२२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ महिन्दर सिँघ दे गृह योधा बस्ती लुध्याणा
नानक निरगुण धार तक्कया अक्खे, बिन अक्खीआं अक्ख उठाईआ। तेरा खेल पुरख समरथे, प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग जीव कूड़ कुड़यार सथ्थर लथ्थे, सेज सुहञ्जणी ना कोए वखाईआ। माया ममता सब नूं मथे, बचया रहिण कोए ना पाईआ। मोह विकार विच सारे ढट्ठे, सिर सके ना कोए उठाईआ। हिरदे हरि कोए ना रटे, रसना जेहवा ढोले सारे गाईआ। भाग लग्गे ना काया मट्टे, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर ना कोए रुशनाईआ। तेरा निझर रस कोए ना चट्टे, अट्ठ सट्ठ भज्जण वाहो दाहीआ। नाम मुहब्बत विच आपणा आप कोए ना रते, रत्न अमोलक नज़र कोए ना आईआ। सति धर्म दी रहे कोए ना सते, लोभ विकार बैठा डेरा लाईआ। झगड़ा प्या मनमतिे, गुरमति सारे गए भुलाईआ। जैकारा सुणे कोए ना फ़तिह, हार विच सर्ब कुरलाईआ। जो लेखा लिख्या त्रै दत्ते, दत्ता त्रै गया दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त पंच विकारा घर घर नच्चे, भज्जे वाहो दाहीआ। सृष्टी दी दृष्टी अन्दर त्रैगुण अग्नी मच्चे, गुर अवतार पैग़म्बर सके ना कोए बुझाईआ। रसन बचन कढे कोए ना सच्चे, सति सच ना कोए समाईआ। कौल इकरार शाह सुल्तानां होण कच्चे, सुख़न तोड़ ना कोए निभाईआ। माँ पुत्र प्यार रहे किसे ना बच्चे, पिता पूत ना गोद उठाईआ। सदी चौधवीं सारे रहिण हके, हकीकत हक ना कोए समझाईआ। उस वेले बिना पतिपरमेश्वर पति कोए ना रखे, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मानव ज़ाती इक्को मार्ग दस्से, दहि दिशा आप समझाईआ।
२२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ भजन सिँघ दे गृह योधा बस्ती लुध्याणा शहर
नानक तकी अगम्मी सदी, सदमे विच लोकाईआ। माया ममता नाल बद्धी, बदीआं विच कुरलाईआ। झगड़ा पा के माण वड्याई गद्दी, गदागर हो के भज्जे वाहो दाहीआ। कूड़ विकार दी वगे नदी, लहर लहर नाल टकराईआ। साची जोत किते ना जगी, निरगुण नूर ना कोए रुशनाईआ। अमृत धार मिले ना किसे बग्गी, बग बपड़े बैठे रंग बदलाईआ। लेखा मुक्कया रसूल नबी, पैग़म्बर रहे कुरलाईआ। कलयुग वाअ तत्ती वगी, तन वजूद शरीर रही जलाईआ। मंज़ल मिले ना किसे उपर शाह रगी, शहिनशाह दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धर्म निशाना दो जहानां एका रिहा गड्डी, गाईड हो के सब नूं दए वखाईआ।
❋
❋
२२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ रवेल सिँघ दे घर लुध्याणा शहर
नानक कहे मैं तक्कया जगत जहान दा मन्त्र, मंतव हल ना कोए कराईआ। अन्दरों बुझे ना किसे बसन्तर अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। पड़दा खोल्हे ना कोए निरन्तर, निज नैण ना होए रुशनाईआ। समझ आए ना गगन गगनंतर, मण्डल रास ना कोए रचाईआ। जो लेखा लिख के गया धनवन्तर, औशध दारू नाम ना कोए प्याईआ। मन कल्पना सृष्टी भौंदी बन्दर, दहि दिशा उठ उठ धाईआ। बजर कपाटी खोल्ह के जन्दर, जगजीवण दाता मिलण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड दाता गुणी गहिन्दन, गहर गम्भीर इक अख्वाईआ।
२२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ नछत्तर सिँघ दे घर दुराहा शहर ज़िला लुध्याणा
