पुस्तकालयभाग २२

२८ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ सीतल सिँघ दे घर पिण्ड डगरू ज़िला फ़िरोज़पुर

अवतार पैग़म्बर गुर तक्को चार जुग दे ग्रन्थ, अक्खर हरफ़ फोल फुलाईआ। दीन मज़्हब आपणा तक्को पन्थ, मानव ध्यान रखाईआ। नाद बांग अज़ान तक्को संख, जो जगत आए सुणाईआ। की करनी कीती कलयुग अन्त, अन्त दिता दृढ़ाईआ। की कलमा कहे तुहाडा नाम मंत, मन्त्र की समझाईआ। कवण मंज़ल चढ़े अगम्मी सन्त, सच देणा सुणाईआ। बोध अगाधा केहड़ा बणया पंडत, बुद्धी तों परे पड़दा आप उठाईआ। क्यों गढ़्ह बणया हउमे हंगत, हँ ब्रह्म सार किसे ना आईआ। क्यों आत्म परमात्म नाता तुटा नार कन्त, पुरख अकाल संग ना कोए रखाईआ। क्यों ढोला गीत शब्द बदलया छंत, सिफ्तां विच सालाहीआ। क्यों हउमे हंगता कीता शंक, सहिँसे विच सर्ब कुरलाईआ। क्यों झगड़ा होवे राउ रंक, ज़ात पात कुरलाईआ। क्यों ना सोहे दवारा बंक, साढे तिन्न हथ्थ चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

❋

❋

करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक वरताईआ। गुर अवतार पैग़म्बर तक लओ आपणी पूजा, मनुशां अन्दर ध्यान लगाईआ। क्यों भाओ होया दूजा, दुतीआ भेव ना कोए खुल्हाईआ। अन्तर राह मिले ना गूझा, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। क्यों नहीं नाभी कँवल होया मूधा, झिरना अगम्म झिराईआ। क्यों नहीं मेरा सच दवारा सूझा, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। क्यों नहीं घर विच घर जगत जिज्ञासूआं ढूंडा, नौ दवारे पन्ध मुकाईआ। क्यों नहीं अमृत रस दा बणया कोए चूंघा, कूड़ी क्रिया परे तजाईआ। क्यों नहीं खेल तक्कया काया बुत परे रूह दा, बुतख़ाना सोभा पाईआ। क्यों नहीं आत्म लेखा मेरा नूर हूबहू दा, दूजा रंग ना कोए वखाईआ। क्यों नहीं अंधेरा मिटया लूं लूं दा, साढे तिन्न हथ्थ शनवाईआ। क्यों नहीं भेव खोल्हया शब्द सतिगुरु दा, गुरदेव स्वामी इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा मंगे कलयुग अन्त की लहिणा होणा सतिजुग शुरू दा, शरअ तों बाहर की खेल कराईआ।

२८ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ चन्द सिँघ दे गृह पिण्ड डगरू ज़िला फ़िरोज़पुर

अवतार पैग़म्बर गुर तक्को दवारे नौ, नव नौ ध्यान लगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी आउणा भौं, चारे कुण्ट पन्ध मुकाईआ। जगत तकणा क्यों बुद्धी होई काउं, मन काग वांग कुरलाईआ। खेड़ा दिसे ना कोए गाउँ, गहर गम्भीर नज़र किसे ना आईआ। साची मिले ना ठंडी छाउँ, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। चुरासी विच्चों बाहर कढे फड़ कोए ना बाहों, आवण जावण ना गेड़ कटाईआ। क्यों तुहाडे हुन्दयां भुल्लया तुहाडा नाउँ, जो चार जुग आए समझाईआ। क्यों नहीं हुन्दी वाहो वाहो, वाह वाह सतिगुर तेरी बेपरवाहीआ। क्यों नहीं दिसदा सच न्याउँ, अदल इन्साफ़ ना कोए कमाईआ। झगड़ा प्या थाँईं थाओं, थान थनंतर रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा वेखे चार जुग दा लग्गे दाओ, दाइरा दीन दुनी खोज खुजाईआ।

२८ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ धन्ना सिँघ दे गृह पिण्ड डगरू ज़िला फ़िरोज़पुर

अवतार पैग़म्बर वेखो आपणे जानशीन, जो शास्त्र ग्रन्थ आए बणाईआ। जिस विच नाम कलमे दी सिफ्त कीती तरमीम, तरह तरां समझाईआ। हुक्म संदेशा दिता अज़ीम, जो आलीज़ाह दिता दृढ़ाईआ। रीती चलाई आदि कदीम, जुग जुग सेव

❋

❋

कमाईआ। भेव खुल्हाया नर मदीन, मुद्दा इक्को इक वखाईआ। मालक दस्स करीम, नर नरायण इक दरसाईआ। उस उत्ते क्यों नहीं रिहा यकीन, इक्ट्ठे बहि झगड़े सारे दयो सुणाईआ। किधर गई तालीम, सिख्या अगम्म अथाहीआ। जिस कारन कीती तक्सीम, मज़्हब हिस्से वंड वंडाईआ। ओह मालक लेखा मंगे अमीन, अन्त आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दा लेखा वेख वखाईआ।

२८ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ मेला सिँघ दे गृह पिण्ड डगरू ज़िला फ़िरोज़पुर

