२५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ हरबंस सिँघ दे गृह संगरूर शहर
मन मति बुद्धी दा जो ब्याना, रसना नाल गाईआ। इस तों परे खेल श्री भगवाना, बिन अनभव दृष्टी समझ किसे ना आईआ। जो लेखा जाणे दो जहाना, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस दा रूप रंग रेख सके ना कोए पहचाना, नादां विच ना कोए शनवाईआ। ओह मालक ख़ालक प्रितपालक धुर दा कान्हा, नर नरायण नूर अलाहीआ। जिस नूं चार जुग दे शास्त्र गाणा, अवतार पैग़म्बर गए कर के सिफ्त सालाहीआ। पुरख अकाला दीन दयाला नौजवाना मर्द मर्दाना निहकलंक बली बलवाना, रूप अनूप शाहो भूप आपणे विच छुपाईआ। जिस ने सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बदलणा हुक्म दे नाल ज़माना, ज़िमीं ज़मां धुर दा खेल वेख वखाईआ। ओह व्यक्ति रूप हो के कदी ना बणे प्रधाना, आपणी सिफ्त विच ना कोए सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता अगम्म अथाहीआ। निहकलंक हरि
❋
❋
निरँकारा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जो जोती जोत उज्यारा, रूप रंग रेख कहिण कोए ना पाईआ। जो वसे सचखण्ड सच्चे दवारा, दर साचे डेरा लाईआ। जिस नूं कहिंदे सो हरि पुरख निरँजण मीत मुरारा, आदि निरँजण अगम्म अथाहीआ। अबिनाशी करता श्री भगवान पारब्रह्म पतिपरमेश्वर करे कराए करनेहारा, करता पुरख वड वड्याईआ। उस दा बुद्धी विच करे क्या कोई विसथारा, विचर के सके ना कोए सुणाईआ। ओह मंज़ल चढ़ के निरअक्खर पढ़ के पाओ ओस प्रभ दी सारा, जो परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। जोत निरँकार आदि जुगादी निहकलंक, नर नरायण वडी वड्याईआ। जिस दा शब्द अगम्मी वज्जे डंक, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां रिहा सुणाईआ। जिस दा लख चुरासी जीव जंत, साध सन्त विच समाईआ। जो आत्म परमात्म धुर दा कन्त, कन्तूहल इक अख्वाईआ। उस दी पंज तत बणाए कोए ना बणत, रजो तमों सतो ना कोए चतुराईआ। उस दा गढ़्ह नहीं कोई हउमे हंगत, माया ममता ना कोए अख्वाईआ। ओह जगत वासना मनशा दी बणाउंदा नहीं कदे संगत, जगत चतुराईआं ना कोए रखाईआ। ओह लेखा जाणे आदि अन्त, जुगा जुगन्त आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा नाम अगम्मा बिन अक्खरां वाला मंत, शब्द शब्द शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। निहकलंक हरि एक है, एका एकँकार। ना कोई दूसर टेक है, ना कोई मीत मुरार। ना कोई जगत नेत्र सके वेख है, ना कोए पावे सार। उस दा जोत सरूपी भेख है, जोती जामा अगम्म अपार। जो वसे सचखण्ड देस है, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां होवे उज्यार। ओह सम्बल बहि के दए संदेश है, शब्द शब्द दी धार। जिस दा हुक्म हुक्म दा लेख है, गुर अवतार कातब बणे लिखार। उस दा कोए ना जाणे भेत है, बेअन्त सच्ची सरकार। ओह सब नूं वेखे नेतन नेत है, नव सत्त पाए सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वसणहार सचखण्ड सच्चे दवार। निहकलंक हरि आप है, दूसर अवर ना कोए। जिस दा ना कोए माई बाप है, मन्दिर मकान ना किसे सोहे। ना कोए अक्खरां वाला पढ़े जाप है, ना कोए सिफ्ती सिफ्त सालाहे। ना कदे पवित ना पाक है, दुरमति रूप ना कोए वटोए। ना कोए सज्जण साक है, मीत मुरार ना कोए अख्वाए। ना कोए खोले्ह ताक है, ना करता पाए सोए। जिस दा अवतार पैग़म्बर गुरुआं गाया भविक्ख्त वाक् है, सो इक्को पुरख अकाला आदि अन्त होए। जिस दा अक्खरां वाला दए कोए ना सात है, पढ़न वाला ना उस नूं टोहे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी एका एक जोत बलोए। निहकलंक हरि निरँकारा, निरगुण
❋
❋
रूप समाईआ। रूप रंग रेख तों बाहरा, जोती जाता डगमगाईआ। शब्दी शब्द शब्द नगारा, दो जहान करे शनवाईआ। चौदां तबकां वसे बाहरा, चौदां लोक सार ना आईआ। जिस नूं झुकदे चन्द सूर्या ज़िमीं असमान सितारा, दर दर बैठे सीस निवाईआ। इस दा सम्बल धाम न्यारा, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। जिस विच बहि के वेखे विगसे पावे सारा, वेखणहार आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। उहनूं तन वजूद दा लालच नहीं कोए विच संसारा, पंजां तत्तां ना कोए चतुराईआ। उस दा आदि अन्त दा सिफ्ती इक भण्डारा, जिस नूं कोटन कोटि गा गा आपणा शुकर मनाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी परवरदिगारा सांझा यारा, नूरो नूर अलाहीआ। ज़रा गुरमुखो इस तों उत्ते करो विचारा, विचरण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि दाता बेपरवाहीआ। जगत वेखणा ना कोई वक्त, तन वजूद ना कोए वड्याईआ। जिथ्थे निरगुण धार