पुरख अकाल कहे क्यों नानक होया चुप, सतिगुर शब्द दे जणाईआ। नानक कहे मैं चारों कुण्ट वेखा अंधेरा घुप, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। तेरे प्यार दी मौले कोए ना रुत, रुतड़ी नाम ना कोए महकाईआ। जगत अपराधी होए सुत , दुलारा नज़र कोए ना आईआ। उज्जल दिसे किसे ना मुख, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। मेरे साहिब इहो इक्को दु:ख, दुखड़ा रिहा सताईआ। भाग लग्गे किसे ना कुख्ख, भगत जन्मे कोए ना माईआ। धर्म दा गाना बन्न्हे कोए ना गुट्ट, बाहू बल ना कोए प्रगटाईआ। आत्म लिव सब दी गई छुट, परमात्म संग ना कोए निभाईआ। धुर दी प्रीती रही टुट, टुटयां जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। तेरा खेल अबिनाशी अचुत, बेपरवाह तेरी बेपरवाहीआ। देख गुरु अवतार पैग़म्बरां पैंडा रिहा मुक, लोकमात वज्जे ना कोए वधाईआ। तेरे नाम दी गाए कोए ना तुक, तुख्म तासीर ना कोए बदलाईआ। सृष्टी दृष्टी निशान्योंं गई उक, मंज़ल हक ना कोए चढ़ाईआ। मेहरवान महिबूब आपे उठ, निरगुण निरवैर लै अंगड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेख चारे गुट्ठ, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण फोल फुलाईआ। कलयुग जीवां भार सके कोई ना चुक्क, गठड़ी सीस ना कोए टिकाईआ। दीन दुनी पेट भरे मूल ना टुक, विष्नूं धार बैठी मुख छुपाईआ। ब्रह्मा ब्रह्म सरूप सके ना पुज, पूजस पाहन ना कोए वड्याईआ। शंकर अन्तिम जाए मूल ना तुठ, चुरासी गंढ ना कोए तुड़ाईआ। जिधर तकां कलयुग पाई लुट्ट, लुटेरा बणया थांउँ थाँईंआ। दीनां मज़्हबां पा के फुट्ट, फुटकल कीती लोकाईआ। तैनूं सारे गाउंदे बुल्ल्हां नाल बुट, हिरदे सक्या ना कोए वसाईआ। मात गर्भ दे सारे उलटे दिसदे रुक्ख, कुभ्भी वास बाहर ना कोए कराईआ। धर्म
❋
❋
धार दी गोदी सके कोए ना चुक्क, मेहर नज़र नज़र टिकाईआ। तेरी दुनिया तेरी सृष्टी तेरे मार्गां गई घुथ्थ, रहिबर रस्ता नज़र कोए ना आईआ। मेहरवान महिबूब की मैथों रिहा पुछ, अन्तरजामी तेरी खेल अगम्म अथाहीआ। किसे दे कोल रिहा ना कुछ, हथ्थ किछ ना आईआ। तेरा खेल अन्तिम होणा तुछ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नानक कहे प्रभू मैं वेख्या जगत जग, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। रूप बणया बपड़ा बग, अन्तर करे ना कोए सफ़ाईआ। जगत तृष्ना विच रहे दग, सांतक सति ना कोए कराईआ। बिन हरि नामे ख़ाली होए हड्ड, तत्व तत रंग ना कोए रंगाईआ। तेरी आत्मा तेरे नालों होई अड्ड, परमात्म मिलण कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं सारे रहे छड, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। मेरे मेहरवान महिबूब किरपा कर सूरे सरबग, दयावान दया कमाईआ। आपणे नाम दा शब्दी धार बन्न्ह दे तग, तन्दव इक्को इक रखाईआ। कूड़ी क्रिया मेट दे हद्द, हदूद आपणी इक समझाईआ। सच दवार एकँकार ल्ए सद्द, सद्दा दे अगम्म अथाहीआ। मेरी अरदास दोवें जोड़ के हथ्थ, समरथ तेरी सरनाईआ। ज्यों भावे त्यों लैणा रख, निरगुण निरवैर होणा सहाईआ। निज नेत्र लोचन खोल्ह दे अन्तर अक्ख, निरन्तर पड़दा आप चुकाईआ। जोत सरूप हो प्रतख, शब्द नाद दे सुणाईआ। खेल कर अलखणा अलख, अगोचर तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी सिफ्त सालाह बेपरवाह आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित अकथ, कथनी कथ सके ना राईआ।
२३ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ गज्जण सिँघ दे घर दुराहा ज़िला लुध्याणा
पुरख अकाल कहे नानक मेला रिहा ना चार वरन, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश रंग ना कोए रंगाईआ। झगड़ा दिसे अठारां बरन, मन मति करे लड़ाईआ। साचा मन्त्र नाम मूल ना पढ़न, जगत विद्या विच हल्काईआ। हकीकी मंज़ल नर नरायण मूल ना चढ़न, घर सच ना कोए सुहाईआ। सच सरनाई मिले किसे ना सरन, सरनगति ना कोए रखाईआ। नेत्र खोल्हे ना कोए हरन फरन, निज नैण दरस कोए ना पाईआ। झगड़ा चुक्के ना मरन डरन, चुरासी गेड़ ना कोए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द संदेशा इक सुणाईआ। नानक कहे मेरे साहिब सुल्तान, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। मैं तकां जगत जहान, लख चुरासी ध्यान लगाईआ। साचा मन्त्र तेरा नाम रिदे ना मूल वसाण, रसना जेहवा सर्ब हल्काईआ। भाग लग्गे ना किसे काया मकान, साढे तिन्न हथ्थ ना कोए वड्याईआ। अनहद शब्द सुणे