अवतार पैग़म्बर गुर दीन मज़्हब तक्को धार जिस्मानी, जिस्म ज़मीर सब दा वेख वखाईआ। अन्दर मन्दिर मंज़ल तक्को रुहानी, रूह बुत खोज खुजाईआ। सिख्या वेखो गीता ज्ञान अञ्जील कुरानी, बाईबल की रही दृढ़ाईआ। नाम भण्डारा वेखो बाणी, की अणयाला तीर चलाईआ। अट्ठ सट्ठ तीर्थ तक्को पाणी, की अमृत रस चुआईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरदवार तक्को निशानी, की निशाना रहे वखाईआ। आपणे तन वजूद दी तक्को कुरबानी, जो लोकमात आए कराईआ। अन्तिम वेखो खेल शाह सुल्तानी, की शहिनशाह रिहा दृढ़ाईआ। क्यों तुहाडे हुन्दयां होए बेईमानी, मन कल्पणा ज़िबाह ना कोए कराईआ। क्यों झगड़ा प्या वेद पुराणी, पुराण अधारी रिहा सुणाईआ। ना लेखा मुक्कया चारे खाणी, चौथे जुग पई दुहाईआ। किधर गई तुहाडी मुहब्बत वाली मेहरवानी, मेहर नज़र ना कोए उठाईआ। प्रकाश होवे ना किसे पेशानी, मस्तक नूर ना कोए चमकाईआ। सब दी जूह होई बेगानी, घर साचे मिलण कोए ना आईआ। क्यों कूड़ क्रिया चढ़ी तुग्यानी, दीन दुनी रही रुढ़ाईआ। आपणा आपणा हल्फ़ीआ दयो ब्यानी, बिन रसना जेहवा शब्द शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी वेखणहारा जगत प्रधानी, प्रधानगी कवण हक वखाईआ।

२८ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ मल सिँघ दे घर पिण्ड रजीआणा ज़िला फ़िरोज़पुर

इक्ट्ठे हो के कहिण अवतार तेई, त्रैगुण तों बाहर जणाईआ। साडी रही कोए ना देही, तन वजूद ना कोए वखाईआ। की संदेशा देवे हरि सनेही, सज्जण बेपरवाहीआ। आपणा आपणा लेखा कढो उत्ते वही, खाता खोल्हो चाँईं चाँईंआ। आपणे

❋

❋

प्रेम दी पावो सही, सही सलामत रिहा दृढ़ाईआ। क्यों दीन दुनिया पति गई, पतिपरमेश्वर मिलण कोए ना पाईआ। कवण समझे अगम्मी धार नई, नर निरँकारा की दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक सुणाईआ। पैग़म्बर कहिण वेखीए खाता, ख़ातर इक ध्यान लगाईआ। आपणी उम्मत तक्कीए हाता, कुण्ट कुण्ट वेख वखाईआ। सच रही कोए ना गाथा, कलमा हक ना कोए दृढ़ाईआ। क्यों अंधेरा मारे चारे कुण्ट ठाठा, नूर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। क्यों मंज़ल मुकी वाटा, सच पन्ध ना कोए रखाईआ। किस कारन प्या घाटा, सदी चौधवीं भेव चुकाईआ। की लहिणा देणा परवरदिगार पुरख समराथा, जल्वागर हुक्म की जणाईआ। क्यों मेटण लग्गा साडीआं शाख़ां, शनाख़त आपणी इक समझाईआ। झट वेख के कहिण पेशीनगोईआं पूरे करे भविक्ख्त वाका, वाकिफ़कार इक अख्वाईआ। आपणे दर दा खोल्ह के ताका, पर्दा अन्दरों रिहा चुकाईआ। असीं की तकणा खेल तमाशा, दीन दुनी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गुर दस कहिण की दस्सीए कथा कहाणी, कहिण किछ ना पाईआ। क्यों अमृत रस रिहा ना ठंडा पाणी, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रोवे मारे धाईआ। क्यों सुरत शब्द मिल्या मेल ना साचे हाणी, गृह मन्दिर ना वज्जी वधाईआ। क्यों प्रभ नूं भुल्ले जीव प्राणी, आत्म परमात्म संग ना कोए रखाईआ। क्यों सुरती होई दीवानी, मस्त अलमस्त रूप ना कोए बणाईआ। क्यों लेखा चुक्कया खण्डा खड़ग शक्त भवानी, आपणा बल ना कोए धराईआ। क्यों ना शरअ ज़ंजीर मुकी ग़ुलामी, बन्धन बंध ना कोए तुड़ाईआ। क्यों नहीं मंज़ल चढ़े जगत रुहानी, रूह बुत ना कोए सफ़ाईआ। किस कारन हर हिरदे आई ख़ामी, पूरन पूर ना कोए जणाईआ। बौहड़ी क्यों लेखा मंगण लग्गा अन्तरजामी, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस मेटणी अंधेरी शामी, शमा नूर कर रुशनाईआ। किस बिध करे साहिब सच मेहरवानी, मेहरवान महिबूब आपणा रंग रंगाईआ। की लेखा लिखीए कलम शाही नाल कानी, कायनात की वड्याईआ। साडा लहिणा देणा बण गया चार जुग दा झगड़ा दीवानी, दिवाला सब दा वेख वखाईआ। अग्गे मन्नणा पैणा इक्को अगम्म अगम्मड़ा बानी, जो बाण अणयाला तीर चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी लख चुरासी निरगुण सरगुण जाण जाणी, जानणहार आपणा हुक्म वरताईआ।

❋

❋

२९ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ केहर सिँघ दे गृह पिण्ड रजीआणा ज़िला फ़िरोज़पुर

