआ। वेखणीआं सब तकसीरां, तरह तरह भेव खुल्हाईआ। सब तों कढाउणीआं नक्क नाल लकीरां, हंगता रहिण कोए ना पाईआ। जो संदेशा दे के गया कबीरा, गंगा धार विच दृढ़ाईआ। जिस कारन रविदास नूं मिल्या कसीरा, कौडी कीमत दिती बणाईआ। उस दा खेल होणा बेनज़ीरा, नज़र विच ना कोए टिकाईआ। सब दे उत्ते आउणीआं भीड़ां, भीड़ी गली पार ना कोए लँघाईआ। कलयुग कहे सब दे हड्ड मास नाड़ी होणीआं पीड़ां, दु:ख दर्द ना कोए मिटाईआ। बंधीआं रहिण मूल ना बीड़ां, बेड़ा रोड़्हे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दुनी कर्म कांड विच देवे तल, तल्ब सारे ल्ए कराईआ।
१९ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ भाग सिँघ दे गृह पिण्ड पक्खोवाल ज़िला लुध्याणा
कलयुग कहे ख्वाजे वेख लै आपणा जल, जल्दी जल्दी ध्यान लगाईआ। जिस मालक ने करना थल, अस्गाहां रंग रंगाईआ। उहदा लेखा घड़ी पल, पलक विच आपणा हुक्म वरताईआ। देणा पूरा करे बल, बावन नाल सलाहीआ। मेरा मैनूं मिलणा फल, फलीभूत देणा बणाईआ। परवरदिगार ने वरतणी आपणी कल, कलधारी खेल खिलाईआ। सारी सृष्टी नाल कर के छल, छलीए आपणा हुक्म देणा वरताईआ। चौदां तबक जाणे हल, चौधवीं सदी संग मिलाईआ। उम्मती लेखा होणा डूँग्घी डल, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। दरोही ख़ुदा दी चढ़ना दल, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। मैं वी उस दे नाल जाणा रल, रल मिल आपणा रंग वखाईआ। जिन्हां ढोरां लाही खल्ल, तिन्हां करनी अन्त सफ़ाईआ। परवरदिगार वेखणा खेल बैठ निहचल धाम अटल, दरगाह साची आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हथ्थ रखे अगम्म दीआं तदबीरां, दूसर समझ ना कोए समझाईआ।
१९ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ बाऊ भगवान सिँघ दे गृह पिण्ड पक्खोवाल ज़िला लुध्याणा
कलयुग कहे ख्वाजे उस नूं कर अरदास, अदब नाल सीस झुकाईआ। जिस ने पैग़म्बरां वखाई हक महिराब, महिबूब
❋
❋
नूर इलाहीआ। उस दी सिफ्तां नाल अक्खरां भरी किताब, कलमे नग़मयां विच सुणाईआ। जिस दा प्यार हकीकी नाल मज़ाज, मेहरवान आपणी धार प्रगटाईआ। उस दे सीस ते सोहणा ताज, तख्त निवासी सोभा पाईआ। मेरा कूड़ दा बदलणा राज, रईयत विकार देणी गंवाईआ। सतिजुग नूं बख्श के सच ख़ताब, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अमृत दे के हयाते आब, आबरू सब दी लैणी बणाईआ। निरगुण नूर जोत बख्श महताब, निराकार करे रुशनाईआ। दीनां मज़्हबां विच्चों सब नूं कर आज़ाद, मानव इक्को घर वसाईआ। हउमे हंगता कर बर्बाद, जड़ डूँग्घी दए उखड़ाईआ। जो झगड़ा काग़ज़ात, अक्खर अक्खरां नाल लड़ाईआ। सब दा लहिणा करे साफ़, पूरब नज़र कोए ना आईआ। मेरी करनी करे मुआफ़, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। किसे नूं रहिण ना देवे गुस्ताख़, गिले सब दे मेट मिटाईआ। जिस दी अवतार पैग़म्बर गुरु सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बणे शाख़, शनाख़त सब दी आपणे हथ्थ रखाईआ। जन भगतां दे धर्म धरवास, धुर दी धार इक दृढ़ाईआ। इक्को मन्नणा पुरख अबिनाश, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ। ख्वाजा कहे वाह मेरे साहिब शाबाश, धुर दे मालक तेरी बेपरवाहीआ। मैं चाहुंदा