❋
❋
ना कोए धुन्कान, तेरा अगम्मी राग अगम्म अथाहीआ। दीपक जोत ना जगे महान, अंध अंधेर ना कोए मिटाईआ। कूड़ी क्रिया जगत होई प्रधान, सृष्टी दृष्टी विच दुहाईआ। तेरे चरणां करे ना कोए प्रणाम, सीस जगदीश ना कोए झुकाईआ। मन्त्र फुरे ना किसे सति नाम, सतिरंग ना कोए रंगाईआ। चारों कुण्ट वध्या लोभ मोह हँकार काम, तृष्ना तृखा रही जलाईआ। जिधर तकां अंधेरी शाम, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। मेरे मेहरवान महिबूब सजदा हक रिहा ना कोए सलाम, पैग़म्बर वेखण ध्यान लगाईआ। सारी दुनी होई बदनाम, बदी दा पन्ध ना कोए मुकाईआ। मेरी तेरे चरण कँवल प्रणाम, निउँ निउँ लागां पाईंआ। कलि कल्की हो प्रधान, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। खेले खेल वड अमाम, नूर नुराने नूर अलाहीआ। सदी चौधवीं कर ध्यान, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। आत्म ब्रह्म रिहा ना किसे ज्ञान, शब्दी शब्द ना कोए समाईआ। मन कल्पणा शरअ होई शैतान, चारों कुण्ट कूड़ दुहाईआ। किरपा कर मेरे भगवान, मेहरवान आपणा पड़दा दे उठाईआ। कलयुग कूड़ मेट निशान, सतिजुग सच सच प्रगटाईआ। तेरे धर्म दा इक्को होए विधान, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी मंज़ल कर आसान, असल विच्चों आपणा असल दे समझाईआ।
२३ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ जसवंत कौर दे गृह दुराहा ज़िला लुध्याणा
कलयुग कहे नानक एह किरपा मेरे हरि दी, हरी हरि आप कमाईआ। जिस दुनिया चलाई आपणी नाल मर्ज़ी, मरीज़ शाह सुल्तान दिते बणाईआ। मैं किसे ख़बर नहीं आउण दिती धुर दे घर दी, घर मिले ना किसे वड्याईआ। सार पाउण नहीं दिती नरायण नर दी, नर हरि नज़र किसे ना आईआ। मैं खेल वखाई आपणे वल छल दी, अछल छल हो के वेख वखाईआ। वड्याई रहिण नहीं दिती अट्ठ सट्ठ जल दी, अमृत रस ना कोए भराईआ। ख़बर नहीं घड़ी पल दी, की करता हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। कलयुग कहे मेरे साहिब मन्नी अरदास, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मेरी पुनी आस, निरासा रूप ना कोए वखाईआ। मैं नाम चीनण नहीं दिता स्वास स्वास, साह साह ना कोए ध्याईआ। सुरत शब्द पैण नहीं दिती रास, आत्म परमात्म गोपी काहन मेल ना कोए कराईआ। मन ममता कर के हास बिलास, विषयां विच कीती लोकाईआ। आप बण के प्रभू दा दास, साची सेवा रिहा कमाईआ। किसे अन्दर रहिण नहीं दिता प्रकाश, अंध अंधेर दिता कराईआ। सब दी बुद्धी कर के फ़ाश फ़ाश, टुकड़े
❋
❋
टुकड़े दिते जलाईआ। झगड़ा पवा के नाड़ी हड्ड मास, तत तत नाल लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैनूं देवणहार शाबाश, शाह पातशाह शहिनशाह मेरी करनी आपणे लेखे लाईआ।
२३ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ गुरनाम कौर दे गृह दुराहा ज़िला लुध्याणा
कलयुग कहे मेरा वक्त होया सुहावा, सुहञ्जणी रुत सुहाईआ। मेरा धर्म दे नाल दाअवा, सच देणा मिटाईआ। कलयुग जीव हँस बणावां कावां, काग हँस ना कोए वखाईआ। झगड़ा पावां साढे तिन्न हथ्थ ग्रावां, गृह गृह खोज खुजाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी भज्जां नाल चावां, प्रभ साचे दी साची सेव कमाईआ। चौथे घर दी चौथी लैण देवां किसे ना लावां, दुहागण करां जगत लोकाईआ। गुरमुख गोद टिकावण जम्म के मूल ना मावां, एह मेरी बेपरवाहीआ। साध सन्त फ़क्कर करां निथावां, दर दर अलख जगाईआ। दीन मज़्हब रुवावां विच हावां, हाए उफ़ कर दुहाईआ। सच दवारे लग्गे ना किसे नावां, प्रभ अबिनाशी मिलण कोए ना पाईआ। मानव ज़ाती धर्म राए हथ्थ फड़ावां, सोहणा आपणा बल प्रगटाईआ।