अवतार पैग़म्बर गुर कहिण असीं रैण सबाई रहे फिरदे, नौ सत्त भज्जे वाहो दाहीआ। जीवां जंतां साधां सन्तां वेखदे रहे हिरदे, अन्तष्करन ध्यान लगाईआ। ख्याल करदे रहे पिछले चिर दे, चिरी विछुन्ने वेख वखाईआ। सानूं प्यारे लभ्भे ना आपणे प्रीतम पिर दे, प्रेम विच ना कोए समाईआ। फिर साडे हन्झू रहे किरदे, आंसू दिते टपकाईआ। क्यों एह उलटे गेड़े गिड़दे, कवण लट्ठ भवाईआ। किते नज़र ना आए साडे भण्डारे मेहर दे, मेहरवान कला की वरताईआ। नाते रहे ना गुरु गुर चेर दे, चेले गुर मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण असीं रैण सबाई नट्ठे, निरगुण निरगुण वाहो दाहीआ। देखे खेल मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठे, गुरदवार ध्यान लगाईआ। पन्ध मारया उपर अट्ठ सट्ठे, काअब्यां तक्कया चाँईं चाँईंआ। मानव वेखे नौ खण्ड पृथ्मी दीप सत्ते, सति सतिवादी तेरी दया आपणा पन्ध मुकाईआ। तेरे नाम प्यार विच दिसण मूल ना रत्ते, रत्न अमोलक नज़र कोए ना आईआ। सच प्रीती प्रेम वाली कोए ना दस्से, दहि दिशा होई हल्काईआ। असीं तेरे गोशे बहि के हस्से, हस्स के ताली दिती लगाईआ। इक दूजे नूं किहा ओह वेखो साडे हुन्दयां होई अंधेरी मस्से, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। फेर झट असां दीन मज़्हब दे कढे पटे, जो हुक्मनामे दिते हथ्थ फड़ाईआ। फिर बिन अक्खरां तों निरअक्खर धार विच रट्टे, शब्दी शब्द करी शनवाईआ। जिस दे अन्त अख़ीर तूं आपणे संदेशे दस्से, हुक्मी हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण असीं पढ़या तेरा हुक्मनामा, नर नरायण तेरी सरनाईआ। जिस दा लेख अगम्मी कलामा, कलमा कायनात ना कोए समझाईआ। जिस दा संदेश धुर पैग़ामा, पैग़म्बरां तों बाहर तेरी पढ़ाईआ। फेर असां झुक झुक कीता सलामा, निउँ निउँ सीस निवाईआ। चरण कँवल कर प्रणामा, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। फेर बेनन्ती कीती श्री भगवाना, भगवन आपणी दया कमाईआ। तेरा शब्द संदेशा सुणया उठे हो के नौजवाना, नव जोबन आप बणाईआ। जिस विच किहा आह वेखो कलयुग रैण अंधेरी शामा, शमां नूर ना कोए चमकाईआ। फड़ हलूणया राम ने रामा, कृष्न कृष्न नाल रलाईआ। पैग़म्बरां फड़ के दामन दामा, चारों कुण्ट दिता भवाईआ। गुरुआं दस्स के खेल तमामा, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। सब ने तक्कया प्रभ दा लेख कलयुग अन्तिम जोती धार पहनणा जामा, अन्तरजामी वेस वटाईआ। किसे दा रहिण देणा नहीं माणा, अभिमान नज़र कोए ना आईआ। सब ने इक्को गाणा गाणा, इक्को नाम ध्याईआ। इक्को इष्ट मनाणा, दूजा नज़र ना कोए टिकाईआ। अवतार पैग़म्बर

❋

❋

गुर कहिण असीं हो गए हैराना, हैरानी साडे अन्दर आईआ। क्यों फिरदे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ बीआबाना, समुंद सागर टिल्ले पर्बत भज्जीए वाहो दाहीआ। जिस ने खेल करना सो ख़ालक ख़लक वाली दो जहानां, निरगुण निरवैर निरँकार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दी धार इक जणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण असीं फिरया चार चुफेरा, चौगिर्द ध्यान लगाईआ। झगड़ा चुक्कया ना मेरा तेरा, तेरा मेरा समझ ना कोए समझाईआ। साडे नाम कलमे दा प्या झेड़ा, झगड़ा मज़्हब वाला दरसाईआ। काया वसया ना किसे खेड़ा, कलयुग सन्त फ़कीर रहे कुरलाईआ। भरया पूर ना कोई बेड़ा, नईया नौका नाम ना कोए वड्याईआ। जिधर तक्कया उलटा गेड़ा, प्रभ उलटी लट्ठ सर्ब भवाईआ। बिना अक्खां तों होया अंधेरा, नेत्र लोचन नैण ना कोए खुल्हाईआ। असीं ढहि के होए ढेरा, माण रिहा ना कोए चतुराईआ। सब बेनन्ती करदे किरपा कर दे इक वेरा, वैरी मीत वेख वखाईआ। तूं शब्द स्वामी शब्द गुरदेव प्रगट हो के सिँघ शेरा, शहिनशाह आपणी कार भुगताईआ। सदी चौधवीं लाईं मूल ना देरा, दूर दुराडे आपणा पन्ध मुकाईआ। तुध बिन लेख मुकाए केहड़ा, सगला संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेहरवान महिबूब मुहब्बत विच आपणीआं कर मेहरां, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ।

२९ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ इन्द्र सिँघ दे गृह पिण्ड कादर वाला ज़िला फ़िरोज़पुर

अवतार पैग़म्बर गुर कहिण हुक्म मन्नया प्रीतम चोजी, सचखण्ड दवारे दरगाह साची आपणा सीस जगदीश झुकाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल तके दो जहान रोगी, अन्तर अन्तरीव ध्यान लगाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात वरन बरन वेखे जञ्ञू बोदी, मस्तक तिलक ललाटी फोल फुलाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई तके वेदी सोढी, घट घट अन्तर आपणा ध्यान लगाईआ। रिषी मुनी जुगीशर तपीश्र तके वासना वाले जोगी, जुगती जगत खोजी थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति सच तेरी सरनाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण वेखी दीन दुनी दी धार, धरनी धरत धवल धौल ध्यान लगाईआ। इक्ट्ठे होवो तेई अवतार, हज़रत मूसा ईसा मुहम्मद संग बणाईआ। दस गुर जोत कर आकार, निराकार रंग रंगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी तक्कया आर पार, समुंद सागर फोल फुलाईआ। मानव मानस मनुख तके काया मन्दिर मुनार, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। चारों कुण्ट दिसया धूंआँधार, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ।