मालवा संगत मेरे लई ल्यावे सोहणा इक ग्लास, ख्वाजा खिज़र वास्ता पा के मंग मंगाईआ। नाल पंजां दरबारीआं कोल दहिले तों लै के किंग तक पत्ते होण ताश, सज्जे हथ्थ उठाईआ। फेर दस्सां मेरी किस बिध बुझे प्यास, तृष्ना जगत रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। ख्वाजा कहे कल आउणी अंधेर आंधी, अंधला रूप दरसाईआ। सृष्टी होणी थक्की मांदी, बलहीण लोकाईआ। सब दी पति होणी जांदी, बिना साहिब ना कोए सहाईआ। कलयुग अक्ख होवे शरमांदी, नेत्र नैण ना कोए वड्याईआ। मेरा ग्लास बणया होवे चांदी, पित्तल रूप ना कोए बदलाईआ। मैनूं मुहम्मद आशा आंहदी, कहि के रही सुणाईआ। सदी चौधवीं गांदी, सोहणा राग दृढ़ाईआ। काला लबास होवे जेहड़ी सदी चौधवीं दी बांदी, जोगिन्दर जोग रूप दृढ़ाईआ। नौ रंग दी होवे परांदी, धार वक्ख वक्ख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हुक्म संदेशा देवे मालवे वाल्यां इक मूर्त ल्याउणी ढांडी, जिस दी खल्ल ना कोए लुहाईआ।
१९ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ बीबी भगवान कौर दे घर पिण्ड पक्खोवाल ज़िला लुध्याणा
कलयुग कहे ख्वाजे मेरी धार विच मार चुभी, गोता इक लगाईआ। जां तक्कया उम्मत सारी विच खुभी, बाहर सके
❋
❋
ना कोए कढ्ढाईआ। ख्वाजा रोया भुब्बीं भुब्बीं, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। बौहड़ी मुहम्मद शरअ जांदी डुब्बी, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। कलयुग कहे मैं ख़ुशी विच पाई लुड्डी, नच्च टप्प के दिता वखाईआ। ओह वेख मेरी असमानां चढ़ी गुड्डी, डोरी सके ना कोए तुड़ाईआ। मैं सब दी भृष्ट कीती बुद्धी, दानशमंद ना कोए अख्वाईआ। शरअ दी वसण नहीं देणी झुग्गी, झुग्गे देणे ढाहीआ। मेरे मालक दी धार होई उग्घी, उगण आथण वज्जे वधाईआ। रस रहिण नहीं देणा दुद्धी, सीर शीर देणा बदलाईआ। मेरी आशा पुराणी बुढ्ढी, जोबन रंग ना कोए हंढाईआ। अग्गे धार रहिणी नहीं दूजी, इक्को रूप दए दरसाईआ। प्रभ दी धार खेल रहिणी नहीं गुज्झी, पड़दा ओहला दए उठाईआ। मैं कूक पुकारां उच्ची, ज़ोर ज़ोर सुणाईआ। आपणी कल्पना सारे कर लओ सुच्ची, संजम धुर दा नाल मिलाईआ। मेरी अन्तिम पूरी होणी बुती, बुतख़ाने देण दुहाईआ। कलयुग कहे सब दी जड़ जाणी पुट्टी, जगत वहिण विच रुढ़ाईआ। ख्वाजे तेरी तृष्ना जाणी लुट्टी, लुटेरा बणना धुर दा माहीआ। अन्त प्रीती ओह वेख टुट्टी, टुटयां गंढ ना कोए पवाईआ। कलयुग कहे मेरी आसा जो मालवे वाले सत्त रंग दा गाना बन्न्ह के आवण गुट्टी, सज्जे हथ्थ नाल छुहाईआ। चौदां गुरमुखां इक रूप दी पहनी होवे जुत्ती, इक्को रंग रंगाईआ। चौदां बीबीआं लाल रंग चाढ़्हया होवे बुट्टीं, चौदां तबक हाल दुहाईआ। इक गुरमुख कूक पुकारे बौहड़ी सृष्टी गई लुट्टी, लुटेरा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग कहे मेरी पूर करावे ख़ुशी, ख़ुशहाली विच आपणी दया कमाईआ।
१९ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ मंगल सिँघ दे घर पिण्ड पक्खोवाल ज़िला लुध्याणा