चुरासी विच फिरावां, फिरत फिरत गेड़ ना कोए कटाईआ। अट्ठे पहर दर ठांडे मैं कुरलावां, प्रभ अग्गे मंग मंगाईआ। नौ खण्ड सत्त दीप तेरी मिले किसे ना छावां, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। मैं ख़ुशी दे ढोले गीत गावां, गा गा शुकर मनाईआ। प्यार मुहब्बत रहिण दिती नहीं विच भरावां, पिता पूत नाल लड़ाईआ। जूठ झूठ दोए गलवकड़ी पावां, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों बणाईआ। उलटे वहिण वहाए विच दरयावां, तट किनारे दयां वखाईआ। इक्को पुरख अकाल बुलावां, गुर अवतार पैग़म्बरां नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दे कोलों आपणी ख़ाली झोली भरावां, करनी दी ऊणता रहिण कोए ना पाईआ।
२३ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ जगदीश सिँघ दे घर पिण्ड अजनोध ज़िला लुध्याणा
नानक कहे प्रभ तेरी सृष्टी गई भुल्ल, अभुल तेरा भेव कोए ना पाईआ। माया ममता विच गई रुल्ल, सिमरन जोग अभ्आस ना कोए कमाईआ। भाग लग्गे ना किसे कुल, कुलहीण होई लोकाईआ। तैनूं गाउंदे रसना नाल बुल्ल्ह, हिरदे सके ना कोए वसाईआ। अग्नी लग्गी काया माटी चुल्ल्ह, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। फल फुलवाड़ी महके कोए ना
❋
❋
फुल्ल, दुर्गन्धी घर घर नज़री आईआ। तेरे नाम कंडे जाए कोए ना तुल, सति विच ना कोए समाईआ। चरण प्रीती प्रीतम रिहा कोए ना घुल, घोली घोल ना कोए कमाईआ। सब दा अन्तर आत्म गया डुल, निज रस ना कोए चखाईआ। मानव बूटा गया हुल्ल, सिंमल वांग जगत लहराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब तेरी सरनाईआ। नानक कहे प्रभू दीन दुनी भुल्ली राह, रस्ता नज़र किसे ना आईआ। धुर दा बणे ना कोए मलाह, बेड़ा कंध ना कोए टिकाईआ। फिरी दरोही थल अस्गाह, जल थल महीअल सार कोए ना पाईआ। झगड़ा प्या सूर गां, धर्म दी धार ना कोए वखाईआ। कलयुग जीव बुद्धी होई काँ, दिवस रैण काग वांग कुरलाईआ। प्यार रिहा ना पुत्र माँ, पिता पूत होई जुदाईआ। तेरा निरन्तर जपे कोए ना नाँ, मन्त्र सच ना कोए सुणाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले पकड़े कोए ना बांह, सज्जण मीत नज़र कोए ना आईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात झगड़ा प्या थाँ थाँ, चारों कुण्ट कुण्ट हल्काईआ। किरपा कर मेरे मेहरवां, मेहरवान तेरी ओट रखाईआ। सदी चौधवीं कर न्याँ, अदल इन्साफ़ आप कमाईआ। लहिणा चुका दे साढे तिन्न हथ्थ ग्रां, गहर गम्भीर आपणा रंग रंगाईआ। शब्दी धार धार दृढ़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एथे ओथे दो जहानां निरगुण सरगुण तेरे हथ्थ न्याँ, न्याँकारी आपणा हुक्म देणा वरताईआ।
२३ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ श्री राम दे गृह पिण्ड मकसूदड़ा ज़िला लुध्याणा
कलयुग कहे मेरे साहिब सतिगुर नानक, ओह वेख निरँकार रिहा जणाईआ। मेरा खेल करना अचानक, अचनचेत आपणी कार भुगताईआ। नौ सत्त रूप धरना भयानक, भय विच सर्ब कुरलाईआ। धर्म दी रहे ना कोए अमानत, कूड़ क्रिया कूड़ वरताईआ। सच दी करे ना कोए सख़ावत, बख्शिश नाम ना कोए जणाईआ। चार कुण्ट पाउणी बग़ावत, दीन दुनी देणी टकराईआ। हउमे रोग लग्गा अलामत, आलमां इलम देणा भुलाईआ। कोई रहे ना सही सलामत, सुल्हकुल रिहा जणाईआ। चौधवीं सदी ना रहिणा अणजाणत, पड़दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे मैनूं आउंदा धुर दा सद्दा, ख़बर अगम्म जणाईआ। चार वरन अठारां बरन रहिण नहीं देणीआं हद्दां, हदूद नज़र कोए ना आईआ। इक्को हुक्म अन्दर जगत जहान होवे बध्धा, बन्दगी इक्को इक दरसाईआ। झगड़ा मेटणा काया माटी हड्डा, तन वजूद ना कोए लड़ाईआ। धर्म निशाना इक्को गड्डा, दो जहान