वसे प्रभू दी शक्त, शहिनशाह आपणा रंग रंगाईआ। जिस दा हुक्म संदेशा धार अगम्मी वस्त, अमोलक आप टिकाईआ। ओस दे नाल काहदी हसद, वैर भाव विच हथ्थ किछ ना आईआ। जिस दे विच जोत निरँकारा निरगुण हो जाए मस्त, मेहरवान आपणी ख़ुशी मनाईआ। ओह खेल वखाए उत्ते अर्श फ़र्श, फ़र्श दे उपर आपणी धार प्रगटाईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दे उत्ते तरस, रहमत सच कमाईआ। ज़रा उस नूं तक्को आपणी नज़र परत, दीन दुनी तों बाहर कढ्ढाईआ। जिस गृह विच घर विच मुकाम विच पुरख अकाल ने अवतार पैग़म्बरां गुरुआं ख़ाली आपणी लाई शर्त, शरअ शरअ विच समझाईआ। उस दा खेल सदा असचरज, विद्या विच समझ किसे ना पाईआ। ओह धुर दा मर्द मर्दाना मर्द, योधा इक अख्वाईआ। जिस नूं पोह सके ना जगत शरअ वाली करद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक दया कमाईआ। व्यक्ति नूं लोड़ नहीं मेरी होवे वड्याई, वड्डा तन ना कोए अख्वाईआ। जिस पुरख अकाल ने आपणी बणत बणाई, सो रचना वेखे चाँईं चाँईंआ। सो सम्बल बैठा नूर कर रुशनाई, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस दा शब्द शब्द गुरदेव देवे दुहाई, दो जहानां करे शनवाईआ। उस साहिब दे नाल काहदी लड़ाई, जो सब दा मालक इक अख्वाईआ। ओह अन्त श्री भगवन्त निरगुण धार जोत निरँकार जोती जाता पुरख बिधाता बणके अगम्मा राही, रहिबर हो के वेख वखाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी निहकलंक अवतार जिस दी महिमा जगत ज़बान लिखी ना जाई, कातब चले ना कोए चतुराईआ। सो मालक ख़ालक प्रितपालक नूर नुराना परवरदिगार धुरदरगाही, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ।
❋
❋
कलयुग कहे प्रभू मैं तेरे दर भिखारी, भिख्या दे वरताईआ। मेहरवान महिबूब मेरी तोड़ निभावीं यारी, यराना तेरे नाल रखाईआ। मैं सदी चौधवीं वेखणा उम्मत नबी रसूलां सारी, पैग़म्बरां ध्यान लगाईआ। कल्मयां नालों सब दी कराउणी ग़द्दारी, गदागर देणे बणाईआ। चौदां तबक कराउणी हाहाकारी, हाए उफ़ विच दुहाईआ। इक तेरी मन्नां ताबयादारी, दर कदमां सीस निवाईआ। बाकी सब दी करां ख्वारी, ख़ालस रहिण कोए ना पाईआ। ओह वेख मैनूं गोबिन्द दी दिसे कटारी, खण्डा खड़ग उठाईआ। जो नीहां हेठ बच्चे आया लिताड़ी, ओह मेरी जड़ रिहा उखड़ाईआ। मैं निउँ निउँ करां निमस्कारी, दर ठांडे लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। पुरख अकाल कहे कलयुग मैं तेरी सुहावां रुत, रुतड़ी नाल महकाईआ। मेरा गोबिन्द दुलारा सुत, पूत सपूता इक अख्वाईआ। जिस दा लहिणा देणा नाल अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर संग निभाईआ। ओह तेरी तृष्ना पूरी करे भुक्ख, मनसा मनसा विच छुपाईआ। याद कर लै ओह मेरयां भगतां दा आपणयां सिक्खां दा ज़रूर वंडे दु:ख, जो उसदी याद विच बैठे ध्यान लगाईआ। मेरा शब्द गोबिन्द आपणी गोदी ल्ए चुक्क, फड़ बाहों गले लगाईआ। उसे वेले कलयुग सीस गया झुक, निउँ निउँ लागे पाईंआ। प्रभू जिथ्थे तेरे नाम दी इक्को पढ़ीदी होवे तुक, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। उथे तेरी मंज़ल जावे मुक, अग्गे कदम ना कोए रखाईआ। तेरयां भगतां दा उज्जल करां मुख, दुरमति मैल रहे ना राईआ। मैं वास्ता पाउणा गोबिन्द मैनूं अमृत दे दे घुट, अगम्मी जाम पिलाईआ। जिस वेले पी लवां उस वेले सारी दुनिया विच पा देवां फुट्ट, लुटेरा हो के आपणी सेव लगाईआ। मेरा भाग ना जाए निखुट, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं सुफ़ल रहिण ना देवां कोए कुख्ख, सदी चौधवीं रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं वेखां तेरा गोबिन्द सुत दुलारा, दूल्हा इक्को नज़री आईआ। जिस दा सम्बल होए धाम न्यारा, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। तेरा नूर होए उज्यारा, जोती जाते तेरी रुशनाईआ। तेरा हुक्म होए इक जैकारा, दो जहान इक शनवाईआ। जिस दा डंक वज्जे नगारा, नौबत अगम्म अथाहीआ। मैं उस दे चरण करां निमस्कारा, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। नाले हस्स के कहां गोबिन्द मेरा अन्त करदे कनारा, नईया तेरे हथ्थ फड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मैनूं ला लैण दे इक अखाड़ा, चार कुण्ट दहि दिशा नाल मिलाईआ। एह खेल प्रभू जद वरते ते वरते सतारां हाढ़्हा, एह मेरी आस रखाईआ। अग्नी लग्गे बहत्तर नाड़ा, साध सन्त कोए बचया रहिण ना पाईआ। फिरे दरोही जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, जिस कारन गोबिन्द तेरा सथ्थर आया हंढाईआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी निरगुण
❋
❋