❋

❋

कूड़ कुड़यारा करे ख्वार, सति सच ना कोए समाईआ। झगड़ा दिसे जगत संसार, दीन दुनी रोवे मारे धाईंआ। साचा मन्त्र सके ना कोए उच्चार, रसना जेहवा बत्ती दन्द हल्काईआ। ख़ादम बणे ना कोए ख़िदमतगार, ख़ुदी तक्ब्बर ना कोए मिटाईआ। जिधर तक्कीए आई हार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। दीन मज़्हब करे तकरार, झगड़ा ज़ात पात समझाईआ। साचा वसे ना कोए घर बाहर, साढे तिन्न हथ्थ रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सुल्तान मर्द मर्दान तेरी ओट तकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण वेखे आपणे सिख मुरीद, मुर्शद हो के ध्यान लगाईआ। आलस निंद्रा खुल्ही किसे ना नींद, जोती जोत ना कोए रुशनाईआ। हकीकी पढ़े कोए ना ईद, सजदा सीस ना कोए झुकाईआ। जो नाम कलमा कर के आए ताकीद, तसबीआं वाले गए भुलाईआ। सपारा हक ना कुरान मजीद, शरअ शरअ नाल टकराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण दीन दुनी दे अन्दर मारी झाकी, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। अंधेरा तक्कया बन्दा ख़ाकी, ख़ालक रंग ना कोए रंगाईआ। मनुआ सब दा होया आकी, नाम भय ना कोए जणाईआ। दवार मिले ना कोए साची हाटी, वस्त अगम्म ना कोए वरताईआ। उठ वेख पुरख समराथी, शहिनशाह दर तेरे सीस निवाईआ। धूंआँधार तक अंधेरी राती, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। साडा झगड़ा प्या दीन मज़्हब ज़ाती, कलमा नाम नाल लड़ाईआ। लेखा मुका दे काग़ज़ाती, कदीम दे मालक हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण दीन दुनी तकी तक्कया जगत जहान, जहालत भरी लोकाईआ। धर्म दा रिहा ना कोए निशान, निशाना कूड़ गया बदलाईआ। माण रिहा किसे ना राम, काहन बंसरी ना कोए सुणाईआ। पैग़म्बर दिसे ना कोए अमाम, रसूल रंग ना कोए रंगाईआ। दस गुरु करे ना कोए पहचान, बेपहचान होई लोकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण रसना जेहवा गाण, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। असीं वेख होए हैरान, हैरत विच साडी दुहाईआ। किरपा कर श्री भगवान, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। लहिणा देणा पूरा कर करनी दे करते विच जहान, जो भविक्ख्तां विच तेरे अग्गे मंग मंगाईआ। सब दी पेशीनगोई कर परवान, परवाने तेरे अग्गे टिकाईआ। साडी नमस्ते डण्डावत बन्दना सजदे विच सलाम, सीस जगदीश जगत दे मालक इक झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि निरगुण सरगुण तुध बिन दूजा अवर ना कोए मेहरवान, मेहरवान महिबूब मुहब्बत विच आपणी दया कमाईआ।

❋

❋

२९ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ सोहण सिँघ दे घर पिण्ड मुंडी जुमाल ज़िला फ़िरोज़पुर

अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभ दईए की हिसाब, लेखा अंकड़े गणित ना कोए गणाईआ। साडा तेरे चरणां इक अदाब, सचखण्ड निवासी निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला महाराज, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। एथे ओथे दो जहानां तेरा राज, सचखण्ड निवासी तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी रचणहारा काज, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी कल वरताईआ। कलयुग अन्तिम वेख आपणा समाज, दीन दुनी फोल फुलाईआ। लख चुरासी अन्तर निरन्तर सुण आवाज़, सरोते हो के धुरदरगाहीआ। धरनी धरत धवल धौल कवण तेरा मुहताज, मुहब्बत विच ध्यान लगाईआ। कवण सोया कवण गया जाग, आलस निंद्रा कवण रखाईआ। कवण दवारे लग्गा भाग, कवण मन्दिर सोभा पाईआ। तेरा खेल प्रभू जुगादि आदि, जुग जुग खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं धर्म दा रिहा कोए ना साध, साधना सच ना कोए कमाईआ। भेव अभेदे अछल अछेदे आपणा दस्स बोध अगाध, बुद्धी तों परे तेरी पढ़ाईआ। जिस नाल तृष्ना बुझे आग, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। हर हिरदे उपजे तेरा वैराग, वैरी काम क्रोध लोभ मोह हँकार बाहर कढ्ढाईआ। माया ममता कूड़ी तृष्ना होवे त्याग, त्रैगुण अतीते पड़दा देणा चुकाईआ। सोई सुरती अकाल मूर्त सब दी जाए जाग, जोती जाते कर रुशनाईआ। दुरमति मैल रहे ना दाग़, पतित पुनीत देणे कराईआ। झगड़ा मुका के डण्डावत बन्दना रोज़ा नमाज़, शरअ शरअ विच्चों बदलाईआ। सच स्वामी आपणा आपे कर लै काज, करनी दे करते कुदरत दे मालक आपणी दया कमाईआ। साहिब सुल्ताने नौजवाने जोती धार बण अहिबाब, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। हर हिरदे वजा आप रबाब, सतार सता वाली समझाईआ। कलयुग जीव हँस बणा काग, कागों हँस उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण किरपा करदे हरि हरि निरँकार, हरी हरि तेरी सरनाईआ। भरमे भुल्ला रहे ना कोए संसार, संसा हउमे रोग दे चुकाईआ। निज नेत्र लोचन बख्श दीदार, दीद ईद कर रुशनाईआ। तेरा खेल अपर अपार, अपरम्पर स्वामी समझ किसे ना आईआ। सदी चौधवीं सारे गए हार, बाहू बल ना कोए वखाईआ। कलि कल्की तेरा होवे इक अवतार, निहकलंक डंक शब्द देणा वजाईआ। धुर दे अमाम पाउणी सार, नबी रसूल रहे कुरलाईआ। लहिणा देणा पूरा करना इकरार, पेशीनगोई वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण निरवैर निराकार निरँकार, करनी करते करनेहार इक अख्वाईआ।