❋
❋
आप झुलाईआ। दर्शन दे उपर शाह रगा, भगत सुहेले लवां मिलाईआ। अमृत रस दा निझर दे के मज़ा, चिन्ता चिखा मिटाईआ। हरिजन चला विच रज़ा, राज़क रिज़क रहीम हो के दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा इक उपजाईआ। कलयुग कहे मेरी गुफ़त शनीद गुफ़तार, गहर गम्भीर जणाईआ। उठ वेख कर विचार, नेत्र लोचन नैण अक्ख खल्हाईआ। सृष्टी दृष्टी पा सार, इष्टी आपणा पड़दा लाहीआ। चारों कुण्ट करदे धूंआँधार, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। माया ममता कर गिरफ्तार, बन्धन मोह हँकार रखाईआ। मित्र दिसे कोए ना यार, यराने देणे सर्ब तुड़ाईआ। मंज़ल सब दी कर दुष्वार, दरगाह मिलण कोए ना आईआ। नौ सत्त ना करे विचार, बुध बिबेक ना कोए रखाईआ। मेरे सुत दुलारे होणा ख़बरदार, बेख़बर ख़बर सुणाईआ। जल्वागर दा करे ना कोए दीदार, दीद ईद ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशा इक सुणाईआ। कलयुग कहे हुक्म आउंदा नाल शताबी, शरअ शरअ नाल टकराईआ। मंज़ल वेख जगत महिराबी, महिबूब रिहा सुणाईआ। नूर रहे ना आफ्ताबी, अंध अंधेर देणा कराईआ। झगड़ा मुकावे हकीकी मजाज़ी, पर्दा ओहला इक उठाईआ। मेरा खेल तक लै आदी, अन्त दयां दृढ़ाईआ। साध सन्त रहे ना कोए विच समाधी, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। जीवां जंतां नाद सुणन नहीं देणा अनादी, धुन आत्मक राग ना कोए शनवाईआ। सब दा मनुआ कर दे बाग़ी, हउमे हंगता गढ़्ह बणाईआ। चार यारी संग मुहम्मद रहे ना कोए अबादी, उम्मत उम्मती डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग तेरा अन्त अहिलादी, आमद विच तेरे उत्ते दया कमाईआ।
२३ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ हरी सिँघ दे घर पिण्ड महिमा सिँघ वाला ज़िला लुध्याणा
नानक कहे प्रभू मैं तक्कया आपणे नैणां, सृष्ट दृष्ट ध्यान लगाईआ। धर्म धार दा मन्ने कोए ना कहिणा, सुरत शब्द ना कोए मिलाईआ। आत्म मंज़ल दिसे किसे ना बहिणा, नौ दवार कूड़ हल्काईआ। सच नाम दा वस्त्र पाए कोए ना गहिणा, कूड़ शृंगार वड्याईआ। तेरी चरण सरन किसे ना ढहिणा, पाहन पाथर बैठे सीस झुकाईआ। नुक्ता ऐन मेटे कोए ना ग़ैना, ग़मखार तैनूं मिलण कोए ना आईआ। नाता तुटा भाई भैणा, साक सज्जण ना कोए अख्वाईआ। चार कुण्ट माया ममता डैणा, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण भज्जे वाहो दाहीआ। तेरे दर तों तेरा प्यार किसे ना लैणा, लहिणेदार नज़र कोए ना
❋
❋
आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वहिण वहिणा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जीव जहान बणे तरफ़ैणा, तामस तृष्ना ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहरवां मेहर नज़र उठाईआ। नानक कहे प्रभू मैं सृष्ट सबाई तकी, अन्तर निरन्तर ध्यान लगाईआ। हकीकत विच कोए ना हकी, सति सच ना कोए समाईआ। तेरे प्रेम गंढ होई ना पक्की, परम पुरख रंग ना कोए रंगाईआ। मैं सब कुछ वेख्या अक्खीं, जगत जहान ध्यान लगाईआ। धुर दे काहन तेरी मिली कोए ना सख़ी, जो सुख़न तेरा पूर कराईआ। चारों कुण्ट जगत वासना हट्टी, मन मनुआ रिहा चलाईआ। तेरी बावन धार पढ़ी किसे ना पट्टी, अकशर अक्खरां विच्चों बदलाईआ। मन ममता दहि दिशा भज्जी, भज्जे वाहो दाहीआ। उठ लेखा तक लै लख चार अस्सी, चुरासी आपणा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पुरख अकाल कहे मैं निरगुण धार आवांगा। सो पुरख निरँजण खेल खिलावांगा। हरि पुरख निरँजण रूप बदलावांगा। एकँकार रंग रंगावांगा। आदि निरँजण डगमगावांगा। अबिनाशी करता हो के सोभा पावांगा। श्री भगवान डंक खड़कावांगा। पारब्रह्म ब्रह्म उठावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलावांगा। करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द, नेत्र अक्ख खुल्हावांगा। आपणा हुक्म वहिण वहा के सागर सिन्ध, दो जहानां धार चलावांगा। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट के बिन्द, बन्धन सब दे आप तुड़ावांगा। पूजा रहे किसे ना लिंग, इक्को नूर जोत रुशनावांगा। खेल खिला के सूरबीर सिंघ, खण्डा खड़ग इक उठावांगा। मृदंगा वजा के अगम्मी किंग, किंगरे किंगरे आप सुणावांगा। जो प्रभ दी करदे निन्द, तिन्हां चोली फाह लटकावांगा। नानक करनी मूल ना चिन्द, चिन्ता चिखा सर्ब गवावांगा। प्रगट हो के विच हिन्द, सम्बल आपणा घर बणावांगा। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद वहाए हिंझ, सदी चौधवीं नेत्र सब दे साफ़ करावांगा। जो कौल इकरार कीता नाल गोबिन्द, गोबिन्द सतिगुर आप प्रगटावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर हुक्म इक सुणावांगा। धुर दा हुक्म इक सुणाएगा। पुरख अबिनाशी दया कमाएगा। घट निवासी वेख वखाएगा। कूड़ी क्रिया सर्ब मिटाएगा। सतिजुग सच सच वरताएगा। काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह आप बणाएगा। लूं लूं अन्दर रच, रचना आपणी इक वखाएगा। सब दी बदल के बुध मति, मन मनूआं आप समझाएगा। दहि दिशा ना उठ उठ जाए नस्स, नाम डोरी आप बन्न्हाएगा। निज धार दे के रस, रसना रस पन्ध मुकाएगा। निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, जगत लोचन डेरा ढाहेगा। सर्ब कला हो समरथ, हर घट आपणी कल वरताएगा। सब दा लहिणा देणा करके आपणे हथ्थ, हुक्म धुर दा इक दृढ़ाएगा। झगड़ा मुका के मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ, गुरदवार इक प्रगटाएगा।
❋
❋
इक्को नाम कलमा आत्म परमात्म दीन दुनी ल्ए रट, रट्टा अवर ना कोए कराएगा। सदी चौधवीं जाण दे टप्प, टप्पा आपणा इक समझाएगा। सब दा पूरा करके भविक्ख्त वाक, वाक्या आपणा इक वखाएगा। साहिब स्वामी मार्ग दस्स के सच, सुच्च संजम विच मिलाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण भेव खुल्हाए आप अकथ, कथनी कथ ना कोए दृढ़ाएगा।
२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ बलवंत सिँघ दे घर पिण्ड गुजरवाल ज़िला लुध्याणा
कलयुग कहे प्रभू मेरी इक अर्ज़, आरज़ू परवरदिगार सांझे यार दयां सुणाईआ। मेरी आसा मनसा पूरी होण दे ग़रज़, गरज के तेरी सेव कमाईआ। खेल खेल लैण दे ज़नो मर्द, तन वजूद फोल फुलाईआ। शरअ छुरी तिक्खी कर लैण दे करद, कत्लगाह तकां लोकाईआ। बौहड़ी अन्तिम मेरा वंडी दर्द, दीन दयाल दया कमाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक वाली अर्श, प्रीतम नूर अलाहीआ। किरपा निधान तूं आउणा उत्ते फ़र्श, फ़ैसला हक सुणाईआ। मैं तेरा करना दरस, छब्बी पोह रुत वड्याईआ। ना कोई सोग रहे ना हरख़, चिन्ता ग़म चुकाईआ। मेरे मालक मेरी कर लईं परख, पारखू हो के ध्यान लगाईआ। मैं चौथे जुग सब दी पुट्ठी कीती नरद, सिध्धी सके ना कोए कराईआ। सब दा पूरा लहिणा देणा करना कर्ज़, मकरूज़ लेखा अन्त देणा जणाईआ। मैं दरोही फेरनी मन्दिर मसीत चर्च, चरागाहां कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरे वल्ल तकीं, निगह हकीकत वाली उठाईआ। अन्तिम मेरी पति रखीं, हरि साहिब तेरी सरनाईआ। सदी चौधवीं मेरा खेल वेखीं अक्खीं, आख़र ध्यान लगाईआ। मैं तेरी रहिण देणी नहीं कोई सख़ी, सति सरूप ना कोए समाईआ। साध सन्त धीरज सन्तोख विच रहे कोए ना जती, यथार्थ तेरी सेव ना कोए कमाईआ। तैनूं मिले ना कोए कमलापती, पतिपरमेश्वर तेरा दरस कोए ना पाईआ। जे तूं मेरा बूटा लाया हथ्थीं, अन्त पालणा चाँईं चाँईंआ। तूं साहिब मेरा समर्थी, वड दाता नूर अलाहीआ। वसीं घट घटी, हर घट रिहा समाईआ। मैं वी तेरे नाम दी पढ़ी पट्टी, पटनेवाला नाल मिलाईआ। मैं चाहुंदा मेरे अन्त विच किसे घर रहे ना दीवा बत्ती, बातन पड़दा ना कोए खुल्हाईआ। मेरी ख़ाहिश विच फ़र्क रहे ना रत्ती, रहमत आपणी देणी कमाईआ। मेरी बेनन्ती सच्ची, साहिब दिती दृढ़ाईआ। वेखीं गंढ रखीं ना कच्ची, तन्दन तन्द तुड़ाईआ। मेरी वासना घर घर होवे नच्ची, मन मनूआं स्वांग रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, दर तेरे मंग मंगाईआ।