धार होणा ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर तेरी आस रखाईआ। मैं उच्ची कूक पुकारां हाल पाहरा, दरोही तेरा नाम दुहाईआ। मुहम्मद रोवे नाल संग यारा, यारी अन्त ना कोए रखाईआ। ईसा नेत्र नीर वहावे वहिंदीआं धारा, बीसवीं सदी ध्यान लगाईआ। मूसा कहे वाहिद मेरे परवरदिगारा, तेरा खेल अगम्म अथाहीआ। तेई अवतार कहिण साडीआं चुक्कीआं बहारा, बसन्त रुत ना कोए महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं तेरे कदमां झुकां, निव निव सीस झुकाईआ। इक भेव अगम्मा पुछां, पेशतर दयां सुणाईआ। तेरयां प्रेमीआं अन्दर क्यों आउंदा ग़ुस्सा, तन सरीर जलाईआ। जे तूं वसें उन्हां दे विच जुस्सा, सांतक सति दे वरताईआ। मैनूं इयों जापदा उन्हां दा तेरी मंज़ल वाला अजे पैंडा नहीं मुका, पढ़ पढ़ आपणा झट लँघाईआ। तेरे सिफ्त दी गा गा के तुका, ताअने देण विच लोकाईआ। उन्हां गृह मिल्या ना उका, घर मिलण कोए ना आईआ। इहो इक दुखा, जो गुरमुख नानक सिख्या गए भुलाईआ। एसे कारन मैं नव सत्त जड़ पुट्टां, बचया नज़र कोए ना आईआ। तूं बल पावीं मेरयां हथ्थां गुट्टां, पुश्त पनाह देणी वड्याईआ। मैं घर घर अन्दर पा के फुट्टा, मानव मानव देणे टकराईआ। ढाईआं सालां दे अन्दर अन्दर मैं जगत विच ज़ोर नाल उट्ठां, रोकण वाला रहिण ना पाईआ। जेहड़ा तेरा नाम गाउंदे बुल्ल्हां नाल बुट्टां, हिरदे सकण ना मूल वसाईआ। उन्हां नूं धर्म राए दी जेले सुट्टां, गेड़ा चुरासी वाला समझाईआ। फिर तूं मैनूं कहीं शाबाश मेरे कलयुग छोटया पुत्ता, एह तेरी बेपरवाहीआ। तेरे हुक्म नाल आपणे निशान्योंं कदे ना उकां, उगण आथण वेख वखाईआ। मैं किसे दी झुग्गी विच रहिण नहीं देणा हुक्का, गोबिन्द दा लेखा पूर देणा कराईआ। सो वक्त सुहञ्जणा ढुका, जिस नूं दीन दुनी समझे ज़रा ना राईआ। तेरी नाम महिमा दीआं पढ़ के दो चार तुकां, तेरे खोजण दी सार किसे ना आईआ। हुण मैं उत्तर पूरब पच्छम दक्खण किसे पासे ना छुपां, प्रगट हो के देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब तेरे दर मंग मंगाईआ। कलयुग कहे मैनूं बख्श दे अगम्म प्रीत, प्रीतम दया कमाईआ। मैनूं करदे ठांडा सीत, अग्नी तत बुझाईआ। मैनूं जणा दे गोबिन्द वाली रीत, मैं रीती लवां अपणाईआ। मैनूं दस्सदे अगम्मा गीत, गुण गावां चाँईं चाँईंआ। झगड़ा मिटा देणा मन्दिर मसीत, मठ शिवदुआले रहिण कोए ना पाईआ। फेर कलयुग ने कूक के उच्ची मारी चीक, चीक चिहाढ़ा दिता पाईआ। मैं गुर अवतार पैग़म्बरां तों कराउणी तस्दीक, शहादत इक्को वार भुगताईआ। जिन्हां पेशीनगोईआं लिखीआं ठीक, भविक्ख्तां विच गए समझाईआ। ओह ठाकर आवे त्रैगुण अतीत, त्रैभवन धनी धुरदरगाहीआ। जो सब दा सांझा बणे मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जीवां जंतां बदले नीत, कूड़ी क्रिया बाहर
❋
❋
कढ्ढाईआ। इक्को कलमा दस्से हदीस, हज़रतां तों बाहर दए समझाईआ। झगड़ा मुका के ऊच नीच, ज़ातां पातां डेरा ढाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स के गीत, पारब्रह्म ब्रह्म मेला ल्ए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित तेरे उत्ते सब नूं उम्मीद, आसा विच सारे बैठे ध्यान लगाईआ।
२६ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ तरलोक सिँघ दे घर सनाम शहर
कलयुग कहे तकी गोबिन्द वाली पाती, जो बिन अक्खरां पत्रका माछूवाड़े पुरख अकाल जणाईआ। जिस विच लेख लिख्या साख्याती, भेव अभेद दिता खुल्हाईआ। गोबिन्द जगत जहान जीवण जुगत बदलणी हयाती, तन वजूद सर्ब कुरलाईआ। चार कुण्ट होए अंधेरी राती, दीआ दीपक निरगुण जोत ना कोए रुशनाईआ। कथा कहाणी रहे कोए ना साची, क्रिया कूड़ जगत लोकाईआ। नाम भण्डारा बख्शे कोए ना दाती, ख़ाली झोली ना कोए भराईआ। झगड़ा पैणा ज़ात पाती, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। सति सच दा दिसे कोए ना साथी, सगला संग ना कोए निभाईआ। आत्म परमात्म बणे कोए ना पाठी, धुर दा शब्द ना कोए शनवाईआ। धुर दी मंज़ल चढ़े कोए ना घाटी, अधवाटे दिसे लोकाईआ। धर्म दी चोली होणी पाटी, चीथड़ सच ना कोए रंगाईआ। हक दी रहे कोए ना हाटी, हकीकत वस्त ना कोए वरताईआ। सुख मिले ना किसे साची खाटी, खटके अन्दर सर्ब दुहाईआ। चुरासी मेटे कोए ना वाटी, आवण जावण ना कोए कटाईआ। उस वेले खेल करना पुरख अबिनाशी, निरगुण निरवैर आपणी कल प्रगटाईआ। सम्बल देस करके वासी, साढे तिन्न हथ्थ करे रुशनाईआ। तूं शब्द गुरु गुरदेव मन्नणी आखी, बिन अक्खरां दयां समझाईआ। दो जहानां करनी राखी, रक्षक हो के वेख वखाईआ। धरनी उत्ते मन दी रहिण नहीं देणी गुस्ताख़ी, कूड़ी क्रिया देणी गंवाईआ। सब दी इक्को करके भाशी, भाषन नाम दा देणा सुणाईआ। मानव अन्दर दे के आपणा विश्वाशी, विषयां तों बाहर देणा कढ्ढाईआ। तीर अणयाला मार अगम्मी काती, कर्म कांड दा लेखा देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म आप वरताईआ। कलयुग कहे मैं गोबिन्द दा पढ़या लेख, प्रभ चरण ध्यान लगाईआ। मेरे योधे सूरबीर दस दशमेश, दहि दिशा तेरी रुशनाईआ। तूं मेरे नाल रहिणा हमेश, जन्म मरन दा पन्ध मुकाईआ। तेरा रूप रखावां बिन रंग रेख, चक्र चिहन् आपणे नाल बणाईआ। अन्तिम दोहां ने कलयुग करना खेत, कूड़ कुटम्ब देणा मिटाईआ। तूं मेरा खोल्हणा भेत, भेव अभेदा