❋

❋

३० अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ बगीचा सिँघ दे गृह पिण्ड मुंडी जुमाल ज़िला फ़िरोज़पुर

अवतार पैग़म्बर कहिण साडा पैंडा मुका, मुकम्मल हुक्म बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं सब नूं लग्गा दुखा, दर्द दर्द नाल कुरलाईआ। पवित्र होया किसे ना मुखा, उज्जल रूप ना कोए दरसाईआ। जगत जहान हो गया भुक्खा, तृष्ना तृप्त ना कोए कराईआ। उलटा मात गर्भ दा रुक्खा, चुरासी फंद ना कोए कटाईआ। सब दा भाग दिसे निखुट्टा, वस्त धुर ना कोए वरताईआ। आत्म परमात्म नाता सब दा तुटा, रूह बुत रंग ना कोए रंगाईआ। प्रेम हकीकी वाला छुट्टा, हकीकत नज़र कोए ना आईआ। फिरी दरोही चारे गुट्ठा, दहि दिशा जगत हल्काईआ। मानव मानस मानुख फिरे रुट्ठा, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए कराईआ। अमृत जाम पीए कोए ना घुटा, रस निझर ना कोए झिराईआ। पुरख अकाला दीन दयाला अन्तिम तुट्ठा, मेहर नज़र इक उठाईआ। अन्त अख़ीर लहिणा देणा छुट्टा नाड़ी हुक्का, हुक्म धुर दा इक सुणाईआ। नेचे विच रहे ना तुक्का, तुख्म तासीर देणी बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अवतार पैग़म्बर कहिण साडा वक्त रहे ना मूल, सति सच दृढ़ाईआ। खेल खेले हरि कन्त कन्तूहल, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दा हुक्म सारे गए भूल, भुल्ल विच लोकाईआ। साडा कायम ना रिहा असूल, असल वसल ना कोए कराईआ। कूड़ी क्रिया दुनी होई मशग़ूल, मशवरा माया ममता मोह रखाईआ। प्रभ चरण लाए कोए ना धूल, टिक्के ख़ाक ना कोए रमाईआ। कलमा सुणे ना कोए माकूल, भेव अभेदा ना कोए खुल्हाईआ। साचा नाम होए ना किसे वसूल, वस्त हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच हुक्म इक वरताईआ। अवतार पैग़म्बर कहिण साडा रहे ना अग्गा पिछा, प्रभ जोती जोत समाईआ। अन्तिम पूरी होई इच्छा, निरइच्छत दए वड्याईआ। जो भविक्ख्तां लेख लिखा, सो पूर रहे कराईआ। खेल खिला के दहि दिशा, नव दर दा डेरा ढाहीआ। साडा दीन मज़्हब दा रहे कोए ना हिस्सा, अग्गे वंड ना कोए वंडाईआ। दीन दुनी दा नाता दिसदा मिथा, मथण करे धुरदरगाहीआ। चार जुग दा लेख तक्कया चिट्ठा, सिफ्तां वाला सिफ्त सालाहीआ। अन्तिम प्रभ दा भाणा मन्नणा पैणा कर के मिट्ठा, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस दा खेल होणा अनडिट्ठा, पर्दा अन्दरों ना कोए चुकाईआ। सो स्वामी बण के सब दा पिता, मित्र प्यारा वेख वखाईआ। जन भगतां कर के हिता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दुनी दा इक्को नाम दस्स के विशा, विश्व दा मालक दया कमाईआ।

❋

❋

३० अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ बीबी छिन्दो दे गृह पिण्ड मुंडी जुमाल ज़िला फिरोज़ पुर

भगत सुहाउंदे सच दर, मिले माण वड्याईआ। मैल गवंदे सच सर, दुरमति रहे ना राईआ। दरस पवंदे सच घर, नेत्र नैण नैण बिगसाईआ। चरण ढहंदे लड़ फड़, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवार इक वखाईआ। जन भगतां दर सुहञ्जणा, सोभावन्त वसनीक। किरपा करे दर्द दु:ख भय भञ्जणा, हरि करता लाशरीक। नाम निधान पावे अंजणा, बख्शणहारा धुर तौफ़ीक। चरण धूढ़ कराए मजणा, बख्शे सच प्रीत। हरिजन दरस कर कर रज्जणा, काया होए ठांडी सीत। गृह शब्द दमामा वज्जणा, कूड़ क्रिया रहे ना चीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सोहँ दस्से गीत।

३० अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ थानेदार सरूप सिँघ दे गृह पिण्ड ढुड्डी ज़िला फ़िरोज़पुर