❋
❋
कलयुग कहे प्रभू मेरी मनसा करनी पूर, परम पुरख तेरी सरनाईआ। मेरी बेनन्ती तेरे हज़ूर, हज़रतां दे हज़रत दयां सुणाईआ। मैं चाहुंदा सब नूं करां मूर्ख मूढ़्ह, मुग्ध दयां बणाईआ। तेरे लाए कोए ना मस्तक चरण धूढ़, टिक्के ख़ाक ना कोए रमाईआ। जल्वा दिसे ना कोए नूर, जोती जोत ना डगमगाईआ। मेरी मन मनसा कर भरपूर, बेपरवाह आपणी दया कमाईआ। मैं चौथा जुग तेरा मज़दूर, नव सत्त सेव कमाईआ। घर घर अन्दर वड़या कूड़, काम क्रोध लोभ मोह हँकार दिता हल्काईआ। मेरी अरदास सुण ज़रूर, ज़रूरत तेरे अग्गे टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। कलयुग कहे मैनूं होण ना देवीं निरासा, निरवैर बेपरवाहीआ। मैनूं तेरे उत्ते भरवासा, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। मैं कोई वक्ख वक्ख नाम कलमे दा फड़या नहीं कासा, कसम खा के दयां जणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु तेरीआं शाख़ां, शनाख़त तन वजूद रखाईआ। अन्तिम तेरे दर ते आखां, निउँ निउँ लागां पाईआ। साहिब सुल्तान महिबूब मेरा बणना राखा, रक्षक हो के वेख वखाईआ। दीन दुनी दा बदल देवां पासा, पेशीनगोईआं पूर कराईआ। तूं मेरा वेखीं जगत तमाशा, आप आपणा पड़दा लाहीआ। गोपी काहन दीआं पैण ना देवां रासा, सीता सुरत राम ना कोए समाईआ। झगड़ा पा के ज़ातां पातां, दीन दुनी दयां लड़ाईआ। तूं अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक मैनूं देणी शाबाशा, परवरदिगार हथ्थ पुश्त पनाह टिकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा तेरी किरपा मैनूं आवे कोई ना घाटा, चढ़दी कला देणी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी पूरी करनी आसा, आसा तेरे अग्गे रखाईआ।
२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ ठाणेदार हरचरण सिँघ दे गृह पिण्ड जटवां ज़िला लुध्याणा
कलयुग कहे मेरे शहिनशाह नवाब, मेहरवान महिबूब तेरी सरनाईआ। तेरे कदमां कदमबोसी वाला अदाब, निव निव लागां पाईंआ। परवरदिगार सांझे यार दे ख़ताब, मुख़ातब हो के दया कमाईआ। तेरे हुक्म दी कूड़ वजाई रबाब, नौबत जगत जग सुणाईआ। मित्र प्यारा रहिण दिता नहीं कोई अहिबाब, सज्जण संग ना कोए रखाईआ। गऊआं भुंन ख्वाया कबाब, काहन चली ना कोए चतुराईआ। प्रकाश रिहा ना किसे महिराब, काअबा हक ना कोए वड्याईआ। प्यार रिहा ना हकीकी मजाज़, सब दा मज़ाक दिता उडाईआ। मैं सदी चौधवीं होया बेताब, आपणी लै अंगड़ाईआ। लेखा मुकाउणा हयाते आब, आबरू सब दी देणी गंवाईआ। अक्खरां वाली रहे ना कोए किताब, सिफ्तां वाली सिफ्त ना कोए सालाहीआ। जगत
❋
❋
खेड़ा वसे ना कोए अबाद, महिफ़ल हक ना कोए वखाईआ। गुलशन महके ना कोए गुलाब, कंडा खार करां लोकाईआ। तूं साहिब सुल्तान नौजवान मेरा उस्ताद, पैग़म्बर अगम्म अथाहीआ। इक्को हुक्म दे दे वाहिद, वाहवा तेरी ओट तकाईआ। मैं आपणा हुक्म करां राइज़, रईयत दीन दुनी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दरगाह साची मंग मंगाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैनूं दे दे इक सहारा, सति तेरी सरनाईआ। मैं जीव जंत करां गंवारा, मूर्ख मूढ़्ह संग बणाईआ। मैं निशान मेटां चन्द सितारा, सदी