❋
❋
इक जणाईआ। जोत शब्द दोहां दा होवे वेस, सम्बल रुत सुहाईआ। दीन दुनी दी बदल देणी रेख, रक्षक हो के वेख वखाईआ। जिस कारन अर्जन सीस पवाई तत्ती रेत, कलयुग दी जड़ उखड़ाईआ। जिस वास्ते बच्चे करके आयों भेंट, बाले नीहां हेठ दबाईआ। तेरा सुहाउणा सुहञ्जणा इक्को देस, घर साचे वज्जे वधाईआ। अन्त झगड़ा मुकाउणा पीर पैग़म्बर मुल्ला शेख़, मुसायक रहिण कोए ना पाईआ। दो जहानां बख्शणी इक्को टेक, नव सत्त हुक्म वरताईआ। सब दी बुद्धी कर बिबेक, दुरमति मैल देणी धुआईआ। कूड़ा रहे कोए ना रेठ, मन कल्पणा देणी बाहर कढ्ढाईआ। झगड़ा मिटाउणा ग़रीब सेठ, इक्को रंग देणा रंगाईआ। लेखा वेखणा विष्न ब्रह्मा शिव गणपति गणेश, करोड़ तेतीसा इन्द इन्द्रासण फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी आपणा भेव खुल्हाईआ। कलयुग कहे मैं गोबिन्द दा पढ़या हुक्मनामा, जो पुरख अकाल दिता जणाईआ। जिस विच लहिणा दस्सया कृष्ना रामा, धुर दा राम राम समझाईआ। पैग़म्बरां वाला सुणाया पैग़ामा, संदेशा धुर इलाहीआ। कलयुग अन्तिम निरगुण नूर पहनणा जामा, शब्दी शब्दी शब्द गुर अख्वाईआ। कलयुग रैण अंधेरी मेटणी शामा, शमा घर घर देणी जगाईआ। दीन मज़्हब दा रहिण देणा नहीं कोए ग़ुलामा, शरअ ज़ंजीर अन्त कटाईआ। इक्को नाम दा वज्जणा दमामा, दो जहानां आप सुणाईआ। गढ़्ह हँकार तोड़ अभिमाना, हउमे रोग देणा गंवाईआ। इक्को दस्स अगम्मी कलामा, कायनात देणा समझाईआ। पुरख अकाल बण के अन्तरयामा, अन्तर निरन्तर पड़दा दए उठाईआ। आपणे हुक्मे अन्दर वरतणा भाणा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। तख्तों लाह के राजा राणा, रईयत इक्को रंग वखाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म सब नूं दस्सणा गाणा, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे मैं पढ़ के पत्रका पाती, गोबिन्द सीस झुकाईआ। वेखां तेरा मेरा खेल बणना साथी, सगला संग बणाईआ। पर मैं चाहुंदा अस्व उत्ते पावीं ज़ीन ना काठी, शाह सवार आपणा रूप लईं बदलाईआ। पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां मेटणी जगत जहान वाटी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। खण्डा खड़ग घड़या होवे लोहार तरखाणे किसे जगत ना सी, अबिनाशी कोलों लैणी इक्को मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। कलयुग कहे मैं तक्कया लेख अनोखा, वक्खरी धार जणाईआ। जिस नूं चार जुग दा समझे कोए ना पोथा, अक्खर सिफ्त ना कोए सालाहीआ। नज़र आवे किसे ना कोठा, मन्दिर जगत ना कोए टिकाईआ। लिख्या जाए ना कलम शाही नाल पोटा, काग़ज़ ना कोए रंग रंगाईआ। जिस दा रूप होवे ना खोटा, कूड़ क्रिया ना कोए समझाईआ। उथे प्रकाश मिले
❋
❋
इक्को निर्मल जोता, जोती जाता करे रुशनाईआ। जगत पाणी सरोवर नाल जावे ना धोता, निरअक्खर सके ना कोए मिटाईआ। उहदा इक्को हुक्म बहुता, अवर लोड़ रहे ना राईआ। जिस दी कर सके कोए ना सोचा, बुद्धी विच ना कोए दृढ़ाईआ। मन विच समझे कोए ना लोचा, जगत लोचन ना कोए पढ़ाईआ। उहदा मज़मून बिना गोबिन्द तों पढ़ना औखा, दूसर सके ना कोए समझाईआ। ओह कोई वेखण चुक्कण वाला नहीं पोथा, अक्खरां रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेद आप दरसाईआ। कलयुग कहे मैं लेखा पढ़या बेनज़ीर, चरण कँवल ध्यान लगाईआ। जिस विच धुर दी तकी दीन दुनी तकदीर, सदी चौधवीं अंक बणाईआ। योधे सूरबीर तकी तस्वीर, जिस नूं मुसव्वर तसव्वर सके ना कोए कराईआ। जिस विच धुर दी तकी तदबीर, तरीका अगम्म अथाहीआ। जिस विच वेख्या शरअ दी मिटणी लकीर, लैन ऐन देणी इक्को बणाईआ। फेर कूकदा वेख्या कबीर, कबरां तों बाहर रिहा जणाईआ। ओह कलयुग तेरे अन्त पुरख अकाल पातशाह ते शब्द गुरु होणा उस दा वज़ीर, इक्को हुक्म लैणा चलाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर दी रहिण नहीं देणी जगीर, जागरत जोत कर रुशनाईआ। सदी चौधवीं सब ते पैणी भीड़, उम्मत नबी रसूल नाल कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा हरि, सच संदेशा नर नरेशा नर नरायण इक सुणाईआ। कलयुग कहे फिर मैं बिन कदमां कदीम