पुरख अकाल कहे अवतार पैग़म्बर गुर वेखो कुण्ट चारा, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण ध्यान लगाईआ। नूर नुराना दीआ बाती होए ना कोए उज्यारा, अंध अज्ञान ना कोए मिटाईआ। शब्द अनाद सुणे ना कोए धुन्कारा, अनहद नादी नद ना कोए शनवाईआ। अमृत रस मिले ना ठंडा ठारा, बूँद स्वांती निझर झिरना ना कोए झिराईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप धूंआँधारा, धर्म दी धार ना कोए वखाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर निरगुण हो के पावां सारा, सरगुण भेव अभेद खुल्हाईआ। माण रिहा ना वेद चारा, शास्त्र सिमरत कुरान देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक समझाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर वेखो चार चुफेरा, निरगुण सरगुण ध्यान लगाईआ। तत वजूद मेटे ना कोए अंधेरा, आत्म पड़दा ना कोए खुल्हाईआ। जीव जंत साध सन्त बन्न्हे ना कोए बेड़ा, नईया नौका पार ना कोए लँघाईआ। चुरासी फाँसी चुक्के कोए ना झेड़ा, गर्भ जून ना कोए कटाईआ। लेखा मुके ना मेरा तेरा, हउमे रोग ना कोए मुकाईआ। साची मंज़ल लाए कोई ना डेरा, दरगाह साची सचखण्ड मिलण कोए ना पाईआ। आपणा आपणा सिख मुरीद दस्सो केहड़ा, शब्द इशारे नाल समझाईआ। जिस दा तन मन वासना चुक्या होवे झेड़ा, झगड़ा कूड़ ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर संदेश इक सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर तक्को दो जहां, निरवैर हो के वेख वखाईआ। सति धर्म दा वेखो निशां, निशाना धुर दा इक प्रगटाईआ। क्यों कलयुग

❋

❋

जीव हँस होए काँ, बुद्धी काग वांग कुरलाईआ। धर्म दा करे ना कोए न्याँ, अदल इन्साफ़ ना कोए वखाईआ। अन्दर वड़ के वेखो साढे तिन्न हथ्थ ग्राँ, मन्दिर वज्जे ना कोए वधाईआ। सदी चौधवीं पकड़े कोए ना बांह, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए टिकाईआ। क्यों तुहाडे हुन्दयां झगड़ा प्या सूर गां, जगत ढोरां खल्ल लुहाईआ। साचा मिले किते ना थाँ, थनंतर समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर नेत्र खोल्ह लओ जग, जगजीवण दाता आप दृढ़ाईआ। दीन दुनी वेखो उपर शाह रग, शहिनशाह मिलण कोए ना पाईआ। क्यों त्रैगुण माया लग्गी अग्ग, तुहाडा नाम कलमा सके ना कोए बचाईआ। नौ दवारे मुके किसे ना हद्द, दस्म दवारी पड़दा ना कोए उठाईआ। नाम ख़ुमारी पीए कोए ना मदि, मधुर धुन ना कोए सुणाईआ। क्यों आत्म परमात्म होई अलग्ग, पारब्रह्म ब्रह्म जोड़ ना कोए जड़ाईआ। क्यों ख़ाली होए सब दे हड्ड, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। क्यों सृष्टी दृष्टी अन्दर इष्ट गई छड, ईश जीव रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर वेखो आपणा आपणा जगत लाल, हरि लालन आप जणाईआ। क्यों ना पूरी होई किसे दी घाल, घोली घोल ना कोए घुमाईआ। तुसीं किस दे बणे दलाल, विचोला कवण अख्वाईआ। सदी चौधवीं आपणयां आपणयां मुरीदां सिक्खां दी दयो मसाल, मिसल मेरे अग्गे टिकाईआ। मैं वेखणहारा मुरीदां हाल, मुर्शद दाता बेपरवाहीआ। दीन दुनी दा तकणहार जंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ वेखो धर्मसाल, गुरदवारे फोल फुलाईआ। क्यों झगड़ा प्या दीन दुनी तुसीं सके ना मूल संभाल, सम्बल लेखा दयो जणाईआ। खेल करे प्रभ अन्तिम दीन दयाल, दया निध आपणी कार कमाईआ। जिस नूं कहि के आए पुरख अकाल, सो अकल कलधारी आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण सब दा वेखणहारा हाल, अहिवाल पिछले नाल मिलाईआ।

३० अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ पिण्ड मंड ज़िला फ़िरोज़पुर

रावण आसा सवा लख नाती, रक्त बूँद वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दा लेखा लिख सके ना कलम दवाती, चार वेद छे शास्त्र समझ कोए ना पाईआ। जिस दे कोलों खेल कराया कमलापाती, पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म सुणाईआ। ओह रावण जगत विद्या समराथी, गुणवान अख्वाईआ। जिस दा लेखा बणया नाल राम रघुनाथी, रघुपति खेल खिलाईआ। जोती