ख्वाजा कहे गोबिन्द संदेशा दिता अब्बल, अव्वल इक जणाईआ। पुरख अकाल ने कलयुग देणा बदल, बदी दा डेरा ढाहीआ। धुर इन्साफ़ करे अदल, अदालत इक लगाईआ। शरअ मक्तूल रहे ना कत्ल, कत्लगाह ना दिसे लोकाईआ। निरगुण धार प्रगट होवे विच सम्बल, संभल आपणा खेल खिलाईआ। उस वेले अम्बाले वाल्यां ल्याउणा इक कम्बल, दो दो धार दा रंग रंगाईआ। नाल हिस्सा पावण जेहड़े गुरमुख रहिंदे विच चम्बल, चार जुग दा लेख दृढ़ाईआ। ख्वाजा कहे मैं भय विच लग्गा कम्बण, थरथराहट विच दुहाईआ। बौहड़ी जेहड़े चौदां गुरमुखां ल्याउणा संमण, वरंट चौदां लोक कढ्ढाईआ। जेहड़ा रूप बणाउणा दुष्ट दमन, दामनगीर पड़दा आप उठाईआ। मुहम्मद दा गुलशन बगीचा उजड़ना चमन, उम्मत महक ना कोए महकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ब्रह्मण्ड खण्ड धुर दा हुक्म मन्नण, सिर सके ना कोए उठाईआ। ख्वाजा
❋
❋
कहे मैं संदेशा सुणया कन्नन, जो गोबिन्द गोबिन्द गया जणाईआ। बिना पुरख अकाल तों अन्त होणा नहीं अमन, सांतक सति ना कोए वरताईआ। शंकर जो घड़या आवे भन्न्हण, भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग कूड़ी तृष्ना मेटे तमन, तामस विच तृखा ना कोए वधाईआ।
१९ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ नाज़र सिँघ दे घर पिण्ड पखोवाल ज़िला लुध्याणा
कलयुग कहे ख्वाजे मैं धुर दा ग़ुलाम, ग़ुलामी विच सेव कमाईआ। उठ सुण पैग़म्बरां वाली कलाम, जो कलमा कायनात गए दृढ़ाईआ। जो हज़रत ईसा मूसा दिता पैग़ाम, संदेशा धुर अलाहीआ। सदी चौधवीं प्रगट होवे इक अमाम, मैहन्दी महिबूब धुरदरगाहीआ। जिस ने शरअ दा झगड़ा मेटणा तमाम, तमां दा रोग गंवाईआ। मार्ग दस्सणा जगत अवाम, आम पड़दा देणा उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी जपाउणा एको नाम, सिख्या इक समझाईआ। सारी दीन दुनी होणी हैरान, हैरत विच जगत लोकाईआ। मेरा कूड़ दा मेटणा निशान, निशाना धर्म वाला झुलाईआ। कलि कल्की प्रगट हो बलवान, बल आपणा आप समझाईआ। मेरा जगण नहीं देणा कूड़ वाला शमांदान, दीवा गुल्ल दए कराईआ। मेरा अन्तर होया परेशान, परेशानी विच कुरलाईआ। की खेल करे श्री भगवान, भगवन आपणा हुक्म वरताईआ। जो मेरी करनी होई बदनाम, किस बिध बदी दा डेरा ढाहीआ। झगड़ा मुकावे काया माटी चाम, चम्म दृष्टी दए बदलाईआ। सब दा इक्को कर के धर्म धार मुकाम, मुकामे हक दए समझाईआ। अंध अंधेरी मेट के शाम, सतिजुग सच करे रुशनाईआ। जिस सम्बल वसाउणा इक ग्राम, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। जोती धार शब्द सुणाउणा अगम्मा गाण, धुर दी आवाज़ जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे ख्वाजे खेल होणा अगम्मी नूर, अवतार पैग़म्बर गुरु गए जणाईआ। जिस दा जल्वा तकणा ज़ाहर ज़हूर, ज़ाहरा आपणा आप प्रगटाईआ। जिस नूं मूसा तक्कया उपर कोहतूर, ओह तुरीआ तों बाहर दए समझाईआ। कलयुग प्रगट होए ज़रूर, ज़रूरत सब दी पूर कराईआ। ओह मालक सर्ब कला भरपूर, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जिस ने कूड़ी क्रिया तोड़ना गढ़्ह ग़रूर, हँकार रहिण कोए ना पाईआ। मनुआ मन ना करे फ़तूर, फ़तवा लावे ख़लक ख़ुदाईआ। सब दा बण के हाज़र हज़ूर, हज़रतां दा लहिणा दए चुकाईआ। जिस नूं कहिंदे वसया दूर, घर घर अन्दर पड़दा दए उठाईआ। लेखा वेखे चतुर स्याणे मूर्ख मूढ़्ह, अन्तरजामी
❋
❋
खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग कहे मेरा नाता तोड़े कूड़ो कूड़, सतिजुग सति सच सच वरताईआ।