दे मालक झुकया, निउँ निउँ लागां पाईंआ। हस्स के ताली मार के किहा सब दा पैंडा मुक्कया, मेरी ख़ुशी विच दुहाईआ। फेर मैं चार कुण्ट अंगड़ाई लै के उठया, आपणा बल धराईआ। फिर पुरख अकाले कोलों पुछिआ, प्रभ आपणा हुक्म दे समझाईआ। मेरा दीन दयाला तुठिआ, मेहर नज़र उठाईआ। सुण मेरे लाडले सुतया, पूत सपूते दयां समझाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा तेरा निशाना कदे ना होवे उक्या, धायल करनी सर्ब लोकाईआ। मैथों सारा जहान होवे रुस्या, अन्तर मिलण कोए ना पाईआ। ओह वेख गोबिन्द दा वेला ढुक्या, ढईआ पिछला दए दुहाईआ। कूड़ी क्रिया दा बूटा जाणा पुट्टया, जगत जड़ दए उखड़ाईआ। शौह दरयाए दए सुट्टया, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। एह खेल करना अबिनाशी अचुतया, चेतन सब नूं रिहा कराईआ। राहों रहे ना कोए घुथ्या, अन्तर वड़ आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग तेरे अन्त सुहावे रुत्तया, रुतड़ी आपणे हुक्म नाल महकाईआ।
❋
❋
२७ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ बीबी दलीपी दे गृह सनाम शहर
जन भगतां देवे प्रभ माण, देवणहार इक अख्वाईआ। जुग जुग वेखे मार ध्यान, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। धर्म दा देवे सच निशान, निशाना कूड़ बाहर कढ्ढाईआ। अमृत रस बख्शे पीण खाण, जगत वासना तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। चरण प्रीती बख्शे दान, वस्त अमोलक इक वरताईआ। हउमे हंगता गढ़्ह तोड़ अभिमान, निम्रता इक्को दए समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गाण, पारब्रह्म ब्रह्म मेला ल्ए मिलाईआ। शब्द अनादी दे धुन्कान, अनहद नादी नाद वजाईआ। जोती नूर कर प्रधान, अंध अंधकार दए मिटाईआ। घर स्वामी दर्शन देवे आण, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। साख्यात नज़री आवे धुर दा काहन, जोती जाता पुरख बिधाता बेपरवाहीआ। सच दवार एकँकार कर परवान, जन भगत सुहेले आपणी गोद टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। जन भगतां प्रभ सदा दयाल, दीनन आपणी दया कमाईआ। एथे ओथे दो जहानां करे प्रितपाल, प्रितपालक हो के वेख वखाईआ। प्रेम प्रीती विच्चों लभ्भ के आपणे लाल, लालन आपणे रंग रंगाईआ। भाग लगा के काया माटी साची धर्मसाल, धर्म दवारा इक दरसाईआ। जुग जन्म दा कर हल्ल सवाल, आवण जावण गेड़ा दए कटाईआ। आप अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर वसे नाल, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। जन्म जन्म दी कर्म कम दी लेखे ला के घाल, मेहरवान महिबूब सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता आपे पुछणहारा मुरीदां हाल, मुर्शद हो के वेखे चाँईं चाँईंआ। एथे उथे दो जहानां करे सदा संभाल, सम्बल दा मालक आपणा रंग रंगाईआ। नेड़े आ ना सके काल महाकाल, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। चित्रगुप्त लेखा ना सके वखाल, जम का भउ ना कोए दृढ़ाईआ। किरपा करे आप श्री भगवान, हरि भगवन दया कमाईआ। भगत सुहेले मेले आण, आनन फ़ानन आपणा भेव चुकाईआ। दरगाह साची सच दवारे देवे माण, सचखण्ड साचा इक सुहाईआ। दर ठांडे कर परवान, परम पुरख परमात्म आत्म मेला करे सहिज सुभाईआ। बुद्धी तों परे दे ज्ञान, मनमति दा डेरा ढाहीआ। सच्ची बख्श शब्द धुन्कान, धुर संदेशा इक समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दोहां दा सांझा इक विधान, जगत शरीअत कम्म किसे ना आईआ। तन वजूद माटी ख़ाक जावे कबर मढ़ी शमशान, आत्म शमा गुल ना कोए कराईआ। भगत सुहेला इक अकेला सचखण्ड दवारे कर परवान, परम पुरख प्रभ आपणे घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित सब दा जाणी जाण, जानणहार साहिब सुल्तान इक अख्वाईआ।
❋
❋
२७ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ शाम सिँघ दे गृह बरनाला शहर
जो जन मंगे दरस दी मंग, आत्म अन्तर ध्यान लगाईआ। किरपा करे सूरा सरबंग, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आवे लँघ, मण्डल मण्डप चरणां हेठ दबाईआ। सो अन्तर निरन्तर देवे साचा अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, बन्दगी आपणी इक वरताईआ। दीन दयाल बण बख्शंद, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। राती सुत्तयां दिने जागदयां नौ दवारयां तों उपर जाए लँघ, पैंडा अन्तर निरन्तर आप मुकाईआ। सेज सुहञ्जणी सुहा के आप पलँघ, दरसी आपणा दरस देवे कराईआ। देवे प्रकाश बिन सूर्या चन्द, जोती जोत कर रुशनाईआ। एथे ओथे दो जहानां लावे अंग, अंगीकार इक हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जो