❋

❋

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। सवा लख नाती रावण तृष्ना, तमा तन रखाईआ। जिस दी शहादत देवे शिव ब्रह्मा विष्ना, त्रैगुण अतीते आप दृढ़ाईआ। उस दा भेव जाणे कवणा, बुद्धी विच ना कोए चतुराईआ। जिस कारन दसरथ बेटा जंगलां विच भवणा, दहि दिशा भज्जया वाहो दाहीआ। ओह खेल अगम्मा बिन रावण राम किसे ना मन्नणा, दूसर समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। सवा लख नाती रावण आसा, साह साह विच समाईआ। जिस नाल तके पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर भेव खुल्हाईआ। मन मन्दिर अन्दर पावे रासा, सुरती खेल खिलाईआ। जपे स्वास स्वासा, बिन रसना जेहवा हिलाईआ। धुर दा मन्ने आखा, की राम दा राम समझाईआ। जिस दी पुत्र धीआं वाली गिणती नहीं कोए शाख़ा, शनाख़त सके ना कोए कराईआ। ओह निरगुण निरवैर निरँकार दा साका, बिना राम दे पढ़न कोए ना पाईआ। त्रेता द्वापर जिस दीआं करदे आउंदे बातां, सिफ्तां विच सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी आपणी खेल वरताईआ। सवा लख नाती रावण तमन्ना, तामस तमन्ना नाल मिलाईआ। जिस दा भेव ना जाणे गंगा गोदावरी सुरस्ती जमना, अट्ठ सट्ठ समझ किसे ना आईआ। जिस विच लहिणा देणा वरनां बरनां, चुरासी तांघ रखाईआ। हिसाब किताब जम्मणा मरना, काल पावे नाल बंधाईआ। निर्भय हो नहीं डरना, आपणा बल वखाईआ। सीता सवाणी जंगल हरना, आपणा रूप बदलाईआ। चार जुग तों वक्खरा वेद पढ़ना, एह तृष्ना रावण अग्गे प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सवा लख नाती रावण अन्तर अन्तश खाहिश, ख़ालस समझ किसे ना आईआ। बिना राम दे राम तों करी ना किसे तलाश, खोजत खोजत खोज ना कोए समझाईआ। जिस सुहावणा बनवास, राम जंगलां विच भवाईआ। ओह लेखा जाणे साहिब गुणतास, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस मन का गढ़्ह सुहाया आप, दहि दिशा रंग रंगाईआ। अन्दर वधा के रोग संताप, सहिंस्सयां विच समाईआ। शास्त्र दे के जाप, दिती माण वड्याईआ। उस विषे नूं समझ सक्या ना कोए साख्यात, जिस कारन राम रावण दोवें लोकमात प्रगटाईआ। जगत कहाणी जो विद्या विच कोई गया आख, विद्वानां सिफ्त सालाहीआ। बाकी सारे करदे पश्चाताप, संसा मन ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सवा लख नाती रावण दे अन्दर दी झाकी, जिस दा लेखा जाणे कुछ विशिष्ट जिस निरन्तर खुल्ही ताकी, संदेशा पाती पत्रका राम राम राम समझाईआ।

❋

❋

३० अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ सरदारा सिँघ दे गृह पिण्ड मनावा ज़िला फ़िरोज़पुर

अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभ तेरा रूप ख़ालस, जोत शब्द दी धार तेरे विच समाईआ। दीन दयाले हरि गोपाले बण सालस, साहिब सुल्तान नौजवान आपणी दया कमाईआ। असीं चार जुग दे तेरे नन्हे बालक, बचपन तेरे हथ्थ फड़ाईआ। तूं अन्तर निरन्तर सब दा पालक, पालणहार तेरी सरनाईआ। मेहरवान ख़लक दे ख़ालक, कलि तेरी ओट तकाईआ। दीन दुनी दे अन्दरों कढ जहालत, कूड़ी क्रिया दे मिटाईआ। सच दवार कर अदालत, अदल इन्साफ़ इक कमाईआ। आत्म परमात्म बख्श इक अबादत, नाम इक जणाईआ। तेरा धुर दा कलमा होवे सख़ावत, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। दीन मज़्हब दी रहे ना कोए अलामत, अवतार पैग़म्बर गुर सारे रहे सुणाईआ। मनुआ मन करे ना कोए बग़ावत, झगड़ा दूई ना कोए वखाईआ। मोह हँकार मेट अलामत, आलीज़ाह तेरी सरनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया सब नूं लाई कालख, जगत जिज्ञासूआं टिक्के मस्तक विच शाहीआ। मेहरवान महिबूब काया मन्दिर अन्दर बदल दे हालात, तेरे अग्गे अर्ज़ सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभ बख्श दे नाम अगम्मा एक, एकँकार तेरी सरनाईआ। आदि जुगादी सब नूं बख्श दे धुर दी टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई कर बुध बिबेक, दुरमति मैल रहे ना राईआ। सुरती शब्द तैनूं लैण चेत, चेतन तैनूं आप समझाईआ। दरस दखा दे नेतन नेत, निज नैण कर रुशनाईआ। आत्म परमात्म बख्श दे हेत, हितकारी हो के वेख वखाईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्न तत ना कोए जलाईआ। धर्म दी धार समझा दे आपणा देस, सचखण्ड निवासी पड़दा दे उठाईआ। तेरी महिमा सदा हमेश, हमसाजण तेरी सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लहिणा देणा कौल इकरार पूर करना कीता नाल दशमेश, दहि दिशा तों बाहर ध्यान लगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण मेरे दीन दयाले ठाकर, गहर गम्भीर तेरी सरनाईआ। दीन दुनी दे डूँग्घे सागर, बेअन्त बेअन्त बेअन्त तेरी सरनाईआ। भाग लगा के काया माटी गागर, साढे तिन्न हथ्थ पड़दा दे चुकाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर बणे तेरी सौदागर, नाम कलमा एकँकार इक देणा वरताईआ। धुर स्वामी योद्धा सूरबीर निरगुण धार इक बहादर, बलधारी तेरे हथ्थ वड्याईआ। तैनूं किहा करीम कादर, कुदरत दे मालक हो सहाईआ। हउँ तेरे सारे आजिज़, निरमाणता विच सीस झुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे साज़श, शरअ दा झगड़ा रहे ना राईआ। मन कल्पणा रहे ना आतिश, अमृत मेघ देणा बरसाईआ। तेरा खेल तकणा इक्को एक वास्तक, वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

❋

❋

किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी पारब्रह्म दर ठांडे आस रखाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण मेरे साहिब साहिब सुल्ताना, हरि वडे तेरी वड्याईआ। ओह तक आपणा जहाना, जिस्मानां खोज खुजाईआ। सदी चौधवीं सब दा इक्को इक ब्याना, मिल के सारे रहे दृढ़ाईआ। प्रगट हो श्री भगवाना, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। तेरा सम्बल वसे सोहणा मकाना, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। लख चुरासी आत्म परमात्म गोपी बण कान्हा, काहन घनईया तेरे दर ठांडे सीस निवाईआ। सच बेनन्ती सच स्वामी कर परवाना, सच सच सीस जगदीश झुकाईआ। एसे ख़ुशी नाल कहीए तूं मालक इक अमामा, अमलां तों रहित नज़री आईआ। तेरा शब्द वज्जे दमामा, दो जहान होवे शनवाईआ। कलि कल्की पहर के आपणा जामा, जानणहार आपणा वेस वटाईआ। निहकलंक बली बलवाना, बलधारी पढ़दा देणा उठाईआ। तेरा हुक्म मन्नण सारे करन परवाना, मन्नण चाँईं चाँईंआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण किरपा कर श्री भगवाना, भगवन दर तेरे मंग मंगाईआ। तूं सचखण्ड निवासी मर्द मर्दाना, सूरबीर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ऐका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह सच्चे सुल्ताना, साहिब स्वामी अन्तरजामी अन्तर तेरी आस रखाईआ।