चौधवीं संग मुहम्मद तेरी झोली पाईआ। लेखा रहे ना चार यारा, अलिफ़ ये ना कोए वड्याईआ। मेरा तेरे हुक्म नाल होणा अन्त कनारा, मेहरवान महिबूब नेत्र नैण लैणा उठाईआ। औह तक मैनूं गोबिन्द दिन्दा इशारा, कल्गी तोड़ा सीस टिकाईआ। कलयुग तूं आपणी कल नूं कर लै ज़ाहरा, बलि बलि विच्चों वखाईआ। औह वेख निरगुण निरवैर ल्ए अवतारा, कलि कल्की वेस वटाईआ। जिस नूं झुकदे पैग़म्बर गुर अवतारा, विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर सीस निवाईआ। ओह शब्दी शब्द दए इशारा, नाम संदेसा अगम्म अथाहीआ। जिस ने मेरा खेल करना दुबारा, बिन तत्तां तत प्रगटाईआ। जोती जाता हो उज्यारा, पुरख बिधाता वेस वटाईआ। जिस दी महिमा कागत कलम ना लिखणहारा, शाही चले ना कोए चतुराईआ। सो कलयुग तैनूं दए उधारा, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। तूं नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप भज्जणा वारो वारा, आपणा पैंडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक नूर अलाहीआ। कलयुग कहे प्रभू मैनूं इक्को ओट तेरी, ओड़क दयां जणाईआ। तूं लाज रखणी मेरी, मेहरवान तेरी सरनाईआ। मैं चार कुण्ट चलाउणी अंधेरी, अंध कूप लोकाईआ। शौह दरयाए ठेहलणी बेड़ी, नईया नौका इक वखाईआ। चुरासी कटे कोए ना गेड़ी, शरअ ज़ंजीर ना कोए तुड़ाईआ। सारी सृष्टी ख़ाक करनी ढेरी, पंज तत तत जलाईआ। मैं आसा रखदा तेरी इक बथेरी, बहु गुणवन्ते ध्यान लगाईआ। मैं खेल रहिण नहीं देणी गुरु गुर चेरी, चेला गुर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब तेरी सरनाईआ। पुरख अकाल कहे कलयुग मैं वेखां तेरी मंग, जो मांगत हो के झोली डाहीआ। वस्त दे के भुक्ख नंग, तेरा भण्डारा दयां भराईआ। तूं नव सत्त जाईं लँघ, पुरी लोअ ना कोए अटकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां लावीं संग, सगला संग रखाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर जा के देवीं वंड, कायनात बचया रहिण कोए ना पाईआ। मोह विकार चाढ़्हना रंग, क्रोध काम नाल हल्काईआ। दुखी करना बन्द बन्द, बन्दना धुर दी देणी बतलाईआ। भेव खुल्ल्हे किसे ना हं, पारब्रह्म मिलण कोए ना पाईआ। आत्म रहे ना कोए अनन्द, निजानंद रस ना कोए चखाईआ। नौ दवारे सब दी वासना देणी टंग,
❋
❋
अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जिन्ना चिर एह करनी ना करें ओनां चिर एह निशान मिटणा नहीं तारा चन्द, सदी चौधवीं अन्त ना कोए कराईआ। ओह वेख मुहम्मद नेत्र रो रो मंगे मंग, सजदा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि करता दया कमाईआ। पुरख अकाल कहे मेरे अज़ीज़, नन्हे बच्चे दयां वड्याईआ। तेरा मेरे कदम झुकया सीस, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मैं मालक इक जगदीश, जगदीश्र धुरदरगाहीआ। जुग चौकड़ी बदलां रीत, रीतीवान इक हो जाईआ। तूं सब दी बदल दे नीत, निज अन्दर डेरा लाईआ। मन कल्पणा कर पुनीत, पतित रूप सारे देण दुहाईआ। सदी चौधवीं रही बीत, वेला अन्त अन्त कुरलाईआ। काया रहिण नहीं देणी ठंडी सीत, अग्नी तत देणी जलाईआ। झगड़ा मिटाउणा मन्दिर मसीत, मट्ठ शिवाले वंड ना कोए वंडाईआ। लेखा मुकाउणा ऊच नीच, ज़ात पाती पन्ध मुकाईआ। तैनूं बख्शां इक तमीज़, तमा दी झोली दयां भराईआ। मातलोक आपणी पूरी कर लै रीझ, मनसा अवर रहे ना राईआ। तूं मेरा गाउणा गीत, ढोला अगम्म अथाहीआ। सृष्टी दृष्टी लैणी जीत, जीवत जी मिले वड्याईआ। हक दी रहिण नहीं देणी प्रीत, प्रीतम मिलण कोए ना पाईआ। ओह तक मूसा तकदा बीस बीस, बीस बीसा नैण उठाईआ। ईसा खेल तके इकीस, एकँकार की करनी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची देवे इक हदीस, हज़रतां तों परे हरि हज़ूर आप समझाईआ।