जन दरस दा होवे मंगत, अन्तष्करन वेख वखाईआ। गढ़्ह हउमे तोड़ के हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला बोध अगाधा धुर दा पंडत, जगत विद्या तों बाहर दए समझाईआ। जो लेखा जाणे आदि अन्त, जुग चौकड़ी लख चुरासी वेख वखाईआ। सो नाम निधाना नौजवाना मर्द मर्दाना देवे मणीआ मंत, मन कल्पणा दूर कराईआ। हरिजन गुरमुख बणा के साचे सन्त, सति सतिवादी आपणा घर वखाईआ। जिस घर चार दीवारी दी नहीं कोई बणत, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। इक्को साहिब स्वामी मिले कन्त, कन्तूहल नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। सतिगुर शब्द कदे नहीं दूर, मंज़ल नज़र कोए ना आईआ। जो सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। जिस वेले याद करो ओह सदा हाज़र हज़ूर, जो हज़रतां देवे माण वड्याईआ। कर किरपा कोट जन्म दे बख्श दए कसूर, मेहर नज़र नाल तराईआ। चुरासी विच्चों होण ना देवे मजबूर, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी दा लेखा दए मुकाईआ। इक्को बख्श के जोती नूर, अंध अंधेरा दए मिटाईआ। नाता रहिण ना देवे कूड़, कुकर्म विच्चों बाहर रखाईआ। चतुर सुघड़ बणा के मूर्ख मूढ़्ह, दरगाह देवे माण वड्याईआ। जिन्हां बख्शे चरण धूढ़, धूढ़ी टिक्के ख़ाक रमाईआ। सो गुरमुख बणा के बीरसूर, बीर रस बीरता आपणा दिता भराईआ। जद वेखो ओह नेरन नेरा जोत सरूपी जो मूसे तक्कया उपर कोहतूर, तुरीआ तों बाहर आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति दा पड़दा आप चुकाईआ। दूर दुराडा सतिगुर शब्द कदे ना वसे, ब्रह्मण्ड खण्ड पन्ध ना कोए मुकाईआ। जो अन्दर वड़ के मन्दिर चढ़ के सच दवारे बहि बहि हस्से, घर घर विच सोभा पाईआ। जो प्रकाश देवे कोटन कोटि रवि शशे, सूर्या चन्द बैठण सीस निवाईआ। सो
❋
❋
मेटे रैण अंधेरी मस्से, अंध अंधेरा दए चुकाईआ। लेखा चुकाए लहिणा देणा हके, हकीकत आपणा रंग रंगाईआ। जिस पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नूं लभ्भदे फिरदे नट्ठे, सो काया मन्दिर अन्दर आपणा नूर जोत दए चमकाईआ। हरि सन्त सुहेले भगत बणाए सच्चे, सच मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। भाग लग्गे काया माटी तन कच्चे, कंचन गढ़्ह दए वड्याईआ। गुरमुख प्रभ प्रेम नाल जाण रत्ते, रत्न अमोलक हीरे आप प्रगटाईआ। एथे ओथे दो जहानां निरगुण सरगुण आपे पति रखे, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाग लगाए तत अठे, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध आपणे रंग रंगाईआ।
२७ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ कपूर सिँघ बराड़ दे गृह मोगा शहर ज़िला फ़िरोज़पुर
पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़म्बर आओ अग्गे, धार विच्चों धार प्रगटाईआ। उठो बण के सूरबीर बहादर सरबगे, सरबग रिहा जणाईआ। ब्यान करो आपणी आपणी वज़्हे, वजूहात दयो समझाईआ। क्यों कलयुग चारों कुण्ट लग्गी अग्गे, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। जीव जहान होए कग्गे, हँस रूप ना कोए वटाईआ। मानव हो के खाधे ढोर पशू वच्छे ढग्गे, सूरां खल्ल लुहाईआ। रसना वासना चक्खे मज़े, आत्म रस ना कोए जणाईआ। क्यों कूड़ क्रिया विच बध्धे, बन्दन सके ना कोए तुड़ाईआ। जगत वासना पार ना होवे हद्दे, हदूद मेरी समझ कोए ना आईआ। चुरासी विच्चों कोए ना कढे, आवण जावण पन्ध ना कोए मुकाईआ। क्यों शरअ शरअ नाल करे दगे, कलमा कलमे नाल टकराईआ। किथ्थे तुहाडे धर्म निशाने गड्डे, हर हिरदे दयो वखाईआ। क्यों जगत ख़ुमारी होई मद्धे, नाम रस ना कोए चखाईआ। जेहड़ी करनी कलयुग जीव लग्गे, लेखा लिख के दयो दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर संदेश इक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़म्बर आओ नेड़े, जोत जोत विच्चों प्रगटाईआ। दस्सो कवण चढ़या तुहाडे बेड़े, बेड़ी नईया नौका नाम वखाईआ। किस किस दे तुसां कटे चुरासी गेड़े, चारे खाणी पन्ध मुकाईआ। भेव मेटया सञ्झ सवेरे, इक्को नूर दिता चमकाईआ। की रंग रंगया गुरु गुर चेरे, मुरीद मुर्शद की संग निभाईआ। कवण वाड़या मेरे सचखण्ड दे वेहड़े, लेखा लिख के दयो फड़ाईआ। क्यों झगड़े हुन्दे तुहाडे धर्म अस्थानां विच डेरे, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरदवार रहे कुरलाईआ। आपणे आपणे भरे वखाओ बेड़े, भरपूर अन्तिम मंग मंगाईआ। जिस कारन तुसां लोकमात चार जुग मारे फेरे, पंज तत वजूद हंढाईआ। उस दे होणे अन्त नबेड़े, पुरख अकाला रिहा जणाईआ। तुसां
❋
❋