३१ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ बलवन्त सिँघ दे गृह पिण्ड तलवंडी जलेख़ां ज़िला फ़िरोज़ पुर

अवतार पैग़म्बर गुर कहिण हरि अन्दर चुक्क के वेख्या पर्दा, पर्दानशीं तेरा नूर नज़र ना आईआ। सच प्यार दा बणया कोए ना बरदा, बदी विच सर्ब कुरलाईआ। दीनां अनाथां वंडे कोए ना दर्दा, दु:ख भञ्जण भय ना कोए रखाईआ। चार कुण्ट शरअ दीआं तकीआं करदां, छुरीआं मानस हथ्थ उठाईआ। दरोही तेरे अग्गे साडीआं अर्ज़ां, आरज़ू विच दुहाईआ। कूड़ क्रिया मेट के मरजां, मुरीद वेख ख़लक ख़ुदाईआ। दीन मज़्हब दीआं मेट के दरजां, हद्द हदूद दा डेरा ढाहीआ। पुट्ठीआं सिध्धीआं कर दे नरदां, नर नरायण तेरी सरनाईआ। भेव खुल्हा दे आपणे घर दा, गहर गम्भीर पड़दा आप उठाईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्दा, मदद देणी चाँईं चाँईंआ। तेरा खेल नरायण नर दा, नर हरि तेरी ओट तकाईआ। तूं आपे भन्ने आपे घड़दा, घड़नहार तेरी बेपरवाहीआ। तूं चार कुण्ट वेख लहिंदा चढ़दा, दक्खण पहाड़ अक्ख खुल्हाईआ। कवण तेरा नाम कलमा पढ़दा, कवण बैठा मात भुलाईआ। साडा तेरे चरण कँवलां उत्ते सजदा, सीस जगदीश निवाईआ। तेरे कोल सब दीआं फ़रदां, पर्दा ओहला दे चुकाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अंधेर गर्दा, सच चन्द कर रुशनाईआ। क्यों मानस

❋

❋

मानस नाल लड़दा, सांतक सति दे कराईआ। भाण्डा भन्न दे हउमे गढ़्ह दा, हँकार विकार दे गंवाईआ। त्रैगुण विच होवे कोए ना सड़दा, अग्नी तत देणा बुझाईआ। अमृत दे दे आपणे सरोवर सर दा, मेघ अगम्म बरसाईआ। बिन तेरी किरपा दो जहान मरदा, मुर्दा मुरीद विच ना कोए समाईआ। लेखा मुका दे कलयुग कल दा, कलि कल्की तेरे अग्गे दुहाईआ। लहिणा पूरा कर दे अठसठ जल दा, तीर्थ तट किनारे नाल मिलाईआ। झगड़ा मुका दे अंधेरी डूँग्घी डल दा, अडोल अडुल आपणा हुक्म वरताईआ। लेखा पूरा कर दे राजे बल दा, जो बावन अग्गे गया वास्ता पाईआ। सानूं पता नहीं घड़ी पल दा, पारब्रह्म की तेरी बेपरवाहीआ। लेखा मुका दे दूई द्वैती सल्ल दा, सच आपणा घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण तेरा हुक्म संदेशा अगम्मी, अगम्म तेरी वड्याईआ। साडी अर्ज़ बेनन्ती इक मन्नी, मनशा तेरे विच समाईआ। सब दी आपणे नाल बन्न्ही कन्नी, कन्ना गोबिन्द वाला लेखे लैणा पाईआ। दीन मज़्हब दी रहिण ना देवीं कंधी, हद्द हदूद देणी चुकाईआ। सब दा वास कराउणा छप्पर छन्नी, शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं मालक धुर दा धनी, धनाढ इक अख्वाईआ। मित्र प्यारा भगतां बणना तनी, तन वजूद मिलणा चाँईं चाँईंआ। सृष्टी रहिण ना देवीं अन्न्ही, नेत्र नैण देणा खुल्हाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण तेरा नाम संदेशा सुणना कन्नी, धुर फ़रमान देणा समझाईआ। आपणे नाम दी वस्त देवीं नूर इलाही चन्नी, चन्न चन्द विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति सच तेरी सरनाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण आह वेख लै तेरे ख़ादम, ख़िदमत विच सीस निवाईआ। लेखा जाण माई हव्वा ते आदम, निरगुण नूर बेपरवाहीआ। जो संदेशा दे के गया कान्हा कृष्ना यादव, यदी सब दा ध्यान रखाईआ। तूं आदि जुगादी मोहण माधव, पारब्रह्म तेरी वड्याईआ। तूं शहिनशाह पातशाह आलीजाह आज़म, अज़ीम इक अख्वाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया रहिण ना देवीं नाज़म, नाम आपणा इक सुणाईआ। झगड़ा मेट दे दीन दुनी जग माया ममता ज़ालम, ज़ुल्म दा डेरा ढाहीआ। प्रभू असीं चार जुग दे तेरे मुलाज़म, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा बण ज़ामन, ज़ामनी आपणी विच रखाईआ।

❋

❋