इष्ट आपणे बणा ल्ए बथेरे, बहुरंगत रंग रंगाईआ। हुण वक्त सुहञ्जणे आउणे मेरे, मेहरवान इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, नाम निधान इक जणाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़म्बर आवो कोल, पिछला पन्ध रहे ना राईआ। जो मेरे नाम कलमे दा वजाया ढोल, ढोलक साढे तिन्न हथ्थ सरीर खड़काईआ। उस विच कवण गया मौल, मौला हो के पुछे बेपरवाहीआ। कवण तराजू कंडे उत्ते तुसां तोलया तोल, पड़दा दयो उठाईआ। कवण सच प्रीती आपणा आप गया घोल, घोली घोल घोल घुमाईआ। किस बिध तुसां आपणा पूरा कीता रोल, रूल दस्सया जगत लोकाईआ। क्यों सृष्टी होई दृष्टी विच्चों अनभोल, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। बिना रसन ज़बान तों दस्से बोल, अनबोलत राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक दया कमाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़म्बरो आओ मेरे पास, पासा दीन दुनी वखाईआ। पहलों तक्को पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर अक्ख उठाईआ। फेर वेखो इक दे तुसीं दासी दास, सेवक सेवा सच कमाईआ। राम कृष्न तक्को किस बिध तुहाडी पैंदी रास, सुरती शब्दी सीता काहन रूप दरसाईआ। आत्म परमात्म की हुन्दा खेल तमाश, राधा कृष्ना रंग रंगाईआ। पैग़म्बर वेखो मार झात, झाती दीन दुनी टिकाईआ। क्यों उम्मत उम्मती मिटया विश्वाश, विषयां विच सर्ब हल्काईआ। सच दा रिहा ना कोए इख़लाक, इख्त्लिाफ़ विच सर्ब कुरलाईआ। तुहाडे मुरीद मुर्शद तुहाडे होए बरख़िलाफ, धुर दा संग ना कोए निभाईआ। नूरी चमके ना कोए आफ्ताब, ज़हूर विच ना कोए समाईआ। हथ्थ आवे ना किसे हयाते आब, ज़िदगी विच्चों ज़िंदगी ना कोए बदलाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद आपणा कढ के दयो हिसाब, अंकड़े दस्सो थांउँ थाँईंआ। की खेल होणा तुहाडे पिच्छों बाद, की करता कल वरताईआ। जिस तुहानूं लोकमात कीता आबाद, सो तुहाडा लेखा पूर कराईआ। धुर कलमे दी सुणो आवाज़, राज़ अन्दरों दए जणाईआ। अग्गे हुक्म चलणा इक वाहिद, अमाम अमामा आपणी धार प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सब दा लेखा पूर कराईआ। पुरख अकाल कहे अवतार पैग़म्बरो हो जाओ अग्गे पिच्छे, सज्जे खब्बे ध्यान लगाईआ। आपणे दीन मज़्हब दे वेखो हिस्से, जो मानव मनुष वंड वंडाईआ। कवण हारे कवण जित्ते, कवण संग निभाईआ। कवण सच दवारे विके, कीमत इक्को वार पवाईआ। क्यों तुहाडे हुन्दयां मेरे नाम कलमे हो गए फिक्के, रसना रस ना कोए चखाईआ। मस्तक लग्गण किसे ना टिक्के, धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। उठ दस्स दे गोबिन्द सब तों अख़ीरी दुलारे धुर दे निक्के, निरगुण आख सुणाईआ। गोबिन्द किहा प्रभू तेरे बिना कलयुग अन्तिम निकले कोए ना सिट्टे, सिट्टेबाज़ी जगत लोकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर आपणी धार
❋
❋
वेख लोकमात पिट्टे, पटने वाला दए जणाईआ। हुण झगड़ा मेट दे पथ्थर इट्टे, पाहन पूज ना कोए चतुराईआ। इक्को तेरा नूर नुराना नूर अगम्मी दिसे, दहि दिशा कर रुशनाईआ। आत्म परमात्म भोग भोग लै धर्म धार दे विषे, विशा आपणा नाम जणाईआ। वेखीं सदी चौधवीं लँघ ना जाए किते, कुल मालक तेरी आस रखाईआ। तेरा खेल नित नविते, जुग चौकड़ी रीती चली आईआ। तूं पुरख अकाला धुर दा पिते, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण तुध बिन अवर ना कोए नजिट्ठे, सहायक नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण सब दी पूरी कर इच्छे, निरइच्छत आपणी दया कमाईआ।
२८ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ गुरबचन सिँघ दे गृह
पिण्ड सदा सिँघ वाला ज़िला फ़िरोज़पुर
अवतार पैग़म्बर गुर तक्को आपणी करनी, हरि करता पुरख आप दृढ़ाईआ। निरअक्खर धार वेखो जो पढ़नी, शब्दी शब्द अगम्म अथाहीआ। जिस बिध झगड़ा मिटणा वरनी बरनी, ज़ात अज़ाती पन्ध मुकाईआ। इक अकाल दी सब ने आउणा सरनी, सरनगति इक हो जाईआ। नव सत्त ने ढहिणा चरणी, चरणोदक अमृत जाम मुख लगाईआ। धर्म दी मंज़ल साची चढ़नी, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। कूड़ क्रिया अग्गे ना अड़नी, मुश्किल अवर रहे ना राईआ। फिरना पए ना दर बदरनी, चार कुण्ट ना कोए हल्काईआ। दूजी घाड़त पए ना घड़नी, मन मनसा ना कोए वधाईआ। जगत नईया पए ना तरनी, तारनहार वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर वेखो आपणी घाल घाली, जुग बीते ध्यान लगाईआ। जो सिख्या जीव इन्सान पंज तत सखाली, तन वजूद बुद्धी नाल कीती पढ़ाईआ। जिस बिध नाम कलमे नाल चाढ़्ही लाली, रंग गुलाला इक बणाईआ। ओह मार्ग तक्को हाली, माज़ी पड़दा दयो उठाईआ। किस कारन कलयुग कीती काहली, दूर दुराडा आपणा पन्ध मुकाईआ। आपणा आपणा लहिणा देणा दयो वखाली, बिन पुस्तक पुस्तक हथ्थ उठाईआ। जिस बिध तुहाडी सब दी होणी चाली, जगत रहिण कोए ना पाईआ। सो लेखा दस्सो शाली, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। क्यों नाम भण्डारा धन रिहा साचा ना माली, कीमत अन्त रही ना राईआ। किधर गई अक्खरां वाली दलाली, विचोला विचला भेव ना कोए खुल्हाईआ। तुहाढ्ढयां
❋
❋
सिक्खां मुरीदां कोलों तुहाडी वस्त नहीं गई संभाली, संभल संभल के पुरख अकाल रिहा सुणाईआ। फल दिसे किसे ना डाली, सिंमल रुक्ख सर्ब लहराईआ। झगड़ा वेखो जगत जंजाली, जीवण जुगत ना कोए चतुराईआ। क्यों घर घर अन्दर कलयुग मारे ताली, दिवस रैण शोर मचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच पड़दा आप चुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर लेखा वेखो चोटी जड़ दा, चेतन हो के फोल फुलाईआ। क्यों जगत जहान चार कुण्टों सड़दा, दहि दिशा रिहा कुरलाईआ। क्यों माया ममता होया बरदा, चाकर हो के सेव कमाईआ। क्यों भेव पाए ना आपणे घर दा, आत्म परमात्म मेल ना कोए कराईआ। की लेखा होया अट्ठ सट्ठ जल दा, जल थल महीअल भेव दयो खुल्हाईआ। क्यों प्रताप वध्या कलयुग कल दा, कलकाती नाल रलाईआ। क्यों झगड़ा होया सूर गाँ खल्ल दा, ख़ालक ख़लक पुछ पुछाईआ। क्यों ज़ोर वध्या पंच विकारे दल दा, पंच शब्द ना कोए शनवाईआ। क्यों हँकार फिरे हर अन्तर अन्तर सलदा, सलल रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, भेव अभेद इक समझाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर वेखो जगत जहानां, अन्तर लै अंगड़ाईआ। क्यों झगड़ा प्या अञ्जील कुराना, गीता ज्ञान दए दुहाईआ। क्यों कलमा नाम होया बेगाना, सच घर ना कोए मिलाईआ। क्यों कलयुग जीव होया दीवाना, नाम ख़ुमारी मस्त ना कोए कराईआ। क्यों मेरा हुक्म होया अफ़साना, पढ़ के मसख़रा रूप बणी लोकाईआ। क्यों तुहाडा प्रेम होया बेगाना, प्रीती सच ना कोए कमाईआ। क्यों सच दी धार ना दिसे तराना, तुरीआ तों बाहर ना कोए सुणाईआ। क्यों सदी चौधवीं बदलदा जाए ज़माना, ज़िमी ज़मां वेख वखाईआ। उत्तर देदे दसरथ बेटे रामा, धुर दा राम मंग मंगाईआ। भेत खोल्ह दे गोपीआं वाले कान्हा, धुर दा काहन रिहा जणाईआ। पैग़म्बरो क्यों इस्म विगड़या विच इस्लामा, आज़म धुर दा पुछ पुछाईआ। किधर संदेशा गया पैग़ामा, जो कल्मयां विच कीता शनवाईआ। दस गुरु आपणा दयो ब्याना, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। क्यों ना रिहा धर्म निशाना, सच दी धार ना कोए वड्याईआ। क्यों ना रच्छया करे खण्डा खड़ग किरपाना, साढे तिन्न हथ्थ ना कोए सफ़ाईआ। क्यों मदिरा मास प्या पीणा खाणा, गोबिन्द तेरा अमृत हथ्थ किसे ना आईआ। सारे नेत्र रोए कहिण तेरा खेल श्री भगवाना, हरि करते तेरी बेपरवाहीआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्द मर्दाना, बलधारी इक अख्वाईआ। साडी तेरे चरण कँवल प्रणामा, सजदा सीस जगदीश झुकाईआ। तूं मेहरवान महिबूब शहिनशाह सुल्ताना, पातशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। हउँ सेवक तेरे चार जुग दे गुलामा, जुग जुग सेव कमाईआ। अन्तिम साडा लेखा मुका दे तमामा, दीन मज़्हब दी तमां रहे ना राईआ। तेरे शब्द दा वज्जे दामामा, दो जहानां दे सुणाईआ। अन्तिम तेरे विच अवतार पैग़म्बर गुर सर्ब
❋
❋
समाणा, बाहर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेहरवान महिबूब एका देणा दाना, जीआ दान सब दी झोली पाईआ।
२८ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ गुरदयाल सिँघ दे गृह पिण्ड सदा सिँघ वाला ज़िला फ़िरोज़पुर
अवतार पैग़म्बर गुर वेखो आपणी सिख्या, अक्खर अक्खर फोल फुलाईआ। जो सरगुण लेख लिख्या नाता तत नाल बंधाईआ। जिस नूं कहि के आए मिथ्या, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। की उस दा कढो सिट्टया, मैनूं दयो समझाईआ। क्यों नहीं आपणे दीन मज़्हब दा कम्म नजिठिआ, · भरमे भुल्ली लोकाईआ। क्यों पूजा कराई पथ्थर इट्टया, मेरा
इष्ट ना कोए शनवाईआ। क्यों नहीं माण रखाया धुर दी चिट्ठीआ, जोती जोत ना कोए मिलाईआ। क्यों नहीं मनुआ मन टिक्या, जगत वासना कूड़ मिटाईआ। क्यों ना मेल मिले धुर दे पितया, पतिपरमेश्वर गोद सुहाईआ। क्यों तुहाडा सिख मुरीद कलयुग दवारे विक्या, धर्म दी कीमत ना कोए रखाईआ। क्यों निज अमृत रस होया फिक्या, आबेहयात मुख ना कोए लगाईआ। क्यों सन्त भगत गुरमुख गुरसिख सूफ़ी फ़कीर नहीं दिसया, सदी चौधवीं रही कुरलाईआ। क्यों नहीं तुहाडी पूरी होई इच्छया, निरइच्छत धुर दी मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखणहारा दीन मज़्हब दे खितया, हिस्से सब दे वेख वखाईआ।